Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Ed Brubaker'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 9 results

  1. O Max Winter ήταν ένας ληστής στην (όχι πλέον και τόσο) Άγρια Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα. Και ήταν από τους λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν και να γλυτώσουν από τους εκπροσώπους του νόμου που τον καταδίωκαν. Flash forward στο 1939, στη Νέα Υόρκη. Μεγάλος σε ηλικία πλέον, έχει γίνει συγγραφέας pulp διηγημάτων, μικρών σε έκταση ιστοριών για πιστολάδες στην Αγρια Δύση, τα οποία συνήθως δημοσιεύονταν σε φτηνά, μαζικής κυκλοφορίας, περιοδικά. Αντλώντας έμπνευση από τις δικές του εμπειρίες, ουσιαστικά γράφει την αυτοβιογραφία, προσπαθώντας με τα λίγα λεφτά που βγάζει να συντηρήσει τον εαυτό του, και την Rosa με την οποία συζεί, αλλά και την κόρη της. Όταν μαθαίνει όμως ότι έχει μια σοβαρή καρδιακή πάθηση, σε συνδυασμό με την επίσκεψη που δέχεται από ένα παλιό αστυνομικό που τον καταδίωκε από την εποχή που ήταν ληστής, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, και να επιστρέψει στην εγκληματική του ζωή, να κάνει μια τελευταία ληστεία για να αφήσει κάποια χρήματα στη Rosa μετά το θάνατο του. Τίποτα δεν είναι όμως όπως φαίνεται..... Μικρή παρουσίαση θα είναι αυτή που θα γράψω, για ένα μικρό σε έκταση κόμικ (72 σελίδες) αλλά με συμπυκνωμένη ουσία και μαγεία. Ο Ed Brubaker, απλά ξέρει πως να γράφει και το ότι καταφέρνει, μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, να μας δώσει μια δουλειά τόσο ολοκληρωμένη και τόσο γεμάτη από νοήματα, φανερά και κρυφά, φανερώνει ακριβώς αυτή την ποιότητα του. Στο Pulp, αυτό είναι για εμένα που ξεχωρίζει πάνω από όλα. Σε αντίθεση με το αντιστοίχου μεγέθους My Heroes Have Always Been Junkies, το οποίο είχα βρει ελαφρώς αδιάφορο και αδούλευτο, εδώ πραγματικά ξεζουμίζει κάθε καρέ, χρησιμοποιεί απόλυτα το χώρο αυτών των 72 σελίδων, και γράφει μια ιστορία με σωστή αρχή, μέση και τέλος, με πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες και αληθοφανείς συνθήκες γύρω τους αλλά και μέσα τους. Χρησιμοποιεί τον εσωτερικό μονόλογο, δοσμένο σε περιγραφές, όπως κάθε noir που σέβεται τον εαυτό του, αλλά ξέρει και το κάνει με σύγχρονο τρόπο, με μοντέρνα γραφή και όχι στείρα επανάληψη των κλισέ, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ο κορυφαίος στο είδος του. Μόνη παρατήρηση που μπορώ να κάνω, είναι ότι για άλλη μια φορά σε βιβλία του, όπως στο Criminal, στο Kill or be Killed και άλλα, έχουμε το ίδιο μοτίβο του κατεστραμμένου πρωταγωνιστή, που βρίσκεται ένα βήμα πριν το τέλος, κάτι γίνεται το οποίο δείχνει ότι μπορεί να τον σώσει, και εν τέλει, καταλήγει χειρότερα από ότι ξεκίνησε. Όπως προείπα, έχει το χάρισμα να αλλάζει τη θεματολογία και τις ιστορίες σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην με έχει ενοχλήσει ουσιαστικά ακόμα, αλλά πιστεύω ότι καλό είναι να δούμε και κάτι άλλο από τον Brubaker ως συγγραφικό εργαλείο. Στο σχέδιο ο Sean Phillips παραμένει από τους κορυφαίους, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Ίσως όχι τόσο στην ίδια την σχεδιαστική του ικανότητα, έχω δει καλύτερους και εκφραστικότερους χαρακτήρες και αλλού. Εκείπου για εμένα διαπρέπει ο Phillips, είναι η σκηνοθεσία του αλλά και οι στάσεις του σώματος του κάθε χαρακτήρα. Στις χειρονομίες, στα καμπουριάσματα και σε όλες τις "λυγισμένες" του φιγούρες, βγαίνει όλος ο ρεαλισμός που ξεπηδάει από το χαρτί. Θα ήθελα να τον δω ξανά με άλλο χρωματιστή, πέρα από τον γιο του Jacob, ο οποίος ναι μεν είναι καλός και ταιριαστός, αλλά δεν νομίζω ότι προσθέτει τίποτα ιδιαίτερο στο σχέδιο του πατέρα του. Συνολικά, μια μεστή και γεμάτη δουλειά, παρά το μικρό της μέγεθος. Σαν ένα ωραίο διήγημα, καλοφτιαγμένο, λιτό και στιβαρό. Διαβαστε το άφοβα, θα σας αρέσει.
  2. Το δημιουργικό δίδυμο των Ed Brubaker (σενάριο) και Sean Phllips (σχέδιο) είναι ίσως η πιο δυνατή ομάδα στα κόμικς αυτή τη στιγμή και προσωπικά δεν έχω απογοητευτεί ποτέ από αυτούς. Δεν νομίζω, ότι χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, οπότε πάμε κατευθείαν στο ψητό. Το εν λόγω κόμικ εκτυλίσσεται στον κόσμο του Criminal, αλλά δεν έχει άμεση σχέση με το υπόλοιπο σύμπαν και διαβάζεται άνετα αυτοτελώς. Αφηγείται την ιστορία της Έλι, η οποία νοσηλεύεται σε μια πολύ ακριβή κλινική αποτοξίνωσης, Η Έλι είναι ατίθαση και δημιουργεί συνεχώς προβλήματα και επιπλέον έχει και μια απολύτως εξιδανικευμένη εικόνα για τους ναρκομανείς. Στην κλινική θα γνωρίσει τον Σκιπ, γόνο μιας ευκατάστατης οικογένειας και μεταξύ τους θα αρχίσει μια ερωτική σχέση, η οποία φυσικά, όπως σε κάθε νουάρ, που σέβεται τον εαυτό του θα έχει απροσδόκητη κατάληξη. Γιατί φυσικά, το “My Heroes Have Always Been Junkies” είναι νουάρ, όπως σχεδόν όλα τα κόμικς, που γράφει ο Μπρουμπέικερ, όταν δεν γράφει κόμικς με υπερήρωες για τις μεγάλες εταιρείες. Δεδηλωμένος οπαδός του είδους, προσπαθεί να το εκσυγχρονίσει, να το προσαρμόσει στη σύγχρονη εποχή και να το αναμίξει με άλλα είδη, ακόμα και με το είδος του υπερφυσικού τρόμου (όπως στο Fatale), παραμένοντας όμως πάντα μέσα στον κόσμο του νουάρ. Χρησιμοποιεί συνέχεια εσωτερικό μονόλογο σε πρώτο πρόσωπο (χαρακτηριστικό γνώρισμα των νουάρ μυθιστορημάτων και ταινιών) ή τρίτο πρόσωπο, πυκνογραμμένο και με σαφές λογοτεχνικό ύφος, που μας δίνει πολλές λεπτομέρειες για την υπόθεση και για την ψυχοσύνθεση του αφηγητή, ο οποίος όμως κάποιες φορές ανακαλύπτει, ότι τα δρώμενα τον ξεπερνούν και ότι ο ίδιος δεν μπορεί να χειριστεί την πολυπλοκότητα των καταστάσεων. Από αυτή την τελευταία άποψη, ο Μπρουμπέικερ αποδεικνύεται άριστος μαθητής του Χίτσκοκ, αν και ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται να χτίσει το σασπένς, που τόσο άρεσε στο μεγάλο σκηνοθέτη, ο οποίος, εξάλλου, ουδέποτε γύρισε νουάρ ταινία. Οι ήρωες στα σενάρια του Μπρουμπέικερ είναι πάντα ευάλωτοι, πάντα καταραμένοι, πάντα με κάποιο μυστικό, πάντα με κάποιο ανομολόγητο παρελθόν, που λειτουργεί ως βαρίδι. Χρησιμοποιώντας σε μεγάλη έκταση το φλάσμπακ, χτίζει σιγά σιγά έναν σύμπαν, μέσα στο οποίο βυθιζόμαστε και εμείς ως αναγνώστες μέχρι να συνειδητοποιήσουμε, ότι και εμείς έχουμε πέσει στην παγίδα, που μας έχει στήσει ο συγγραφέας. Όλα αυτά είναι παρόντα και σε αυτό το κόμικ, που μας παρασύρει προς μια κατεύθυνση, έως ότου αποκαλυφθούν τα πάντα στο τέλος. Δεν πρόκειται όμως σε καμία περίπτωση για το καλύτερο σενάριο του Μπρουμπέικερ: η ιστορία είναι κάπως ισχνή και το χτίσιμο της πρωταγωνίστριας μάλλον ανεπαρκές, για να στηρίξει την ιστορία με τον τρόπο, που θέλει ο συγγραφέας. Το κυριότερο όμως, είναι ότι η σύλληψη των ναρκωτικών και των ναρκομανών δεν αξιοποιείται, όσο και όπως θα έπρεπε, αφού ο σεναριογράφος προσεγγίζει το θέμα επιφανειακά και απλώς ως ένα έναυσμα για την πλοκή. Παρόλο που οι ήρωες της Έλι ήταν ναρκομανείς, ο ίδιος ο κόσμος των ουσιών υπάρχει μόνο διακοσμητικά στην ιστορία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το κόμικ είναι κακό ή αδιάφορο, κάθε άλλο, απλά ότι, κατά τη γνώμη μου δεν ανήκει σε καμία περίπτωση στα αριστουργήματα του Μπρουμπέικερ. Κατανοώ, βέβαια, ότι η πιθανή μεταφορά των ναρκωτικών ως όχημα φυγής και κατασκευής ενός άλλου εαυτού συνάδει με τις προθέσεις και το αποτέλεσμα του έργου, αλλά και πάλι θεωρώ, ότι θα έπρεπε να εξετασθεί σε μεγαλύτερη έκταση. Προσωπικά γούστα αυτά, θεωρώ αυτονόητο ότι κάποιοι άλλοι μπορεί να έχουν την ακριβώς αντίθετη άποψη. Ο Σον Φίλιπς παραδίδει ακόμα ένα υπέροχο εικαστικά κόμικ. Έχει πλέον μάθει τι θέλει ο συγγραφέας και παραδίδει το έργο σχεδόν με κλειστά μάτια, συλλαμβάνοντας με απόλυτη επιτυχία όλες τις εκφράσεις των πρωταγωνιστών και όλα τα στιγμιότυπα στα οποία πρέπει να δώσουμε προσοχή. Τα εναλλασσόμενα χρώματα, που αποτυπώνουν την ψυχική διάθεση των ηρώων προέρχονται από την πένα του Τζέικομπ Φίλιπς, του γιου του. Αυτά, λοιπόν, σίγουρα όχι το καλύτερο κόμικ από το δίδυμο, αλλά σε καμία περίπτωση αδιάφορο. Το γεγονός ότι είναι σύντομο σε έκταση, το καθιστά καλή εισαγωγή στον κόσμο των δημιουργών. Το “My Heroes Have Always Been Junkies”, κέρδισε, κάπως υπερβολικά ίσως, το βραβείο Eisner το 2019 στην κατηγορία καλύτερου νέου graphic album. Δεν μπορώ να κρίνω, επειδή δεν έχω διαβάσει όλα τα υπόλοιπα, που ήταν υποψήφια στην ίδια κατηγορία. Το κόμικ κυκλοφορεί σε ωραία, σκληρόδετη έκδοση από την Image. Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  3. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 31-01-2020 Υλικό Συλλογής: Captain America v5 08-09, 11-14 (September 2005 / April 2006) Με το πρώτο trade να αποτελεί το στήσιμο του σκηνικού στο οποίο ο Brubaker θα βασίσει τις θεματικές της "θητείας" του στον τίτλο, εδώ ερχόμαστε στην πρώτη σημαντική στιγμή του πέμπτου volume. Ακολουθούν spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο Κάπτεν Αμέρικα προσπαθεί ακόμα να αποδεχτεί το ότι ο Μπάκι είναι ζωντανός και δεν πρόκειται για κάποιο κόλπο, με την παρέμβαση του Μπάκι σε μια επιχείριση να του προκαλεί ακόμα περισσότερη σύγχυση. Παράλληλα, ο Αλεξάντερ Λούκιν κινεί διάφορα νήματα για να νομιμοποιήσει την σκιώδη πολυεθνική του, την Κρόνας, φέρνοντας εις πέρας αρκετές εξαγορές, χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του κοσμικού κύβου ως πειθώ. Καταφέρνει μάλιστα να πείσει και την Αμερικάνικη κυβέρνηση να συνεργαστεί μαζί του, με τον Κάπτεν και την ΑΣΠΙΔΑ να το ανακαλύπτει αυτό ενώ μπουκάρανε - χωρίς εξουσιοδότηση - σε ένα από τα γραφεία της Κρόνας στο οποίο πίστευαν πως μπορεί να φυλάει ο Λούκιν τον Κύβο. Παράλληλα, ο Κροσμπόουνς, ο οποίος έχει ορκιστεί να εκδικηθεί τον θάνατο του Κόκκινου Κρανίου, βάζει στόχο να βρει και να θέσει την κόρη του Κρανίου υπό τον έλεγχο της οργάνωσης του. Η σημαντική αφηγηματική στιγμή του τόμου όμως είναι η εξήγηση για το πως είναι δυνατόν να παραμένει ο Μπάκι ζωντανός. Με τον κοσμικό κύβο να κάνει τα παιχνίδια του (μιας και κανείς δεν μπορεί να ελέγξει απόλυτα τις πράξεις του), ο Κάπτεν λαμβάνει τον φάκελο που καταγράφει τις πράξεις του προγράμματος Στρατιώτης του Χειμώνα. Με τις ζωτικές λειτουργίες του Μπάκι να έχουν κατασταλεί από τα παγωμένα νερά στα οποία έπεσε χάρη στην έκρηξη του πυραύλου του Βαρόνου Ζέμο και την μνήμη του να έχει χαθεί, οι Ρώσοι βρήκαν το φαινομενικά τέλειο πειθήνιο εργαλείο για χρήση κρυφών αποστολών σε εχθρικά - προς αυτούς - εδάφη στην διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Όμως το ότι ο Μπάκι δεν θυμάται το παρελθόν του δεν σημαίνει πως είναι αρκετά ευσταθής για να παραμείνει για μεγάλα χρονικά διαστήματα ενεργός. Μετά από κάποια επεισόδια που σημειώθηκαν μετά το πέρας των αποστολών, οι σοβιετικοί αποφάσισαν να τον χρησιμοποιούν περιστασιακά, με το υπόλοιπο χρόνο να είναι σε κατάσταση νάρκης. Το πρόγραμμα Στρατιώτης του Χειμώνα τερματίστηκε προς το τέλος του ψυχρού πολέμου, με τον Μπάκι να παραμένει αδρανής όλο αυτό τον καιρό. Ο Μπρουμπέικερ βάζει σε αυτό το κομμάτι της ιστορίας όλη την μαεστρία του, παραθέτοντας όλο το ιστορικό με την μορφή επιχειρησιακού φακέλου και την όλη περίοδο να διαβάζεται σαν μίξη κατασκοπευτικού υλικού και απόκρυφου φαινόμενου από τα X-Files. Το ότι δεν έβαλε την δράση του Μπάκι να επεκτείνεται πέρα από τον ψυχρό πόλεμο, εντείνει την ατμόσφαιρα μυστηρίου και τονώνει την αληθοφάνεια της, δίνοντας παράλληλα το κατάλληλο συναισθηματικό φορτίο, το οποίο κάνει τον Κάπτεν να αποφασίσει πως όντως πρόκειται για αυτόν και πρέπει να τον σώσει πάση θυσία. Και φυσικά, αποτελεί μια έμμεση κριτική ματιά του συγγραφέα σε αυτή την ιστορική περίοδο Και ερχόμαστε σταδιακά στην κατάληξη της ιστορίας. Με τον Κάπτεν να προσπαθεί να αποτρέψει την συμμετοχή της Σάρον Κάρτερ, φοβούμενος - δικαιολογημένα - πως αν τις δοθεί ευκαιρία, θα τον σκοτώσει, ο Κάπτεν προσπαθεί να βρει τον Μπάκι μόνος του. Η Σάρον όμως αποφασίζει να ενημερώσει τον Φάλκον και τον Άιρον Μαν, σταθερούς του φίλους (ακόμα τότε), ώστε τουλάχιστον να έχει ενισχύσεις στην προσπάθεια του. Καταφέρνουν τελικά να το βρουν, εντοπίζοντας τις πιθανές κρυψώνες του κοσμικού κύβου και στην μάχη που ακολουθεί, ο Κάπτεν χρησιμοποιεί τον κύβο για να δώσει πίσω τις αναμνήσεις του Μπάκι, πριν καταστραφεί ολοσχερώς ο κύβος. Μαζί με τον κύβο εξαφανίζεται και ο Μπάκι όμως, ο οποίος θα απασχολήσει τους αναγνώστες σε μεταγενέστερο χρόνο. Τελειώνοντας, ο τόμος μας δίνει άλλη μια αποκάλυψη: Το Κόκκινο Κρανίο έχει επιζήσει, με τον κοσμικό κύβο να έχει μεταφέρει την προσωπικότητα μέσα στον μυαλό του Λούκιν, ο οποίος από τον προηγούμενο τόμο ήδη φαίνεται να παλεύει να κρατήσει την δικιά του προσωπικότητα στο προσκήνιο. Μπορώ να πω τώρα που ξαναδιαβάζω τις ιστορίες, πως μου έχουν λείψει οι συγγραφείς που παράγουν υπερηρωικά κόμικς ικανά να λειτουργήσουν τόσο ως μηνιαίοι τίτλοι, όσο και ως αυτόνομη ιστορία με επαρκή τρόπο. Το κάθε τεύχος του τόμου είναι τέλειο στο να τραβήξει τον αναγνώστη μέσα στην υπόθεση ακόμα και αν διαβαστεί αυτόνομα, ενώ παράλληλα λειτουργεί αθροιστικά στη ιστορία και στήνει - επιπλέον - στοιχεία για μεταγενέστερους τόμους, που όμως δεν φαντάζουν παράταιρα στοιχεία μέσα στους τρέχοντες. Η όλη υπόθεση με την κόρη του Κρανίου, έρχεται στο προσκήνιο στο επόμενο κεφαλαίο, με το μεθεπόμενο να είναι συνδεδεμένο με τον Civil War, δυστυχώς όμως η Hachette δεν τα έχει δημοσιεύσει αυτά στο εξωτερικό, οπότε δεν βλέπω να βγαίνουν στην χώρα μας. Την μόνη πιθανή συνέχεια που βλέπω στον ορίζοντα, είναι τον Θάνατο του Κάπτεν Αμέρικα, ο οποίος έχει βγει από την συλλογή. Επίσης, αν αναρωτιέστε γιατί δεν συμπεριλήφθηκε το δέκατο τεύχος μέσα στον παρόν τόμο, απλά αποτελούσε συνοδευτικό του House of M, οπότε δεν έχει σχέση με τα τεκταινόμενα του τόμου. Αυτός είναι ο ενδέκατος τόμος της συλλογής της Hachette που βγαίνει στα Ελληνικά και είναι η πρώτη φορά που συνεχίζεται η πορεία κάποιου volume ενός τίτλου.
  4. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 25-10-2019 Υλικό Συλλογής: Captain America v5 01-07 (January/July 2005) Επιτέλους, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Μια παράλειψη των Ελλήνων εκδοτών, επιτέλους διορθώθηκε, με την κυκλοφορία του πρώτου τόμου από το πολυβραβευμένο run του Brubaker, μέσα από την σειρά Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel, της Hachette. Ο Κάπτεν Αμέρικα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο μιας τρομοκρατικής επίθεσης διεθνούς κλίμακας, με ηθικούς αυτουργούς τον Ρεντ Σκαλ, έναν αποστάτη στρατηγό της πρώην Σοβιετικής ένωσης και με το τελευταίο άτομο που θα περίμενε από το παρελθόν του ως εκτελεστή των σχεδίων του. Παράλληλα, κάποιες καταπιεσμένες μνήμες (ή μήπως είναι ψευδείς; ) ανασύρονται για να του δώσουν υποσυνείδητα την λύση στο ερώτημα. Τα αντιμετωπίζει όλα με την βοήθεια της Ασπίδα και πιο συγκεκριμένα του Νικ Φιούρι και της Πράκτορα 13. Οι εικόνες είναι από την Αμερικάνικη έκδοση Ο Brubaker φροντίζει ώστε να καταφέρνοντας έτσι να μας εκπλήξει και να μας δείξει με το καλημέρα πως η δικιά του σειρά δεν θα κινηθεί πάνω σε γνώριμα μονοπάτια. Στην θέση του αναπτύσσει τον χαρακτήρα του νέου κακού, ο οποίος είναι πολυδιάστατος και με κατανοητά – αν και εν τέλει, στρεβλά - ιδεολογικά πιστεύω να τον παρακινούν. Παράλληλα, φροντίζει να αναπτύξει και τον ίδιον τον πρωταγωνιστή, απομακρύνοντας τον από την μονοδιάστατη φιγούρα που πάντα ξέρει τι κάνει και τι είναι το σωστό που έχουμε συνηθίσει σε άλλες σειρές, εξερευνώντας το παρελθόν του και αποδομώντας ή/και αλλάζοντας όλα αυτά τα στοιχεία του παρελθόντος που είναι αντικρουόμενα από παλιότερες ιστορίες. Ο συγγραφέας, παιδί στρατιωτικού που μεγάλωσε μετακινούμενος από βάση σε βάση, φροντίζει να μας δείξει έναν Κάπτεν Αμέρικα που ξέρει και σέβεται την ιστορία, τόσο του τόπου του, όσο και την διεθνή, καθώς και τα επιτεύγματα του κάθε τόπου, σε αντίθεση με πολλούς συμπατριώτες του. Και παρέα με το καταπληκτικό σχέδιο των Steve Epting & Michael Lark, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που είναι ουσιαστικά στα χωρικά ύδατα του κατασκοπευτικού νουάρ, το οποίο φροντίζει να το διανθίσει και με μηχανισμούς whodunit, είδη που είναι οπαδός και στα οποία είναι μάστορας όταν καταπιάνεται με αυτά. Και αυτά είναι μόνο η αρχή, μιας και στο τέλος μας τάζουν πως η ιστορία θα συνεχιστεί με τον επόμενο τόμο. Η έκδοση της Hachette είναι στα γνωστά υψηλά στάνταρ, με αυτό τον τόμο να έχει κάποια παραπάνω έξτρα από το συνηθισμένο, αλλά και την απαραίτητη συνέντευξη/άρθρο με τον Brubaker, που δείχνει την ιδιοσυγκρασία του αρκετά καλά πιστεύω. Παρουσίαση του Steve Rogers - Super Soldier Reading Order για όλο το run του Brubaker
  5. O Dylan είναι ένας φοιτητής. Ένας φοιτητής που πάσχει από βαθιά κατάθλιψη και αποφασίζει να αυτοκτονήσει πηδώντας από την ταράτσα ενός κτιρίου. Από (διαβολική;) όμως σύμπτωση, σώζεται. Και ενώ συλλογίζεται το πόσο τυχερός ήταν και το πόσο ανόητα συμπεριφέρθηκε, εμφανίζεται μπροστά του ένας δαίμονας. Ένας δαίμονας, ο οποίος του ανακοινώνει ότι εκείνος τον έσωσε και για να παραμείνει ζωντανός, θα πρέπει να σκοτώνει έναν κακό άνθρωπο κάθε μήνα. Ανάμεσα στα προβλήματα του Dylan με τις γυναίκες της ζωής του, την ανάμνηση του ζωγράφου πατέρα του και τα αντικαταθλιπτικά χάπια τα οποία καταναλώνει, χωρίς όμως στην πραγματικότητα να τα καταναλώνει, βλέπουμε την κατηφόρα του στον κόσμο των υποχρεωτικών (ή μήπως όχι;) δολοφονιών, των διαλυμένων σχέσεων και την προσπάθεια του να δικαιολογήσει τι κάνει. Το τέλος πλησιάζει, αλλά από ποια πλευρά και με ποιον τελικό θύτη; Τελευταία σειρά του διδύμου Brubaker-Phillips, πριν από το ongoing Criminal που κυκλοφορεί αυτή τη περίοδο. Και οι δύο στο στοιχείο τους. Φόνοι, κατεστραμμένες ψυχές, αστυνομικοί τους οποίουν δεν εκτιμούν οι συνάδελφοι τους, μοιραίες γυναίκες και ακόμα πιο μοιραίες αποφάσεις σε ένα καταθλιπτικό, πλην ρεαλιστικό κόσμο. Με ένα ελαφρύ supernatural twist ομως, όπως και στο Fatale. Τόσο ελαφρύ όμως που δεν ενοχλεί και πολλές φορές, δεν παρεμβάλλεται ουσιαστικά στην εξέλιξη της ιστορίας. Ο Brubaker (Captain America, Criminal, Velvet, The Fade Out), κάνει και εδώ αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και πολλές λεζάντες, οι οποίες από άλλον συγγραφέα θα με κούραζαν, αλλά συγχωρούνται λόγω του noir είδους και της μαεστρίας του δημιουργού. Παρ΄ ολα αυτά, σίγουρα δεν πρόκειται από τις καλύτερες δουλειές του. Όπως διάβασα σε μια συνέντευξη του, αφού είχα τελειώσει την ανάγνωση της σειράς, ήθελε να τονίσει την αγωνία του για την τροπή της κοινωνίας και την παντελή έλλειψη απονομής δικαιοσύνης. Δυστυχώς, όμως, κατά την άποψη μου πάντα, δεν του βγαίνουν ομαλά και οργανικά μέσα από την αφήγηση της ιστορίας αλλά αποσπασματικά, βεβιασμένα και εν είδει ανακοινώσεων. Σαν να μην του επέτρεπε, ο πραγματικός του θυμός, να ενσωματώσει τις ιδέες του στην ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή. Ο οποίος είναι μεν πιστευτός, γίνεται κατανοητός και αρεστός (μέχρις ενός σημείου) στον αναγνώστη, αλλά, καθόλη τη διάρκεια ανάγνωσης, ένιωθα περισσότερο ότι διάβαζα κάτι που έγραψε κάποιος, παρά να "παρασυρθώ" στην ροή του δράματος. Σε καμία περίπτωση δεν μιλάω για κακή γραφή, και σίγουρα αν επρόκειτο για κάποιον καινούριο συγγραφέα, πιθανόν να έγραφα διθυράμβους, αλλά έχοντας διαβάσει αριστουργήματα όπως το Criminal και το Fade Out, περιμένω το κάτι παραπάνω. O Sean Phillips, σταθερός συνεργάτης του Brubaker τα τελευταία χρόνια, αλλά και ιδιαίτερα γνωστός για την μεγάλη του συμμετοχή στο αρχικό run του Hellblazer, είναι εδώ σταθερός στα υψηλά επίπεδα που μας έχει συνηθίσει. Χωρίς να είναι εκπληκτικός στη σχεδίαση των προσώπων και των εκφράσεων τους, είναι υπέροχος στην δυναμική που δίνει στα μοντέλα του, κάνοντας τα εξαιρετικά αληθοφανή και δυναμικά. Έχει την δυνατότητα, ποτε να γεμίζει και πότε να "αδειάζει" τα καρέ του και να σε πηγαίνει από ένα μακρινό πλάνο γεμάτο λεπτομέρεια σε ένα κοντινό με ελάχιστη λεπτομέρεια, κάνοντας έτσι το προφανές "λάθος", εντυπωσιακό πλεονέκτημα. Καθαρά "κινηματιγραφικός"¨σχεδιαστής, κάνοντας κοντινά στα όπλα, στα χέρια, ακόμα και στα δάχτυλα, σε κάνει να νιώθεις ότι βλέπεις μια ταινία η οποία εκτυλίσσεται πάνελ με το πάνελ. Εδώ βοηθάει πολύ το χρώμα της Elizabeth Breitweiser , άλλη μια συχνή συνεργάτιδα του δημιουργικού διδύμου, της οποίας η δουλειά στο Sara του Garth Ennis και στο Outcast του Kirkman έχει γίνει αντικείμενο πολλών θετικών σχολίων. Εδώ, χρησιμοποιόντας πολύ σκούρα χρώματα, και τονίζοντας την αντίθεση με το έντονα κόκκινο της μάσκας του Dylan και το κοκκινομαύρο του δαίμονα, δημιουργεί ένα κόντραστ μεταξύ μιας καταθλιπτικής κοινωνίας και "λυτρωτικής", αλλά ματωμένης, λύσης. 20 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε 4 trade paperbacks και σε ένα, πανέμορφο και κατακόκκινο, σκληρόδετο Deluxe. Συνολικά, μια παραπάνω από καλή σειρά, με λίγο αντικλιμακτικό τέλος, σαν να μην ήταν σίγουρος πως να το τελειώσει ή σαν μην ήθελε να το τελειώσει αναμενόμενα. Σίγουρα πέρασα καλά διαβάζοντας τη, και σίγουρα την προτείνω σε όλους.
  6. 1973. H Velvet Templeton είναι γραμματέας στη Mi-6 (τη μυστική υπηρεσία της Μ. Βρετανίας), τέως εξαιρετικά επιτυχημένη μυστική πράκτορας και (όχι μόνο τέως, αλλά και νυν) μοιραία γυναίκα με ένα εντυπωσιακό παλμαρέ κατακτήσεων, που περιλαμβάνει πολλούς μυστικούς πράκτορες (και όχι μόνο), τόσο Βρετανούς, όσο και αλλοδαπούς. Όταν ένας από τους πιο επιτυχημένους μυστικούς πράκτορες της υπηρεσίας της (και παλιά κατάκτησή της, βεβαίως, βεβαίως) δολοφονείται μυστηριωδώς, η Velvet, θορυβημένη, αποφασίζει να ψάξει λίγο μόνη της την υπόθεση, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πάρα πολύ σύντομα, ότι η βασική ύποπτος είναι η ίδια... Και φυσικά, θα καταφύγει στην παρανομία προσπαθώντας να ξεδιαλύνει μόνη της την πλεκτάνη. Αυτά για την υπόθεση, οτιδήποτε άλλο θα είναι spoiler. Σεναριογράφος ο πολύ πετυχημένος και πάρα πολύ καλός Ed Brubaker, ο οποίος μας δίνει ένα ακόμα σενάριο, το οποίο εμβαθύνει με μεγάλη διορατικότητα στους κεντρικούς χαρακτήρες, οι οποίοι εξελίσσονται διαρκώς και αποκαλύπτουν τα μυστικά τους αργά αργά, επιφυλάσσοντάς μας τη μια ανατροπή μετά την άλλη και προσφέροντάς μας ένα ιδιαιτέρως πολύπλοκο μυστήριο. Και εδώ έγκειται το βασικό πρόβλημα της σειράς (δυστυχώς, κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε ο Brubaker :D), ότι δηλαδή η πλεκτάνη είναι τόσο βαθιά και πολύπλοκη, ώστε ούτε ο ίδιος ο σεναριογράφος μπορεί να την ξεδιαλύνει χωρίς να καταφύγει σε κάποιες εύκολες λύσεις (υπάρχει ένα συγκεκριμένο gadget, το οποίο λύνει τα χέρια της ηρωίδας με απαράδεκτα εύκολο τρόπο) ή αναληθοφάνειες (ένας πράκτορας εναντίον μιας ολόκληρης μυστικής υπηρεσίας; Χμμμ... ), που δεν αρμόζουν σε ένα συγγραφέα του επιπέδου του Brubaker. Για να μην είμαι όμως άδικος, αυτά τα ελαττώματα δεν είναι τόσα πολλά, έτσι ώστε να καταστρέψουν την απόλαυση της ανάγνωσης, η οποία βασίζεται, όπως σχεδόν όλες οι προσωπικές δουλειές του Brubaker, στην εκτεταμένη χρήση εσωτερικού μονολόγου. Και επίσης, εάν κάποιος δεν πάρει τα τεκταινόμενα πολύ στα σοβαρά (όπως, κακώς ίσως, έκανα εγώ), θα απολαύσει την ιστορία. Aντιθέτως, δεν έχω τίποτα αρνητικό να γράψω για το σχέδιο του εξαιρετικού Epting. Θεωρώ ότι τα καταφέρνει τέλεια σε όλα τα επίπεδα, και στο στήσιμο των σκηνών και στις σκηνές δράσης και στην ψυχολογική απεικόνιση των χαρακτήρων, καλύπτει εν μέρει κάποιες από τις προαναφερθείσες αναληθοφάνειες και πιστώνεται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό την επιτυχία του κόμικ. Θα ήταν άδικο να μην αναφέρω και τους εξαίρετους χρωματισμούς της Elizabeth Breitweiser: μουντά και ψυχρά χρώματα (εξάλλου η ιστορία διαδραματίζεται εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου), οι νυχτερινές σκηνές που κυριαρχούν στο κόμικ αναδεικνύονται πλήρως και οι σκιές έχουν έναν εξίσου σημαντικό ρόλο με τα λόγια και με τα βλέμματα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 15 τεύχη, τα οποία συλλέχθηκαν σε 3 TPB, από όπου και τη διάβασα. Κανένας από τους τρεις τόμους δεν περιέχει επιπλέον υλικό, πέραν των αυθεντικών εξωφύλλων. Λόγω των σκηνών βίας και κάποιου περιορισμένου γυμνού, η σειρά χαρακτηρίστηκε ως "Μ" (Mature) και ως εκ τούτου απευθύνεται σε ενήλικο κοινό.
  7. Πρώτη Ελληνική κυκλοφορία: 04-03-2019 Υλικό Συλλογής: Original Sin 00-08 + Point 1 (April/September 2014) Κάποιος σκότωσε τον Παρατηρητή Ουάτου, την γνωστή φιγούρα που εμφανίζεται στο πεδίο κάθε σημαντικής στιγμής της ανθρωπότητας χωρίς να συμμετάσχει στα δρώμενα, και οι Εκδικητές, παρέα με τον Νικ Φιούρι, ψάχνουν να λύσουν το μυστήριο. Ένα μυστήριο που θα οδηγήσει τους ήρωες στο να ανακαλύψουν σημαντικά μυστικά για την ζωή τους και το απόλυτο μυστικό στο τέλος της σειράς, το οποίο θα αλλάξει τα δεδομένα στο σύμπαν της Μάρβελ με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Οι εσωτερικές εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Το τελευταίο event της Marvel που έχει αρκετή συνοχή ώστε να παραμείνει διασκεδαστικό τόσο στην πρώτη ανάγνωση όσο και τις επαναλήψεις, κατά την γνώμη μου. Επίσης, από τα λίγα crossovers από τότε που ξαναμπήκαν στον "παιχνίδι" από το δεύτερο μισό της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, που το τέλος παραδίδει αυτά που υπόσχεται και δεν αναλώνεται στο να χτίσει υλικό για μεταγενέστερες εκδόσεις, εις βάρος της ιστορίας καθαυτής. Να προσθέσω, πως έχοντας διαβάσει και τα περισσότερα tie-ins στα αγγλικά όταν κυκλοφόρησε, δεν θεωρώ πως είναι απαραίτητο να διαβάσει κανείς κάτι άλλο από αυτά που προσφέρονται σε αυτόν τον τόμο για να βγάλει νόημα. Βοηθάει σίγουρα, αλλά στέκεται και μόνο του. Η κατάληξη του τίτλου επίσης δεν έχουν αναιρεθεί ακόμα, σχεδόν 7 χρόνια μετά την αρχική δημοσίευση του. Μου άρεσε επίσης που πριν ξεκινήσουν το event, μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν την προέλευση της φυλής στην οποία ανήκει ο Παρατηρητής και τον λόγο της μη επέμβασης της, δίνοντας έξτρα βάρος στα τεκταινόμενα. Και φυσικά το σχέδιο του Deodato με τις ιδιαίτερες σκιάσεις του, ταιριάζει τέλεια στην ιστορία, εντείνοντας το μυστήριο και την ένταση. Ο τόμος της Οξύ έχει λίγο παραπάνω σφικτή ράχη από το φυσιολογικό αλλά γενικά αντέχει αν τον ανοίξεις λίγο παραπάνω για να δεις το σχέδιο και το κείμενο στα μπαλονάκια.
  8. Από το δίδυμο Brubaker-Phillips έχουμε δει πολλές καλές δουλείες. Από το αριστουργηματικό Sleeper που μπλέκει το υπερηρωικό με το noir, το Fatale που αποτελεί μια μίξη λαβκραφτικού τρόμου και noir μέχρι το πρόσφατο Fade Out, οπότε οι συστάσεις μάλλον περιττεύουν. Όμως τούτο εδώ το κόμικ, κατά την κρίση του υποφαινόμενου, αποτελεί το magnum opus τους. Τι είναι λοιπόν το Criminal ; Ένα καθαρό νουάρ κόμικ. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Είναι όμως ένα κόμικ που άνετα μπορεί να στέκεται δίπλα στα ιερά τέρατα της νουάρ λογοτεχνίας. Το Criminal, αποτελείται από έξι ιστορίες: Coward, Lawless, The Dead and the Dying, Bad Night και The Last of the Innocent για να τις πούμε με την σειρά που βγήκαν μέσα σε ένα διάστημα έξι ετών από το 2006 έως το 2011. Βασικά λέω ανακρίβειες αλλά θα επανέλθουμε αργότερα σε αυτό. Οι πρωταγωνιστές των ιστοριών του είναι... τι άλλο; Εγκληματίες. Από τον Leo Patterson, τον πλέον επιδέξιο πορτοφολά της πόλης, τον Tracy Lawless πεζοναύτη που γυρνάει για να εκδικηθεί την δολοφονία του αδερφού του, ως τον Sebastian Hyde τον νυν αφεντικό του υποκόσμου το καστ συμπληρώνεται από μια πληθώρα περιθωριακών στοιχείων που όλοι έχουν σαν κοινό σημείο ένα συγκεκριμένο μπαράκι-καταγώγιο, το Undertown γνωστό και ως Undertow καθώς το νέον του ή έχει από καιρό πάψει να ανάβει (αν το βρείτε προσέξτε μην ενοχλήσετε κανένα θαμώνα και κυρίως όχι το αφεντικό του, τον Gnarly). Όπως καταλάβατε λοιπόν όλες οι ιστορίες συμβαίνουν στο ίδιο σύμπαν όμως το καλό είναι ότι μπορούν να διαβαστούν αυτόνομα και με όποια σειρά θέλει ο καθένας. Μέσα στις σελίδες του θα βρείτε τα πάντα, μαφιόζους, διεφθαρμένους αστυνομικούς, συνωμότες businessmen και φυσικά τις απαραίτητες femme fatales. Όλοι οι χαρακτήρες που εμφανίζονται έχουν την δική τους ξεχωριστή ιστορία και εμείς τους βλέπουμε καθώς πέφτουν όλο και πιο χαμηλά εξαιτίας των (προδιαγεγραμένων; ) επιλογών τους. Οι φιγούρες τους είναι αναγνωρίσιμες και χαρακτηριστικές για το είδος, όμως αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι μπορείς να προβλέψεις την εξέλιξη της ιστορίας και οι ανατροπές δεν είναι λίγες. Το σχέδιο από τον Sean Phillips είναι το πλέον κατάλληλο για την αφήγηση των ιστοριών και σίγουρα ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο χρωματισμό του κόμικ από τον Val Staples. Πραγματικά, καθώς ανοίγεις το Criminal βυθίζεσαι στον κόσμο της νύχτας, όπου οι σκιές είναι πολλές και ο φωτισμός χαμηλός να προέρχεται από τις νέον επιγραφές, από μαγαζιά του υποκόσμου, κακόφημα στέκια, στριπτιτζάδικα, από τις σειρήνες των περιπολικών και γιατί όχι; ενίοτε και από φωτιές. Η σκηνοθεσία σε κάνει πραγματικά να αφήνεις την άνεση του καναπέ, του γραφείου, γενικά του μέρους όπου ασφαλής και ήσυχος διαβάζεις ιστορίες για επικίνδυνους τύπους και να μεταφέρεσαι ακριβώς εκεί που συμβαίνει η δράση. Φυσικά όλα τα κεφάλαια του βιβλίου είναι εξαιρετικά. Όμως προσωπικά ξεχώρισα δυο ιστορίες ως αγαπημένες. Η πρώτη είναι το Bad Night όπου ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας πρώην πλαστογράφος, χήρος και νυν σχεδιαστής κόμικ στριπς σε εφημερίδα, που ζει μια σχετικά ήσυχη ζωή κατά τα φαινόμενα. Οία θα αλλάξουν όμως όταν θα γνωρίσει μια σαγηνευτική κοκκινομάλλα, που θα τον μπλέξει πάλι με το έγκλημα. Αγαπημένη ιστορία για το σενάριο της και το πως παίζει με την πραγματικότητα και το τι γίνεται στο κεφάλι του ήρωα. Η δεύτερη ιστορία που θεωρώ ότι ξεχωρίζει από μια συλλογή εξαιρετικών, είναι το Last Of The Innocent και είναι μια ιστορία με στοιχεία παρμένα από κόμικς τύπου Archie, μάλιστα παρεμβάλλονται και μονοσέλιδα flashbacks, σχεδιασμένα σε καρτουνίστικο στυλ Archie. Απλά καταπληκτική. Και οι δυο ιστορίες εντάσσονται στις πιο "πειραματικές" ας πούμε του κόμικ. Όπως καταλαβαίνετε, κατατάσσω το Criminal στα καλύτερα κόμικς που έχω διαβάσει και οι δυο deluxe τόμοι που περιλαμβάνουν το σύνολο των ιστοριών καθώς και μπόνους υλικό με σχέδια και εκθέσεις για νουάρ ταινίες που δημοσιεύονταν στα τεύχη του Criminal αποτελούν καμάρια στην συλλογή μου. Επίσης είναι από τα σπάνια κόμικς που έχουν το πλεονέκτημα ότι ξαναδιαβάζονται άνετα και αφήνουν την ίδια ικανοποίηση. Φυσικά λοιπόν και σας το προτείνω να το διαβάσετε. kwtsoκλιμακα 9,5/10. A ! Ξέχασα να σας πω για την ανακρίβεια. Ο βασικός κορμός των ιστοριών όντως τελείωσε κάπου στο 2011 αλλά το 2015 κυκλοφόρησε το one shot τευχάκι με τιτλο Criminal: Savage με υπόθεση που εκτυλίσσεται κάπου στην πρωτόγονη περίοδο. Ακόμα αν και η αρχική έκδοση είναι από την Icon (imprint της Marvel) οι τόμοι έχουν επανεκδοθεί από την Image. Ακόμα, από τον Γενάρη του 2019 οι δημιουργοί επέστρεψαν στην σειρά για να διηγηθούν νέες ιστορίες, μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 8 τεύχη. Περισσότερα για αυτά, όταν διαβαστούν!
  9. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 05-06-2019 Υλικό της Συλλογής: Steve Rogers: Super Soldier 01-04 (2010), Captain America Comics 01 (03-1941) Ο εγγονός του δημιουργού του ορού του υπέρ-στρατιώτη, κατάφερε να ανασυνθέσει τον ορό 70 χρόνια μετά και ετοιμάζεται να τον πουλήσει στους πλειοδότες για να φτιάξουν τον δικό τους υπέρ-στρατό. Ο Κάπτεν Αμέρικα, ο μόνος που φέρει τον ορό μέσα του, αναλαμβάνει να το σταματήσει αυτό, σε μια σόλο κατασκοπευτική περιπέτεια που τον φέρνει αντιμέτωπο με στοιχεία του παρελθόντος. Πρόκειται για μια μίνι σειρά που έδωσε στο Ed Brubaker την ευκαιρία να παρουσιάσει μια διαφορετική ιστορία από αυτή που είχε συνηθίσει στο πολυβραβευμένο run του με τον χαρακτήρα. Και ήταν παρηγοριά στον... άρρωστο (τους Έλληνες αναγνώστες) όταν βγήκε η έκδοση, που μας έδωσε ένα ψήγμα από τον συνδυασμό Captain America/Ed Brubaker, μιας και όταν βγήκε, δεν υπήρχε ένδειξη να πιάσει τον κεντρικό τίτλο κάποιος Έλληνας εκδότης, αν και αυτό άλλαξε τελικά. χάρη στην Hachette. Δεν πρόκειται για κάποια συνταρακτική ιστορία, αλλά θα περάσετε ευχάριστα και θα απολαύσετε το σχέδιο του Eaglesham το οποίο ταιριάζει με το ύφος της ιστορίας. Το τέλος της, αφήνει στοιχεία για μεταγενέστερη εκμετάλλευση βέβαια, αλλά δεν πιστεύω να απογοητευτείτε ιδιαίτερα για αυτό. Και πάλι έχει μια δόση πληρότητας. Απλά έχω την αίσθηση πως θα μπορούσαν να είχαν προσθέσει ακόμα δύο τεύχη και να καλύψουν και αυτή την τροπή που πήρε στο τέλος. Η έκδοση σε τόμο της μίνι σειράς περιλαμβάνει μια γκαλερί με τα εναλλακτικά εξώφυλλα των τευχών και το Captain America Comics 01 από τους Joe Simon & Jack Kirby, την πρώτη ιστορία που δημοσιεύτηκε ποτέ με τις περιπέτειες του Κάπτεν Αμέρικα, που στην χώρα μας δεν έχει εκδοθεί ποτέ, οπότε έχει ιστορικό ενδιαφέρον... και μόνο, μιας και ήταν παρωχημένη από την δεκαετία του '60 ήδη που επανέφεραν τον χαρακτήρα στο προσκήνιο. Ξεκάθαρα προϊόν μιας εντελώς διαφορετικής εποχής, με τις δικές της ευαισθησίες. Με αυτό τον τόμο, η Οξύ έχει πλέον καλύψει όλους τους βασικούς χαρακτήρες της δεκαετίας του '60 από τον κατάλογο της Μάρβελ, αυτούς τους οποίος ιστορίες δημοσιεύονται αδιάκοπα από τότε έως σήμερα. Η εκδοτική πάντως στα eshop το πλασάρει ως Captain America - Super Soldier, παρόλο που στην έκδοση καθαυτή, διατηρούν την αρχική ονομασία.
×
×
  • Create New...