Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

My Heroes Have Always Been Junkies (Ed Brubaker, Sean Phillips)


Recommended Posts

710783._sx1280_ql80_ttd_.jpg

 

 

Το δημιουργικό δίδυμο των Ed Brubaker (σενάριο) και Sean Phllips (σχέδιο) είναι ίσως η πιο δυνατή ομάδα στα κόμικς αυτή τη στιγμή και προσωπικά δεν έχω απογοητευτεί ποτέ από αυτούς. Δεν νομίζω, ότι χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, οπότε πάμε κατευθείαν στο ψητό. :) 

 

Το εν λόγω κόμικ εκτυλίσσεται στον κόσμο του Criminal, αλλά δεν  έχει άμεση σχέση με το υπόλοιπο σύμπαν και διαβάζεται άνετα αυτοτελώς. Αφηγείται την ιστορία της Έλι, η οποία νοσηλεύεται σε μια πολύ ακριβή κλινική αποτοξίνωσης, Η Έλι είναι ατίθαση και δημιουργεί συνεχώς προβλήματα και επιπλέον έχει και μια απολύτως εξιδανικευμένη εικόνα για τους ναρκομανείς. Στην κλινική θα γνωρίσει τον Σκιπ, γόνο μιας ευκατάστατης οικογένειας και μεταξύ τους θα αρχίσει μια ερωτική σχέση, η οποία φυσικά, όπως σε κάθε νουάρ, που σέβεται τον εαυτό του θα έχει απροσδόκητη κατάληξη.

 

aHR0cDovL3d3dy5uZXdzYXJhbWEuY29tL2ltYWdlcy9pLzAwMC8yMzQvMDM4L29yaWdpbmFsL01ISEFCSl8xLmpwZw.jpeg

 

Γιατί φυσικά, το “My Heroes Have Always Been Junkies” είναι νουάρ, όπως σχεδόν όλα τα κόμικς, που γράφει ο Μπρουμπέικερ, όταν δεν γράφει κόμικς με υπερήρωες για τις μεγάλες εταιρείες. Δεδηλωμένος οπαδός του είδους, προσπαθεί να το εκσυγχρονίσει, να το προσαρμόσει στη σύγχρονη εποχή και να το αναμίξει με άλλα είδη, ακόμα και με το είδος του υπερφυσικού τρόμου (όπως στο Fatale), παραμένοντας όμως πάντα μέσα στον κόσμο του νουάρ. Χρησιμοποιεί συνέχεια εσωτερικό μονόλογο σε πρώτο πρόσωπο (χαρακτηριστικό γνώρισμα των νουάρ μυθιστορημάτων και ταινιών) ή τρίτο πρόσωπο, πυκνογραμμένο και με σαφές λογοτεχνικό ύφος, που μας δίνει πολλές λεπτομέρειες για την υπόθεση και για την ψυχοσύνθεση του αφηγητή, ο οποίος όμως κάποιες φορές ανακαλύπτει, ότι τα δρώμενα τον ξεπερνούν και ότι ο ίδιος δεν μπορεί να χειριστεί την πολυπλοκότητα των καταστάσεων. Από αυτή την τελευταία άποψη, ο Μπρουμπέικερ αποδεικνύεται άριστος μαθητής του Χίτσκοκ, αν και ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται να χτίσει το σασπένς, που τόσο άρεσε στο μεγάλο σκηνοθέτη, ο οποίος, εξάλλου, ουδέποτε γύρισε νουάρ ταινία.

 

Οι ήρωες στα σενάρια του Μπρουμπέικερ είναι πάντα ευάλωτοι, πάντα καταραμένοι, πάντα με κάποιο μυστικό, πάντα με κάποιο ανομολόγητο παρελθόν, που λειτουργεί ως βαρίδι. Χρησιμοποιώντας σε μεγάλη έκταση το φλάσμπακ, χτίζει σιγά σιγά έναν σύμπαν, μέσα στο οποίο βυθιζόμαστε και εμείς ως αναγνώστες μέχρι να συνειδητοποιήσουμε, ότι και εμείς έχουμε πέσει στην παγίδα, που μας έχει στήσει ο συγγραφέας.

 

G8VKOiUl.jpg

 

Όλα αυτά είναι παρόντα και σε αυτό το κόμικ, που μας παρασύρει προς μια κατεύθυνση, έως ότου αποκαλυφθούν τα πάντα στο τέλος. Δεν πρόκειται όμως σε καμία περίπτωση για το καλύτερο σενάριο του Μπρουμπέικερ: η ιστορία είναι κάπως ισχνή και το χτίσιμο της πρωταγωνίστριας μάλλον ανεπαρκές, για να στηρίξει την ιστορία με τον τρόπο, που θέλει ο συγγραφέας. Το κυριότερο όμως, είναι ότι η σύλληψη των ναρκωτικών και των ναρκομανών δεν αξιοποιείται, όσο και όπως θα έπρεπε, αφού ο σεναριογράφος προσεγγίζει το θέμα επιφανειακά και απλώς ως ένα έναυσμα για την πλοκή. Παρόλο που οι ήρωες της Έλι ήταν ναρκομανείς, ο ίδιος ο κόσμος των ουσιών υπάρχει μόνο διακοσμητικά στην ιστορία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το κόμικ είναι κακό ή αδιάφορο, κάθε άλλο, απλά ότι, κατά τη γνώμη μου δεν ανήκει σε καμία περίπτωση στα αριστουργήματα του Μπρουμπέικερ. Κατανοώ, βέβαια, ότι η πιθανή μεταφορά των ναρκωτικών ως όχημα φυγής και κατασκευής ενός άλλου εαυτού συνάδει με τις προθέσεις και το αποτέλεσμα του έργου, αλλά και πάλι θεωρώ, ότι θα έπρεπε να εξετασθεί σε μεγαλύτερη έκταση. Προσωπικά γούστα αυτά, θεωρώ αυτονόητο ότι κάποιοι άλλοι μπορεί να έχουν την ακριβώς αντίθετη άποψη. :) 

 

Ο Σον Φίλιπς παραδίδει ακόμα ένα υπέροχο εικαστικά κόμικ. Έχει πλέον μάθει τι θέλει ο συγγραφέας και παραδίδει το έργο σχεδόν με κλειστά μάτια, συλλαμβάνοντας με απόλυτη επιτυχία όλες τις εκφράσεις των πρωταγωνιστών και όλα τα στιγμιότυπα στα οποία πρέπει να δώσουμε προσοχή. Τα εναλλασσόμενα χρώματα, που αποτυπώνουν την ψυχική διάθεση των ηρώων προέρχονται από την πένα του Τζέικομπ Φίλιπς, του γιου του.

 

89a38c269d7aab182f80e62f669f9500._sx1280_ql80_ttd_.jpgjunkies_t13.jpg

 

 

Αυτά, λοιπόν, σίγουρα όχι το καλύτερο κόμικ από το δίδυμο, αλλά σε καμία περίπτωση αδιάφορο. Το γεγονός ότι είναι σύντομο σε έκταση, το καθιστά καλή εισαγωγή στον κόσμο των δημιουργών.

 

Το “My Heroes Have Always Been Junkies”, κέρδισε, κάπως υπερβολικά ίσως, το βραβείο Eisner το 2019 στην κατηγορία καλύτερου νέου graphic album. Δεν μπορώ να κρίνω, επειδή δεν έχω διαβάσει όλα τα υπόλοιπα, που ήταν υποψήφια στην ίδια κατηγορία. Το κόμικ κυκλοφορεί σε ωραία, σκληρόδετη έκδοση από την Image.

 

 

Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com

  • Like 10
  • Thanks 3
Link to post
Share on other sites

Θα συμφωνήσω σε γενικές γραμμές με τον @leonidio. Καλό κόμικ, αλλά ένιωσα τόσο ο Brubaker όσο και ο Phillips μας έχουν δώσει καλύτερα (2-3 σκαλοπάτια) κόμικς. Δεν έχω διαβάσει και πολλά απ' το δίδυμο, αλλά το Fade Out το θεωρώ υπόδειγμα νουάρ. Συγκρίνοντάς το με αυτό, λοιπόν, δεν μπόρεσα να συνδεθώ με την πρωταγωνίστρια, ενώ η δουλειά του Philips αν και μου άρεσε, θεωρώ ότι είναι κατά τι κατώτερη. Παρόλα αυτά, σίγουρα αξίζει να διαβαστεί, είτε από τους φαν του διδύμου είτε απ' τους νέους γνώριμους. :) 

  • Like 9
Link to post
Share on other sites

Ωραίο ήταν ,αλλά μόνο σαν συμπλήρωμα του Criminal.

Αν δεν έχετε διαβάσει το Criminal αρχίστε από εκεί.

Είναι ''έγκλημα'' να μην έχετε τσεκάρει το Criminal. ;)

 

 

  • Like 9
Link to post
Share on other sites

Λίγο cash-grab έχει γίνει το δίδυμο τον τελευταίο καιρό. Όπως αυτό, ή όπως κάποια τεύχη του καινούριου Criminal τα οποία κυκλοφορεί σε ξεχωριστά trades. $17 cover price για καμιά 60ρια σελίδες, έστω και σκληρόδετο, είναι too much. Έστω και αν εν τέλει το αγοράζουμε φθηνότερα. Αντίστοιχα, αν έβγαινε σε τεύχη, θα μπορούσες να τα βρεις σε μερικούς μήνες με 1-2 δολλάρια το καθένα. Συν του ότι η ιστορία, τουλάχιστον αυτού, είναι αρκετά ελαφριά. Ότι και αν έχει γράψει ο Brubaker, αναπτύσσεται σε πολλά τεύχη, έτσι είναι ο τρόπος γραφής του. Η φάση με το συγκεκριμένο μου θυμίζει πολύ αρπαχτή. Το διάβασα όταν βγήκε και σχεδόν δεν θυμάμαι τίποτα. Απλά και για το γαμώτο, θα το ξαναδιαβάσω από βδομάδα και θα επανέλθω.

  • Like 7
Link to post
Share on other sites

Ας ξεκινήσω από τα θετικα: πανέμορφο εξώφυλλο, πιο "απαλό' σχέδιο από Phillips, αβίαστη ροή, πολύ ωραίος χρωματισμός, ενδιαφέρον spin offάκι του Criminal

Αλλά... οι χαρακτήρες είναι αρκετά αδιάφοροι, έχω ξανασυναντήσει παρόμοιες υποθέσεις κι το twist δεν ήταν κάτι φοβερό, ώστε να ανατρέψει τη γενικότερη εικόνα που σχημάτισα.

Από τα πιο αδύναμα του φοβερού διδύμου Brubaker-Phillips, χωρίς όμως να είναι κακό :)

 

 

 

  • Like 8
Link to post
Share on other sites

Εμένα πάλι με ξάφνιασε πολύ ευχάριστα η ανατροπή στο τέλος, δεν περίμενα να είναι τόσο συνδεδεμένο με το Criminal.

(το οποίο Criminal - η πρώτη ιστορία τουλάχιστον - θα πρέπει να έχει διαβαστεί ήδη για να το εκτιμήσει κάποιος δεόντως)

 

  • Like 5
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

×
×
  • Create New...