Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'rednnoir'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 7 results

  1. until
    Το 2ο comics n’ beer fest είναι γεγονός! Θα διεξαχθεί το τρίτο ΠΣΚ του Οκτώβρη (14, 15 και 16 Οκτωβρίου 2022) στο Κτίριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134). Μείνετε συντονισμένα και ενημερωμένα για δημιουργούς και εκδότες που θα συμμετέχουν, για εκδηλώσεις, workshops, μπίρες, εκθέσεις. Fb event page Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2022 19:00 Παρουσίαση των νικητών των Ελληνικών Βραβείων Κόμικς (ΕΒΚ) Η Ελληνική Ακαδημία Κόμικς βραβεύει κάθε χρόνο τα καλύτερα κόμικς που κυκλοφορούν στα ελληνικά μέσα στη χρονιά. Πόσο ιδανικότερα θα μπορούσε να ξεκινήσει ένα φεστιβάλ κόμικς από μία γνωριμία και συνάντηση με τους νικητές και τις νικήτριες των βραβείων του 2022; Συζητούν οι νικητές και οι νικήτριες των ΕΒΚ 2022, ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς εκ μέρους της Ακαδημίας καθώς και άλλα μέλη της. Συντονιστής: Ίωνας Αγγελής (Smassing Culture) 21:00 Παρουσίαση του κόμικ «Κόκκινη Ρόζα» της Kate Evans (εκδόσεις Πατάκη) Η ζωή της Ρόζας Λούξεμπουργκ ήταν αφιερωμένη στο λαό και στον στόχο της επανάστασης. Την πολιτική πορεία αλλά και την προσωπική ζωή της Ρόζας αφηγήθηκε η Kate Evans στο βιογραφικό comic «Κόκκινη Ρόζα», διατρέχοντας τους σημαντικότερους σταθμούς της πολιτικής και θεωρητικής πορείας της φλογερής επαναστάτριας. Συζητούν: Γιάννης Αντωνόπουλος (επιμελητής έκδοσης) και Σόλων Παπαγεωργίου (συγγραφέας – Smassing Culture) Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2022 13:00 Παίζουμε D&D με DM τον αδίστακτο Νίκο Γιακουμέλο Ένα τραπέζι, μερικά ζάρια παράξενου σχήματος και μία παρέα με όρεξη είναι οι μοναδικές προϋποθέσεις για ένα ταξίδι ατέλειωτης φαντασίας μέσω του πιο διάσημου nerd table-top παιχνιδιού, του Dungeons & Dragons. Είτε έχετε ξαναπαίξει στο παρελθόν, είτε πάντοτε θέλατε να μάθετε να παίζετε αλλά δεν είχατε βρει την κατάλληλη παρέα, αυτή είναι η ευκαιρία σας για ένα απόγευμα γεμάτο περιπέτεια, μαγεία και ίσως και δράκους; Δηλώστε συμμετοχή με ένα μήνυμα στο smassculture@gmail.com ή στα social media του Smassing Culture, προκειμένου να σχηματιστούν τα parties και να προετοιμαστούν τα sessions. Και μην ξεχνάτε, δεν χρειάζεται να γνωρίζετε ούτε μισό κανόνα για να δηλώσετε συμμετοχή. Θα τους μάθετε με τον πιο διασκεδαστικό τρόπο∙ παίζοντας. 19:00 Πώς τα κόμικς μπορούν να αφηγηθούν το παρελθόν χωρίς εθνικιστικά στερεότυπα; Η σχέση μας με το παρελθόν διαμορφώνεται ποικιλοτρόπως, όχι μόνον από τα θρανία και τα έδρανα του εκπαιδευτικού συστήματος. Οι ταινίες, οι σειρές, τα ντοκιμαντέρ, ακόμα και τα videogames μπορούν να επηρεάσουν την αίσθησή μας για το παρελθόν, γιατί όχι και τα κόμικς; Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κόμικ σκηνή έχει στραφεί σε ποικίλες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, επιχειρώντας στα καρέ των κόμικ της να συνδυάσει το παρελθόν με τη μυθοπλασία. Σε αυτή τη συζήτηση θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε μεθοδολογικά και πρακτικά ερωτήματα με τη βοήθεια δύο καταξιωμένων δημιουργών της ελληνικής κόμικ σκηνής. Συζητούν: Αντώνης Νικολόπουλος-Soloup (δημιουργός κόμικς), Θανάσης Πέτρου (δημιουργός κόμικς) και Ισμήνη Στέλιου (Smassing Culture) 20:30 Το δικαστικό σκιτσορεπορτάζ της δίκης για τον φονικό ξυλοδαρμό της/ του Zackie Oh/Ζακ Κωστόπουλου (Εκδόσεις red n’ noir) Παρουσίαση τόμου «Βλέπουμε με τα χέρια τους». Η έλλειψη εικόνας από τη δίκη για τον φονικό ξυλοδαρμό της Zackie Oh / του Ζακ Κωστόπουλου ήταν ένα προφανές κενό στη δημοσιότητα μιας υπόθεσης με τόσο έντονο κοινωνικό ενδιαφέρον. Η παρουσία φωτορεπόρτερ απαγορεύτηκε. Το κενό καλύφθηκε από την πρωτοβουλία του zackieohjustice watch να προσκαλέσει σκιτσογράφους ώστε να δώσουν μέσα από τα χέρια τους την εικόνα της δικαστικής αίθουσας. Θεωρούμε εξαιρετικά πετυχημένη την πρωτοβουλία και σκόπιμο να διασωθεί μέσα από την έκδοση αυτής της έντυπης συλλογής. Συζητούν: John Antono (σκιτσογράφος), Kanellos cob (σκιτσογράφος), Crispy Shift (σκιτσογράφος), Λουκάς Σταμέλλος (omniatv), Τάσος Θεοφίλου (red n’ noir) 21:30 Βαλ’ τους Χ ξανά! Παρουσίαση, του τόμου Βάλ’ τους Χ (Εκδόσεις Τόπος) Η δίκη της ΧΑ σε δεύτερο βαθμό ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2022. Όλα δείχνουν πως καταδικασμένοι νεοναζί θα επιχειρήσουν να ξαναβγούν από τις τρύπες τους. Εμείς τους ξαναβάζουμε Χ . Η παρουσίαση του Βάλ’ τους Χ, τρία χρόνια από την έκδοση του, είναι απλώς η αφορμή για να ανατρέξουμε στην δράση της ΧΑ και να θυμηθούμε τα εγκλήματα για τα οποία δικάζεται σήμερα σε δεύτερο βαθμό. Συζητούν: Ελένη Τάκου (επιμελήτρια της έκδοσης), Σπύρος Δερβενιώτης (σκιτσογράφος), Θανάσης Καραμπάλιος (σκιτσογράφος), Τάσος Αναστασίου (σκιτσογράφος). Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2022 13:00 Φτιάχνοντας κόσμους φαντασίας με τον Steve Stivaktis Ο βραβευμένος δημιουργός comics Steve Stivaktis, πέραν από εξαιρετικά ταλαντούχος νέος καλλιτέχνης είναι και ένας nerd με τα όλα του, με αμέτρητες fantasy δημιουργίες στο portfolio του. Στο πλαίσιο του 2ου comics n’ beer fest μία επίλεκτη συντροφιά (το πιάσατε το reference; ) θα έχει την ευκαιρία να τρυπώσει για μερικές ώρες στο εργαστήρι του Steve, ο οποίος θα της μιλήσει για τη σχέση του με το fantasy και για τις σκέψεις του όταν πλάθει φανταστικούς κόσμους, ενώ θα δώσει και ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα δημιουργικά tips. Δηλώστε συμμετοχή στο workshop με τον Steve Stivaktis με ένα μήνυμα στο smassculture@gmail.com ή στα social media του Smassing Culture. 19:00 Γιατί ενοχλεί η συμπεριληπτική απεικόνιση των χαρακτήρων σε σειρές όπως το Sandman και το Rings of Power; Κάθε φορά που ένα franchise επιχειρεί να ανανεώσει την ιστορία του με άξονα την συμπερίληψη ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων που ήταν αόρατοι/-ες σε παλιότερες εποχές, δέχεται έναν καταιγισμό κατηγοριών περί υιοθέτησης της «ατζέντας» της πολιτικής ορθότητας. Την κριτική δεν θα μπορούσε να γλιτώσει ούτε το καστ της τηλεοπτικής μεταφοράς του Sandman, ούτε η τηλεοπτική αναβίωση της κληρονομιάς του Τόλκιν. Ποιοι είναι όμως τελικά αυτοί που νιώθουν να απειλείται η ταυτότητά τους από αυτές τις αλλαγές και τι είναι τελικά αυτή η «πολιτική ορθότητα» που όλοι απεχθάνονται αλλά κανείς δεν μπορεί να ορίσει επαρκώς; Συζητούν: Ολύβια Τζιουβάρα (project Αναιρέσεις), Άρτεμις Παπατσαρούχα (RPG Gamer), Αλέξανδρος Μινωτάκης (Smassing Culture). 21:00 Παρουσίαση του κόμικ «Μήδεια» των Αντρέα Γιοβάνου και Σοφίας Κομνηνέα (comicdom press) Η Μήδεια είναι η γυναίκα που εκδικείται, η γυναίκα που εμπιστεύτηκε τον άντρα για τον οποίο τσαλακώθηκε, απαρνήθηκε το σπίτι της, γέννησε τα παιδιά του και τελικά την πρόδωσε, υποτιμώντας την, ατιμάζοντάς την. Στο ομώνυμο κόμικ τους, η Σοφία Κομνηνέα και ο Αντρέας Γιοβάνος διασκεύασαν τον μύθο της με ένα σύγχρονο ερμηνευτικό πλαίσιο, εντάσσοντάς το παράλληλα σε μία σκοτεινή ατμόσφαιρα τρόμου. Συζητούν: Κωνσταντίνος Λουκόπουλος-The Mythologist (αρχαιολόγος), Σοφία Κομνηνέα (δημιουργός του κόμικ), Αντρέας Γιοβάνος (δημιουργός του κόμικ), Παναγιώτα Καρβούνη (Smassing Culture).
  2. Ένα αρκετά συμπαθητικό κόμικ, που το βρήκα για πρώτη φορά στο ComicDom του 2022 και αφηγείται ένα θρύλο σχετικά με τον Άγιο Πατρίκιο, τον πολιούχο άγιο της Ιρλανδίας και τον άνθρωπο, ο οποίος πιστώνεται την έλευση και επικράτηση του Χριστιανισμού στην έως τότε παγανιστική χώρα. Ο τίτλος αναφέρεται στη Lorica του Αγίου Πατρικίου, ένα είδος προσευχής, που ψαλλόταν για προστασία. Εν ολίγοις, το κόμικ αφηγείται τη σύγκρουση σε επίπεδο θρησκείας μεταξύ του Αγίου Πατρικίου και του βασιλιά Λίρι, καθώς ο καθένας από τους δύο ισχυρίζεται, ότι η δική του θεότητα είναι πιο ισχυρή. Οι δύο άντρες θα οδηγηθούν σε μια απευθείας αντιπαράθεση, όπου θα κληθούν να αποδείξουν, τη δύναμη των θεών, αλλά και της πίστης τους. Το σενάριο, γραμμένο από τον Αθανάσιο Μπαρμπαλέξη βασίζεται σε ένα θρύλο της Ιρλανδίας σχετικά με τον Άγιο Πατρίκιο, ίσως όχι τον πιο γνωστό (νομίζω, ότι ο γνωστότερος είναι εκείνος, που αναφέρεται στο πώς έδιωξε τα φίδια από το νησί), αλλά αρκετό, για να δώσει ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα, όπου μέσα στις λίγες σελίδες, που κρατά το κόμικ, βλέπουμε να συγκρούονται δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Προσωπικά, αγνοούσα το θρύλο και παρά το γεγονός, ότι δεν με ενδιέφερε τόσο πολύ το θέμα, ομολογώ, ότι το διάβασα με ευχαρίστηση. Το σχέδιο του Γιώργου Γανίδη είναι ικανοποιητικό, αν και θεωρώ, ότι θέλει λίγη δουλειά σε σχέση με τις κλίμακες των αποστάσεων, κυρίως σε ανθρώπους, που βρίσκονται εν κινήσει και στις λεπτομέρειες των προσώπων. Το στήσιμο των εικόνων, πάντως, είναι σε γενικές γραμμές ικανοποιητικό, όπως και ο χρωματισμός, τον οποίον υποθέτω, ότι έχει κάνει ο ίδιος επιλέγοντας - σωστά - γήινα χρώματα, που ταιριάζουν απόλυτα με το γενικότερο κλίμα του κόμικ. Το κόμικ έχει 24 σελίδες και σαν έκδοση θυμίζει περισσότερο ένα προσεγμένο φανζίν (ξεκαθαρίζω, ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα υποτιμητικό σε αυτό) η δε τιμή του ήταν 6 ευρώ, αν θυμάμαι καλά. Δεν βρήκα κάτι παραπάνω για του δύο δημιουργούς, ίσως να είναι η πρώτη τους δουλειά. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω, ότι είναι ένα τίμιο κόμικ, που αξίζει να διαβάσετε και θέλω να πιστεύω, ότι θα δούμε σύντομα και άλλα πράγματα από τους δύο δημιουργούς.
  3. Άνχελ δε λα Κάγιε: «Ζούμε στην εποχή του νεολιμπεραλισμού, αλλά θα τον αλλάξουμε» Το καταιγιστικό graphic novel «Χρώματα Πολέμου» του Ισπανού Άνχελ δε λα Κάγιε μόλις εκδόθηκε στα ελληνικά και ο δημιουργός του ήρθε στην Αθήνα για να το παρουσιάσει. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO Αγγελική Βασιλάκου Το καταιγιστικό graphic novel του Ισπανού Άνχελ δε λα Κάγιε (Άγγελος του Δρόμου) μας μεταφέρει στην Pont Neuf του Παρισιού του Κορτάσαρ και μας γεννάει την επιθυμία να ξαναδιαβάσουμε τον «Άνθρωπο στο ψηλό κάστρο» του Φίλιπ Ντικ, να ξαναδούμε το «Με κομμένη την ανάσα του Γκοντάρ» ή να αναρωτηθούμε πού κρύφτηκαν στη βιβλιοθήκη μας τα μανιφέστα του Γκι Ντεμπόρ. Βραβευμένο στη Βαρκελώνη (A’ βραβείο του Salón Internacional del Cómic), το βιβλίο μόλις εκδόθηκε στα ελληνικά και ο δημιουργός του ήρθε στην Αθήνα για να το παρουσιάσει. Ο Άνχελ δε λα Κάγιε κριτικός, δημιουργός κόμικ, συγγραφέας μονογραφιών για αγαπημένους του κομίστες, όπως ο Ούγκο Πρατ («Το χέρι του θεού»), δημοσίευσε δείγματα δουλειάς του το 1977 στα ισπανικά περιοδικά «Star», «Rambla», «Comix Internacional», «Zona 84», το σουηδικό «Tung Metal», το γαλλικό «Fantastik» και το αμερικανικό «Heavy Μetal». Είναι δημιουργός δύο graphic novels «TINA MODOTTI. Από την τέχνη στην επανάσταση» (εκδ. ΚΨΜ). Ο χαρακτήρας είναι ένας αδαής που βγαίνει από το καταπιεστικό καθεστώς του Φράνκο και τυφλωμένος από τη λάμψη της Αμερικανίδας μούσας της nouvelle vague, πέφτει κατευθείαν στα βαθιά. Κι όλους αυτούς γύρω του, καλλιτέχνες κυρίως, δεν τους καταλαβαίνει, ασκούν όμως μια περίεργη έλξη πάνω του. Γι’ αυτό θέτει το ερώτημα: «Αλλά… Αλλά εσείς είστε καλλιτέχνες. Στο όνομα τίνος… Γιατί… σκοτώσατε ανθρώπους;». Κοιτάζει γύρω του, ρουφώντας και την παραμικρή λεπτομέρεια, απολαμβάνοντας κρυφά νοήματα, πασχίζοντας να συνδέσει ιστορία με φρέσκιες πληροφορίες, κάνοντας ερωτήσεις. «Τι είναι εδώ;» Δείχνει την πινακίδα στη βόρεια κλιτύ, το σημείο απ’ όπου κατάφεραν ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας να προσπελάσουν τον βράχο για να κατεβάσουν τη σβάστικα από την Ακρόπολη. Του εξηγώ. «Η Αθήνα αστράφτει στον ήλιο, ανοιχτή πόλη» λέει, ξεκλέβοντας το βλέμμα του από την Ακρόπολη. Μετά, στο μουσείο, μπροστά στις μετόπες, η μία δίπλα στην άλλη, σαν comic strip, γυρνάει προς την πόλη που τις αγκαλιάζει απ’ έξω και μόλις φτάνουμε στο καφέ εντοπίζει έναν φοίνικα και βγάζει τα μολύβια του. Και τότε, ενώ σχεδιάζει σε κείνο το τετράδιο το προορισμένο αποκλειστικά για φοίνικες που συναντάει στο πέρασμά του, λέει: «Ξέρεις, τα «Χρώματα Πολέμου» είναι ένα βιβλίο που αναγκάστηκα να κάνω». — Με ποια αφορμή; Το 2008 με κάλεσαν στο Μπουένος Άιρες για να παρουσιάσω το πρώτο μου graphic novel, το «TINA MODOTTI: Από την τέχνη στην επανάσταση». Εκεί ήρθα σε επαφή με τη σύγχρονη λατινοαμερικάνικη τέχνη, κι αυτό που με συντάραξε, το πιο εμβληματικό έργο, ήταν το σώμα, το σώμα μιας γυναίκας με λευκό μαντίλι, μιας Μητέρας ή Γιαγιάς της Πλατείας του Μαΐου (Asociación Madres de Plaza de Mayo). Αυτές οι ατρόμητες γυναίκες που κράδαιναν επί τριάντα χρόνια κάτω από το προεδρικό μέγαρο, την Κάσα Ροσάδα, το πορτρέτο ενός ντεσαπαρεσίδο, ενός αγνοούμενου γιου, κόρης, αδελφού, εγγονού, με συγκλόνισαν. Ζήτησα να δω ιστοριέτας (κόμικ στα αργεντίνικα) με τους Μοντανέρος, τους αντάρτες της περονικής αριστεράς, και τις Μητέρες των ντεσαπαρεσίδος. Μου είπαν πως δεν υπήρχαν. Πλην του «El Eternauta 2» («Ο κοσμοναύτης του απείρου») του Έκτορ Έστερχελντ (ο οποίος απήχθη και αγνοείται από τις 27 Απριλίου του 1977) και του «El síndrome Guastavino» του Κάρλος Τρίγιο. Το πρώτο εμπίπτει στην κατηγορία επιστημονικής φαντασίας και πολιτικής αλληγορίας και στο δεύτερο ο βασανιστής είναι ένας «psycho killer», λες και βγήκε από τη «Σιωπή των Αμνών», και η ιστορία χάνει όλο της το νόημα, αφού ο δημιουργός δούλευε ήδη για την Ευρώπη. Ο χαρακτήρας είναι ένας αδαής που βγαίνει από το καταπιεστικό καθεστώς του Φράνκο και τυφλωμένος από τη λάμψη της Αμερικανίδας μούσας της nouvelle vague, πέφτει κατευθείαν στα βαθιά. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO — Σας γεννιέται, λοιπόν, η σκέψη «να γράψω γι’ αυτά»; Όχι ακόμα. Έφυγα από το Μπουένος Άιρες φορτωμένος βιβλία. Από τους τρεις τόμους της «Θέλησης» του Καπαρός και τα κείμενα για τα στρατόπεδα θανάτου στην Αργεντινή της Πιλάρ Καλβέιρο ως την αφήγηση του Χουάν Γκασπαρίνι, που ήταν υπεύθυνος οικονομικών των Μοντονέρος και τώρα εργάζεται στη Γενεύη… και τότε άρχισα να καταλαβαίνω. Πολλούς απ’ αυτούς τους ήξερα (τους είχα γνωρίσει στη Semana Negra, το επιδραστικότερο φεστιβάλ αστυνομικής λογοτεχνίας που ίδρυσε το 1987 ο Πάκο Τάιμπο ΙΙ στη Χιχόν της Ισπανίας). Απλώς δεν ήξερα ότι ήταν αντάρτες που είχαν επιβιώσει, κι αυτό με δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο. Γιατί δεν αρκούσε να ξεθάψω την αλήθεια, έπρεπε να είμαι ικανός και να τη διηγηθώ. Αυτό απαιτούσε τεράστια έρευνα που με οδήγησε ξανά πίσω στο Μπουένος Άιρες, στο Μοντεβιδέο, στο Σαντιάγο της Χιλής, στο Μεξικό, για να ακούσω τους πρωταγωνιστές της εποχής να μιλάνε. Τότε έμαθα για τη σύντομη δράση (επί δύο μήνες στα τέλη του 1981) των αυτορεαλιστών στο Παρίσι. — Μιλάτε για τη Μάργκα, τον Ματίας, τον Ενρίκε και τον Χαβιέρ, τέσσερις από τους ζωγράφους του βιβλίου που εγκατέλειψαν τα πινέλα για τα όπλα και τη Λατινική Αμερική για το Παρίσι, ενώ βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη η Επιχείρηση Κόνδωρ υπό την αιγίδα του Κίσινγκερ; Αυτοί οι πρώην αντάρτες, οι αυτορεαλιστές, όπως αυτοαποκαλούνταν, χρησιμοποιούσαν το ίδιο τους το πρόσωπο, αυτό που έχασαν κάτω από μια κουκούλα όσο καιρό αγνοούνταν, και τους τοίχους του Παρισιού ως υπόβαθρο αυτοπροσωπογραφίας για να καταγγείλουν τη φρίκη των βασανιστηρίων στις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής. Και, εκτός ενός που γνώρισα και αντιπάθησα το ’85 στη Βαρκελώνη και μου χάρισε μια ξεθωριασμένη φωτοτυπία του Αντονέν Αρτό που τοιχοκολλούσαν μαζί με τις δικές τους, σαν μανιφέστο, εξοντώθηκαν όλοι. Αρχίζουν να μπαίνουν αλλεπάλληλες στρώσεις στην αφήγηση. Ας σταθούμε λίγο στη σύνοψη της πλοκής και ας δώσουμε τον λόγο στον Πάκο Τάιμπο ΙΙ. Στην Πόλη του Μεξικού, άλλωστε, πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο το 2016, όπου μοιράστηκε σε χίλιους ανθρώπους στη Γιορτή Βιβλίου του Σόκαλο, και το τρομερό δεν είναι ότι ο Άνχελ παραχώρησε τα δικαιώματα για να γίνει αυτό αλλά καρφώθηκε σε μια καρέκλα επί δύο ημέρες και αφιέρωσε το βιβλίο του σε χίλιους ανθρώπους, κάνοντας στον καθένα ξεχωριστά και από μια μικρή ζωγραφιά! «Τα “Χρώματα Πολέμου” είναι ένας αφηγηματικός άθλος. Ο Άνχελ είναι ένας μπαρόκ αφηγητής. Ο ήρωάς του είναι ένας Ισπανός που βρίσκεται στο Παρίσι για να γράψει μια βιογραφία της καταραμένης πριγκίπισσας του αμερικανικού κινηματογράφου Τζιν Σίμπεργκ. Αλλά οι ιστορίες μπλέκονται στον δρόμο του και φτάνει μια στιγμή που στο βιβλίο συνυπάρχουν επτά διαφορετικά ρεαλιστικά επίπεδα. Και λες, μα καλά, έχει τον ήρωα, έχει τη Σίμπεργκ, τον πράκτορα της CIA και τον αντίστοιχο συνάδελφό του στις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, μπλεγμένες στον βρόμικο πόλεμο της Αλγερίας, και ξαφνικά στήνει δευτερεύοντες χαρακτήρες, έχοντας ήδη είκοσι κεντρικά πρόσωπα! Μα είναι τρελός, πώς θα χειριστεί με ακρίβεια όλα αυτά τα κλειδιά της αφήγησης, επιτρέποντας σε δεκάδες πρόσωπα και ιστορίες να συναντηθούν σε μια κεντρική ιστορία; Κι έτσι αρχίζει η επεισοδιακή συνεύρεση αυτών των αβανγκάρντ καλλιτεχνών, των τσακισμένων ψυχικά και σωματικά από τις δικτατορίες: μιας Χιλιανής ζωγράφου, μέλους του MIR, ενός Ουρουγουανού ζωγράφου, μέλους των ανταρτών Τουπαμάρος, ενός Μεξικανού επιζώντα από τη σφαγή του Τλατελόλκο, κι ενός ζωγράφου, μέλους των ανταρτών Μοντονέρος της Αργεντινής. Κι όλοι αυτοί συναντιούνται στο Παρίσι, ενώ ο αφηγητής, ένας νεαρός Ισπανός, μπαίνει στην ιστορία από μια παρεξήγηση, όταν ένας ταξιτζής τον αφήνει στο λάθος σημείο, παρασύροντας τον αναγνώστη σε τέτοιους δαιδάλους και αστυνομικές ίντριγκες, που μόνο μια μνημειώδης αφήγηση κι ένα μεγάλο βιβλίο μπορεί να του χαρίσει!» Πάκο Τάιμπο ΙΙ. — Αυτός ο Ισπανός είστε εσείς; (Γελάει) Είναι μάλλον ένα αφηγηματικό πρόσχημα. Ο χαρακτήρας είναι ένας αδαής που βγαίνει από το καταπιεστικό καθεστώς του Φράνκο και τυφλωμένος από τη λάμψη της Αμερικανίδας μούσας της nouvelle vague, πέφτει κατευθείαν στα βαθιά. Κι όλους αυτούς γύρω του, καλλιτέχνες κυρίως, δεν τους καταλαβαίνει, ασκούν όμως μια περίεργη έλξη πάνω του. Γι’ αυτό θέτει το ερώτημα: «Αλλά… Αλλά εσείς είστε καλλιτέχνες. Στο όνομα τίνος… Γιατί… σκοτώσατε ανθρώπους;». Πολιτική κάνει η Marvel, αυτοί ξέρουν από πολιτικό ακτιβισμό. Γι’ αυτό και κάθε παιδί στην Ισπανία ξέρει τον Πρώτο Εκδικητή, τον Κάπταιν Αμέρικα, όπως και το τελευταίο παιδί στην Αφρική ξέρει τον «Iron Man». Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO — Μιλάμε για μια ζόρικη τοιχογραφία με αιματηρά στρατιωτικά πραξικοπήματα, ανθρώπους που πίστεψαν ότι ήταν η χώρα και ήταν μονάχα το τοπίο και αγωνίζονταν από την εξορία για τα ανθρώπινα δικαιώματα όσων παρέμεναν στα κολαστήρια της Νότιας Αμερικής. Ποια στιγμή αποφασίσατε να γράψετε το βιβλίο; Όταν επέστρεψα στο Μπουένος Άιρες, το ζοφερό κέντρο βασανιστηρίων και εξόντωσης της Σχολής Ναυτικού και Μηχανικού, η ESMA, είχε μετατραπεί σε Κέντρο Μνήμης. Αποφασίζω να πάω. Τελευταία στιγμή μπαίνει κι ένας συγγραφέας Αργεντίνος στο ταξί. Δεν τον ξέρω, δεν τον έχω διαβάσει. Φτάνουμε, ρωτούν αν έχω ραντεβού (κλείνεται τρεις μήνες πριν). Αρχίζω τις κλάψες, έχω κάνει 13.000 χιλιόμετρα για να φτάσω εδώ, ώσπου ακούγεται η φωνή του συνοδού μου: «Λέγομαι Μιγκέλ Άνχελ Μολφίνο, η μητέρα μου ήταν εδώ πριν δολοφονηθεί στη Μαδρίτη και η αδελφή μου εδώ εξαφανίστηκε. Κι εκείνο το νούμερο εκεί, το 93, είναι ο ανιψιός μου. Θέλω να επισκεφτώ τον χώρο με τον Ισπανό φίλο μου». Μόλις μπήκαμε, ταράχτηκα. Μου είχαν περιγράψει το μέρος, είχα δει σχεδιαγράμματα. Αυτό που έβλεπα δεν είχε καμία σχέση. Το ήξερα, γιατί στο μεταξύ είχα γνωρίσει και τρεις γυναίκες που είχαν επιβιώσει, όπως η Miriam Lewin, που είναι σήμερα πολύ γνωστή δημοσιογράφος και το βιβλίο της «Iosi, el espía arrepentido» έχει γίνει σειρά στο Netflix. Έκανα να βγάλω τη μηχανή μου. «Απαγορεύεται, δεν είναι θεματικό πάρκο εδώ», μου είπαν. «Έχω όμως μπλοκ και μολύβι. Κι αν δεν με αφήσετε να ζωγραφίσω, θα το κάνω ούτως ή άλλως και θα προσθέσω κι άλλα παράθυρα». Ρώτησαν αν είμαι σχεδιαστής. Και μου είπαν ότι κάτω από τις στρώσεις της μπογιάς ανακάλυψαν έναν τοίχο ζωγραφισμένο από έναν απαχθέντα, αν ήθελα μπορούσα να τον δω. Κι εγώ είπα ναι. Στην ESMA κάθε Τετάρτη και Πέμπτη υποτίθεται ότι σε μετέφεραν σε μια νόμιμη φυλακή. Έτσι έλεγαν. Στην πραγματικότητα, άκουγες το νούμερό σου, σου έκαναν μια ένεση για να σε ναρκώσουν, σ’ έβαζαν σε ένα αεροπλάνο και από κει σε πετούσαν στο Ρίο ντε Λα Πλάτα. Το έκαναν αυτό τουλάχιστον πέντε χιλιάδες φορές. Η ζωγραφιά ήταν στον χώρο όπου έκαναν την ένεση, και σκέφτηκα: «Μαλάκα, είναι ζαβλακωμένος, όχι ηλίθιος, ξέρει τι τον περιμένει, και το τελευταίο πράγμα που κάνει είναι να αφήσει το σημάδι του». Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι πρέπει να πω την ιστορία του, αλλιώς δεν θα την έλεγε κανείς. — Η Τίνα Μοντόττι, η ηρωίδα του προηγούμενου βιβλίου σας, αλλά και η Τζιν Σίμπεργκ πέθαναν στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου. Τι άλλο συνδέει αυτές τις δύο γυναίκες; Είναι ακριβώς η ίδια ιστορία με διαφορά μισού αιώνα. Την πρώτη την ανακάλυψα στο βιβλίο «Ο Τρότσκι στο Μεξικό». Υπήρχε μια φράση που μου έμεινε: «Τι σχέση μπορεί να είχε το παράξενο ζευγάρι που αποτελούσαν ο πράκτορας της Κομιντέρν Βιτόριο Βιντάλι και η εξωτική τυχοδιώκτρια Τίνα Μοντόττι». Μου άρεσε αυτό το «εξωτική τυχοδιώκτρια», όπως μου άρεσε ακόμα περισσότερο ο έρωτάς της με τον νεαρό Κουβανό εξόριστο Χούλιο Αντόνιο Μέγια, από τους ιδρυτές του Κ.Κ. Κούβας, που είχε πέσει σε δυσμένεια για τις φιλοτροτσκιστικές του θέσεις. Ο Μέγια δολοφονήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1929 στους σκοτεινούς δρόμους της Πόλης του Μεξικού, βαδίζοντας αγκαλιασμένος με την Τίνα, μια γυναίκα που πολέμησε για δίκαιο σκοπό κάτω από λάθος σημαία, τη σημαία του σταλινισμού. Αυτό που τη χαρακτηρίζει όμως είναι η τέχνη της· υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες φωτογράφους του εικοστού αιώνα και για μένα αυτό είναι σημαντικότερο απ’ το ότι ήταν ηρωίδα του ισπανικού εμφύλιου, ή πρωταγωνίστρια του βωβού κινηματογράφου στο Χόλιγουντ, ή μοντέλο για τις τοιχογραφίες του Ντιέγο Ριβέρα. Οι φωτογραφίες που τράβηξε η Τίνα του Μέγια, το πορτρέτο του, είχε εκείνη την εποχή τη θέση που θα καταλάμβανε αργότερα η φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα από τον Αμπέρτο Κόρντα. «Όταν η Τζιν Σίμπεργκ βρίσκεται στην οθόνη, δεν μπορείς να κοιτάξεις τίποτε άλλο», έλεγε ο Φρανσουά Τριφό. Αυτή η φράση συνοψίζει, νομίζω, τα πάντα. Σταρ του Χόλιγουντ που από την εφηβεία της συμμετείχε σε δράσεις της NAACP κατά των φυλετικών διακρίσεων, σχετικά με την ισότητα των δυο φύλων ή τα δικαιώματα των ζώων, ακτιβίστρια στο πλευρό των Μαύρων Πανθήρων, συνδεδεμένη για πάντα στο μυαλό των σινεφίλ με την ταινία του Ζαν Λικ Γκοντάρ «Με κομμένη την ανάσα», η Τζιν Σίμπεργκ μου αποκάλυψε στα δεκάξι μου χρόνια κάτι σημαντικό. Η ταινία της, απαγορευμένη στην Ισπανία του Φράνκο για άτομα κάτω των δεκαοκτώ, ήταν πρακτικά απροσπέλαστη για μένα. Την ερωτεύτηκα από μια φωτογραφία ενός περιοδικού που μιλούσε για την ταινία. Κι έτσι κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να έχεις δει όλες τις ταινίες ή να διαβάσεις όλα τα βιβλία για να ξέρεις ποια ταινία ή ποιο βιβλίο θα σε σημαδέψει για πάντα. — Στο δικό σας βιβλίο, πάντως, τα «Χρώματα Πολέμου», δύο τίτλοι επανέρχονται σταθερά: «Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο» του Φίλιπ Κ. Ντικ και το «Κουτσό» του Χούλιο Κορτάσαρ… Ο «Άνθρωπος στο ψηλό κάστρο» είναι το καλύτερο αμερικανικό μυθιστόρημα της δεκαετίας του ’60. Ανάπτυγμα του διηγήματος του Μπόρχες «Tlön, Uqbar, Orbis Tertius», μιλάει για την τέχνη που, καθώς έχει απαγορευτεί, επανεφευρίσκεται στα χέρια δύο πλαστογράφων και ενός διακινητή. Και η ιδέα του απαγορευμένου βιβλίου που περιγράφει ότι τον πόλεμο δεν τον κέρδισε ο άξονας, ότι η Ιστορία δεν είναι έτσι, ότι η ζωή είναι μια απομίμηση, αλλάζει την πραγματικότητα και αποσταθεροποιεί την πολιτική τάξη. Και, διάολε, αν είσαι Ισπανός, είναι ένα απολύτως ρεαλιστικό βιβλίο, όχι μια δυστοπία. Αφού στη χώρα μου τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον κέρδισαν οι ναζί και ζούμε υπό την κυριαρχία τους μέχρι κι εγώ δεν ξέρω πότε. Το «Κουτσό» του Κορτάσαρ είναι το κορυφαίο ισπανόφωνο μυθιστόρημα του εικοστού αιώνα. Βιβλίο αναφοράς μιας ολόκληρης γενιάς Λατινοαμερικάνων, όπου ανήκει η Μάργκα και οι άλλοι ήρωες του βιβλίου «Χρώματα Πολέμου». Βιβλίο μοντέρνο που απαιτεί τη σωματική παρουσία του αναγνώστη. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO — Τα «Χρώματα Πολέμου» κλείνουν και ανοίγουν με μια περίεργη γιορτή όπου ο ήρωας (και ο αναγνώστης) καταβυθίζεται στο κάστρο του «Δράκουλα» του Στόκερ, «όπου λάμιες διψασμένες για αίμα κάνουν τη βρόμικη δουλειά τους». Ναι, είναι το σπίτι της ποιήτριας Μαριάνα Καγέχας και του Αμερικανού συζύγου της και πράκτορα της CIA Μίκαελ Τάουνλι στα περίχωρα του Σαντιάγο, που τους είχε παραχωρήσει η DINA (η υπηρεσία πληροφοριών του Πινοτσέτ), της οποίας ήταν πράκτορες. Εκεί διοργάνωναν λογοτεχνικές βραδιές με μεγάλη επιτυχία και πολλούς καλεσμένους, ενώ στα υπόγεια του αχανούς σπιτιού υπήρχε ένα κέντρο βασανιστηρίων όπου διαπράττονταν οι πιο φρικτές κτηνωδίες. Η ιστορία είναι πραγματική. Την έχουν καταγράψει ο Πέδρο Λεμεμπέλ και ο Ρομπέρτο Μπολάνιο στην «Τελευταία νύχτα στη Χιλή». Ο Τάουνλι και η Καγέχας καταδικάστηκαν για τις δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων της δικτατορίας, μεταξύ των οποίων και του Ορλάντο Λετελιέ, που ανατίναξαν με βόμβα στις ΗΠΑ, όπου διέφυγε ο Τάουνλι. Η Καγέχας συνέχισε να ζει ανενόχλητη στη βίλα της. Της ζήτησα συνέντευξη, αλλά αρνήθηκε να μου μιλήσει. — Απ’ όλες αυτές τις κουβέντες με τους επιζήσαντες τι σας εντυπωσίασε περισσότερο; Τρία πράγματα. Γιατί γίνονται βασανιστήρια; Τα δύο πρώτα χρόνια της δικτατορίας στην Αργεντινή, μεταξύ ’76 και ’78, ο Κίσινγκερ τους είχε δασκαλέψει να ξεμπερδεύουν το ταχύτερο δυνατό με τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Ένας από τους επιζήσαντες της ESMA, ο Χουάν Γκασπαρίνι, μου είπε ότι υπήρχε μια ατέλειωτη ουρά ανθρώπων που περίμεναν να περάσουν από την πικάνα (το μηχάνημα βασανιστηρίων με ηλεκτροσόκ), κι αν αργούσες να κελαηδήσεις, σε καθάριζαν και περνούσαν στον επόμενο. Το 1977 ουσιαστικά είχαν ξεπαστρέψει τους πάντες, καταφέρνοντας να σκορπίσουν τον τρόμο για τα επόμενα σαράντα τόσα χρόνια. Γι’ αυτό γίνονται τα βασανιστήρια. Το δεύτερο ήταν η φύση των βασανιστών. Αστυνομικοί, ναυτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, νέοι και σφριγηλοί, βιάζουν ένα-δυο μήνες ‒ πώς συνεχίζουν, τέρατα είναι; Ανακάλυψα ότι οι βασανιστές έπαιρναν τα υπάρχοντα των απαχθέντων και τα πουλούσαν, στη συνέχεια τα σπίτια τους, και μετά άρχισαν τις απαγωγές ατόμων απλώς της ανώτερης τάξης… ώσπου βρήκαν τοίχο. Τρίτον, γιατί κάποιοι επέζησαν; Προφανώς και ξεχώριζαν. Ο Γκασπαρίνι, ας πούμε, ήταν ιδιοφυΐα στα οικονομικά, κάποιος άλλος καλλιτέχνης, άσος στην πλαστογράφηση εγγράφων, και κάποιες γυναίκες σεξουαλικές σκλάβες. Μία εξ αυτών μου ομολόγησε ότι τη μοναδική φορά που φοβήθηκε ήταν όταν ο βιαστής της την κοίταξε και της είπε: «Σε μισώ γιατί δεν μπορώ να κοιτάξω τη γυναίκα μου». — Σε όλο σας το έργο τέχνη και ακτιβισμός είναι αλληλένδετα, στα «Χρώματα Πολέμου» όμως αυτό είναι πιο έντονο. Υπήρξα ανέκαθεν πολιτικός ακτιβιστής. Και η δημιουργία του Φεστιβάλ Κόμικς το 1979 στο Αβιλές πολιτικός ακτιβισμός ήταν. Ωστόσο, αν θέλετε να διαβάσετε πολιτικό κόμικ, θα σας πρότεινα κάποιον τίτλο της Marvel, το «Nam», για παράδειγμα, που αφηγείται τον πόλεμο του Βιετνάμ με κριτικό τρόπο, όπως λένε. Όπως κάνουν και στον κινηματογράφο, όταν γυρίζουν το «Rambo», το «Platoon» και το «Αποκάλυψη τώρα» στο ίδιο στούντιο. Έχουμε πάντα μια μοναδική, μονόπλευρη εκδοχή του νικητή και του ηττημένου. Ποιος από μας διάβασε ποτέ ένα κόμικ βιετναμέζικο γι’ αυτόν τον πόλεμο; Ας μη γελιόμαστε, τα βιβλία μου είναι ιστορικά και κοινωνικά. Πολιτική κάνει η Marvel, αυτοί ξέρουν από πολιτικό ακτιβισμό. Γι’ αυτό και κάθε παιδί στην Ισπανία ξέρει τον Πρώτο Εκδικητή, τον Κάπταιν Αμέρικα, όπως και το τελευταίο παιδί στην Αφρική ξέρει τον «Iron Man». Η φιλοσοφία της Μαύρης Εβδομάδας, της SN, που διανύει τον τριακοστό πέμπτο χρόνο της, της μόνης λογοτεχνικής (και όχι μόνο) εβδομάδας που κρατάει δέκα μέρες και συγκεντρώνει πάνω από εκατόν πενήντα συγγραφείς απ’ όλο τον πλανήτη, είναι ότι η κουλτούρα, ο πολιτισμός δεν είναι αγαθό, είναι δικαίωμα. Γι’ αυτό και διατίθεται ελεύθερα. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO — Διευθύνετε από το 2012 τη Σεμάνα Νέγρα της Χιχόν. Φέτος ξεκινάει στις 8 Ιουλίου με μια διάλεξη του Γερμανού φιλόσοφου Stefan Gandler για την επίδραση της Σχολής της Φρανκφούρτης στην Ιβηρική Χερσόνησο και στη Λατινική Αμερική. Και ενώ ένα εκατ. κόσμος θα συνωστίζεται καθημερινά στους δρόμους για να δει εκθέσεις φωτογραφίας, να γνωρίσει συγγραφείς, να φάει και να πιει, να πάει στο λούνα παρκ και στη ροκ συναυλία με ελεύθερη είσοδο και να κλείσει τη βραδιά του με ένα ρεσιτάλ ποίησης στη μία τη νύχτα, μου λέτε ότι αυτό δεν είναι πολιτικός ακτιβισμός; Η φιλοσοφία της Μαύρης Εβδομάδας, της SN, που διανύει τον τριακοστό πέμπτο χρόνο της, της μόνης λογοτεχνικής (και όχι μόνο) εβδομάδας που κρατάει δέκα μέρες και συγκεντρώνει πάνω από εκατόν πενήντα συγγραφείς απ’ όλο τον πλανήτη, είναι ότι η κουλτούρα, ο πολιτισμός δεν είναι αγαθό, είναι δικαίωμα. Γι’ αυτό και διατίθεται ελεύθερα. — Αυτό, λοιπόν, τι σημαίνει; Ότι ισχύουν όλα όσα είπαμε προηγουμένως. Ζούμε στην εποχή του νεολιμπεραλισμού. Αυτός ο κόσμος έτσι είναι. Αλλά θα τον αλλάξουμε. — Το πιστεύετε αυτό; Προφανώς και το πιστεύω. Το λέει άλλωστε και ο τίτλος του βιβλίου μου, για το οποίο τόση ώρα μιλάμε. Τι σημαίνει «pinturas de guerra;» — Ο Iνδιάνος που βάφει μαύρο το σώμα του πριν πολεμήσει; Η γυναίκα που βάφεται πριν βγει να κατακτήσει τον έρωτα της ζωή της; Με μια λέξη; — Ετοιμοπόλεμος; Ναι! Πηγή
  4. Ψιλή Κουβέντα με τον Θανάση Καραμπάλιο "Με αφορμή την έκδοση του 6ου βιβλίου και την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου της σειράς «1800», ο Θανάσης Καραμπάλιος πιάνει ψιλή κουβέντα με τους φίλους της (εκπληκτικής ομολογουμένως) δουλειάς του! fb event
  5. Την Πέμπτη 3 Μαρτίου και ώρα 20:00 το project Αναιρέσεις σας προσκαλεί, στη παρουσίαση και συζήτηση για την ανθολογία κόμικς, «Τσοντοκόμικ 2 - Η Αθήνα Ένα Μεγάλο Κρεβάτι». Μετά την ευχάριστη έκπληξη του πρώτου Τσοντοκόμικ, μιας συλλογής κόμικ με ιστορίες αποκλειστικά από γυναίκες και λοατκι άτομα, η ομάδα επιστρέφει δριμύτερα και συνεχίζει το εγχείρημα να δώσει το απαραίτητο βήμα προς μια πιο πολύχρωμη ενδυνάμωση της φωνής πολλών καλλιτεχν(ρι)ών και αναγνωστ(ρι)ών. Έτσι, σπάζοντας την συνήθη (από άνδρες δημιουργούς) αντικειμενοποιημένη απεικόνιση της σεξουαλικής πράξης, του γυναικείου σώματος, προσφέρει μια αναζωογονητική ματιά στην απελευθέρωση του ανθρώπινου σώματος. Είναι φανερό πως οι ιστορίες της ανθολογίας (από τις δημιουργούς: Κορίννα Μέι Βεροπούλου, Στέλλα Στεργίου, Lussaki, Ρομπέρτα Γιαϊτζόγλου Watkinson, Κατερίνα Μ., Poisoner, Σιλένα Νικολοπούλου, Σμαρ, Γεωργία Ζάχαρη, Σιαδώρα, Έλενα Γώγου, ultramarie, βαμπιροπούλα) δίνουν στη κάθε μία ιστορία τον προσωπικό της τόνο. Μιλάνε για το σεξ ως απόλαυση για όσους/ες/α εμπλέκονται, για μια πράξη επικοινωνίας, έντονης τρυφερότητας που θέλουμε να βλέπουμε περισσότερο στην εγχώρια και διεθνή σκηνή των κόμικς. Όπως αναγράφεται και στο οπισθόφυλλο του κόμικ: «Όλοι ξέρουμε κάποιον που ξέρει κάποιον που ξέρει κάποιον που έχει περάσει από το ίδιο κρεβάτι με εμάς. Συνήθως το ξέρουμε και εμείς. Μπορεί να είναι ο γείτονάς μας, ο πλησιέστερος περιπτεράς ή και η αδελφική μας φίλη». Μαζί με όλη την ομάδα του Τσοντοκόμικ 2, σας περιμένουμε στο βιβλιοκαφέ red n’ noir (Δροσοπούλου 52, Κυψέλη) να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε σκέψεις! fb event
  6. Ζυλ Μυγέ, Επιθεωρητής Μυγοκτονιών Πρόκειται για ένα 16ασέλιδο μυγο-νουάρ κόμικ, με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή μυγοκτονιών Ζυλ Μυγέ. Η πρώτη εμφάνιση του Επιθεωρητή Ζυλ Μυγέ ήταν στο κόμικ "Bad Choices", αλλά απ' ότι φαίνεται αποκτάει τον δικό του τίτλο Το τεύχος αυτό έχει υπότιτλο "Σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα". Η υπόθεση που καλείται να εξιχνιάσει ο Ζυλ Μυγέ, έχει να κάνει με τα πτώματα από ένα ζευγάρι μυγών που βρέθηκαν στο κρεβάτι ενός διαμερίσματος. Πρόκειται για μια πετυχημένη νουάρ-παρωδία, που εκμεταλλεύεται σωστά τα εντομολογικά χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών της. Η υπόθεση δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο στη λύση της, αλλά δεν είναι κι αυτός ο σκοπός. Το κόμικ παίζει με τα κλισέ του είδους και βγάζει ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα, με σωστή ατμόσφαιρα, ρυθμό και χιούμορ. Το σχέδιο της Chrispy Shift λειτουργεί πολύ καλά και ο χρωματισμός είναι τόσο σκοτεινός όσο πρέπει, με παλέτα θερμών χρωμάτων. Μια προσεγμένη έκδοση - σφηνάκι, στα 4 ευρώ αν θυμάμαι καλά. (οι συγκεκριμένες φώτος είναι προωθητικές κι όχι από το κόμικ) Απ΄ότι είδα στο εσώφυλλο, οι περιπέτειες του Επιθεωρητή Ζυλ Μυγέ θα έχουν και συνέχεια, το επόμενο τεύχος θα είναι Η Μυστηριώδης εξαφάνιση της Lady Dragonfly (οι περισσότερες φώτος είναι από το φβ του red'n'noir)
  7. "Το red n' noir και το smassing culture παρουσιάσουν το comics n’ beer kypseli fest. Το δεύτερο ΠΣΚ (9,10,11) του Ιουλίου στην στοά της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης. Workshop, παρουσιάσεις, εκδηλώσεις, τραπεζάκια δημιουργών, σταντ εκδοτών, μπίρα noctua και καφές Republic!" fb event
×
×
  • Create New...