Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Marvel Comics'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 109 results

  1. Marvel: Οι νοσηλευτές έγιναν υπερήρωες σε κόμικ Οι νέοι υπερήρωες είναι οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας Η Marvel έκανε τους νοσηλευτές υπερήρωες σε κόμικ (Marvel) H Marvel Comics και το Allegheny Health Network (AHN) συνεργάστηκαν για να τιμήσουν τους ήρωες της υγειονομικής περίθαλψης σε ένα νέο κόμικ, την εποχή της πανδημίας του κορωνοϊού. Σε μια χρονιά όπου η πανδημία του κορωνοϊού έχει επισκιάσει τα πάντα, οι υπερήρωες άλλαξαν. Οι εργαζόμενοι στην υγειονομική περίθαλψη πήραν τη θέση τους ως υπερήρωες πραγματικής ζωής, διακινδυνεύοντας τη δική τους υγεία κάθε μέρα για να σώσουν τη ζωή άλλων. Το κόμικ True Nurse Stories επικεντρώνεται στους νοσηλευτές και τις νοσηλεύτριες και τον ηρωισμό τους. Κάθε χαρακτήρας και ιστορία προέρχεται από τις εμπειρίες πραγματικών ανθρώπων, από τα 13 νοσοκομεία του AHN στη Δυτική Πενσιλβάνια. «Καθ 'όλη τη διάρκεια της πανδημίας, αισθανόμαστε δέος για το θάρρος και την επινοητικότητα των νοσοκόμων μας, οι οποίοι θέτουν τη δική τους υγεία σε κίνδυνο για να φροντίσουν αυτούς τους ευάλωτους ασθενείς», δήλωσε η Claire Zangerle, διευθύνουσα σύμβουλος της AHN. Ο Jessi Showalter, ο οποίος εργάζεται στο Νοσοκομείο West Penn, είναι ένας από τους οκτώ νοσηλευτές που εμφανίζονται στα κόμικς, σύμφωνα με το KDKA. «Σκέφτομαι ότι "γιατί εγώ; Δεν είμαι κάτι ιδιαίτερο" Απλώς έρχομαι εδώ και κάνω αυτό που αγαπώ κάθε μέρα και προσπαθώ να βοηθήσω τους ασθενείς μου. Αν αυτό με κάνει ήρωα, μετά υποθέτω ότι ναι με κάνει ήρωα», δήλωσε ο στην KDKA. Η δημιουργία του κόμικ ήταν η απόλυτη έκπληξη για τους νοσηλευτές. «Είμαστε τόσο περήφανοι γι 'αυτούς και θέλουμε να βεβαιωθούμε ότι γνωρίζουν πόσο εκτιμούμε την εξαιρετική δουλειά τους. Ελπίζουμε ότι όταν βλέπουν τους εαυτούς τους ως πραγματικούς σούπερ ήρωες της Marvel Comics, μπορούν να αφιερώσουν λίγο χρόνο για να κοιτάξουν πίσω με υπερηφάνεια την εξαιρετική δουλειά τους και τη συμπόνοια που έδειξαν σε μια απίστευτα δύσκολη στιγμή για τις κοινότητές μας», πρόσθεσε η Zangerle. Το σάιτ του AHN παρουσίασε ένα βίντεο με το νοσηλευτικό προσωπικό που εμφανίζεται στα κόμικς. «Στη Marvel, λέμε καθημερινά ιστορίες για ήρωες. Αλλά αυτή η ιστορία είναι ξεχωριστή. Αφηγείται μια ιστορία για τους καθημερινούς ήρωές μας - οι νοσηλευτές και οι επαγγελματίες υγείας που εργάζονται ακούραστα και θαρραλέα για να σώσουν ζωές», δήλωσε ο Dan Buckley, πρόεδρος της Marvel . «Μαζί με το AHN, έχουμε την τιμή να λέμε αυτές τις ιστορίες, τις οποίες αφιερώνουμε στους πραγματικούς ήρωες που σώζουν τον κόσμο». Με πληροφορίες του CNN Πηγή
  2. Καλησπέρα Ενδιαφέρομαι εδώ και λίγο καιρό να ασχοληθώ με marvel ,dc comics ,αλλά έχω χαθεί από τους διάφορους ήρωες , εκδόσεις-επανεκδόσεις,δημιουργούς κλπ. Οπότε αν ήταν εύκολο να μου δώσετε ένα μπούσουλα από που να ξεκινήσω! Προυποθέσεις Δεν έχω κάποια προτίμηση στον ήρωα, τη θεματολογία, ούτε αν υπάρχουν στα Ελληνικά αλλά προτιμώ γενικά αυτοτελείς εκδόσεις(αν υπάρχουν). Αγόρασα πρόσφατα πάντως ένα τεύχος απο τη συλλογή της Marvel που βγαίνει αυτή τη περίοδο και είχε αρκετό ενδιαφέρον οπότε σκέφτομαι να πάρω τα υπόλοιπα που θα βγουν αν αξίζει το κόπο. Να σημειώσω ότι η μόνη μου επαφή με τα σύμπαντα είναι από τις ταινίες και κινούμενα σχέδια που είχε κατά καιρούς η τηλεόραση.Δεν έχω δει καμία ταινία με χαρακτήρες τύπου Wolverine, X-MEN, Avengers ωστώσο. Ευχαριστώ για το χρόνο σας!
  3. Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη περίμενε το αναγνωστικό κοινό των Ελληνικών εκδόσεων στα περίπτερα, στις 13 Σεπτέμβρη του 2019 (ναι, ήταν Παρασκευή. ) Αυτή της κυκλοφορίας της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel. Η σειρά αποτελεί μετάφραση της σειράς The Official Marvel Graphic Novel Collection της Hachette (γνωστή και ως The Ultimate Graphic Novels Collection) η οποία ξεκίνησε να κυκλοφορεί στην Αγγλία στα τέλη του Δεκέμβρη του 2011 και έχει ξεπεράσει εκεί τους 200 τόμους, με την εταιρία να προσθέτει συνεχώς νέους. Η επιτυχία της ήταν τέτοια, που το 2016 οι μισοί τόμοι της σειράς επανεκδόθηκαν, ενώ από τον Δεκέμβρη του 2013 ξεκίνησε και μια παράλληλη σειρά, η Marvel's Mightiest Heroes, με επίκεντρο συγκεκριμένους χαρακτήρες της Marvel, η οποία ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Δεκέμβρη του 2018, μετά από 130 τόμους. Παράλληλα, η ίδια η εκδοτική, ανέλαβε να μεταφράσει την σειρά σε καμιά δεκαριά γλώσσες, κυκλοφορόντας την σε πάνω από 15 χώρες, ενώ πρέπει να έχει δώσει την άδεια κυκλοφορίας σε μερικούς ακόμα εκδότες, στις αγορές της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγάλες εκδοτικές εταιρίες κόμικς, κουράρουν κάθε χρόνο λίστες με προτάσεις από τους πιο σημαντικούς τίτλους που θα πρέπει να πάρει/διαβάσει ένας υποψήφιος αναγνώστης για να γνωρίσει το σύμπαν τους. Λίστες που πλασάρονται και στους εκδότες των διεθνών αγορών για την απόκτηση των δικαιωμάτων και την έκδοση τους. Πρακτικά, η έκδοση της Hachette, αντλεί υλικό από αυτές τις λίστες, με ελάχιστες αποκλίσεις, αναβαθμίζοντας την έκδοση τους σε σκληρόδετες εκδόσεις, προσθέτοντας ή επεκτείνοντας το έξτρα περιεχόμενο και διαθέτοντας τες σε πιο ελκυστική τιμή στα σημεία διανομής τύπου, προσεγγίζοντας έτσι ένα νέο κοινό. Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες μου είχαν κινήσει την απορία για το πώς δεν είχε κάποιος Έλληνας εκδότης σκεφτεί να την βγάλει στην χώρα μας εδώ και καιρό. Σε βολιδοσκόπηση που είχα κάνει όμως για αυτό και άλλα θέματα, τα συμπεράσματα ήταν πως α) η κατάσταση του σημείου διανομής και η ίδια η διανομή δεν ελκύει εμπιστοσύνη στους ντόπιους εκδότες, και β) δεν θέλανε να «κάψουν» τις εκδόσεις βιβλιοπωλείου. Δεν λογάριαζε κανείς μας όμως την ίδια την Hachette, η οποία είχε ήδη παρουσία στην Ελλάδα με διάφορες άλλες συλλογές περιπτέρου. Η εταιρία, που ιδρύθηκε το 1826 ως βιβλιοπωλείο στην Γαλλία με το όνομα Brédif από τον Louis Christophe François Hachette, και μετατράπηκε σε διεθνή εκδοτικό οίκο στην πορεία, έχει σαφώς περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και καλύτερες συμφωνίες για το υλικό που βγάζει, οπότε ήταν πρόθυμη να το δοκιμάσει. Για την Ελληνική έκδοση μάλιστα συνεργάστηκε με την Anubis, η οποία έχει και η ίδια μεγάλη παράδοση και εμπειρία στην έκδοση υπερηρωικών και αναλαμβάνει εδώ την μετάφραση και την επιμέλεια της σειράς, κάτι που όπως καταλαβαίνω σημαίνει πως κάνει και την επιλογή των τίτλων που θα δημοσιεύονται. Όσοι γνωρίζουν τι είχε βγάλει η Anubis, ξέρουν πως οι επιλογές της για τις δικές της εκδόσεις με χαρακτήρες της Marvel, ήταν από υλικό της τρέχουσας χιλιετίας, και στην αρχή έπραττε το ίδιο με αυτή την έκδοση, με τις επιλογές που είχαν ανακοινωθεί αρχικά να επικεντρώνονται κυρίως σε παραγωγές του 2005, κομβικό σημείο αλλαγών στο σύμπαν της Marvel, αλλά αυτό άλλαξε στην πορεία για να περιλαμβάνει και παραγωγές από τις δεκαετίες '80-90. Κάποιοι από τους τόμους, περιέχουν και υλικό που είχε δημοσιεύσει παλιότερα η ίδια η Anubis, με την ίδια μετάφραση και απλά μικροαλλαγές στην επιμέλεια. Μάλλον παραχωρούν υλικό που δεν έχουν σκοπό να το ξαναβγάλουν οι ίδιοι. Η έκδοση τώρα ποιοτικά, δεν έχει καμιά διαφορά με τις ξένες εκδόσεις. Η Hachette τυπώνει την Ελληνική έκδοση στην Ρουμανία, χώρα που τυπώνει και άλλες μεταφράσεις του τίτλου το τελευταίο διάστημα, οπότε δεν γίνεται καμιά έκπτωση σε αυτό τον τομέα. Έχει ανακοινωθεί πως θα ετοιμάσουν 60 τεύχη/τόμους της σειράς, με 15θήμερο ρυθμό κυκλοφορίας, διατηρώντας το δικαίωμα να την ακυρώσουν ή να προσθέσουν τόμους ανά πάσα στιγμή. Αυτή είναι πάγια τακτική της εταιρίας και προς το παρόν ακολουθεί τα βήματα της Αγγλικής έκδοσης που επίσης αρχικά είχε ανακοινώσει 60 τόμους. Μεγάλο ατού για να τους πάρει όλους κάποιος, ακόμα και αν τους έχει σε άλλη έκδοση, είναι η συνεκτικότητα της ράχης, η οποία περιλαμβάνει ένα πανοραμικό σχέδιο του Ιταλού Gabriele Dell'Otto. Στην ξένη έκδοση, όταν είχαν προσθέσει άλλους 60 τόμους, είχαν αναθέσει στον Dell’Otto την δημιουργία προσθήκης στο σχέδιο των ραχών. Να δούμε εδώ πως θα τα πάει. Τα πρώτα βήματα πάντως έφεραν κόσμο στα περίπτερα, με διαφήμιση στην τηλεόραση, και με την κλιμακωμένη αύξηση της τιμής, στην οποία μας έχουν συνηθίσει οι συλλογές εταιριών σαν την Hachette. Ο πρώτος τόμος έκανε 3,99€ και έκανε πάταγο, ο δεύτερος 6,99€ και ο τρίτος 9,99€, η σταθερή τιμή που θα έχουν όλοι οι επόμενοι τόμοι, αν και σαφώς θα πρέπει να την συνηθίσει και αποδεχτεί το κοινό του περιπτέρου που δεν έχει άλλα σημεία αναφοράς για το πόσο value for money είναι αυτή. Για ξεχωριστές παρουσιάσεις των τόμων της σειράς που έχουν κυκλοφορήσει, κλικάρετε πάνω στο tag της σειράς (κάτω από τον τίτλο του θέματος). Κυκλοφόρησαν 13-09-2019: The Amazing Spider- Man - Η Επιστροφή 27-09-2019: Iron Man - Extremis 11-10-2019: New Avengers - Απόδραση 25-10-2019: Captain America - Εκτός Χρόνου 08-11-2019: Deadpool - Ο Πόλεμος του Γουέιντ Γουίλσον 22-11-2019: X-Men - Το Χάρισμα 06-12-2019: Thor - Αναγέννηση 20-12-2019: The Incredible Hulk - Σιωπηλές Κραυγές 03-01-2020: Guardians of the Galaxy - Κοσμικοί Εκδικητές 17-01-2020: The Amazing Spider-Man - Η Γέννηση του Βένομ 31-01-2020: Captain America - Στρατιώτης του Χειμώνα 14-02-2020: Fantastic Four - Ασύλληπτη Παγίδα 28-02-2020 - Wolverine v1 13-03-2020 - Daredevil - Αναγέννηση 27-03-2020 - She-Hulk - Μια Μοναδική Ηρωίδα 10-04-2020 - Doctor Strange - Άγνωστοι Τόποι, Άγνωστοι Καιροί 24-04-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Πρώτο 08-05-2020 - Captain Britain - Ένας Παράλογος Κόσμος 22-05-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Πρώτο 05-06-2020 - The Amazing Spider-Man - Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν 19-06-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Δεύτερο 03-07-2020 - New X-Men - Ε Όπως Εξάλειψη 17-07-2020 - Μυστικός Πόλεμος 31-07-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Δεύτερο 14-08-2020 Captain America - Νέο Καθεστώς 28-08-2020 - Marvels 11-09-2020 - Avengers - Διάλυση 25-09-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Πρώτο 09-10-2020 - Ultimate Spider-Man - Δύναμη και Ευθύνη 23-10-2020 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Πρώτο 06-11-2020 - The Mighty Thor - Αναζητώντας του Θεούς 20-11-2020 - Astonishing X-Men - Κίνδυνος 04-12-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Δεύτερο Αναμένονται 18-12-2020 - Fantastic Four - Απόλυτη Δράση 01-01-2021 ?? 15-01-2021 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Δεύτερο 29-01-2021 ?? 12-02-2021 ?? 26-02-2021 ?? 12-03-2021 - X-Men - Αυτοκρατορική Εισβολή Για παραγγελία προηγούμενων εκδόσεων, κλικάρετε εδώ. Mails Ελλάδα: info@argoscom.gr Κύπρος: info@kronospublic.com
  4. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά , γνωρίζουν επίσης το πάθος που μου ασκεί η λεγόμενη Golden Age εποχή των κόμικ , ιδιαίτερα με τις πρώτες εμφανίσεις των υπερηρώων και των λεγόμενων mystery men στις σελίδες των εικονογραφημένων. Ιστορίες που σήμερα φαντάζουν το λιγότερο "αστείες" μέσα στην απλότητα τους αλλά έχουν τη δική τους μαγεία, αφού εκφράζουν την "αθωότητα" μίας άλλης εποχής με τα προβλήματα , τα στερεότυπα αλλά και τα όνειρα και τις ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον που εκφράζανε. Ακόμα και όταν λίγο αργότερα ο κόσμος έμπαινε μέσα στη δίνη ενός ακόμα παγκοσμίου πολέμου , τα κόμικ(και καρτούν) εκείνης της εποχής, και ειδικά εκείνα με τους υπερήρωες , ανέλαβαν το ρόλο του εμψυχωτή περισσότερο από την εποχή του μεγάλου κραχ στην Αμερική, κάνοντας μικρούς και μεγάλους να πιστέψουν ότι ο καθένας που αγωνίζεται για το κοινό καλό, μπορεί να είναι ήρωας. Και ας μην διαθέτει υπερδυνάμεις... Φαντάζεστε λοιπόν τη χαρά μου όταν το Καλοκαίρι του 2007 ανακοινώνονταν η κυκλοφορία μίας σειράς με θέμα κάποιους ξεχασμένους ήρωες της Marvel από τη λεγόμενη χρυσή εποχή των κόμικ (όταν η εταιρεία ονομάζονταν Timely Comics)στη σημερινή εποχή. Το κόμικ κυκλοφόρησε τελικά την Άνοιξη του 2008 και ονομάζονταν The Twelve.Σε σενάριο του J.Michael Straczynski(Babylon 5,Amazing Spider Man,Superman)και σχέδιο του Βρεττανού σχεδιαστή Chris Weston ( Judge Dredd,Rogue Trooper,The Invisibles)που θα ολοκληρώνονταν σε 12 τεύχη. Το σενάριο θέλει δώδεκα υπερήρωες και mystery men (Captain Wonder,Fiery Mask,Phantom Reporter,Rockman,Dynamic Man,Black Widow,Blue Blade,Mister E,Laughing Mask,Electro,Mastermind Excello,The Witness)την ημέρα της πτώσης του Βερολίνου, πολεμώντας μαζί με άλλους γνωστούς ήρωες της εποχής εκείνης εναντίων των Γερμανών(Captain America,Human Torch,Destroyer κ.α.) και ακολουθώντας τους σε ένα υπόγειο καταφύγιο, να παγιδεύονται μέσα σε αυτό.Τα σώματά τους τοποθετούνται μέσα σε κάψουλες και κανένας δεν ξανακούει για αυτούς παρά μόνο 60 χρόνια αργότερα, όταν σε ανασκαφές στην περιοχή βρίσκουν το υπόγειο καταφύγιο με τα ανέπαφα σώματα τους προστατευμένα στις κάψουλες... Οι ήρωες μίας άλλης εποχής λοιπόν ξαναγυρίζουν στο σήμερα. Σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από εκείνον που είχαν γνωρίσει δεκαετίες πριν. Με όλα και όσα γνώριζαν, αγάπαγαν, πιστεύανε να μην υφίστανται πλέον...Ξεναγός σε αυτή τη δραματική πλέον ιστορία από τη πλευρά των ηρώων μας, θα είναι ο Phanton Reporter/Dick Jones(golden age ιστορίες του υπήρχαν στο δεύτερο τίτλο της Timely το βραχύβιο Daring Mystery Comics)ο οποίος πέρα του ότι έχει να αντιμετωπίσει όπως και οι άλλοι του σύντροφοι, το γεγονός ότι οι ζωές τους όπως τις ήξεραν δεν υπάρχουν πλέον, και έναν προδότη ανάμεσα τους που σκοτώνει έναν σύντροφο τους που φαίνεται να γνωρίζει κάτι παραπάνω για την αλήθεια... Μέσα σε 12 τεύχη ο Straczynski καταφέρνει να δημιουργήσει μία ιστορία που περιλαμβάνει τα πάντα : Περιπέτεια, μυστήριο, ρεαλισμός(όσο είναι εφικτός), δράση , συνεχόμενες ανατροπές ,συναίσθημα, ρομάντζο, δράμα και κωμωδία μαζί...Όλοι οι χαρακτήρες του, σαν πρωταγωνιστές αρχαίου ελληνικού δράματος έχουν τη δική τους ξεχωριστή προσωπικότητα και background ιστορία τους. Ο αναγνώστης νοιάζεται για καθέναν ξεχωριστά, ο συγγραφέας μας δίνει λεπτομέρειες για το παρελθόν(origin)τους κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές και μετατροπές όπου χρειάζεται(μην ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι αυτοί χαρακτήρες άγνωστοι στο αναγνωστικό κοινό είχαν το ίδιο origin εδώ και 60 χρόνια)αλλά και τα συναισθήματα τους, τους φόβους τους , τις απώλειες και την ελπίδα τους για το μέλλον τους που φαντάζει αβέβαιο... Ζούμε τη προσωπική τραγωδία του καθενός από εκείνη του Mister E(Victor Jay)που ανακαλύπτει ότι ο γιός του είναι σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία από εκείνον πλέον και δεν θέλει να τον δει μπροστά του, μέχρι τον Captain Wonder(Jeff Jordan)που διαπιστώνει ότι η οικογένεια που είχε αφήσει πίσω του έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, και ας ήταν νεότατοι όταν εκείνος "εξαφανίστηκε" μη μπορώντας να τους πει ούτε ένα αντίο...Ή εκείνης του Rockman που χτυπώντας δυνατά το έδαφος κάθε βράδυ πιστεύει ότι θα τον ακούσουν άνθρωποι από το υπόγειο βασίλειο του(αν όντως υπάρχει κάτι τέτοιο)μέχρι τη Black Widow(Claire Voyant)που ανακαλύπτει ότι η συμφωνία με το διάβολο που είχε κάνει ισχύει ακόμα και τη καθιστά καταραμένη αιώνια.. Το πρόβλημα που αντιμετώπισε όμως η σειρά ήταν το γεγονός ότι στο τεύχος #8 διακόπηκε όχι εξαιτίας χαμηλών πωλήσεων αλλά λόγο αυξημένου φόρτου εργασίας του συγγραφέα(έγραφε και το σενάριο της ταινίας Changeling)και κάποιων άλλων προβλημάτων του με την εταιρεία(που δεν χρειάζεται να αναφέρουμε εδώ)και έκανε σχεδόν 3 χρόνια να συνεχίσει και να ολοκληρωθεί στο δωδέκατο τεύχος της...Άλλο ήταν επίσης μία σειρά παρόμοιου θέματος(Golden age χαρακτήρες στη σημερινή εποχή ξαφνικά)το Project Superpowers που κυκλοφόρησε την ίδια εποχή περίπου από την Dynamite..Ο Straczynski πήρε παλαιούς χαρακτήρες από το παρελθών της Marvel,που είχαν εμφανιστεί σε λίγες ιστορίες, οι περισσότεροι σε βραχύβιους τίτλους/ανθολογίες, και σε αυτό το κόμικ τους έδωσε υπόσταση και τους έκανε εξίσου να όχι και περισσότερο θα έλεγα, ενδιαφέροντες με τους big guns της εταιρείας, σεβόμενος την ιστορία τους αλλά και χτίζοντας για εκείνους(ή κάποιους από αυτούς τουλάχιστον)ένα μέλλον, σε έναν κόσμο διαφορετικό από εκείνον που γνώρισαν... Πάντως η ιστορία στέκει καλά από μόνη της, δε χρειάζεται γνώση προηγούμενων events της εταιρείας για να τη διαβάσεις, ίσα ίσα ο συγγραφέας δίνει νέες πληροφορίες και origin στους χαρακτήρες χωρίς όμως να μη σεβαστεί την ιστορία τους. Ούτε φυσικά υπάρχουν open plots που οδηγούν σε αλλεπάλληλα crossovers που θα σε κουράσουν και μπερδέψουν ακόμα περισσότερο.. Κάτι φυσικά που έχει απομακρύνει πολλούς αναγνώστες από τα mainstream υπερηρωικά κόμικ και τους έχει κάνει να στραφούν στα indie.Στο Twelve η ιστορία μπορεί να έχει μία αρχή, μέση και τέλος. Το τι ίσως να γινόταν αργότερα - αν δινόταν η ευκαιρία - είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο....Άλλωστε μιλάμε για ενιαίο universe...Τουλάχιστον αποζημιώνεσαι και από το πολύ καλό σχέδιο του Chris Weston που με εμφανείς επιρροές και από Gary Frank, σχεδιάζει χαρακτήρες ζωντανούς, με τη δύναμη να σφύζει πάνω στα καλοσχεδιασμένα κορμιά τους και τις ρεαλιστικές τους εκφράσεις να τους προσδίδουν έναν πιο αληθινό τόνο μέσα στα panel που τους περικλείουν... Σίγουρα όλα έπαιξαν το ρόλο της ώστε το αναγνωστικό κοινό(που ίσως κάποιοι από αυτούς να έκαναν το λάθος να συγκρίνουν τη σειρά με το Watchmen του Moore)να μη δώσει την απαραίτητη προσοχή που της αξίζει. Αν περιμένετε λοιπόν ένα ακόμα Watchmen αλα Marvel style λυπάμαι αλλά δε θα το βρείτε ούτε εδώ ούτε πουθενά αλλού. Έκαστος στο είδος του, διαφορετική υπόθεση και δημιουργοί.. Άμα θέλετε να διαβάσετε μία καλή ιστορία που εστιάζει περισσότερο στον ανθρώπινο παράγοντα και λιγότερο στις σκηνές δράσης(όχι ότι λείπουν και αυτές κάθε άλλο δηλαδή)τότε σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.Το κείμενο το βρίσκετε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  5. Αν και είναι και οι δύο λυκάνθρωποι, ο ήρωας αυτού του περιοδικού δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον ήρωα του περιοδικού "Μαν-Γουλφ". Το κεντρικό κόμικ αυτού του περιοδικού ήταν το "Werewolf by night" και τραγικός ήρωας ο Τζακ Ράσελ, που λόγω μιας αρχαίας οικογενειακής κατάρας είναι καταραμένος να μεταμορφώνεται σε λυκάνθρωπο και να σκορπίζει το χάος γύρω του. Ο (αντι)ήρωας έκανε την εμφάνισή του το Φεβρουάριο του 1972 στο περιοδικό "Marvel Spotlight" και πολύ σύντομα, το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, αποκτά το δικό του τίτλο, ο οποίος ξεκινά ακριβώς από το σημείο, που είχε σταματήσει η προηγούμενη ιστορία του, στο Marvel Spotlight #4. Ο Καμπανάς έφερε ακριβώς αυτόν τον τίτλο στην Ελλάδα, ξεκινώντας από το #1 και αυτός είναι και ο λόγος, που η ιστορία φαίνεται να μην ξεκινά από την αρχή. Το πρώτο ελληνικό τεύχος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1978 και το 8ο και τελευταίο το Σεπτέμβριο του 1979. Ο αμερικανικός τίτλος έφτασε, νομίζω, έως το τεύχος 43 (Μάρτιος του 1977) και στη συνέχεια ο χαρακτήρας έκανε σποραδικές εμφανίσεις σε άλλα περιοδικά. Ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 8 πρώτα τεύχη της αμερικανικής έκδοσης με τη σωστή σειρά. Ως δεύτερη ιστορία επιλέχθηκε ο Skull the Slayer, άλλος αντιήρωας, που περιφερόταν σε μια εναλλακτική Γη, όπου άνθρωποι, εξωγήινοι και δεινόσαυροι ζούσαν μαζί (θα μου πείτε τώρα, ότι παρόμοια σκηνικά έχουμε και στην "κανονική" Γη της Marvel ). Ο Skull, που φυσικά ο Καμπανάς τον μετέφρασε ως "Σκουλ", εμφανίστηκε στο δικό του περιοδικό το 1975, το οποίο όμως έβγαλε μόνο 8 τεύχη. Ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 7 από αυτά, στα ισάριθμα πρώτα τεύχη του περιοδικού, ενώ αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Σκαλ (ή Σκουλ, τέλος πάντων) εμφανίστηκε στα μισά εξώφυλλα της σειράς, και συγκεκριμένα στα τεύχη 1-3 και 8. Και οι δύο σειρές, και κυρίως ο Λυκάνθρωπος, ήταν ενδεικτικές των πειραματισμών της Marvel στη δεκαετία του 1970, όταν προσπαθούσε να διευρύνει τη θεματολογία της και να προσεγγίσει ένα κάπως διαφορετικό κοινό, που δεν περιοριζόταν μόνο στα υπερηρωικά κόμικς. Δεν είναι σε καμία περίπτωση τα καλύτερα δείγματα του είδους, αλλά παρουσιάζουν ενδιαφέρον, ειδικά ο Λυκάνθρωπος, κατά τη γνώμη μου πάντα. Τα τεύχη συμπληρωνόντουσαν κλασικά με ιστορίες γουέστερν ή τρόμου, ενώ έκανε και μια εμφάνιση ο πανταχού παρών Λοχίας Φιούρυ. Στο τεύχος 5 υπάρχει η συνέχεια μιας ιστορίας του Χουλκ από το #7 του δικού του τίτλου, ενώ στα τεύχη 7 και 8 υπάρχουν οι ιστορίες από το "The Mighty Thor" 132 και 133 (συνεχίζοντας από το "Οδύσσεια 2001"). Περιττό μάλλον να προσθέσω, ότι τα ελληνικά τεύχη είναι πλέον πολύ δύσκολο να βρεθούν. Όσοι τα ψάχνετε, να έχετε υπόψη, ότι από λάθος αρίθμηση, υπάρχουν 2 τεύχη με τον αριθμό 7 (γεγονός όχι πρωτάκουστο για Καμπανά). Το ένα από αυτά (το αριστερό) είναι στην πραγματικότητα το #4. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (όλες στα αγγλικά) wikipedia για το Werewolf by Night wikipedia για το Skyll the Slayer Όλες οι εμφανίσεις του Λυκανθρώπου κατά χρονολογική σειρά
  6. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  7. Η Kamala Khan είναι μια έφηβη πακιστανικής καταγωγής που ζει με την οικογένειά της στο Jersey City. Έχει κόλλημα με τους Avengers (μέχρι και fan fiction γράφει), λιώνει στα RPG και της αρέσει να μυρίζει μπέικον. Παρότι οι γονείς της δεν είναι οι υπερ-παραδοσιακοί, υπερ-οπισθοδρομικοί μουσουλμάνοι που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, της επιβάλλονται αρκετοί περιορισμοί και νιώθει πολύ πιεσμένη από τη διαφορετικότητα της. «Γιατί πρέπει να παίρνω πακόρα (δημοφιλές ινδικό και πακιστανικό σνακ) να τρώω στο σχολείο; Γιατί έχω όλες αυτές τις περίεργες διακοπές;» αναρωτιέται. Όταν, λοιπόν, της απαγορεύουν να πάει σε ένα πάρτι, το σκάει και κατευθύνεται προς την προβλήτα. Όμως κι εκεί τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα και φεύγει θυμωμένη. Στον δρόμο, την τυλίγει μια παράξενη ομίχλη και η Kamala λιποθυμάει. Όταν ξυπνάει, αντικρίζει αυτό... ... και συνειδητοποιεί ότι διαθέτει πλέον υπερδυνάμεις! Για την ακρίβεια, είναι ικανή να αλλάζει μορφές και να παραμορφώνει το σώμα της, ενώ έχει αποκτήσει και παράγοντα ίασης. Έτσι ξεκινάνε οι περιπέτειές της ως η υπερηρωίδα της διπλανής πόρτας. Στο διάβα της θα συναντήσει τρελούς επιστήμονες, τον Wolverine, τους Inhumans, τον Loki, όμορφα αγόρια και πολλούς άλλους χαρακτήρες. Η Kamala Khan είναι η τέταρτη κατά σειρά Ms. Marvel. Δημιουργήθηκε από τους G. Willow Wilson και Adrian Alphona, σε συνεργασία με την editor Sana Amanat και τον Φεβρουάριο του 2014 απέκτησε τον δικό της τίτλο. Στο τιμόνι του σεναρίου είναι σταθερά η Wilson, μουσουλμάνα από επιλογή, η οποία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την επιτυχία της σειράς. Η Kamala είναι μια φρέσκια, πιστευτή προσωπικότητα και τα μέλη της οικογένειάς της είναι σχετικά μακριά από τις στερεότυπες απεικονίσεις εθνικών ομάδων. Όσον αφορά την ίδια την πλοκή, αναμειγνύει δράση, χιούμορ και δράμα σε εξαιρετικές αναλογίες. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ωστόσο, είναι το artwork αυτό που απογειώνει το σύνολο. Η ιδιαίτερη γραμμή του Alphona και το όμορφο coloring του Ian Herring αναδεικνύουν την παιχνιδιάρικη διάθεση της Wilson, ενώ παράλληλα λειτουργούν τέλεια στις σκηνές μάχης. Και, σαν κερασάκι στην τούρτα, γεμίζουν το φόντο με αστείες λεπτομέρειες και αναφορές στην ποπ κουλτούρα, που πραγματικά αξίζει να αναζητήσει ο αναγνώστης. Τα τεύχη που σχεδιάζουν άλλοι (Jake Wyatt: #6-7, Elmo Bondoc: #12, Takeshi Miyazawa: #13-15), δε μου έβγαλαν το ίδιο feeling. Η Wilson κάνει αυτό που πολλοί ευαγγελίζονται στα σύγχρονα υπερηρωικά κόμικς, αλλά λίγοι καταφέρνουν: μέσα από μια διασκεδαστική ιστορία προβάλλει προβληματισμούς, χωρίς να βαραίνει το τελικό αποτέλεσμα. Μέσω της Ms. Marvel, η Wilson πολεμά τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία. Υπερασπίζεται, έστω και δια της τέχνης, τους ομόθρησκούς της που στοχοποιούνται λόγω της δράσης φονταμενταλιστών. Το vol. 3 της Ms. Marvel περιέχει 19 τεύχη και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2015. Τον επόμενο μήνα ξεκίνησε το vol. 4 (από το δίδυμο Wilson και Alphona φυσικά), το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα τερμάτισε στα 38 τεύχη, τον Φεβρουάριο του 2019, και ίσως να δούμε σε κάποια μελλοντική παρουσίαση. Υ.Γ.: Στα ελληνικά, έχουμε δει τα πέντε πρώτα τεύχη, στην έκδοση της Anubis Ms. Marvel: Μετάλλαξη, που κυκλοφόρησε το 2019.
  8. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 11-2007 Υλικό Συλλογής: Eternals v3 01-07 (August 2006/March 2007) Οι Eternals ήταν το τελευταίο μεγάλο έργο που παρουσίασε ο Τζακ Κίρμπι, κατά γενική παραδοχή, και δεν αποτελεί καμιά έκπληξη πως πραγματευόταν ένα από τα αγαπημένα του θέματα, αυτό της κοσμογονίας και των θρύλων. Είχε ασχοληθεί πρόσφατα εξάλλου με αυτό όταν είχε επιστρέψει στην DC και έφτιαξε τους New Gods και η δημοφιλία των βιβλίων του Έρικ Φον - ancient aliens - Ντένικεν στην δεκαετία του '70, του έδωσε την δυνατότητα να ασχοληθεί ξανά με το θέμα όταν επέστρεψε στην Marvel. Η γραφή του μπορεί να μην ήταν πρωτοκλασάτη, αλλά η πλοκή, οι ιδέες και το σχέδιο του ήταν σε υψηλά επίπεδα, όπως συνήθως, τόσο που ακόμα και σε μια φτωχή εκτύπωση όπως αυτή του Καμπανά, καταφέρνει να εντυπωσιάσει. Από το Κόναν ο Βάρβαρος 02 του Καμπανά (04-1978). Pantheon scan. Μετά την αποχώρηση του όμως, η Marvel δεν ήξερε τι να κάνει με το concept και τους χαρακτήρες. Στα μάτια τους (και μάλλον ορθά), δεν ήταν σωστό να υποδηλώσουν πως στο σύμπαν τους η ανθρωπότητα αποτελούνταν από εξωγήινες σπορές (εκτός από κάποιες εξαιρέσεις), ενώ και οι ίδιοι οι χαρακτήρες ήταν πολύ δυνατοί και αλλόκοτοι για να εισαχθούν στο ευρύτερο σύμπαν της εταιρίας. Κάτι λογικό μιας και ο Κίρμπι τους έφτιαξε ως αυτόνομη οντότητα. Ακόμα και η Σέρσι (επηρεασμένη από την Κίρκη της Οδύσσειας, σύμφωνα με μεταγενέστερη αναθεώρηση), ήταν εντελώς αδιάφορη ως μέλος των Εκδικητών, και μόνο στην μεταγενέστερη επιστροφή της στην ομάδα απέκτησε ενδιαφέρον, με τον Bob Harras (που έγραφε τον τίτλο εκείνη τη εποχή) να την αλλάζει εντελώς για να το επιτύχει. Όταν ανέλαβε ο Γκέιμαν τον τίτλο λοιπόν, είχε αρκετά να ξεκαθαρίσει. Και το πέτυχε (μερικώς), χρησιμοποιώντας το "χαρτί" της αμνησίας. Οι σελίδες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Με τους βασικούς χαρακτήρες να μην θυμούνται την πρότερη ζωή τους και να ζουν μια φυσιολογική ζωή ως θνητοί, ο Γκέιμαν είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει εκ νέου τους Eternals στο νεότερο κοινό, προσαρμόζοντας και αλλάζοντας παράλληλα όσα τα στοιχεία του παρελθόντος δεν θέλανε να κρατήσουν. Ο αναγνώστης μαθαίνει πληροφορίες για τους Eternals παράλληλα με τους πρωταγωνιστές: Το ποιοι είναι, το πως δημιουργήθηκαν, τι θέση έχουν στην ανθρωπότητα και ποια είναι η επιρροή που έχουν ασκήσει στους πολιτισμούς της, ποιοι είναι οι Deviants, ποιοι είναι οι Celestials και τι σημαίνει η αφύπνιση του κοιμώμενου Celestial για τον κόσμο και ποια η θέση όλων αυτών στο σύμπαν της Marvel, ιδίως σε μια εποχή που έτρεχε το event του Εμφύλιου Πολέμου. Ένα αρκετά κλασικό μοτίβο εξιστόρησης δηλαδή, που όμως στα έμπειρα χέρια του Γκέιμαν (συγγραφέα μεταξύ άλλων του American Gods, μην ξεχνάμε), χρησιμοποιείται για να δώσει τόνους πληροφορίας και φιλοσοφίας με μεστό και κατανοητό τρόπο. Παράλληλα μαθαίνουμε ποιος είναι υπεύθυνος για την απώλεια μνήμης των Eternals. Αυτό που δεν μαθαίνουμε είναι η κατάληξη με την αφύπνιση του Κοιμώμενου Celestial, μιας και ο Γκέιμαν θεώρησε καλό να «ξεσκονίσει» μόνο τον τίτλο και να αφήσει την συνέχεια της ενσωμάτωσης τους σε άλλους δημιουργούς, κάτι που αφήνει μια γεύση ἡμιτελείας και που δεν είχε και τα καλύτερα αποτελέσματα έτσι και αλλιώς μιας και το επόμενο volume που βγήκε το 2008 με τους Knaufs στο σενάριο, δεν ήταν και το καλύτερο βήμα που θα μπορούσε να γίνει, θάβοντας πάλι τον τίτλο στην αφάνεια... μέχρι και την έλευση της αναμενόμενης ταινίας του MCU, η οποία μακάρι να είναι καλή και να δώσει νέα πνοή στον τίτλο, αλλά δεν τρέφω και μεγάλες ελπίδες. Ο Γκέιμαν συντροφεύεται από τον Ρομίτα Τζ., ο οποίος κάνει παπάδες στα πλάνα που αναπροσαρμόζουν το όραμα του Κίρμπι στο σήμερα. Για εμένα, δεν θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερο σχεδιαστή για το πρότζεκτ. Το αποδεικνύει και το επόμενο volume, στο οποίο ανάθεσαν το σχέδιο στον Daniel Acuña, του οποίου η αισθητική του ήταν τόσο ξένη με την θεματική των Eternals που καταντούσε τραγικό. Η Ελληνική έκδοση. Η έκδοση της Anubis βγήκε την ίδια χρονιά που βγήκε και το πρώτο trade της σειράς στο εξωτερικό. Προέρχεται όμως από την προσαρμοσμένη για την Ευρωπαϊκή αγορά έκδοση της Panini. Και δεν εντυπωσιάζει. Εκτός από τα εναλλακτικά εξώφυλλα δεν έχει κανένα άλλο έξτρα ενώ σε όλα τα σημεία που το σχέδιο καταλαμβάνει όλη την σελίδα, το σχέδιο έχει υποστεί κροπάρισμα. Βλέπετε το κόκκινο πλαίσιο στην προηγούμενη εικόνα που έβαλα π.χ.; Δεν υπάρχει στην Ελληνική έκδοση, μαζί με μέρος των υπόλοιπων άκρων της σελίδας. Τουλάχιστον η σελιδοποίηση είναι σφικτή και δεν υπάρχει πρόβλημα διάλυσης του αντίτυπου, κάτι που χρειάζεται, μιας και μερικά μπαλονάκια είναι στην άκρη της ράχης και για να διαβαστούν, πρέπει να πιέσει λίγο παραπάνω ο αναγνώστης για να δει το κείμενο. Άλλο προσωπικό πρόβλημα που έχω, είναι μια συγκεκριμένη επιλογή στην μετάφραση. Τα ονόματα των Eternals (Αιώνιοι), Celestials (Ουράνιοι) και Deviants (που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποδοθούν ως Αποκλίνοντες), έχουν παραμείνει στα Αγγλικά στο κείμενο. Έχουμε λοιπόν μια ιστορία γεμάτη με συμβολισμούς και φιλοσοφικές προεκτάσεις, έχουμε και μερικά ονόματα που τροφοδοτούνται και τροφοδοτούν άμεσα από/και την υπόθεση, και η Anubis αποφάσισε πως δεν έχει σημασία και θα το προσεγγίσει σαν μετάφραση κατάλογου φαστφουντάδικου. Τέλεια! Κάποιος πρέπει να κάνει έρευνα για να δει ποιο είναι το πραγματικό επίπεδο των αγγλικών του μέσου μη αγγλόφωνου αναγνώστη, καθώς και το πως αντιμετωπίζει το μυαλό του μέσου αναγνώστη έννοιες που δεν καταλαβαίνει (ακόμα και αν έχει ακούσει πως μεταφράζονται), μπας και δούμε πιο μεστές μεταφράσεις στο μέλλον και όχι μια στατική θεώρηση για όλες τις κυκλοφορίες. Παράρτημα. Τον Νοέμβριο του 2020 ανακοινώθηκε η επανέκδοση του τόμου με αφορμή την επερχόμενη (και καθυστερημένη λόγω covid) κυκλοφορία της ταινίας ενταγμένη στο MCU.
  9. Όταν ο οργανισμός των Illuminati (όχι αυτών που ξέρουμε εννοείται) αποφασίζει ότι ο Hulk αποτελεί πλέον δημόσιο κίνδυνο για τους ανθρώπους της Γης , αποφασίζουν να τον απομακρύνουν από τον πλανήτη παρά τη θέληση του. Ο ίδιος πέφτει στην παγίδα τους και συνειδητοποιεί πολύ αργά το σχέδιο των μέχρι τώρα συντρόφων του, οι οποίοι (όπως του λένε οι ίδιοι) θέλουν να τον στείλουν σε έναν ήσυχο και ειρηνικό πλανήτη για να ζήσει εκεί την υπόλοιπη ζωή του. Ωστόσο λόγω κάποιον λανθασμένων συντεταγμένων το διαστημόπλοιο καταλήγει στον πλανήτη Sakaar. Εκεί θα πιαστεί αιχμάλωτος από τον πολεμοχαρή αυτοκράτορα του πλανήτη, ο οποίος θα τον βάλει να μονομαχήσει μέχρι θανάτου για να καταφέρει να κερδίσει την ελευθερία του. Όμως κανείς δεν τα βάζει με τον Hulk. Έτσι σύντομα ο πράσινος γίγαντας θα βρεθεί σε μία βίαιη και αιματηρή περιπέτεια προσφέροντάς μας μία από τις πιο χορταστικές περιπέτειες της Marvel. Πάντα αγαπούσα τον Hulk. Η τραγικότητα που συνοδεύει τον συγκεκριμένο ήρωα σε όλη την πορεία του είναι κάτι το οποίο με γοήτευε ανέκαθεν στον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Και το Planet Hulk είναι χωρίς καμία αμφιβολία μία από τις καλύτερες (αν όχι η καλύτερη) περιπέτεια με τον πράσινο, θυμωμένο, γίγαντα. Η ιστορία ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2006 με το Incredible Hulk #92 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2007 με το τεύχος 105 στα δεκατρία κεφάλαια (τεράστιος αριθμός για Marvel). Ο Greg Pack, ο σεναριογράφος της σειράς, αναπτύσσοντας την ιδέα του αρχισυντάκτη της Marvel Joe Quesada δημιουργεί μία καταπληκτική ιστορία η οποία αναπτύσσει τον χαρακτήρα του Hulk στο έπακρο. Σε κάποιο σημείο ο Hulk λέει στην ιστορία ότι αυτό που ήθελε από πάντα ήταν ένα πράγμα: Να μείνει μόνος του μακριά από τους ανθρώπους που πάντα τον θεωρούσαν ως ένα τέρας. Η ιστορία εξερευνά πτυχές και όψεις του Hulk όσο λίγα άλλα κόμικς στην ιστορία του ήρωα. Επιχειρεί (και καταφέρνει) να παρουσιάσει μία εντελώς διαφορετική οπτική στον χαρακτήρα: αυτή του “τέρατος”. Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Bruce Banner είναι σχεδόν ανύπαρκτος στην ιστορία. Η ιστορία είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στον Hulk και στο πως αντιλαμβάνεται τον κόσμο (και τους ανθρώπους) γύρω του. Ο Pack είχε δηλώσει ότι είχε επηρεαστεί πολύ από διάφορους πολέμαρχους της ιστορίας όπως ο Τζένγκις Χαν όπως και από την “Τέχνη του Πολέμου” του φιλόσοφου Sun Tzu, όμως δεν μπορεί να ξεφύγει φυσικά και η επιρροή που άντλησε από την ιστορία του Σπάρτακου. Το σχέδιο των Pagulayan και Lopresti είναι με πολύ απλά λόγια εξαιρετικό. Οι σκηνές μάχης πολλές φορές απλώνονται σε δύο ολόκληρες σελίδες μιας και ο Hulk πολλές φορές πολεμάει τέρατα δέκα φορές μεγαλύτερα από ότι ο ίδιος. Οι έμπειροι αυτοί σχεδιαστές βοηθάνε ώστε η ιστορία να αποδοθεί όπως ακριβώς της αξίζει. Οι μάχες μεταφέρονται στο χαρτί τόσο άμεσα που ο αναγνώστης πολλές φορές παρασύρεται μέσα στη δίνη της ιστορίας. Η ιστορία αποτέλεσε προοίμιο του World War Hulk μίας επίσης πολύ καλής ιστορίας η οποία ασχολείται με τη συνέχεια των γεγονότων του Planet Hulk, ενώ εκδόθηκε και ένα special τεύχος με τίτλο Planet Hulk: Gladiator Handbook όπου εξιστορούνται με λεπτομέρεια οι χαρακτήρες, οι φυλές και οι διάφορες κουλτούρες που συναντάμε στην ιστορία, δείχνοντας μας πόσο μεγάλο αντίκτυπο είχε η ιστορία στους αναγνώστες. Το Planet Hulk είναι μία από τις αγαπημένες μου ιστορίες σε κόμικ και μάλλον η αγαπημένη μου υπερηρωική ιστορία. Πιστεύω ότι είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις πάνω στον χαρακτήρα του Hulk και για εμένα θα είναι πάντα μία από τις πιο όμορφες και ιδιαίτερες ιστορίες με πρωταγωνιστή τον θυμωμένο (αλλά αγαπημένο) πράσινο γίγαντα.
  10. Επιστροφή στα μαύρα! Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι είναι εξοικειωμένοι με τη διάσημη μαύρη στολή του Spider-Man, την οποία απέκτησε κατά τη διάρκεια του Secret Wars. (τεύχος #8) Στη πορεία, αποκαλύφθηκε ότι η περιβόητη αυτή μαύρη στολή είναι ένας ζωντανός συμβιωτικός οργανισμός, ο οποίος όταν ενώθηκε με τον Eddie Brock, δημιούργησε τον Venom. Εξαιτίας της δημοτικότητας της μαύρης στολής και της μεγάλης αγάπης που έχει εισπράξει από τους αναγνώστες (ανάμεσα τους και εγώ, προφανώς), η Marvel προχώρησε στη παραγωγή ενός mini-series, 5 τευχών, το οποίο καλύπτει τα γεγονόντα στη ζωή του Peter Parker, πριν από την αποκάλυψη της πραγματικής φύσεως του μαύρου κοστουμιού. Κεντρικός ανταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Quentin Beck ή αλλιώς Mysterio, ο οποίος έχοντας ανακαλύψει το «μυστικό» της εξωγήινης στολής του Spidey (ότι δηλαδή δεν είναι ένα απλό κοστούμι, αλλά μία έμβια ύλη), προσπαθεί να αποσπάσει ένα κομμάτι της προκειμένου να το εκμεταλλευτεί προς δικό του όφελος. Στα εν λόγω τεύχη, εμφανίζονται κατά κόρον οι Black Cat και Kingpin, ενώ ένα cameo κάνει και ο Electro. Στα συγγραφικά καθήκοντα είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Peter David, δημοφιλής από το πολύχρονο run του στο Incredible Hulk της δεκαετίας του ’90. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος έχει ενασχοληθεί και με τον Spider-Man στο παρελθόν, γράφοντας ιστορίες τόσο στο The Amazing όσο και στο The Spectacular. Η πιο δημοφιλής ιστορία του με το χαρακτήρα αποτελεί για μένα το The Death of Jean DeWolff. Το Symbiote Spider-Man είναι μία ιστορία που διαβάζεται γρήγορα χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη και ούτε τον κάνει να βαριέται, δεδομένου ότι έχει κοφτούς διαλόγους, γρήγορες εναλλαγές σκηνών και μπόλικη δράση. Επίσης, άλλο ένα θετικό είναι η “old-school” ατμόσφαιρα που αποπνέει η πλοκή. Όμως, για του λόγου του αληθές, εντόπισα πολλές cheesy ατάκες, ενώ σίγουρα δεν αποτελεί μία ιστορία που «ανακαλύπτει το τροχό» ή εξιστορεί κάτι πολύ πρωτότυπο. Είναι προφανές ότι το όλο κόμικ στήθηκε για να ικανοποιήσει την ανάγκη των φανατικών να δουν περισσότερο τη συμβιωτική στολή, παρά να διαβάσουν κάτι πολύπλοκο ή έστω ιδιαίτερο. Κατά τη γνώμη μου όμως, ο Peter David πέτυχε σε αυτό που κλήθηκε να κάνει, να δημιουργήσει δηλαδή μία εύπεπτη και διασκεδαστική περιπέτεια. Εκεί που χωλαίνει η σειρά είναι στο εικαστικό κομμάτι. Καλλιτέχνης εδώ είναι ο Greg Land, ο διαβόητος αυτός σχεδιαστής που έχει κατηγορηθεί ουκ ολίγες φορές για «καλλιτεχνικές κλοπές», δεδομένου ότι έχει αντιγράψει (σχεδόν ξεπατικώσει) το σχέδιο συναδέλφων του και το έχει πλασάρει ως δικό του. Δε χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες για το από πού παίρνει έμπνευση για τα γυναικεία του πρόσωπα και ανατομία. Για να είμαι ειλικρινής, το σχέδιο του εδώ δεν είναι κακό, αντιθέτως μου άρεσε πολύ ο σχεδιασμός της μαύρης συμβιωτικής στολής, παρόλο που οι πόζες του Spider-Man είναι λίγο στατικές. Επίσης, στο πλαίσιο του χρωματισμού, έχει γίνει άρτια δουλειά. Όμως, βρήκα ελαττωματική την ικανότητα του Land στο σχεδιασμό των προσώπων (ειδικά των αντρικών)… σαν κάτι να είναι off με τις εκφράσεις τους. Γενικά, παρόλο που δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον φωτορεαλισμό στη τέχνη, ειδικά όταν γίνεται σωστά, εδώ όμως μου φάνηκε πολύ πρόχειρη και «ψεύτικη». Εν πάσει περιπτώσει, για μία περιορισμένη σειρά 5 τευχών, μπορώ να πω ότι το σχέδιο του είναι ανεκτό, αφού δε κουράζει στο μάτι και έχει «καθαρές» γραμμές. Εν ολίγοις, πρόκειται για μία τίμια προσπάθεια εκ μέρους των συντελεστών, από τη στιγμή που δεν είχα καμία απαίτηση και είχα βάλει σαν στόχο μόνο να διασκεδάσω. Τα 5 τεύχη έχουν συλλεχθεί σε ένα paperback. Η σειρά έχει και σίκουελ, ονόματι Symbiote Spider-Man Alien Reality.
  11. Ακόμη μια έκδοση του Καμπανά, η οποία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1978. Εδώ έχουμε ένα συνδυασμό υπερηρωικού κόμικ και κόμικ τρόμου, αφού η κεντρική ιστορία αφηγείται τις περιπέτειες του Τζον Τζέημσον, γιου του εκδότη και ορκισμένου εχθρού του Σπάιντερ-Μαν, Τζέι Τζόνα Τζέιμσον. Ο Τζον ήταν αστροναύτης, αλλά σε μια αποστολή βρήκε μια πέτρα στη Σελήνη, η οποία τον μετέτρεπε σε λυκάνθρωπο, κάθε φορά που είχε πανσέληνο. Κατά τη διάρκεια της μεταμόρφωσής του, ο Τζον / Λυκάνθρωπος ερχόταν αντιμέτωπος με πολλούς ήρωες και εγκληματίες τους σύμπαντος της Marvel. Το περιοδικό ήταν μεταφορά του τίτλου "Creatures on the Loose", ο οποίος είχε ξεκινήσει με άλλη ονομασία (Tower of Shadows) και άλλαξε μετά το τεύχος 10. Ο Καμπανάς ξεκίνησε να δημοσιεύει ιστορίες από το τεύχος 30 του αμερικανικού περιοδικού, που νομίζω, ότι ήταν το πρώτο με ήρωα τον Μαν-Γουλφ και τις έφτασε έως το αμερικάνικο #37, εκεί που σταμάτησε και η αμερικανική σειρά, στην οποία συνείσφεραν σημαντικά ονόματα, όπως ο Doug Moench και George Perez. Στα τέσσερα πρώτα τεύχη, η δεύτερη ιστορία είναι η Ms. Marvel του volume 1 #1 - #4 (όχι η τρέχουσα, η Kamala Khan, αλλά η αυθεντική, η Κάρολ Ντάνβερς, προτού γίνει Captain Marvel) όπου έγραφαν σενάρια οι Gerry Conway και Chris Claremont και έκανε σχέδιο ο John Buscema, τουλάχιστον στα τεύχη, που είδαμε από τον Καμπανά. Στο τεύχος 4 δημοσιεύτηκε μια σύντομη ιστορία του Σόλομον Κέιν από το περιοδικό Kull and the Barbarians #3, στο τεύχος 5 μια ιστορία του Blade από το Marvel Preview #3, ενώ στα τεύχη 5 και 6 δημοσιεύτηκαν ιστορίες από το Monster Of Frankenstein #17 και #18 αντίστοιχα, συνεχίζοντας το συγκεκριμένο τίτλο από το σημείο, που σταμάτησε όταν ανεστάλη η έκδοση του περιοδικού "Γκραν Γκινιόλ". Σε κάποια τεύχη είχαν δημοσιευτεί σύντομες ιστορίες γουέστερν και ο αναπόφευκτος Λοχίας Φιούρυ. Τελικά, το περιοδικό σταμάτησε στο τεύχος 7, που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1979, αφού είχε σταματήσει και η αμερικανική σειρά. Το τέλος του συγκεκριμένου story arc δημοσιεύτηκε σε άλλο αμερικανικό περιοδικό, αλλά όχι από τον Καμπανά. Ως σειρά είναι καλή, κάτι ελαφρώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα υπερηρωικά, αλλά δεν είναι κάτι σπουδαίο. Κατά τη γνώμη ου, οι ιστορίες καθαρού τρόμου, που πλαισιώνουν την κεντρική, είναι σίγουρα καλύτερες. Τον Man-Wolf δεν θυμάμαι να τον ξαναείδαμε σε περιοδικό του Καμπανά, παρά μόνο ως γκεστ σταρ σε διάφορες ιστορίες του Σπάιντερ-Μαν. Τη Ms, Marvel την ξαναείδαμε στη δεκαετία του 1980 από τη Μαμούθ, αρχικά στη Σπάιντερ-Γούμαν, μετά στους 4 Φανταστικούς και τέλος σε δικό της τόμο. Μάλλον είναι περιττό να προσθέσω, ότι και αυτή η σειρά είναι πλέον πάρα, πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί. Να σημειώσω επιπλέον, ότι υπάρχει και μια άλλη σειρά του Καμπανά με τίτλο "Λυκάνθρωπος", αλλά το συγκεκριμένο κόμικ, όπως και ο κεντρικός ήρωας, δεν έχει καμία σχέση με αυτό εδώ το κόμικ (περισσότερα, όταν γίνει η αντίστοιχη παρουσίαση). Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (στα αγγλικά και οι δύο): Για την αμερικάνικη σειρά Tower of Shadows / Creatures on the Loose Για το χαρακτήρα του Μαν-Γουλφ
  12. "Luke. I am your father." Με αυτή την ατάκα, κλείνει ουσιαστικά το The Empire Strikes Back. Και έτσι, έχουμε τον Luke με κομμένο χέρι, τον Boba Fett να έχει παγιδεύσει τον Han σε καρμπονίτη και να μην ξέρει κανείς που είναι, η Leia να προσπαθεί να συμμαζέψει τα συντρίμια του στόλου των επαναστατών. Ο Lando θέλει να ξαναγίνει ιδιοκτήτης του Bespine και ο Chewbacca θρηνεί για την απώλεια του αγαπημένου του φίλου. Κατά τη διάρκεια των παραπάνω, ο Luke αναζητά το χαμένο του lightsaber και βλέπει οράματα για μια γυναικεία φιγούρα που του το δίνει και ο Darth Vader, με τη βοήθεια του σπασίματος των κωδικών επικοινωνίας των επαναστατών, αναθέτει σε μια αδίστακτη αξιωματικό της αυτοκρατορίας, να καταστρέψει τα υπολείμματα του επαναστατικού στόλου. Με όλα αυτά, ξεκινάει το 3ο, κατά σειρά, volume του Star Wars. H συγγραφική σκυτάλη περνάει πλέον στον Charles Soule, βετεράνο πλέον σχεδιαστή της Marvel, με πολλούς τίτλους στο ενεργητικό του (Daredevil, Inhumans, Darth Vader, Poe Dameron κ.α.) αλλά και ενδιαφέρουσες creator- owned δουλειές, όπως το Letter 44, το Curse Words και το Undiscovered Country. Είναι φανερό από τον τρόπο που γράφει την ιστορία και ιδίως τους διαλόγους, ότι πρόκειτα για φαν της επικής space-saga και προσεγγίζει με αγάπη τους χαρακτήρες. Η επιτυχία των Star Wars comics, έγκειται συνήθως, στους δευτερεύοντες χαρακτήρες που εισάγουν οι συγγραφείς, καθώς 9 ταινίες και διάφορα animation που έχουν προηγηθεί, έχουν καθορίσει πολύ στενά τους πρωταγωνιστές, τις ιστορίες τους και τις πιθανές κινήσεις. H Marvel φαίνεται ότι το έμαθε καλά το μάθημα αυτό, καθώς από τα 75 τεύχη του προηγούμενου volume, τα μόνα ενδιαφέροντα ήταν αυτά τα οποία είχαν καινούριους χαρακτήρες σε κύριους ρόλους. Έτσι, στα πρώτα 6 τεύχη τα οποία αποτελούν το πρώτο arc, έχουμε 2 καινούριους γυναικείους χαρακτήρες, έναν για κάθε πλευρά. Και οι δύο παρουσιάζονται με ενδιαφέρον και πειστικό τρόπο, και πραγματικά ελπίζω να βασιστεί πάνω τους (ή σε κάποιους αντίστοιχους) η καινούρια σειρά, γιατί ιστορίες, άλλη μια φορά, βασισμένες πάνω στον Luke και την Leia, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Η (κακή για εμένα) πραγματικότητα των τελευταίων ετών, κάνει σχεδόν σίγουρο ότι από τον τίτλο θα παρελάσουν πολλοί και διάφοροι σχεδιαστές. Την αρχή εδώ την κάνει ο Jesus Saiz, δημιουργός που έχει δουλέψει κυρίως για τις Marvel και DC, με συμμετοχή σε τίτλους όπως οι Manhunter, Swamp Thing, Doctor Strange κ.α. Εδώ κάνει καλή δουλειά, χωρίς να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, δίνοντας μας μερικά πανέμορφα splash, όπως η μεσαία από τις τρεις φωτογραφίες που βρίσκονται ακριβώς από πάνω. Επειδή όλα τα comics στο σύμπαν του Star Wars, βασίζονται περισσότερο στο να πετύχουν στην αποτύπωση της ομοιότητας των πασίγνωστων ηθοποιών, δεν περιμένω ποτέ να εντυπωσιαστώ, απλά να δω καλοσχεδιασμένες αερομαχίες και φωτοσπαθομαχίες. Εδώ τα έχουμε και τα δύο, οπότε, χωρίς να έχουμε τίποτα αξιοσημείωτο, όλα καλά. 6 τεύχη λοιπόν, τα οποία θα μαζευτούν στο πρώτο trade που θα κυκλοφορήσει σε μερικές ημέρες, και θα έχει τον τίτλο του arc, δηλαδή το The Destiny Path. Ας ελπίσουμε να έχουμε καλύτερο volume από ότι ήταν το προηγούμενο, αν και δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος.
  13. Daredevil. Matt Murdock. Ο πιο βασανισμένος ήρωας της Marvel. Από την εποχή που ανέλαβε το τίτλο ο Frank Miller, o χαρακτήρας έχει υποστεί (κυριολεκτικά) τα πάνδεινα. Τα στίγματα του Miller, τόσο στον ήρωα όσο και στην ατμόσφαιρα των ιστοριών που τον ακολουθούν, η οποία χαρακτηρίζεται έως και πολύ σκοτεινή, έμειναν ανεξίτηλα, όπως γίνεται φανερό από τα runs των Kevin Smith, Brian Bendis, Ed Brubaker & Andy Diggle. Το 2014 η Marvel αποφάσισε πως ήρθε ο καιρός για μία αλλαγή και ότι έπρεπε να γίνει κάτι καινούργιο με τον ήρωα. Η δουλεία ανατέθηκε στο πολύπειρο Mark Waid, ο οποίος κλήθηκε να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας και να προσδώσει μία νέα, πιο «φωτεινή» κατεύθυνση στο τίτλο, χωρίς όμως να απομακρύνει το χαρακτήρα από τις ρίζες του. Τον Waid πλαισιώνουν αρχικά οι επίσης έμπειροι καλλιτέχνες, Paolo Rivera και Marcos Martin, αμφότεροι γνωστοί από τις δουλείες τους στο Amazing Spider-Man. Η ιστορία έχει πάνω κάτω ως εξής: ο Matt, μετά τα γεγονόντα του Shadowland όπου είχε κυριευθεί από μια οντότητα ονόματι «Βeast of the Hand», επιστρέφει στη Νέα Υόρκη για να κάνει μια νέα αρχή ως δικηγόρος την ημέρα και ως τιμωρός του εγκλήματος τη νύχτα. Παράλληλα, προσπαθεί για αλλαγή να αντιμετωπίζει κάθε γεγονός που του τυχαίνει με αισιοδοξία, βρίσκοντας κάτι θετικό σε ό, τι και αν κάνει. Ποιο είναι όμως το πρόβλημα με τη «πρωινή δουλεία» του ως δικηγόρος; Από τη στιγμή που η «διπλή ζωή» του Matt είναι λίγο πολύ γνωστή στο ευρύ κοινό, είναι φανερό ότι δε μπορεί να εκπροσωπεί ο ίδιος πελάτες στο δικαστήριο γιατί η γνώση το ότι είναι ο Daredevil μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα εναντίον του από τον «αντίπαλο» δικηγόρο. Και εδώ είναι που o Waid το χειρίζεται έξυπνα. Η φίρμα Nelson & Murdock αποφασίζει λοιπόν να «εκπαιδεύει» τον εκάστοτε πελάτη της παρέχοντας του τα κατάλληλα εφόδια, προκειμένου να εκπροσωπήσει τον εαυτό του μόνος του κατά τη διάρκεια της δίκης. Είναι μία καινοτομία που δεν έχουμε ξαναδεί προηγουμένως σε κόμικς του Daredevil, η οποία αν και δε διήρκεσε και πολύ, αποτελούσε μία έξυπνη ιδέα που μου είχε δημιουργήσει ιδιαίτερη εντύπωση. Την ίδια στιγμή o Matt, ως Daredevil, βρίσκεται στο στόχαστρο εξαιτίας της κατοχής ενός σημαντικού αντικειμένου το οποίο φαίνεται πως θέλουν οι μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις του κόσμου. Συγχρόνως, έρχονται στη ζωή του εχθροί από το παρελθόν καθώς και καινούργιοι, όπως είναι ο Coyote ή ο Ikari. Ο Ikari (δημιουργία του Mark Waid) είναι ένας νίντζα Γιαπωνέζικης καταγωγής, που από τη μία φέρει όλες τις δυνάμεις του Matt (ενισχυμένες αισθήσεις, την 6η του «radar» αίσθηση) ενώ από την άλλη έχει … και κάτι παραπάνω. Στη πορεία ο αναγνώστης ανακαλύπτει ότι πίσω από όλα τα εμπόδια που αντιμετωπίζει ο Matt τελευταία κρύβεται κάποιος άλλος, ο οποίος σχεδίαζε για πολύ καιρό την εκδίκηση του. Την ίδια στιγμή, η άνοδος της Serpent Society θα οδηγήσει τον Matt σε μία καθοριστική απόφαση, η οποία θα τον μεταφέρει μακριά από τη NY και τη Hell’s Kitchen, οδηγώντας τον για πρώτη φορά στο San Francisco! Ikari Όπως τονίστηκε προηγουμένως, ο Waid πετυχαίνει στο να δημιουργήσει μία φωτεινή ατμόσφαιρα, δημιουργώντας ανάλαφρες και ψυχαγωγικές περιπέτειες, οι οποίες ξεχωρίζουν για το πολύ καλό characterization, το χιούμορ αλλά και το πολύ συναίσθημα. Οι πρωταγωνιστές, όπως είναι ο Matt, ο Foggy ή ακόμα και η Kirsten McDuffie, έχουν άριστη χημεία και οι «τριβές» μεταξύ τους είναι πειστικές και αληθοφανείς. Το χιούμορ, ενίοτε σε μικρές και καλές δόσεις, είναι ένας χαρακτηριστικός παράγοντας της σειράς αυτής και παρέχεται τη στιγμή που χρειάζεται, πάντα για να εξισορροπήσει το δράμα της εκάστοτε σκηνής. Μιλώντας για το δράμα, μολονότι η σειρά έχει πιο χαρούμενο κλίμα σε σχέση με άλλα κόμικς του Daredevil, εντούτοις ο Waid καταπιάνεται με θεματικές όπως είναι η ψυχολογική κατάσταση του Matt, εάν δηλαδή ο «χαρούμενος εαυτός του» είναι απλά μια «μάσκα» για κρύψει την υποβόσκουσα κατάθλιψη του. Επίσης, επειδή η σειρά δεν αφορά μόνο τον Matt Murdock, o Waid υποβάλλει εξίσου τον Foggy σε πνευματικές και σωματικές δοκιμασίες. Ειδικά δε ο Foggy, δια χειρός Waid, εξελίσσεται περισσότερο ως χαρακτήρας και οι αλληλεπιδράσεις που έχει με τον καλύτερο του φίλο, Matt, φανερώνει το πόσο κοντά έχουν έλθει μεταξύ τους και το πόσο μεγάλη σημασία έχει και για τους δύο αυτή η φιλία, παρά τα εμπόδια που τους παρουσιάζονται. Η Kirsten McDuffie είναι ένας άλλος χαρακτήρας που δημιούργησε ο Waid για χάρη της σειράς, o οποίος αποτελεί το ερωτικό ενδιαφέρον του Matt και η σχέση των δύο περνά από πολλές «στρώσεις» μέχρι οδηγηθούν σε σχέση. Αναμφίβολα, η Kirsten είναι ένας δυνατός χαρακτήρας και η σχέση της με τον Matt αποτελεί έναν από τους (πολλούς) ακρογωνιαίους λίθους της σειράς. Η χημεία μεταξύ των δύο οδηγεί πολλές φορές στη παραγωγή ξεκαρδιστικών καταστάσεων. Ένα άλλο δυνατό ατού του τίτλου είναι η φιλοδοξία του Waid να τοποθετήσει τον Daredevil σε περιβάλλοντα όπου δε θα περιμέναμε να τον δούμε, γεγονός που γίνεται με πολύ οργανικό τρόπο και που εξυπηρετεί τη πλοκή και χωρίς να δίνεται η εντύπωση πως ο χαρακτήρας είναι «έξω από τα νερά του». Για παράδειγμα, έχετε φανταστεί τον Daredevil να εμπλέκεται σε περιπέτειες που τοποθετούνται … στη Latveria, πατρίδα του Dr. Doom; Ή να ταξιδεύει στη Wakanda, έδρα του Μαύρου Πάνθηρα; Επιπλέον, σε αυτό το run, πέρα από το σύνηθες πλέον cameo του αγαπημένου αραχνάκια (ως γνωστόν, οι Daredevil και Spider-Man είναι πολλά χρόνια φίλοι στα κόμικς), υπάρχουν cameos και από άλλους ήρωες του ευρύτερου μαρβελικού σύμπαντος όπως του Captain America, Dr. Strange, Hank Pym ή ακόμα και του Silver Surfer! Αυτά τα cameos δεν αποπροσανατολίζουν τον αναγνώστη σε καμία περίπτωση, αλλά επιτυγχάνουν περισσότερο την εδραίωση του ίδιου του Daredevil στο χάρτη του κόσμου της Marvel. Όπως αναφέρθηκε, οι Marcos Martin και Paolo Rivera είναι αρχικά οι σχεδιαστές της σειράς, αμφότεροι κάνοντας πολύ άρτια δουλεία, και με οπτικά όμορφα αποτελέσματα. Ο δεύτερος μάλιστα ευθύνεται για τη νέα και μοναδική απόδοση/απεικόνιση της 360 μοιρών «radar» αίσθησης του Daredevil, δίνοντας την ευκαιρία στον αναγνώστη να δει μέσα από τον τρόπο που εκείνος «παρατηρεί» τα πράγματα. Στα δικά μου μάτια, η σειρά απογειώθηκε κυριολεκτικά από το τεύχος 12. Τι έγινε στο #12; Εδώ έκανε ντεμπούτο ο Chris Samnee, ο μόνιμος σχεδιαστής της σειράς από αυτό το σημείο και έπειτα. Ο Samnee είναι της σχολής του Darwin Cook, το σχέδιο του οποίου ταιριάζει απόλυτα με τη νέα και «αισιόδοξη» κατεύθυνση του τίτλου. Όσο περνάνε τα τεύχη γίνεται όλο και καλύτερος, καθώς το σχέδιο του αποκτά μεγαλύτερη κίνηση και «ζωντάνια». Ο Chris Samnee είναι ίσως ο αγαπημένος μου σχεδιαστής για το έτος 2020. Φυσικά, δε θα μπορούσε να μη γίνει αναφορά στον επίσης εξαιρετικό Matthew Wilson, χωρίς τη χρωματική παλέτα του οποίου το σχέδιο του Samnee δε θα έδειχνε καθόλου το ίδιο. Το run του Waid έτρεξε συνολικά σε δύο κύκλους, με τον πρώτο να ολοκληρώνεται στο τεύχος #36 και τον δεύτερο στο τεύχος #18. Φυσικά υπάρχουν και πολλά «ενδιάμεσα» τεύχη (1.50, 0.1, 15.1…), καθώς και μικρά crossovers με άλλες σειρές. (π.χ. Indestructible Hulk) Η σειρά έχει συγκεντρωθεί σε δύο πολύ όμορφα Omnis. Προσωπικά, εγώ την έχω μαζέψει σε 5 Deluxe HC, τα οποία περιέχουν όλο το υλικό. Κλείνοντας, ο Waid δημιούργησε έναν τίτλο, ο οποίος προσωπικά μου «μίλησε», ενώ απέδειξε ότι ένας τίτλος με το όνομα «Daredevil» διαθέτει πολλές δυνατότητες και ότι μπορούν να δημιουργηθούν ιστορίες του που κυμαίνονται από πολύ σκοτεινές έως και φωτεινές, και να είναι και οι δύο εξίσου πετυχημένες εκδοχές. Δε θα μπορούσα να προτείνω αυτή τη σειρά περισσότερο. Άνθρωπος Δίχως Φόβο!
  14. Το πρώτο Omnibus περιλαμβάνει τα τεύχη GIANT-SIZE X-MEN 1, X-MEN (1963) 94-131 & ANNUAL (1970) 3. Περίπου σαράντα πέντε χρόνια πριν, ο τίτλος των X-Men βρισκόταν στα πρόθυρα της ακύρωσης δεδομένου ότι ελάχιστοι αναγνώστες έδειχναν ενδιαφέρον για αυτή τη σειρά, αφού οι ιστορίες ήταν αφενός παρωχημένες και αφετέρου οι χαρακτήρες της δεν είχαν να προσφέρουν κάτι καινούργιο. Όλα έδειχναν πως ο τίτλος αυτός θα παρασυρόταν από τη λήθη. Όμως, τα πάντα άλλαξαν το 1975 με τη κυκλοφορία μίας ειδικής έκδοσης που σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης για τους μεταλλαγμένους. Η ειδική έκδοση αυτή ονομάζονταν Giant-Size X-Men #1, η οποία συντέθηκε υπό τη συγγραφική πένα του Len Wein (ο οποίος πέρα από το Giant, ήταν και plotter των Uncanny 94 & 95) και των μολυβιών του David Cockrum. Το συγκεκριμένο τεύχος ξεχώρισε επειδή καθιέρωσε για πρώτη φορά πολλά από τα πιο αγαπημένα μέλη της ομάδας. Η γενναία αυτή κατευθύνση περιλάμβανε χαρακτήρες προερχόμενους από κάθε γωνιά της γης και εν αντιθέσει με τους "προκατόχους" τους, αυτοί εδώ ήταν ενήλικες και όχι έφηβοι: o Wolverine, ο Collosus, η Storm, ο Νightcrawler και ο Thunderbird αποτελούσαν τα καινούργια μέλη της νεοσύστατης ομάδας. Πέρα από τρεις "παλαιότερους" χαρακτήρες που παρείχαν καθόδηγηση στους νέους, Professor X, Cyclops και Banshee, οι υπόλοιποι original X-Men όπως είναι ο Angel, ο Iceman, η Jean Grey, o Ηavoc ή η Polaris ήταν μεν παρόντες μέσα στην ιστορία, αλλά δεν αποτελούσαν ενεργά μέλη του καινούργιου ρόστερ. (τουλάχιστον στην αρχή, γιατί όπως γίνεται φανερό στη πορεία, ενσωματώνεται σταδιακά και η Jean στο νέο τιμ.) Το Giant-Size #1 αποτυπώνει τη πρώτη περιπέτεια του νεοσύστατου συνόλου, το οποίο στέλνεται από το Καθηγητή X σε μία αποστολή διάσωσης των original Χ-Μen που είναι παγιδευμένοι στο νησί «Krakoa». Σύντομα όμως ανακαλύπτουν πως ο Κrakoa δεν είναι απλά ένα νησί, αλλά άλλος ένας μεγάλος μεταλλαγμένος! Ο Claremont έχει συγγραφικά credits από το προαναφερθέν τεύχος 94. Η πρώτη του δουλεία είναι να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας στο τίτλο και να κάνει τους νέους χαρακτήρες ξεχωριστούς και ενδιαφέροντες. Για παράδειγμα, στα πρώτα αυτά τεύχη η Storm παρουσιάζεται σαν μία «θεά», η οποία νοσταλγεί τον καιρό εκείνο που ήταν στην Αφρική και να παρατηρεί μεγάλες διαφορές από τη τωρινή ζωή της στη πόλη. Ο Colossus, επίσης, είναι ένας άλλος χαρακτήρας που θέλει να επιστρέψει στη πατρίδα και την οικογένεια του. Ο Nightcrawler παλεύει να ενσωματωθεί και να ταιριάξει με το ευρύτερο πλήθος, παρά την εξωτερική «δαιμονική» του εμφάνιση. Ιδιαίτερη εντύπωση δημιουργεί ο Wolverine, ο οποίος ακόμα δεν είναι ο «superstar» που είναι σήμερα, αλλά κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη κυρίως λόγω του παρορμητικού χαρακτήρα του και τη μυστικοπάθεια που χαρακτηρίζει το παρελθόν του. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν διάφορα hints για τη προέλευση του, για το «Weapon X», την ικανότητα ίασής του κλπ. Σε αυτό το Omni, μαθαίνουμε για πρώτη φορά ότι το πραγματικό του όνομα είναι Logan! Όμως, ο Claremont φροντίζει να τον χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε η προσωπικότητα του να μην επισκιάζει τους υπόλοιπους. Γενικά, όσον αφορά το characterization, υπάρχει μια αίσθηση ισορρόπιας, καθώς κανένας χαρακτήρας δεν υπερτερεί έναντι του άλλου, ενώ όλοι έχουν τις στιγμές τους να λάμψουν! Αυτό που σίγουρα μου άρεσε είναι ότι ο Claremont παρουσιάζει σταδιακά το «δέσιμο» των μελών της νέας αυτής ομάδας, σε σημείο όπου κάποιος θα τους χαρακτήριζε μέχρι και οικογένεια. Για αυτό, βλέπουμε πολλές φορές τους Χ-Men να περνάνε χρόνο μαζί με… τα πολιτικά τους ρούχα, για παράδειγμα στις γιορτές των Χριστουγέννων ή όταν διοργανώνουν παιχνίδια baseball. (X-Men style, φυσικά!!) Ομολογώ ότι κάτι τέτοιες μικρές στιγμές (υπόσχομαι ότι δεν είναι λίγες!), με έκαναν να δεθώ περισσότερο μαζί τους. Συγγραφικά, ο Claremont «φυτεύει» πολλούς σπόρους για μελλοντικά storylines από πολύ νωρίς. Υπάρχουν αναφορές για τον «Black Tom» Cassidy πολύ πιο πριν κάνει το κάνει το ντεμπούτο του στη σειρά. Το ίδιο ισχύει και με τον Proteus. Το ιστορικής σημασίας και συνάμα εξαιρετικό «Έπος του Μαύρου Φοίνικα» είναι μία ιστορία που χτίζεται 30 ολόκληρα τεύχη, από τη πρώτη αποκάλυψη των νέων δυνάμεων της Jean και την ανάδειξη της ως «Phoenix» στο τεύχος 101 μέχρι και τη σταδιακή εισαγωγή του Hellfire Club & του Jason Wyngarde! Με αυτό τον τρόπο, ο «μάστορας» Claremont καταφέρνει να κάνει ομαλές μεταβάσεις από το ένα storyline στο άλλο, χωρίς δηλαδή να εισαγάγει νέους χαρακτήρες και καταστάσεις στον αναγνώστη από το πουθενά. Φυσικά, κλασσικοί εχθροί των μεταλλαγμένων όπως είναι ο Magneto, o Juggernaut, o Sauron ή τα Sentinels κάνουν την εμφάνιση τους και εδώ. Ειδικά δε για τον Magneto, λέγεται ότι κανένας άλλος συγγραφέας πέρα από τον Claremont δεν έχει αποδώσει τη «φωνή» του τόσο σωστά. Σαφής στόχος του Claremont είναι να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη, κάτι το οποίο επιτυγχάνεται και με το παραπάνω. Οι ιστορίες είναι πολύ διασκεδαστικές ακόμη και με τα σημερινά στάνταρ. Ενίοτε υπάρχουν μικρές και καλές δόσεις χιούμορ και του αντίστοιχου δράματος που χαρακτηρίζει το υπέρ ηρωικό είδος. Ωστόσο, σίγουρα αυτό που θα μπορούσε να ειπωθεί είναι ότι ο Claremont μερικές φορές έχει τη τάση να υπέρ-αναλύει κάποιες σκέψεις χαρακτήρων ή να βάζει πολλά και αχρείαστα αφηγηματικά μπαλονάκια μέσα στην ιστορία. Παρά όμως αυτές τι μικρές (για μένα) συγγραφικές ατέλειες, ο Claremont εξιλεώνει τον εαυτό του για το πάθος και την αγάπη που δείχνει για αυτούς τους ήρωες και φυσικά για την άρτια δομημένη του πλοκή. Τι γίνεται με το σχέδιο; Για τον John Byrne δε μπορώ να πω κάτι παραπάνω από ό, τι έχει ήδη ειπωθεί: ο άνθρωπος αυτός για τα δικά μου μάτια είναι ένας ακόμη θρύλος της 9ης Τέχνης. Δε μπορώ να φανταστώ αυτό το run χωρίς τον συγκεκριμένο σχεδιαστή και σίγουρα οι ιστορίες δεν θα είχαν την ίδια απήχηση και το ίδιο στίγμα χωρίς τα μολύβια του Byrne. Όπως είναι λογικό, δε θα μπορούσε να γίνει μία αναφορά και στο σχέδιο του Cockrum, του οποίου η συμβολή υπήρξε το λιγότερο καθοριστική ιδιαίτερα εάν ληφθούν υπόψη τα πρωτοποριακά και εντυπωσιακά για την εποχή designs των νέων X-Men, όπως είναι αυτό του Νightcrawler, της Storm ή και του Colossus. Για μένα, αυτή η συλλογή αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που θα μπορούσε να προσφέρει η Marvel στο αναγνωστικό κομιξικό κοινό. Είναι απίστευτο ότι κόμικ της ποιότητας αυτής κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την εποχή εκείνη. Τονίζω ξανά ότι σε αυτή τη συλλογή τευχών είναι βέβαιο πως υπάρχουν κάποια σημεία που δείχνουν την ηλικία τους, αλλά πιστέψτε με αυτό δε θα σας νοιάξει. Τέτοια υπέρ ηρωικά (και με τέτοια επιρροή) δε κυκλοφορούν σήμερα, κατά τη γνώμη μου. Διαβάζοντας αυτό το Omnibus, μου έγινε υπενθύμιση γιατί έχω γίνει φανατικός του είδους αυτού εξ’ αρχής. Περιμένω εναγωνίως και τα επόμενα Omnis, με το reprint του δεύτερου να έρχεται στα τέλη Νοέμβρη αυτού του έτους. Κλείνοντας, τον κύριο Claremont είχα τη τύχη να τον συναντήσω πέρυσι στο Athens Con. Aπό τη σύντομη συζήτηση που είχαμε, αντιλήφθηκα ότι το πάθος και η αγάπη του για τους X-Men ξεχειλίζουν ακόμα και σήμερα, στα 70 του (σχεδόν) έτη… Η παρουσίαση του X-Men - Days of Future Past. H παρουσίαση του Wolverine. Το πολύ όμορφο άρθρο για το κόμικ από τη Βασιλεία Βαξεβάνη. (comicdom.gr)
  15. Το 1986, ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του ασπρόμαυρου Conan ο Βάρβαρος, η Cobra Press κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση με τον τίτλο Conan o Εξολοθρευτής, τίτλο με τον οποίο είχε βγει η δεύτερη ταινία με τον Κόναν στους κινηματογράφους το 1984. Ιδιαιτερότητα του τίτλου - που πιστεύω πως βγήκε κατά την Χριστουγεννιάτικη περίοδο - ήταν πως ήταν έγχρωμος και με 68 σελίδες, σε αντίθεση με τις 52 του βασικού τίτλου. Το σχήμα ήταν επίσης μικρότερο, στο πιο παραδοσιακό 17x24. Tο πείραμα επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά που βγήκε το δεύτερο τεύχος. Πιστεύω πως αυτά τα δύο τεύχη αποτέλεσαν πρόβα τζενεράλε για το Super Conan που ξεκίνησε να δημοσιεύεται 2 χρόνια αργότερα. Οπτικά πάντως ο τίτλος ήταν μέρα με την νύχτα σε σχέση με τον βασικό τίτλο του Κόναν που δημοσιευόταν σε χαρτί εφημερίδας της εποχής το οποίο άφηνε μαυρίλες στα χέρια. Εδώ έχουμε την καλύτερη δυνατή απόδοση των κουκκίδων ως ενιαία έντονα χρώματα, με καλό χαρτί που διατηρεί την ζωντάνια τους ακόμα και 30+ χρόνια αργότερα Η μόνη ανάλογη ποιότητα σε μηνιαίους τίτλους που μπορούσε να βρει ο αναγνώστης εκείνη την εποχή, ήταν στους τίτλους των Σουπερηρώων της Μαμούθ, που όμως στοίχιζαν τα μισά χρήματα και είχαν 24 σελίδες λιγότερες. Όσο για το περιεχόμενο τους, το πρώτο τεύχος περιείχε τα Conan Annual 04 (The Return of the Conqueror) & 05 (Bride of the Conqueror) του 1978 & 1979 αντίστοιχα στο οποίο ο Βασιλιάς Κόναν σώζει την μελλοντική γυναίκα και βασίλισσα του, την Ζηνοβία, από την σκλαβιά και αποτρέπει μετέπειτα τον Τσόθα Λάντι από το να κατακτήσει την Ακιλόνια την παραμονή του γάμου του. Τα σκανς είναι της GST. Στο δεύτερο τεύχος δημοσίευσαν τα τεύχη του Conan the Barbarian v1 98-100 (Sea-Woman, Devil-Crabs of the Dark Cliffs! & Death on the Black Coast αντίστοιχα) που βγήκαν στην Αμερική μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου του 1979, τριπλέτα που αποτελεί το τέλος της «θητείας» του Κόναν ως πειρατή με το παρατσούκλι Άμρα και τον θάνατο της Μπελίτ και θεωρείται μια από τις πιο δημοφιλείς ιστορίες του Κόναν. Η σκηνή αντιγράφηκε και από την πρώτη ταινία, βάζοντας στην θέση της Μπελίτ την Βαλέρια. Και οι δύο γυναίκες θεωρούνται οι μεγαλύτερες αγάπες του Κόναν στην μυθολογία του και δημιουργούν μια θεματολογική επιλογή που δεν πιστεύω πως είχαν προγραμματίσει οι υπεύθυνοι της Cobra Press. Οι ιστορίες είναι δημιουργίες της πιο γνωστής ομάδας στους τίτλους του Κόναν από την Marvel: Του Ρόι Τόμας στο σενάριο και των Τζον Μπουσέμα και Ένρι Τσαν στο σχέδιο, και σε όλες εκτός από μια, τα χρώματα τα επιμελήθηκε ο Ελληνικής καταγωγής Τζορτζ Ρούσος. Δυστυχώς, για να χωρέσουν αυτές οι ιστορίες στον τίτλο, ο εκδότης αφαιρούσε την πρώτη σελίδα από τις ακόλουθες ιστορίες, βάζοντας μια σύνοψη στην θέση τους, κάτι που επαναλήφθηκε και στα πρώτα τεύχη του Super Conan, όπου συχνά-πυκνά, ήταν αναγκαίο να αφαιρεθούν και άλλες. Οι ιστορίες του δεύτερου τεύχους αναδημοσιεύτηκαν επίσης στο Super Conan, και ίσως το ίδιο ισχύει και για τις ιστορίες του πρώτου.
  16. Όλοι σχεδόν οι υπερήρωες ζούνε μία διττή ζωή. Το πρωί ντύνονται με spandex στολές και μοιράζουνε μπούφλες σε γήινους (ή και όχι) villains και ύστερα επιστρέφουν στην πραγματικότητά η οποία πολλές φορές μόνο ηρωική δεν είναι. Από αυτό δε θα μπορούσε φυσικά να εξαιρεθεί ο Clint Barton (γνωστός και ως Hawkey) ο ίσως πιο παρεξηγημένος Avenger που πέρασε ποτέ από την ομάδα. Ο Clint λοιπόν καταλήγει ξαφνικά μέσα από μία σειρά γεγονότων να γίνετε ξαφνικά ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας της οποίας διαμένει και ο ίδιος όταν η ρωσική μαφία απειλή με έξωση τους ένοικους του κτιρίου. Όμως θα βρεθεί αντιμέτωπος με κάποιους καινούργιος εχθρούς ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να παλέψει για να μην απομακρύνει όλους τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζεται στην καθημερινότητά του. Όταν ακούμε για αριστουργηματικά runs στο mainstream υπερηρωικό είδος οι περισσότεροι (αν όχι όλοι από εμάς) σκεφτόμαστε αυτή την ιστορία. Πράγματι το Hawkeye είναι μία από τις καλύτερες ιστορίες της Marvel τουλάχιστον από τον 21ο αιώνα και μετά πράγμα πολύ περίεργο αν αναλογιστεί κανείς ότι ο αρχικός σκοπός αυτής η σειρά δημιουργήθηκε λόγω του ότι ο Hawkeye έκανε την εμφάνισή του στο σχετικά πρώιμο τότε MCU. Η σειρά βγήκε την ίδια χρονιά βλέπετε με την πρώτη ταινία των Avengers στους κινηματογράφους και όπως ήταν φυσικό η Marvel τότε έβγαζε αβέρτα κόμικς με όλους τους πρωταγωνιστές της ταινίας. Να που όμως αυτό το κόμικ κατάφερε να ξεφύγει από ένα απλό cash-grap της εκδοτικής και να γίνει μία από τις πιο όμορφες και ανθρώπινες ιστορίες του υπερηρωικού είδους. Το γράψιμο του Fraction στην ιστορία είναι εξαιρετικό. Καταφέρνει να εξισορροπήσει τέλεια τις δύο ζωές του Clint δείχνοντας μας έτσι τον άνθρωπο πίσω από τον ήρωα. Βλέπουμε τον Hawkeye να έρχεται αντιμέτωπος με καθημερινά (και με κάποια όχι και τόσο καθημερινά) προβλήματα απομακρυσμένα από τις υπερβολές που διακατέχουν το είδος. Φυσικά δράση υπάρχει και μάλιστα μπόλικη αλλά μαζί υπάρχει και μπόλικο χιούμορ αλλά και κάποιες απίστευτα συγκινητικές και όμορφες στιγμές. Βλέπουμε τον Clint να νιώθει μειονεκτικά δίπλα στους υπεράνθρωπους συντρόφους του αλλά και πως ο ίδιος καταφέρνει να είναι πάντα ένας καλός και ταπεινός ήρωας ο οποίος θα κοιτάξει πάντα το καλό των συνανθρώπων του. Βλέπουμε ακόμα και τη σχέση του με την Kate Bishop που μετέπειτα θα πάρει αυτή το ρόλο του Hawkeye και που σε αυτή την ιστορία κάνει ακόμα τα πρώτα της βήματα. Επίσης εξαιρετική δουλεία γίνετε και στον τομέα του σχεδίου από τον εξαιρετικό David Aja. Το συγκεκριμένο δίδυμο είχε δουλέψει και προηγουμένως μαζί στην ιστορία The Immortal Iron Fist και αποδεικνύουν περίτρανα ότι η ομάδα που δεν αλλάζει δε χάνει. Το σχέδιο του Aja είναι καρτουνίστικο τονίζοντας ιδιαίτερα της κωμικές σκηνές χωρίς όμως να φοβηθεί να γίνει βίαιο και γραφικό σε πολλά σημεία. Ο Aja δε φοβάται να σπάσει τις νόρμες των mainstream κόμικ δημιουργώντας περίεργα καρέ που δίνουν έμφαση στην κίνηση αλλά και πολύ ζωντναό ρυθμό κάνοντας τον αναγνώστη να μην μπορέσει να βαρεθεί ούτε για ένα λεπτό. Η σειρά αποτελείτε συνολικά από 22 τεύχη και 1 Annual και οι βαρετές του στιγμές είναι ελάχιστες. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η ιστορία αποτελεί και ένα άτυπο origin του Hawkeye επομένος μπορεί να διαβαστεί πανεύκολα και από καινούργιους αναγνώστες της Marvel. Δεν είναι τυχαίο που οι μετέπειτα ιστορίες του συγκεκριμένου ήρωα (όπως το πρόσφατο Hawkeye: Freefall) κάνουν αναφορές στο συγκεκριμένο αυτό run καθώς είναι μία ιστορία πολύ αγαπημένη από όλους τους αναγνώστες κόμικς και μία από τις ελάχιστες ιστορίες που δεν έχω βρει ούτε ένα άτομο να μου λέει ότι δεν πέρασε καλά διαβάζοντας αυτή την ιστορία. Και είναι πολύ όμορφο να βλέπουμε ότι ακόμα και τα υπερηρωικά κόμικς μπορούν να μας δώσουν ανθρώπινες ιστορίες.
  17. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 04-08-2019 Υλικό Τευχών: Deadpool v3 13-19 (July/November 2013) Μια πράκτωρ της ΑΣΠΙΔΑ, η Έμιλι Πρέστον, «συγκατοικεί» στο κεφάλι του Ντέντπουλ μετά από μια περιπέτεια στην οποία μεταφέρθηκε η συνείδηση της από έναν Νεκρομάντη. Επίσης, επί χρόνια, κάποιος αρπάζει τον Ντέντπουλ, τον βάζει σε καταστολή και κάνει συγκομιδή των οργάνων του. Αυτό μάλλον εξηγεί και την παρανοϊκή φύση του χαρακτήρα. Αλλά αυτά έχουν συμβεί σε προηγούμενα τεύχη που δεν έχουν μεταφραστεί στην Ελλάδα. Εδώ βλέπουμε την κατάληξη της μιας περίπτωσης. Ξεκινώντας με μια ιστορία που μπορεί να έχει συμβεί στην δεκαετία του '70, πριν την δημιουργία του χαρακτήρα δηλαδή, ο Ντέντπουλ συνεργάζεται με τους Πάουερ Μαν και Άιρον Φιστ - παρά την θέληση τους - για να καταπολεμήσουν έναν υπέρ εγκληματία που τρομοκρατεί μια μανάβισσα και την κόρη της. Η ομάδα καταφέρνει να νικήσει τον εγκληματία πετρώνοντας τον με το ίδιο το ραβδί του. Όταν ο εγκληματίας καταφέρνει να ξεπετρώσει στο παρόν, η ομάδα επανενώνεται και καταφέρνει να τον νικήσει πετρώνοντας τον πάλι, με το σώμα του να καταλήγει στην θάλασσα. Το πρώτο μέρος αυτής της ιστορίας είναι σχεδιασμένο με τρόπο που αντιγράφει τα κόμικς της δεκαετίας του '70 και ο διάλογος κινείται σε ανάλογα επίπεδα. Η μετάφραση επίσης πασχίζει να ακολουθήσει στην εξομοίωση του ύφους, αλλά δεν τα καταφέρνει, βγάζοντας ένα ξύλινο αποτέλεσμα, κάνοντας αυτό το κομμάτι της ιστορίας, τον αδύναμο κρίκο. Το μόνο καλό από εδώ που βρήκα, είναι το σχέδιο του Σκοτ Κόμπλις, που είναι αρκετά καρτουνίστικο, άρα κατάλληλο για αυτό που ήθελαν να προσδώσουν. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια αδιάφορη τρολιά που περνάει για ιστορία, με εξαίρεση ενός κομματιού που αποκτά νόημα στην συνέχεια. Και ερχόμαστε στο ζουμί αυτής της έκδοσης, το πενταμερές Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος. Χρησιμοποιώντας τον τίτλο της κλασικής ταινίας του Σέρτζιο Λεόνε, οι σεναριογράφοι βάζουν τον Γούλβεριν και τον Κάπτεν Αμέρικα να συνεργάζονται - μετά την αρχική τους άρνηση και την αναγκαστική συμμετοχή τους από τα ακόλουθα γεγονότα - με τον Ντέντπουλ για να πολεμήσουν έναν στρατηγό της Βόρειας Κορέας και τον υπεύθυνο για την συγκομιδή των οργάνων του, τα οποία τα χρησιμοποιούσε σε πειράματα για την δημιουργία υπερανθρώπων, σε συνδυασμό με το DNA της ομάδας των X-Men του 1975! Ο Ντέντπουλ εδώ διαπιστώνει σε τι εύρος χειραγωγούνταν όλα αυτά τα χρόνια, πόσο μέρος του χαρακτήρα του είναι δικό του και πόσο αποτέλεσμα της συνεχής εκμετάλλευσης του, ενώ ανακαλύπτει επίσης πως έχει άτομα από το παρελθόν του που θα μπορούσε να είναι μαζί τους αν τους θυμόταν. Και εδώ είναι που οι ιστορίες των 2 τευχών ενώνονται, με τρόπο που δεν θα αποκαλύψω. Το αποτέλεσμα πάντως είναι μια καλογραμμένη ιστορία που παντρεύει με επιτυχία την καθαρή περιπέτεια και το δράμα, δίνοντας μας μια πτυχή του χαρακτήρα και μια εξήγηση για τον λόγο που είναι έτσι όπως είναι, που μάλλον δεν περιμέναμε πραγματικά να δούμε ποτέ, και που να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν η Μάρβελ αποφάσισε να διατηρήσει σε μετέπειτα ιστορίες. Το σχέδιο του Ιρλανδού Ντέκλαν Σάλβεϊ είναι αρκούντως ταιριαστό και ατμοσφαιρικό, βάζοντας μας μέσα στο κλίμα. Από τις 4 εκδόσεις που έχουν βγει τα τελευταία 2 χρόνια με περιπέτειες του Ντέντπουλ στην Ελλάδα, αυτή πιστεύω είναι η καλύτερη και η πιο στρωτή. Είναι επίσης η καλύτερη σειρά από τις 6 σειρές της Μάρβελ που είχε βγάλει η Οξύ σε συνεργασία με την εφημερίδα Έθνος μέσα στο 2019 και μας την φύλαγαν για το τέλος, μιας και μετά ασχολήθηκαν με σειρές της DC.
  18. Περιέχει τα : Drax the Destroyer 1-4; Annihilation Prologue, 1-6; Annihilation: Nova 1-4; Annihilation: Silver Surfer 1-4; Annihilation: Super-Skrull 1-4; Annihilation: Ronan 1-4; Annihilation: Heralds of Galactus 1-2, Annihilation: Nova Corps Files O Annihilus, κυρίαρχος της Negative Zone, κύρηξε τον πόλεμο απέναντι στο σύμπαν της των ηρώων της Marvel. Καταστρέφοντας πρώτα το Nova Corps, ο Richard Rider, γνωστός ως Nova, ως μόνος επιζήσας, με την βοήθεια του Drax the Destroyer, αναλαμβάνουν να οργανώσουν την αντίσταση. Καθώς οι ορδές του Annihilus ψάχνουν τον Silver Surfer, εκείνος αναζητάει τον παλιό του αφέντη, τον Galactus, για να αντιμετωπίσουν μαζί τον κοινό εχθρό. Ο Super-Skrull αποφασίζει να αντιταχθεί του Annihilus για να σώσει τον γιο του και ο Ronan the Accuser, πολεμάει να καθαρίσει το όνομα του, ανάμεσα σε άλλους, και απέναντι στην Gammora. Ο Thanos και ο Annihilus σχηματίζουν μια ανίερη συμμαχία, αλλά ο Τιτάνας έχει δικά του σχέδια πίσω από αυτή. Ο Nova, μαζί με τους Ronan, Drax και Gammora καταλήγουν να είναι η τελευταία γραμμή άμυνας της Γης απέναντι στο κύμα των δυνάμεων του Annihilus, ο οποίος έχει καταφέρει να συλλάβει τον Galactus, και να χρησιμοποιεί την κοσμική του δύναμη που καταστρέφει ολόκληρους πλανήτες. Την λύση τελικά θα προσπαθήσει να δώσει ο Thanos, προδίδοντας στην πορεία τον Annihilus, αλλά ο Drax, στην ασταμάτητη του προσπάθεια να σκοτώσει τον τρελό Τιτάνα, δεν το γνωρίζει αυτό. Και καθώς όλα οδηγούνται στην τελική αναμέτρηση, προαιώνιοι εχθροί θα προκύψουν ως απρόσμενοι σύμμαχοι, καθώς όλα οδηγούν στην τελική αναμέτρηση. Να ξεκινήσω λέγοντας ότι γενικά δεν διαβάζω το cosmic κομμάτι του σύμπαντος της Marvel. Πάρα πολλοί χαρακτήρες με υπερβολικά ισχυρές δυνάμεις, δυνάμεις που καταστρέφουν άνετα κόσμους και σύμπαντα, δεν με πείθουν για τον "ρεαλισμό" τους. Τώρα θα με ρωτήσετε αν ψάχνω ρεαλισμό σε υπερηωικά σύμπαντα. Και θα έχετε δίκιο, απλά, ακόμα και για υπερηρωικά, τα cosmic γενικά τα θεωρώ too much. Αλλά το συγκεκριμένο event του 2006 έχει τόσο καλές κριτικές, γράφει και ένα tie-in ο αγαπημένος μου Dan Abnett, οπότε είπα να το δοκιμάσω. Και εν τέλει, τα θετικά ήταν πολύ περισσότερα από τα αρνητικά, και μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα την ανάγνωση και διασκέδασα αρκετά. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι δεν υπήρχαν και 123 διαφορετικά tie-ins, ήταν δηλαδή ένα περιορισμένο σε έκταση event, οπότε η ιστορία και η κύρια ουσία της δεν "νέρωσε" σε πολλά τεύχη και έμεινε αρκετά συμπαγής και προσανατολισμένη. Το κύριο κομμάτι αυτής το γράφει ο Keith Giffen (με εκπληκτική παραγωγή, κυρίως στην DC), ο οποίος γράφοντας τον πρόλογο και την κύρια σειρά, στήνει τις βάσεις της ευρύτερης σύγκρουσης και αφηγείται την κλιμάκωση και την τελική κατάληξη της, με μοντέρνο και ταυτόχρονα επικό τρόπο. Δεν δίνει μεν πολλές σελίδες στον Annihilus, κάνοντας τον εν τέλει έναν τόσο υπερδύναμο villain, αλλά προτιμάει να δώσει βάση στον Thanos και στις κρυφές αιτίες που τον οδηγούν στις πράξεις του, αλλά και στον Galactus και στο πόσο game-changing είναι η παρουσία του, ή μάλλον η απουσία του. Μας στερεί δηλαδή μεν από έναν αξιομνημόνευτο και πραγματικά τρομακτικό κακό, αναγνωρίζοντας όμως ( και σωστά για εμένα ) ότι οι δυνάμεις του Galactus, και η εκμετάλλευση αυτών, είναι αυτό που θα καθορίσουν την κατάληξη των εξελίξεων. Από τα υπόλοιπα, ξεχώρισα το charecterization που κάνει ο Dan Abnett στον Nova, αλλά και το όλο στήσιμο της ιστορίας του Ronan από τον Simon Furman. Το σχέδιο της κύριας σειράς το έκανε o Andrea Di Vito, παιδί του "σταύλου" της CrossGen, η οποία έβγαλε πολλά ονόματα που μεταπήδησαν στην Marvel, χωρίς σχεδόν κανένα όμως να κάνει το βήμα παραπάνω. Έτσι και ο Di Vito, εδώ κάνει μια αρκούντως καλή και εντυπωσιακή δουλειά, χωρίς όμως να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, ούτε με το panelling, ούτε με καθαρά το ίδιο το σχέδιο. Τυπική ίσως για δουλειά της προηγούμενης δεκαετίας από εκείνη που κυκλοφόρησε η σειρά, η οποία πιστεύω σώζεται κυρίως από τα σκοτεινά χρώματα που επιλέχθηκαν. Αντιθέτως, ξεχωρίζουν οι Kev Walker και Scott Kolins για τη δουλειά που κάνουν στο Nova και Annihilation:Prologue αντίστοιχα, με πλήρη λεπτομέρεια τόσο στα πρόσωπα, όσο και στον κόσμο πίσω από αυτά. Συνολικά, το σχέδιο στο Omnibus κινείτα σε υψηλά επίπεδα, με εξαίρεση ίσως το σχέδιο του Jorge Lucas στο Ronan, το οποίο "καρικατουρίζει" επικίνδυνα για υπερηρωικό με σοβαρό premise. Συνοψίζοντας, από τα καλά Omnibus της Marvel, διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα και σου αφήνει ωραία γεύση στο τέλος. Να τονίσω εδώ πως κάτι που βρήκα ιδιαίτερα καλό και βοηθητικό, ήταν οι σελίδες που ήταν αφιερωμένες στους κεντρικούς πρωταγωνιστές, ήρωες και κακούς, με το βιογραφικό τους και λίγα στοιχεία για το παρελθόν και τον χαρακτήρα τους. Για κάποιον, όπως εμένα, με ελάχιστη γνώση για πολλούς από αυτούς, μου έδωσε την δυνατότητα να μπω καλύτερα στο "νόημα" των ίδιων των χαρακτήρων, των σκοπών και των συμπεριφορών τους. Πάρτε το λοιπόν άφοβα. Ακολουθείται από το Annihilation Conquest, για το οποίο έχω διαβάσει πολύ κακές κριτικές, αλλά που θα πάει, θα το διαβάσω και αυτό!
  19. Στα μέσα Ιουλίου 1986, η Μαμούθ Κόμιξ κυκλοφόρησε το τέταρτο και τελευταίο περιοδικό της σειράς "Σούπερηρωες" (ο "Θορ" κυκλοφόρησε ένα χρόνο αργότερο), το οποίο δεν ήταν άλλο από τους θρυλικούς 4 Φανταστικούς (Fantastic Four), το περιοδικό των οποίων ήταν το πρώτο που εγκαινίασε το θρυλικό Marvel Universe! Στα τρία πρώτα τεύχη η Μαμούθ δημοσίευσε τα 6 πρώτα τεύχη της αμερικανικής σειράς (το #1 είχε δημοσιευθεί και 10 χρόνια πριν στο πρώτο τεύχος του ελληνικού Σπάιντερ-Μαν), αλλά από το #4 έγινε ένα χρονικό άλμα και μεταφερθήκαμε στο τεύχος 88. Από το τεύχος 6 άρχισε να δημοσιεύεται και δεύτερη ιστορία, που αρχικά ήταν εναλλάξ οι Ms Marvel, West Coast Avengers, Strikeforce Morituri, ενώ αργότερα προστέθηκαν οι Captain Marvel και Thor, το περιοδικό του οποίου είχε κλείσει. Τα περιεχόμενα των τευχών ήταν ως εξής: 1: Fantastic Four 1, 2 2: Fantastic Four 3, 4 3: Fantastic Four 5, 6 4: Fantastic Four 88, 89 5: Fantastic Four 90, 91 6: Fantastic Four 92 και Ms Marvel 2 7: Fantastic Four 93 και West Coast Avengers 1 8: Fantastic Four 95 και Strikeforce Morituri 1 9: Fantastic Four 96 και Ms Marvel 3 10: Fantastic Four 97 και West Coast Avengers (μετά μετακόμισαν στους Χ-ΜΕΝ) 11: Fantastic Four 100 και Strikeforce Morituri 2 (κι αυτοί μετακόμισαν στους Χ-ΜΕΝ) 12: Fantastic Four 102 και Captain Marvel 25 13: Fantastic Four 103 και Captain Marvel 26 (τα ενδιάμεσα τεύχη είχαν δημοσιευτεί σε άλλο περιοδικό) 14: Fantastic Four 112 και Ms Marvel 6 (τα #4 και #5 είχαν δημοσιευτεί στο περιοδικό "Σπάιντερ-Γούμαν") 15: Fantastic Four 113 και The Mighty Thor 204 16: Fantastic Four 114 και The Mighty Thor 206 17: Fantastic Four 115 και The Mighty Thor 207 18: Fantastic Four 116 και Ms Marvel 7 19: Fantastic Four 117, 118, 119 kai και The Mighty Thor 208 (κι αυτός θα μεταφερθεί μετά στους Χ-ΜΕΝ) 20: Fantastic Four 120, 121 Είναι, ίσως, φανερό, ότι ο αριθμός των σελίδων δεν ήταν ίδιος σε κάθε τεύχη, αν και γενικά τα περισσότερα τεύχη είχαν 44 ή 52 σελίδες, αν και το #19 είχε 84 (με ανάλογη αύξηση τιμής). Όταν υπήρχε χώρος, έμπαινε και στήλη αλληλογραφίας. Θα πρέπει ίσως να σημειωθεί, ότι υπήρξαν και κάποιες, λίγες περιπτώσεις, όπου κάποιες σελίδες των πρωτότυπων τευχών "φαγώθηκαν" για να χωρέσουν οι υπόλοιπες. Όσοι γνωρίζουν από τα αμερικάνικα τεύχη, θα καταλάβουν, ότι πολλές ιστορίες έχουν δημιουργηθεί από το δίδυμο Stan Lee - Jack Kirby και άλλες από τους Stan Lee, Archie Goodwin, John Buscema, Θρυλικά ονόματα των αμερικανικών κόμικς και σε αυτό το περιοδικό! Ισχύουν όσα έχουμε γράψει για όλα τα υπερηρωικά της Μαμούθ: πολύ ωραίες εκδόσεις, ζωντανά χρώματα, εξαιρετική εκτύπωση, άποψη στη μετάφραση (άσχετα εάν δεν άρεσε σε όλους). Τελικά το περιοδικό σταμάτησε στο τεύχος 20, το Μάιο του 1991, αλλά οι 4 Φανταστικοί και ο Θορ συνεχίστηκαν στους Χ-ΜΕΝ. Σημειώνω, ότι οι $ Φανταστικοί είχαν δημοσιευτεί και στα πρώτα τεύχη του Σπάιντερ-Μαν (το αμερικανικό #1 στα τεύχη 1 και 2 και από εκεί και μετά τα #127- #167 στα τεύχη 3-43, ενώ μετά ξεκίνησαν οι ανατυπώσεις). Δυστυχώς, δεν είναι πλέον πολύ εύκολο να βρεθούν τα τεύχη, αν και περιστασιακά βρίσκονται κάποια. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά)
  20. Στην αρχή, υπήρχε το βιβλίο του Άρθουρ Κλαρκ. Μετά (ή πιο σωστά, σχεδόν ταυτόχρονα, αφού το βιβλίο γραφόταν παράλληλα με τα γυρίσματα) υπήρξε η εμβληματική ταινία του Στάνλεϋ Κιούμπρικ, που έθεσε ένα σχεδόν ανυπέρβλητο μέτρο σύγκρισης για κάθε ταινία ΕΦ, τόσο πριν, όσο και μετά από αυτήν. Ίσως θα έπρεπε να μην το περιορίσω σε ταινίες ΕΦ, αφού η συγκεκριμένη ταινία, θεωρείται από τις καλύτερες ταινίες, όλων των εποχών (προσωπικά είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες). Και μετά ήρθε το κόμικ. Το 1976, η Marvel Comics αποφάσισε να δημοσιεύσει μια μεταφορά της ταινίας σε μορφή κόμικ. Το έργο ανατέθηκε στον Τζακ Κέρμπι, δεδηλωμένο οπαδό της ταινίας και το κόμικ κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά σε μορφή Treasury Edition, έχοντας λίγες αποκλίσεις από την ταινία του Κιούμπρικ. Ο Κέρμπι και η Marvel Comics αποφάσισαν να συνεχίσουν την ιστορία, ανεξάρτητα από την ταινία με μια μηναία σειρά, η οποία θα εξερευνούσε περαιτέρω ορισμένες πτυχές της ιστορίας. Τελικά, η σειρά έβγαλε 10 τεύχη και λίγο μετά την ολοκλήρωσή της, ο Καμπανάς αποφάσισε να τη φέρει στη χώρα μας, καταρχάς μέσα στο περιοδικό "Ο Πόλεμος των Άστρων", όπου στα τεύχη 3-5 δημοσιεύτηκαν τα αμερικάνικα τεύχη 1-3 και μετα στο δικό της περιοδικό, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1978 και τελικά έβγαλε μόνο 4 τεύχη, με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1979. Το περιοδικό ξεκίνησε να δημοσιεύει τις ιστορίες από εκεί που είχαν σταματήσει στον "Πόλεμο των Άστρων", δηλαδή από το #4 και έφτασε έως και το #7 της αμερικανικής σειράς. Μετά τη διακοπή της έκδοσης, τα τεύχη #8 και #9 δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό "Άιρον Μαν" στα τεύχη #11 και #12 αντίστοιχα. Το 10ο και τελευταίο τεύχος δεν δημοσιεύτηκε ποτέ στα ελληνικά. Αξίζει να σημειωθεί, ότι, από όσο γνωρίζω η αμερικανική σειρά δεν έχει βγει σε αυτόνομη έκδοση, ίσως λόγω δικαιωμάτων. Ως δεύτερη ιστορία επελέγη ο Θωρ, το περιοδικό του οποίου είχε ήδη σταματήσει. Στα 4 τεύχη της σειράς δημοσιεύτηκαν τα τεύχη 128-131 της αμερικανικής σειράς (από το #129 δημοσιεύτηκε μόνο η ιστορία του Θωρ και όχι εκείνη του Tales from Asgard, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα τεύχη). Συνεπώς, στο "Οδύσσεια 2001" συνεχίστηκε ο Θωρ, από το σημείο που είχε σταματήσει στο δικό του περιοδικό. Ως τρίτη ιστορία υπήρχε ένα γουέστερν, εκτός από το #2, όπου υπήρχε το πρώτο μισό μια ιστορίας του Λοχία Φιούρυ (από το #101). Είναι δύσκολο να αξιολογηθεί το κόμικ σήμερα. Σίγουρα πρόκειται, ίσως, για την πιο προσωπική δουλειά του Κέρμπι στη Marvel Comics. Από την άλλη, το πρόβλημα είναι, ότι σίγουρα βασίζεται σε ένα κορυφαίο έργο, που είναι πολύ να γραφτεί κάτι αντάξιό του. Η αλήθεια είναι, ότι η προσπάθεια να δοθούν κάποιες εξηγήσεις σε κάποια πράγματα ή να γίνει μια εμβάθυνση ή επέκταση σε ορισμένα άλλα σίγουρα ξενίζει τους φανατικούς της ταινίας. Το κόμικ είναι σίγουρα ενδιαφέρον, δείχνει σε πολλά σημεία το ενδιαφέρον του Κέρμπι για την έννοια της κοσμογονίας, αλλά - κακά τα ψέμματα - ο πήχης ήταν πάρα, πάρα πολύ ψηλά. Αυτό δεν σημαίνει ότι το κόμικ είναι αδιάφορο, κάθε άλλο, εξάλλου έχει εμπνεύσει και ένα ολόκληρο βιβλίο που το αναλύει (το οποίο δεν έχω διαβάσει). Θα ήθελα να διαβάσω, πάντως, και τις γνώμες, όσων έχουν διαβάσει το κόμικ. Το κόμικ είναι πλέον δυσεύρετο, όπως όλα του Καμπανά, ίσως λίγο λιγότερο δυσεύρετο από άλλα. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Η εικόνα από Treasury Edition είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (όλες στα αγγλικά)! wikipedia openculture.com Άρθρο για το κόμικ από το συγγραφέα του προαναφερθέντος βιβλίου
  21. Τα υπερηρωικά κόμικς έχουν ένα μεγάλο αφηγηματικό μειονέκτημα: δεν τελειώνουν ποτέ. Οι ήρωες ζουν και ξαναζούν περιπέτειες εδώ και δεκαετίες, χωρίς οι ίδιοι να γερνούν, σε αντίθεση με τον πραγματικό κόσμο. Ο Ουμπέρτο Έκο στο κλασικό βιβλίο του “Κήνσορες και Θεράποντες” είχε μελετήσει το μηχανισμό με τον οποίον αυτό το μειονέκτημα γίνεται πιστευτό, αλλά ακόμη κι έτσι, τα κόμικς, ως καθαρά εικονογραφική τέχνη έχουν ένα ακόμη μειονέκτημα: η εικόνα πολλές φορές προδίδει τη χρονολογία δημιουργίας του έργου, έστω και στο περίπου: τα ρούχα, οι κομμώσεις, ο περίγυρος των ιστοριών συνήθως παραπέμπουν στην εποχή στο οποίο αυτές δημιουργήθηκαν, για να μην αναφερθώ και σε συγκεκριμένες αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις της εκάστοτε πραγματικότητας. Με αυτά και με εκείνα, παρά την αγάπη που έχουμε ορισμένοι για αυτά, η αλήθεια είναι, ότι αυτό παραμένει ένα μάλλον δυσεπίλυτο πρόβλημα. Από αυτό ακριβώς το σημείο ξεκινά η απλή, αλλά ευφυής σύλληψη του συγκεκριμένου κόμικ των Chip Zdarksy (σενάριο), Mark Bagley (σχέδιο), John Dell και Andrew Hennessy (μελάνια) και Frank D’Armata (χρώματα), που ολοκληρώθηκε σε έξι τεύχη: παρακολουθεί την ιστορία του γνωστότερου ήρωα της Marvel Comics σε πραγματικό χρόνο θέτοντας ως δεδομένο ότι ο αγαπημένος μας Σπάιντερ-Μαν γερνάει πραγματικά, όπως και ο πραγματικός κόσμος και όπως και οι αναγνώστες. Το κόμικ ξεκινάει το 1966, όταν ο Πίτερ Πάρκερ / Σπάιντερ Μαν είναι περίπου 19 ετών και κάθε κεφάλαιο / τεύχος είναι αφιερωμένο σε μια δεκαετία, φτάνοντας έως το 2019, όταν ο ήρωας είναι 70 ετών και βάλε και γερασμένος, όπως κάθε πραγματικός άνθρωπος. Μια έξοχη, λοιπόν, ιδέα η οποία δεν παραμένει απλά ιδέα, αλλά αξιοποιείται πολύ πετυχημένα, δείχνοντάς μας τον Πίτερ Πάρκερ να μεγαλώνει, να παντρεύεται, να φτιάχνει οικογένεια, να ετοιμάζει τη διάδοχη κατάσταση, να κάνει έναν απολογισμό της ζωής του και τελικά να βρίσκει την “κοινή ανθρώπινη μοίρα”, έστω και με υπερηρωικό τρόπο. Για πρώτη ίσως φορά, βλέπουμε έναν υπερήρωα να γερνάει και να αντιμετωπίζει και αυτός την αμετάκλητη και αμείλικτη φθορά του χρόνου. Ακόμη σημαντικότερο: για πρώτη φορά, τα συμβάντα είναι οριστικά και αμετάκλητα (οι αναγνώστες υπερηρωικών κόμικς γνωρίζουν ότι σε αυτά οι θάνατοι σπανίως είναι οριστικοί, αφού πάντα εφευρίσκεται ένας τρόπος να διορθωθούν τα πράγματα). Για πρώτη φορά, ο υπερήρωας είναι πρωτίστως ήρωας (δηλαδή, άνθρωπος) και δευτερευόντως υπέρ- (δηλαδή, ημίθεος), κάποιος που πρέπει να αντιμετωπίσει την άμμο του χρόνου, όπως και οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί. Ο συγγραφέας, Τσιπ Ζντάρσκι, όμως έχει κι άλλους άσσους στο μανίκι του: παρουσιάζει και τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα (Βιετνάμ, 11/9) με τους ήρωες να τοποθετούνται και να εξαναγκάζονται να πάρουν θέση και μέσα σε όλα αυτά καταφέρνει να ενσωματώσει πολλές αναφορές σε διάσημες ιστορίες του Σπάιντερ-Μαν (ενδεικτικά: Clone Saga, Sevret Wars, Alien Costume Saga, Craven’s Last Hunt, Civil War), αλλά και να παρουσιάσει τους κυριότερους εχθρούς του ήρωά μας, ορισμένους έστω και φευγαλέα. Συνεπώς, η σειρά απευθύνεται σε όλους και στους φανατικούς, αλλά και σε εκείνους, που θα ήθελαν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό. Φυσικά, χρειάζεται γνώση του σύμπαντος της Marvel, για να συλλάβει κάποιος όλες τις αναφορές, η ιστορία όμως καθαυτή διαβάζεται και από ανθρώπους, που μπορεί να έχουν διαβάσει ελάχιστα κόμικς του Σπάιντερ-Μαν στη ζωή τους. Όσο για το σχεδιαστή, Μαρκ Μπάγκλεϊ, δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι παλιά καραβάνα και έχει σχεδιάσει τον ήρωα από τη δεκαετία του 1990 κιόλας. Είναι εξαιρετικά ικανός και μας προσφέρει εξαιρετικές σκηνές μαχών, όπου χρειάζεται, αλλά (κυριότερο, κατά τη γνώμη μου) καταφέρνει να αποδώσει με εξαιρετική επιτυχία τις εκφράσεις των προσώπων, αλλά και των σωμάτων, τα οποία πλέον είναι φθαρτά. Εξαιρετική και η συμβολή των υπόλοιπων συντελεστών στο οπτικά υπέροχο αποτέλεσμα, το οποίο απολαμβάνουμε. Εγώ φυσικά, διάβασα το ΤΡΒ, το οποίο συλλέγει τα 6 τεύχη και περιέχει τα εξώφυλλα της σειράς, κάποια εκ των οποίων ιδιαιτέρως εμπνευσμένα, όπως μπορείτε να δείτε πιο κάτω, αλλά και εναλλακτικά εξώφυλλα, που επίσης είναι ορισμένα εξαιρετικά. Εκφράζω την ευχή να κυκλοφορήσει και στα ελληνικά κάποια στιγμή. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μπορείτε να διαβάσετε κριτική του κάθε τεύχους ξεχωριστά από τον @Spyros Andrianos εδώ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Μια ελάιστα τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  22. Το πέμπτο και τελευταίο υπερηρωικό περιοδικό, που έβγαλε η Μαμούθ ήταν ο "Θορ", που έκανε τη δεύτερη εκδοτική του εμφάνιση στην Ελλάδα, μετά από εκείνη του Καμπανά, έστω και με διαφορετική, απλοποιημένη ορθογραφία. Το περιοδικό κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1987, ήταν διμιηναίο, πρόλαβε να βγάλει μόνο 6 τεύχη πριν σταματήσει τον Αύγουστο του 1988. Φυσικά, η πρώτη ιστορία ανήκε στο θεό του κεραυνού, Δημοσιεύτηκαν κατά σειρά τα τεύχη 172 - 174 και 182-184, προτού η σειρά μεταφερθεί στο περιοδικό "4 Φανταστικοί" και στη συνέχεια στους "Χ-ΜΕΝ". Ως δεύτερες ιστορίες είχαμε τους Defenders (η απόδοση της Μαμούθ ήταν "Μαχητές") 52-54 στα τεύχη 1, 4, και 6 αντίστοιχα, οι Power Man & Iron Fist (κατά Μαμούθ: "Δυναμίτης και Σιδερογροθιάς") 50 και 51 στα τεύχη 3 και 5 αντίστοιχα. Η δεύτερη ιστορία στο τεύχος 2 ήταν το #22 του Captain Marvel, που ήδη είχε δημοσιευτεί, νομίζω 2 φορές στα ελληνικά, μια από τον Καμπανά και μία στο περιοδικό "Μπλεκ". Αυτή ήταν και η μοναδική σειρά, εκτός του Θορ, που συνεχίστηκε και μετά το κλείσιμο του περιοδικού, αφού δημοσιεύτηκε μια ιστορία στους 4 Φανταστικούς και μετά στη σειρά "Έξτρα Σούπερήρωες". Το περιοδικό ήταν πολύ καλό με ιστορίες από πολύ γνωστούς δημιουργούς (Stan Lee, Jack Kirby, John Buscema, Keith Giffen, Dave Cockburn, Chris Claremont, MIke Zeck μεταξύ άλλων), είχε 44 έγχρωμες σελίδες με πολύ καλή εκτύπωση, προσεγμένη μετάφραση (παρά τις μεταφραστικές αντιρρήσεις, που μπορεί να έχει κανείς, οι επιλογές της Μαμούθ στο συγκεκριμένο τομέα είχαν και σκεπτικό και συνέπεια) και επιμέλεια, και φυσικά αρκετές σελίδες αλληλογραφίας, όταν το επέτρεπε η ύλη. Δυστυχώς, ακολούθησε και αυτό την ίδια μοίρα με όλα τα περιοδικά της Μαμούθ. Επιτρέψτε μου μια προσωπική νότα: στο τεύχος 4 της σειράς (και σε άλλα τεύχη της Μαμούθ) υπήρχαν στην τελευταία σελίδα τα αποτελέσματα ενός διαγωνισμού, που έκανε η Μαμούθ τότε, του Topsix. Το προτελευταίο όνομα, που βλέπετε ανάμεσα στους προπορευόμενους του διαγωνισμού είναι το δικό μου. Ελπίζω να μην παραβιάζω προσωπικά δεδομένα με αυτό που ανεβάζω Δεν είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί, ούτε και πολύ ακριβό. Και είναι και η μοναδική εμφάνιση στα ελληνικά κάποιων κλασικών σειρών της Marvel. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Η σειρά κυκλοφορεί σκανρισμένη σε σάιτ.
  23. Περιλαμβάνει τα τεύχη The Mighty Thor 337-355, 357-369 & 371-382 και τη μίνι σειρά Balder the Brave 1-4. Τη περίοδο του 1980, η Marvel παρήγαγε ορισμένες από τις πιο αξιομνημόνευτες ιστορίες, οι οποίες διαμόρφωσαν το υπέρ ηρωϊκό είδος που γνωρίζουμε σήμερα. Ανάμεσα σε αυτές βρίσκονται αναμφίβολα το Daredevil του Frank Miller ή ακόμα και το Fantastic Four του John Byrne. Ο τότε εκδότης της Marvel, Mark Gruenwald, προσέφερε την ευκαιρία σε έναν ανερχόμενο τότε δημιουργό, ονόματι Walter Simonson, να γράψει και σχεδιάζει το τίτλο του Mighty Thor. Λίγο γνώριζε τότε ο Simonson ότι τα 44 τεύχη του στο τίτλο (48, αν υπολογιστεί και η μίνι σειρά Balder the Brave) θα άφηναν τόσο μεγάλο στίγμα, ώστε όλες οι μελλοντικές ιστορίες με πρωταγωνιστή τον εμβληματικό θεό του Κεραυνού να συγκρίνονται με τις δικές του. Όπως τονίζει ο ίδιος, πρωταρχική πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία των τευχών ήταν οι ιστορίες του Stan Lee και του Jack Kirby που είχαν προηγηθεί, ενώ σίγουρα επηρεάστηκε και από τη Νορβηγική μυθολογία καθώς, όπως έχει αναφέρει αρκετές φορές, υπήρξε μεγάλος θαυμαστής της. Σε αυτό το Omnibus υπάρχουν ιστορίες που διαδραματίζονται τόσο στη μαγευτική πολιτεία των θεών, Asgard, όσο και στους «ταπεινούς» δρόμους της γης. O Simonson ήθελε το run του στο Thor να αποστασιοποιηθεί και να ξεχωρίσει από τα προηγούμενα. Για να γίνει αυτό, από τη πρώτη κιόλας ιστορία, καταπιάστηκε με ένα από τα πιο πρωταρχικά μοτίβα που αφορούν το χαρακτήρα: την «αξιοσύνη». Όλοι οι φανατικοί αναγνώστες της Marvel γνωρίζουν την επιγραφή που υπάρχει πάνω στο Mjolnir, «Whosoever holds this hammer, if he be worthy, shall possess the power of Thor.» Ο Simonson εισήγαγε έναν άλλο χαρακτήρα, ο οποίος ήταν εξίσου άξιος να κουβαλήσει το μαγικό σφυρί. Το όνομα αυτού είναι Beta Rey Bill, ο οποίος παρά την «ιδιαίτερη» εξωτερική του εμφάνιση (ο συγγραφέας τονίζει ότι ήθελε το πρόσωπο του να προσιδιάζει σε "κρανίο αλόγου"), διακρίνεται τόσο για τη ταπεινότητα όσο και για το βάρος των ευθυνών, οι οποίες έχουν εναποτεθεί στους ώμους του από τους δικούς του ανθρώπους. Η εξέλιξη αυτής της ιστορίας έχει μία ενδιαφέρουσα ανατροπή, ενώ σίγουρα μπορώ να πω ότι ο Bill μου άρεσε σαν χαρακτήρας, αν και θα ήθελα να είχε εμφανιστεί περισσότερο. Το concept το οποίο θέλει να συνυπάρχουν δύο χαρακτήρες με παρόμοιες δυνάμεις πάντα με ιντρίγκαρε και εξακολουθεί να με ιντριγκάρει. (π.χ. Peter Parker – Μiles Morales) Αυτό που μου τράβηξε τη προσοχή είναι ότι στον Simonson αρέσει να βάζει τους «σπόρους» μελλοντικών ιστοριών από το πρώτο κιόλας τεύχος. Φυσικά αναφέρομαι στο Great Surtur War, το οποίο είναι ένα έπος σχεδόν μυθολογικών διαστάσεων. Ο δαίμονας της Muspelheim, Surtur, κάνει επίδειξη του καινούργιου του ξίφους (δε θα αποκαλύψω το όνομα του ) και αυτό μόνο καλό δεν είναι για τους κατοίκους της Asgard. Κατά τη ταπεινή μου γνώμη, αυτή η ιστορία αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα highlight του εμβληματικού αυτού run, καθώς όχι μόνο χτίζονταν τεύχος παρά τεύχος μέχρι να φτάσει στη κορύφωση της, αλλά η τελική μάχη ήταν αφενός πορωτική και αφετέρου περιείχε σημαντικές ανατροπές! Ο Simonson οδήγησε την ιστορία σε γενναίες κατευθύνσεις, αναμειγνύοντας πολλές φορές και τα δικά του ενδιαφέροντα. Η κλασσική ιστορία με τον «Βάτραχο Thor» είναι ίσως από τις πιο αστείες που έχω διαβάσει, και το λέω αυτό με τη καλή έννοια. Ο συγγραφέας τονίζει ότι εδώ επηρεάστηκε από τον Carl Barks, του πρώτου δημιουργού κόμικ που παρακολουθούσε στενά και φανατικά από μικρός. Γενικά όλες οι ιστορίες κινούνται σε εξαιρετικά επίπεδα, στις οποίες μάλιστα πρωταγωνιστούν ορισμένες γνώριμες φυσιογνωμίες: Ο Loki, ο οποίος μηχανορραφεί διάφορα σχέδια εναντίον του αδερφού του. Η Hela, θεά του Κάτω Κόσμου, για την οποία ο Simonson αφιερώνει επαρκή χώρο και της δίνει περισσότερο βάθος από ό, τι της είχε αποδοθεί μέχρι τότε. Η Lorelei, αδερφή της Enchantress, που είναι ικανή να μετατρέψει οποιονδήποτε άνδρα σε υποχείριο της με ένα μόνο φιλί. Ο Malekith, κατ’ εξοχήν δημιουργία του Simonson, ο οποίος έγινε τεράστια επιτυχία αν αναλογιστεί κανείς τις μελλοντικές του εμφανίσεις στις ιστορίες του Thor ή το γεγονός ότι έγινε ταινία με αυτόν ανταγωνιστή. (Thor: The Dark World) Και φυσικά δε θα μπορούσαν να λείπουν οι διάφοροι θεοί της Asgard, όπως είναι ο Odin ή οι Warriors Three. Θα ήθελα να κάνω μία σύντομη αναφορά για τον δεύτερο «mvp» του συγκεκριμένου run, για τον οποίο ο Simonson έγραψε μία μικρή σειρά τεσσάρων τευχών. Αυτός δεν είναι άλλος από τον γενναίο Balder, o οποίος εισέρχεται σε μια περιπέτεια για να σώσει την αγαπημένη του Karnilla, βασίλισσα των Μοιρών, από τους Γίγαντες του Πάγου. Είναι ίσως από τις πιο ανάλαφρες και διασκεδαστικές περιπέτειες εκείνης της εποχής που έχω διαβάσει. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να μη νοιαστώ για αυτόν τον χαρακτήρα, όμως το πολύ καλό characterization με διέψευσε πανηγυρικά. Μιλώντας για characterization, ο Simonson έχει ενσωματώσει μία «σαιξπιρική» αύρα στο λόγο του Thor, η οποία ξεχωρίζει το χαρακτήρα και του δίνει τη δική του «φωνή». Παράλληλα, εν αντιθέσει με άλλα «πυκνογραμμένα» κόμικ εκείνης της εποχής τα οποία ενδέχεται να εξαντλούν τους περισσότερους στην ανάγνωση, εδώ οι διάλογοι (τουλάχιστον για μένα) είναι πιο «ξεκούραστοι», δεδομένου ότι δεν υπάρχει πολύ exposition και έχουν εν γένει ένα είδος «ροής». Ο Simonson πέρα από τα συγγραφικά του καθήκοντα, έχει και εκείνα του σχεδιαστή για το μεγαλύτερο μέρος της σειράς. Εδώ θα δανειστώ μια φράση από το σάιτ του Comicdom, με την οποία συμφωνώ απόλυτα: Ο Simonson «μη δίνοντας μεγάλη σημασία στην τήρηση των αναλογιών, επικεντρώνεται στο να αποδώσει το fantasy epic στοιχείο, με έντονες λεπτομερείς γραμμές, τονίζοντας πάντα το “larger than life” στα panels». Φυσικά μου άρεσε και το σχέδιο του Sal Buscema, του οποίου ταιριάζει απόλυτα με τη υπέρ ηρωϊκή και μυθολογική υφή της ιστορίας του συγγραφέα. Σίγουρα δεν είναι τόσο «ξεχωριστό» όπως εκείνο του Simonson, αλλά ήταν «τίμιο» (το λιγότερο ) σε κάθε περίπτωση. Συνοπτικά, όπως έγινε αντιληπτό, ενθουσιάστηκα πολύ με τα συγκεκριμένα τεύχη, γιατί συνδυάζουν τόσο το υπέρ ηρωϊκό όσο και το μυθολογικό στοιχείο, τα οποία ακολουθώ πιστά και φανατικά από μικρός. Τέλος, από την ιστορία δε λείπει το λεπτό και διακριτικό χιούμορ, ενώ κάνουν cameo διάφοροι χαρακτήρες από το ευρύτερο σύμπαν της Marvel (χωρίς όμως να αποσπούν τη προσοχή κατά την ανάγνωση) όπως και χαρακτήρες από την … απέναντι εκδοτική. (για αυτό έχω να πω ότι υπάρχει ένα πολύ όμορφο και κωμικό easter egg στην αρχή-αρχή που δε περίμενα να δω.) Αυτό το run σίγουρα μπορείτε να το συγκεντρώσετε σε trades ή διαφορετικά μπορείτε να προτιμήσετε το πολυτελές και σκληρόδετο Omnibus, που περιέχει άφθονα extras και νέο χρωματισμό. Εδικά για το Omnibus, νομίζω ότι έχουν γίνει δύο επανεκδόσεις μέχρι στιγμής. Είναι ένα run πολύ διαδεδομένο για κάποιο λόγο. Όσοι αγαπάτε αυτούς τους χαρακτήρες και δε το έχετε διαβάσει, σπεύσατε! Tο άρθρο από το Comicdom.
  24. Το Φεβρουάριο του 1978, ο Καμπανάς εκδίδει ακόμη ένα περιοδικό, που απεδείχθη εξαιρετικά βραχύβιο, τον "Θωρ", που φυσικά επικεντρωνόταν στις περιπέτειες του πανίσχυρου Θεού της Νορβηγικής Μυθολογίας και μέλους των Εκδικητών. Το περιοδικό κράτησε μόλις 4 τεύχη, με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Αύγουστο τις ίδιας χρονιάς και τις περιπέτειες του Θωρ να μεταφέρονται σε άλλο περιοδικό (και μετά σε άλλο, και μετά σε άλλο ). Περιέργως, ως δεύτερη ιστορία επελέγη ο Kull και όχι κάποιο πιο συναφές υπερηρωικό. Γενικά, στα 4 τεύχη, το περιοδικό έδειξε μεγάλη ποικιλία επιλογών, αφού οι ιστορίες που δημοσιεύθηκαν, ήταν οι εξής: 1ο τεύχος: Journey into Mystery (1962) # 125, Kull the Conqueror (1971) # 1 και μια ιστορία γουέστερν 2ο τεύχος: The Mighty Thor (1966) #126, Kull the Conqueror (1971) #2 3ο τεύχος: The Mighty Thor (1966) #127, Kull the Conqueror (1971) #3 και μια πολεμική ιστορία 4ο τεύχος: The Rampaging Hulk (1977) #9, Kull and the Barbarians (1975) #3 (ως "Κουλ ο Καταστροφέας", με την ιστορία να ολοκληρώνεται σε άλλο περιοδικό της εκδοτικής) Εντύπωση προκαλεί η επιλογή του τέταρτου τεύχους, όπου φυσικά ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Hulk και όχι ο Θωρ, αν και ο τελευταίος εμφανίζεται αρκετά στην ιστορία, όπως και οι υπόλοιποι Εκδικητές Επισημαίνεται, ότι το The Mighty Thor #127, είναι φυσικά, το αμέσως επόμενο τεύχος από το Journey Into Mystery 126, αφού το περιοδικό άλλαξε ονομασία σε εκείνο το σημείο. Τον Θωρ τον είδαμε στη συνέχεια σε αρκετές άλλες εκδόσεις στην Ελλάδα, καμία από τις οποίες δεν κράτησε πολλά τεύχη.. Οι συγκεκριμένες ιστορίες σε αυτό το περιοδικό είναι αρκετά παλιές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, και δημιουργημένες από το δίδυμο Stan Lee και Jack Kirby. Και αυτή η σειρά, όπως όλες του Καμπανά, έχουν γίνει πλέον πολύ δυσεύρετες. Τα σκαναρίσματα είναι από τον @GreekComicFan και Pantheon Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia (στα αγγλικά)
  25. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 08-05-2020 Υλικό Συλλογής: Marvel Super-Heroes (UK) 387-388 (July/August 1982) The Daredevils (UK) 01-11 (January/November 1983) The Mighty World of Marvel v2 (UK) 07-13 (December 1983/June 1984) Ο Κάπτεν Μπρίτεν είναι ένας χαρακτήρας που δημιουργήθηκε το 1976 από το αμερικάνικο παράρτημα της Marvel για να λανσαριστεί στην Αγγλική αγορά από το αγγλικό παράρτημα της εταιρίας, που δημοσίευε κυρίως επανεκδόσεις των τίτλων της, σπασμένες σε πολλά μέρη. Οι δημιουργοί του χαρακτήρα δεν είναι γνωστοί, αλλά οι πρώτες ιστορίες προήλθαν από τον Chris Claremont και τον Herb Trimpe. Ο τελευταίος ανέφερε σε δήλωση του πως μάλλον ο σχεδιασμός ανήκει στον John Romita τον πρεσβύτερο, κάτι που συνάδει με την τακτική της εταιρίας να αναθέτει στον διάσημο δημιουργό τη σχεδίαση νέων χαρακτήρων, όντας καλλιτεχνικός διευθυντής εκείνο το διάστημα. Οι αρχικές ιστορίες περιείχαν όλα τα μοτίβα εξιστόρησης της αμερικάνικης εταιρίας, αλλά αυτό άλλαξε όταν άρχισαν να αναλαμβάνουν το 8σέλιδο - συνήθως - κόμικ Άγγλοι δημιουργοί. Έπρεπε να έρθει το 1982 όμως για να αναλάβει τα ηνία το πιο γνωστό δημιουργικό δίδυμο του χαρακτήρα, οι δύο Άλαν, ο Μουρ και ο Ντέιβις. Και αυτή ακριβώς την περίοδο είναι που έχουμε την τύχη να δούμε μεταφρασμένη στα Ελληνικά από την συλλογή της Hachette στον 18ο τόμο της. Το παρακάτω κείμενο περιέχει κάποια spoilers. Η ιστορία ξεκινάει κάπως απότομα, καθώς έχουν ήδη συμβεί κάποια πράγματα πριν στα οποία ο Μουρ καλέστηκε να συνεχίσει, αλλά σταδιακά μας δίνονται όλα τα κομμάτια του παζλ και στο τέλος δεν μένει κάποια αίσθηση πως χάσαμε κάτι. Μαθαίνουμε λοιπόν την προέλευση του χαρακτήρα, αναδιαμορφωμένη φυσικά σύμφωνα με όσα θέλει να θέσει σε κίνηση στην πορεία ο συγγραφέας, μας συστήνεται το υποστηρικτικό καστ, το πως βρέθηκε στην εναλλακτική γη ο Μπρίτεν, και τι χρειάζεται να γίνει για να επιλυθεί η τρέχουσα κρίση. Που λύνεται με τον θάνατο του Κάπτεν Μπρίτεν και την καταστροφή της εναλλακτικής γης από μια αρχή διαφύλαξης του multiverse! Η ύστατη και άκαρδη λύση για να μην εξαπλωθεί η παράνοια του μεταλλαγμένου Τρελού Τζιμ Τζάσπερς στα άλλα σύμπαντα. Φυσικά αυτό δεν είναι το τέλος. Ο μάγος Μέρλιν και η κόρη του Ρόμα, οι υπεύθυνοι για τις δυνάμεις του Μπράιαν Μπράντοκ (το πολιτικό όνομα του πρωταγωνιστή μας) αλλά και διάφορων ομόλογων του στο πολυσύμπαν, το επαναφέρουν στην ζωή και στο κανονικό σύμπαν της Μάρβελ, θέτοντας τον σε έναν δρόμο που θα καταλήξει σε μια αναμέτρηση με το Τρελό Τζιμ Τζάσπερς της δική μας πραγματικότητας, ο οποίος είναι η πιο επικίνδυνη εκδοχή του σε όλο το πολυσύμπαν! Η κατάληξη, έτσι για αλλαγή, δεν θα έρθει τόσο από τον ίδιο τον Μπράντοκ, όσο από νέους και παλιούς χαρακτήρες που θα συναντήσει στον δρόμο του και θα ελκύσει στον κύκλο του. Έχει δοθεί η εντύπωση στον κόσμο πως στο Captain Britain συναντάμε έναν πρώιμο Άλαν Μουρ, αλλά αυτό ισχύει και δεν ισχύει ταυτόχρονα. Δεν είναι ο Άλαν Μουρ του Watchmen και του Tom Strong, αλλά είναι ο ίδιος Άλαν Μουρ που έγραφε παράλληλα τα πρώτα κεφάλαια του Marvelman/Miracleman καθώς και του V for Vendetta. Ως επί τούτου, όλα τα γνωστά μοτίβα, ενδιαφέροντα και εμμονές του συγγραφέα, είναι εδώ σε πλήρη ανάπτυξη. Εδώ είναι η αντιεξουσιαστική του στάση και η οξεία κριτική του σε όποιας μορφής αρχή. Εδώ είναι και η κριτική του για την ίδια την φύση των υπερηρώων, μην διστάζοντας να βάλει ως γκεστ... θανόντα και τον ίδιο τον Miracleman μέσα στην ιστορία, και ας άνηκε σε άλλον εκδοτικό οίκο εκείνο τον καιρό. Οπότε αυτή είναι η επίσημη πρώτη εμφάνιση του Miracleman στα Ελληνικά. Εδώ είναι η εμφανής αγάπη του για τα κόμικς και την επιστημονική φαντασία, με τα διάφορα στοιχεία να είναι διάσπαρτα σε όλο τον τόμο, καθώς και τα δαιδαλώδες σενάρια με αναπάντεχες στροφές και εξελίξεις, που όμως φαντάζουν αβίαστες και όχι μόνο δεν κουράζουν τον αναγνώστη, αλλά τον κάνουν να αποζητά και άλλο. Παρούσα είναι και η θεία δίκη/αυτό-προκαλούμενο πρόβλημα στο οποίο υποπίπτουν τόσο οι καλοί όσο και οι κακοί της υπόθεσης. Όλα υπό μια διαφορετική σκοπιά η οποία δίνουν νέα τροφή για σκέψη. Παράλληλα, εδώ θα βρείτε την πρώτη αναφορά στα πολυσύμπαντα στο κόσμο της Marvel, προφανή απόρροια της αγάπης του Άλαν Μουρ για τα πρώιμα DC Comics. Και εδώ θα χριστεί για πρώτη φορά ως σύμπαν 616 το κανονικό σύμπαν της Marvel. Και στην πορεία της ιστορίας, ο Μουρ θα πετάξει και μια υποχρεωτική καταγραφή των υπερηρώων της Αγγλίας, κάτι που θα ξεσκονίσουν 2,5 δεκαετίες αργότερα και θα πλασάρουν σαν κάτι πρωτότυπο στον τίτλο του Civil War, για μπόλικη κλωτσοπατινάδα, ενώ η εφαρμογή της στην ιστορία του Μουρ, φέρνει την αίσθηση του εναλλακτικού σύμπαντος του - σύγχρονου του - Days of Future Past, στο παρόν σε μια φυσική και εφιαλτική εξέλιξη. Σύντροφος του σε αυτό το ταξίδι, είναι ένας πρώιμος Άλαν Ντέιβις, ο οποίος μπορεί να απέχει αρκετά από την απέριττη τελειότητα του μελλοντικού του σχεδίου, αλλά οι δυνατότητες εξιστόρησης και ατμόσφαιρας του σχεδίου του είναι ήδη σε πολύ δυνατά επίπεδα και η εξέλιξη του είναι σαφής, μέσα στα δύο χρόνια που χρειάστηκε να ολοκληρωθεί η ιστορία. Η επιρροή που άσκησε σε άλλους Άγγλους καλλιτέχνες είναι αισθητή ακόμα και στα πρώιμα στάδια του. Ελπίζω να μην αποθαρρυνθεί λοιπόν ο κόσμος από το γεγονός πως ο παρόν τόμος δεν περιέχει ιδιαίτερα γνωστό χαρακτήρα, γιατί θα χάσει μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της σειράς. Το παρελθόν, στα Ελληνικά. Μπορεί ο τόμος της Hachette να είναι η πρώτη φορά που ο χαρακτήρας παρουσιάζεται σε μια δική του έκδοση στην χώρα μας, αλλά δεν αποτελεί την πρώτη γνωριμία του με το αναγνωστικό κοινό. Αυτή την τιμή την έχει, για ακόμα μια φορά, ο Καμπανάς, ο οποίος δημοσίευσε τις δύο πρώτες ιστορίες του χαρακτήρα δια χειρός Claremont & Trimpe, στα τεύχη 383 & 384. Από σκανς του eponymus. Το περίεργο της υπόθεσης είναι από ποιες εκδόσεις πήραν τις ιστορίες μιας και τα καρέ - και ακολούθως η ίδια η ιστορία - είναι αναδιεταγμένα, με τέτοιο τρόπο που και τα δύο κεφάλαια περιέχουν καρέ και από τα δύο αντίστοιχα πρωτότυπα κεφάλαια που δημοσιεύτηκαν στο Captain Britain Weekly 01-02, τον Οκτώβρη του 1976. Κάποια καρέ έχουν παραληφθεί εντελώς μάλιστα, μιας και το συνολικό άθροισμα των σελίδων είναι 10 αντί για 15 των πρωτότυπων τευχών.
×
×
  • Create New...