Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'indie'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 7 results

  1. Ο Piero, μαζί με τον φίλο του το Nicola, κοιτάζουν από τις γρίλιες του παραθύρου τους το κορίτσι που μετακομίζει στο απέναντι διαμέρισμα: τη Lucia. Φωνάζουν, αστειεύονται, χαζεύουν, κάνουν ότι δυο έφηβοι θα έκαναν. Ο Nicola, εξωστρεφής, καρδιοκατακτητής. Ο Piero συνεσταλμένος. Ερωτεύτηκε τη Lucia. Έτσι ξεκινάει μια ιστορία που μας δείχνει περιληπτικά τις ζωές δύο ανθρώπων. Κάπου συναντιούνται, κάπου χάνονται. Τα χρόνια περνούν, τα μέρη αλλάζουν. Ιταλία, Νορβηγία, Αίγυπτος, Ιταλία ξανά. Ξεκίνησαν έφηβοι και πλέον είναι μεσήλικες. Ακούστε τώρα μερικά κλισέ: Χαμένοι έρωτες. Προδοσίες. Απογοητεύσεις. Ματαιωμένα όνειρα, καινούργια όνειρα. Η ζωή με έναν άνθρωπο. Αυτό που θέλουμε. Αυτό που νομίζουμε πως θέλουμε και αυτό που τελικά παίρνουμε. Το πιο-κλασικό-πεθαίνεις what if. Ο Manuele βάζει όλα τα παραπάνω μέσα στο σενάριο και μας διηγείται μια ιστορία αστεία, γλυκιά, πικρή. Αγγίζει καταστάσεις, είναι υπαινικτικός. Βλέπουμε θραύσματα, αποσπάσματα, όχι όλη την ιστορία. Κάνουμε άλματα στο χρόνο στη ζωή των πρωταγωνιστών. Βλέπουμε πως τους παρασέρνει η ζωή, τι ήθελαν και τι συνέβη. Άλλες φορές έχουν τον έλεγχο, άλλες όχι. Αλλάζουν, μεγαλώνουν, πληγώνονται, ντρέπονται, απελπίζονται, μετανιώνουν, ερωτεύονται. Οι περιφερειακοί χαρακτήρες είναι ολοκληρωμένοι, αληθοφανείς, στο βαθμό που προλαβαίνουμε να τους γνωρίσουμε. Παίζουν το ρόλο τους και έχουν αντίκτυπο και καμιά φορά τους γνωρίζουμε και λίγο καλύτερα, όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Όλο αυτή η αποσπασματική αφήγηση λειτουργεί. Δεν χρειαζόμαστε πάντα πολλές λεπτομέρειες. Είναι τα μικρά πράγματα. Είναι το τραγούδι που έπαιζε εκείνη τη μέρα που έκανε έρωτα για πρώτη φορά η Lucia με τον Piero. Δεν μαθαίνουμε ποτέ ποιο είναι. Και δεν έχει καμία σημασία. Το σχέδιο με τα watercolors συμπληρώνει επάξια την ιστορία. Οι χρωματισμοί αλλάζουν ανάλογα με την ηλικία, την πόλη, την εποχή. Οι γραμμές είναι απαλές, μπλέκονται μεταξύ τους. Οι χαρακτήρες στο βάθος είναι τις περισσότερες φορές μερικές γραμμές. Οι σεκάνς με τα όνειρα του Piero είναι σε σέπια, θα μπορούσε να είναι storyboard από ταινία του Φελίνι. Οι απλές γραμμές το κάνουν να φαίνεται άνετο, μη επιτηδευμένο, όχι απλοϊκό. Υπάρχουν πολλά βουβά πλάνα. Υπάρχουν σκηνές που θα μπορούσε να είναι βαρετές (π.χ. η σκηνή με το τηλεφώνημα το βράδυ στην έρημο μεταξύ Piero και Lucia, το ποτήρι νερό που σηκώθηκε να πιεί ένα βράδυ η νεαρή Lucia κλπ) και καταλήγουν να τις χαζεύεις. Το 5.000 Kilometers per Second είναι σχεδόν μια ιστορία αγάπης. Μπορεί και δύο. Μοιάζει αληθινό, αυτή είναι η γοητεία του. Θα μπορούσε να είναι η βιογραφία δύο πραγματικών ανθρώπων. Μπορεί και να είναι. Και ο λόγος που μοιάζει αληθινό είναι γιατί όλο και κάτι παρόμοιο θα έχει συμβεί και σε εσένα - αν είσαι τυχερός. Ή άτυχος. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να αποφασίσω.
  2. ΗΠΑ, 1959. Ο Charlie μόλις έχει χάσει την μητέρα του, η οποία τον μεγάλωνε τα τελευταία χρόνια, και πηγαίνει να ζήσει με τον πατέρα του, Matt, στο Σικάγο. Με τον πατέρα του έχουν να συναντηθούν πολλά χρόνια. Πρακτικά είναι ένας ξένος. Δεν γνωρίζει τίποτα για αυτόν τον άνδρα, παρά μόνο πως είναι τυφλός και ποιητής. Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνει είναι να τον ρωτήσει πως έχασε την όραση του. Και εκείνος του εξηγεί πως συνέβη σε ένα κυνηγητικό ατύχημα. Ο Charlie μεγαλώνει, γίνεται έφηβος, και μπλέκει με τον υπόκοσμο. Όταν τα πράγματα στραβώσουν και τον συλλάβουν, ο πατέρας του αποφασίζει να το πει την αλήθεια για τη ζωή του. Ο κόσμος του Charlie καταρρέει. Ο πατέρας του έχασε την όραση του κατά τη διάρκεια μιας ληστείας. Κατέληξε στη φυλακή, τυφλός, ανήμπορος, ευάλωτος. Μια απρόσμενη φιλία με τον Nathan Leopold του άλλαξε τη ζωή. Είναι δύσκολο να κατατάξω αυτή τη δημιουργία σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία. Πρόκειται ουσιαστικά για μια true crime ιστορία η οποία συμπληρώνεται με φιλοσοφικές και λογοτεχνικές αναφορές. Τα πρόσωπα είναι υπαρκτά, τα γεγονότα αληθινά (αν και μια γρήγορη έρευνα στο διαδίκτυο δεν αποκάλυψε πολλά). Η ιστορία της ζωής του Matt είναι μια προσπάθεια εξιλέωσης αλλά και μια απέλπιδα προσπάθεια να αποτρέψει τον γιο του από το να πάρει τον ίδιο δρόμο που πήρε εκείνος. Ο Carlson παίρνει μια μοναδική ιστορία και χτίζει πάνω σε αυτή κάτι μεγαλειώδες. Εδώ υπάρχουν τα πάντα - δυσλειτουργικές οικογένειες, ενηλικίωση, προδοσίες, φιλίες, όνειρα, κατεστραμμένες ζωές, και κάτω από όλο αυτό το σωρό η ελπίδα. Μέσα στις σχεδόν 500 σελίδες θα συναντήσετε Πλάτωνα, Όμηρο, Δάντη, Emerson, Keats, Πόε, Νίτσε, θα ενημερωθείτε για το concept του Πανόπτικον, θα μάθετε τι είναι το glim box, θα δείτε πως ήταν το σιδηροδρομικο δίκτυο των ΗΠΑ το 1929, θα μάθετε πως διαβάζουν αλλά και πως γράφουν Braille. Το σκίτσο του Blair είναι εξίσου μεγαλειώδες με την ιστορία. Ασπρόμαυρο, βαρύ, πειραματικό όσο δεν πάει, γεμάτο σκιές, παλιομοδίτικο αλλά και φουλ κινηματογραφικό όταν χρειαστεί, ντύνει τις λέξεις με μαγικό τρόπο, χρησιμοποιώντας απλά καρέ, δισέλιδα απαράμιλλης λεπτομέρειας, γραφιστικές αναλύσεις, γκραβούρες. Ο τύπος είναι αλλού. Βέβαια, όταν το λήμμα του στη Wikipedia αναφέρει ότι οδηγεί ένα unicycle, κατάλαβα ότι τα πράγματα θα ήταν ιδιαίτερα. Το The Hunting Accident είναι ένα πολυδιάστατο αριστούργημα. Ταυτόχρονα σκοτεινό και ελπιδοφόρο, βαρύ και ανάλαφρο. Το μεγαλύτερο προσόν του για μένα είναι πως όσες μεταμορφώσεις και να έχει υποστεί στην δαιδαλώδη πορεία του, στο τέλος παραμένει ταπεινά αυτό που ξεκίνησε: η ιστορία ενός πατέρα και του γιού του. Υ.Γ. 1 : Περάστε οπωσδήποτε μια βόλτα από το site που έφτιαξαν οι δημιουργοί. Υ.Γ. 2 : Εδώ θα βρείτε ολόκληρο το έργο του Matt Rizzo αποσπάσματα του οποίου διαβάζουμε στο κόμικ.
  3. Τι κάνεις όταν μια μέρα εμφανίζεται μια κοπέλα και ισχυρίζεται ότι γνωρίζει που βρίσκεται ο πατέρας σου; Ο πατέρας σου, ο οποίος έχει συνήθεια να εξαφανίζεται για μεγάλες περιόδους. Ο πατέρας σου με τον οποίο δεν έχετε επαφή πλέον. Σύμφωνα με εκείνη, ο πατέρας σου είναι νεκρός. Έτσι ξεκινάει το Exit Wounds, και στην πορεία χτίζει πάνω σε αυτό. Βρισκόμαστε στο Ισραήλ σχεδόν 20 χρόνια πριν. Ο Koby ζει τη ζωούλα του και είναι ευχαριστημένος, μέχρι που μια κοπέλα καταφέρνει να τον κάνει να ψάξει για τον χαμένο (;) πατέρα του. Χαμένοι πατέρες, αποξενωμένοι γιοί, αταίριαστοι έρωτες, απιστίες, οικογενειακά μυστικά και ένα απρόσμενο μίνι road trip, η συνταγή ακούγεται λίγο μελό, λίγο κλισέ ίσως... και είναι. Αλλά είναι καλογραμμένο, οι χαρακτήρες είναι ανθρώπινοι, έχουν κόμπλεξ, τραύματα. Υπάρχουν σκουπίδια σπρωγμένα κάτω από το χαλί. Είναι μια ιστορία για το πως μας απογοητεύουν οι άνθρωποι, για τις άμυνες που αναπτύσσουμε για να ανταπεξέλθουμε. Είναι μια ιστορία για χαμένους έρωτες και για καινούργιους. Είναι ένα μικρό σχόλιο στην καθημερινότητα του μέσου ισραηλινού και το πως ο θάνατος μπορεί να έρθει ξαφνικά και απρόσμενα. Είναι μια ιστορία για τις μικρές, άχρωμες ζωές που ζούμε και για το πόσο μπορούμε να διστάζουμε να τις αλλάξουμε. Το σχέδιο της Modan είναι απλοϊκό αλλά λειτουργεί. Πλάνα που βλέπεις κάθε μέρα στη ζωή σου, άνθρωποι καθημερινοί, δίχως κάτι το ιδιαίτερο εμφανισιακά. Ήπια χρώματα, καθαρές γραμμές. Το Exit Wounds είναι στρωτό, ήπιο, γλυκό, ανήσυχο, αληθινό. Στεναχωριέσαι λίγο, χωρίς προφανή λόγο. Ξέρεις, για τη ζωή γενικά. Αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Σκοπός του, φαντάζομαι, είναι να νοιαστείς για την έκβαση του τελευταίου καρέ. Μπορώ να φανταστώ διάφορες εκδοχές, αλλά θέλω μόνο μία. Υ.Γ. Μικρή σημασία έχει, αλλά πήρε ένα Eisner Award 2008 στην κατηγορία Best Album - New.
  4. Το έκτο όπλο, βλέπει το παρελθόν και το μέλλον. Το έκτο όπλο δείχνει αυτά που επιλέγει εκείνο να δείξει στον ιδιοκτήτη του με έναν και μόνο σκοπό, να συνθλίψει τον κόσμο και να δημιουργήσει στην θέση του έναν νέο. Το πρώτο όπλο έχει την δύναμη κανονιού. Το δεύτερο, ξερνάει τις φωτιές της κόλασης. Το τρίτο, μια θανατηφόρα ασθένεια. Το τέταρτο ξυπνά τα πνεύματα αυτών που σκότωσε. Το πέμπτο, δίνει αθανασία. Το έκτο, φέρνει το τέλος του κόσμου. Αυτή είναι μέσες άκρες η υπόθεση του κόμικ. Πασπαλισμένη με λίγο γουέστερν, λίγο (έως πολύ) υπερφυσικό, λίγο post-apocapyptic, λίγο fantasy. Εκεί που λες ότι θα είναι ο κακός χαμός, ο Bunn καταφέρνει και το κάνει να δουλέψει, με αποτέλεσμα ένα άκρως ψυχαγωγικό και ανάλαφρο κόμικ που έχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία - πιστολίδι, καουμπόηδες, ινδιάνους, έρωτα, σαλούν, μύθους και θρύλους της αμερικανικής ηπείρου (wendigo, wyrms, thunderbirds), μαγικά όπλα, μάγισσες, bayou, ερπετόμορφους, σαμάνους, ιερείς βουντού, μυστήριους πιστολέρο, μούμιες, καταραμένα δέντρα γεμάτα κρεμασμένους, λασπανθρώπους, ζωντανούς λόφους γεμάτους πτώματα, μυστικά τάγματα, τον βασιλιά Σολόμωντα. Τι, δεν πειστήκατε ακόμα; Το κόμικ έτρεξε για 50 τεύχη, χωρίς να υπολογίζουμε καμιά εικοσαριά των spin-offs. Το wiki κατατάσσει το κόμικ στο είδος "weird west", εγώ πάλι δεν το έχω ακούσει αυτό ποτέ. Εκδότης η omni press, που του έδωσε σπίτι από τον Μάιο του 2010 έως τον Ιούνιο του 2016. Και κάπου εδώ, χωρίς να μπω σε άλλες λεπτομέρειες περί ιστορίας, να πω πως το σχέδιο του Brian Hurtt μαζί με τον χρωματισμό κάποιου που δεν θυμάμαι πως τον λένε, γαμάει. Θυμίζει όντως bd ως ένα σημείο, είναι λεπτομερές και καθαρό με φοβερά spash pages και γαμάτα τέρατα. Κάνει εξαιρετικό compliment στο σενάριο χωρίς να το μπουκώνει, ενώ το σενάριο από την άλλη εκμεταλλεύεται τα καλύτερα σημεία του σχεδίου και το αφήνει να αναπνεύσει. Ίσως υπάρχουν κάποιες σκηνές μάχης/δράσης που κρατάνε για πάντα (ή έτσι σου φαίνεται), αλλά πάντα μαζεύει το σκοινί και το τελικό αποτέλεσμα είναι άψογο. Χωρίς να είναι κάτι αριστουργηματικό είναι ο,τι πρέπει να είναι ένα κόμικ - διασκέδαση και όχι βάρος. Δεν διαβάζεται με το στανιό, παίζει σε 2 μέρες να το φάτε ολόκληρο. wiki, sixth-gun fandom
  5. Σε έναν μεσαιωνικό κόσμο όπου ζουν μόνο πλάσματα του δάσους, τα ποντίκια χτίζουν έναν δικό τους πολιτισμό - δημιουργούν συντεχνίες, φτιάχνουν μύθους και θρύλους, πόλεις-κράτη και παλεύουν να επιβιώσουν απέναντι σε λύκους, φίδια, γεράκια και νυφίτσες. Μοναδικοί τους προστάτες τα ποντίκια της "Φρουράς", ενός τάγματος σωματοφυλάκων που περιπολούν τα περάσματα μεταξύ των οικισμών και φυλάνε τα σύνορα. Ο αμερικάνος δημιουργός David Petersen εμπνεόμενος από την Αρθουριανή εποχή και τους τρεις σωματοφύλακες του Δουμά πηγαίνει το 2006 αυτή του την ιδέα στην Archaia Press και ξεκινά μια εκδοτική κίνηση ενός τίτλου που είναι κάποια, αλλά θα μπορούσε να είναι πολλά περισσότερα. Σεναριακά, ξεκινά μουδιασμένα και άνευρα. Μια ακόμα epic fantasy ιστορία με πρωταγωνιστές ζώα, σε μία post-2000 εποχή όπου ο ανθρωπομορφισμός είχε αρχίσει ήδη να φοριέται πολύ στα indie comics. Αναμενόμενο να είναι γεμάτη με τα κλισέ του είδους - αυτοθυσία, το γνωστό heroe's quest, ένα μυθικό όπλο κ.ο.κ. Μετά τους δύο πρώτους τόμους ξεκινά να ανεβάζει στροφές, βγάζει τον τρίτο που ήταν πολύ δυνατός και σαν ένα ακόμα πυροτέχνημα, τσαφ και έσβησε. Μετά τους τρεις τόμους βγήκε μια τύπου spin-off σειρά τιτλοφορημένη "Legends of the Guard", μια ανθολογία τριών τόμων που έκαναν guest διάφοροι κομίστες και έχει τα αναμενόμενα σκαμπανεβάσματα. Αργότερα εκδόθηκε μια αρπαχτή με τουβλάκια lego, ένα artbook και ένας ακόμα ανεξάρτητος τόμος canon με κάποιες πληροφορίες για τις ζωές των πρωταγωνιστών των δύο πρώτων τόμων (Fall 1152 και Winter 1152). Σχεδιαστικά βελτιώνεται αισθητά από τόμο σε τόμο και καταλήγει σε ένα πλούσιο σχέδιο, λεπτομερές αλλά εύκολο στο μάτι. Το μεγάλο ατού της σειράς είναι το φοβερό lore-building όπου ο δημιουργός δίνει άπλετη πληροφορία σε μορφή έξτρας στο τέλος κάθε τόμου όπου φτιάχνει αναλυτικούς χάρτες (των πόλεων που έχουν εμφανιστεί στην κάθε ιστορία), συζητά για τις ενδυμασίες των ποντικιών ανάλογα τον τόπο, αναπτύσσει τα επαγγέλματα, εξιστορεί συνοπτικά μύθους και θρύλους κλπ. Σε αυτό είναι άψογος και κάνει αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε συγγραφέας epic fantasy - να χτίζει σωστά και πλήρως τον κόσμο του. Δεν διαβάζουμε ιστορία μυστηρίου για να αφήνονται πράγματα εσκεμμένα ασαφή, και σε πολλές σειρές φαντασίας (κυρίως βιβλία) συμβαίνει αυτό και αφήνει κακή γεύση. Γενικά είναι μια τίμια σειρά που θα ευχαριστηθεί κάποιος, αλλά που σταμάτησε πολύ νωρίς και ο δημιουργός της αναλώθηκε σε φαντεζί συνεργασίες και ανθολογίες και παράτησε την σειρά αυτή καθεαυτή. Σαν άλλος Martin δηλαδή, μιας και το Mouse Guard άνετα το λες και ένα GoT απλά πιο εξευγενισμένο και με λιγότερο σεξ. Και με ποντίκια. Η σειρά πάντως έχει τρελό fanbase και φανατικό κοινό που την ακολουθεί και δημιουργεί από animated films στο yt και fan-art μέχρι μίνι νουβέλες και petitions για να γίνει επιτέλους ταινία από την fox/disney (η οποία έφαγε άκυρο).
  6. Με αφορμή ένα σχόλιο ότι η ποιότητα των ιστοριών στα αμερικάνικα κόμικ γίνεται συνεχώς καλύτερη στο greekcomics, έγραψα κάποιες σκέψεις μου και επειδή εδώ έχουμε άτομα που κατέχουν πολύ καλά το θέμα αμερικάνικό κόμικ, θέλω να ακούσω τις απόψεις σαν γενικά για τις συγχρονες ιστοριες... Γιατί εγώ πέρα από μερικές πρωτότυπες (ίσως όχι και τόσο) ιστορίες της Image και ένα 2 καλά runs που θα προκύψουν αναπόφευκτα κάθε χρονιά σε Marvel, καλά για dc δε μιλάμε πια, βλέπω μόνο αναμασήματα, ιστορίες του ποδαριού και την προοπτική στα ιδιόκτητα να γίνουν σειρές μπας και 'κονομήσουν, χωρίς όμως να παράγουν ιδιαίτερα καινοτόμο υλικό...? Σίγουρα εξακολουθούν να υπάρχουν κάποια ευχάριστα κομιξάκια, αλλά όχι και να είμαστε σε εποχή αυξανόμενης ποιότητας ιστοριών... Άντε θα το αναλύσω λίγο παραπάνω: -Marvel : Ψάχνεται γενικά με το τι θέλει να κάνει, δίνοντας μας κράματα πιο political correct πραγμάτων, αλλά από κει και πέρα όλα είναι αδιάφορα πλην του Hulk (το οποίο έχει παρει πολύ μεγάλο Praise επειδή άλλαξε προσέγγιση στον ήρωα και δίνει κάτι φρέσκο, όχι όμως και κάτι που είναι page turner), του Venom ( αυτό στην αρχή του ήταν όντως page turner, αλλά σιγά σιγά φθίνει και πλησιάζει το παλιό καλό μέτριο βενομ) και τέλος των X-men του Hickman( ξεκίνησε υπέροχα, τα house of x, power of x ανήκουν στην κατηγορία των κόμικ που απολαμβάνεις την ανάγνωση τους και θέλεις κι άλλο, αλλά το έχουν ανοίξει τόσο πολύ που δεν ξέρουμε που θα πάει, ούτε και μπορείς να το παρακολουθήσεις όλο εκ πρώτης). Έχουν περάσει όμως από αυτή την εταιρία απίστευτα runs τις προηγούμενης δεκαετίας και τελος πάντων μέχρι το avengers vs x-men διαβάζονταν μέχρι και τα events τους. - Για dc δε λέω τίποτα...Κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες στο black imprint και συμπαθητικά τα 3 τευχακια που βγάζει, αλλά τα μηνιαία της κόμικ είναι στα χειρότερα τους διαχρονικά - Image: Σίγουρα θα βρεις πράγματα που θα σε διασκεδάσουν , αλλά κι εκεί για κάθε ένα συμπαθητικό, άλλα 5 είναι αναμασήματα. Επίσης, έχουν κουράσει όλα αυτά τα σούπερ προτζεκτ όπως το undiscovered country που παίζει να το έχουμε δει-διαβάσει άλλες 169 φορές...Δε μπορώ να καταλάβω δηλαδή γιατί το lazarus είναι πρωτότυπο...Εντάξει οκ έχει αλλάξει κάποια πράγματα αλλά μίξη 3-4 ήδη γνωστών συνταγών είναι... -Dark Horse : Την εγκατέλειψα όταν το Hellboy και το Bprd ξεχειλώθηκαν...
  7. Ειναι ο Jimmy Corrigan το εξυπνοτερο παιδι του κόσμου όπως διατυμπανίζει ο τίτλος του κόμικ; Η απάντηση ειναι δυστυχώς οχι. Ο Jimmy είναι ενας μοναχικός νέος με εμφάνιση και στυλ ηλικιωμένου. Δεν έχει φίλους ή κοινωνική ζωή και η μοναδική γυναίκα στην ζωή του είναι η υπερπροστατευτική μητέρα του στην οποία τηλεφωνεί κάθε ημέρα. Έτσι στα όνειρα και στην φαντασία του μπορεί να είναι όλα όσα δεν είναι στην πραγματικότητα. Μπορεί άλλοτε να πετάει, να είναι ένα ρομπότ υπερήρωας, να έχει μια ελκυστική σύντροφο και ευτυχισμένη οικογένεια. Εκεί ζει τον μύθο του smartest kid on earth. Μέχρι κάτι να τον επαναφέρει στην ανιαρή καθημερινοτητά του. Ανιαρή, μέχρι να φτάσει στα χέρια του ένα γράμμα από τον πατέρα του, τον όποιο έχει να δει χρόνια, στο οποίο τον προσκαλεί σπίτι του. Δεν είναι όμως αυτός ο μοναδικός Jimmy της ιστορίας. Υπάρχει και ο Jimmy Corrigan που γεννήθηκε κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα και είναι ο παππούς του προηγούμενου. Όπως και ο μελλοντικός εγγονός, έτσι και αυτός στην φαντασία του μπορεί να έχει το κορίτσι που του αρέσει από το σχολείο, να αντιμετωπίσει τον σκληρό και αυταρχικό πατέρα του και να γνωρίσει την μητέρα του η οποία πέθανε στη γέννα. Μεγαλωμένος μόνος του και σε δύσκολους καιρούς, όταν θα έρθει η σειρά του να κάνει οικογένεια φαίνεται να επαναλμβάνει τα λάθη του πατέρα του στην διαπεδαγώγηση του γιου του. Του τελευταίου Jim Corrigan της ιστορίας. To Jimmy Corrigan: Τhe Smartest Kid On Earth είναι ένα κομικ στο όποιο ο δημιουργός του Chris Ware αγγίζει θέματα όπως η μοναξιά και η κατάθλιψη και το κάνει με επιτυχία. Σε αυτό εκτός από τα μπαλονάκια καταλυτικό ρόλο παίζει η σκηνοθεσία και το στήσιμο οχι μόνο των καρέ αλλά ολόκληρου του κόμικ που έχει τον ασυνήθιστο οριζόντιο προσανατολισμό. Το μέγεθος των καρέ αυξομοιώνεται με μερικά καρέ να πιάνουν ολόκληρη την σελίδα και άλλα να είναι τόσο μικρά που να χρειάζεται να ζοριστεί το μάτι για να τα δεί. Το σχήμα τους όμως πάντα τετράγωνο, χωρίς η δράση να φεύγει ποτέ έξω από κάποιο από αυτά. Ο κόσμος των Jimmy Corrigans είναι αυστηρά καθορισμένος απο τις γραμμές των πανελ, χωρίς συχνές εκπλήξεις. Οι σπάνιες, ακόμα και όταν συμβαίνουν δεν είναι για καλό. Η αφήγηση μη γράμμικη, εναλάσσεται χωρίς προειδοποίηση μεταξύ του παρόντος, του παρελθόντος και των ονείρων ή φαντασιώσεων των πρωταγωνιστών. Όμως ο Ware φροντίζει ώστε να κάνει τις ζώνες αυτές διακριτές παρά την διαχρονικότητα της φιγούρας του Jimmy. Έτσι το σήμερα έχει πιο ανοιχτά χρώματα ενώ στο παρελθόν η παλέτα παίζει πιο πολύ με το καφέ και κυρίως σκούρες αποχρώσεις των υπόλοιπων χρωμάτων. Το σχέδιο καρτουνίστικο με πολλή εκφραστικότητα στην περιοχή των ματιών. Επίσης αν και φαντάζει στατικό το μάτι πηγαίνει πολύ εύκολα από το ένα καρέ στο άλλο, ενώ υπάρχουν πολλές φορές και βοηθητικά βελάκια για να μην χαθεί η σωστή σειρά και το μυαλό γεμίζει πολύ εύκολα τις κινήσεις που δεν φαίνονται. Όμως η επιτυχία του δεν βασίζεται μόνο στο εικαστικό κομμάτι. Ο δημιουργός φροντίζει να μας παραδώσει ένα έργο γεμάτο σε συμβολισμούς και επαναλαμβανόμενα μοτίβα που μέσα από αυτά ολοκληρώνεται ο χαρακτήρας του κάθε Jim που συναντάμε. Ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα μοτίβα του έργου είναι ο αποτυχημένος υπεράνθρωπος. Πρώτη φορά τον συναντάμε στο φεστιβάλ όπου ο Jim του σήμερα ως παιδί είχε πάει να τον γνωρίσει. Αμέσως από την εμφάνιση του καταλαβαίνουμε ότι απέχει πολύ από το πρότυπο του ήρωα που βλέπουμε μέσα από τα υπερηρωικά κομικς. Ο Jim θα το καταλάβει σύντομα, όταν ο ηθοποιός που τον υποδύεται αφού γνωριστεί με την μητέρα του Jimmy και κοιμηθούν μαζί, θα φύγει κρυφά από το σπίτι πριν αυτή ξυπνήσει. Ο superman, η πατρική φιγούρα που διάλεξε ο Jimmy όταν ήταν παιδί, τον απογοήτευσε και αυτή. Από τότε αυτή η αποκαθήλωση του ειδώλου του θα τον συντροφεύει στην ενήλικη ζωή του. Ακόμα και στα όνειρά του για μια φανταστική και καλύτερη ζωή αρκεί μια εμφάνιση του για να μετατραπούν σε εφιάλτες. Τελικά είναι συμπαθητικοί οι Corrigans ; Αν και σίγουρα ο αναγνώστης μπορεί να τους λυπηθεί για τις κακουχίες που πέρασαν στην ζωή τους, σίγουρα δεν είναι άνθρωποι που θα μπορούσες εύκολα να κάνεις παρέα. Μοναχικοί, κοινωνικά αδέξιοι, μίζεροι και καποιοι λιγο μισογύνηδες προιόντα των συνθηκών αλλά και προσωπικών επιλογών και φόβων, φαίνεται δύσκολο να αλλάξουν παρά τις σπασμωδικές προσπάθειες. Αν και το τέλος ίσως αφήνει μια χαραμάδα για κάτι καλύτερο. Πέρα όμως από την στενά εννοούμενη πλοκή, δηλαδή ότι αφορά τους άνδρες της οικογένειας Corrigan, το κόμικ διακριτικά ασχολείται και με θέματα όπως η αμερικάνικη ιστορία. To Columbian World Exposition, που αποτελεί ένα τόσο κεντρικό σημείο στην ζωη του παππού Corrigan, υπήρξε όντως και έγινε για τον εορτασμό της επετείου των 400 ετών από την άφιξη του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική. Ενώ η οικονομική ανέχεια που αντιμετωπίζει από ένα σημείο και μετά ο πατέρας του Jimmy του 1890, φαίνεται να είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης του 1890, που ξεκίνησε από την τράπεζα Baring Brothers, η οποία κορυφώθηκε το 1893 και ήταν η μεγαλύτερη για τον 19ο αιώνα. Ακόμα νύξεις γίνονται και για την ιστορία της σκλαβιάς των μαύρων στις ΗΠΑ. Προσέξτε πως ο μαύρος εφημερηδοπωλης δεν αποτελεί κομμάτι της σημαίας To Smartest Kid On Earth ξεκίνησε το 1993 ως στριπάκι σε εφημερίδα, ο χαρακτήρας του Jimmy Corrigan είχε εμφανιστεί προηγουμένως και σε άλλα χιουμοριστικά στριπάκια του Chris Ware. Το κόμικ ολοκληρώθηκε το 2000. Ένα κόμικ που σίγουρα προτείνω σε όλους τους φανς της 9ης τέχνης. Μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε και οτι σίγουρα ήταν κάτι διαφορετικό. Επίσης είναι τόσο το περιεχόμενο που μπορεί να διαβαστεί πολλές φορές και κάθε φορά να αποκομίζεις κάτι νέο. kwtsoκλιμκακα 10/10. Συνεντευξη του Chris Ware με αφορμή την δανική εκδοση του έργου Αρθρο για την αποδομηση του υπερηρωα στο Jimmy Corrigan Αναλυση πανω στα λογοτεχνικα ρευματα σε σχεση με το εργο Άλλες Πηγές https://www.drawnandquarterly.com/event/2014/11/comic-art-and-architecture-chris-ware https://en.wikipedia.org/wiki/World's_Columbian_Exposition
×
×
  • Create New...