Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Sean Phillips'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. O Max Winter ήταν ένας ληστής στην (όχι πλέον και τόσο) Άγρια Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα. Και ήταν από τους λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν και να γλυτώσουν από τους εκπροσώπους του νόμου που τον καταδίωκαν. Flash forward στο 1939, στη Νέα Υόρκη. Μεγάλος σε ηλικία πλέον, έχει γίνει συγγραφέας pulp διηγημάτων, μικρών σε έκταση ιστοριών για πιστολάδες στην Αγρια Δύση, τα οποία συνήθως δημοσιεύονταν σε φτηνά, μαζικής κυκλοφορίας, περιοδικά. Αντλώντας έμπνευση από τις δικές του εμπειρίες, ουσιαστικά γράφει την αυτοβιογραφία, προσπαθώντας με τα λίγα λεφτά που βγάζει να συντηρήσει τον εαυτό του, και την Rosa με την οποία συζεί, αλλά και την κόρη της. Όταν μαθαίνει όμως ότι έχει μια σοβαρή καρδιακή πάθηση, σε συνδυασμό με την επίσκεψη που δέχεται από ένα παλιό αστυνομικό που τον καταδίωκε από την εποχή που ήταν ληστής, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, και να επιστρέψει στην εγκληματική του ζωή, να κάνει μια τελευταία ληστεία για να αφήσει κάποια χρήματα στη Rosa μετά το θάνατο του. Τίποτα δεν είναι όμως όπως φαίνεται..... Μικρή παρουσίαση θα είναι αυτή που θα γράψω, για ένα μικρό σε έκταση κόμικ (72 σελίδες) αλλά με συμπυκνωμένη ουσία και μαγεία. Ο Ed Brubaker, απλά ξέρει πως να γράφει και το ότι καταφέρνει, μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, να μας δώσει μια δουλειά τόσο ολοκληρωμένη και τόσο γεμάτη από νοήματα, φανερά και κρυφά, φανερώνει ακριβώς αυτή την ποιότητα του. Στο Pulp, αυτό είναι για εμένα που ξεχωρίζει πάνω από όλα. Σε αντίθεση με το αντιστοίχου μεγέθους My Heroes Have Always Been Junkies, το οποίο είχα βρει ελαφρώς αδιάφορο και αδούλευτο, εδώ πραγματικά ξεζουμίζει κάθε καρέ, χρησιμοποιεί απόλυτα το χώρο αυτών των 72 σελίδων, και γράφει μια ιστορία με σωστή αρχή, μέση και τέλος, με πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες και αληθοφανείς συνθήκες γύρω τους αλλά και μέσα τους. Χρησιμοποιεί τον εσωτερικό μονόλογο, δοσμένο σε περιγραφές, όπως κάθε noir που σέβεται τον εαυτό του, αλλά ξέρει και το κάνει με σύγχρονο τρόπο, με μοντέρνα γραφή και όχι στείρα επανάληψη των κλισέ, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ο κορυφαίος στο είδος του. Μόνη παρατήρηση που μπορώ να κάνω, είναι ότι για άλλη μια φορά σε βιβλία του, όπως στο Criminal, στο Kill or be Killed και άλλα, έχουμε το ίδιο μοτίβο του κατεστραμμένου πρωταγωνιστή, που βρίσκεται ένα βήμα πριν το τέλος, κάτι γίνεται το οποίο δείχνει ότι μπορεί να τον σώσει, και εν τέλει, καταλήγει χειρότερα από ότι ξεκίνησε. Όπως προείπα, έχει το χάρισμα να αλλάζει τη θεματολογία και τις ιστορίες σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην με έχει ενοχλήσει ουσιαστικά ακόμα, αλλά πιστεύω ότι καλό είναι να δούμε και κάτι άλλο από τον Brubaker ως συγγραφικό εργαλείο. Στο σχέδιο ο Sean Phillips παραμένει από τους κορυφαίους, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Ίσως όχι τόσο στην ίδια την σχεδιαστική του ικανότητα, έχω δει καλύτερους και εκφραστικότερους χαρακτήρες και αλλού. Εκείπου για εμένα διαπρέπει ο Phillips, είναι η σκηνοθεσία του αλλά και οι στάσεις του σώματος του κάθε χαρακτήρα. Στις χειρονομίες, στα καμπουριάσματα και σε όλες τις "λυγισμένες" του φιγούρες, βγαίνει όλος ο ρεαλισμός που ξεπηδάει από το χαρτί. Θα ήθελα να τον δω ξανά με άλλο χρωματιστή, πέρα από τον γιο του Jacob, ο οποίος ναι μεν είναι καλός και ταιριαστός, αλλά δεν νομίζω ότι προσθέτει τίποτα ιδιαίτερο στο σχέδιο του πατέρα του. Συνολικά, μια μεστή και γεμάτη δουλειά, παρά το μικρό της μέγεθος. Σαν ένα ωραίο διήγημα, καλοφτιαγμένο, λιτό και στιβαρό. Διαβαστε το άφοβα, θα σας αρέσει.
  2. Το δημιουργικό δίδυμο των Ed Brubaker (σενάριο) και Sean Phllips (σχέδιο) είναι ίσως η πιο δυνατή ομάδα στα κόμικς αυτή τη στιγμή και προσωπικά δεν έχω απογοητευτεί ποτέ από αυτούς. Δεν νομίζω, ότι χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, οπότε πάμε κατευθείαν στο ψητό. Το εν λόγω κόμικ εκτυλίσσεται στον κόσμο του Criminal, αλλά δεν έχει άμεση σχέση με το υπόλοιπο σύμπαν και διαβάζεται άνετα αυτοτελώς. Αφηγείται την ιστορία της Έλι, η οποία νοσηλεύεται σε μια πολύ ακριβή κλινική αποτοξίνωσης, Η Έλι είναι ατίθαση και δημιουργεί συνεχώς προβλήματα και επιπλέον έχει και μια απολύτως εξιδανικευμένη εικόνα για τους ναρκομανείς. Στην κλινική θα γνωρίσει τον Σκιπ, γόνο μιας ευκατάστατης οικογένειας και μεταξύ τους θα αρχίσει μια ερωτική σχέση, η οποία φυσικά, όπως σε κάθε νουάρ, που σέβεται τον εαυτό του θα έχει απροσδόκητη κατάληξη. Γιατί φυσικά, το “My Heroes Have Always Been Junkies” είναι νουάρ, όπως σχεδόν όλα τα κόμικς, που γράφει ο Μπρουμπέικερ, όταν δεν γράφει κόμικς με υπερήρωες για τις μεγάλες εταιρείες. Δεδηλωμένος οπαδός του είδους, προσπαθεί να το εκσυγχρονίσει, να το προσαρμόσει στη σύγχρονη εποχή και να το αναμίξει με άλλα είδη, ακόμα και με το είδος του υπερφυσικού τρόμου (όπως στο Fatale), παραμένοντας όμως πάντα μέσα στον κόσμο του νουάρ. Χρησιμοποιεί συνέχεια εσωτερικό μονόλογο σε πρώτο πρόσωπο (χαρακτηριστικό γνώρισμα των νουάρ μυθιστορημάτων και ταινιών) ή τρίτο πρόσωπο, πυκνογραμμένο και με σαφές λογοτεχνικό ύφος, που μας δίνει πολλές λεπτομέρειες για την υπόθεση και για την ψυχοσύνθεση του αφηγητή, ο οποίος όμως κάποιες φορές ανακαλύπτει, ότι τα δρώμενα τον ξεπερνούν και ότι ο ίδιος δεν μπορεί να χειριστεί την πολυπλοκότητα των καταστάσεων. Από αυτή την τελευταία άποψη, ο Μπρουμπέικερ αποδεικνύεται άριστος μαθητής του Χίτσκοκ, αν και ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται να χτίσει το σασπένς, που τόσο άρεσε στο μεγάλο σκηνοθέτη, ο οποίος, εξάλλου, ουδέποτε γύρισε νουάρ ταινία. Οι ήρωες στα σενάρια του Μπρουμπέικερ είναι πάντα ευάλωτοι, πάντα καταραμένοι, πάντα με κάποιο μυστικό, πάντα με κάποιο ανομολόγητο παρελθόν, που λειτουργεί ως βαρίδι. Χρησιμοποιώντας σε μεγάλη έκταση το φλάσμπακ, χτίζει σιγά σιγά έναν σύμπαν, μέσα στο οποίο βυθιζόμαστε και εμείς ως αναγνώστες μέχρι να συνειδητοποιήσουμε, ότι και εμείς έχουμε πέσει στην παγίδα, που μας έχει στήσει ο συγγραφέας. Όλα αυτά είναι παρόντα και σε αυτό το κόμικ, που μας παρασύρει προς μια κατεύθυνση, έως ότου αποκαλυφθούν τα πάντα στο τέλος. Δεν πρόκειται όμως σε καμία περίπτωση για το καλύτερο σενάριο του Μπρουμπέικερ: η ιστορία είναι κάπως ισχνή και το χτίσιμο της πρωταγωνίστριας μάλλον ανεπαρκές, για να στηρίξει την ιστορία με τον τρόπο, που θέλει ο συγγραφέας. Το κυριότερο όμως, είναι ότι η σύλληψη των ναρκωτικών και των ναρκομανών δεν αξιοποιείται, όσο και όπως θα έπρεπε, αφού ο σεναριογράφος προσεγγίζει το θέμα επιφανειακά και απλώς ως ένα έναυσμα για την πλοκή. Παρόλο που οι ήρωες της Έλι ήταν ναρκομανείς, ο ίδιος ο κόσμος των ουσιών υπάρχει μόνο διακοσμητικά στην ιστορία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το κόμικ είναι κακό ή αδιάφορο, κάθε άλλο, απλά ότι, κατά τη γνώμη μου δεν ανήκει σε καμία περίπτωση στα αριστουργήματα του Μπρουμπέικερ. Κατανοώ, βέβαια, ότι η πιθανή μεταφορά των ναρκωτικών ως όχημα φυγής και κατασκευής ενός άλλου εαυτού συνάδει με τις προθέσεις και το αποτέλεσμα του έργου, αλλά και πάλι θεωρώ, ότι θα έπρεπε να εξετασθεί σε μεγαλύτερη έκταση. Προσωπικά γούστα αυτά, θεωρώ αυτονόητο ότι κάποιοι άλλοι μπορεί να έχουν την ακριβώς αντίθετη άποψη. Ο Σον Φίλιπς παραδίδει ακόμα ένα υπέροχο εικαστικά κόμικ. Έχει πλέον μάθει τι θέλει ο συγγραφέας και παραδίδει το έργο σχεδόν με κλειστά μάτια, συλλαμβάνοντας με απόλυτη επιτυχία όλες τις εκφράσεις των πρωταγωνιστών και όλα τα στιγμιότυπα στα οποία πρέπει να δώσουμε προσοχή. Τα εναλλασσόμενα χρώματα, που αποτυπώνουν την ψυχική διάθεση των ηρώων προέρχονται από την πένα του Τζέικομπ Φίλιπς, του γιου του. Αυτά, λοιπόν, σίγουρα όχι το καλύτερο κόμικ από το δίδυμο, αλλά σε καμία περίπτωση αδιάφορο. Το γεγονός ότι είναι σύντομο σε έκταση, το καθιστά καλή εισαγωγή στον κόσμο των δημιουργών. Το “My Heroes Have Always Been Junkies”, κέρδισε, κάπως υπερβολικά ίσως, το βραβείο Eisner το 2019 στην κατηγορία καλύτερου νέου graphic album. Δεν μπορώ να κρίνω, επειδή δεν έχω διαβάσει όλα τα υπόλοιπα, που ήταν υποψήφια στην ίδια κατηγορία. Το κόμικ κυκλοφορεί σε ωραία, σκληρόδετη έκδοση από την Image. Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  3. O Dylan είναι ένας φοιτητής. Ένας φοιτητής που πάσχει από βαθιά κατάθλιψη και αποφασίζει να αυτοκτονήσει πηδώντας από την ταράτσα ενός κτιρίου. Από (διαβολική;) όμως σύμπτωση, σώζεται. Και ενώ συλλογίζεται το πόσο τυχερός ήταν και το πόσο ανόητα συμπεριφέρθηκε, εμφανίζεται μπροστά του ένας δαίμονας. Ένας δαίμονας, ο οποίος του ανακοινώνει ότι εκείνος τον έσωσε και για να παραμείνει ζωντανός, θα πρέπει να σκοτώνει έναν κακό άνθρωπο κάθε μήνα. Ανάμεσα στα προβλήματα του Dylan με τις γυναίκες της ζωής του, την ανάμνηση του ζωγράφου πατέρα του και τα αντικαταθλιπτικά χάπια τα οποία καταναλώνει, χωρίς όμως στην πραγματικότητα να τα καταναλώνει, βλέπουμε την κατηφόρα του στον κόσμο των υποχρεωτικών (ή μήπως όχι;) δολοφονιών, των διαλυμένων σχέσεων και την προσπάθεια του να δικαιολογήσει τι κάνει. Το τέλος πλησιάζει, αλλά από ποια πλευρά και με ποιον τελικό θύτη; Τελευταία σειρά του διδύμου Brubaker-Phillips, πριν από το ongoing Criminal που κυκλοφορεί αυτή τη περίοδο. Και οι δύο στο στοιχείο τους. Φόνοι, κατεστραμμένες ψυχές, αστυνομικοί τους οποίουν δεν εκτιμούν οι συνάδελφοι τους, μοιραίες γυναίκες και ακόμα πιο μοιραίες αποφάσεις σε ένα καταθλιπτικό, πλην ρεαλιστικό κόσμο. Με ένα ελαφρύ supernatural twist ομως, όπως και στο Fatale. Τόσο ελαφρύ όμως που δεν ενοχλεί και πολλές φορές, δεν παρεμβάλλεται ουσιαστικά στην εξέλιξη της ιστορίας. Ο Brubaker (Captain America, Criminal, Velvet, The Fade Out), κάνει και εδώ αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και πολλές λεζάντες, οι οποίες από άλλον συγγραφέα θα με κούραζαν, αλλά συγχωρούνται λόγω του noir είδους και της μαεστρίας του δημιουργού. Παρ΄ ολα αυτά, σίγουρα δεν πρόκειται από τις καλύτερες δουλειές του. Όπως διάβασα σε μια συνέντευξη του, αφού είχα τελειώσει την ανάγνωση της σειράς, ήθελε να τονίσει την αγωνία του για την τροπή της κοινωνίας και την παντελή έλλειψη απονομής δικαιοσύνης. Δυστυχώς, όμως, κατά την άποψη μου πάντα, δεν του βγαίνουν ομαλά και οργανικά μέσα από την αφήγηση της ιστορίας αλλά αποσπασματικά, βεβιασμένα και εν είδει ανακοινώσεων. Σαν να μην του επέτρεπε, ο πραγματικός του θυμός, να ενσωματώσει τις ιδέες του στην ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή. Ο οποίος είναι μεν πιστευτός, γίνεται κατανοητός και αρεστός (μέχρις ενός σημείου) στον αναγνώστη, αλλά, καθόλη τη διάρκεια ανάγνωσης, ένιωθα περισσότερο ότι διάβαζα κάτι που έγραψε κάποιος, παρά να "παρασυρθώ" στην ροή του δράματος. Σε καμία περίπτωση δεν μιλάω για κακή γραφή, και σίγουρα αν επρόκειτο για κάποιον καινούριο συγγραφέα, πιθανόν να έγραφα διθυράμβους, αλλά έχοντας διαβάσει αριστουργήματα όπως το Criminal και το Fade Out, περιμένω το κάτι παραπάνω. O Sean Phillips, σταθερός συνεργάτης του Brubaker τα τελευταία χρόνια, αλλά και ιδιαίτερα γνωστός για την μεγάλη του συμμετοχή στο αρχικό run του Hellblazer, είναι εδώ σταθερός στα υψηλά επίπεδα που μας έχει συνηθίσει. Χωρίς να είναι εκπληκτικός στη σχεδίαση των προσώπων και των εκφράσεων τους, είναι υπέροχος στην δυναμική που δίνει στα μοντέλα του, κάνοντας τα εξαιρετικά αληθοφανή και δυναμικά. Έχει την δυνατότητα, ποτε να γεμίζει και πότε να "αδειάζει" τα καρέ του και να σε πηγαίνει από ένα μακρινό πλάνο γεμάτο λεπτομέρεια σε ένα κοντινό με ελάχιστη λεπτομέρεια, κάνοντας έτσι το προφανές "λάθος", εντυπωσιακό πλεονέκτημα. Καθαρά "κινηματιγραφικός"¨σχεδιαστής, κάνοντας κοντινά στα όπλα, στα χέρια, ακόμα και στα δάχτυλα, σε κάνει να νιώθεις ότι βλέπεις μια ταινία η οποία εκτυλίσσεται πάνελ με το πάνελ. Εδώ βοηθάει πολύ το χρώμα της Elizabeth Breitweiser , άλλη μια συχνή συνεργάτιδα του δημιουργικού διδύμου, της οποίας η δουλειά στο Sara του Garth Ennis και στο Outcast του Kirkman έχει γίνει αντικείμενο πολλών θετικών σχολίων. Εδώ, χρησιμοποιόντας πολύ σκούρα χρώματα, και τονίζοντας την αντίθεση με το έντονα κόκκινο της μάσκας του Dylan και το κοκκινομαύρο του δαίμονα, δημιουργεί ένα κόντραστ μεταξύ μιας καταθλιπτικής κοινωνίας και "λυτρωτικής", αλλά ματωμένης, λύσης. 20 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε 4 trade paperbacks και σε ένα, πανέμορφο και κατακόκκινο, σκληρόδετο Deluxe. Συνολικά, μια παραπάνω από καλή σειρά, με λίγο αντικλιμακτικό τέλος, σαν να μην ήταν σίγουρος πως να το τελειώσει ή σαν μην ήθελε να το τελειώσει αναμενόμενα. Σίγουρα πέρασα καλά διαβάζοντας τη, και σίγουρα την προτείνω σε όλους.
  4. Από το δίδυμο Brubaker-Phillips έχουμε δει πολλές καλές δουλείες. Από το αριστουργηματικό Sleeper που μπλέκει το υπερηρωικό με το noir, το Fatale που αποτελεί μια μίξη λαβκραφτικού τρόμου και noir μέχρι το πρόσφατο Fade Out, οπότε οι συστάσεις μάλλον περιττεύουν. Όμως τούτο εδώ το κόμικ, κατά την κρίση του υποφαινόμενου, αποτελεί το magnum opus τους. Τι είναι λοιπόν το Criminal ; Ένα καθαρό νουάρ κόμικ. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Είναι όμως ένα κόμικ που άνετα μπορεί να στέκεται δίπλα στα ιερά τέρατα της νουάρ λογοτεχνίας. Το Criminal, αποτελείται από έξι ιστορίες: Coward, Lawless, The Dead and the Dying, Bad Night και The Last of the Innocent για να τις πούμε με την σειρά που βγήκαν μέσα σε ένα διάστημα έξι ετών από το 2006 έως το 2011. Βασικά λέω ανακρίβειες αλλά θα επανέλθουμε αργότερα σε αυτό. Οι πρωταγωνιστές των ιστοριών του είναι... τι άλλο; Εγκληματίες. Από τον Leo Patterson, τον πλέον επιδέξιο πορτοφολά της πόλης, τον Tracy Lawless πεζοναύτη που γυρνάει για να εκδικηθεί την δολοφονία του αδερφού του, ως τον Sebastian Hyde τον νυν αφεντικό του υποκόσμου το καστ συμπληρώνεται από μια πληθώρα περιθωριακών στοιχείων που όλοι έχουν σαν κοινό σημείο ένα συγκεκριμένο μπαράκι-καταγώγιο, το Undertown γνωστό και ως Undertow καθώς το νέον του ή έχει από καιρό πάψει να ανάβει (αν το βρείτε προσέξτε μην ενοχλήσετε κανένα θαμώνα και κυρίως όχι το αφεντικό του, τον Gnarly). Όπως καταλάβατε λοιπόν όλες οι ιστορίες συμβαίνουν στο ίδιο σύμπαν όμως το καλό είναι ότι μπορούν να διαβαστούν αυτόνομα και με όποια σειρά θέλει ο καθένας. Μέσα στις σελίδες του θα βρείτε τα πάντα, μαφιόζους, διεφθαρμένους αστυνομικούς, συνωμότες businessmen και φυσικά τις απαραίτητες femme fatales. Όλοι οι χαρακτήρες που εμφανίζονται έχουν την δική τους ξεχωριστή ιστορία και εμείς τους βλέπουμε καθώς πέφτουν όλο και πιο χαμηλά εξαιτίας των (προδιαγεγραμένων; ) επιλογών τους. Οι φιγούρες τους είναι αναγνωρίσιμες και χαρακτηριστικές για το είδος, όμως αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι μπορείς να προβλέψεις την εξέλιξη της ιστορίας και οι ανατροπές δεν είναι λίγες. Το σχέδιο από τον Sean Phillips είναι το πλέον κατάλληλο για την αφήγηση των ιστοριών και σίγουρα ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο χρωματισμό του κόμικ από τον Val Staples. Πραγματικά, καθώς ανοίγεις το Criminal βυθίζεσαι στον κόσμο της νύχτας, όπου οι σκιές είναι πολλές και ο φωτισμός χαμηλός να προέρχεται από τις νέον επιγραφές, από μαγαζιά του υποκόσμου, κακόφημα στέκια, στριπτιτζάδικα, από τις σειρήνες των περιπολικών και γιατί όχι; ενίοτε και από φωτιές. Η σκηνοθεσία σε κάνει πραγματικά να αφήνεις την άνεση του καναπέ, του γραφείου, γενικά του μέρους όπου ασφαλής και ήσυχος διαβάζεις ιστορίες για επικίνδυνους τύπους και να μεταφέρεσαι ακριβώς εκεί που συμβαίνει η δράση. Φυσικά όλα τα κεφάλαια του βιβλίου είναι εξαιρετικά. Όμως προσωπικά ξεχώρισα δυο ιστορίες ως αγαπημένες. Η πρώτη είναι το Bad Night όπου ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας πρώην πλαστογράφος, χήρος και νυν σχεδιαστής κόμικ στριπς σε εφημερίδα, που ζει μια σχετικά ήσυχη ζωή κατά τα φαινόμενα. Οία θα αλλάξουν όμως όταν θα γνωρίσει μια σαγηνευτική κοκκινομάλλα, που θα τον μπλέξει πάλι με το έγκλημα. Αγαπημένη ιστορία για το σενάριο της και το πως παίζει με την πραγματικότητα και το τι γίνεται στο κεφάλι του ήρωα. Η δεύτερη ιστορία που θεωρώ ότι ξεχωρίζει από μια συλλογή εξαιρετικών, είναι το Last Of The Innocent και είναι μια ιστορία με στοιχεία παρμένα από κόμικς τύπου Archie, μάλιστα παρεμβάλλονται και μονοσέλιδα flashbacks, σχεδιασμένα σε καρτουνίστικο στυλ Archie. Απλά καταπληκτική. Και οι δυο ιστορίες εντάσσονται στις πιο "πειραματικές" ας πούμε του κόμικ. Όπως καταλαβαίνετε, κατατάσσω το Criminal στα καλύτερα κόμικς που έχω διαβάσει και οι δυο deluxe τόμοι που περιλαμβάνουν το σύνολο των ιστοριών καθώς και μπόνους υλικό με σχέδια και εκθέσεις για νουάρ ταινίες που δημοσιεύονταν στα τεύχη του Criminal αποτελούν καμάρια στην συλλογή μου. Επίσης είναι από τα σπάνια κόμικς που έχουν το πλεονέκτημα ότι ξαναδιαβάζονται άνετα και αφήνουν την ίδια ικανοποίηση. Φυσικά λοιπόν και σας το προτείνω να το διαβάσετε. kwtsoκλιμακα 9,5/10. A ! Ξέχασα να σας πω για την ανακρίβεια. Ο βασικός κορμός των ιστοριών όντως τελείωσε κάπου στο 2011 αλλά το 2015 κυκλοφόρησε το one shot τευχάκι με τιτλο Criminal: Savage με υπόθεση που εκτυλίσσεται κάπου στην πρωτόγονη περίοδο. Ακόμα αν και η αρχική έκδοση είναι από την Icon (imprint της Marvel) οι τόμοι έχουν επανεκδοθεί από την Image. Ακόμα, από τον Γενάρη του 2019 οι δημιουργοί επέστρεψαν στην σειρά για να διηγηθούν νέες ιστορίες, μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 8 τεύχη. Περισσότερα για αυτά, όταν διαβαστούν!
×
×
  • Create New...