Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Epifany Comics (Κώστας Παντούλας, Βασίλης Χειλάς, Βασίλης Λώλος, Captain Jimmy, Γιώργος Κωνσταντόπουλος, Βασίλης Γέρκου, Βασίλης Ζήκος, Γιάννης Δαλκίδης)


GreekComicFan
 Share

Recommended Posts

EpifanyComics001.jpg

 

Πρώτη Κυκλοφορία: 30-11-2019

 

Μου αρέσει όταν οι αποτυχίες όσων προηγήθηκαν δεν λειτουργούν ανασταλτικά για όσους αποφασίσουν να βαδίσουν σε παραπλήσια μονοπάτια, αλλά σαν παράδειγμα για το τι διαφορετικό θα μπορούσε να γίνει. Ακόμα και αν δεν καταφέρουν να πετύχουν, η εναλλακτική είναι το μαράζωμα, το οποίο απεύχομαι.

 

Με αυτό το σκεπτικό, καλωσόρισα τα νέα της κυκλοφορίας ενός νέου περιοδικού-ανθολογίας κόμικς με τον τίτλο Epifany Comics της Phase Productions. Επηρεασμένο ξεκάθαρα από την τωρινή μορφή του 2000ad, το περιοδικό περιέχει 7 ιστορίες κόμικς, 1 διήγημα και 3 μόνιμες (απ' όσο καταλαβαίνω) στήλες αρθρογραφίας. Το δε περιεχόμενο των κόμικς έχει κάτι για σχεδόν όλα τα γούστα.

 

Την περιπέτεια με στοιχεία κοινωνικής κριτικής του Στρατιώτη Κέιν, του Κώστα Παντούλα.

 

Stratiotis Kein.jpg

 

Τις ντελιριακές καφρίλες του He-Punk and the Bastards of the Universe του Βασίλη Λώλου.

 

He-Punk.jpg

 

Τις μυστηριακές-τρόμου στιγμές του Growwwl του Captain Jimmy & Βασίλη Χειλά.

 

Growwwl.jpg

 

Το μελλοντολογικό-anime σκηνικό του Talos σε μια Αθήνα του μέλλοντος του Γιώργου Κωνσταντόπουλου και του Κώστα Παντούλα.

 

Talos.jpg

 

Το επηρεασμένο από moebius και sci-fi σκηνή Blood Cracker του Βασίλη Γέρκου και Βασίλη Χειλά.

 

Blood Cracker.jpgBlood Cracker 2.jpg

 

Το manga Old Man Time του Γιάννη Δαλκίδη.

 

Old Man Time.jpg

 

Και την σπλατεριά Οι Ψίθυροι του Άδη, επηρεασμένη από τον Κλάιβ Μπάρκερ, και άλλους άρχοντες του τρόμου, του Βασίλη Ζήκου.

 

Psithiroi tou Adi.jpg

 

Όλες οι ιστορίες συνεχίζονται και στο επόμενο τεύχος, με πιθανή εξαίρεση τους Ψιθύρους του Άδη.

 

Φυσικά σε μια ανθολογία είναι αδύνατο να αρέσουν σε όλους τα πάντα. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, κάποιες ιστορίες μου άρεσαν και κάποιες με άφησαν παγερά αδιάφορο. Δεν βρήκα καμιά που να με ξετρελάνει, αν και 2-3 από αυτές πιστεύω πως μας άφησαν πάνω στο καλύτερο και μας περιμένουν καλύτερα πράγματα στα επόμενα τεύχη, αλλά ως συνολική εκτίμηση, το περιοδικό μου άφησε θετική εντύπωση και θα το συνεχίσω για να δω πως θα πάει. :)

 

Και εκεί έρχεται η μεγάλη ένσταση μου: Το περιοδικό είναι τριμηνιαίο, όμως το στήσιμο του περιοδικού βασίζεται σε εβδομαδιαίες και μηνιαίες φόρμες. Καταλαβαίνω πως η συχνότερη κυκλοφορία είναι ένα πολύ μεγάλο οικονομικό άνοιγμα για τον οποιοδήποτε, αλλά κάτι πρέπει να γίνει για να το εξισορροπήσει αυτό, μιας και ο μέσος σύγχρονος αναγνώστης δεν θα κάτσει να επενδύσει τόσο χρόνο σε κάτι που δεν του δίνεται στην ολότητα του. Ίσως το μοντέλο που θα έπρεπε να ακολουθηθεί, είναι 3-4 πλήρεις ιστορίες, παύση από αυτούς του δημιουργούς στο ένα τεύχος για να δώσει στην άλλη παρτίδα δημιουργών να παρουσιάσουν την δική τους ιστορία και τράμπα ξανά στο επόμενο. Έτσι πιστεύω πως θα δημιουργήσει και ένα σταθερό κοινό που ίσως δώσει την δυνατότητα στην αύξηση κυκλοφορίας του περιοδικού.

 

Θα πρέπει να δοθεί επίσης μεγαλύτερη έμφαση στον χρωματισμό. Οι εικόνες που έβαλα είναι από τα αρχεία που μοιράζουν τα ίδια τα παιδιά του περιοδικού, αλλά στην μαζική παραγωγή εντύπων με απλά χαρτιά, τα χρώματα είναι πάντα πιο σκούρα, με αποτέλεσμα οι εξαρχής σκοτεινές παλέτες να δείχνουν άσχημα στο τελικό αποτέλεσμα.

 

Ενδιαφέρουσες βρήκα και τις τρεις στήλες του περιοδικού, οι οποίες συνδράμουν στην πιο φιλική εικόνα του.

 

Το The True Masters είχε αφιέρωμα στον Osamu Tezuka από τον Σπύρο Ανδριανό. Είχε αρκετές ενδιαφέροντες πληροφορίες για τον δημιουργό που εκτίμησα, αν και βασίστηκε περισσότερο στην εγκυκλοπαιδική γνώση παρά στην ανάλυση του γιατί θεωρείται σημαντικός. Αλλά αυτό είναι κάτι στο οποίο και εγώ έχω υποπέσει μερικές φορές στα κείμενα μου, οπότε πιστεύω πως θα βελτιωθεί στην πορεία, όταν πάρει το κολάι ο Σπύρος και βρει πως να αξιοποιεί τον διαθέσιμο χώρο που έχει για την στήλη.

 

Η στήλη του The Comics' Chest! ήταν αυτή που εκτίμησα περισσότερο, παρουσιάζοντας το Ισπανικό κόμικ επιστημονικής φαντασίας Πέντε για το Άπειρο, στο οποίο στην χώρα μας έχει βγει ως 5 Στο Διάστημα σε συνέχειες στις σελίδες του Μικρού Καουμπόυ.

 

Και τέλος έχουμε την στήλη Πόσο Μεγάλη την Έχεις; το οποίο είναι παραλλαγή του Shelf Porn ύφους της παρουσίασης της συλλογής των αναγνωστών και γνωστών συλλεκτών της Ελλάδας. 

  • Like 21
Link to comment
Share on other sites

Τα περισσότερα τα είπε ο @GreekComicFan, με τον οποίο συμφωνώ σχεδόν 100%. Μια ενδιαφέρουσα δουλειά, με καλά production values και καλή τιμή. Τώρα για το περιεχόμενο; Δεν είμαι σίγουρος. Προφανώς και δεν περιμένεις να σου αρέσουν όλες οι ιστορίες σε μια ανθολογία, αλλά διαπίστωσα ότι μόνο το Growwwl, των Χειλά/Jimmy Captain, με άφησε σε ένα σημείο που να θέλω να δω τι θα γίνει μετά. Για τα υπόλοιπα δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερο, πέραν του ότι μου άρεσε το σχέδιο του Κωνσταντόπουλου στο Talos και του Γέρκου στο Blood Cracker. Σεναριακά, δεν διάβασα κάτι που να μου αρέσει ιδιαίτερα ή να μου προξενεί εντύπωση. Οι λίγες σελίδες του κάθε στριπ βέβαια δεν βοηθούν. Τα άρθρα ήταν ενδιαφέροντα.

 

Γενικά, και εγώ με τη σειρά μου, πιστεύω ότι ολιγοσέλιδες ιστορίες, με 3 μήνες κενό μεταξύ τους, δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Το γράψιμο για ανθολογία είναι υπερβολικά δύσκολο και θέλει μεγάλη εμπειρία για να μπορείς να αφήνεις το στριπ σε τέτοιο σημείο, ώστε να θέλουν να επιστρέψουν οι αναγνώστες. Καλύτερα 2-3 ιστορίες των 15-20 σελίδων η καθεμία, είτε αυτοτελείς είτε με επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες.

 

Ας ελπίσουμε πάντως να πάει καλά στις πωλήσεις, χρειάζονται οι καινούριες εκδόσεις.

  • Like 13
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

Με κάλυψαν σε μεγάλο βαθμό οι παραπάνω. Σχεδιαστικά το όλο τεύχος κινείται σε  πολύ καλά επίπεδα - ειδικά το σχέδιο Κωσταντόπουλου και Γέρκου το θωρώ εξαιρετικό. Σεναριακά τα μόνα που ξεχώρισα ήταν τα Growwwl και οι Ψίθυροι του Άδη.  Θεωρώ πάντως ότι οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν κατά βάση εισαγωγές, μιας κι είναι πρώτο τεύχος, οπότε πιστεύω ότι θα αναπτυχθούν στη συνέχεια.  Στα συν,  η manga ιστορία και οι πολύ ενδιαφέρουσες στήλες, τα κείμενα του Ανδριανού, του The Comics Chest και το "Πόσο μεγάλη την έχεις. Επίσης, θα προτιμούσα για εξώφυλλο το εσώφυλλο. 

Είμαι και γω της γνώμης ότι δύσκολα θα λειτουργήσει τέτοια περιοδικότητα σε ιστορίες με συνέχειες, ειδικά για όσους χάσουν το πρώτο τεύχος. Θα πρεπε να υπάρχουν τουλάχιστον μια - δυο αυτοτελείς ιστορίες, ή έσω ολοκληρωμένα επεισόδια των κόμικς. Ακόμα και το διήγημα θα είναι σε συνέχειες... Το ίδιο πρόβλημα είχα εντοπίσει και στα τελευταία τεύχη του Μπλέ Κομήτη. 

Συνολικά ήταν ένα "τίμιο" τεύχος σε αναλογία τιμής - ποιότητας και ελπίζω να πάει καλά και να γίνει ακόμα καλύτερο στα επόμενα τεύχη.

 

Θενκς @GreekComicFan για την παρουσίαση :beer:

 

  • Like 13
Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Παραθέτω και την άποψη του Γιάννη Κουκουλά για το κόμικ, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στην έντυπη και στην ηλεκτρονική έκδοση της "Εφημερίδας των Συντακτών" και στη στήλη "Μια εικόνα, 344 λέξεις":

 

Πάντα είναι ευχάριστο να κυκλοφορούν νέα περιοδικά με κόμικς και ακόμη πιο ευχάριστο να «στεγάζουν» νέους καλλιτέχνες, να προκαλούν το ενδιαφέρον του κοινού, να κερδίζουν αναγνώστες, να αφήνουν το δικό τους στίγμα. Ευχόμαστε στο νέο περιοδικό–ανθολογία Epifany να τα καταφέρει όλα αυτά και να μακροημερεύσει στο ομιχλώδες τοπίο της δυσοίωνης ελληνικής αγοράς.

 

Μακάρι να επιβιώσει, να μεγαλώσει και οι συντελεστές του –κάποιοι έμπειροι δημιουργοί με μεγάλη θητεία στον χώρο και κάποιοι νεότεροι με πολλές φιλοδοξίες– να κάνουν πραγματικότητα το όνειρό τους και να προσφέρουν πολλά και ωραία κόμικς. Το μηνιαίο περιοδικό βρίσκεται από την περασμένη εβδομάδα στα περίπτερα της Αθήνας, έχει 68 έγχρωμες σελίδες με έργα των Βασίλη Λώλου, Κώστα Παντούλα, Βασίλη Χειλά, Βασίλη Γέρκου, Γιώργου Κωνσταντόπουλου, Γιάννη Δαλκίδη κ.ά. και τιμάται πέντε ευρώ.

 

Και σε κάθε νέα προσπάθεια είναι θεμιτός, ίσως και επιβεβλημένος ο ενθουσιασμός, χωρίς να χρειάζεται, όμως, να ισοπεδώνονται έννοιες και προσπάθειες δεκαετιών επειδή οι βασικοί συντελεστές του περιοδικού είναι παθιασμένοι με το νέο τους εγχείρημα.

 

Σε δυο συνεντεύξεις τους τις τελευταίες ημέρες, ήταν εμφανής η προσπάθειά τους να αποτινάξουν από το περιοδικό κάθε υποψία πολιτικής και κάθε σχέση με την τέχνη λες και όσοι ασχολούνται με την πολιτική ή την τέχνη πάσχουν από κάποια ασθένεια. «Δεν πάμε να κάνουμε τέχνη. Πάμε να δώσουμε ιστορίες στον κόσμο.

 

Δεν έχουμε στεγανά, δεν αφορίζουμε είδη, δεν κάνουμε πολιτική», δηλώνει ο Βασίλης Χειλάς στην Ειρήνη Γκαγκή στο gr.ign.com ενώ στο thisisnotabloggoddammit λέει κάπως αντιφατικά στον Λάζαρο Κολαξή: «Είμαστε με μια μαζική τέχνη, η οποία ονομάζεται από κάποιους Ευρωπαίους διανοούμενους “9η Τέχνη” και η υπόλοιπη ανθρωπότητα γελάει με αυτόν τον ορισμό. Δεν την αναγνωρίζουν, είμαστε στο περιθώριο».

 

Μάλιστα, λίγο παρακάτω, για να σχολιάσει σκωπτικά όσους έμαθαν να διαβάζουν κόμικς από τη Βαβέλ και άλλα αντίστοιχα περιοδικά συμπληρώνει: «Η Βαβέλ δεν σου γεννάει κανένα παιδικό συναίσθημα, την έμαθες για να τραβάς καμιά μαλακία. Είχε κάτι ωραίες γκόμενες στο εξώφυλλο κι ο άλλος τη διάβαζε δίχως να καταλαβαίνει τις ιστορίες, γιατί δεν ήξερε από κόμικς». Μεγάλη παγίδα να κρίνει κανείς εξ ιδίων τα αλλότρια, ιδιαίτερα όταν προσκαλεί αναγνώστες. Και πάλι όμως, ευχόμαστε καλή επιτυχία!

  • Like 8
Link to comment
Share on other sites

Η άποψη του Κουκουλά δηλαδή ποια ακριβώς ήταν για την ίδια την ύλη; :thinking:Μόνο "εξωσχολικά" βλέπω να τον απασχολούν ουσιαστικά και τα άλλα είναι τυπικότητες που δεν μας ενημερώνουν για τίποτα. :) 

  • Like 8
Link to comment
Share on other sites

3 hours ago, GreekComicFan said:

Η άποψη του Κουκουλά δηλαδή ποια ακριβώς ήταν για την ίδια την ύλη; :thinking:Μόνο "εξωσχολικά" βλέπω να τον απασχολούν ουσιαστικά και τα άλλα είναι τυπικότητες που δεν μας ενημερώνουν για τίποτα. :) 

 

Το ότι δεν έγραψε την άποψη του, ήταν ακριβώς αυτή του η άποψη. 

  • Like 6
Link to comment
Share on other sites

  • 3 weeks later...

Δε θα πω κάτι που δεν έχει ήδη αναφερθεί. Θα ήταν πολύ καλύτερα αν οι ιστορίες είχαν περισσότερες σελίδες και ας ήταν μόλις 4 οι ιστορίες στο τεύχος. Αυτή η βιασύνη να εκδώσουν περισσότερες ιστορίες, λειτουργεί εναντίον τους. Θα συμφωνήσω επίσης ότι μόνο το Talos και το Growl άξιζαν. Τα υπόλοιπα ήταν από αδιάφορα έως κακά. Θα προσθέσω μόνο ότι το να κάνεις μια ιστορία ασπρόμαυρη με έντονες γραμμές κίνησης, δεν το κάνει αυτομάτως manga. Μη βαφτίζουμε το ψάρι κρέας. Δεν είναι νηστεία, κόμικς είναι. Και όταν ο δημιουργός αναφέρει ότι το οριζόντιο στήσιμο των καρέ είναι ακριβώς για να τιμήσει το στυλ των manga, απλά φανερώνει ότι δεν ξέρει από manga.

Όσον αφορά την τοποθέτηση του Χειλά για το απολιτίκ ύφος του Epiphany και την καλλιτεχνική προσέγγιση του περιοδικού, θα παραθέσω το εξής κομμάτι από την συνέντευξη που έδωσε ο Dave Gibbons στο ign.gr και στις Ειρήνη Γκαγκή και Σιλένα Νικολοπούλου:

«Το "Watchmen" ήταν ένα έντονα πολιτικό κόμικ. Πιστεύετε πως τα κόμικ είναι εξορισμού πολιτικά;

Δεν νομίζω πως τα κόμικ είναι περισσότερο πολιτικά απ’ όσο είναι τα βιβλία ή η μουσική. Ξέρεις, πάντα σε έναν βαθμό σχολιάζεις αυτά που βλέπεις γύρω σου, ακόμα κι αν το κάνεις με έναν φαντασμαγορικό τρόπο. Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από την πολιτική. Αλλά παρόλα αυτά, συνεχίζει να πρέπει να πεις μια ιστορία, να διασκεδάσεις τον κόσμο και να τους κάνεις να σκεφτούν. Αυτό που πιστεύω πως πρέπει πάντα να αποφεύγεις είναι να τους κάνεις κήρυγμα ή να κάνεις προπαγάνδα, γιατί νομίζω έτσι αφαιρείς αξία από τον εαυτό σου ως καλλιτέχνη.»

 

Πηγή: ign.gr

 

Τι άλλα νέα εσείς; Στο σπίτι όλοι καλά; :P

 

Θα επιμείνω εντόνως στο συγκεκριμένο ζήτημα, επειδή ονοματίζεις κάτι ως απολιτίκ, δεν το κάνει αυτομάτως απολιτίκ. Και μόνο η ύπαρξη του Στρατιώτη Κέιν, κάνει άκρως πολιτικό το περιεχόμενο του Epiphany. Δυστυχώς, η ερμηνεία του όρου δε δύναται να αλλάξει, όσο και να το επιθυμούν οι δημιουργοί του κόμικ.

 

Εν κατακλείδι: παρά τα θετικά του στοιχεία, το Epiphany μού άφησε αρνητική εντύπωση. Δεν είναι, όμως, πράγματα που δε διορθώνονται. Μακάρι να τα δουν αυτά οι δημιουργοί και η προσπάθειά τους να μακροημερεύσει.

  • Like 7
  • Thanks 5
Link to comment
Share on other sites

Πάντως έχοντας πραγματοποιήσει την συνέντευξη για λογαριασμό του IGN Greece μπορώ να πω ότι μεράκι και ενθουσιασμό έχουν τα παιδιά. Διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως με πολλά από τα οποία ειπώθηκαν σε βαθμό που ήθελα να κάνουμε συζήτηση ωρών αλλά τελεύταία φορά που το έκανα οι διορθωτές ήθελαν να με κάψουν (regret nothing). Παρ' όλα αυτά χαίρομαι που γίνεται referenced (και ευχαριστώ όσους το έκαναν) και φαίνεται να άρεσε και στους ίδιους, γιατί θέλω να πιστεύω ότι φάνηκαν αντικειμενικά οι απόψεις τους. με σεβασμό στο όραμά τους αλλά με εύλογες απορίες εκεί που εχμ - δεν κρατιόμουνα και έβγαινε ο αντίλογος.

Εγώ να πω την αλήθεια έχω ιδιαίτερη συμπάθεια για το Blood Cracker. Πιο πολύ με κέρδισε το σχέδιο και όταν κατάλαβα τι ήθελε να κάνει ο Γέρκου. Πολύ ρομαντική ματιά και ψυχούλα και μου αρέσει που βγαίνει στη δουλειά του. 

Στο Τalos ήμουνα ένα βήμα πριν αρχίσω να φωνάζω "row row fight tha paowah" (και όποιος κατάλαβε κατάλαβε) Και επίσης το καταδιασκέδασα. Νομιζα ότι αυτο ηταν το manga ispired story legit. 

Στο growl personally attacked φάση ως cat lady. :') Και guilty pleasure το ψίθυροι του Άδη. 

Εdit: Ειμαι αρκετα υπομονετική και ψυχαναγκαστική για να πάρω όλα τα τεύχη. Θέλω να προοδεύσουν και να δω συνέχεια. Ελπίζω να ισχύει το ίδιο και για άλλους.


 

Edited by Sugarglitter
  • Like 11
  • Thanks 2
Link to comment
Share on other sites

Να ενημερώσω απλά τον αγαπημένο φίλο @GreekComicFan  ότι μου ζητήθηκε να γράψω ένα άρθρο-βιογραφία-εργογραφία του Tezuka(που και πάλι δε μπορούσα να αναπτύξω στις λίγες λέξεις που έπρεπε να γράψω).Δυστυχώς 1) Δεν είχα χώρο να αναλύσω γιατί η προσφορά του θεωρείτε σημαντική(δεν μου ζητήθηκε κιόλας) και 2) Η στήλη (που μάλλον θα την αλλάξουμε)είναι περισσότερο some bio και τίποτε περισσότερο.Και πάλι δεν μπήκε ολοκληρωμένο το άρθρο και βασικά θα προτιμούσα και εγώ να είχα αναλύσει-παρουσιάσει κάποιο σημαντικό έργο του.Γενικά δε μου αρέσουν τα βιογραφικά άρθρα γιατί εύκολα μπορεί να γράψει οποιοσδήποτε φτάνει να ανατρέξει σε sites και wiki.Το κάνω μόνο όταν μου το ζητήσουν στο blog ή στη προκειμένη περίπτωση στο περιοδικό.

  • Like 10
Link to comment
Share on other sites

Άσχετο από την κουβέντα σας, αλλά αναρωτιέμαι, παίζει κάτι με την διανομή; Στην Ρόδο δεν υπήρξε πουθενά σημείο που να το βρήκα. Δεν σκοτώθηκα να ψάχνω βέβαια αλλά αυτός που έχει το πρακτορείο τύπου μου είπε στο τηλ ότι δεν του ήρθε κανένα, άρα και δεν έδωσε κανένα σε ψιλικατζίδικα περίπτερα. 

 

Περιέργως! 

  • Like 6
Link to comment
Share on other sites

2 hours ago, Θρηνωδός said:

Άσχετο από την κουβέντα σας, αλλά αναρωτιέμαι, παίζει κάτι με την διανομή; Στην Ρόδο δεν υπήρξε πουθενά σημείο που να το βρήκα. Δεν σκοτώθηκα να ψάχνω βέβαια αλλά αυτός που έχει το πρακτορείο τύπου μου είπε στο τηλ ότι δεν του ήρθε κανένα, άρα και δεν έδωσε κανένα σε ψιλικατζίδικα περίπτερα. 

 

Περιέργως! 

Μάλλον είναι μόνο Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ζήτα αν είναι να στο στείλει κάποιος από αυτές τις δύο πόλεις. 
 

  • Like 6
Link to comment
Share on other sites

9 hours ago, Θρηνωδός said:

Άσχετο από την κουβέντα σας, αλλά αναρωτιέμαι, παίζει κάτι με την διανομή; Στην Ρόδο δεν υπήρξε πουθενά σημείο που να το βρήκα. Δεν σκοτώθηκα να ψάχνω βέβαια αλλά αυτός που έχει το πρακτορείο τύπου μου είπε στο τηλ ότι δεν του ήρθε κανένα, άρα και δεν έδωσε κανένα σε ψιλικατζίδικα περίπτερα. 

 

Περιέργως! 

Το Γενάρη θα κυκλοφορήσει εκτός Αθήνας(επαρχία,νησιά κ.τ.λ.)Πάντα μετά τις επιστροφές της Αθήνας.

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

Η όλη σύλληψη του Epifany φάνηκε εξαρχής πολύ ιδιαίτερη και σίγουρα  ενδιαφέρουσα. Και είναι ένα περιοδικό που δεν πρόκειται να σταματήσω να παίρνω. Παρ' όλα αυτά όμως έχω γενικώς να κάνω κάποια σχόλια όσον αφορά τον δρόμο ή ακόμα καλύτερα το μονοπάτι που επέλεξε να ακολουθήσει...

 

Τι σημαίνει απολιτίκ; βασικά η σωστή ερώτηση είναι αν υφίσταται απολιτίκ. Προσωπικά απαντάω πως όχι δεν υφίσταται. Γιατί εάν επιλέξω να μην εμπλέκομαι σε πολιτικές συζητήσεις, κλπ, άμεσα ακολουθώ το πολιτικό ρεύμα της εποχής (στην συγκεκριμένη περίπτωση τον καπιταλισμό, την δεξιά). Οπότε μόνο αυτό μπορεί να μας φέρει σε διάφορα συμπεράσματα για τους συντελεστές (τα οποία δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν βέβαια). Συν το γεγονός πως το περιοδικό δεν περιλαμβάνει γυναικεία φωνή. 

 

Το μοντέλο απολιτίκ είναι ένα μοντέλο ουτοσώστε να πιάσει μια μεγαλύτερη μερίδα κοινού. Όμως πως μπορεί να υποθεί ένας τέτοιος ισχυρισμός όταν ο Στρατιώτης Κέιν είναι ένα αμιγώς πολιτικό κόμικ; Η απάντηση βρίσκεται στο εξής: οι πρώτες 6 σελίδες υποστηρίζουν την ακροδεξιά παράταξη και οι υπόλοιπες 5 το γυρνάει στην αναρχία. Δεν έχω διαβάσει πάλι ελληνικό κόμικς που να κατάφερε να με ενοχλήσε τόσο πολύ, πολιτικά τουλάχιστον. 

 

Εάν ξεπεράσουμε αυτό το στοιχείο και δούμε τις ιδεολογίες των συντελεστών, και ειδικότερα του Χειλά, το ρετρολαγνικό "επιστροφή στο περίπτερο" μόνο ως προβληματικό μπορεί να χαρακτηριστεί. Αλλά πάνω σε αυτό έρχεται και το ότι τα κόμικς δεν είναι τέχνη, ή τουλάχιστον τα κόμικς δεν χαρακτηρίζονται τέχνη από τη μάζα. Και έρχομαι και απαντάω σε αυτό, λέγοντας πως ναι είναι αλήθεια πως γίνετε αγώνας τα κόμικς να ονομασθούν 9η τέχνη, αλλά δεν πρόκειται να σταματήσεις τον αγώνα εξαιτίας της μάζας ή λόγω κοινωνικού κομφορμισμού! Και η Βαβέλ ξυπνάει το παιδικό συναίσθημα, ενώ υποτιμάτε η αξία του ελληνικού κόμικς και της όλης κοινότητας με τέτοια λόγια... Όλα αυτά τα ισχυρίστηκε η ομάδα σε συνέντευξη στο THIS IS NOT A BLOG του Λάζαρου Κολαξή.

 

Πέρα από αυτά, τα κόμικς που εμπεριέχονται δεν θα κρύψω να πως πώς μου φάνηκαν πολύ καλά. Τουλάχιστον σχεδιαστικά γιατί σεναριακά μένει να δούμε. Το GROOL, το TALOS, το HE-PUNK, το BLOOD CRACKER, το OLD MAN PIECE ή το ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΟΥ ΑΔΗ είναι κόμικς που μου άφησαν πολύ καλή πρώτη γεύση και μου είναι δύσκολο να διαλέξω ποιο μου αρέσει περισσότερο. Στα κείμενα ήταν πολύ καλό συντακτικά, αν και υπάρχουν κάποια λάθη που ξέφυγαν στην επιμέλεια. Η ιδέα του ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ είναι πρωτότυπη και απλά γαμάτη. Η γραφιστική επιμέλεια ήταν επίσης σε καλά επίπεδα. 

 

Συνολικά, τα προβλήματά μου με την έκδοση έχουν κυρίως ιδεολογικό και πολιτικό χαρακτήρα. Από κομικσικής φύσης είμαι ικανοποιημένος και ανυπομονώ να πάρω τα επόμενα.:)

  • Like 9
Link to comment
Share on other sites

Eγώ πάντως που δηλώνω τόσο στη ζωή μου όσο και στη δουλειά μου ως σκιτσογράφος/κομίστας απολιτίκ μόνο δεξιός δεν αισθάνομαι να το ξέρεις...Ούτε φυσικά και στο άλλο άκρο....Αυτό μου θυμίζει είσαι με εμάς ή με τους άλλους ένα πράγμα και δεν θέλω να μου επιβάλλεται να διαλέξω στρατόπεδα...Διαλέγω να κάνω και να πιστεύω αυτό που θέλω εγώ....Επίσης δε μου αρέσει ένα περιοδικό ειδικά με κόμικ να παίρνει ή να δίνει πολιτική γραμμή...

  • Like 11
Link to comment
Share on other sites

Διάβασα επιτέλους το κόμικ, ένα μήνα μετά που το πήρα.  Να πω κι εγώ όπως και άλλοι φίλοι, ότι διαβάζοντας 5-6 σελίδες μιας ιστορίας και περιμένοντας την συνέχεια μετά από 3 μήνες, είναι ένα μοντέλο, που στις δικές μου τουλάχιστον αναγνωστικές συνήθειες, δε δουλεύει. 

Ειδικά που στην προκειμένη περίπτωση όλα σχεδόν τα κόμικ είναι σεναριακά μέτρια. Λίγο πάνω, λίγο κάτω του μετρίου, αλλά τελικά αδιάφορα. Τα μόνα που ξεχώρισα ήταν το He-Punk and the Bastards of the Universe του Βασίλη Λώλου για το σχέδιο και το Οι Ψίθυροι του Άδη, του Βασίλη Ζήκου συνολικά, για σενάριο και σχέδιο.

 

Δυστυχώς πολύ λίγα πράγματα για να με παρακινήσουν να αγοράσω το 2ο τεύχος.

 

 

  • Like 10
  • Thanks 1
  • Sad 1
Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

25/1 θα γίνει signing event στο Relax Your Soul:

 

 

Για το πόσο wasted potential έχει το πρώτο τεύχος, με κάλυψαν οι προλαλήσαντες... Το ότι έχει πολύ καλό artwork στην πλειοψηφία του αδικείται από το γεγονός ότι είναι sampler anthology, με μέτριες ιστορίες ή ιστορίες που δεν προλαβαίνουν να ανασάνουν, σε υπερβολικά μικρές συνέχειες και θα βγαίνει ~3 φορές το χρόνο, ισορροπώντας ανάμεσα στην ανθολογία και τα πολυσυλλεκτικά φανζίν, πάνω από την πύρινη άβυσσο της εκδοτικής απαξίωσης και ακύρωσης. Έπρεπε να έχει λιγότερες και μεγαλύτερες ιστορίες, μαθαίνοντας έστω από τα λάθη του Κομήτη και του άκλαυτου δυστοπικού Future Under Construction...

 

...αλλά κανείς να μη σχολιάσει το "manga" του #1? Που έχει τυπωθεί πολύ άσχημα ως δισέλιδο σε μονή σελίδα, οπότε είναι η μόνη πολυσέλιδη ιστορία και ταυτόχρονα μία από τις χειρότερες;

  • Like 5
Link to comment
Share on other sites

  • 1 month later...

 Το νέο πολυθεματικό περιοδικό φαίνεται ότι έχει μπει δυναμικά και προτίθεται να ταράξει τα νερά στον χώρο των κόμικς. Οι συγκρίσεις με τον απερχόμενο και συγχωρεμένο “Μπλε Κομήτη” είναι αρκετές κι αναπόφευκτες, κάτι που το θεωρώ φυσιολογικό. Το Epifany, όμως, εκτός από ομοιότητες έχει κι αρκετές διαφορές που το κάνουν να πρωτοτυπεί και να πρωτοπορεί στην σκηνή της Ένατης Τέχνης στην χώρα μας. Οι ιστορίες που περιέχονται βγάζουν παρεΐστικη διάθεση κι αυτό το κλίμα, νομίζω, ότι βγαίνει προς τα έξω. Στα θετικά είναι η εμφάνιση του “Στρατιώτη Κέιν”, ο οποίος μάς είχε λείψει. Στα αρνητικά βάζω το γεγονός ότι διατίθενται πολλές ιστορίες,οι οποίες έχουν ελάχιστο αριθμό σελίδων στην διάθεσή τους. Ελπίζω να μην τραβήξουν πολύ σε μάκρος. :)  Το καλό, βέβαια, είναι ότι όλες σχεδόν οι ιστορίες, μπορεί να αναγράφουν “Συνεχίζεται” στο τελευταίο καρέ τους, αλλά φαίνεται άτυπα να ολοκληρώνονται, χωρίς να αφήνουν μεγάλες εκκρεμότητες για την συνέχεια. Σαν να είναι αυτοτελή επεισόδια (σκηνές), από κάποιο μεγαλύτερο σενάριο. Έξυπνο! :clap: Αυτό, πάντως, που μου κάνει εντύπωση είναι το γεγονός ότι στο Epifany δεν περιέχονται ιστορίες χιουμοριστικού περιεχομένου. :thinking: Προσωπικά, θα προτιμούσα να υπήρχε τουλάχιστον μία. Ας πούμε δύο λόγια για τα περιεχόμενα του πρώτου τεύχους! :)

 

“Editorial”: Ευφυέστατη εισαγωγή από τον Βασίλη Χειλά, από τις πιο πρωτότυπες έχω διαβάσει. Σίγουρα μου κίνησε το ενδιαφέρον για τις πιο μέσα σελίδες. :P

 

“Στρατιώτης Κέιν”: Ο γνωστός μας ήρωας συνεχίζει δυναμικά και μας κάνει να χαιρόμαστε για την επανεμφάνισή του. Από τα πρώτα καρέ υπάρχουν σκηνές δράσης, αλλά και μία πλοκή που θυμίζει “V for Vendetta”, που ας ελπίσουμε να μην βγει προφητική (αν και είναι δύσκολο να μην βγει). Το plot twist στο φινάλε, ουσιαστικά, ανοίγει την αυλαία για κάτι μεγαλύτερο. Το σχέδιο και το χρώμα, στέκονται αξιόλογα.

 

“He-Punk And The Bastards Of The Universe”: Δουλειά του Βασίλη Λώλου, που συνδυάζει και ταυτόχρονα σατιρίζει δύο μεγάλα brands της δεκαετίας του ‘80, τους “Thundercats” και τον “He-Man”. Αγαπημένα και τα δύο! :love:  Δυστυχώς, όμως, δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε. Ένιωσα ότι υπάρχει περισσότερος χαβαλές, παρά επαγγελματισμός. Σαν ένα απλό φανζίν κι όχι μία δουλειά που φιλοξενείται σε περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας. Anyway! Γούστα είναι αυτά. Το σχέδιο ακολουθεί κι αυτό τις “αρχές” των φανζίν. Δεν με κάλυψε. Ο χρωματισμός, από την άλλη, ήταν έντονος κι όμορφος.

 

“The true masters - Osamu Tezuka”: Ένα εμπεριστατωμένο άρθρο, που αποτίει φόρο τιμής στον πατριάρχη των manga, Osamu Tezuka. Περιέχονται πολλές πληροφορίες για την ζωή και το έργο του μεγάλου δημιουργού. Εξαιρετική βιογραφία. Ευχαριστούμε @Spyros Andrianos. :clap:

 

“Growwwl”: Ιστορία τρόμου, που εκτυλίσσεται με μορφή αφήγησης και μου θύμισε τις ιστορίες που λέγαμε μικροί τα καλοκαίρια στο χωριό. :P Το σενάριο έχει ενδιαφέρον και κλιμακούμενη πλοκή. Με κράτησε μέχρι το τελευταίο καρέ και με έκανε να ανυπομονώ για την συνέχεια. Το σχέδιο ήταν ιδιαίτερο. Δεν μιλάμε για το αριστούργημα, αλλά έστεκε ικανοποιητικά. Ίσως με μία πιο φωτεινή παλέτα χρωμάτων, να έβγαινε καλύτερο αποτέλεσμα.

 

“The Comics’ Chest - Πέντε για το άπειρο”: Πρόκειται για ένα άρθρο, το οποίο έχει σαν σκοπό να ενημερώσει τον αναγνώστη για μία θρυλική σειρά κόμικ της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, η οποία φέρει τον τίτλο “5 Por Infinito”. Αρκετά προσεγμένο και με πολλές πληροφορίες. Ενδείκνυται για τους εξερευνητές νέων εμπειριών στα κόμικς. :)

 

“Talos”: Πρόκειται για ένα σενάριο που πραγματεύεται μία δυστοπική Αθήνα και μία σφοδρή μάχη ανάμεσα σε ένα τεράστιο ρομπότ κι ένα κακό τέρας. Το κακό είναι ότι δεν έχουμε κάποιο επεξηγηματικό κείμενο για το πώς φτάσαμε μέχρι εκεί, αλλά στα θετικά συγκαταλέγεται μία δυνατή σκηνή μάχης και μία αίσθηση ολοκλήρωσης στο φινάλε του πρώτου μέρους. Μου έφερε στο μυαλό κάτι ανάμεσα σε "Pacific Rim" και "Godzilla", εννοείται με ελληνικές καταβολές. :P Γενικά μου άρεσε. Το ίδιο και το σχέδιο-χρώμα.

 

“Χούμους”: Μονοσέλιδο αφήγημα, που περιγράφει την τραγική κατάσταση της φτώχειας, της πείνας και της δυστυχίας, που αντιμετωπίζουν πολλοί άνθρωποι, του λεγόμενου “τρίτου κόσμου”. Όλα αυτά, δοσμένα με δυστοπική χροιά κι αντιθρησκευτικό φρόνημα. Στο τέλος του πρώτου μέρους αρχίζουν οι πινελιές της περιπέτειας. Υποψιάζομαι ότι θα ξεκινήσει κάτι δυνατό. :thinking:

 

“Blood Cracker”: Άλλη μία ιστορία που εκτυλίσσεται με την μορφή παιδικού παραμυθιού και περιέχει ανεξάντλητα αποθέματα φαντασίας. Η πλοκή είναι γρήγορη και μου φάνηκε κάπως άνευρη. Αυτό που με κράτησε είναι οι όμορφοι διάλογοι και το απίστευτο σχέδιο (και χρώμα). :omg:

 

“Oldman Time”: Ενώ στα πρώτα καρέ φαίνεται ότι έχουμε να κάνουμε με ένα απλό σενάριο, το plot twist στην πορεία μου κίνησε το ενδιαφέρον και με εξέπληξε. :omg:Σίγουρα έναν τέτοιο συμπαθητικό γεροντάκο θα τον ήθελα για γείτονα. :lol: Είναι το μοναδικό κόμικ που είναι ασπρόμαυρο κι έχει μία ιδιομορφία στην διάταξη των καρέ. Είναι κάθετα τοποθετημένα, με αποτέλεσμα, η ιστορία να διαβάζεται μόνο αν στρέψουμε το περιοδικό 90° δεξιά. Κανένα πρόβλημα. :) Το σχέδιο θυμίζει manga.

 

“Οι ψίθυροι του Άδη”: Σενάριο τρόμου και splatter, που διαδραματίζεται στην Ελλάδα. Στις λίγες σελίδες του αναπτύσσει αξιόλογα την πλοκή και περιέχει δυνατές σκηνές ατμοσφαιρικού θρίλερ. Το φινάλε το βρήκα εξαιρετικά “αρρωστημένο”. Μου άρεσε. Όσον αφορά το σχέδιο, είναι χάρμα οφθαλμών. Πραγματικά σε άλλο επίπεδο! :omg:  :clap:

 

“Πόσο μεγάλη την έχεις?!”: Πρωτότυπη στήλη, που φιλοξενεί συλλέκτες που παρουσιάζουν στο κοινό τις συλλογές τους και τις βιβλιοθήκες με τα κόμικς τους. Στο πρώτο τεύχος είναι φιλοξενούμενη η Κατερίνα Σουβατζόγλου, η οποία την έχει πάρα πολύ μεγάλη (την συλλογή της)! :P Για όσους δεν ξέρουν ποια είναι η Κατερίνα, καλό είναι να κάνουν μία βόλτα στο Κέντρο και στο Solaris! ;)

 

 

:beer:

  • Like 10
  • Thanks 1
Link to comment
Share on other sites

Δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα. default_antekale.gif.0903ecc9078b8b0a0ad1950c50f22acf.gif

Ξεχώρισα σαφώς το Στρατιώτη Κέιν του Παντούλα και την στήλη με τις συλλογές,

αλλά τα υπόλοιπα μου φάνηκαν...κάπως.  :thinking:

Ίσως να μην είμαι τόσο πολύ  ψαγμενοκουλτουριάρης :D θα τσιμπήσω και το δεύτερο τεύχος

(όπως έκανα και με τον Μπλε Κομήτη) όταν με το κάλο κυκλοφορήσει και ίδωμεν. :)

 

cheers5.gif.b6e431ee5886e3b47e8444742c794640.gif

  • Like 7
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share

  • Recently Browsing   0 members

    • No registered users viewing this page.
×
×
  • Create New...