Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'DC Comics'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 55 results

  1. Καλησπέρα Ενδιαφέρομαι εδώ και λίγο καιρό να ασχοληθώ με marvel ,dc comics ,αλλά έχω χαθεί από τους διάφορους ήρωες , εκδόσεις-επανεκδόσεις,δημιουργούς κλπ. Οπότε αν ήταν εύκολο να μου δώσετε ένα μπούσουλα από που να ξεκινήσω! Προυποθέσεις Δεν έχω κάποια προτίμηση στον ήρωα, τη θεματολογία, ούτε αν υπάρχουν στα Ελληνικά αλλά προτιμώ γενικά αυτοτελείς εκδόσεις(αν υπάρχουν). Αγόρασα πρόσφατα πάντως ένα τεύχος απο τη συλλογή της Marvel που βγαίνει αυτή τη περίοδο και είχε αρκετό ενδιαφέρον οπότε σκέφτομαι να πάρω τα υπόλοιπα που θα βγουν αν αξίζει το κόπο. Να σημειώσω ότι η μόνη μου επαφή με τα σύμπαντα είναι από τις ταινίες και κινούμενα σχέδια που είχε κατά καιρούς η τηλεόραση.Δεν έχω δει καμία ταινία με χαρακτήρες τύπου Wolverine, X-MEN, Avengers ωστώσο. Ευχαριστώ για το χρόνο σας!
  2. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  3. Αυτήν την εβδομάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ οπότε πάμε να δούμε τι παίζει με το Dark Knights Metal: The Deluxe Edition. Γενικότερα είναι η πρώτη μου παρουσίαση εδώ, οπότε ελπίζω να σας αρέσει, αλλιώς μην πυροβουλείτε που λέει και ο Πύρρος Η αρχή του Metal ως event Αρκετοί έχουν πει ότι το New 52 δεν προσέφερε πολλά ουσιαστικά πράγματα για τη DC, αλλά αν υπάρχει κάτι που οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν είναι ότι το run του Scott Snyder και του Greg Capullo στο Batman ήταν κάτι ανανεωτικό και έβριθε εξαιρετικών στιγμών με κάποιες ιστορίες να μένουν κλασικές. Το 2017, με το run των δύο να έχει τελειώσει, η DC ανακοινώνει το Dark Nights: Metal στο Fan Expo Dallas με την επιστροφή των δύο συντελεστών. Η σειρά ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017 και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια όλου του story arc του Batman το οποίο έγραψε ο Snyder, συμπεριλαμβανομένων των καλύτερων ιστοριών του: The Court of Owls, Zero Year, Death of the Family, Endgame. Ο Snyder δήλωσε ότι «Γράφω το Metal όσο καιρό έγραφα και το Batman». Κάποιο από τα μέταλλα που παίζουν ρόλο στο Metal εμφανίζονται σε διάφορα σημεία στο run των Snyder-Capullo. Η ιδέα πίσω από την πλοκή του Metal Η ιδέα ενός νέου σκοτεινού Multiverse ήρθε στον Snyder βλέποντας τη σειρά Cosmos: A Spacetime Odyssey μαζί με το γιο του. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα της σκοτεινής ύλης οπότε αναρωτήθηκε πως θα ήταν να υπήρχαν σε αυτό το Πολυσύμπαν ακόμα περισσότερες διαφορετικές πιθανότητες, ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν που θα κρύβεται πίσω από όλα. Ουσιαστικά ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν είναι μια αντίθετη εκδοχή του κανονικού, γι’ αυτό και οι Earths έχουν αρνητικό πρόσημο πριν τον αριθμό τους και οι ήρωες κάθε μίας διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα στην Earth 12 του Πολυσύμπαντος και την Earth -12 του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος ο Bruce Wayne έχει σχέση με τη Diana. Στις Earths 32 και -32 ο Batman έχει δαχτυλίδι από το τάγμα των Green Lantern, ενώ στις Earths 11 και -11 όλοι οι ήρωες έχουν το αντίθετο φύλο από την Prime Earth π.χ Aquawoman, Superwoman, Wonderous Man κτλ. Ο Snyder παρουσιάζει εφτά διαφορετικές εκδοχές του Σκοτεινού Ιππότη, όλες με χαρακτήρα κακού και από διαφορετικές Earths του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω. Ταυτόχρονα κάποιες ακόμα ιδέες που είχε στο μυαλό του αφορούσαν έναν Batman που θα έμοιαζε στον Punisher, έναν σκοτεινό μάγο, έναν Batman ασθενή στο Άσυλο Άρκαμ μετά τη δολοφονία των γονιών του, ένα που θα έχει ενωθεί με τους εχθρούς του και έναν που θα είχε ενωθεί με το ίδιο το Gotham. Η όλη ιστορία γύρω από το Metal και τα tie-ins Στα ελληνικά θα δούμε το deluxe edition του Metal από τις εκδόσεις Οξύ που συμπεριλαμβάνει και τα τεύχη #1-6 της βασικής σειράς. Ωστόσο η όλη ιστορία είναι πολύ μεγαλύτερη και για αυτό έχει γραφτεί ένας μεγάλος αριθμός συμπληρωματικών τευχών και tie-ins. Έχω σκοπό κάποια στιγμή να φτιάξω αναλυτικό reading order με όλα τα τεύχη της σειράς. Κρατήστε ότι όλη η ιστορία έχει βγει σε τέσσερεις συγκεντρωτικές εκδόσεις, με το Metal Deluxe Edition να αποτελεί τη βασική και οι άλλες τρεις έχουν όλα τα tie-ins (Dark Days: The Casting, Dark Knights Rising, The Resistance). Μεταξύ αυτών και ιστορίες όπως το Gotham Resistance, το Bats Out of Hells που την πλαισιώνουν, καθώς και τεύχη αφιερωμένα στις σκοτεινές εκδοχές του Batman από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν. Σαν background reading για το Metal, καλό είναι να έχει διαβάσει κανείς τα Final Crisis, το run των Snyder-Capullo στο Batman, το Darkseid War και γενικότερα να έχει μια γνώση γύρω από τις ιστορίες Batman την τελευταία δεκαετία. Γενικότερα ωστόσο το Deluxe Edition του Metal επιλέχθηκε από την Οξύ γιατί είναι η όσο το πιο δυνατόν αυτόνομη κεντρική ιστορία από όλο το event. O Barbatos και εφτά διεστραμμένες εκδοχές του Batman Όπως είπαμε και πιο πάνω, ο Snyder είχε στο μυαλό του να παρουσιάσει πολλές διαφορετικές εκδοχές του Batman κι αυτό φροντίζει να κάνει κι εδώ. Βασικός κακός της ιστορίας μας είναι ο Barbatos ή Bat-God, ο οποίος καταστρέφει σύμπαντα και έχει ως σκοπό να καταστρέψει και το Πολυσύμπαν όπου ζουν οι ήρωές μας. Ισχυρίζεται ότι είναι η νυχτερίδα που είδε ο Bruce Wayne από το παράθυρο τη νύχτα που έγινε ο Batman. Ακολούθως υπάρχουν εφτά διαφορετικοί Batmen, οι οποίοι αποτελούν τους Dark Knights, την ομάδα του Barbatos και είναι οι εξής: 1) The Batman Who Laughs: Ο αρχηγός της ομάδας και ο Bruce Wayne της Earth -22. Ο συγκεκριμένος Batman αποτρελάθηκε από τον Joker στη δικιά του Earth ενώ τον είχε σκοτώσει. Είναι ο πιο γνωστός από όλους τους Dark Knights, καθώς αργότερα απέκτησε δικιά του σειρά και θα παίζει ρόλο και σε γεγονότα μετά το Metal. 2) Murder Machine: Ο Bruce Wayne της Earth -44 αποτελεί ένα cyborg που είναι φονική μηχανή. 3) Dawnbreaker: Πως θα ήταν αν ο Bruce Wayne ήταν ένας διεστραμμένος Green Lantern; Αυτό βλέπουμε με τον Dawnbreaker της Earth -32. 4) Merciless: O Bruce Wayne της Earth -12 που έχει το κράνος και τις δυνάμεις του θεού Άρη. 5) Red Death: O Bruce Wayne της Earth -52 που έχει κλέψει τις δυνάμεις της Speed Force. 6) Devastator: Από τις πιο επιβλητικές μορφές στους Dark Knights, έχει προσβληθεί από τον ιό του Doomsday, οπότε είναι μισός Doomsday και μισός άνθρωπος. Είναι ο Bruce Wayne της Earth -1. 7) Drowned: Εδώ δεν έχουμε Bruce, αλλά Bryce Wayne από την Earth -11, μία αμφίβια Batwoman με δυνάμεις που θυμίζουν Aquaman. Στοιχεία της ιστορίας: Σενάριο και σχέδιο Το Metal δεν είναι αυστηρά μία Batman ιστορία, αλλά εμπλέκονται πολλά μέλη της Justice League, του DC Universe, αλλά και ο The Dream από τη γνωστή σειρά The Sandman του Neil Gaiman. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο Hawkman με κάποια από τα tie-ins να δίνουν έμφαση. Όπως είπαμε τα μέταλλα παίζουν σημαντικό ρόλο στη σύνδεση των δύο συμπάντων. O Capullo χρησιμοποιεί σοφά τον κάθε του ήρωα και φροντίζει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον να τους αναπτύσσει όλους, ιδίως όμως τον Batman. Επίσης μου φαίνεται εξαιρετικό το πως ο Snyder παίρνει στοιχεία από ιστορίες αρκετών χρόνων και αφήνει εδώ μικρά references. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι το πόσο βάθος έχει η ιστορία. Ο Snyder πήρε ένα πράγμα όπως το Multiverse, το οποίο αρκετές ιστορίες εξερεύνησαν ή/και ξεχείλωσαν και το χρησιμοποίησε σαν βάση για κάτι πραγματικά καινούριο και ρηξικέλευθο. Το Dark Multiverse, οι συνδέσεις του, οι νέοι Batmen αποτελούν το έναυσμα για πάρα πολλές καινούριες ιστορίες κάτι που αποδεικνύεται με το πόσες διαφορετικές ιστορίες προέκυψαν από το Metal βλέπε No Justice, Year of the Villain, Death Metal κτλ. Κατά κάποιον τρόπο μου θυμίζει το πως ο Johns άνοιξε το δρόμο για ολοκαίνουριες ιστορίες με τα άλλα Lantern Corps. Αλλάζεις κάτι στη βάση και εμφανίζονται καινούριες προοπτικές. Ίσως εδώ μεροληπτώ λίγο, γιατί αγαπάω πολύ το δίδυμο Snyder-Capullo για να πω κάτι αρνητικό. Θεωρώ πως είναι μια πολύ καλή ιστορία στο σενάριο και λογικά θα αντέξει στο χρόνο. Το σχέδιο του Capullo είναι προσωπικά ακριβώς στα δικά μου γούστα. Δυναμικό και αναπτύσσεται πολύ όμορφα σε κάθε κεφάλαιο. Αξίζει πραγματικά να απολαύσετε την ποικιλία, νομίζω ότι πρόκειται για την καλύτερή του δουλειά μακράν χωρίς να έχω διαβάσει το Death Metal ακόμα. Είμαι όμως της άποψης ότι ποτέ δεν είχε ξαναδείξει τόσο σκοτεινό και τόσο έντονο ταυτόχρονα. Για να δώσουμε το full credit βέβαια, ο James Tynion IV, σταθερός συνεργάτης του Snyder και στο Batman συμμετέχει στο σενάριο, ενώ στο σχέδιο εκτός Capullo βλέπουμε τους Mike Janin και FCO Plascencia. Η έκδοση Αν και πρόκειται για μια ιστορία με πολλά tie-ins, νομίζω ότι είναι αρκετά καλή επιλογή της Οξύ αυτός ο τίτλος για τους λόγους που εξήγησα και πιο πάνω, αλλά και γιατί είναι από τα αρκετά γνωστά events της DC τα τελευταία χρόνια. H έκδοση είναι στα γνωστά ποιοτικά στάνταρ της Οξύ και προτείνεται ανεπιφύλακτα. Αν είχα μια ξενέρα προσωπικά είναι ότι πρόκειται για το Deluxe Edition, αλλά στο εξωτερικό ήταν hardcover ενώ εδώ είναι μαλακό το εξώφυλλο, οπότε δεν έχει την τεράστια διαφορά από την απλή trade paperback έκδοση του εξωτερικού. Καλή ανάγνωση σε όλους
  4. Ακολουθώντας τα γεγονότα που εξιστορούνται στο Batman - White Knight ( μπορείτε να διαβάσετε παρουσιάσεις της αμερικάνικης και της ελληνικής έκδοσης από @DaDiRa και @leonidio αντίστοιχα ), ο πόλεμος μεταξύ Batman και Joker έχει κάνει και τους δύο να φαίνονται επικίνδυνοι στα μάτια των πολιτών της Gotham, η οποία έχει μετατραπεί σε σκηνικό ατελείωτων και διαρκών συγκρούσεων μεταξύ των δύο αιώνιων εχθρών. Με την προσωπικότητα του καλοπροαίρετου Jack Napier να υποχωρεί, και στη θέση του να οργιάζει αυτή του Τζόκερ, ο πόλεμος περνάει στο επόμενο επίπεδο, όταν ο χαμογελαστός δολοφόνος αποφασίζει να επιστρατεύσει στις τάξεις του τον Azrael. Χειραγωγόντας τον, και ταϊζοντας τον ψέματα για το παρελθόν του και αυτό των Wayne, καταφέρνει να τον μετατρέψει σε μια ανελέητη πολεμική μηχανή που θα καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμα της και θα φέρει ένα συγκλονιστικό πλήγμα στις τάξεις των συμμάχων του Batman. Με αυτούς όμως, ή τουλάχιστον με αυτούς που του έχουν απομείνει, και με μια απρόσμενη σύμμαχο στο πρόσωπο της Harley Quinn, θα δοθεί η τελευταία μάχη στην οποία θα αποφασιστεί η τύχη της ψυχής της Gotham και του παρελθόντος του Batman. Συνεχίζοντας τα γεγονότα του White Knight, ο Sean Gordon Murphy, σε αυτή την Elseworlds/Off-Canon ιστορία, πηγαίνει τον δικό του Batman και τη δική του Gotham City ένα βήμα παραπέρα. Και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο, μοιράζοντας τον χρόνο της κάμερας του, σχεδόν ισότιμα, μεταξύ του πρωταγωνιστή και της ίδιας της πόλης. Με flashbacks, συχνά και καίρια τοποθετημένα, μας αναλύει την ιστορία της Gotham, πως δημιουργήθηκε, και πως αυτή συνδέθηκε με την οικογένεια Wayne από τις απαρχές της. Χρησιμοποιεί τον απόλυτο κακό του μυθου του Batman, τον Joker, όχι όμως πλέον στο ρόλο του πρωταγωνιστή αλλά σε αυτόν που κινεί τα νήματα, και στη θέση του τοποθετεί τον Azrael. Δίνοντας του επαρκή κίνητρα και καθορίζοντας τον απόλυτα, τον μεταμορφώνει στο αντι-Batman, πειστικό και καταστρεπτικό, όχι όμως απλά ως καρικατούρα super-villain, αλλά ως απόλυτα τραγική φιγούρα η οποία έχει λόγο να μισεί όλους τους Wayne. Τον Murphy τον γνώρισα από το πολύ καλό American Vampire, τον λάτρεψα στο Punk Rock Jesus και θαύμασα το σχέδιο του στο αγαπημένο μου Tokyo Ghost. Οι συγγραφικές του ικανότητες βελτιώνονται από σειρά σε σειρά, και χωρίς να είναι εκπληκτικός σε αυτό κομμάτι, τα καταφέρνει πολύ καλά, ειδικά στο κομμάτι των flashbacks που προαναφέρω, τα οποία παρόλο που είναι πολλά, είναι ακριβώς στο μέγεθος που πρέπει, και ούτε κουράζουν, ούτε σε βγάζουν από το πνεύμα της κύριας ιστορίας. Και αν τα πρώτα 2-3 τεύχη ( από τα συνολικά 8 ) αυτής της σειράς είναι ελαφρώς αργά, μετά απογειώνεται και η δράση και το characterization των χαρακτήρων, οι οποίοι αν και είναι πολλοί, χρησιμοποιούνται όλοι σε ιδανικές "ποσότητες", τόσο ώστε να τους γνωρίσεις, να συμμετέχουν ενεργά, αλλά και να μην βαραίνουν την αφήγηση με άχρηστες πληροφορίες. Η Barbara Gordon, o Nightwing, η Renee Montoya, ακόμα και η τραγική φιγούρα του Jim Gordon δίνουν βάρος και οντότητα στην αίσθηση ότι πραγματικά ο Batman δεν είναι μόνος του, παρά είναι μέλος μιας οικογένειας. Από τους villains, και πέρα από τους δύο που προανέφερα, η φιγούρα μιας λογικής και μητέρας πλέον Harley Quinn, δίνει άλλη μια διάσταση και δημιουργεί ένα πιθανό love story για τον Batman το οποίο πιθανό να δούμε σε επόμενες συνέχειες. Και αν το τέλος, φάνταζε αναμενόμενο και αρκετά κλισέ, η εμφάνιση, δικαιολογημένη και οργανική, ενός χαρακτήρα τον οποίο θεωρούσαμε ( από τη προηγούμενη σειρά ) νεκρό, ολοκληρώνεται αρμονικά, με περισσότερες από ότι το White Knight, ελπίδες για sequel του sequel. To δυνατό χαρτί όμως του Murphy είναι το σχέδιο του, και εδώ, για άλλη μια φορά, δίνει ρέστα. Δυναμικές γραμμές και γωνίες, πανέξυπνη σκηνοθεσία, κοντινά όταν και όποτε πρέπει και wow σκηνές δράσεις σε ικανοποιητικό και όχι υπερβολικό αριθμό. Ο Batman του είναι βρώμικος, κουρασμένος, πολύ συχνά αξύριστος και μονίμως προβληματισμένος αν τελικά οι προσπάθειες του βοηθούν την πόλη ή συντελούν στην καταστροφή του. Όλα αυτά αποτυπώνονται πλήρως στα μολύβια και τα μελάνια, αλλά αναδεικνύονται από τα πολύ καλά χρώματα του Matt Hollingsworth. Κυρίως σκοτεινά, πάντοτε πατημένα και ποτέ πλακάτ, ταιριάζουν στη μουντάδα γεγονότων και συναισθημάτων. Ανοίγουν λίγο στα flashbacks τα οποία τοποθετούνται στα τέλη του 1600, αλλά εκεί ξεχωρίζουν τα μολύβια/μελάνια του Murphy και κυρίως η λεπτομέρεια με την οποία απεικονίζει τοπία, κτίρια και τα ρούχα των χαρακτήρων. Πραγματικά μου έκαναν ιδιαίτερα καλή εντύπωση και θα ήθελα πολύ να δω τον Murphy, μετά το American Vampire, να σχεδίαζε κάποιο άλλο κόμικ "εποχής". Στον επίλογο ο Murphy αναφέρει ότι ένας παιδικός του ήρωας ήταν ο Klaus Janson. Για αυτό και στα πλαίσια του συγκεκριμένου κόμικ, έγραψε το one-shot Batman:White Knight presents Von Freeze. Αρχικά είχε σκοπό να το συμπεριλάβει στη σειρά, αλλά ελλείψει χώρου, το κυκλοφόρησαν μόνο του. Εξίσου καλό, και αρκετά καλά σχεδιασμένο, αν και προσωπικά προτιμώ το σχέδιο του Murphy, μας δίνει ένα origin για τον χαρακτήρα, δίνοντας του μια τραγική διάσταση και αιτιολογώντας, εν μέρει, την μετέπειτα πορεία του. 8 τεύχη λοιπόν, συν ένα one-shot, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα regular-sized σκληρόδετο τόμο o οποίος αξίζει απόλυτα τα $30 που έχει ως cover price. Το απόλαυσα, ίσως και περισσότερο από το White Knight, και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν έχουν πρόβλημα με τις off-canon ιστορίες. Just buy it!
  5. Τώρα, εδώ κανονικά θα έγραφα γενικές πληροφορίες για την ιστορία και το σενάριο του κόμικ. Για την ακρίβεια, των 3 κόμικς τα οποία απαρτίζουν την σειρά Superman: Year One, τα οποία κυκλοφόρησαν σε μαλακά άλμπουμ μεγέθους Α4 και συλλέχθηκαν σε ένα πανέμορφο σκληρόδετο τομάκι. Δεν γράφω όμως για την ιστορία, γιατί αυτή είναι άλλο ένα origin story για τον χαρακτήρα. Κρύπτον, Κανσας, Μετρόπολις κτλ κτλ. Εδώ πρέπει να τονίσω ότι DC δεν διαβάζω, και ειδικότερα, αυτό είναι το πρώτο Superman κόμικ που διαβάζω. Οπότε διάβασα διάφορα πράγματα, όπως ότι ο Κλαρκ Κεντ κατατάχθηκε στο στρατό, ή ότι ερωτεύθηκε μία κόρη του Ποσειδώνα, τα οποία δεν γνωρίζω αν έχουν ξαναειπωθεί ή προέρχονται από το μυαλό του Frank Miller. To οποίο μυαλό δεν παράγει και πολύ καλά σενάρια τα τελευταία χρόνια. Και εδώ όμως, έχουμε μια από τα ίδια. Και πέρα από την ατελείωτη πολυλογία, και το exposition, το οποίο ακολουθούσε exposition και ξανά μανά και άλλο exposition, εδώ έχουμε και μία απόλυτα προβλέψιμη εξέλιξη της ιστορίας. Και ΟΚ, origin είναι, δεν περιμένεις και κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο, αλλά για εμένα ειδικά που δεν έχω καμία τριβή με τον χαρακτήρα, θα περίμενα λίγο περισσότερο ενδιαφέρον. Και ενώ τα 2 πρώτα τεύχη εξελίσσονται σχετικά ομαλά, με μια σωστή και λογική εξέλιξη και σύνδεση μεταξύ των δύο, έρχεται το τρίτο τεύχος, το οποίο είναι απλά ασύνδετο πλήρως. Βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να συνάπτει σχέσεις, φιλικές και αισθηματικές στο δεύτερο τεύχος, οι οποίες απλά αγνοούνται, χωρίς καμία αναφορά στο τρίτο τεύχος. Και αν δεν μπορείς να συνδέσεις μεταξύ τους 3 τεύχη και περίπου 150 σελίδες μόνο, τότε Houston, we have a problem. Ότι σώζεται από αυτή τη σειρά, το σώζει ο John Romita Jr. Όπως έγραψα πιο πάνω, δεν παρακολουθώ την DC, και σαν αποτέλεσμα, είχα χάσει την εξέλιξη του σχεδιαστή, μια και κυρίως για αυτή την εκδοτική δουλεύει τα τελευταία χρόνια. Μπορώ να πω ότι έχει βελτιωθεί δραματικά με την πάροδο των ετών, και σίγουρα πλέον κατέχει το υπερηρωικό σκίτσο πολύ καλά. Ξέρει πότε να κάνει κοντινά και πότε να εντυπωσιάσει με μικρά και μεγάλα splash και η σκηνοθεσία του είναι υποδειγματική. Προφανώς δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδει, αλλά επιτελεί πάρα πολύ καλά το σκοπό του και συνολικά μένει στο μυαλό σαν κάτι πολύ καλό. Έχει ακόμα θεματάκια, κυρίως με τα πρόσωπα (και ειδικά τα στόματα) αλλά και με κάποιες περίεργες στάσεις, αλλά δεν έχεις τρελές απαιτήσεις από τέτοιου είδους κόμικς και ότι απαιτήσεις μπορεί να έχεις, τις καλύπτει ανετότατα. Συνολικά, δεν θα πρότεινα την συγκεκριμένη σειρά. Ασύνδετη, πολυλογάδικη και αναφέρει στοιχεία που σίγουρα έχουν αναφερθεί και αλλού. Ο Miller έχει ξεπεραστεί από την εποχή του και δεν δείχνει ικανός να μπορεί να ακολουθήσει την εξέλιξη της σύγχρονης αφήγησης. Ένα επιεικές 4/10 από εμένα, και κυρίως λόγω σχεδίου.
  6. H Shudder-To-Think είναι μια μικρή, σκοτεινή και καταθλιπτική μικρή πόλη στην Pennsylvania των ΗΠΑ. To παλιό ορυχείο, που παλιά έδινε δουλειές και ζωή στην πόλη, είναι πλέον κλειστό. Στα βάθη του, σιγοκαίει η φωτιά η οποία απειλεί να καταστρέψει την περιοχή. Ταυτόχρονα, στο δάσος που περιβάλλει τη πόλη, κυκλοφορούν περίεργα ζώα που μοιάζουν με ελάφια, αλλά έχουν γυναικεία μορφή. Περιέργες φιγούρες, σαν καμμένοι άντρες, εμφανίζονται σε κρίσιμες στιγμές και πολλές γυναίκες της πόλης εξαφανίζονται, πολλές φορές για αρκετές ημέρες, και όταν εμφανίζονται δεν θυμούνται τίποτα. Σε αυτό το υπόβαθρο, ένα ζευγάρι δύο συμμαθητριών, οι οποίες έχουν ερωτικές σχέσεις σε κόντρα με την συντηρητική κοινωνία της μικρής πόλης, ξυπνάνε σε έναν κινηματογράφο, έχοντας ξεχάσει τι συνέβη τις 2 προηγούμενες ώρες. Από εκεί και μετά, ξεκινάνε την προσπάθεια τους να εξηγήσουν το δίωρο κενό τους αλλά και να λύσουν τα προβλήματα που βασανίζουν την πόλη. Δεν είμαι ιδιαίτερος φαν των horror comics, αλλά το σημαντικότερο και το καλύτερο προσόν που έχει το συγκεκριμένο, και ο κύριος λόγος για τον οποίο με κέρδισε, είναι ότι δίνει έμφαση στον ψυχολογικό τρόμο και την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, παρά στις σπλατεριές και το κομμένα κεφάλια. Η συγγραφέας Carmen Maria Machado, με αρκετά βραβεία για τα διηγήματα και τις μικρές της ιστορίες, γράφει εδώ το πρώτο της σενάριο για κόμικ, και τα καταφέρνει αρκετά καλά, αν και με τα αναμενόμενα θεματάκια που προκύπτουν από την έλλειψη εμπειρίας της στο μέσο. Πρώτα από όλα, θεωρώ βασικό ότι πρέπει να διαβαστούν και τα 6 τεύχη μαζί, γιατί ειδικά τα 2 πρώτα, έχουν πολύ worldbuilding, πολύ μυστήριο αλλά σχεδόν καθόλου δράση και ελάχιστες ενδείξεις για το που πάει η ιστορία. Και ενώ πραγματικά υπάρχει ένα έξυπνα δομημένο μυστήριο, και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται σε βάζει "μέσα" στις 2 πρωταγωνίστριες και στο βαρύ περιβάλλον μιας εγκαταλειλειμένης επαρχιακής πόλης, τα υπόλοιπα, τα γύρω-γύρω, μένουν ελαφρώς αδούλευτα και σε πρώτο επίπεδο. Έχουμε δευτερεύοντες χαρακτήρες, στους οποίους δίνεται μια "προσωπικότητα", χωρίς όμως αυτή να καλλιεργηθεί σε μεγαλύτερο βαθμό, καθώς επίσης και παρατηρούμε ενέργειες των πρωταγωνιστριών οι οποίες δεν δικαιολογούνται, ή μάλλον καλύτερα, δεν αιτιολογούνται επαρκώς. Συνολικά δηλαδή, έχουμε μια αρκετά καλή γενική ιδέα και μια καλή επεξεργασία και παρουσίαση αυτής, με τα υπόλοιπα να μπαίνουν σε δεύτερο ρόλο. Παρ' ολα αυτά, και με τις παραπάνω αδυναμίες, συνολικά το σενάριο είναι σφιχτό και σε κρατάει και αν ξεπεράσεις το μουδιασμένο ξεκίνημα των 2 πρώτων τευχών, μετά συνεχώς ανεβαίνει. Έχουμε βέβαια και εδώ το φαινόμενο του να γίνονται πολλά πράγματα στο προτελευταίο επεισόδιο, αλλά η δόμηση του τελευταίου ήταν τέτοια, που με άφησε με μια αίσθηση ικανοποίησησης. Στο σχέδιο, η ελληνιδα Dani, η οποία μπαίνει απόλυτα στο ζουμί της ιστορίας και κυριότερα, στο ζουμί της ατμόσφαιρας που δημιουργεί η ιστορία. Παρόλο που είμαι fan των πιο "γεμάτων" και παραδοσιακά όμορφων σχεδίων, δεν μπορώ να μη παραδεχθώ ότι το ελαφρώς artistic/scratchy/underground στυλ το οποίο έχει η Dani ταιριάζει εδώ απόλυτα, καθώς και η πανέξυπνη χρήση του αρνητικού χώρου, στοιχείο που την ξεχωρίζει στον ελληνικό χώρο. Η χρήση των καρέ είναι πολύ έξυπνη, όπως και η χρήση των κοντινών είναι ακριβώς όποτε χρειάζεται, χωρίς να γίνεται για λόγους εντυπωσιασμού. Ξεχωρίζουν άλλωστε 1-2 splash που έβαλε, στα οποία φαίνεται η ματιά του δημιουργού, και τα οποία είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Παρατήρησα βέβαια 1-2 ανισότητες στο σχεδιασμό των σωμάτων των πρωταγωνιστριών, αλλά αυτά δεν ήταν ικανά να μου χαλάσουν την πολύ καλή γενική εντύπωση. 6 τεύχη τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα όμορφο σκληρόδετο regular-sized τομάκι, format το οποίο είναι μέχρι τώρα η επιλογή όλων των σειρών που βγαίνουν από το imprint του Joe Hill. Αρκετά καλή δουλειά, διαβάστηκε πολύ ευχάριστα και άφησε καλή αίσθηση. Ένα 7/10 άξιο και τίμιο. Διαβάστε το!
  7. Πολύ ενδιαφέρουσα η νέα σειρά Black Label της DC Comics, όπου έχουμε την αφήγηση ιστοριών εκτός της επίσημης αφηγηματικής γραμμής του σύμπαντος της DC. Εδώ πλέον έχουμε την ιστορία της Harley Quinn και το πώς η νεαρή ψυχολόγος σαγηνεύτηκε από τον αρχιεγκληματία και παράφρονα Τζόκερ. Η ιστορία είναι πολύ λεπτομερής, αφού ο δημιουργός (σενάριο και σχέδιο) Stjepan Šejić, εκ Κροατίας ορμώμενος, πιάνει την ιστορία της Harleen από την αρχή της επαγγελματικής της καριέρας, δείχνοντάς μας την επαγγελματική και προσωπική της ανασφάλεια, αλλά και την βαθιά πεποίθησή της, ότι οι εγκληματίες μπορούν να βοηθηθούν και να αλλάξουν. Ευτυχώς για αυτήν, ο δισεκατομμυριούχος Μπρους Γουέιν (ξέρετε ποιος ) συμμερίζεται τις απόψεις της και της προσφέρει χρηματοδότηση, καθώς και μια θέση στο διαβόητο Άσυλο Άρκαμ, όπου θα μπορέσει να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τους χειρότερους εγκληματίες της Γκόθαμ. Και ανάμεσα σε αυτούς στο κέντρο του λαβύρινθου του Ασύλου βρίσκεται ο μέγας εγκληματικός εγκέφαλος ονόματι Τζόκερ, ο άρχοντας των παιχνιδιών και μάστορας της χειραγώγησης. Σε αντίθεση με σχεδόν όλες τις προηγούμενες ιστορίες του Μπάτμαν ή του Τζόκερ, εδώ ο εγκληματίας δεν παρουσιάζεται σωματικά παραμορφωμένος. Αντίθετα, ο Šejić τον σχεδιάζει ως ένα σαγηνευτικό τριαντάρη με ένα ωραίο χαμόγελο. Συνεπώς, η πλευρά της αναπηρίας του εγκληματία και η συνακόλουθη παράνοια που εκπορεύεται από αυτή, έχει βγει εκτός κάδρου. Ο Τζόκερ εμφανίζεται ως έχων σώας τας φρένας και ως άνθρωπος που του αρέσει να παίζει με τους άλλους και έτσι ίσως να χειρίζεται και τη Χαρλίν, η οποία, όπως μας γίνεται σαφές από τις πρώτες σελίδες του κόμικ, ψάχνει απεγνωσμένα για μια πατρική φιγούρα ή μάλλον για μια φιγούρα, που θα της χρησιμεύσει ως καθοδηγητής. O Šejić καταφέρνει, κυρίως με το σχέδιο, να μας παρασύρει μέσα σε όλη αυτή την κατάβαση στην παράνοια ή ανάβαση προς την αυτογνωσία, αναλόγως το πως το βλέπει κανείς, αφού ο δημιουργός αρνείται να πάρει θέση. Η Harleen και ο Τζόκερ παρουσιάζονται πολλές φορές αντικριστά με τον ένα να λειτουργεί ως ανάκλαση του άλλου. Παρά τον εκτεταμένο εσωτερικό μονόλογο της αφηγήτριας, το σχέδιο δεν ακολουθεί τη δική της οπτική γωνία, αφού σε κάθε ευκαιρία μας προσφέρει έναν τεμαχισμένο, ενίοτε και θρυμματισμένο κόσμο, που οπτικοποιεί με μεγάλη επιτυχία την ταραγμένη ψυχική κατάσταση της ηρωίδας μας, η οποία προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα συναισθήματα και τις σκέψεις της. Βασικό ρόλο σε όλα αυτά, διαδραματίζουν τα γυαλιά και τα τζάμια, όλα πιθανόν σύμβολα της παραλλαγμένης οπτικής των ηρώων. Με αυτά και με άλλα, η ερωτική και καθόλου αμιγώς πλατωνική έλξη μεταξύ των δύο (ή τέλος πάντων της Harleen προς τον Τζόκερ) έρχεται φυσιολογικά. Έγραψα το “τέλος πάντων”, επειδή η οπτική του Τζόκερ δεν μας προσφέρεται μέσα στο έργο και μέχρι το τέλος του κόμικ έχουμε την αμφιβολία (όχι χωρίς ενδείξεις) ότι ίσως ο Τζόκερ να χειραγωγούσε την ψυχολόγο. Από την άλλη, όμως, οι ενδείξεις προέρχονται από μια πηγή, η οποία έχει κάθε λόγο να αμφισβητεί τα συναισθήματα του Τζόκερ. Ο διάλογος μεταξύ Μπάτμαν / Μπρους Γουέιν και Άλφρεντ προς το τέλος του κόμικ είναι αποκαλυπτικός του τρόπου σκέψης των δύο ανθρώπων, αλλά και μιας ολόκληρης νοοτροπίας. Αυτό το τελευταίο, μας φέρνει στην υποπλοκή, η οποία διατρέχει όλο το έργο: παράλληλα με την ερωτική σχέση των δύο πρωταγωνιστών, παρακολουθούμε την προσπάθεια του εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ να καθαρίσει την Γκόθαμ από το έγκλημα, χρησιμοποιώντας σκληρές μεθόδους και τον βλέπουμε να αντιπαρατίθεται στην Χαρλίν εξαιτίας των δικών της μεθόδων. Στο τέλος, ο Ντεντ, έχοντας περιλουστεί με το οξύ, που θα κάψει το μισό του πρόσωπο, θα αποφασίσει να παραβεί το νόμο και μαζί με μια ομάδα επίορκων αστυνομικών θα γίνει ο τελικός υπεύθυνος για το χάος, που θα προκληθεί στο τελευταίο 1/3 του κόμικ. Από εκείνο το σημείο και μετά θα ανοίξουν οι πύλες της κόλασης για όλους και ο Šejić δεν θα χαριστεί σε κανέναν και καμία, το δε μονοπάτι που θα διαβούν, θα είναι χωρίς επιστροφή. Θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι ο δημιουργός του κόμικ αφήνει μια χαραμάδα, για να πιστέψουμε, ότι αν δεν είχαν επέμβει οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και μάλιστα στην πιο βάρβαρη μορφή τους, ίσως η πορεία των πραγμάτων να ήταν διαφορετική. Αν δεχτούμε, ότι αυτό μπορεί να έχει κάποια βάση, τότε και ο προαναφερθείς διάλογος αποκτά μια άλλη σημασία, όπου ο ένας από τους δύο φαίνεται να παίρνει, έστω και άθελά του, το μέρος αυτών των μηχανισμών. Παρόλα αυτά, ακόμη και στην προτελευταία σελίδα του έργου, ο Šejić ξεκαθαρίζει ότι ο Τζόκερ δεν έχει εγκαταλείψει τις παλιές του συνήθειες και δεν βασίζεται στα όποια συναισθήματα. Είμαστε λοιπόν σε μια κατάσταση, όπου τα πάντα είναι ξεκρέμαστα, τα πάντα είναι διφορούμενα και ταυτιζόμαστε με την πρωταγωνίστρια, η οποία στο τέλος δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από τη φαντασία, κάτι που σίγουρα δεν είναι (μόνο) δική της ευθύνη. Εξαιρετικό κόμικ, κυκλοφόρησε σε τρία τεύχη στις ΗΠΑ και μετά σε σκληρόδετη έκδοση με σχέδια του καλλιτέχνη και ανάλυση κάποιων σελίδων, καθώς και την ιστορία της έκδοσης. Αξίζει να την αγοράσετε, είναι πραγματικό κόσμημα για τη βιβλιοθήκη σας. Μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για το κόμικ μπορείτε να διαβάσετε εδώ από το φίλο @Lazaros. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  8. Βρισκόμαστε στο έτος 3000 και η τεχνολογικά ανεπτυγμένη ανθρωπότητα βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με μια εισβολή εξωγήινων, οι οποίοι κατατροπώνουν κάθε γήινη άμυνα. Κανείς δεν ξέρει από πού έρχονται και τι θέλουν, όλοι όμως καταλαβαίνουν, ότι επιθυμούν την καταστροφή της ανθρωπότητας. Και ενώ, όλα φαίνονται χαμένα, ο νεαρός δόκιμος αρχαιολόγος Τόμας Πρέντις ανακαλύπτει τυχαία τον τάφο του Βασιλιά Αρθούρου, ο οποίος ξυπνάει από το λήθαργό του, για να σώσει τη Βρετανία και τη Γη. Σιγά σιγά, ο Αρθούρος ανακαλύπτει ότι κάποιοι από τους παλιούς ιππότες του έχουν μετενσαρκωθεί στο 3000, τους βρίσκει και φτιάχνει μια νέα ομάδα ιπποτών, για να πολεμήσει τους εξωγήινους, πίσω από τους οποίους, όπως μαθαίνουμε πολύ γρήγορα, βρίσκεται η ετεροθαλής αδερφή του, Μοργκάνα Λε Φαι. Μόνο που θα δούμε, ότι οι ιππότες έχουν μετενσαρκωθεί σε νέα σώματα: ο Γκαγουέιν είναι μαύρος, ο Γκάλαχαντ Ιάπωνας, ο Πέρσιβαλ μεταλλαγμένος και ο Τριστάνος... γυναίκα. Αυτά και άλλα γεγονότα, όπως πάθη που ξυπνούν ξανά μετά από χιλιάδες χρόνια, δημιουργούν εντάσεις και δυσκολεύουν την αντίσταση. Η σειρά κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 2012 από την DC Comics και ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη και ήταν δημιουργία του σεναριογράφου Mike W. Barr και του Βρετανού σχεδιαστή Brian Bolland. Σαν περιπέτεια είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά η αλήθεια είναι, ότι δείχνει τα χρονάκια της, Η απεικόνιση μιας τόσο μακρινής μελλοντικής κοινωνίας θυμίζει υπερβολικά δεκαετία του 1980 (ρίξτε μια ματιά στους ηγέτες των κρατών και θα καταλάβετε τι εννοώ) και η φαντασία εξαντλείται στα οχήματα και στα περίεργα κοστούμια. Παρόλα αυτά, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε σχέση με τις ταυτότητες των ηρώων, τις φυλετικές, αλλά κυρίως τις σεξουαλικές, αφού ήταν ίσως η πρώτη φορά που θίχτηκαν ανοιχτά θέματα ομοφυλοφιλίας σε μεγάλη εκδοτική εταιρεία, κάτι που δημιούργησε κάποια αίσθηση στις ΗΠΑ (αλλά και στην Ελλάδα: θυμάμαι ένα άρθρο εκείνη την εποχή στο Ριζοσπάστη, που διάβαζε ο πατέρας μου, το οποίο εξαπέλυε μύδρους εναντίον του κόμικ, εξαιτίας αυτού ακριβώς αυτού του θέματος και φαντάζομαι ότι θα υπήρξαν θέματα και σε άλλες εφημερίδες τότε). Υπάρχουν όμως κι άλλες λεπτομέρειες, που κάνουν τη διαφορά, όπως για παράδειγμα, ότι οι εναρκτήριες ατάκες του κόμικ είναι στίχοι του διάσημου Τ.Σ. Έλιοτ ("Ο κόσμος δεν θα τελειώσει με έναν κρότο, αλλά με έναν ψίθυρο" [δική μου σημείωση: μάλλον η σωστή μετάφραση είναι "λυγμό" και όχι "ψίθυρο" - αξίζει να ακολουθήσετε το σύνδεσμο και να διαβάσετε και να ακούσετε το ποίημα]) Ο σχεδιαστής Brian Bolland ξεπερνάει τον εαυτό του: εξαιρετικό σχέδιο με πάρα πολλές λεπτομέρειες και άριστη σκηνοθεσία. Και το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι, ότι το σχέδιο βελτιώνεται από τεύχος σε τεύχος και στα τελευταία τεύχη, καθώς η ιστορία βαίνει προς την τελική της σύγκρουση, γίνεται ακόμη πιο λεπτομερές, με μεγαλύτερη έμφαση στα πρόσωπα και στην αγωνία και σαφώς πιο ζοφερό. Η επιθυμία του Bolland να παραδώσει ένα άρτιο έργο, οδήγησε την έκδοση σε σημαντικές καθυστερήσεις στην κυκλοφορία των τευχών με αποτέλεσμα τα 12 τεύχη να ολοκληρωθούν τελικά σε σχεδόν 30 μήνες (Δεκέμβριος 1982-Απρίλιος 1985). Αυτή τη σειρά έφερε λοιπόν το 1985 στη χώρα μας η νεοσύστατη Star Comics, θυγατρική της Χαρλένικ Ελλάς, που εκδίδει ακόμη τα διάσημα Bell, ως τρίτη σειρά μετά τα Ερίκ Καστέλ και Στορμ (αν και δεν θυμάμαι πλέον με ποια σειρά είχαν κυκλοφορήσει τα τρία κόμικς). Ήταν μια πραγματικά υπέροχη έκδοση με φανταστικά χρώματα, ιλουστρασιόν χαρτί, πολύ καλή βιβλιοδεσία, που αντέχει ακόμη και σήμερα στο χρόνο, καλή μετάφραση από την Τάτη Παπαβασιλείου και επιμέλεια του Βασίλη Τουφεξή, που για όσους θυμούνται ήταν ο εκδότης της "Κολούμπρας". Γενικά, το περιοδικό ήταν μια όαση χρωμάτων για τα παιδικά μας μάτια. Δυστυχώς, το μειονέκτημα ήταν η τιμή του, 200 δραχμές, που ήταν εξωφρενική για την εποχή εκείνη. Βεβαίως, το Μίκυ Μάους κόστιζε 50 δραχμές τότε και έβγαινε κάθε εβδομάδα, ενώ αυτές οι εκδόσεις ήταν διμηνιαίες, αλλά ακόμη κι έτσι ήταν πολύ μεγάλο ποσό, για να το δώσει ένα παιδί με τη μία. Η Star Comics έβγαζε δύο αμερικανικά τεύχη σε ένα ελληνικό κι έτσι η σειρά ολοκληρώθηκε στα 6 τεύχη. Όπως έχω ξαναγράψει, εκείνες τις εποχές δεν ήταν καθόλου αυτονόητη η ολοκλήρωση μιας σειράς στα ελληνικά. Πιστεύω, ότι όσοι την αγόραζαν τότε. τη θυμούνται ακόμη. Πλέον είναι δύσκολο να βρεθούν τα τεύχη. Σίγουρα τα πρώτα δύο είναι πιο εύκολα, αλλά από εκεί και μετά αυξάνει θεματικά η δυσκολία και τα δύο τελευταία είναι εξαιρετικά δυσεύρετα. Τα ελληνικά τεύχη πάντως, υπάρχουν και σκαναρισμένα, αλλά και διαθέσιμα για online ανάγνωση. Η αμερικανική σειρά έχει κυκλοφορήσει και σε TPB και σε Hardcover. Τα σκαναρίσματα των ελληνικών τευχών έγιναν από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Άρθρο στο comicdom.gr από τον Αριστείδη Κώτση Ένα εντελώς απορριπτικό άρθρο για το κόμικ από ελληνικό ιστολόγιο wikipedia (στα αγγλικά)
  9. Πριν από ενάμιση χρόνο περίπου απολαύσαμε το ιστορικό Detective # 1000 που σηματοδοτούσε το χιλιοστό τεύχος του θρυλικού τίτλου της DC.Αυτόν το μήνα με το πολυσέλιδο και χορταστικότατο Detective # 1027 θα γιορτάσουμε τη χιλιοστή εμφάνιση του σκοτεινού ιππότη στις σελίδες του,αφού ο ήρωας είχε κάνει την εμφάνιση του στο Detective Comics # 27 (cover dated Μάιος '39)τον Μάρτιο του 1939. Ένα τεύχος που συμμετέχουν πολλοί βετεράνοι αλλά και νεότεροι δημιουργοί και καλλιτέχνες, προσφέροντας τις δικές τους ιστορίες για την ξεχωριστή επέτειο του τίτλου.Ας δούμε μία μία τις ιστορίες που περιλαμβάνει το 144 σελίδων υπερ-τεύχος!! 1. Blowback(Peter J.Tomasi/συγγραφέας & Brad Walker/σχεδιαστής): O Bat Man έχει πολλούς εχθρούς μέσα στα χρόνια..Ο μόνος τρόπος να ξεφύγει από τις παγίδες τους είναι να σκεφτεί σαν αυτούς..Στη προκειμένη περίπτωση να δώσει αυτό που θέλουν..Το τωρινό creative team του Detective σε μία ιστορία-αφιέρωμα στη villains gallery του σκοτεινού ιππότη,και στο πώς εκείνος μπορεί πάντα να τους νικάει.Χλιαρό ξεκίνημα αλλά οκ όχι από τη πρώτη ιστορία στα..βαθιά!! 2.The Master Class(Brian Michael Bendis/συγγραφέας & David Marquez/σχεδιαστής) : Ένα μυστήριο το οποίο δικαιολογεί και το όνομα του τίτλου εδώ και δεκαετίες.Ένα πτώμα ενός επιθεωρητή της αστυνομίας και ολόκληρη η bat family να ερευνά το πώς πέθανε και το κυριότερο το ποιος τον σκότωσε;;Υπό τη καθοδήγηση του Bat Man αρχίζουν να μαζεύουν στοιχεία,σε μία ιστορία που μας δείχνει γιατί ο σκοτεινός ιππότης θεωρείται ο μεγαλύτερος Detective όλων τω εποχών.Άμα θέλει ο Bendis μπορεί να γράψει χωρίς περιττές πολυλογίες μία όμορφη ιστορία,και ίσος μία από τις καλύτερες του τεύχους.Λέτε να αναλάβει τους τίτλους του Bat Man μετά από εκείνους του Superman από Δεκέμβριο και μετά;;Καλά μη βαράτε μία σκέψη έκανα(λένε για Justice League πάντως δεν τον γλυτώνουμε τόσο εύκολα..). 3.Many Happy Returns(Matt Fraction/συγγραφέας& Chip Zdarsky/σχεδιαστής): Μία φορά το μήνα εδώ και χρόνια,ο Joker στέλνει ένα γενέθλιο δώρο στον Bat Man,χωρίς να υπάρχει κάποια επέτειος..Τι γίνεται όμως όταν κάποιο μήνα το δώρο θα καθυστερήσει να εμφανιστεί;;Τι έκπληξη ετοιμάζει αυτή τη φορά ο Joker;;Αν όχι από τις καλύτερες σίγουρα η πιο έξυπνη ιστορία του τεύχους.Να σας πω και την αμαρτία μου σαν συγγραφέας μου αρέσει περισσότερο ο Zdarsky από ότι σαν σχεδιαστής. 4.Roockie(Grec Rucka/συγγραφέας & Εduardo Risso/σχεδιαστής): Νέα γυναίκα,αφροαμερικάνα,νεοσύλλεκτη στο σώμα..και πιστή στον όρκο που έδωσε να υπηρετεί το νόμο...Πώς θα την αντιμετωπίσουν κάποιοι ήδη "διεφθαρμένοι" συνάφελφοί της και ποιός θα είναι ακριβώς ο ρόλος του Bat Man στη μετέπειτα πορεία της;Ίσως και η καλύτερη ιστορία του τεύχους,βαθιά αληθινή και ανθρώπινη,γεμάτη συγκινητική ειλικρίνεια.Αγαπάμε σχέδιο του Risso και θέλουμε να τον βλέπουμε συχνότερα.Rucka απλά απολαυστικός όπως πάντα. 5.Ghost Story(James Tynion IV/συγγραφέας & Riley Rossmo/σχεδιαστής): Ο Βat Man συνεργάζεται με τον Deadman,για να σταματήσουν το σατανικό Spectre Collector που τρέφεται από τις ψυχές των νεκρών..Σίγουρα όχι κάτι το ιδιαίτερο,αλλά το παιδικό σχέδιο(κατάλληλο για τις all ages εκδόσεις της εταιρείας)κάνει ακόμα πιο μέτρια την ιστορία..Έχει γράψει και πολύ καλύτερα ο Tynion IV(ρίξτε και μία ματιά στο Joker War που διαδραματίζεται στον τίτλο Bat Man αυτό τον καιρό)ενώ θα προτιμούσα την ιστορία σε σκίτσα του Μιχάλη Διαλυνά,που θα ταίριαζαν καλύτερα με το ύφος της. 6.Fore (Kelly Sue DeConnick/συγγραφέας & John Romita Jr./σχεδιαστής): Μία παρτίδα golf ανάμεσα στον Bruce Wayne και έναν άνθρωπο του υπόκοσμου θα αποκαλύψει πολλά μυστικά..Έξυπνο σενάριο από DeConnick,χωρίς πολυλογίες και άσκοπους μονολόγους(ακούς Bendis;;)και το σχέδιο του βετεράνου(πια)John Romita jr. στα γνωστά επίπεδα.Love him or(πλέον)hate him... Pin up art από Lee Bermejo 7. Odyssey(Marv Wolfman/συγγραφέας & Emanuela Luppachino/σχεδιάστρια):H αναζήτηση ενός ναυαγίου του πλοίου Odyssey,ιδιοκτησίας τη δεκαετία του '30 του παππού του Bruce Wayne,Patrick. Το πλοίο ήταν γεμάτο έργα τέχνης και θησαυρούς που έδωσαν διάφορες εβραϊκές οικογένειες στον Patrick για να κρατήσει ασφαλή από τη λεηλασία των Ναζί.Mονάχα που αυτή η αναζήτηση θα αποδειχτεί πιο επικίνδυνη απο όσο θα περίμενε κανείς.. Για να ολοκληρώσει την αποστολή, ο Wayne προσκαλεί τους παραγωγούς του Impossible ..but True podcast. Το podcast διευθύνεται από τους Roy Raymond, Jr., Martin Compass, Sandra Bradley και Cathy Saunders.Έιναι η νέα γενιά detectives και απόγονοι σπουδαίων χαρακτήρων της golden/silver age εποχής και του Detective Comics,όπως του Roy Raymond ,Sam Bradley&Steve Carson..Κλασικός Wolfman με υπέροχο σχέδιο από Luppachino(Angel: Only Human,X-Factor) και μελάνια από Bill Sienkiewicz. 8.Detective 26(Grant Morrison/σενάριο & Chris Burnham/σχεδιαστής):There's a new vigilante in town!!Το όνομα του Silver Ghost!!Τον ειδοποίησε κανείς όμως για τον σκοτεινό ιππότη;Δύσκολοι καιροί για...συγκρίσεις!!Morrison απλός,μεστός,χωρίς τα γνωστά τρελά του(ευτυχώς)και ατμοσφαιρικό σχέδιο από Chris Burnham που συμβαδίζει με τον τόνο της ιστορίας. 9.Legacy(Tom King/συγγραφέας & Walter Simonson/σχεδιαστής): O ραδιερνεργός Doctor Phosphorus θέλει ο σκοτεινός ιππότης να τον θυμάται ως εκείνον που τον σκότωσε(μαχόμενος μαζί του)την ώρα που θα πεθαίνει...Αλλά και ο Bat Man θέλει και αυτόν να τον θυμάται όσο θα ζει..Μία ιστορία που μπορεί να ενσωματωθεί στο επερχόμενο Bat Man/Catwoman που πρόκειται να γράψει ο King και θα κυκλοφορήσει σε 2 μήνες από τώρα(βλέπουμε και τον Bruce μαζί με τη Selina στο μέλλον-άλλωστε ο τίτλος θα περιλαμβάνει παρελθόν,παρόν και μέλλον του bat και της cat),σε σχέδια του βετεράνου Walter Simonson που δε θυμίζει τις χρυσές του εποχές στον Thor,αλλά ΟΚ ηλικιακά δεν είναι και όπως τότε που τον σχεδίαζε... 10.As Always(Scott Snyder/συγγραφέας & Ivan Reis/σχεδιαστής): Όταν μία κοσμική απειλή(ο ήλιος εξαφανίζεται μαζί με τους άλλους πλανήτες)θα σημάνει την έναρξη του τέλους της Γης,ο Bat Man είναι αυτός που θα δώσει τη λύση,μέσα από τα μάτια του Jim Gordon,πιστό συνεργάτη και φίλο του εδώ και χρόνια.Για τον Snyder τα έχουμε ξαναπεί,θεωρείται πλέον ένας από τους definitive Bat Man writers,και πάντα θα κάνει αισθητή τη παρουσία του στον χαρακτήρα now and then,και φυσικά ο υπέροχος Ivan Reis,μας δείχνουν πάλι ότι ακόμα και χωρίς υπερδυνάμεις,ο Bat Man είναι ίσως ο μεγαλύτερος υπερήρωας. Pin up art από Cheung & Sanchez 11.Generations:Fractured(Dan Jurgens/συγγραφέας& σχεδιαστής μαζί με τον Kevin Nowlan): Μία ιστορία που συνεχίζεται στο επερχόμενο Generetions Fractured ουσιαστικά ένα teaser του one shot. 12.The Gift(Mariko Tamaki/συγγραφέας & Dan Mora/σχεδιαστής): Η τελευταία ιστορία του τεύχους ανήκει στο event Joker War που αυτή τη στιγμή "τρέχει" στον τίτλο του Bat Man,αλλά αποτελεί και έναρξη ενός νέου story arc που θα δούμε στο Detective Comics και θα έχει τον τίτλο the Black Casebook mystery,και υπόσχεται να μας κρατήσει σε αγωνία για τα επόμενα τεύχη του τίτλου.Μήπως το συγκεκριμένο creative team της Tamaki&Mora αναλάβουν μετά τους Tomasi&Walker;;Θα δείξει!! Εμείς να ευχηθούμε για άλλες χίλιες και περισσότερες εμφανίσεις του θρυλικού σκοτεινού ιππότη!!
  10. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 28-01-2019 Υλικό της Συλλογής: Batman - The Dark Prince Charming (DC Comics / Dragaud, 2017-2018) Έχω την εντύπωση, ότι εάν δεν υπήρχαν τα υπερηρωϊκά κόμικς, ο κόσμος θα αντιμετώπιζε την 9η τέχνη με περισσότερη σοβαρότητα. Και για να μην είμαι άδικος, για αυτό ευθύνονται και τα ίδια τα κόμικς της συγκεκριμένης κατηγορίας, επειδή έχουν συνδεθεί με πολλά στραβά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών: έλλειψη ψυχολογικού βάθους, εναρμόνιση με την καθεστηκυία ιδεολογία, σενάρια και story lines τα οποία επαναλαμβάνονται και ανακυκλώνονται ατέρμονα, εμπορευματοποίηση που δεν επιτρέπει στους καλλιτέχνες να τολμήσουν κάτι πιο διαφορετικό, συντηρητισμός (μην ξεχνάμε ότι η ομάδα στόχος είναι πρωτίστως οι έφηβοι και συνεπώς υπάρχουν – ειδικά στις ΗΠΑ – παντοδύναμοι μηχανισμού αυτολογοκρισίας) κτλ. κτλ. κτλ. Αλίμονο, καμία από τις παραπάνω μομφές δεν είναι αβάσιμη….Οπότε, ο οποιοσδήποτε “λογικός” άνθρωπος θα ρωτήσει “Μα γιατί συνεχίζεις να διαβάζεις τέτοιου είδους κόμικς, προϊόντα υποκουλτούρας και δε συμμαζεύεται;” Η προφανής απάντηση θα ήταν “Επειδή, παρόλα αυτά, μου αρέσουν” και ενώ θα έπρεπε να ήταν επαρκής, δυστυχώς σπανίως γίνεται δεκτή. Ή και ευτυχώς, από την άλλη επειδή μας αναγκάζει να ψαχτούμε λίγο και να δούμε γιατί μας αρέσουν αυτού του είδους τα κόμικς. Μια λοιπόν πιο “ψαγμένη” απάντηση, είναι ότι ακόμα και με αυτούς τους περιορισμούς, το συγκεκριμένο είδος κόμικς έχει παραγάγει αριστουργήματα. Εξάλλου, πολλοί καλλιτέχνες έχουν δουλέψει υπό ασφυκτικές συνθήκες παραγωγής κι όμως έχουν γράψει το όνομά τους με ανεξίτηλα γράμματα στο χώρο του κινηματογράφου (Φορντ, Χίτσκοκ, Χιούστον, Χωκς και δεν έχει τελειωμό η λίστα). Το συγκεκριμένο κόμικς δεν είναι αριστούργημα (τζάμπα η παραπάνω εισαγωγή, λοιπόν :D) , αλλά είναι αξιοπρεπέστατο. Εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια που κάνει η DC να προσεγγίσει μη Αμερικανούς καλλιτέχνες για να φτιάξουν κόμικς για αυτήν. Σωστή κίνηση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, επειδή η φρέσκια ματιά χρειάζεται πάντα, ειδικά σε κάτι τόσο τετριμμένο, όπως οι σούπερ ήρωες. Για το συγκεκριμένο κόμικ προσκλήθηκε ο Ιταλός Enrico Marini, του οποίου έχουμε ξαναδεί δουλειές στα ελληνικά, τόσο στο Τζίπσυ (εκδόσεις Μαμούθ), όσο και στα Αρπακτικά (εκδόσεις Ελευθεροτυπία), αλλά και σε πολλά άλλα καλά κόμικς, που δεν έχουμε δει μεταφρασμένα στη γλώσσα μας. Προκειμένου πιθανόν να δοθούν κάποια περιθώρια ελιγμών στο δημιουργό, η συγκεκριμένη ιστορία δεν εντάσσεται στο “κανονικό” σύμπαν του Μπάτμαν (είναι αυτό που από αρχαιοτάτων χρόνων ονομάζουμε off-continuity :D). Με πολύ λίγα λόγια η υπόθεση: μια γυναίκα εμφανίζεται και λέει στον Μπρους Γουέιν ότι έχουν αποκτήσει μια κόρη, 9 ετών τη στιγμή της αφήγησης, μετά από μια νύχτα πάθους. Η πληροφορία φτάνει στα αυτιά του Τζόκερ, ο οποίος απάγει το κορίτσι, προκειμένου να λάβει λύτρα από τον Μπρους. Οι ικανότητές του Marini ως σχεδιαστή είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως και όσοι έχετε αμφιβολίες, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο παρακάτω σχέδιο (και σε ακόμη περισσότερα εδώ) και θα σας φύγει η μαγκιά. Γενικότερα το σχέδιο είναι αρκούντως εξπρεσιονιστικό, η παλέτα των χρωμάτων μουντή, σε ένα “βιομηχανικό” κιτρινωπό υπόβαθρο, αλλά και η σκηνοθεσία των πάνελ εξαιρετική. Ο δε Μπάτμαν είναι σχεδιασμένος με μια δόση, ας πω αποστασιοποίησης, που τον καθιστά όσο χρειάζεται σκοτεινό και απόμακρο. Γενικά, όλα σωστά και απολύτως ταιριαστά για το Σκοτεινό Ιππότη. Πολλοί πόντοι στο καλαθάκι του Marini, λοιπόν. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο Marini αναλαμβάνει και το σενάριο, σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές δουλειές του, όπου υπέγραφε μόνο το σχέδιο. Δεν προσφέρει μεγάλες ιδέες, δεν καινοτομεί ιδιαίτερα, δεν μπαίνει σε μεγάλο ψυχολογικό βάθος, και, ναι, κάλλιστα μπορεί να ισχυριστεί κάποιος (όπως ο Μάνος Βασιλείου Αρώνης, στο πολύ καλό του άρθρο) ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι στα όρια της καρικατούρας (ως μη όφειλαν, τουλάχιστον για την περίπτωση της μητέρας), το φινάλε είναι κάπως στημένο. Από την άλλη όμως, έχει αρκετές καλές ιδέες: ο Τζόκερ παρουσιάζεται εξανθρωπισμένος και σχεδόν συμπαθής, ο Άλφρεντ τολμά και βάζει γλώσσα υπάρχει και η κωμική φιγούρα του Άρτσι, όλα καλά και διασκεδαστικά, λοιπόν. λογικά θα περάσετε πολύ ευχάριστα, όπως πέρασα κι εγώ. Το κόμικ κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis σε ωραία έκδοση και σε μετάφραση και επιμέλεια του Χρήστου Τσέλιου. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  11. Διαβασα στο σάιτ κάποια σχόλια για το κόμικ και νομίζω χρειάζεται μια παρουσίαση αυτή η ιστορία. Η πρώτη δουλειά που διάβασα από τους Bermejo Azzarello ήταν το Joker μια ιστορία που για εμένα είναι τόσο σπουδαία όσο το the killing joke. Οι δύο αποφασίζουν να ξανασυνεργαστουν και εδώ και να δώσουν μια νέα εικόνα στην ιστορία του batman. Το κόμικ ξεκινά σαν συνέχειά του Joker αλλά δεν χρειάζεται κάποιος να έχει διαβάσει το Joker για να καταλάβει κάτι. Ο Batman ξυπνάει κάπου και χωρίς να ξέρει που βρίσκετε προσπαθεί να θυμηθεί πως βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση και να λύσει έναν φόνο,σε αυτή την προσπάθεια τον βοηθάει και ο Τζον Κονσταντίν άλλος ένας ήρωας του σύμπαντος της Dc. Όλη η ιστορία είναι μια μεταφυσική ιστορία τρόμου και μυστηρίου, μέσα στα πάνελ κάνουν την εμφάνηση τους και άλλοι ήρωες που έχουν να κάνουν με τον κόσμο της μαγείας όπως η Ζατανα. Προσωπικά ή ιστορία με εντυπωσίασε όπως και η πρώτη ιστορία με το Joker δεν είναι όμως μια ιστορία για οσους δεν έχουν ασχοληθεί λίγο με το Multiverse της Dc (δηλαδή διαφορετικούς κόσμους από τον κανονικό που γίνονται οι ιστορίες)ένας νέος αναγνώστης δεν θα καταλάβει πολύ την σημασία που έχουν οι χαρακτήρες που εμφανίζονται και γενικά μόλις την διαβάσεις χρειάζεται να την ξαναδιαβασεις για να καταλάβεις καλά το νόημα της ιστορίας και να την ευχαριστηθεις, είναι μια ιστορία πειραματική και πιστεύω πως έβγαλε πολύ μίσος για τον Batman, πάντως μου άρεσε αρκετά, αν και για ακόμα μια φορά γίνεται αναφορά στο παρελθόν του Batman που για εμένα δεν έχει και πολύ νόημα και δίνει την εικόνα μιας ίδιας συνταγής που η dc ακολουθεί σε πολλές κυκλοφορίες της και την χαμένη ευκαιρία να δούμε κάτι διαφορετικό και για ποιο άγνωστους ηρωες χωρίς αυτοί να στρέφονται γύρω από τον Batman. Όσοι θέλουν κάτι εναλλακτικό και σκοτεινό με πάρα πολύ καλό σχέδιο και "φιλοσοφικές" αναζητήσεις είναι ότι πρέπει.
  12. dc fandome: digital event της dc comics Όσα θυμάμαι, ότι μου ξέφυγε συμπληρώστε trailer του νέου batman δεν ήταν άσχημο αλλά ο bruce wayne μου θύμισε τους φίλους που είχα στο myspace το 2000 νέο trailer wonder woman 1984 ..θα δείξει trailer του Zack Snyder’s Justice League προσωπικά δεν περιμένω τίποτα το διαφορετικό.. πόσο να την αλλάξει την ταινία;; δλδ με τα μούτρα του αφλεκ τι θα κάνει;;;; χαχαα sneak peak The Suicide Squad 2 νέα βιντεοπαιχνίδια και και ένα teaser του black adam και πολλά νέα για titans,flash,aquaman κτλ (επίσης υπάρχει και trailer της νέας σαιζόν flash αλλά δεν το βάζω από άποψη γιατί την σιχαίνομαι την σειρά τοοοοσο πολύ χαχαχαχα )
  13. Το δίδυμο Lemire και Sorrentino έχει δημιουργήσει εξαιρετικά κόμικς, όπως το Gideon Falls και το Old Man Logan. Καθόλου παράξενο λοιπόν, που το Joker: Killing smile, κινείται στα ίδια υπέροχα κομικσικά μονοπάτια, σε τρία χορταστικά oversized τεύχη, από DC Black Label. Η υπόθεση έχει ως εξής: Ο ψυχίατρος Ben Arnell πιστεύει ότι μπορεί να θεραπεύσει τον Joker κι ότι αυτό θα είναι ένας θρίαμβος για την ψυχιατρική, αλλά και την καριέρα του. Η υπεροψία του τον κάνει να πιστεύει ότι είναι σε θέση ισχύος κι ότι μπορεί να διαχωρίζει τη δουλειά του από την υπόλοιπη ζωή του, οι ψυχολογικές ισορροπίες όμως είναι εντελώς διαφορετικές. Η σχέση του ψυχιάτρου με τον Joker θυμίζει έντονα τη δυναμική της σχέσης του Χανιμπαλ Λέκτερ με την Κλαρις Σταρλινγκ στη Σιωπή των Αμνών. Ο έγκλειστος Joker υφαίνει τα δίχτυα του αργά και σταθερά, ώστε να εισχωρήσει στο μυαλό του "μελετητή" του κι αποδεικνύεται πολύ ικανότερος ψυχαναλυτής , έχοντας αναγάγει τη χειριστικότητα σε τέχνη. Αναφέρει άλλωστε κι ο ίδιος ότι ίσως θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη, κι η εξέλιξη της ιστορίας τον δικαιώνει. Ο ψυχίατρος παίζει με τους κανόνες, ο Joker τους ανατρέπει και τους στρέφει εναντίον του. Το κόμικ εξερευνά τα όρια της επιρροής μιας παρανοϊκής διάνοιας στους υπόλοιπους. Πόσο μπορεί κανείς να μείνει αποστασιοποιημένος, καθώς έρχεται σε επαφή και μελετά διαταραγμένα άτομα, που έχουν πολύ διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας και όρια από τον ίδιο. Αν μπορεί κανείς να προστατέψει την οικογένεια του από το σκοτάδι που τον γεμίζει η δουλειά του. Ο Lemire ξέρει ότι αυτά που μας τρομάζουν στ' αλήθεια, είναι τα κοντινά. Αυτά που μπορεί να χάσουμε στην πραγματικότητα. Τους ανθρώπους που αγαπάμε ή ακόμα και το μυαλό μας. Έχουμε έναν Joker, έναν ψυχοπαθή δολοφόνο, που στο μυαλό του θέλει να φτιάξει κάτι όμορφο, όσο διεστραμμένο και να ναι. Η απεικόνιση των εγκλημάτων του, μας δίνεται μέσα από τα δικά του μάτια, ως μια διεστραμμένη καλλιτεχνική έκφραση. Ένα επικίνδυνο παραδείσιο πουλί, παγιδευμένο στο κλουβί του Arkham (Ο Lemire αναφέρει σε συνέντευξή του ότι εμπνεύστηκε τον Joker του από τους Steve Englehart/ Marshall Rogersστην ιστορία τους The Laughing Fish, αλλά δανείστηκε στοιχεία κι από τον Joker των Azzarell/Bemejo και το Killing joke του Alan Moore) . Στον αντίποδά του, έχουμε έναν επιστήμονα (εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό απ΄το origin της Harley Quinn), που θέλει επίσης να δημιουργήσει κάτι όμορφο. Να έχει μια ευτυχισμένη οικογένεια και μια πετυχημένη καριέρα. Που γυρνά πίσω τα βράδια, στη ζεστή προστατευμένη οικογενειακή φωλιά. Πόσο διαφορετικοί είναι αυτοί οι δύο; Ποιες είναι αυτές οι συνθήκες που κάνουν κάποιον να περάσει ή όχι τα κοινωνικά όρια; Πάνω σε αυτούς τους προβληματισμούς, στη σύγκρουση χαρακτήρων και απρόβλεπτων συνθηκών, ο Lemire στήνει ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που παίζει παιχνίδια με το μυαλό μας, όπως κι ο Joker με τον Ben Arnell. Όντας κι ο ίδιος "φρέσκος" πατέρας, διοχετεύει τις φοβίες του και τις ανησυχίες του στο κόμικ, με πολύ αληθοφανή και διεισδυτικό τρόπο. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα από τρεις οπτικές γωνίες: του Joker, του ψυχιάτρου Ben Arnell και του Mr Smiles, ήρωα ενός παραμυθιού που ζει στη Happyville, που πρακτικά είναι ένα "παιδικό" alter ego του Joker. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ρεαλιστικά και παραμυθικά στοιχεία της ιστορίας λειτουργούν υποδειγματικά. Καθόλου τυχαία, η Gotham City δεν είναι σκοτεινή, όπως την έχουμε συνηθίσει σε τόσα κόμικς. Κι ίσως γι αυτό να είναι τρομακτικότερη από ποτέ. Σε αυτό συμβάλλει αποφασιστικά και το εικαστικό κομμάτι. Ο Sorrentino συνεχίζει να πειραματίζεται ανελέητα πάνω στα όρια της κομικσικής τέχνης, με πάνελς να διαλύονται στα συστατικά τους, με αυτήν την χαρακτηριστική νοσηρότητα και δημιουργικότητα που διακατέχει όλα του τα έργα. Το σχέδιό του δίνει δυνατά καρέ έντονου ρεαλισμού σε ένα (όχι και τόσο) υπερηρωικό κόμικ, δίνει περισσότερη έμφαση στα πρόσωπα απ' ότι συνήθως και τα βλέμματα των ηρώων του είναι πιο διαπεραστικά από ποτέ. Η ζεστασιά στις οικογενειακές σκηνές κι η αθωότητα/βαρβαρότητα του παραμυθιού ενισχύουν ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα του κόμικ και την αγωνία μας για το τι μέλλει γενέσθαι. Αν κάτι όμως απογειώνει το αισθητικό αποτέλεσμα και την ατμόσφαιρα του κόμικ, που αποτυπώνει τις συναισθηματικές διακυμάνσεις και τονίζει τις αντιθέσεις, αυτό είναι ο χρωματισμός της Jordie Bellaire, που πραγματικά δίνει ρέστα. Η παλ χρωματική της παλέτα στα εγκλήματα του Joker, τα έντονα κόκκινα στις εκρήξεις βίας, η σωστή χρήση των μουντών και ψυχρών αποχρώσεων, αναδεικνύουν εκπληκτικά το σχέδιο του Sorrentino. Να σημειώσω εδώ ότι έχει κάνει παπάδες στο χρωματισμό και στο Vision. Συνολικά το Joker: Killer Smile είναι από τα καλύτερα κόμικς του Joker που έχω διαβάσει. Το τελευταίο τεύχος μπορεί να μην ήταν τόσο απρόβλεπτο όσο θα ήθελα, δεν αποδυνάμωσε όμως το "ταξίδι" του κόμικ και έδωσε μια αρκετά διαφορετική ματιά σε έναν από τους πιο διάσημους villains. Πραγματικά, ό,τι άλλο κόμικ και να δημιουργήσει το συγκεκριμένο dream team θα το πάρω με κλειστά μάτια Εννοείται ότι προτείνεται σε φανς των υπερηρωικών και μη. Οι σκληροπυρηνικοί batmanικοί ίσως απογοητευτούν, καθώς ο Batman παίζει ρόλο κομπάρσου εδώ, αλλά πιθανότατα θα ανταμειφθούν με το επόμενο one shot - επίλογο 32 σελίδων, των ίδιων δημιουργών, που θα κυκλοφορήσει το Μάιο, με τίτλο Batman: The Smile Killer: εκεί, ο νεαρός Bruce Wayne μεγαλώνει παρακολουθώντας το Mr. Smiles Show... και το σόου μπορεί να τον παρακολουθεί επίσης. Και ακούει τα λόγια του Mr. Smiles, καθώς απευθύνεται μόνο σ' αυτόν! Απλά ανυπομονώ!
  14. Ένα κόμικ ΕΦ, που κυκλοφόρησε το 2013 από την DC Comics. Ο σεναριογράφος είναι ο διάσημος και ανανεωτικός συγγραφέας ΕΦ Harlan Ellison. Για όσους δεν τον ξέρουν, περιορίζομαι να γράψω, ότι έχει γράψει τουλάχιστον ένα (και αξέχαστο) σενάριο της πρωτότυπης σειράς του Star Trek, αλλά και ορισμένα από τα πιο γνωστά διηγήματα ΕΦ στην ιστορία του είδους, με πιο γνωστό ίσως το "Δεν έχω Στόμα και Πρέπει να Ουρλιάξω", που έχει μεταφραστεί κάποιες φορές στη γλώσσα μας. Από ό,τι κατάλαβα και χωρίς να είμαι σίγουρος, η συγκεκριμένη ιστορία δεν βασίζεται πάνω σε κάποιο προϋπάρχον έργο του, αλλά γράφτηκε κατευθείαν για τη DC Comics. Σχεδιαστής είναι ο Paul Chadwick, πάρα πολύ γνωστός από τη σειρά Concrete, την οποία, δυστυχώς, δεν έχω διαβάσει, αλλά θεωρείται πολύ καλή και έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία. Με αυτούς τους δύο δημιουργούς, λοιπόν, είναι λογικό οι απαιτήσεις να βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο. Κατά τη γνώμη μου, όμως, το αποτέλεσμα δεν τους δικαιώνει. Η ιστορία είναι μια παραλλαγή του κλασικού έργου του Κουροσάγουα "Οι Επτά Σαμουράι", όπου επτά απόβλητοι, περιθωριακοί και εν γένει προβληματικοί χαρακτήρες καλούνται να φέρουν εις πέρας μια δύσκολη αποστολή, στη συγκεκριμένη περίπτωση να σώσουν το σύμπαν. Οι ομοιότητες με την ταινία σταματούν στην κεντρική ιδέα και από εκεί και μετά το κόμικ τραβά το δικό του δρόμο. Οι ήρωες παρουσιάζονται σταδιακά και χωρίς βιασύνη, το χτίσιμο της ιστορίας είναι επίσης αργό και οδηγεί στην αναπόφευκτη σύγκρουση. Τι δεν έχει πάει καλά, λοιπόν; Καταρχάς, το γεγονός ότι η ιστορία είναι σχετικά αδιάφορη και, έως ένα βαθμό, προβλέψιμη. Αυτό ίσως να μην ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα για εμένα, αλλά η υπερβολικά πολλή και σαφώς στομφώδης αφήγηση του Έλισον, που είναι λες και προσπαθεί να κάνει το κόμικ αχρείαστα σοβαροφανές ή να του προσδώσει μια λογοτεχνική χροιά, που δεν χρειαζόταν. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω, ότι η αφηγηματική τεχνική του είναι εντελώς ξεπερασμένη και εμένα προσωπικά με κούρασε πάρα πολύ. Πλεονέκτημα πάντως, θεωρώ το ότι οι χαρακτήρες είναι αναλώσιμοι και το διφορούμενο φινάλε. Ούτε όμως και ο Chadwick ήταν, πιστεύω, ο καταλληλότερος σχεδιαστής. Παρόλο που υπάρχουν αρκετές καλές σχεδιαστικές στιγμές στο κόμικ, δεν νομίζω, ότι κατάφερε να προσδώσει το απαραίτητο σχεδιαστικό βάθος στους χαρακτήρες, κάτι που λειτουργεί εις βάρος του κόμικ, το οποίο βασίζεται κυρίως σε αυτούς. Η αλήθεια βέβαια, είναι ότι και το πομπώδες ύφος του Έλισον, δεν του δίνει και πολλά περιθώρια ελιγμών και το σενάριο δεν έχει και πολλές ευκαιρίες για εντυπωσιακές συνθέσεις. Δεν ξέρω αν θα το αποκαλούσα "κακό" ή "μέτριο", αναμφισβήτητα όμως το βρήκα κουραστικό και όχι αντάξιο των ονομάτων των δημιουργών και σε κάθε περίπτωση παλαιομοδίτικο. Κυκλοφόρησε το 2013 σε μια ωραία, σκληρόδετη έκδοση, που περιέχει εξώφυλλα (ήταν να κυκλοφορήσει αρχικά σε τεύχη) και σχέδια του Chadwick, καθώς και εκτεταμένα βιογραφικά των συντελεστών. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτικές εδώ, εδώ κι εδώ (όλες στα αγγλικά και φυσικά δεν συμφωνούν όλες μαζί μου) Επίσης, άσχετο με κόμικς: εδώ μπορείτε να διαβάσετε online κάποια από τα διηγήματα του Έλισον, που έχουν δημοσιευτεί στα ελληνικά.
  15. Όπως σας ανέφερα και σε προηγούμενο άρθρο μου,η DC γιορτάζει την εμφάνιση διάφορων χαρακτήρων της που φέτος συμπληρώνουν τα 80 χρόνια δημιουργίας τους. Μετά τους Robin,Joker&Cat Woman,σειρά έχει και ο Green Lantern(ή μάλλον οι Green Lanterns αφού μέσα στις δεκαετίες έχουν πολλοί αποκτήσει αυτό τον τίτλο)με ένα επετειακό τεύχος 100 σελίδων όπου μεγάλα ονόματα της βιομηχανίας δημιουργούν τις δικές τους ιστορίες για τον emerald knight της DC.O Original Green Lantern δημιουργήθηκε από τους Martin Nodell&Bill Finger και εμφανίστηκε στο All American Comics της Αll American Publications τον Ιούλιο του 1940.Παρακάτω θα δούμε μία προς μία τις ιστορίες του τεύχους. 1.Dark Things cannot stand the Light(James Tynion IV/συγγραφέας&Gary Frank/σχεδιαστής): Η πρώτη ιστορία του τεύχους περιλαμβάνει τον original Green Lantern τον Alan Scott.Ο Alan επισκέπτεται τη μητέρα του φίλου του που χάθηκε στο σιδηροδρομικό ατύχημα στο οποίο εκείνος μετατράπηκε στο πράσινο φανό.Εκείνη του μιλάει για το "φως" που έκρυβε μέσα του,ζώντας μέσα σε ένα κόσμο σκοτεινό..Το οποίο φως αν το κρατούσε μέσα του θα τον έκαιγε και αν το έβγαζε προς τα έξω θα έκαιγε τους άλλους..Και επίσης πόσο σημαντικό είναι για τον Alan,αν έχει και αυτός το ίδιο φως,να βοηθάει τους ανθρώπους να βρουν το δικό τους... Η καλύτερη ιστορία του τεύχους,συγκινητική,γεμάτη συναίσθημα και ελπίδα,θεωρείται αρκετά διφορούμενη αφού ίσως να μιλάει συγκαλυμμένα και για την ομοφυλοφυλία του Alan Scott(όλο αυτό με το φως που κάποιος κρύβει μέσα του,σε έναν σκοτεινό κόσμο και κάποια panels)που πλέον δεν αφορά μόνο την new 52 εκδοχή του.Ο Frank για ακόμα μία φορά υπέροχος στα σχέδια του. 2.Last Will(Geoff Johns/συγγραφέας&Ivan Reis/σχεδιαστής): Ο Ηal Jordan προσγειώνεται σε άγνωστο μέρος.Το δαχτυλίδι του δεν έχει άλλη ενέργεια,δε ξέρει πόσο(και αν)μπορεί να επιβιώσει εκεί,και αποφασίζει να στείλει 3 τελευταία μηνύματα με το δαχτυλίδι σε ανθρώπους που σήμαιναν κάτι για εκείνον και έχει κάτι τελευταίο να τους πει..Έιναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται;;Έξυπνο σενάριο από Johns με μεγάλη ανατροπή στο τέλος,και μία από τις μοναδικές φορές που ο Hal δείχνει πόσο ευαίσθητη ψυχή διαθέτει πίσω από όλη αυτή τη no fear personna που από μικρός έχει υιοθετήσει,και πόσο ανθρώπινος παραμένει ακόμα και τις στιγμές εκείνες που μπορεί να είναι οι τελευταίες του.Επίσης πολύ καλό σχέδιο από Iavn Reis που συνεχώς γίνεται όλο και καλύτερος. 3.The Meaning of Fear(Cullen Bunn/συγγραφέας&Doug Mahnke/σχεδιαστής): Μαθήματα φόβου από τον Sinestro(ναι κάποτε ήταν και εκείνος ένας Lantern)και μάλιστα δωρεάν!Το αν πάρεις το πτυχίο είναι άλλη υπόθεση..Περίμενα κάτι καλύτερο από Bunn για να σας πω την αλήθεια αλλά οκ διαβάζετε ευχάριστα και είναι σχετικά μικρή ιστορία. Εξώφυλλο από Neal Adams 4.Time Alone(Denny O'Neil/συγγραφέας&Mike Grell/σχέδιο): Μαθήματα ζωής αυτή τη φορά από τον Hal στον Oliver Quinn,με βάση το βιβλίο του Henry David Thoreau "Walden"(or life in the woods).Ο Ηal πιστεύει ότι η ζωή του ήρωα που πολεμάει συνεχώς το έγκλημα τον κάνει και εκείνον πιο βίαιο και αναθεωρεί τις σκέψεις του όταν διαβάζει το βιβλίο.Ακόμα μία από τις τελευταίες ιστορίες του O'Neil(όπως και εκείνη στο Joker)ουσιαστικά σαν αποχαιρετισμός στο κοινό του.Θα περίμενα τον Neal Adams στο σχέδιο(για να αναβιώσει η κλασική συνεργασία που μας έδωσε το Green Lantern/Green Arrow στα 70's)αλλά με αποζημιώνει το σχέδιο του Grell μία χαρά. Εξώφυλλο από Nicola Scott 5.Legacy(Ron Marz/συγγραφέας&Darryl Banks/σχεδιαστής): Η ομάδα που μας έδωσε τον νέο Lantern των 90's(Kyle Rayner)δε θα μπορούσε να λείπει από τη μεγάλη γιορτή!H σημασία του να είσαι ένας Lantern και το βαρύ σαν ιστορία όνομα που σηκώνεις στους ώμους σου,πράγμα που ο Kyle το γνωρίζει καλύτερα από το καθένα...Διαβάζοντας την ιστορία ένιωσα πόσο μου λείπει ο Kyle και θα ήθελα να τον έβλεπα πιο συχνά στον τίτλο.Επίσης όσο μεγάλα και αν είναι τα παπούτσια που πρέπει να "γεμίσεις" πίστεψε στον εαυτό σου και στις δυνάμεις σου και θα τα καταφέρεις,ουσιαστικά το βασικό μήνυμα της ιστορίας. Εξώφυλλο από Phlip Tan 6.Heart fo the corps(Peter Tomasi/συγγραφέας&Fernando Pasarin/σχεδιαστής):O Kilowog δεν έχει αρκετά κέφια όταν αναλαμβάνει μία αποστολή διάσωσης μαζί με τον Guy Gardner,αλλά ο Guy θα κάνει τα πάντα για να του φτιάξει τη διάθεση..Μία ιστορία ύμνος στη δύναμη της φιλίας από τον Tomasi,όμορφα σχεδιασμένη από τον Pasarin.Πέρασα ευχάριστα διαβάζοντάς την. 7.Reverse the Polarity(Charlotte McDaffie/συγγραφέας&Crisscross/σχεδιαστής): John Stewart μαζί με Hawkgirl ενάντια στον Dr.Polaris,τον Magneto του DC universe.Τίποτα το ιδιαίτερο σαν ιστορία σεναριακά και σχεδιαστικά,παρά μόνο ότι τη γράφει σαν tribute η γυναίκα του Dwane McDuffie στο σύζυγό της. 8.FOUR(Robert Venditti/συγγραφέας & Rafa Sandova):Ακόμα μία ιστορία ύμνος στο ιδανικό της φιλίας.Hal,John&Kyle όπως κάθε χρόνο μετά το θάνατο του Guy(spoiler ότι ίσως ο χαρακτήρας πεθάνει στο μέλλον)μαζεύονται σε ένα bar,τα πίνουν,και τιμάνε τη μνήμη του με το να θυμόνται πόσο καλός σύντροφος ήταν.Aν όχι η δεύτερη καλύτερη,σίγουρα η πιο συγκινητική ιστορία του τεύχους.Venditti εγγύηση ακόμα και στις μικρές ιστορίες. 9.The Voice(Mariko Tamaki/συγγραφέας & Mirka Andolfo/σχεδιάστρια):H Jessica Cruz,πρέπει να νικήσει το μεγαλύτερο φόβο της...Το φοβισμένο της μυαλό!!H Tamaki εμμένει στη ψυχοσύνθεση της Cruz,και τη καθημερινή μάχη που δίνει με τον ίδιο της τον εαυτό,τις φοβίες και τις ανασφάλειες της και μας δείχνει και εκείνη γιατί η Jessica θεωρείται η Next door Lantern μετά τον Kyle Rayner. Εξώφυλλο από Jim Lee 10.Homegrown Hero(Sina Grace/συγγραφέας&Ramon Villalobos/σχεδιαστής): O μεγαλύτερος αντίπαλος δε βρίσκεται στους απέραντους γαλαξίες του διαστήματος,αλλά ανάμεσα μας...Και είναι ο ρατσισμός που δηλητηριάζει τις ψυχές των ανθρώπων...Ένας εχθρός που ούτε το φως ενός πράσινου φανού δεν μπορεί να πάρει το σκοτάδι που φωλιάζει μέσα του... Μέσα σε ένα τεύχος 100 χορταστικών σελίδων,οι ταλαντούχοι δημιουργοί αποτίουν, με το καλύτερο δυνατό τρόπο,το δικό τους σεβασμό στην ιστορία του πράσινου φαναριού μέσα από το παρελθόν,το παρόν αλλά και το μέλλον του χαρακτήρα.Μακάρι το φως του πράσινου φανού,να φωτίζει το κόσμο των υπερηρώων και της 9ης τέχνης γενικότερα για πολλά χρόνια ακόμα.
  16. Ο κακός των κόμικς κλείνει τα 80 του Ένας, αλλά Τζόκερ Ο πιο γοητευτικός κακός των κόμικς αποδεικνύεται και από τους πλέον ανθεκτικούς δίπλα στην ομάδα των υπερηρώων, κλείνοντας 80 χρόνια από την πρώτη εμφάνισή του Ένα τελευταίο γέλιο, σαν βροντή ταράζει τον χώρο. Και μετά, τίποτα, σιωπή. Ο κλόουν σωριάζεται στο έδαφος. Αψυχος. Εκείνος που πάντα γελούσε και το χάραξε στο πρόσωπό του, τώρα είναι νεκρός. Προσπάθησε να δηλητηριάσει την Γκόθαμ Σίτι, να απαγάγει τον Ρόμπιν και να εξαφανίσει τον Μπάτμαν, αλλά αυτό που κατάφερε ήταν να συναντήσει ένα τέλος τόσο ειρωνικό όσο η ζωή του: σκόνταψε κι έπεσε μόνος του στο δικό του στιλέτο. Άλλωστε, η περιπέτειά του ήταν για μόλις 30 σελίδες. Οσες δηλαδή του έδωσαν οι σκιτσογράφοι Μπιλ Φίνγκερ, Μπομπ Κέιν και Τζέρι Τζόνσον στο τεύχος του κόμικ «Μπάτμαν #1», που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1940. Οκτώ δεκαετίες, ωστόσο, αργότερα, ο Τζόκερ είναι ακόμα εδώ. Ο «φρικιαστικός γελωτοποιός», όπως τον χαρακτήρισαν, από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση έδειξε το ταλέντο του στο να είναι κακός και ανάγκασε την DC Comics να τον επαναφέρει στη ζωή. Ο Τζόκερ είναι πλέον 80 χρονών. Αλλά δεν το βάζει κάτω. Η πάροδος του χρόνου δεν τον έχει κάνει λιγότερο κακό. Το αντίθετο μάλιστα. Εθρεψε μέσα του τη δίψα για επανάσταση και τον βύθισε περισσότερο στο χάος του. Αυτόν τον σκοτεινό κόσμο με τα παραληρήματα αλλά και τις εκπλήξεις διαύγειας προσπαθεί να περιγράψει στις 100 σελίδες της η επετειακή συλλεκτική έκδοση «Super Spectacular» που κυκλοφόρησε πρόσφατα στις Ηνωμένες Πολιτείες από την DC Comics. Ο γελωτοποιός κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς και αγαπημένους ήρωες κόμικ όλων των εποχών, επηρεάζοντας σταθερά την ποπ κουλτούρα. Οπως έγραψε και ο Ρόμπερτ Μόσις Πίσλι στο βιβλίο του «The Joker: Α Serious Study on the Clown Prince of Crime», «είναι ο πιο ενδιαφέρων κακός και ο μόνος που αγωνίζεται στη φήμη ήρωες όπως οι Σούπερμαν, Σπάιντερμαν, Μπάτμαν ή Γουόντεργουμαν». Μεταμορφώσεις Πράγματι, αν και γεννήθηκε ως ένας ακόμα γκάνγκστερ, εμπνευσμένος εμφανισιακά από την ταινία του 1928 «The man who laughs» του Πολ Λένι, αλλάζοντας διαρκώς ταυτότητα, απέκτησε τόσα διαφορετικά πρόσωπα όσο και θαυμαστές. Από αγνός κακοποιός μεταμορφώθηκε σε χίπη στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1960, δοκιμάστηκε ως χάκερ, απέδειξε ότι είναι μια ιδιοφυΐα στη χημεία και στον 21ο αιώνα κατέληξε να είναι, τι άλλο, τρομοκράτης. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που κέντριζε διαρκώς το ενδιαφέρον του κοινού, πυροδοτώντας μάλιστα συχνά και πολλές φιλοσοφικές συζητήσεις γύρω από την πραγματική του ταυτότητα. Για κάποιους έμοιαζε να είναι ένα μαρξιστικό πρότυπο αφού ουσιαστικά μπαίνει στον αγώνα του προλεταριάτου, για άλλους ένας εκφραστής του αναρχισμού γιατί τα βάζει με το σύστημα, ενώ πολλοί τον ταύτισαν με την ενσάρκωση του υπερανθρώπου κατά τον Νίτσε, εξαιτίας της ανάγκης του για εξουσία με κάθε κόστος αλλά χωρίς φόβο. Πάνω απ' όλα, βέβαια, ο Τζόκερ μπορεί να είναι τα πάντα. «Ξεπερνά κάθε ταξινόμηση ή ενσωμάτωση σε δομή ισχύος. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η προέλευση και το τέλος του πρέπει πάντα να παραμένουν απροσδιόριστα», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά και στην ανθολογία «Riddle Me This, Batman!». Για όσους εμπλέκονται κάθε φορά στη δημιουργική διαδικασία της ιστορίας του, γίνεται η επιτομή της ελευθερίας. Η πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του τούς επιτρέπει να δίνουν διαφορετικές κατευθύνσεις στο κακό του. Ακόμα και για το παρελθόν του, άλλωστε, δεν έχουν σαφείς απαντήσεις. Δεν είναι τυχαίο πως οι τρεις δημιουργοί του δεν συμφώνησαν ποτέ στο πώς γεννήθηκε αυτός ο κακός υπερήρωας. Έβαψε για πρώτη φορά το πρόσωπό του είτε όταν θρηνούσε τον θάνατο της εγκύου συζύγου του είτε ως ξέσπασμα μετά τη συστηματική του κακοποίηση από τους γονείς του είτε γιατί εκεί τον οδήγησαν οι εσωτερικές του φωνές, πιο κοντά στο κοινωνικό πρότυπο του τρελού. Μια κακή μέρα... Όπως και να πλάστηκε, κατέληξε να είναι ένα μυαλό ανεξέλεγκτο, άρα και παράλληλα τόσο συναρπαστικό, μα συνάμα και ενοχλητικό. Κι αποτυπώθηκε εξαιρετικά στην πρόσφατη ταινία του Τοντ Φίλιπς «Τζόκερ» που χάρισε στον πρωταγωνιστή του Χοακίν Φίνιξ το βραβείο Όσκαρ. Κι ας προειδοποίησε το FBI ότι ως έργο μπορεί να ενθαρρύνει το κοινό στη βία. Αυτή η αλλόκοτη προσωπικότητά του, όπως και τα ρούχα τού γελωτοποιού που φοράει, βέβαια, ίσως να προέκυψε και από κάτι πιο απλό. Ένα ρεαλιστικό στοιχείο, σαν αυτό που δίνεται στο κόμικ «The Killing Joke» του Αλαν Μουρ, αλλά γίνεται άκρως φοβιστικό. «Χρειάζεται μόνο μια κακή μέρα για να βυθίσει τον πιο λογικό άνθρωπο του κόσμου στην τρέλα», γράφει χαρακτηριστικά ο κομίστας. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί μια κακή ημέρα έχουμε όλοι μας. Πηγή
  17. leonidio

    DCeased

    Ένα αρκετά διασκεδαστικό και πολύ καλοφτιαγμένο κόμικ από τη DC, που θέτει το ερώτημα, τι θα γινόταν εάν ένας ιός, από τον οποίο οι υπερήρωες δεν θα ήταν απρόσβλητοι, κατέστρεφε τον κόσμο; Η ιδέα έχει χρησιμοποιηθεί πρώτα στο διασκεδαστικότατο Marvel Zombies, αλλά εδώ έχουμε την παραλλαγή του ιού, ο οποίος μεταδίδεται μέσω των ηλεκτρονικών συσκευών με τη λέξη “viral” να αποκτά εντελώς καινούριο νόημα. Για να μη μακρηγορούμε, οι υπερήρωες της DC πέφτουν ένας ένας και στο τέλος μένουν ελάχιστοι, που προσπαθούν να σώσουν ό,τι έχει απομείνει από τον κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι το κόμικ προσφέρει πρωτίστως ψυχαγωγία και δεν αντέχει σε κάποια πιο σοβαρή κριτική, κάτι που δεν είναι καθόλου κακό από μόνο του. Στην πραγματικότητα και υπό αυτό το πρίσμα είναι καλογραμμένο και καλοσχεδιασμένο. Φυσικά, προϋποθέτει και γνώση των βασικών ηρώων και καταστάσεων του σύμπαντος της DC και είναι γεμάτο με αστεία, ατάκες και μπηχτές, που μόνο ένας καλός γνώστης των υπερηρωικών μπορεί να συλλάβει, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι και όσοι δεν έχουν εντρυφήσει στα κόμικς της εταιρείας δεν μπορούν να το απολαύσουν. Το σενάριο δίνει χώρο σε πάρα πολλούς ήρωες της DC, αποδομεί και κανιβαλίζει (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ήρωες και σχέσεις μεταξύ των ηρώων και προσφέρει άφθονο αίμα χωρίς ταυτόχρονα να λείπει το χιούμορ. Η δράση είναι ασταμάτητη και πιστεύω ότι όσοι το διαβάσουν θα το ευχαριστηθούν, ενώ και το τέλος είναι μάλλον αναπάντεχο. Ο σεναριογράφος Tom Taylor έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και έχει γράψει διαλόγους, που μέσα στο εξωφρενικό του θέματος, είναι απόλυτα φυσικοί. Ο βασικός σχεδιαστής Trevor Hairsine δίνει το σωστό συνδυασμό μεταξύ ασταμάτητης, σωματικής δράσης και συναισθήματος με βοήθεια από το μελανωτή Stefano Gaudiano (εκ των βασικών συντελεστών του The Walking Dead) και την κολορίστρια Rain Beredo. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 6 τεύχη, τα οποία συλλέχθησαν σε έναν πολύ ωραίο, σκληρόδετο τόμο, που έχει και εναλλακτικά εξώφυλλα, και τον οποίον διάβασα εγώ. Μέσα στο Φεβρουάριο ξεκίνησε και η συνέχεια, το Unkillables, το οποίο ολοκληρώθηκε σε τρία τεύχη. Δυστυχώς, βέβαια, η πραγματικότητα αποδεικνύεται εξίσου εξωφρενική και ζήσαμε πρωτόγνωρες καταστάσεις λόγω κορωνοϊού, οι οποίες καθιστούν το κόμικ επίκαιρο, έστω και μέσα στην υπερβολή του. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Μια ελάχιστα διαφορετική μορφή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  18. "He is the cacling devil..The monster under the bed.The one who brings your greatest terror to life and laughs at you..." - Dr.Reedler for Joker Φέτος η DC γιορτάζει πρώτες εμφανίσεις πολλών χαρακτήρων της,που συμπληρώνουν πολλές δεκαετίες στις πλάτες τους,αλλά δεν έχουν δείξει ούτε για μία στιγμή γερασμένοι.Η αρχή έγινε με τον Robin(Detective Comics # 38 τον Απρίλιο του 1940)και συνεχίζουμε με Joker,CatWoman και Green Lantern.Σήμερα θα σας παρουσιάσω το επετειακό και πολυσέλιδο τεύχος του Joker(ο οποίος είχε κάνει το ντεμπούτο του στο Bat Man #1 τον Απρίλιο του 1940/τον ίδιο μήνα με τον Robin),δημιουργημένο από μία πλειάδα παλαιών και νέων δημιουργών,όπου ο καθένας έχει να δώσει και κάτι δικό του στον πρίγκηπα του εγκλήματος!! Επίσης reprints από τα κλασικότερα εξώφυλλα που έχει εμφανιστεί ο Joker καθώς και pin up galleries από ταλαντούχους καλλιτέχνες όπως John Romita jr.,Fiona Staples,Kelley Jones,Stjepan Sejic κ.α.O Joker δε θεωρείται απλά η μεγαλύτερη νέμεσις του Bat Man αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους villain στην ιστορία των κόμικς.Ας δούμε τις ιστορίες του τεύχους μία προς μία λοιπόν! 1.Scars(Scott Snyder/συγγραφέας&Jock/σχεδιαστής): Ένας ψυχολόγος(Dr.Reedler) που ειδικεύεται στη θεραπεία των θυμάτων του Joker,προσπαθεί να τους πείσει με όλες του τις δυνάμεις και τη στήριξη του,ότι ο κλόουν είναι απλά ένας άνθρωπος,ειδικός στο να ψυχολογεί και να παίζει με τους φόβους των θυμάτων του...Έιναι όμως τα πράγματα έτσι;;Νομίζω ότι ο Snyder άξια πρέπει να συμπεριληφθεί στους definitive Joker writers.Γράφει αν όχι τον καλύτερο,σίγουρα το πιο τρομακτικό Joker που έχετε ποτέ διαβάσει.Το Death of the family και αυτή εδώ η ιστορία αποτελούν τη μεγαλύτερη εγγύηση σε αυτό.Η καλύτερη ιστορία του τεύχους με διαφορά... Θέλω να γίνω Harley στη θέση της Harley! 2.What comes at the end of a Joke(James Tynion IV/συγγραφέας&Μikel Janin/σχεδιαστής): Πρελούδιο του επερχόμενου Joker War(που θα αρχίσει από το Bat Man #95 που γράφει ο Tynion)και ουσιαστικά το ντεμπούτο της - θέλω να γίνω η νέα Harley - Punchline,που πρέπει να αποδείξει σκληρά ότι δεν είναι ακόμα ένα Joker fan girl..Ίδωμεν λοιπόν!!Μας τα είχε πει και η Joker's Daughter αυτά και τώρα she's just another day.... 3.Kill the Bat Man(Garry Whitta,Greg Miller/συγγραφείς & Dan Mora/σχεδιαστής): Όταν ο Bat Man πεθαίνει στο καθήκον,τι θα απογίνει άραγε ο μεγαλύτερος εχθρός του;;Ο ένας ουσιαστικά δημιούργησε τον άλλο,οπότε αν δεν υπάρχει ο ένας δεν μπορεί να υπάρξει και ο άλλος...Ή μπορεί να υπάρξει με πιο...σαδιστικό ρόλο;;Η πρώτη αστεία ιστορία της συλλογής(το τέλος με έκανε να ξεσπάσω στα γέλια)όμορφα σχεδιασμένη από τον Mora(Klaus,Flash,Terrifics)δίνει μία άλλη προοπτική στην εξέλιξη του Joker!! 4.Introducing the Dove Corps(Denny O'Neil/συγγραφέας&Jose Luis Garcia Lopez/σχεδιαστής): Οι βετεράνοι O'Neil & Garcia Lopez δίνουν και αυτοί μία νέα προοπτική εξέλιξης για τον Joker.Ο πρίγκηπας του εγκλήματος βαριέται..και αποφασίζει να αλλάξει παραστάσεις!!Κατατάσσεται στους Dove Corps που αναλαμβάνουν αποστολές διάσωσης χωρίς απώλεια της ανθρώπινης ζωής..Πόσο ακριβώς θα αντέξει μαζί τους;;;Μία από τις τελευταίες ιστορίες του πρόσφατα χαμένου O'Neil σε σχεδιασμό του Lopez που ακόμα παραδίδει ποιοτική δουλειά,δίνοντας μας έναν Joker μέσα από τα 70's!! 5.The War Within(Peter J.Tomasi/συγγραφέας&Simone Bianchi/σχεδιαστής): Ένα ταξίδι μέσα στον εφιαλτικό κόσμο του Joker και σχεδόν όλες τα incarnation του..Φανταστικό σχέδιο από Bianchi το μόνο ουσιαστικά αξίζει από αυτή την ιστορία. 6.Τhe Last Smile(Paul Dini/συγγραφέας&Riley Rossmo/σχεδιαστής): Λένε ότι τα όνειρα είναι ο καθρέπτης της ψυχής,το ίδιο όμως και οι εφιάλτες που συχνά τα αποτελούν...Ποιος όμως είναι ο εφιάλτης του Joker;Μία ιστορία βγαλμένη από το The Animated Series με το σχέδιο του Rossmo(Martian Manhunter) που μου θύμισε έντονα Sean Murphy στο White Knight. 7.Birthday Bags(Tom Taylor/συγγραφέας&Eduardo Risso/σχεδιαστής): O Joker βοηθάει το μικρό Sergio(γιος του συνεργάτη του,που όλοι αποφεύγουν γιατί τον θεωρούν φρικιό)να κάνει το πάρτυ της ζωής του!!Και του χρόνου Sergio!!Τaylor σε μεγάλα συγγραφικά κέφια και φυσικά το κλασικό και ιδιαίτερα προσωπικό σχέδιο του Risso μας δίνουν κατά τη γνώμη μου τη δεύτερη καλύτερη ιστορία του τεύχους. 8.No Heroes(Eduardo Medeiros&Rafael Albequerque/συγγραφείς και σχέδιο από Alberqueque): Ο Joker έχει την αδυναμία του στους ήρωες..Και το αποδεικνύει σε έναν υπάλληλο τράπεζας που πηγαίνει να ληστέψει,με τον καλύτερο τρόπο...Μία από εκείνες τις ιστορίες που τονίζουν τον τόσο αντιφατικό χαρακτήρα του Joker.. 9.Penance(Tony S.Daniel/συγγραφέας&σχεδιαστής): Ένας μαφιόζος εξομολογείται σε έναν ιερέα το φόβο του για τον Joker που έγινε εχθρός του...Θα βρει όμως τη πραγματική λύτρωση από την εξομολόγηση;Δυστυχώς ο Daniel όσο υπέροχος σχεδιαστής είναι,σεναριακά δεν κατορθώνει να δώσει κάτι το ιδιαίτερο..Εδώ σε αυτή την ιστορία δεν κατορθώνει να αποτελέσει πάλι την εξαίρεση... 10.Two Fell into the hornet's nest(Brian Azzarello/συγγραφέας&Lee Bermejo/σχεδιαστής):H φωλιά του Κούκου αλά Joker style!Μπορεί να ξεφύγει από το στόμα της τρέλας ή είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στη ψυχή του;Σίγουρα η πιο παράξενη ιστορία του τεύχους.Μου άρεσαν οι Golden age/Dick Sprung αναφορές στο σχέδιο του Bermejo που φαίνεται διαφορετικό από εκείνο που τον έχει καθιερώσει. Αυτές ήταν οι ιστορίες του επετειακού τεύχους για τα γενέθλια του πρίγκηπα του εγκλήματος!Εμείς να ευχηθούμε χρόνια πολλά(και τρελά)να συνεχίζει να μας χαρίζει ιστορίες απόλυτης τρέλας και φρενίτιδας,και σίγουρα θα έχει πάντα ένα τελευταίο αστείο να μας πει ή έναν μπαλαντέρ(Joker)στο μανίκι του..
  19. Με αφορμή την έναρξη της πολυαναμενόμενης σειράς του τηλεοπτικού DC (grim) universe σε απόδοση από το HBO θα εξετάσουμε γεγονότα και αλήθειες που άλλαξαν την ιστορία των κόμικς μετά από την πρώτη κυκλοφορία των Watchmen και όσα επακολούθησαν σε τεχνικό επίπεδο, δικαιώματα δημιουργών και μετέπειτα κόμικς. Δε θα μακρηγορήσουμε με την περίληψη του βιβλίου ούτε θα κάνουμε spoilers στο βαθμό που έγιναν στα πρόσφατα άρθρα “Batman! Οι άλλες νυχτερίδες” και “Joker! Τα κρυμμένα χαμόγελα”. Ιστορίες όπως το “DC universe rebirth”, “flash/batman: the button” και φυσικά το “Doomsday Clock” είναι πολύ πρόσφατες για να αναφερθούμε στα γεγονότα τους και να χαλάσουμε την έκπληξη για όσους τυχόν δε τα έχουν διαβάσει ακόμα. Πάμε να δούμε αντικειμενικές και υποκειμενικά απόψεις παρακάτω: Δικαιώματα Η DC Comics ανέφερε στους δημιουργούς της σειράς ότι ένα χρόνο έπειτα από την πρώτη κυκλοφορία της θα τους μεταβίβαζε τα δικαιώματα. Alan Moore & Dave Gibbons σύντομα κατάλαβαν ότι ο εκδοτικός οίκος ουδέποτε είχε σκοπό να κάνει τέτοια παραχώρηση. Η στάση του Moore ανά τα χρόνια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από τη φράση “συγχωρώ αλλά δεν ξεχνώ ” αφού μετέπειτα υπήρξαν ιστορικές κυκλοφορίες όπως το V For Vendetta από το Vertigo imprint της DC αλλά κράτησε ακέραιη τη στάση του όσο αφορά τους Watchmen. Στις αμέτρητες δημόσιες εκδηλώσεις για το κόμικ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ποτέ δε δήλωσε παρών, ενώ η DC κάποια στιγμή δήλωσε ότι θα του επέστρεφε τα δικαιώματα αν εκείνος άρχισε να εμφανίζεται στις σχετικές παρουσιάσεις. Ο Moore αρνήθηκε ενώ στη συνέχεια αποκάλυψε ότι το 2010 επίσης αρνήθηκε πρόταση παχυλής αμοιβής προκειμένου να επανέλθει στη σειρά με διάφορα prequels και sequels αυτής μαζί με το Dave Gibbons ενώ μέρος της λίστας υποσχέσεων ήταν και πάλι η επιστροφή των δικαιωμάτων των ηρώων τους σε αυτούς. Αμφότεροι απάντησαν αρνητικά και πάλι. Ο Moore σε μια κρίση αλήθειας πάντως κάποια στιγμή δεν έκρυψε το ότι ήθελε πολύ να βγει μια ιστορία σχετική με τους Minutemen, τους πρώτους υπερήρωες της ιστορίας κατά το Watchmen σύμπαν, κάτι το οποίο δε συνέβη ποτέ τελικά από τη συγκεκριμένη δημιουργική ομάδα τουλάχιστον. Στη σειρά “Before Watchmen” τελικά κυκλοφόρησε η ιστορία των Minutemen μια σειρά που ασφαλώς θα ζει πάντα στη σκιά του “δεν είναι Moore – Gibbons”. Για τους comics enthusiasts προτείνουμε πάντως το Night Owl με τη συμβολή του ιερού Andy Kubert. Στο “2” και στο “3” θα δούμε περιπτώσεις δύο άλλων τιτάνων που θεωρούμε ότι επηρεάστηκαν άμεσα, όχι τόσο στην τέχνη τους όσο στον τρόπο σκέψης και αντίδρασης τους στην προδοσία της DC… …και αν νομίζετε ότι δεν υπάρχουν χειρότερες περιπτώσεις προδοσίας δείτε εκείνη του Frank Miller από τη Marvel και την ηρωίδα Elektra που ευτελίστηκε σε αντίθεση με το Sandman που θα δούμε πιο κάτω ενώ ένα σπουδαίο graphic novel, το “Elektra Lives Again” (στα top 100 overrated comics κατά το Comicdom αλλά καθόλου δε μας νοιάζει) έχει θαφτεί στη σκόνη από τον ίδιο του το δημιουργό καθώς πάντα θα του θυμίζει ένα χτύπημα κάτω από τη μέση από τη Marvel Comics με την οποία έκτοτε δε συνεργάστηκε ποτέ ξανά μέχρι σήμερα. Neil Gaiman Ο Alan Moore κάποια στιγμή είχε αποκαλύψει παλαιότερα ότι συμβουλεύτηκε το Neil Gaiman ουκ ολίγες φορές όσο έγραφε την ιστορία των Watchmen, ειδικά όσοn αφορά θέματα αναφορών σε στοιχεία Χριστιανικά όπως αυτά της Βίβλου και το συμβολισμό της κουκουβάγιας – στο δεύτερο ειδικά σημείο είναι προφανές. Υπενθυμίζουμε ότι στη μυθολογία του Μορφέα ο Neil Gaiman είχε χρησιμοποιήσει στοιχεία από πολλές θρησκείες αλλά κυρίως από τη Χριστιανική. Σχετικά με το Gaiman και τη σχέση του με τον Alan Moore ας δούμε, σύμφωνα με τη δική μας γνώμη πάντα πως γράφτηκε μια χρυσή σελίδα στην ιστορία των κόμικς στη συνέχεια. Ο Neil Gaiman υποψιασμένος από τα δικαιώματα και το πάθημα του νεαρού Alan Moore αναλαμβάνει τη σειρά Sandman με την ευτυχή συγκυρία να είναι προστατευόμενος της λατρεμένης εκδότριας της Vertigo, Karen Berger και στη ρήτρα βάζει έναν απόλυτα σαφή όρο: Η σειρά ολοκληρώνεται σε 75 τεύχη , τον σκοτώνω και κανένας σας ποτέ σε θα τον χρησιμοποιήσει. Η συνέχεια; Κοινό και κριτικοί αποχαιρετούν τη σειρά σαν τη σημαντικότερη της δεκαετίας των 90s, τα spin off για πολλά χρόνια μετά είναι λίγα και εξαιρετικά υψηλής ποιότητας όλα , όπως το endless nights ,το αξέχαστο sandman presents: Lucifer the Morningstar option και τα… ξεχασμένα κλασσικά “The Furies” και “Love Street “, ιστορία με το John Constantine στα νιάτα του. Ο Sandman δεν κακοποιείται με φλύαρες ιστορίες σε γραμμή παραγωγής και γίνεται θρύλος. Χωρίς την εξαπάτηση του Alan Moore για παράδειγμα θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Ολόκληρη Vertigo ίσως είχε μείνει στη σφαίρα του δυνατού κι όχι του υπαρκτού , αφού ουσιαστικά η Karen Berger αποφάσισε να πάρει τα δύο βήματα που η DC δεν πήρε ποτέ , να διατηρεί εμπιστοσύνη στους δημιουργούς της δίχως να τους αποσπά τα δικαιώματα και να τολμήσει αυτό που δεν άφησαν το Moore να κάνει, να δώσουν μια πιο σκοτεινή, με ψεγάδια χροιά σε ήρωες established. “Πάρε απλά το όνομα και ξέχνα τον ήρωα της Golden age, φτιάξε ο,τι θέλεις εσύ”. (Τάδε Έφη Karen Berger στο Neil Gaiman για το Sandman). Δυστοπία και έκπληξη Η σειρά μοιραία είναι επηρεασμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της από τη βαθιά αγωνία που στιγμάτισε βαθιά τη δεκαετία του 1980 στα κόμικς, τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας και τον κινηματογράφο. Σε επίπεδο αμερικανικό, ευρωπαϊκό και εγχώριο δεν υπάρχει κάτι που να εξέπεμπε ένα άρωμα πιο έντονο από ότι αυτό . Από ένα σημείο και μετά το “κακό” ( ή αν προτιμάτε, απλά πολύ σκληρό) τέλος φαίνεται ότι θα έρθει , αλλά μέσα από αμέτρητες λεπτομέρειες (το μεγάλο όπλο των Watchmen) διατηρείται μια ισορροπία που βγάζει ταυτόχρονα ένα 50-50 για την τελική έκβαση. Το βιβλίο με τις μαρτυρίες του μάρτυρα πίστης Rosarch που σώθηκε δίνει μια σκοτεινή δικαίωση στο μεγάλο παράπονο με το οποίο αφήνει τον αναγνώστη στο τέλος η ιστορία. Πρόσφατα έκανα το συνειρμό με τους Watchmen βλέποντας μια άλλη σειρά του Hbo, το βιογραφικό Chernobyl. Όταν αναφέρθηκαν στο τέλος οι κασέτες με τις μαρτυρίες του που βγήκαν στο φως μετά το θάνατο του, ένα θάνατο που προήλθε έπειτα από την προσωπική κόλαση στην οποία φρόντισαν να τον βάλουν ανώτερα κεφάλια επειδή τόλμησε να μην αποκρύψει αλήθειες που καυτηρίασαν την πάλαι ποτέ Σοβιετική ένωση. Η δυστοπική ατμόσφαιρα λοιπόν του Moore γίνεται σκέψη στο κεφάλι μας βλέποντας μια αληθινή ιστορία που επί Ουκρανικού εδάφους έμελλε να μείνει για πάντα ως ένα από τα πιο τρομακτικά συμβάντα στην ιστορία της ανθρωπότητας αφού το προσωπικό συμφέρον και η μεγαλομανία στα όρια της σχιζοφρένειας έβαψαν με αίμα τον πλανήτη και στις δύο περιπτώσεις, τη μυθοπλασία και την πραγματικότητα. Το Watchmen στα late 80s ήταν πραγματικά ο ακρογωνιαίος λίθος της ενηλικίωσης των κόμικς. Σειρά και προσδοκίες Ζούμε ακόμα σε ρυθμούς … Τζόκερ, μια ενήλικη ιστορία που με μεγάλες παραλλαγές έγινε ταινία και σε πολλούς δεν άρεσε αυτό. Ένας παραλληλισμός στο τρέιλερ εύκολα γίνεται αφού παρακολουθούμε μια παρέλαση ιδεαλιστών με μάσκες Rosarsch, έπειτα από την αντίστοιχη με μάσκες κλόουν στην ταινία με τον Χοακίν Φοίνιξ. Η DC comics αποδίδει σιγά σιγά τη black label φιλοσοφία στην οποία έχει επενδύσει τελευταία στα κόμικς και στην οθόνη, δίνοντας στους δημιουργούς την ελευθερία που επί χρόνια της στέρησε ώστε να κινηθούν ελεύθερα χωρίς να ακολουθούν πιστά τα origins των χαρακτήρων αποδίδοντας φανταστικές ιστορίες, συχνά ακατάλληλες για ανηλίκους μέσα από μίνι σειρές με μέση, αρχή και τέλος (επιτέλους) και μακριά από το φαύλο κύκλο των μηνιαίων σειρών που ευτελίζονται από μόνες τους (Batman by Tom King, το ένα μηνιαίο τεύχος έγινε δύο τεύχη για να εξαργυρώσει η DC την επιτυχία στο έπακρο και τα δύο τεύχη έγιναν η καταστροφή). Στη σειρά λογικά θα δούμε πολλά πράγματα που δε συνέβησαν ποτέ στην κεντρική ιστορία ούτε στα Before Watchmen prequels ή στο Doomsday Clock. Πολλά καλά βιβλία και ταινίες γίνονται βασιζόμενα σε έναν απλό κανόνα. Στη μυθοπλασία υπάρχει ελευθερία και ένα based προϊόν μυθοπλασίας αλλάζει ως ένα βαθμό για καλό σκοπό . Αυτός ο επαναστατικός τρόπος σκέψης ξεκίνησε κατά μία έννοια το 1986 με το The Dark Knight Returns του Frank Miller και φυσικά με το Watchmen (σε mainstream επίπεδο πάντα). Who watches the Watchmen Πράγματα που θα θυμόμαστε: – η ανατριχιαστική παραπομπή του ρολογιού με εκείνο της ανθρωπότητας που πλησίαζε προς…μεσάνυχτα στο πλαίσιο του τρόμου του πυρηνικού πολέμου των 80s μεταξύ Σοβιετικών και ΗΠΑ. -η αποδοχή του σεξ, της βίας και του μη κοινώς αποδεκτού στα mainstream comics. Οι σκηνές σεξ της μητέρας του Rosarch, ο γυμνός Doctor Manhattan, η εξαΰλωση του Rosarch και η… πολύ σέξι Silk Spectre ήταν στοιχεία που μέχρι τότε είχαμε δει μόνο σε indie comics. – το “κακό ” τέλος που έκανε την εκδοτική ομάδα να τσακωθεί με τον Alan Moore καθώς θεωρήθηκε ότι δεν έβγαινε νόημα από το μήνυμα του Ozymandias ότι βάφοντας με αίμα εκατομμυρίων νεκρών τον πλανήτη θα έφερνε την ειρήνη και ότι οι αναγνώστες θα σοκάρονταν. Το αινιγματικό επίσης τέλος που δεν μας άφησε ποτέ να δούμε αν το βιβλίο του Rosarch θα έφθανε στη δημοσιότητα όσο και να μην αρέσει σε πολλούς είναι καταλυτικό στη θρυλοποίηση των Watchmen. – τα χρώματα που χρησιμοποίησε ο Higgins ήταν ίδια σε “καλούς” και “κακούς”, πράγμα πλήρως ασυνήθιστο για τα κόμικς τότε, αφού το καθιερωμένο μοτίβο ήθελε τα βασικά χρώματα να γεμίζουν τις φιγούρες των πρώτων και τα σύνθετα εκείνες των δεύτερων . Η τέλεια αντανάκλαση της αμφιλεγόμενης ηθικής που χαρακτήριζε την πλευρά των ηρώων όσο εκείνης των εχθρών. – η ανάδειξη των Watcmen από το περιοδικό Time ως μιας από τις 100 κορυφαίες νουβέλες της ιστορίας. Τα κόμικς δεν θα ήταν μόνο για παιδιά ποτέ ξανά πια και σε αυτό είχε μπει σφραγίδα. Ο άνθρωπος που έγινε θεός Είναι χαρακτηριστικό το ποσό τσαλακώνεται ο μύθος των υπερηρώων σε αυτή τη σειρά κόμικς. Για αυτό άλλωστε δεν ακολουθήθηκε το αρχικό σενάριο όπου οι πρωταγωνιστές θα ήταν ήρωες ορόσημα όπως ο Question (που με ορισμένες παράλληλες γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα του τελικά ο Rosarch) και το δίδυμο Moore-Gibbons έπλασε νέους ήρωες. Είναι φανερό το μοτίβο στο οποίο κινήθηκαν όσο αφορά κάποιους χαρακτήρες αφαιρώντας τους τα δυνατότερα στοιχεία τους. Δύο είναι τα πιο τρανταχτά παραδείγματα, ο Batman που απογυμνώθηκε από την ατσάλινη θέληση του και την επιμονή του να βρίσκει σε όλα τη λύση για να πάρουμε στα χέρια μας το δυσλειτουργικό Night Owl ενώ την ίδια στιγμή ο Ozymandias εχει το μυαλό του νυχτερίδα, δυνάμεις απίστευτες σαν εκείνες του Superman αλλά το ήθος του δεύτερου έχει πάει περίπατο. Η πιο έξυπνη σκέψη όμως είναι ο Dr Manhattan, ο άνθρωπος που έγινε θεός. Ο ταπεινός και ταλαντούχος νέος που έχει γερά θεμέλια για μια καλή συζυγική ζωή και καριέρα γίνεται ένας θεός με απεριόριστες δυνάμεις και αθανασία μετά το φριχτό του ατύχημα. Ναι, εύστοχα το Watchmen έχει χαρακτηριστεί ως το Citizen Kane των κόμικς αλλά στην προκειμένη υπάρχει ένα διαφορετικό υπόβαθρο. Κάποτε ο Ιησούς Χριστός από το Κάνσας , ο Κλαρκ Κεντ έγινε ο μεσσίας και ο καλός άνθρωπος που κοίταξε χαμηλά για να δει τους άλλους ανθρώπους στα μάτια. Όσο και να αντιπαθούν το Σούπερμαν για τον κλισέ αμερικανοκαθολικισμό του και το ποιόν του ως ένα καλό παιδί που κάνει όσα του δίδαξαν οι γονείς του, όσο και να μη σταματούν ποτέ τα κρύα αστεία για τη στολή του, νομίζω κάθε αναγνώστης κάπου, κάπως, κάποτε έχει ταυτιστεί με το ήθος του και την ήρεμη δύναμη που όταν την αγκαλιάζει η οργή του γίνεται ένα πάθος ικανό να αλλάξει τα πάντα. Είναι ο κρυφός πόθος κάθε ανθρώπου να το βρει στον εαυτό του και στους γύρω του. Ο μπλε θεός είναι το αντίθετο,ε εκείνος που έγινε μια μεγάλη μπάλα αλαζονείας και κυνισμού όταν απομονώθηκε από την ανθρώπινη φύση του , ενώ μόνο η κατάθλιψη έχει απομείνει ενδόμυχα να του θυμίζει όσα ήταν και όσα δεν πρόλαβε να γίνει.Ο Moore κατά πάσα πιθανότητα είχε στο μυαλό του όταν έδινε πνοή σε αυτό το χαρακτήρα το αντίθετο του Σουπς και το αποδίδει με τρόπο φιλοσοφικό και καθόλου εξόφθαλμο μακριά από την πεπατημένη που ακόμα συναντάμε σήμερα στην ποπ κουλτούρα (βλέπε την πρόσφατη ταινία bright burn) όπου το αντίθετο του Σούπερμαν είναι απλώς ένα παντοδύναμο ον με σατανικές προθέσεις( ή σοβιετικό όπλο να προπαγανδίζει ) που προσγειώθηκε από κάπου μακριά . Spawn #10 και άλλα Watchmen ανιψάκια Το κόμικ The authority το Warren Ellis που έχει σαφείς επιρροές από τους Watchmen και είναι η πρώτη ιστορία κόμικς που παρουσίαζε σούπερ ήρωες εκ των οποίων κάποιοι μεταξύ άλλων ήταν ανοικτά γκέι . The boys επίσης που απολαύσαμε πρόσφατα στη μικρή που ξεκίνησε από τη Wildstorm επίσης για να συνεχίσει στη Dark Horse comics έπειτα από το περιστατικό λογοκρισίας με τη DC Comics και βλέπουμε ουσιαστικά τους Watchmen ξεκάθαρα χυδαίους και ανδρείκελα της σκοτεινής πλευράς του μάρκετινγκ ,πολλές ακόμα ιστορίες… Το ρητό λέει “οι σοφοί κλέβουν ενώ οι ατάλαντοι απλά αντιγράφουν ‘. Δε χρειάζονται αναλύσεις για να αποδειχθεί ότι ο αγαπημένος μας Garth Ennis εδώ υπάγεται στους πρώτους . Και ένα διαμάντι , το τεύχος του Spawn που στα πρώτα του μόλις τεύχη έφερνε μια νέα επανάσταση στα κόμικς με το hardcore σχέδιο και τον απόλυτο αντιήρωα που πούλησε την ψυχή του στο διάολο σημαδεύοντας μια ολόκληρη γενιά πολύ νεαρών τότε αναγνωστών . Σε εκείνο το τεύχος ο Todd McFarlane αποφασίζει να μας διηγηθεί με τρόπο “γλυκό ” και χιουμοριστικό ορισμένα από τα πιο σοβαρά και θλιβερά ταυτόχρονα γεγονότα για τα δικαιώματα των χαρακτήρων κόμικς και καυτηριάζει αφενός τις δύο μεγάλες εταιρείες του χώρου και αφετέρου και τους δημιουργούς που πούλησαν την ψυχή τους την ίδια σε πολλές περιπτώσεις. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη σελίδα όπου είναι σαφές το υπονοούμενο ότι ήρωες όπως ο Σούπερμαν και ο Γούλβεριν και οι άλλοι είναι σε ένα μπουντρούμι της κόλασης ενώ στην άλλη μεριά είναι οι δημιουργοί τους , καταδικασμένοι οικειοθελώς . Στη σελίδα αυτή φιγουράρει μεταξύ άλλων η λέξη ” Watchmen” . Ο Spawn στο τέλος καταλήγει με το φίλο του το Cerebus στη θαλπωρή του οικογενειακού του σπιτιού , την οποία δυόμισι δεκαετίες μετά ακόμα δεν έχει δει στο continuity της ιστορίας και στην τελευταία σελίδα δύο άλλοι φίλοι ,οι δημιουργοί των δύο , Todd McFarlane και δίνουν ορκο ότι οι ήρωες τους θα είναι δικά τους πνευματικά παιδιά για πάντα. … το αν ο Todd McFarlane από Χριστός έγινε Ιούδας ή όχι στη συνέχεια αφήνοντας πλήρως τα κόμικς και το Spawn όταν εκείνος έγινε household name , έρμαιο ενός φαύλου κύκλου ιστοριών αέναης επανάληψης με εξαιρετικό σκίτσο πάντα και μια πολιτική ” τα βγάζουμε από τις φιγούρες” είναι μια άλλη ιστορία και όχι της παρούσης. https://anthem.gr/8064/watchmen-alhtheies-ke-gegonota/
  20. "Too late for me,too late for you..There's no turning back..now.What's going to happen is going to happen.It has to.You can't stop it and neither can I..." - Hal Jordan,Green Lantern. H δεκαετία του '90 ήταν πραγματικά μία παράξενη δεκαετία ειδικά για τα υπερηρωικά κόμικ.Κουβαλώντας οι περισσότεροι από τους ήρωες αρκετές δεκαετίες στη πλάτη τους έμοιαζαν και έδειχναν ήδη κουρασμένοι,ενώ η εμφάνιση μίας νέας τότε εταιρείας της Image(με νέους ήρωες γεμάτους πληθωρικούς μύες και μεγάλα όπλα-και όχι μόνο)έκανε τη κατάσταση ακόμα δυσκολότερη...Παρ'όλα τα απανωτά Crisis και reboot(ειδικά στη DC που ετοιμαζόταν για ένα ακόμη με το Zero Hour)οι περισσότεροι ήρωες αγκομαχούσαν σε πωλήσεις,η Marvel θα ετοίμαζε σε 3 χρόνια το δικό της reboot(με το Heroes Reborn σε όσους χαρακτήρες της δεν πούλαγαν δηλ.Iron Man,Captain America,Fantastic Four και Avengers)ενώ η DC σκέφτηκε το θέμα κάπως διαφορετικά.... Γιατί να μην αντικαταστήσουμε τους ήρωες που δεν πουλάνε με νεότερες και καινούργιες εκδοχές τους;;Δε κάναμε το ίδιο με το πέρασμα από τη Golden age εποχή στη Silver age;;Άρα θα λειτουργήσει και πάλι,και θα ανανεώσουμε ριζικά τους κουρασμένους ήρωες και τους τίτλους τους...Ήδη μετά το Crisis υπήρχε καινούργιος Flash(Wally West στη θέση του Barry Allen που είχε πεθάνει)ο Superman είχε πεθάνει λίγο καιρό πριν και είχε ξαναγυρίσει με χαίτη(!!)ενώ και ο Bat Man θα έδινε τη θέση του λόγο τραυματισμού σε έναν νεότερο και πιο βίαιο νέο τον Jean Paul Valley(Azrael)ανανεώνοντας ριζικά-τουλάχιστον εμφανισιακά- τον μύθο του σκοτεινού ιππότη...Θα ακολουθούσε το ίδιο και με τον Oliver Queen που θα τον αντικαθιστούσε ο γιος του...Όλα καλά μέχρι εδώ αλλά στη περίπτωση του Green Lantern κάτι θα πήγαινε λίγο στραβά με την αντικατάσταση του από ένα νέο Πράσινο Φανό με το όνομα Kyle Rayner.Οι υπεύθυνοι της DC ακολούθησαν τη τακτική "πονάει χέρι κόψει χέρι" σε μία προσπάθεια να ανεβάσουν τις πωλήσεις στον τίτλο.Το story arc της αντικατάστασης του Hal Jordan από το νέο Green Lantern θα εκτυλίσσονταν σε τρία τεύχη (Green Lantern vol.3 48-50)από τον Γενάρη του 1994 μέχρι και τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς και θα ονομαζόταν Emerald Twilight,ή όπως θα το ονόμαζα εγώ το τέλος μίας ολόκληρης εποχής για τον τίτλο και ολόκληρο το Green Lantern saga... Aλλά και πάλι υπενθυμίζω με το λάθος τρόπο δοσμένο.... Ως μέρος ενός μεγαλύτερου story arc του "Reign of the Supermen" όπου ο Superman επέστρεφε θριαμβευτικά μετά το "θάνατο" του για να αντιμετωπίσει τον Cyborg(που ήταν ένας από τους 4 νέους Supermen κατά την απουσία του)και τον Mongul,o Hal Jordan που βοηθούσε και εκείνος τον άνθρωπο από ατσάλι στη δύσκολη αποστολή του είδε με φρίκη την πόλη του,την Coast City,να καταστρέφεται από τον Cyborg...Επτά εκατομμύρια άνθρωποι εξαφανίζονται σε μία στιγμή,και οι φωνές του θα στοιχειώσουν τον Hal Jordan περισσότερο από όσο θα μπορούσε να φανταστεί...Το τεύχος #48 του Green Lantern θα ξεκινήσει ακριβώς μετά από τα γεγονότα του "Reign of the Supermen" και θα σημάνει και την έλευση ενός νέου συγγραφέα στον τίτλο του Ron Marz(ο οποίος διαδέχτηκε τον Gerard Jones στον τίτλο που είχε γράψει ένα εντελώς διαφορετικό σενάριο). Ο Ηal Jordan στέκεται στα ερείπια της καταστρεμένης πόλης του έχοντας για συντροφιά τα κομμάτια μίας κούκλας,το μόνο στοιχείο που θυμίζει πλέον ότι σε εκείνο το ground zero,κάποτε ζούσαν επτά εκατομμύρια άνθρωποι...Σε μια στιγμή αγνής αγωνίας, ο Hal χρησιμοποιεί το δαχτυλίδι δύναμης του για να ξαναδημιουργήσει την Coast city, τους ανθρώπους που είχαν πεθάνει στο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα του,τον οποίο τον είχε πάντα σαν ήρωα του άσχετα αν εκείνος ποτέ δε του έδωσε την απαιτούμενη σημασία και αξία που χρειαζόταν,και της πολυαγαπημένης του μητέρας,καθώς και του πρώτου του σχολικού έρωτα...Θα μπορούσε να έχει τη δύναμη ενός Θεού και να τα ξαναφτιάξει όλα από την αρχή,αλλά..... ... Όταν τελειώνει η ενέργεια του δακτυλίου του, ένας από τους Guardians of the Universe έρχεται σε επαφή μαζί του μέσω μιας ολογραφικής προβολής για να του πει ότι παραβιάζει έναν από τους βασικούς κανόνες του Green Lantern Corps , ο οποίος απαγορεύει στους Lanterns να χρησιμοποιούν τα δαχτυλίδια τους για προσωπικό ώφελος. Εξοργισμένος από την απάθεια τους, ο Hal παίρνει την ενέργεια από την προβολή και πηγαίνει στον πλανήτη Oa των Guardians, με την πρόθεση να αφαιρέσει όλη την ενέργεια από την Κύρια Μπαταρία(Main Battery) για να δημιουργήσετε ξανά μόνιμα το Coast City.Oι Guardians όμως έχουν άλλη άποψη,και επιστρατεύουν όλα τα Green Lantern Corps εναντίων του...Οι αδελφικοί φίλοι και σύντροφοι στον αγώνα,μέσα σε μία στιγμή γίνονται εχθροί...Και κάθε φορά που ο Hal νικάει και έναν παίρνει και τα δαχτυλίδια τους...Σύντομα φτάνει στον πλανήτη Οa,αλλά οι Guardians δεν έχουν πει τη τελευταία τους κουβέντα,και θα ρίξουν το "γερό" χαρτί τους στην παρτίδα με καταστροφικά αποτελέσματα..Για όλους!!! Όπως ανέφερα και προηγουμένως ναι μεν οι υπεύθυνοι της DC αποφάσισαν να αντικαταστήσουν τους περισσότερους ήρωες τους με νεότερες εκδοχές τους(κάτι που έκανε και η Marvel χρόνια αργότερα με όχι πετυχημένο αποτέλεσμα-όλα στο βωμό του diversity..)αλλά σε κανέναν από τους ήδη αντικατεστημένους ήρωες της δεν τον μετέτρεψε σε villain όπως στη περίπτωση του Hal Jordan.Σίγουρα το shock value πάντα πουλάει,αλλά είναι και ιεροσυλία να μετετρέπεις έναν ήρωα-και τον καλύτερο Green Lantern που πέρασε ποτέ από τα corps και όχι μόνο-σε εχθρό,όσο και αν αυτό θα βοηθήσει αργότερα την εξέλιξη της ιστορίας,και την εξέλιξη του νέου Lantern-Kyle Rayner-που καλείται πλέον να σηκώσει ένα μεγάλο φορτίο στους ώμους του,και ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία.Που σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να αμαυρωθεί έτσι...Βέβαια αργότερα η DC προσπάθησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα,με το Final Night στην οποία ο Hal Jordan(ως Parallax πλέον,villain)θα "θυσιαστεί" για να σώσει ολόκληρο το DC universe από μία ανελέητη καταστροφή που απειλεί τον Ήλιο και ολόκληρη την ανθρωπότητα.Θα πεθάνει σαν ήρωας όπως έπρεπε να είχε γίνει από την αρχή...Και φυσικά μετά ο Geoff Johns με το Green Lantern Rebirth(Οκτώβριος 2004-Μάιος 2005)και αφού ο Jordan είχε ενωθεί μέχρι και με την οντότητα του Spectre,θα τα ξανακάνει όλα όπως ήταν και ούτε γάτα,ούτε ζημιά...Ευτυχώς στο κόσμο των υπερηρωικών κόμικ δίνεται πάντα και δεύτερη(και τρίτη,τέταρτη)ευκαιρία για να επανορθώσει κάποιος και να γίνει και πάλι ο ήρωας που χρειάζεται... Παρ'όλα αυτά η ιστορία αξίζει να διαβαστεί αφού είναι ένα ταξίδι στη μοναχική και πονεμένη ψυχή του Hal Jordan,ενός ανθρώπου που ήθελε απλά να αποδείξει ότι και εκείνος αξίζει,πρώτα στα μάτια του πατέρα του,μετά στα μάτια των άλλων ανθρώπων,μα περισσότερο στον ίδιο του τον εαυτό...Ένας άνθρωπος που αισθάνεται ότι υπηρέτησε πιστά τους Guardians και ολόκληρο το σύμπαν με το καλύτερο δυνατό τρόπο,αλλά την δυσκολότερη στιγμή του,αισθάνθηκε προδομένος,μόνος,εγκαταλελειμμένος,ακόμα και φοβισμένος..δίνοντας τη δυνατότητα στη σατανική ύπαρξη του Parallax,μίας οντότητας που είχαν φυλακίσει μέσα στη κύρια Μπαταρία του Oa,να κυριεύσει τον ήδη καταπονημένο Hal και να τον οδηγήσει στην άλλη πλευρά..... Σε αντίθεση με έναν άλλο άνθρωπο χωρίς φόβο(όπως ήταν και ο Hal)τον Matt Murdock Και το Daredevil Born Again που έχασε τα πάντα,οδηγήθηκε στη παράνοια αλλά στο τέλος μπόρεσε να σταθεί ξανά στα πόδια του και να μαζέψει τα κομμάτια του συνεχίζοντας τη ζωή του,ο Hal δυστυχώς δε μπόρεσε να αποφύγει τη τραγική του μοίρα,και πέρασε στην άλλη πλευρά,τη σκοτεινή,η οποία τον κυρίευσε ολοκληρωτικά,χωρίς να υπάρχει γυρισμός,περνώντας μία γραμμή που μέχρι τότε δε φανταζόταν ποτέ ότι θα είχε το θάρρος να το κάνει... Ακόμα και οι ήρωες μπορούν να νικηθούν,όχι από κάποιο εχθρό,αλλά από την ίδια τους τη στοιχειωμένη ψυχή...Και αυτός είναι ένας εχθρός που δε μπορεί να νικηθεί εύκολα,ακόμα και αν διαθέτεις το πιο παντοδύναμο όπλο ολόκληρου του σύμπαντος δηλαδή το δαχτυλίδι του Πράσινου Φανού...Δυστυχώς αυτό το κακό θα ξεφύγει από το βλέμμα του φαναριού,είτε σε μία φωτεινή ημέρα,είτε σε μία σκοτεινή νύχτα.... Mε πολλή καλή εικονογράφηση από Darryl Banks( τεύχος #50 κλασικό το ολοσέλιδο panel με τον Hal Jordan σαν Parallax)Bill Willingham(τεύχος # 48)και Fred Haynes (τεύχος #49) ο Ron Marz γράφει μία από τις πιο αξιομνημόνευτες και controversial ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ για τον Green Lantern,ακόμα και αν μας αφήνει σίγουρα μία γλυκόπικρη γεύση για το πως "έβγαλαν" από τη μέση έναν από τους μεγαλύτερους ήρωες του DC universe,αν και ο ίδιος ο Ron Marz μου είπε ο ίδιος όταν τον συνάντησα στο Athenscon το 2016 ότι δε μετανιώνει για αυτή την απόφαση.Στο κάτω κάτω μας έδωσε ακόμα έναν από τους καλύτερους Lantern που πέρασαν ποτέ από τον τίτλο,τον Kyle Rayner,που έγραψε τη δική του χρυσή(ή σμαραγδένια πράσινη)ιστορία στο μύθο των Πράσινων Φανών. Η ιστορία έχει κυκλοφορήσει σε trade διαδοχικά το 1994,το 2003,και το 2017 δείχνοντας έτσι ότι αν μη τι άλλο ανήκει στις κλασικές του Green Lantern Mythos. Το κείμενο θα το βρείτε και ΕΔΩ
  21. Με αφορμή το θάνατο του Dennis O'Neil ας θυμηθούμε ένα από τα κλασικότερα runs που έχει να μας δώσει το αμερικάνικο υπερηρωικό κόμικ τα τελευταία 50 χρόνια.Εκείνο του O'Neil στον Green Lantern που άφησε πραγματικά εποχή. H διαφορά ανάμεσα στις δύο "μεγάλες" εταιρείες Marvel&DC ειδικά στη δεκαετία του '60 ήταν ότι οι ιστορίες σε κάποιους τίτλους της Mαrvel έθιγαν και διάφορα κοινωνικό-πολιτικά θέματα τα οποία οι περισσότεροι τίτλοι της DC (ειδικά οι big sellers)δεν "ακούμπαγαν" τουλάχιστον μέχρι το τέλος της δεκαετίας αυτής.... Αυτό άλλαξε όταν τον τίτλο του Green Lantern ανέλαβε ο συγγραφέας Dennis O'Neil στο τεύχος #76 (Απρίλιος 1970),πρόσθεσε σε αυτόν και τον Green Αrrow και με σχεδιαστή τον Neil Adams(που είχε ανανεώσει τον χαρακτήρα του Arrow τόσο σε εμφάνιση όσο και σε νοοτροπία έναν χρόνο πρίν)ξεκίνησε ένα καταπληκτικό run που άλλαξε το status quo των δύο χαρακτήρων και ιδιαίτερα του Green Lantern που μετατράπηκε σε έναν more down on earth character.Από τη μία ο πιο επαναστατικός χαρακτήρας του Oliver Queen που με όπλα μόνο τα βέλη του προσπαθεί τα διορθώσει τα κακώς κείμενα και εναντιώνεται σε κάθε μορφής αδικία ακόμα και αν παρεκλίνει απο τον νόμο όπου χρειάζεται. Από την άλλη ο Hal Jordan πιο εμβληματικός υπέρ ήρωας , έχοντας το πιο δυνατό όπλο του γαλαξία το δαχτυλίδι του πράσινου φανού,κινείται πάντα μέσα στα όρια της τάξης και του νόμου(και είναι φυσικό αφού ανήκει σε μία "διαστημική αστυνομική υπηρεσία" τα Green Lantern Corps)δημιουργούν ένα εκρηκτικό δίδυμο τόσο αταίριαστο μεταξύ τους αλλά και τόσο δυναμικό!! Ο Queen είναι αυτός που πείθει τον Jordan να βγεί παραέξω από την τυφλή υπακοή του νόμου που του έχουν επιβάλλει οι Guardians of Universe σαν μέλος των corps και να βοηθάει αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη με οποιοδήποτε κόστος... Ο τίτλος αρχίζει να θίγει θέματα που μέχρι τότε δεν είχαν αναφερθεί σε άλλους τίτλους της DC(Βία,ρατσισμό,κυβερνητική και μή διαφθορά)ενώ στα τεύχη #85-86 (Αύγουστος-Οκτώβριος 1971)θίγεται και το ζήτημα των ναρκωτικών όταν ο Queen ανακαλύπτει με φόβο ότι ο παλιός προστατευόμενός του και σύντροφος στον πόλεμο του εγκλήματος Speedy(Roy Harper)είναι τοξικομανής...Ένα ζήτημα έθιξε και ο Stan Lee στα τεύχη του Amazing Spider Man(και χωρίς τον κώδικα των κόμικς) #96-98(Mάιος - Ιούλιος 1971)..O Roy ξεφεύγει απο τον εφιάλτη των ναρκωτικών με τη βοήθεια της Black Canary(ο Queen δεν μπόρεσε να το διαχειριστεί και με τον καλύτερο τρόπο θα λέγαμε..)που γίνεται και το love interest του Oliver Queen απο τότε και για πολλά χρόνια ακόμα...Το τεύχος αυτό πήρε και συγχαρητήρια επιστολή απο τον τότε δήμαρχο της Νέας Υόρκης John Lidsay... Δυστυχώς οι πρωτοποριακές και επαναστατικές(ειδικά για DC) αυτές ιστορίες για την εποχή τους δεν είχαν την επιτυχία που τους άξιζε ή περίμεναν οι ιθύνοντες της DC...Ο ήδη αδύναμος τίτλος του Green Lantern που με αυτές τις προσθήκες δεν αύξησε περισσότερο τις πωλήσεις του οδηγήθηκε σε cancelation με το τεύχος #89 (Μάιος 1972)αλλά επανήλθε μερικά χρόνια αργότερα (με το τεύχος #90 Αύγουστος 1976)πάλι με συγγραφέα τον Dennis O'Neil(ο οποίος όμως δεν έγραφε πλέον ιστορίες κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου)αλλά με σχεδιαστή τον εξίσου ταλαντούχο Mike Grell o oποίος μερικά χρόνια αργότερα θα ανανεώσει ακόμα περισσότερο τον Green Arrow με το εκπληκτικό mini series Green Arrow:The Longbow hunters του 1987,που θα μιλήσουμε γι'αυτό σε μελλοντικό μου άρθρο(καθώς και για πρώτη φορά μηνιαίος τίτλος για τον ήρωα) πάνω στο οποίο θα βασιστεί εν μέρει και η τηλεοπτική μεταφορά του ήρωα το Arrow με πρωταγωνιστή τον Stephen Amell.
  22. Το Δεκέμβριο του 1995, μια βδομάδα μετά την εμφάνιση του άλμπουμ όπου διασκεύαζε σε κόμικ την ταινία Batman Forever, οι εκδόσεις Πέργαμος έκαναν το επόμενο βήμα τους στο χώρο, δημοσιεύοντας την πρώτη τους μηνιαία σειρά, το Batman Περιπέτειες, σειρά που βασιζόταν στην σειρά κινουμένων σχεδίων Batman - The Animated Series του Bruce Timm. Αυτή ήταν μόλις η δεύτερη φορά που έβγαινε σειρά με τον Batman με περιοδική κυκλοφορία (ongoing) στην χώρα μας, κάτι που σε πρώτη φάση μπορεί να ξένιζε, αλλά η δημοφιλία της σειράς κινουμένων σχεδίων που προβαλλόταν μεταγλωττισμένη από τον Αντ1 εκείνα τα χρόνια, την τοποθετεί στο κατάλληλο χρονικό πλαίσιο. Ακόμα και χωρίς αυτό όμως, η σειρά άνετα κερδίζει σε επίπεδο ποιότητας, μιας και τα τεύχη αυτά, περιέχουν μερικές από τις καλύτερες ιστορίες που δημοσιεύτηκαν ποτέ στην Ελλάδα με τις περιπέτειες του Σκοτεινού Ιππότη, όπως ακριβώς η σειρά κιν. σχεδίων περιέχει μερικές από τις πιο καλογραμμένες και ουσιαστικές ιστορίες του, επίπεδα πάνω από αυτό που θα περίμενε κανείς για υλικό που προωθούνταν σε παιδιά, καλύπτοντας όλο το αφηγηματικό φάσμα των περιπετειών του. Στο περιοδικό δημοσιεύτηκαν δύο σειρές ουσιαστικά: Τα Batman Adventures v1, που στην Αμερική έβγαλε 36 τεύχη και δύο Annuals, και το The Batman and Robin Adventures, που στην Αμερική έβγαλε 25 τεύχη και 2 Annuals και βασιζόταν στην μετονομασία της σειράς του Bruce Timm ως The Adventures of Batman & Robin. Όλες οι έντυπες ιστορίες ήταν πρωτότυπες και δεν βασίζονταν σε κάποιο από τα επεισόδια που προβλήθηκαν. Η Πέργαμος έβγαλε όλη την πρώτη σειρά (εκτός των Annuals) και τα 24 από τα 25 τεύχη της δεύτερης, καθώς διέκοψε την έκδοση με το 60ο τεύχος. Η διανομή είχε προ πολλού γίνει προβληματική, χάνοντας τακτικά μήνες κυκλοφορίας και έχοντας αφαιρέσει τις όποιες ενδείξεις θα μπορούσαν να προσδιορίσουν χρόνο και μήνα κυκλοφορίας του εκάστοτε τεύχους. Αξίζει να σημειωθεί, πως όποια και να ήταν η ονομασία του περιοδικού στα εξώφυλλα, στην ταυτότητα έγραφε απλώς Batman, ένδειξη πως απλά σκόπευαν να το συνεχίσουν με ότι σειρά ήταν διαθέσιμη, στο ύφος του Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά. Και αυτό ήταν το σύνολο των κυκλοφοριών αυτής της εμφανώς μικρής και αφανούς κατά τα άλλα εκδοτικής. 2 σειρές με Μπάτμαν και Σούπερμαν, ένα αυτόνομο και αδιάφορο άλμπουμ και μερικοί τόμοι ξεστοκαρίσματος που τα πλάσαραν ως trades.
  23. Στις 13 Ιουνίου του 1996, σχεδόν 12 χρόνια μετά την διακοπή της σειράς του Σαμούχου, εμφανίστηκε η Β' περίοδος του MAD στην Ελλάδα, από την Delta Graph. Ένα τεύχος ΟΛΙΚΗΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, και με την απειλή ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗ ΘΑ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ να κοσμεί το εξώφυλλο, απειλή που για τουλάχιστον 2 χρόνια έμοιαζε αληθινή. Η δεύτερη σελίδα του πρώτου τεύχους περιείχε την εξέλιξη του ανθρώπινου γένους σύμφωνα με το κατά MAD ευαγγέλιον σε μια διαφήμιση παρωδία Μεξικάνικων εστιατορίων, και η σελίδα 4 ένα -ας το πούμε editorial - για να μπούμε στο κλίμα. Αυτό το ανάποδο και ειρωνικό ύφος ήταν αρκετό πιστεύω για να δείξει τις διαθέσεις της Ελληνικής ομάδας στον αναγνώστη που δεν είχε ιδέα για το ιστορικό περιοδικό ή την προγενέστερη Ελληνική του έκδοση. Αλλά δεν αρκέστηκαν εκεί. Οι υπεύθυνοι φρόντισαν να διαχωρίσουν την δικιά τους προσπάθεια, εντάσσοντας αρκετό υλικό φτιαγμένο από Έλληνες καλλιτέχνες, καθώς και εξώφυλλα του Μητρόπουλου, υλικό που παρωδούσε την Ελληνική κοινωνία, τους πολιτικούς και την Ελληνική showbiz. Εκεί ήταν και το μεγάλο του πρόβλημα όμως, μιας και το υλικό αυτό ήταν τις περισσότερες φορές αδιάφορο, ή απλώς κακό, αφήνοντας μια αίσθηση ανισότητας. Φήμες μάλιστα ήθελαν τους Αμερικάνους να είναι δυσαρεστημένοι με την προσθήκη Ελληνικού περιεχομένου. Δεν ξέρω κατά πόσο κάτι τέτοιο ισχύει, και, σε περίπτωση που ισχύει, κατά πόσο αυτό είχε σχέση με την ποιότητα του παραγόμενου εν Ελλάδι υλικού ή απλά δεν ήταν ικανοποιημένοι με το ότι δεν αγόραζαν αρκετό υλικό από αυτούς, είναι γεγονός όμως πως στα τελευταία τεύχη οι Ελληνικές συνεισφορές σταμάτησαν και στο τεύχος 25 που ήταν το τελευταίο και βγήκε 5 μήνες μετά το 24ο τεύχος, στο σημείωμα που ανέφερε την διακοπή του περιοδικού, ο διευθυντής σύνταξης ανέφερε πως το Αμερικάνικο περιοδικό δεν τους εκφράζει πλέον, κάτι που υποδεικνύει πως υπήρχε τουλάχιστον κάποια είδους ρήξης στις σχέσεις τους. Κάθε τεύχος είχε 48 ασπρόμαυρες σελίδες και 4 έγχρωμες (εξώφυλλα) με τιμή τσάμπα (499 δραχμές) και σχεδόν τσάμπα από το τεύχος 16 και έπειτα (599 δραχμές). Η διακοπή του περιοδικού σήμανε και το τέλος της διετής ενασχόλησης της Delta Graph με τα κόμικς, εταιρίας που η κύρια ασχολία της ήταν περιοδικά που ασχολούνταν με τα videogames, όπως το User και το Gamepro που είχε στον κατάλογο της εκείνη την περίοδο. 1 χρόνο αργότερα, μετονομάστηκε σε Hyperlink Press και δεν ασχολήθηκε ξανά με το ιδίωμα.
  24. Bat Man year two Στο προηγούμενο άρθρο μου αναφερθήκαμε στο αριστουργηματικό Bat Man year one των Miller/Mazzucchelli.Η επιτυχία αυτής της σειράς ώθησε τους editors της DC να αναζητήσουν και το sequel αυτής της ιστορίας έστω και με άλλους δημιουργούς...Και αυτή η ευκαιρία δόθηκε με μία ξεχασμένη ιστορία του Mike W.Barr από τις αρχές της δεκαετίας του '80(με αρχικό τίτλο Bat Man:1980)και η συνέχεια στα τεύχη του Detective comics(#575-578)ήταν εξίσου απολαυστική τουλάχιστον σχεδιαστικά αν όχι τόσο σεναριακά... Βρισκόμαστε ένα χρόνο μετά τα γεγονότα της πρώτης ιστορίας(year one)ο Bat Man είναι πλέον ο αναγνωρισμένος προστάτης του Gotham City,και ο επιθεωρητής Gordon πλέον ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας.Η επιστροφή ενός παλαιού vigilante του Gotham,του Reaper(Θεριστής),που χρησιμοποιεί ανορθόδοξους και βίαιους τρόπους για να αποδίδει δικαιοσύνη θα φέρει αντιμέτωπους τους δύο άντρες όχι μόνο μαζί του,αλλά και μεταξύ τους. Μετά από μία οδυνηρή ήττα στα χέρια του Reaper,o Bat Man αποφασίζει ότι πρέπει να τον αντιμετωπίσει με τα ίδια βίαια μέσα και αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το όπλο με το οποίο ο Joe Chill είχε σκοτώσει τους γονείς του(και το είχε κρυμμένο όλα αυτά τα χρόνια).Αυτό θα κάνει τον Gordon να τον θεωρήσει το ίδιο επικίνδυνο με τον Reaper.. Ειδικά δε όταν ο Bat Man αποφασίζει να συνεργαστεί με τοπικούς crime lords για να αντιμετωπίσουν μαζί την απειλή του Reaper.Οι αρχηγοί του εγκλήματος προτείνουν στον Bat Man έναν συνεργάτη που δεν είναι άλλος από τον άνθρωπο που χρόνια πριν είχε στερήσει την ζωή των γονιών του τον Joe Chill!!!Toν οποίο ο Bat Man σκοπεύει να σκοτώσει με το ίδιο αυτό όπλο,όταν τελειώσουν με τον Reaper.... Eδω ο Barr κατά κάποιο τρόπο προσπαθεί να "μοντερνοποιήσει" στοιχεία από το παρελθόν του Bruce Wayne εν όψη Crisis(τόσο με την ύπαρξη τoυ Joe Chill που μοιάζει σαν να μην πέρασαν τα χρόνια για εκείνον -μέχρι και το ίδιο look που είχε όταν σκότωσε τους Waynes έχει ακόμα ο μπαγάσας - όσο και με τον πρόδρομο του Bat Man στη Gotham city Reaper ο οποίος θα μπορούσε να ήταν και ο δάσκαλος του Punisher!)...Eνω η αντίδραση του Bruce Wayne τόσο στην ήττα του από τον Reaper(να τον αντιμετωπίσει με το ίδιο όπλο που πήρε από τη ζωή τους γονείς του-collector's edition πραγματικά!!) όσο και στην απόφαση του να συνεργαστεί με το δολοφόνο των γονιών του παραπέμπει περισσότερο σε άτομο πιο ψυχωτικό από τους villains που κατά καιρούς πολεμά παρά σε μασκοφόρο εκδικητή στον δεύτερο χρόνο της δράσης του... Βέβαια σε όλα αυτά υπάρχουν και κάποια ελαφρυντικά...Όπως προανέφερα ο Bat Man είναι ακόμα στο δεύτερο χρόνο της ύπαρξης του,δεν έχει την ίδια ωριμότητα με τον Bat Man που γνωρίζουμε σήμερα..όσο για το όπλο ίσως αυτό να είναι και ένα hommage στις πρώτες golden age στιγμές του χαρακτήρα που όντως είχε χρησιμοποιήσει όπλο για να ξεκάνει ένα Vampire..Άλλωστε ο χαρακτήρας του Bat Man βασίστηκε τόσο σε εκείνον του Zorro όσο και ενός άλλου "οπλοφόρου" εκδικητή των pulp fiction του the Shadow...Οπότε ας μην είμαστε σκληροί στο σενάριο του Μike W.Barr που σίγουρα δεν βρίσκεται εδώ στις καλύτερες στιγμές του(πολλές φορές οι δουλειές του είναι λίγο hit or miss εντάξει συμβαίνει στους περισσότερους αυτό)και αναπόφευκτα όταν η ιστορία σου αποτελεί sequel ενός αριστουργηματικού πρώτου arc γραμμένο και από τον Miller την εποχή του καλλιτεχνικού του οίστρου,τότε η σκιά του προκάτοχου σου πέφτει πολύ βαριά επάνω σου και φυσικά οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες... Ίσως αν η ιστορία κυκλοφορούσε με τον αρχικό της τίτλο να μην είμασταν και τόσο αυστηροί σε οποιαδήποτε σεναριακή αφέλεια υπάρχει ίσως μέσα της... Τα σχέδια στο πρώτο τεύχος αναλαμβάνουν οι Paul Neary&Alan Davies ενώ από το αμέσως επόμενο ο τότε πολύ ανερχόμενος Todd McFarlane(στην αρχή με inks του Alfredo Alcala,μετά μόνος του)και το σχεδιαστικό του στυλ αποτελεί έναν πρόδρομο αυτού που θα ακολουθήσει χρόνια αργότερα στον Spawn(εμφανέστατα επηρεασμένος από Bat Man αισθητική)με σκοτεινά panels,απέραντες κάπες που ανεμίζουν και πλαστικοποιημένες,σχεδόν φιδίσιες κινήσεις των σωμάτων των ηρώων...Φυσικά αργότερα ο Todd θα μεγαλουργούσε στο Amazing Spider Man της Marvel και θα άφηνε ανεξήτιλο το πέρασμα του στον τίτλο και στον ήρωα γενικότερα τόσο που θεωρείται η περίοδος του στο κόμικ ως η πιο κλασσική μετά από αυτή του Steve Ditko!!Όλα τα στοιχεία που καθιέρωσαν τον Todd σαν μεγάλο σχεδιαστή στα 90's υπάρχουν εδώ στην πρώιμη μορφή τους. Τα τεύχη αυτά του Bat Man Year Two κυκλοφόρησαν και σε trade το 1990 ενώ στην έκδοση του 2002 ονομάστηκε Bat Man year two:Fear the Reaper. Η ιστορία αυτή έβγαλε και ένα sequel(Full Circle) για το οποίο θα μιλήσουμε σε επόμενο άρθρο,ενώ πάνω σε αυτή και πολλά στοιχεία της πλοκής της βασίστηκε και κάποια χρόνια αργότερα η animated movie Bat Man mask of the Phantasm.Το άρθρο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  25. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 29-09-2016 Τίτλος Πρωτότυπου: The Dark Knight Returns: The Last Crusade 01 (15-06-2016) Η Τελευταία Σταυροφορία είναι ένα αυτόνομο τεύχος 64 σελίδων, το οποίο βγήκε ενώσω βρισκόταν σε εξέλιξη η δημοσίευση του DKII The Master Race, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ελλάδα που το είχε αναλάβει η Anubis, κυκλοφορώντας το σε τευχάκια. Η ιστορία αποτελεί prequel του αρχικού σκοτεινού ιππότη, καλύπτοντας τα γεγονότα που οδήγησαν στην πρώτη «συνταξιοδότηση» του ήρωα. Τόσο αυτό όσο και τον DKIII, βγήκαν με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του Dark Knight Returns. Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη. Ο Μπάτμαν έχει αρχίσει να γερνάει και να νοιώθει την επίδραση όλων των μαχών που έχει δώσει με υπερκακοποιούς σαν τον Κίλερ Κροκ. Στο πλευρό του, έχει τον Τζέισον Τοντ, τον δεύτερο Ρόμπιν, που ακριβώς όπως και στο κανονικό continuity, είναι πιο άγριος και παράτολμος σε σχέση με τον Ντικ Γκρέισον, που όπως έχουμε δει και στο All-Star Batman, στην αρχή δεν πήγαινε πίσω και αυτός από θέμα τραχύτητας, αν και ο Τοντ δεν δείχνει να ανταποκρίνεται και τόσο καλά στις παραινέσεις και διδαχές του Μπατμαν, σε σύγκριση. Μαζί λοιπόν, ερευνούν την ξαφνική ασταθή συμπεριφορά των πλουσίων της πόλης, μια συμπεριφορά που διαπιστώνουν πως έχει να κάνει με την Πόιζον Άιβι, που τους έχει βάλει να τις κάνουν χάρες με αντάλλαγμα την επιλογή τους ως το ταίρι της. Παράλληλα, η συμμορία του Τζόκερ προκαλεί μπελάδες ενώ ο ίδιος βρίσκεται ως τρόφιμος στο Άρκαμ, «καλλιεργώντας» νέους ακόλουθους, που θα τον βοηθήσουν, άθελα τους, να αποδράσει. Η συνδυασμένη πίεση που ασκούν αυτές οι δύο υποθέσεις, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη προβληματική συμπεριφορά του Ρόμπιν/Τοντ, οδηγούν τον Μπάτμαν σε στρατηγικά λάθη, καθώς προσπαθεί να αποκλείσει τον Ρόμπιν, πάνω που χρειάζεται την βοήθεια του περισσότερο από ποτέ. Και τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα επίπονα. Όχι τόσο επίπονα όμως όσο την θλίψη που θα νοιώσει, όταν ο Ρόμπιν, θα πάει να αντιμετωπίσει μόνος του τον Τζόκερ, μόλις μαθαίνει για την απόδραση του, κάτι που θα οδηγήσει στον θάνατο του. Όπως ίσως καταλαβαίνετε και από την περίληψη, η ιστορία είναι αρκετά ευθυτενής και δεν αλλάζει τίποτα ιδιαίτερο σε σχέση με το "πραγματικό" σύμπαν της DC, ούτε προσφέρει τίποτα ιδιαίτερο στην σάγκα του Σκοτεινού Ιππότη. Πολλοί το χαρακτήρισαν και ως αχρείαστο και από μια οπτική γωνιά, δεν έχουν άδικο. Απλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πρόκειται για ένα μέρος από μια μεγάλη σάγκα που δημοσιεύεται αποσπασματικά εδώ και 34 χρόνια τώρα (30 όταν βγήκε το τεύχος) με πρόσθετη δυσκολία τις χρονικές μετατοπίσεις μπρος και πίσω στον χρόνο της εξιστόρησης για κάθε σειρά/μονότευχο. Οπότε μόνο του όντως δεν στέκει και τόσο καλά, αλλά αν τα βάλει να τα διαβάσει κανείς στην σωστή χρονολογική σειρά, θα έχει μεγαλύτερο νόημα. Δεν θα το κάνει ξαφνικά καλύτερο, αλλά θα επιτελέσει καλύτερα το σκοπό του ως συνδετικό κρίκο. Κάτι που έτσι και αλλιώς χρειαζόταν να γίνει κάποια στιγμή. Για να δούμε πως σε εκείνο το χρονικό σημείο, ο κόσμος που έπλασε ο Μίλερ είχε συγκλίνει περισσότερο από ποτέ με το κανονικό σύμπαν, με μόνη διαφορά πως ο Μπάτμαν είχε αρχίσει να γερνάει, συστατικό που τελικά οδήγησε σε διαφορετικές αποφάσεις για το μέλλον του, και ως επί τούτου, για τη πορεία που θα ακολουθούσε ο κόσμος στον οποίο κατοικεί. Μαζί του αυτή την φορά, ο Μίλερ είχε τον Μπράιαν Αζαρέλο για να τον βοηθήσει με την συνοχή της εξιστόρησης. Η συνεργασία είναι τόσο καλή που δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ποιος έχει γράψει τι και δεν ξενίζει από τον συνολικό τρόπο γραφής της γενικής ιστορίας. Όσο για το σχέδιο του Ρομίτα Τζ., παραδίδει έναν περίεργο συνδυασμό Μιλερικής ατμόσφαιρας και 60's αισθητικής όσο αφορά τις στολές των χαρακτήρων, η οποία, στα μάτια μου τουλάχιστον, δουλεύει μια χαρά. Κάποιες στιγμές έχω την εντύπωση πως βλέπω το σώμα του Άνταμ Γουέστ, στον τρόπο που σχεδιάζει τον Μπάτμαν. Για τους Μιλερικούς λοιπόν, προτείνεται. Οι υπόλοιποι, περιμένετε για μια τυχόν μελλοντική έκδοση που θα περιλαμβάνει όλο το έργο σε χρονολογική σειρά. Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα βγει και αυτή.
×
×
  • Create New...