Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'image'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Θέμα για τα νέα και τις κυκλοφορίες της Image, της 3ης σε πωλήσεις κόμικς στις ΗΠΑ μετά από Marvel και DC, Κάνω αρχή με τα νέα για την σχεδιαστική ομάδα του πολύ επιτυχημένου Wicked & Divine, που έγραφε ο Kieron Gillen, και κλείνει σιγά σιγά την πορεία του. Οι Jamie McKelvie και Matt Wilson, ετοιμάζουν κάτι που μάλλον θα είναι sci-fi, αν κρίνουμε από το promo εξώφυλλο. Αναμένεται κάποια στιγμή το 2020. ΠΗΓΗ
  2. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  3. O Dylan είναι ένας φοιτητής. Ένας φοιτητής που πάσχει από βαθιά κατάθλιψη και αποφασίζει να αυτοκτονήσει πηδώντας από την ταράτσα ενός κτιρίου. Από (διαβολική;) όμως σύμπτωση, σώζεται. Και ενώ συλλογίζεται το πόσο τυχερός ήταν και το πόσο ανόητα συμπεριφέρθηκε, εμφανίζεται μπροστά του ένας δαίμονας. Ένας δαίμονας, ο οποίος του ανακοινώνει ότι εκείνος τον έσωσε και για να παραμείνει ζωντανός, θα πρέπει να σκοτώνει έναν κακό άνθρωπο κάθε μήνα. Ανάμεσα στα προβλήματα του Dylan με τις γυναίκες της ζωής του, την ανάμνηση του ζωγράφου πατέρα του και τα αντικαταθλιπτικά χάπια τα οποία καταναλώνει, χωρίς όμως στην πραγματικότητα να τα καταναλώνει, βλέπουμε την κατηφόρα του στον κόσμο των υποχρεωτικών (ή μήπως όχι;) δολοφονιών, των διαλυμένων σχέσεων και την προσπάθεια του να δικαιολογήσει τι κάνει. Το τέλος πλησιάζει, αλλά από ποια πλευρά και με ποιον τελικό θύτη; Τελευταία σειρά του διδύμου Brubaker-Phillips, πριν από το ongoing Criminal που κυκλοφορεί αυτή τη περίοδο. Και οι δύο στο στοιχείο τους. Φόνοι, κατεστραμμένες ψυχές, αστυνομικοί τους οποίουν δεν εκτιμούν οι συνάδελφοι τους, μοιραίες γυναίκες και ακόμα πιο μοιραίες αποφάσεις σε ένα καταθλιπτικό, πλην ρεαλιστικό κόσμο. Με ένα ελαφρύ supernatural twist ομως, όπως και στο Fatale. Τόσο ελαφρύ όμως που δεν ενοχλεί και πολλές φορές, δεν παρεμβάλλεται ουσιαστικά στην εξέλιξη της ιστορίας. Ο Brubaker (Captain America, Criminal, Velvet, The Fade Out), κάνει και εδώ αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και πολλές λεζάντες, οι οποίες από άλλον συγγραφέα θα με κούραζαν, αλλά συγχωρούνται λόγω του noir είδους και της μαεστρίας του δημιουργού. Παρ΄ ολα αυτά, σίγουρα δεν πρόκειται από τις καλύτερες δουλειές του. Όπως διάβασα σε μια συνέντευξη του, αφού είχα τελειώσει την ανάγνωση της σειράς, ήθελε να τονίσει την αγωνία του για την τροπή της κοινωνίας και την παντελή έλλειψη απονομής δικαιοσύνης. Δυστυχώς, όμως, κατά την άποψη μου πάντα, δεν του βγαίνουν ομαλά και οργανικά μέσα από την αφήγηση της ιστορίας αλλά αποσπασματικά, βεβιασμένα και εν είδει ανακοινώσεων. Σαν να μην του επέτρεπε, ο πραγματικός του θυμός, να ενσωματώσει τις ιδέες του στην ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή. Ο οποίος είναι μεν πιστευτός, γίνεται κατανοητός και αρεστός (μέχρις ενός σημείου) στον αναγνώστη, αλλά, καθόλη τη διάρκεια ανάγνωσης, ένιωθα περισσότερο ότι διάβαζα κάτι που έγραψε κάποιος, παρά να "παρασυρθώ" στην ροή του δράματος. Σε καμία περίπτωση δεν μιλάω για κακή γραφή, και σίγουρα αν επρόκειτο για κάποιον καινούριο συγγραφέα, πιθανόν να έγραφα διθυράμβους, αλλά έχοντας διαβάσει αριστουργήματα όπως το Criminal και το Fade Out, περιμένω το κάτι παραπάνω. O Sean Phillips, σταθερός συνεργάτης του Brubaker τα τελευταία χρόνια, αλλά και ιδιαίτερα γνωστός για την μεγάλη του συμμετοχή στο αρχικό run του Hellblazer, είναι εδώ σταθερός στα υψηλά επίπεδα που μας έχει συνηθίσει. Χωρίς να είναι εκπληκτικός στη σχεδίαση των προσώπων και των εκφράσεων τους, είναι υπέροχος στην δυναμική που δίνει στα μοντέλα του, κάνοντας τα εξαιρετικά αληθοφανή και δυναμικά. Έχει την δυνατότητα, ποτε να γεμίζει και πότε να "αδειάζει" τα καρέ του και να σε πηγαίνει από ένα μακρινό πλάνο γεμάτο λεπτομέρεια σε ένα κοντινό με ελάχιστη λεπτομέρεια, κάνοντας έτσι το προφανές "λάθος", εντυπωσιακό πλεονέκτημα. Καθαρά "κινηματιγραφικός"¨σχεδιαστής, κάνοντας κοντινά στα όπλα, στα χέρια, ακόμα και στα δάχτυλα, σε κάνει να νιώθεις ότι βλέπεις μια ταινία η οποία εκτυλίσσεται πάνελ με το πάνελ. Εδώ βοηθάει πολύ το χρώμα της Elizabeth Breitweiser , άλλη μια συχνή συνεργάτιδα του δημιουργικού διδύμου, της οποίας η δουλειά στο Sara του Garth Ennis και στο Outcast του Kirkman έχει γίνει αντικείμενο πολλών θετικών σχολίων. Εδώ, χρησιμοποιόντας πολύ σκούρα χρώματα, και τονίζοντας την αντίθεση με το έντονα κόκκινο της μάσκας του Dylan και το κοκκινομαύρο του δαίμονα, δημιουργεί ένα κόντραστ μεταξύ μιας καταθλιπτικής κοινωνίας και "λυτρωτικής", αλλά ματωμένης, λύσης. 20 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε 4 trade paperbacks και σε ένα, πανέμορφο και κατακόκκινο, σκληρόδετο Deluxe. Συνολικά, μια παραπάνω από καλή σειρά, με λίγο αντικλιμακτικό τέλος, σαν να μην ήταν σίγουρος πως να το τελειώσει ή σαν μην ήθελε να το τελειώσει αναμενόμενα. Σίγουρα πέρασα καλά διαβάζοντας τη, και σίγουρα την προτείνω σε όλους.
  4. Υπάρχουν αρκετά καλά κόμικς εκεί έξω. Μια στο τόσο όμως εμφανίζεται κάποιο πολύ καλό κόμικ, που ξεχωρίζει. Που οι σελίδες του καρφώνονται στο μυαλό σου. Gideon Falls. Το όνομα μιας πόλης (ή πολλών;). Ένας ρακοσυλλέκτης μαζεύει με εμμονή αντικείμενα από τα σκουπίδια, που θεωρεί ότι είναι κομμάτια του Μαύρου Αχυρώνα. Ένας ιερέας καταλήγει στην πόλη με τα σκοτεινά μυστικά. Ο Μαύρος Αχυρώνας, ένα μυστηριώδες κτίριο που εικάζεται ότι εμφανίζεται κι εξαφανίζεται σε βάθος χρόνου, σημαδεύει τη ζωή και των δύο, όπως και τα μέρη που εμφανίζεται. Θα μπορούσα να γράψω κατεβατά για την ιστορία, αλλά θα ταν κρίμα να σας σποιλεριάσω. Προτιμώ να σας αφήσω να βυθιστείτε στο κόμικ (αν δεν το έχετε κάνει), χωρίς να γνωρίζετε παραπάνω πράγματα για την υπόθεση Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Lemire, τα πρώτα ψήγματα της ιστορίας γεννήθηκαν στο μυαλό του το 1996, κατά τη διάρκεια των κνηματογραφικών σπουδών του. Έπρεπε να φτιάξει μια ταινία μικρού μήκους. Καθώς περπατούσε στους γεμάτους σκουπίδια δρόμους του Τορόντο, γεννήθηκε η ιδέα του Norton Sinclair, ενός εμμονικού ρακοσυλλέκτη που φορούσε μάσκα και ήταν πεισμένος ότι στα σκουπίδια θα μπορούσε να βρει αποδείξεις μιας συνωμοσίας, που αντιλαμβανόταν μόνο αυτός. Η ταινία γυρίστηκε και κάποια χρόνια αργότερα, το πρώτο του κόμικ είχε πάλι τον Norton για πρωταγωνιστή, μαζί με τον Fred, που όμως δεν ήταν ιερέας, αλλά μεσήλικας εργάτης εργοστασίου. Αυτοεκδόθηκαν δυο τεύχη του κόμικ αυτού, με τον τίτλο Ashtray. Οι αρχικές ιδέες έμειναν στο μυαλό του για χρόνια, ωρίμαζαν, άλλαζαν μορφές. 20 χρόνια μετά, συζητούσε με τον Sorrentino για τη δημιουργία ενός creator-owned κόμικ, σκοτεινού ψυχολογικού θρίλερ. Ενώ το κόμικ του επρόκειτο να έχει ως βασικό πρωταγωνιστή τον ιερέα, σκέφτηκε ότι θα είχε ενδιαφέρον να χρησιμποιήσει και τον Norton και να βλέπουμε την ιστορία να εκτυλίσσεται από δύο διαφορετικά POV. Είχε έρθει η ώρα οι παλιοί ήρωες να ξαναδούν το φως. Κάποιες άλλες από τις πηγές έμπνευσης του κόμικ είναι το τραγούδι "What's he building in there?" του Tom Waits, η ταινία "π" του Αρονόφσκι, το Batman Gothic (Grant Morrison, Klaus Janson), το βιβλίο "The Bishop’s Man" (Linden MacIntyre) και φυσικά το Twin Peaks (David Lynch). Για την ακρίβεια ο Lemire λέει ότι το Gideon Falls είναι ένα love letter στο Twin Peaks, χωρίς όμως να το αντιγράφει. Θα συμφωνήσω απόλυτα. Το Gideon Falls είναι ένα κόμικ τρόμου, χωρίς υπερβολική βία και σπλατεριές. Είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ, που υποβάλει τον αναγνώστη στον τρόμο χωρίς να τον πλασάρει φόρα παρτίδα. Στο μεγαλύτερο μέρος του είναι αφανής και υπόγειος. Κρύβεται σ΄αυτά που δε λέγονται, στην υποβλητική ατμόσφαιρα, στις εκφράσεις των προσώπων, στις σκιές. Η εικόνα αποκαλύπτεται τεύχος με το τεύχος, που κάθε ένα είναι ένα κομμάτι του παζλ. Το κάνει αυτό χωρίς να βιάζεται αλλά και χωρίς να μπερδεύει ή να κουράζει. Χτίζει τον κόσμο του αργά και σταθερά. Οι λεπτομέρειες έχουν σημασία κι αυτό αποκαλύπτεται στη συνέχεια. Η κινηματογραφική ροή είναι υποδειγματική. Η δυνατή ιστορία δένει υπέροχα με το σχέδιο του Sorrentino, που κάνει απίστευτη δουλειά και τον εξαιρετικό χρωματισμό του Dave Stewart. Πραγματικά υπέροχο δημιουργικό team με φοβερή χημεία. Ο κόσμος του Gideon Falls μοιάζει τόσο ζωντανός και σκοτεινός ταυτόχρονα. Το εικαστικό κομμάτι του κόμικ εκμεταλλεύεται όλες τις δυνατότητες του μέσου και δίνει πραγματικά αριστουργηματικές σελίδες που μαγνητίζουν το βλέμμα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο κόμικ που να κυκλοφορεί τώρα, που να έχει την ίδια σχεδιαστική και σκηνοθετική δυναμική. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 20 τεύχη και έχει βραβευτεί το 2019 με Eisner στην κατηγορία Best New Series. Πρόκειται σύντομα να μεταφερθεί και σε τηλεοπτική σειρά πηγές Gideon Falls #1 Συνέντευξη του Lemire στο The Beat Jeff Lemire Takes Us on a Tour of Gideon Falls στο paste magazine
  5. Middlewest Author: Scottie Young Artist: Jorge Corona Year: 2018-2020 (18 issues) To Middlewest ξεκινά με τον νεαρό Abel που ζει με τον μονίμως θυμωμένο και κακοποιητικό πατέρα του, Dale. Δεν φαίνεται να έχει κάποιο ίχνος πατρικής στοργής απέναντί του μόνο έναν αδικαιολόγητο για τα μάτια του Abel θυμό, σαν κάτι να κρύβεται κάτω από την επιφάνεια και να περιμένει απλά να ξεσπάσει. Ακριβώς όπως μια καταιγίδα. Και είναι η μορφή μιας καταιγίδας αυτήν την οποία ξαφνικά αποκτά ο πατέρας του Abel σε έναν από τους πολλούς καυγάδες τους. Καθώς ο Abel με την βοήθεια μιας αλεπούς προσπαθούν να ξεφύγουν από την οργή της καταιγίδας, αυτήν τον χτυπά και φαίνεται ότι το ίδιο πράγμα που βασάνιζε τον πατέρα του και τον μεταμόρφωσε σε τέρας έχει περάσει στον ίδιο. Έτσι ο Abel και η αλεπού ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι για να βρούν πώς μπορούν να σπάσουν αυτήν την κατάρα. Όμως τόσο ο πατέρας του όσο και η καταιγίδα που βρίσκεται πλέον μέσα στον Abel δεν πρόκειται να τα παρατήσουν εύκολα. Πέρα από το ότι πρόκειται για μια ιστορία με τρομερό ρυθμό που ρουφάει αβίαστα το ενδιαφέρον του αναγνώστη και έχει μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων και περιβάλλοντων δεν θα μείνω σε άλλα τεχνικά χαρακτηριστικά της προκειμένου να μην χαλάσω το ταξίδι για όσους θέλουν να την διαβάσουν. Αυτό που θα πω είναι ότι είναι αρχικά μια ιστορία συγκρούσεων. Συγκρούσεις που δεν απεικονίζονται τόσο με τη μορφή της δράσης, όσο συγκρούσεις γενεών και ιδεών. Πατέρας εναντίον γιου, φύση ενάντια σε ανατροφή, συνέχιση μαθημένων συμπεριφορών ή σπάσιμο του κύκλου. Δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηρίσουμε το κόμικ σαν ένα πλήρη κύκλο ψυχοθεραπείας απέναντι στις κακοποιητικές σχέσεις. Πολλές είναι οι φορές που ακούμε ότι τα θύματα αναπόφευκτα θα γίνουν και θύτες κάποια στιγμή σαν να είναι ένα προτετελεσμένο γεγονός το οποίο δεν πρόκειται να αλλάξει. Σαν οι μαθημένες αυτές συμπεριφορές να είναι παράλληλα μια κατάρα αλλά και ένα ατέρμονο πλυντήριο για τις πράξεις με τις οποίες πληγώνονται οι αθώοι. Και αν κάποιος καταλάβει το λάθος του; Αξίζει αυτόματα συγχώρεση; Δεν είναι η οικογένεια πάνω από όλα; Το αίμα άλλωστε νερό δεν γίνεται. Ή μήπως υπάρχει και άλλος δρόμος; Λέμε άλλωστε ότι την πραγματική μας οικογένεια την διαλέγουμε.Και περισσότεροι του ενός τρόποι στο να αντιδρά κανείς απέναντι σε κακοποιητικές συμπεριφορές κάθε είδους; Αν και σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγα ότι το διδακτικό ύφος υπερτερεί της ιστορίας όσο το σκέφτομαι τόσο μπορώ να βρίσκω κρυμμένες διαστάσεις σε θέματα τα οποία συζητάμε ψυχρά και κλινικά αναφορικά με τις σχέσεις μας με τον περίγυρό μας. Ένα πλούσιο ταξίδι λοιπόν με πολλά σκαμπανεβάσματα σε ύφος και διάθεση αποτελεί το Middlewest κάτι το οποίο βοηθά και ο εξαιρετικός καλλιτεχνικός τομέας. Τα χρώματα, το ελαφρώς sketchy σχέδιο και το περίεργο πάντρεμα παραμυθένιου με cyberpunk κόσμο δημιουργούν ένα εξαιρετικό setting που δεν σε αφήνει να πάρεις λεπτό τα μάτια σου από την ιστορία. Είναι εξαιρετική η αντίθεση ανάμεσα στα ψυχρά και μουντά χρώματα και τα φωτεινά ζεστά που τραβάει το μάτι του θεατή στο επίκεντρο της δράσης. Και πάνω από όλα έχει συνοχή. Δεν αλλάζει η ποιότητά της σε κανένα σημείο της ιστορίας. Όσον αφορά το format της ιστορίας κρατήθηκα με νύχια και με δόντια αλλά τελικά πήρα την συλλογική hardcover έκδοση που προσωπικά με άφησε πλήρως ικανοποιημένη. Είναι προσεγμένη είναι όμορφη, είναι καλαίσθητη, έχει άπειρο έξτρα υλικό μαζί με συνεντεύξεις από τους δημιουργούς και τα εξώφυλλα και αποτελεί στολίδι για κάθε βιβλιοθήκη. Σίγουρα πρόκειται για μια αγορά που δεν πρόκειται να μετανιώσω και για ένα ταξίδι που μου άφησε πάρα πολύ τροφή για σκέψη. Ελπίζω να βρω και πολλούς συνοδοιπόρους.
  6. Τον Μάρτιο του 2015, ο Jeff Lemire, σεναριογράφος αρκετά γνωστός στην αντίπερα όχθη αλλά και εδώ για τίτλους όπως το Black Hammer και το Essex County, συνεργάζεται με τον αμερικανοθρεμμένο Βιετναμέζο σχεδιαστή Dustin Nguyen και με την Image στο εκδοτικό τιμόνι μας φέρνει την creator-owned sci-fi σειρά Descender. Με την ολοκλήρωση της τον Ιούλιο του 2018 έγραψε 32 τεύχη ενώ κάτι λιγότερο από χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 2019 ήρθε το σίκουελ, Ascender. Στο σύμπαν του κόμικ, το UGC (United galactic council) αποτελεί το διοικητικό όργανο στο οποίο υπάγονται οι περισσότεροι πλανήτες του Γαλαξία, ενώ αυτοί που δεν υπάγονται άμεσα διατηρούν μια επισφαλή ειρήνη με αυτή την συνομοσπονδία πλανητών. Η εύθραυστη αρμονία κλονίζεται έντονα όταν κάτι τεράστια ρομπότ που ονομάζονται Harvesters εμφανίζονται από το πουθενά, καταστρέφοντας μεγάλα κομμάτια πολλών πλανητών και σκοτώνοντας εκατομμύρια πλάσματα από δεκάδες φυλές, ενώ εξαφανίζονται το ίδιο ξαφνικά. Στον απόηχο αυτής της επίθεσης, ο αναγνώστης ακολουθεί ένα companion robot ονόματι Tim-21 και τον παιδικό του φίλο Andy, εν μέσω ενός αποδιοργανωμένου κόσμου όπου οι οργανικές μορφές ζωής (άνθρωποι, gnishians κλπ) έχουν στραφεί μέσα στο μίσος της απώλειας τους εναντίον όλων των ρομπότ, οργανώνοντας πογκρόμ όπου τα καταστρέφουν, ή τα έχουν και δουλεύουν σαν σκλάβοι τους. Μέσα σε όλα, το μικρό ρομποτάκι tim-21 με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του, είναι το κλειδί της πανσυμπαντικής ειρήνης, ή του ολικού αφανισμού. Κλασική space-opera ιστορία που σε δεύτερο επίπεδο, έτσι για να δώσει και ένα χ βάθος στην κατά τα άλλα τυπική sci-fi ιστορία με ρομπότ, διαγαλαξιακές μάχες και cyborgs, εξερευνά πολύ έντονα την σχέση ανθρώπου-τεχνολογίας και αν υπάρχουν ηθικά όρια στις αλληλεπιδράσεις των μεν με τους δε. Βλέπουμε ένα σύμπαν που τα ρομπότ έχουν καταδυναστευτεί, αντιμετωπίζονται με απέχθεια και σαδισμό,μέχρι που αρχίζουν και αντιδρούν. Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα κιόλας, στα πρώτα τρία trade είχα αρχίσει να βαριέμαι, είπα όμως να το συνεχίσω και το φινάλε όπου έγινε το κλείσιμο του πρώτου κύκλου,ήταν συμπαθητικό. Και την μεγάλη μάχη την είχε, και την αυτοθυσία, και 1-2 αναμενόμενα plot-twists. Παρόλα αυτά δεν φέρνει τίποτα νέο στο είδος, περισσότερο αναμασά υπάρχουσες ιδέες. Στο Ascender γίνεται ένα ολικό reboot στην ιστορία οπότε και θα το διαβάσω, γιατί μ'άρεσε εκεί που το πάει. Οτιδήποτε παραπάνω γράψω, είναι spoil, πέρα από το ότι αρχίζει να εμφανίζεται και μαγεία κάπου στην εικόνα. Το σχέδιο είναι όμορφη ακουαρέλα σε pal αποχρώσεις, απαλές γραμμές που δημιουργούν μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στο σχέδιο και στα ρομπότ που κάποιος περιμένει ότι απαιτούν edgy και γεωμετρικά σχέδια για να "δείξουν". Παρόλα αυτά, βγαίνει ένα ενδιαφέρον και καλαίσθητο αποτέλεσμα. Ειδικά σε κάποια splash pages,ο Nguyen κάνει παπάδες.
  7. C h e w Το Chew της Image Comics είναι μία σειρά 60 τευχών, τα οποία εκδόθηκαν το διάστημα 2009 έως και 2016. Συγγραφέας της σειράς είναι ο John Layman, με τον οποίο προσωπικά ήμουν εξοικειωμένος από τα τεύχη του στο Detective Comics, ενώ σχεδιαστής είναι ο Rob Guillory, ο οποίος έγινε ευρύτερα δημοφιλής λόγω του Chew. Το Chew έκανε τεράστια επιτυχία, δεδομένου ότι απέσπασε δύο βραβεία Eisner, το πρώτο για «Καλύτερη Νέα Σειρά» (2010) και το δεύτερο για «Καλύτερη Ongoing Σειρά» (2011). Επίσης, το Chew κέρδισε δύο βραβεία Harvey το 2010. Τι πραγματεύεται το κόμικ; Η ιστορία είναι τοποθετημένη σε ένα κόσμο, στον οποίο 20 εκατομμύρια περίπου άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους λόγω της «γρίπης των πτηνών». Αυτό επέφερε ως αποτέλεσμα την καθολική απαγόρευση της κατανάλωσης των πουλερικών. Ο πρωταγωνιστής Tony Chu είναι πράκτορας και εργάζεται για τη F.D.A. (Food and Drug Administration), τη πιο κυρίαρχη οργάνωση μετά την απαγόρευση των πουλερικών. Ο Chu είναι ένας «cibopath», όπερ σημαίνει ότι κατέχει αυτή τη σπάνια ικανότητα να λαμβάνει κάποιες εικόνες τη στιγμή που τρώει κάτι. Για παράδειγμα, εάν ο Tony φάει ένα μήλο, βλέπει ζωντανά στο μυαλό του το δέντρο από το οποίο κόπηκε αυτό το μήλο, τι φυτοφάρμακα χρησιμοποιήθηκαν και πότε αυτό συγκομίστηκε. Το χάρισμα του Tony είναι πολύ σημαντικό και βοηθητικό για τον ίδιο, καθώς οι υποθέσεις που αναλαμβάνει να εξιχνιάσει σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το φαγητό. Από τις τροφές που εκλαμβάνει ο Tony ανακαλύπτει διάφορα στοιχεία, τα οποία ενίοτε είναι καίριας σημασίας για τη λύση της εκάστοτε υπόθεσης. Όμως, η δουλεία του δεν είναι τόσο εύκολη όσο ακούγεται, διότι πολλές φορές ο Chu αναγκάζεται να φάει περίεργα πράγματα για να βρει τα στοιχεία εκείνα που θα τον βοηθήσουν στην έρευνά του. O John Layman κατασκεύασε ένα σενάριο, το οποίο για μένα προσωπικά «δουλεύει», καθώς δε προσπαθεί να πάρει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Το αντίθετο μάλιστα. Το Chew έχει αστείρευτο χιούμορ σε σημείο όπου ο γράφων να έχει κλάψει από τα γέλια σε ουκ ολίγες περιπτώσεις. Συγχρόνως, οι χαρακτήρες του Layman έχουν ενδιαφέρον και διαθέτουν αποκλίνουσες προσωπικότητες, οι οποίες και τους ξεχωρίζουν. Την ίδια στιγμή, το σενάριο έχει και τις κατάλληλες δόσεις suspense, ανατροπών καθώς και προσωπικών/ιδιωτικών στιγμών των πρωταγωνιστών, οι οποίες μας βοηθούν να τους γνωρίσουμε καλύτερα και να ταυτιστούμε μαζί τους. Νομίζω ότι η τεράστια επιτυχία του Chew οφείλεται σε εξίσου σημαντικό βαθμό στον Rob Guillory. Το cartoony σχέδιο του ταιριάζει απόλυτα με τη θεματολογία της σειράς, ενώ είναι και ο λόγος που το χιούμορ του Chew είναι τόσο στοχευμένο, κυρίως λόγω του τρόπου που σχεδιάζει τις εκφράσεις και τη γλώσσα του σώματος των χαρακτήρων. Για να πω την αμαρτία μου, ακόμα τη σειρά δεν την έχω τελειώσει (είμαι περίπου στη μέση), αλλά σκοπεύω να επανορθώσω σύντομα! Μέχρι στιγμής, απολαμβάνω την ιστορία και είναι ίσως ένα από τα πιο ευχάριστα και διασκεδαστικά αναγνώσματα που διαθέτω στη βιβλιοθήκη μου. Για τη πληρότητα της παρουσίασης, θα αναφέρω ότι το Chew έχει συγκεντρωθεί σε 12 χαρτόδετους TPB τόμους ή σε 6 σκληρόδετες over-sized πολυτελείς εκδόσεις. Στην αγορά υπάρχουν, επιπλέον, και οι συλλεκτικές "Smorgasbord" εκδόσεις, οι οποίες και περιέχουν 20 τεύχη η κάθε μία, όμως είναι αρκετά πιο ακριβές και δυσεύρετες. Η σειρά έχει και ένα spin-off-σίκουελ, το οποίο κυκλοφόρησε 4 χρόνια μετά το τέλος της κεντρικής, ονόματι Chu.
  8. Μιας και συζητήθηκε το Blue in Green, ευκαιρία να ανεβάσω και το κείμενο που έγραψα γι' αυτό πριν λίγο καιρό. Αφιερωμένο στον @geo_trou Σύμφωνα με έναν αρκετά διαδεδομένο θρύλο, αν κάποιος πουλήσει τη ψυχή του στο Διάβολο θα μπορέσει να πετύχει τους πιο φιλόδοξους στόχους του. Αυτό το μοτίβο κάνει την εμφάνιση του σε παραδοσιακές ιστορίες, όπως ο Φάουστ, ενώ διάφορες παρόμοιες φήμες περιτριγυρίζουν και καλλιτέχνες με ίσως πιο γνωστή την περίπτωση του μπλουζίστα μουσικού Robert Johnson, ο οποίος ξαφνικά απέκτησε ζηλευτές κιθαριστικές ικανότητες. Πάνω σε αυτή την ιδέα βασίζεται και μια από τις -προσωπικά- πιο πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες κόμικ της χρονιάς, το Blue In Green, σε σενάριο του Ram V, σχέδιο του Anand RK και χρώμα του John J. Pearson, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Erik, ένας σαξοφωνίστας, ο οποίος παρ’ ότι ως παιδί είχε δημιουργήσει προσδοκίες για μια ξεχωριστή μουσική καριέρα, αυτές δεν επαληθεύτηκαν, αφού προτίμησε την καριέρα του καθηγητή. Ο θάνατος της μητέρας του, η προσωρινή επιστροφή στο πατρικό του σπίτι και η φωτογραφία ενός άγνωστου μουσικού που θα ανακαλύψει στις στοίβες πραγμάτων που η μητέρα του αρνούνταν να πετάξει σύντομα θα αποδειχθούν καθοριστικοί για το μουσικό του μέλλον, αφού θα τον υποχρεώσουν να πάρει μια σημαντική απόφαση, πληρώνοντας βέβαια το αντίστοιχο βαρύ τίμημα. Η ιστορία που αφηγείται ο Ram V πιθανότατα δεν είναι και η πιο πρωτότυπη και σίγουρα σε αυτόν τον τομέα υπολείπεται της συγκλονιστικής προηγούμενης δουλειάς του, These Savage Shores. Ωστόσο, πολλές φορές δεν έχει σημασία τόσο το τι λες, αλλά το πώς. Ο, τι υπολείπεται σε σεναριακή πρωτοτυπία, λοιπόν, ο Ram V το αναπληρώνει με την εμβάθυνση των χαρακτήρων και την αφήγηση μέσω της οποίας ξεδιπλώνεται η πλοκή. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, ο Ram V καταφέρνει να σκιαγραφήσει σύντομα και περιεκτικά τις σχέσεις του Erik με τα κοντινά του πρόσωπα – την απόμακρη σχέση με την αδερφή του, η οποία οδηγείται σε κάποια ξεσπάσματα που βρήκαν ευκαιρία να εκφραστούν μετά την κηδεία, αλλά και τον φόβο που ένιωθε για τη μητέρα του, η οποία του απαγόρευε να ασχολείται με το σαξόφωνο. Κυρίως, όμως, καταφέρνει να βουτήξει στην ψυχοσύνθεση του ίδιου του πρωταγωνιστή του, του Erik, και να αναδείξει τους προσωπικούς του φόβους και τις ανασφάλειες για την ίδια του τη ζωή, την οποία θεωρεί άνευ σημασίας. Η κατάβαση στη ψυχή του Erik επιτυγχάνεται μέσω του εσωτερικού μονολόγου, τον οποίον ο Ram V χρησιμοποιεί ως βασικό όχημα για το ξεδίπλωμα της ιστορίας. Τούτη η αφηγηματική επιλογή κρίνεται επιτυχημένη για δύο λόγους – αφενός συνεισφέρει στη δημιουργία μιας πλούσιας αναγνωστικής εμπειρίας (η οποία απουσιάζει από την πλειονότητα των σύγχρονων κόμικς που τις περισσότερες φορές αφήνουν μια αίσθηση βιασύνης) με έντονη λογοτεχνική αύρα και αφετέρου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα ταιριαστή με το ύφος της ιστορίας, όπως αυτό διαμορφώνεται από το σχέδιο και το χρώμα. Σ’ αυτό το σημείο, αξίζει να αναφερθεί πως η πλοκή προέκυψε ύστερα από αυτοσχεδιασμούς του Ram V και του Anand RK, προκειμένου να αποτυπωθεί η αυτοσχεδιαστική φύση της τζαζ μουσικής. Έχοντας, όμως, αυτή την πληροφορία κατά νου οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως το τελικό αποτέλεσμα, αν και αρκετά αφαιρετικό, μοιάζει πιο δομημένο απ’ ότι θα περίμενε κανείς, λες και το σενάριο ποτέ δεν παρασύρθηκε από αποφάσεις της στιγμής. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν αυτό το θεωρώ προτέρημα ή μειονέκτημα της ιστορίας. Αντιθέτως, αυτό που με βεβαιότητα μπορώ να ισχυριστώ πως έλειψε από την ιστορία ήταν ο πρωταγωνιστικός ρόλος της jazz ή για να μην το συγκεκριμενοποιώ τόσο, της μουσικής γενικότερα. Σίγουρα, η ενσωμάτωση μουσικών χαρακτηριστικών στο άνευ ήχων μέσο των κόμικς φαντάζει από δύσκολη ως ακατόρθωτη, αλλά θα είχε ενδιαφέρον μια έστω και αποτυχημένη προσπάθεια. Βέβαια, το Blue in Green είναι από εκείνες τις ιστορίες που το σχέδιο έχει την πρωτοκαθεδρία. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί διαφορετικά, όταν το επίπεδο είναι τόσο υψηλό, καταφέρνοντας να ξεχωρίζει σε μια χρονιά γεμάτη με πανέμορφες κυκλοφορίες. Ο Anand RK, γνώριμος συνεργάτης και φίλος του Ram V, φιλτράρει τις διδαχές των Bill Sienkiewicz, Dave McKean και Andrea Sorrentino (Joker: Killer Smile), παραδίδοντας εικόνες που μοιάζουν φευγαλέες (ακριβώς, όπως συνέβη και στην προηγούμενη συνεργασία τους, το Grafity’s Wall), μα σε υποχρεώνουν να χαζεύεις για ώρες. Το σχέδιο του, ένα συνονθύλευμα ποικίλων μα οργανικά δεμένων εικαστικών τεχνικών, ισορροπεί ανάμεσα στη γοητευτική ασάφεια των γρήγορων σκίτσων και στην αισθητική αρτιότητα που συναντάται σε λεπτοδουλεμένους πίνακες ζωγραφικής, αποτυπώνοντας τον υπαρξιακό τρόμο που βιώνει ο Erik ως έναν εφιάλτη, όπου οι λεπτομέρειες χάνουν το νόημα τους, γίνονται δυσδιάκριτες και τον πρώτο λόγο παίρνει μια απροσδιόριστη αίσθηση απειλής που υποβόσκει σε κάθε καρέ. Από κοντά, βρίσκεται και ο υπέροχος χρωματισμός του John J. Pearson, ο οποίος παρ΄ότι υιοθετεί χρώματα ασυνήθιστα (πχ μωβ) μοιάζοντας ανα στιγμές να αψηφά τη λογική, εν τέλει αποδεικνύεται απόλυτα ταιριαστός με το σχέδιο. Το Blue in Green είχε δημιουργήσει αρκετές προσδοκίες πριν την κυκλοφορία του λόγω του υλικού που είχε δημοσιευτεί. Έχοντας ολοκληρώσει την ανάγνωσή του, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως δικαίωσε την αναμονή, αποτελώντας μια ιστορία που όλες οι πτυχές της συνεργάζονται ιδανικά μεταξύ τους. Σίγουρα, η αισθητική του σχεδίου κλέβει τις εντυπώσεις, ωστόσο και το σενάριο κρύβει ιδέες που μολύνουν τις σκέψεις των αναγνωστών ώρες μετά το φινάλε, εξερευνώντας τα όρια της καλλιτεχνικής φιλοδοξίας. Εν ολίγοις, μια απ’ τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς. Y.γ. Προσπάθησα να μην ανεβάσω τα πιο ωραία παραδείγματα του σχεδίου, αλλά νομίζω πως και αυτά κάνουν τη δουλειά τους, τουλάχιστον εμένα με είχαν πείσει! Υ.γ 2 Λίγο καιρό μετά, κυκλοφόρησε και το Soul της Pixar, το οποίο έχει πολύύύύύ παρόμοια θεματική (μάλιστα και εκεί ο πρωταγωνιστής ειναι καθηγητής που θα ήθελε να γίνει σπουδαίος μουσικός), οπότε τα προτείνω ως double feature κι ας ειναι σε διαφορετικά μέσα.
  9. Το νέο πόνημα του Robert Kirkman είναι – καμία έκπληξη – εξαιρετικά ενδιαφέρον. Η υπόθεση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και την παραθέτω συνοπτικά και χωρίς spoiler: δέκα χρόνια πριν την αρχή της αφήγησης, έλαβε χώρα μια καταστροφή στη Φιλαδέλφεια και ένα μεγάλο μέρος της πόλης μαζί με 300.000 κατοίκους της εξαφανίστηκε σε μια άλλη διάσταση, την οποία ο κόσμος αποκαλεί “Oblivion” (Λήθη). Ο Νέιθαν Κόουλ είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος μετακινείται με μεγάλη δυσκολία ανάμεσα στις διαστάσεις και προσπαθεί να βρει επιζώντες, για να τους ξαναφέρει στον κόσμο μας. Καθώς όμως ο καιρός περνά και οι επιζώντες λιγοστεύουν, αντιμετωπίζει δυσκολίες στη χρηματοδότηση. Όπως είναι αναμενόμενο, θα προσπαθήσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα κίνητρά του δεν είναι 100% ανιδιοτελή, αφού μέσα στου αγνοούμενους είναι και ο αδελφός του. Από εδώ και πέρα, αρχίζουν οι ανατροπές, συνεπώς όσα λιγότερα ξέρει κανείς, τόσο το καλύτερο ? . Ο Κέρκμαν κρατά πολλούς άσσους στο μανίκι του και κάθε ανατροπή φωτίζει λίγο παραπάνω τους ήρωες και τα κίνητρά τους. Η δράση και το μυστήριο συνδυάζονται πολύ αρμονικά με διάφορα θέματα, τα οποία θίγει ο Κέρκμαν, με τα κυριότερα από αυτά να είναι οι τύψεις, η εξιλέωση, αλλά και οι διαφορετικές αντιλήψεις που έχει ο καθένας μας για το τι είναι ωραίο και τι είναι άσχημο, τι είναι ευτυχία και τι δυστυχία. Για μια ακόμη φορά μετά το The Walking Dead, ο συγγραφέας ασχολείται με ανθρώπους που βρίσκονται σε ένα εξωπραγματικό περιβάλλον και προσπαθούν να επιβιώσουν, αλλά εδώ τους βλέπουμε αρχικά από έξω και επιπλέον η αποκάλυψη που έρχεται μας βρίσκει σχετικά απροετοίμαστους και δίνει στην ιστορία μια εντελώς διαφορετική τροπή και τη διαφοροποιεί πλήρως από τη μεγάλη επιτυχία των αλά Κέρκμαν ζόμπι. Υποθέτω, ότι, καθώς η σειρά θα συνεχίζεται, ο Κέρκμαν θα προσφέρει περισσότερες πληροφορίες και επιπλέον ανατροπές στην υπόθεση, οπότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε με μεγαλύτερη σιγουριά. Το σχέδιο του Lorenzo De Felici είναι πραγματικά υπέροχο, αν και για να είμαι ειλικρινής, σχεδιάζει τα πρόσωπα με τρόπο που δεν είναι απολύτως της αρεσκείας μου, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Κατά τα άλλα, προσφέρει αξέχαστες σελίδες, πολλές από τις οποίες δεν περιέχουν διαλόγους και προωθεί τη δράση με πολύ καλό τρόπο. Εκτός από τα πρόσωπα (είπαμε, γούστα είναι αυτά ? ), όλα τα άλλα πιστεύω ότι είναι σχεδιασμένα με έξοχο τρόπο. Αρωγός του στο εικαστικό κομμάτι η κολορίστρια Annalisa Leoni, που δίνει μια εξαιρετική παλέτα χρωμάτων, η οποία διαφοροποιείται ανάλογα με την εξέλιξη της ιστορίας. Καλό είναι να διαβάσουμε το κόμικ έχοντας υπόψη μας, ότι ο Κέρκμαν επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί (και πολύ καλά κάνει!) από το The Walking Dead, συνεπώς, η οποιαδήποτε προσπάθεια σύγκρισης με αυτό το κόμικ είναι άνευ ουσίας, κατά τη γνώμη μου. Αξίζει σίγουρα να διαβαστεί και αναμένω τη συνέχεια! ? Για τη ώρα έχουν κυκλοφορήσει τρα TPB, τα οποία έχω διαβάσει και τα οποία περιέχουν τα πρώτα 18 τεύχη. Σε λίγο κυκλοφορεί και ο τέταρτος τόμος και η σειρά συνεχίζεται! Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  10. O Magnus είναι ένας Σκανδιναβός. Παγανιστής και άθεος για τους Χριστιανούς που έχουν εισβάλει στη χώρα του. Ανεπιθύμητος και μίασμα για τους συμπατριώτες του γιατί δουλεύει για τους χριστιανούς. Πάνω από όλα, όμως, είναι ένας πολεμιστής. Ή μάλλον, ήταν ένας πολεμιστής. Ένας πολεμιστής που είχε πολεμήσει και τους συμπατριώτες του και τους χριστιανούς. Αποσύρεται στο χωριό του για να ζήσει ειρηνικά με την γυναίκα του, έχοντας σιχαθεί τις μάχες και τους σκοτωμούς. Το παρελθόν του όμως τον καταδιώκει. Και τον τιμωρεί. Και πλέον, κάνοντας καινούριο ξεκίνημα, αποφασίζει ότι δεν μισεί κανέναν. Αποφασίζει ότι μόνο με την ειρηνική συνύπαρξη θα υπάρξει μέλλον για όλους. Για αυτό και αναλαμβάνει να συνοδεύσει και να προφυλάξει έναν χριστιανό καρδινάλιο στον Μαύρο Δρόμο, έναν επικίνδυνο δρόμο που οδηγεί στον βορρά και είναι γεμάτος με ληστές και άγρια ζώα. Εκεί θα αποτύχει για πρώτη φορά σαν πολεμιστής. Και θα αλλάξει η ζωή του. Για χάρη ενός μικρού κοριτσιού. O Brian Wood (DMZ,Massive), μετά το Northlanders, επιστρέφει στην αγαπημένη του, όπως φαίνεται τουλάχιστον, Σκανδιναβία, με μια ιστορία με Βίκινγκς, αλλά με το βάρος να δίνεται, αυτή τη φορά, στο εσωτερικό. Στον εσωτερικό κόσμο των πολεμιστών, στον εσωτερικό ψυχισμό της κοινωνίας των Σκανδιναβών, η οποία, τραγική ειρωνεία, βιώνει όσα βιώνουν οι κάτοικοι των ευρωπαϊκών χώρων που συνήθως επιτίθονται οι ξανθοί εισβολείς. Και αντί για μια περιπέτεια σφαγών, λεηλασιών και επικών μαχών, εδώ αντιστρέφει τους ρόλους και μας δίνει μια ιστορία μυστηρίου, μια ιστορία εκδίκησης, συνειδητοποίησης και, ίσως, μια ιστορία γέννησης ελπίδας. Με πολύ καλή χρήση των flashbacks, συγγραφικό εργαλείο το οποίο πάντα έχει ρίσκο, μας βυθίζει στις μαυρισμένες ψυχές (σχεδόν όλων) των πρωταγωνιστών, μαθαίνουμε τα κίνητρα τους και τις αιτίες για τις τραγικές επιλογές. Και ενώ τα πρώτα 7-8 τεύχη ρέουν υπέροχα, στο τέλος τα χαλάει λίγο, για ανεξήγητο λόγο. Θέλοντας να προσδώσει την τραγικότητα των καταστάσεων, το τέλος είναι σχεδόν ανεξήγητο, ενώ ταυτόχρονα ξεχνάει να μας εξηγήσει το παρελθόν ενός βασικού πρωταγωνιστή και το πως οδηγήθηκε στο να καταλήξει όπως τον βλέπουμε. Όλα αυτά σε ένα καταθλιπτικό περιβάλλον, στο οποίο κυριαρχεί το άσπρο του χιονιού, το κόκκινο του αίματος και το μαύρο των καμμένων. Το οποίο περιβάλλον αποτυπώνει υπέροχα ο Garry Brown (The Massive,Incorruptible,Babyteeth) τον οποίο προσωπικά αγνοούσα αλλά σίγουρα θα τον παρακολουθώ από εδώ και πέρα. Υπερβολικά δυναμικό σχέδιο, εκπληκτική χρήση του κενού χώρου και του μελανιού και ευκρινέστατες σκηνές μάχης. Χωρίς να έχει ιδιαίτερη εντυπωσιακή λεπτομέρεια στα πρόσωπα και τις εκφράσεις, το ξεπερνάει από με την πανέμορφη σκηνοθεσία των καρέ, τα περισσότερα των οποίων δημιουργούν μια τρομακτική και απειλητική ατμόσφαιρα. Η υπερμεγέθης φιγούρα του Magnus δεσπόζει σε όσα από αυτά εμφανίζεται, δημιουργώντας την αίσθηση μιας απόκοσμης μορφής. Υπέροχη δουλειά συνολικά, αποτυπώνοντας ακριβώς αυτό που χρειαζόταν, και η ιστορία και το υπόβαθρο. 10 τεύχη, τα οποία μαζεύτηκαν σε 2 trade paperbacks και ένα πανέμορφο σκληρόδετο Deluxe Edition. To οποίο Deluxe, έχει σαν extra, την πρώτη προσπάθεια του δημιουργικού διδύμου να φτιάξει το κόμικ το 2014. Ολόκληρο τεύχος σε σμίκρυνση (2 σελίδες σε 1), εν τέλει αποσύρθηκε από τους ίδιους γιατί έκριναν ότι δεν δούλευε όπως ήθελαν. Συνοψίζοντας, ένα πολύ καλό κόμικ, με κάπως περίεργο και αναπάντεχο τέλος, χωρίς αυτό βέβαια να του στερεί από την συνολική του ποιότητα. Διαβάστε το!
  11. "Superheroes were the summit of American aspiration and so our children grew up to remind mankind of everything we could ever hope to be..." - Sheldon Sampson (The Utopian) Τι θα γινόταν αλήθεια αν οι πιο δυνατοί υπερήρωες της ανθρωπότητας,έπαιρναν την εξουσία στα χέρια τους και προσπαθούσαν να διορθώσουν το κόσμο;Θα ήταν άραγε καλύτεροι από τους πολιτικούς που μας κυβερνάνε ή μήπως όχι;Την απάντηση μας τη δίνει ο πολυγραφότατος Mark Millar με το Jupiter's Legacy,ένα μίνι έπος που δημιούργησε για λογαριασμό της Image με το πρώτο τεύχος της να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 2013.Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 10 τεύχη(2 σειρές των 5 τευχών) μέχρι στιγμής και ετοιμάζεται και η τρίτη σειρά. Βρισκόμαστε το 1932.Ο Sheldon Sampson έχοντας ζήσει το μεγάλο κραχ του 1929 στο οποίο έχασε τα πάντα,βλέπει τη χώρα του να έχει γονατίσει οικονομικά και τους συνανθρώπους του να ζούνε οι περισσότεροι στην εξαθλίωση..Αρχίζει να έχει κάποια παράξενα όνειρα στα οποία βλέπει ένα μυστηριώδες νησί να τον καλεί...Πείθει το μικρότερο αδελφό του,τον Walter, και τη μέλλουσα γυναίκα του την Grace,μαζί με φίλους του να αρχίσουν να αναζητούν στα πέρατα της Γης αυτό το νησί γιατί γνωρίζει βαθιά μέσα του ότι κάτι καλό θα του συμβεί όταν το βρει...Όταν ο Sheldon μαζί με τους συντρόφους του μετά από αναζήτηση μηνών κατορθώνουν και βρίσκουν το νησί,πραγματικά θα ανταμειφτεί αφού τόσο ο ίδιος,όσο και οι συνεργάτες του θα αποκτήσουν υπερδυνάμεις.Έτσι θα γίνουν υπερήρωες που θα δώσουν ελπίδα και δύναμη σε έναν λαό που έχει υποστεί τις καταστροφικές συνέπειες ενός οικονομικού κράχ και αργότερα και εκείνες ενός ακόμα παγκόσμιου πολέμου....O Sheldon θα γίνει ο Utopian ο μεγαλύτερος ήρωας του αμερικάνικου έθνους και όχι μόνο... ....Αρκετά χρόνια αργότερα τα παιδιά αυτής της πρώτης γενιάς υπερηρώων,έχοντας κληρονομήσει και εκείνα δυνάμεις,δε νοιάζονται να συνεχίσουν στα βήματα των γωνιών τους,και ειδικά τα παιδιά του Sheldon και της Grace,o Brandon και η Chloe.Τα οποία απλά είναι celebrities,εθισμένα στα ναρκωτικά και στην εφήμερη δημοσιότητα...Ο Utopian προσπαθεί να συμμαζέψει όπως μπορεί τα ατίθασα παιδιά του,που μοιάζουν να αποτελούν κηλίδα στη κατά τα άλλα τέλεια ζωή του υπερήρωα...Ο Brandon από την άλλη απλά βαρέθηκε να ζει κάτω από τη σκιά του πατέρα του,ενώ η Chloe περιμένει παιδί από το φίλο της,ο οποίος τυγχάνει να είναι γιος ενός πρώην ήρωα που αργότερα έγινε villain... Ο αδελφός του Sheldon,o Walter,γνωστός πλέον με το όνομα Brainwave,βλέποντας τη πολιτική κατάσταση που κυριαρχεί,υποστηρίζει ότι οι υπερήρωες πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πολύχρωμες στολές που ρίχνουν απλά ξύλο στους κακοποιούς.Υποστηρίζει ότι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μοιάζει να έχει στείλει την Αμερική πίσω στο κραχ του '29.Αυτό θα τον φέρει σε σύγκρουση με τον Sheldon,που υποστηρίζει ότι οι ήρωες πρέπει απλά να είναι υπηρέτες του λαού,και να σέβονται το πρόεδρο και τους πολιτικούς που έχει εκείνος επιλέξει...Όμως ο Walter βλέποντας ότι όσο υπάρχει ο Sheldon δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει τίποτα,θα αρχίσει να διαβάλλει τον ήδη απογοητευμένο Brandon,και να τον γυρίζει ολοένα περισσότερο εναντίων του πατέρα του με καταστροφικές συνέπειες για τον Utopian και την οικογένεια του....Όταν όλα τελειώσουν οι εναπομείναντες υπερήρωες θα είναι άραγε καλύτεροι στο να κυβερνούν τις τύχες ενός λαού; Ο Millar επηρεάστηκε από πολλά στοιχεία και γεγονότα για τη συγγραφή αυτού του κόμικ.Με θέματα όπως τη σύγκρουση νέας γενιάς με τη παλαιότερη(τα παιδιά των ηρώων που δεν επιθυμούν να συνεχίσουν το έργο την γωνιών τους και το θεωρούν ένα βάρος)το καπιταλισμό(σύγκρουση Walter με Sheldon)την ανησυχία για τη (τότε που έγραφε το κόμικ))τρέχουσα οικονομία και τη μεγάλη ύφεση που είχε δημιουργηθεί στις παγκόσμιες αγορές...Ενώ αντλεί πολλά στοιχεία από τη σειρά Star Wars(το βαρύ τίμημα να ακολουθήσεις το legacy των γωνιών σου)τη ταινία King Kong(το μυστηριώδες νησί-αν και δεν είναι όπως νομίζουμε αρχικά)τη Ρωμαική μυθολογία(Jupiter's Legacy) και τη Golden age εποχή των υπερηρώων(όλα ξεκινάνε τη δεκαετία του '30)κατορθώνοντας να συνδυάσει τους υπερήρωες με το αμερικάνικο ιδεώδες. Έιναι αξιοσημείωτο ότι ο Millar σε 5 μόνο (αρχικά) τεύχη κατορθώνει να στήσει ένα ολόκληρο σύμπαν υπερηρώων και να αναπτύξει όλους τους χαρακτήρες του όσο καλύτερα μπορεί.O Utopian(ουσιαστικά μία replica του Superman) που εκτός από αρχηγός των υπερηρώων,προσπαθεί μεν να έχει μία φυσιολογική ζωή(δεν έχει αποκαλύψει ούτε εκείνος ούτε η οικογένεια του τη πραγματική τους ταυτότητα) έχει δε να αντιμετωπίσει τα ατίθασα παιδιά του αλλά και έναν αδερφό που μαζί με τους υπόλοιπους υπερήρωες έχει βαρεθεί να ζει κάτω από τη σκιά του...Η γυναίκα του η Grace που αν και παντοδύναμη σαν Lady Liberty(replica της Wonder Woman) δεν ξεχνάει ποτέ ότι πρώτα απ'όλα είναι μάνα και στέκεται δίπλα στη κόρη της Chloe όταν εκείνη ανακαλύπτει μετά από μία νοσηλεία για υπερβολική δόση,ότι είναι έγκυος... Ο ίδιος ο Millar είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι η βιογραφία της Carrie Fisher έπαιξε και το δικό της ρόλο στη συγγραφή του κόμικ,και το πως η ίδια αισθανόταν με το να μεγαλώνει στη σκιά των δύο διάσημων γωνιών της.Ακόμα ένα στοιχείο από το Star Wars που συνδυασμένο με τις αναμνήσεις της πρωταγωνίστριας του αντικατοπτρίζεται στην ιστορία του Jupiter's Legacy.Το γεγονός όμως που πραγματικά προβληματίζει είναι ότι οι υπερήρωες αποδυκνύονται χειρότεροι τελικά από τους πολιτικούς στο να κυβερνούν μία χώρα.Ο Walter Sampson μαζί με τον ανιψιό του τον Brandon(σε μία σχέση που θυμίζει -πάλι Star Wars-εκείνη του Palpatine με τον Anakin)θα γίνουν οι εγώ-μανιακοί ηγέτες ενός δικτατορικού καθεστώτος,που επιβάλλει τις απόψεις και τις ιδέες του μόνο με τη χρήση ωμής δύναμης...Παρ'όλα αυτά εδώ πρέπει να επισημάνω ότι ο Miller επαναλαμβάνει κάποιες από τις ιδέες του που έχει χρησιμοποιήσει σε παλαιότερες δουλειές του όπως το Authority του Warren Ellis(πάλι για την Image)στο Civil War της Marvel όσο και από το Superman:Red Son για λογαριασμό της DC.Βέβαια είναι παράδοση ειδικά στο χώρο της 9ης τέχνης οι ιστορίες και οι ιδέες να ανακυκλώνονται,αλλά όταν γίνεται από τον ίδιο συγγραφέα σε επόμενη δουλειά του φαίνεται κάπως..Παρ'όλα αυτά το κόμικ κατορθώνει να τραβήξει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και είναι γεμάτο δράση,εντυπωσιακές σκηνές μάχης αλλά και πολλή(και άσκοπη ορισμένες φορές) βία,και σίγουρα να θέλει να δει που θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορία. Φυσικά το σχέδιο του Quitely με έναν αέρα ευρωπαικό,για μία ακόμα φορά εντυπωσιάζει με το δυναμισμό του,τις καλοσχεδιασμένες σωματικές ανατομίες των ηρώων,τις ρεαλιστικές εκφράσεις που δίνει στα πρόσωπα των χαρακτήρων,τη λεπτομέρεια στα background τα οποία όμως δεν είναι φορτωμένα και αφήνουν στους ήρωες χώρο να "αναπνεύσουν" καθώς και να αποτυπώσουν με ζωντάνια τις εντυπωσιακές σκηνές μάχης.Για το συγκεκριμένο είδος ο Quitely αποτελεί τη καταλληλότερη επιλογή συνεργάτη και κατορθώνει για μία ακόμα φορά να επιδείξει μία δουλειά υψηλής ποιότητας,όπως εκείνης που είχε δώσει στο εκπληκτικό All Star Superman με τον Morrison. Το κόμικ ακολούθησε και ένα prequel που ονομάζεται Jupiter's Cycle και επικεντρώνεται στους αρχικούς χαρακτήρες τις δεκαετίες του '40 και του '50 και είναι σχεδιασμένο από τον Wilfredo Torres(Βat Man '66,Shadow) ενώ η τηλεοπτική μεταφορά της ετοιμάζεται από το Netflix μέσα στο 2020. Mία σκοτεινή ιστορία για τη σύγκρουση των γενεών,τη διαφθορά της εξουσίας,την απώλεια και την ξαφνική ενηλικίωση,αλλά για την ελπίδα που ποτέ δε χάνεται,για το μέλλον και τη κληρονομιά που αφήνουμε στα παιδιά μας, όλα δοσμένα μοναδικά από τη συγγραφική πένα του Millar.Το κείμενο θα το βρείτε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  12. I Hate Fairyland ''Δώσε κλότσο η ανέμη να γυρίσει παραμύθι να αρχίσει'' λέει ο σοφός λαός... ...Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα δεκάχρονο γλυκό κοριτσάκι,η μικρή Gertrude(Γερτρούδη) που όπως όλα τα μικρά κοριτσάκια της ηλικίας ονειρεύονταν να ζει στο δικό της παραμυθένιο κόσμο.....Έναν κόσμο γεμάτο μαγεία,γέλια και χαρά...Δυστυχώς όμως για εκείνη το δικό της όνειρο θα πραγματοποιηθεί και η Gertrude μυστηριωδώς θα μεταφερθεί σε μία άλλη διάσταση...Ή μάλλον θα "ταξιδέψει"(αν μπορεί να το πει κανείς και έτσι)στη παραμυθένια χώρα της Fairyland!!Με ωραία πλασματάκια κάθε λογής,πολύχρωμη,γεμάτη γέλιο και χαρά!!!..... Μονάχα που η Gertrude θα περάσει 27 χρόνια από τη ζωή της στη παραμυθένια αυτή χώρα(στα οποία είναι παγιδευμένη στο σώμα 10χρονης)ψάχνοντας να βρει τρόπο να γυρίσει πίσω στον αληθινό μας κόσμο,στο σπίτι της...Η βασίλισσα Claudia,που εξουσιάζει αυτή τη παραμυθένια χώρα της λέει ότι για να γυρίσει πίσω,πρέπει να βρει τη πόρτα που οδηγεί στη δική της διάσταση...Και για να ανοίξει αυτή τη πόρτα να βρει και το κλειδί που θα την ανοίξει....Το οποίο υπάρχει κάπου στην απέραντη χώρα της Fairyland....Bοηθό της σε αυτή την αναζήτηση θα έχει το πανέξυπνο(και κυνικό)έντομο Larrigon Wentsworth III ή απλά Larry,ο οποίος σαν άλλος Σάντσο Πάντσα,θα την ακολουθεί στην αναζήτησή της...Υπάρχει όμως και ένα μικρό πρόβλημα... Τα χρόνια που έχει μείνει παγιδευμένη στη χώρα της Fairyland έχουν αλλάξει δραματικά τη Gertrude...Από το γλυκό δεκάχρονο κοριτσάκι,έχει μείνει μόνο το σώμα,και η 37χρονη γυναίκα που είναι παγιδευμένη σε αυτό έχει καταντήσει ψυχασθενής,κοινωνιοπαθής,βίαιη και γεμάτη μίσος για όλους(ναι έχει και ένα μεγάλο τσεκούρι που το χρησιμοποιεί πολύ συχνά)!!Η οποία αποτυγχάνει ξανά και ξανά να βρει το δρόμο για το σπίτι της...Και η αποστολή της στα πέρατα της Fairyland μόνο εύκολη δεν θα είναι!! Toν Scottie Young τον λάτρεψα όταν σχεδίασε τα 6 πρώτα βιβλία του L.Frank Baum,με θέμα το Μάγο του ΟΖ,σε σενάριο του Eric Shanower(σχεδιαστής επίσης και μεγάλος OZian)για το οποίο θα αναφερθώ σε μελλοντικό μου άρθρο.Και μάλιστα ο ίδιος ο Scottie Young δήλωσε σε συνέντευξη του σε περιοδικό,ότι οι σπόροι έμπνευσης για το Fairyland,φυτεύτηκαν μέσα στο μυαλό του την εποχή που σχεδίαζε τη σειρά OZ.Πώς θα είχε εξελιχτεί η Dorothy αν είχε μείνει παγιδευμένη για χρόνια στο βασίλειο του OZ.Και είναι φυσικό να βλέπουμε πολλά κοινά χαρακτηριστικά της δουλειάς του στο OZ της Marvel,με το Fairyland της Image.Oυσιαστικά το I Hate Fairyland είναι η σκοτεινή και μαύρη εκδοχή του OZ(αν και τα βιβλία του Baum είναι εξίσου σκοτεινά και καμία σχέση δεν έχουν με τη family oriented εκδοχή της ταινίας του 1939 με τη Judy Garland).Επίσης θα μπορούσε να θεωρηθεί και η πιο gore εκδοχή του Alice In Wonderland του Lewis Carroll(ψευδώνυμο του Charles Lutwidge Dodgson).Άλλη επιρροή του σχεδιαστή για τη δημιουργία της Gertrude ήταν οι χαρακτήρες Lobo και Tank Girl.Eμένα προσωπικά με ενέπνευσε να κάνω σημαντικές αλλαγές στο δικό μου strip Red Hood Unbound(since 1994 παρακαλώ!!) που δημοσιεύω τακτικά και εδώ στο blog Comicmaniacs. Η σειρά κυκλοφόρησε από την Image τον Οκτώβριο του 2015 και ολοκληρώθηκε σε 20 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Ιούλιο του 2018.Μία πανδαισία χρωμάτων(εκπληκτική δουλειά από Jean Francois-Beaulieu που πραγματικά έχει γεννηθεί για να χρωματίζει)με τα γλυκά μεν αλλά άκρως αναρχικά και λεπτομερέστατα σχέδια του Young,αστείους αλλά και ενίοτε ενδιαφέροντες χαρακτήρες με υπόβαθρο όμως,εντυπωσιακούς αλλά και απειλητικούς κακούς(που δεν ξέρουν τι τους περιμένει),και το μαύρο χιούμορ να επικρατεί σε κάθε panel του κόμικ(αλλά και η βία και το gore στοιχείο σε μεγάλες δόσεις που έρχεται σε τόση αντίθεση με το όλο παραμυθένιο και "cute" σκηνικό)δίνουν σε αυτό το κόμικ πρωταγωνιστικό ρόλο στα ράφια της βιβλιοθήκης σας!! Αν και η έκδοση σε τεύχη είχε ακόμα πιο ολοζώντανα χρώματα από ότι τα trades(4 τον αριθμό),παρ' όλα αυτά και αν θέλετε ακούστε με,είναι μία πολύ καλή αγορά,ειδικά για όσους διαθέτετε χιούμορ και βαρεθήκατε τα mainstream κόμικ αλλά και τη πολύ "δηθενιά"(που θεωρείται και κουλτούρα)κάποιων indie που παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους.. Το I Hate Fairyland δεν προσποιείται κάτι άλλο από αυτό που είναι.Ένα καλοσχεδιασμένο κόμικ με το οποίο θα γελάσετε με τις αστείες και εξωφρενικά χαβαλετζίδηκες καταστάσεις του, και θα περάσετε ευχάριστα την ώρα σας.Ένα εικονογραφημένο και διαστρεβλωμένο παραμύθι,βουτηγμένο στο dark humor του, που δεν θα σας αποκαλύψω αν έχει happy end ή τελικό προορισμό, σίγουρα όμως και μόνο το ταξίδι στη χώρα της Fairyland θα σας χαρίσει ατελείωτες ώρες γέλιου.Απολαύστε υπεύθυνα!!To κείμενο μπορείτε να το βρείτε και ΕΔΩ
  13. Βρισκόμαστε στα βάθη της τάφρου των Μαριανών στον δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, όπου η ανθρωπότητα έχει καταφύγει ως αποτέλεσμα της πρόωρης διαστολής του Ήλιου, η ακτινοβολία του οποίου έχει καταστήσει την επιφάνεια του πλανήτη μη κατοικήσιμη. Πλέον έχουν περάσει δεκάδες χιλιετίες από τον "αποικισμό" του βυθού, και ο ανθρώπινος πληθυσμός είναι περιορισμένος. Έχουν απομείνει μόνο τρεις θόλοι (οι μηχανικές σφαιρικές κατασκευές που χρησιμοποιήθηκαν για τη βύθιση και αποτελούν τις πόλεις στις οποίες ζουν υποβρυχίως οι άνθρωποι), οι οποίοι σχεδιάστηκαν επίσης και για διαστημικά ταξίδια. Διότι πριν εγκαταλείψουν την επιφάνεια οι άνθρωποι, έστειλαν δορυφόρους σε αναζήτηση ενός νέου κατοικήσιμου πλανήτη στον οποίο θα μπορούσαν να ταξιδέψουν κατευθείαν μένοντας μέσα σε αυτούς τους θόλους-πόλεις. Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, η Stel, βρίσκεται στον θόλο του Salus, ο οποίος αν και κατοικείται από "ευγενείς" και επιστήμονες, μαστίζεται από τη διαφθορά των αρχών τους, και ενώ τα αποθέματα φίλτρων αέρα λιγοστεύουν, πιέζονται να βρεθεί μια λύση. Η ύπαρξη της πόλης Poluma θεωρείται σχεδόν μύθος, αφού δεν έχουν καταφέρει να επικοινωνήσουν μαζί τους ή να εντοπίσουν την τοποθεσία της. Η πόλη Voldin βρίσκεται υπό ένα οργουελικό καθεστώς όπου απαγορεύει την τέχνη και οποιασδήποτε μορφής ιδέα που παρεκκλίνει από το δόγμα ότι η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη σε πλήρη αφανισμό. Χωρίς κάποιον άλλο πιθανό σύμμαχο, η Stel, στρέφεται σε έναν και μοναδικό δορυφόρο από αυτούς που στάλθηκαν για εξερεύνηση πλανητών, ο οποίος δεν έχει επιστρέψει αρνητικά αποτελέσματα για την αναζήτησή του, καθώς οι επικοινωνίες του χάλασαν πριν από 13 χιλιάδες χρόνια. Μπορεί να κούρασα αναλύοντας το θεματικό, αλλά πιστεύω πως πέρα από την πρακτική του αξία, πρέπει να το γνωρίζει κανείς πριν γράψω τη γνώμη μου παρακάτω. Και τη βάζω ατόφια όπως την έγραψα τον Νοέμβριο, μια και το τελευταίο τεύχος που διάβασα, δεν άλλαξε κάτι: Και ας προσθέσω μερικές πιο φρέσκες παρατηρήσεις. Πρόκειται για μια space opera που απλά δεν λαμβάνει χώρα στο διάστημα. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά που προανέφερα για τις ανατροπές και το δράμα, συν (κατά)χρηση των από μηχανής θεών, κάπως ρηχά και άτσαλα κριτήρια επιλογής στρατοπέδου από τους χαρακτήρες (σημείωση ότι 5 από τους 6 βασικούς χαρακτήρες αλλάζουν alliance τουλάχιστον μία φορά στην έκταση του κόμικ, και το ίδιο συνέβη και με μη βασικούς χαρακτήρες). Κάνουν αυτοί η μηχανισμοί το κόμικ κακό; Όχι, και σίγουρα εξαρτάται από τις απαιτήσεις του καθενός, αλλά μια και το διάβασα μαζεμένο είχα την "πολυτέλεια" να παρατηρήσω τέτοιες ευκολίες στη δομή του. Μάλιστα θα τολμήσω να πω πως αν δεν είχε αυτά τα ακραία (για τα δικά μου συνηθισμένα γούστα) αφηγηματικά στοιχεία, θα υπήρχε κίνδυνος να βαρεθώ. Αντιθέτως, αν και ορισμένες φορές με φθηνό τρόπο, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο. Θα το πρότεινα σαν ένα απλοϊκό sci-fi με ένα κάπως επιφανειακό δίδαγμα και ως εκεί. Ισορροπεί αρκετά καλά μεταξύ ίντριγκας και διδάγματος ώστε να μπορεί να ικανοποιήσει αρκετά ευρύ φάσμα αναγνωστών. Για το σχέδιο δεν έχω να προσθέσω κάτι. Το κόμικ ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2014 και ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2021 βγάζοντας 26 τεύχη.
  14. Από το δίδυμο Brubaker-Phillips έχουμε δει πολλές καλές δουλείες. Από το αριστουργηματικό Sleeper που μπλέκει το υπερηρωικό με το noir, το Fatale που αποτελεί μια μίξη λαβκραφτικού τρόμου και noir μέχρι το πρόσφατο Fade Out, οπότε οι συστάσεις μάλλον περιττεύουν. Όμως τούτο εδώ το κόμικ, κατά την κρίση του υποφαινόμενου, αποτελεί το magnum opus τους. Τι είναι λοιπόν το Criminal ; Ένα καθαρό νουάρ κόμικ. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Είναι όμως ένα κόμικ που άνετα μπορεί να στέκεται δίπλα στα ιερά τέρατα της νουάρ λογοτεχνίας. Το Criminal, αποτελείται από έξι ιστορίες: Coward, Lawless, The Dead and the Dying, Bad Night και The Last of the Innocent για να τις πούμε με την σειρά που βγήκαν μέσα σε ένα διάστημα έξι ετών από το 2006 έως το 2011. Βασικά λέω ανακρίβειες αλλά θα επανέλθουμε αργότερα σε αυτό. Οι πρωταγωνιστές των ιστοριών του είναι... τι άλλο; Εγκληματίες. Από τον Leo Patterson, τον πλέον επιδέξιο πορτοφολά της πόλης, τον Tracy Lawless πεζοναύτη που γυρνάει για να εκδικηθεί την δολοφονία του αδερφού του, ως τον Sebastian Hyde τον νυν αφεντικό του υποκόσμου το καστ συμπληρώνεται από μια πληθώρα περιθωριακών στοιχείων που όλοι έχουν σαν κοινό σημείο ένα συγκεκριμένο μπαράκι-καταγώγιο, το Undertown γνωστό και ως Undertow καθώς το νέον του ή έχει από καιρό πάψει να ανάβει (αν το βρείτε προσέξτε μην ενοχλήσετε κανένα θαμώνα και κυρίως όχι το αφεντικό του, τον Gnarly). Όπως καταλάβατε λοιπόν όλες οι ιστορίες συμβαίνουν στο ίδιο σύμπαν όμως το καλό είναι ότι μπορούν να διαβαστούν αυτόνομα και με όποια σειρά θέλει ο καθένας. Μέσα στις σελίδες του θα βρείτε τα πάντα, μαφιόζους, διεφθαρμένους αστυνομικούς, συνωμότες businessmen και φυσικά τις απαραίτητες femme fatales. Όλοι οι χαρακτήρες που εμφανίζονται έχουν την δική τους ξεχωριστή ιστορία και εμείς τους βλέπουμε καθώς πέφτουν όλο και πιο χαμηλά εξαιτίας των (προδιαγεγραμένων; ) επιλογών τους. Οι φιγούρες τους είναι αναγνωρίσιμες και χαρακτηριστικές για το είδος, όμως αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι μπορείς να προβλέψεις την εξέλιξη της ιστορίας και οι ανατροπές δεν είναι λίγες. Το σχέδιο από τον Sean Phillips είναι το πλέον κατάλληλο για την αφήγηση των ιστοριών και σίγουρα ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο χρωματισμό του κόμικ από τον Val Staples. Πραγματικά, καθώς ανοίγεις το Criminal βυθίζεσαι στον κόσμο της νύχτας, όπου οι σκιές είναι πολλές και ο φωτισμός χαμηλός να προέρχεται από τις νέον επιγραφές, από μαγαζιά του υποκόσμου, κακόφημα στέκια, στριπτιτζάδικα, από τις σειρήνες των περιπολικών και γιατί όχι; ενίοτε και από φωτιές. Η σκηνοθεσία σε κάνει πραγματικά να αφήνεις την άνεση του καναπέ, του γραφείου, γενικά του μέρους όπου ασφαλής και ήσυχος διαβάζεις ιστορίες για επικίνδυνους τύπους και να μεταφέρεσαι ακριβώς εκεί που συμβαίνει η δράση. Φυσικά όλα τα κεφάλαια του βιβλίου είναι εξαιρετικά. Όμως προσωπικά ξεχώρισα δυο ιστορίες ως αγαπημένες. Η πρώτη είναι το Bad Night όπου ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας πρώην πλαστογράφος, χήρος και νυν σχεδιαστής κόμικ στριπς σε εφημερίδα, που ζει μια σχετικά ήσυχη ζωή κατά τα φαινόμενα. Οία θα αλλάξουν όμως όταν θα γνωρίσει μια σαγηνευτική κοκκινομάλλα, που θα τον μπλέξει πάλι με το έγκλημα. Αγαπημένη ιστορία για το σενάριο της και το πως παίζει με την πραγματικότητα και το τι γίνεται στο κεφάλι του ήρωα. Η δεύτερη ιστορία που θεωρώ ότι ξεχωρίζει από μια συλλογή εξαιρετικών, είναι το Last Of The Innocent και είναι μια ιστορία με στοιχεία παρμένα από κόμικς τύπου Archie, μάλιστα παρεμβάλλονται και μονοσέλιδα flashbacks, σχεδιασμένα σε καρτουνίστικο στυλ Archie. Απλά καταπληκτική. Και οι δυο ιστορίες εντάσσονται στις πιο "πειραματικές" ας πούμε του κόμικ. Όπως καταλαβαίνετε, κατατάσσω το Criminal στα καλύτερα κόμικς που έχω διαβάσει και οι δυο deluxe τόμοι που περιλαμβάνουν το σύνολο των ιστοριών καθώς και μπόνους υλικό με σχέδια και εκθέσεις για νουάρ ταινίες που δημοσιεύονταν στα τεύχη του Criminal αποτελούν καμάρια στην συλλογή μου. Επίσης είναι από τα σπάνια κόμικς που έχουν το πλεονέκτημα ότι ξαναδιαβάζονται άνετα και αφήνουν την ίδια ικανοποίηση. Φυσικά λοιπόν και σας το προτείνω να το διαβάσετε. kwtsoκλιμακα 9,5/10. A ! Ξέχασα να σας πω για την ανακρίβεια. Ο βασικός κορμός των ιστοριών όντως τελείωσε κάπου στο 2011 αλλά το 2015 κυκλοφόρησε το one shot τευχάκι με τιτλο Criminal: Savage με υπόθεση που εκτυλίσσεται κάπου στην πρωτόγονη περίοδο. Ακόμα αν και η αρχική έκδοση είναι από την Icon (imprint της Marvel) οι τόμοι έχουν επανεκδοθεί από την Image. Ακόμα, από τον Γενάρη του 2019 οι δημιουργοί επέστρεψαν στην σειρά για να διηγηθούν νέες ιστορίες, μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 8 τεύχη. Περισσότερα για αυτά, όταν διαβαστούν!
  15. Οι πρώτες εικόνες του κόμικ μας μεταφέρουν μέσα σε έναν τύμβο, όπου βρίσκονται τα οστά των προγόνων. Μια νεαρή γυναίκα αποχαιρετά τον πατέρα της, που κείται νεκρός μέσα στον τάφο. Ένας νεαρός με κόκκινους κύκλους κάτω από τα μάτια του έρχεται να την πάρει, για να πάνε σε κάποια στέψη. Βρισκόμαστε στο βασίλειο της Harbeny, όπου ο σεβαστός βασιλιάς μόλις έχει πεθάνει και ο κόσμος ετοιμάζεται να στέψει τον αδερφό του ως διάδοχο. Η νεαρή γυναίκα ονομάζεται Pypennia, αλλά όλοι σχεδόν την φωνάζουν Poppy. Είναι η νόθα κόρη του βασιλιά, καρπός του έρωτά του με μια γυναίκα από άλλη χώρα, που έχει κάποιες μαγικές ικανότητες. Ο νεαρός άνδρας ονομάζεται Cyrenic. Είναι μέλος μιας επίλεκτης ομάδας φρουρών, που ονομάζονται "Sleepless" και έχει δώσει όρκο να μην κοιμηθεί ποτέ, παρά να ξαγρυπνά στο πλευρό της Poppy, για να την προστατεύει. Δεν έχει χρειαστεί μέχρι τώρα, επειδή η Poppy είναι πολύ αγαπητή στην αυλή, παρόλο που είναι αλλοδαπή, χωρίς δικαίωμα διαδοχής στο θρόνο, και με πιο σκούρο δέρμα από τους κατοίκους της Harbeny. Από την άλλη, οι "Άγρυπνοι" βρίσκονται στο στόχαστρο, επειδή θεωρούνται ξεπερασμένος θεσμός, αλλά και επειδή η παρατεταμένη αγρύπνια προκαλεί παραισθήσεις, από τις οποίες κάποιοι δεν ξεφεύγουν ποτέ. Τώρα όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει.... Γιατί, από ό,τι φαίνεται η Poppy διατρέχει σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή της, από κάποιον ή κάποιους, που για κάποιο λόγο τη θέλουν νεκρή. Κάπως έτσι, κυλά αυτή η όμορφη ιστορία, που δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά διαβάζεται ευχάριστα. Είναι μια σχετικά απλή ιστορία, ίσως λίγο απλοϊκή σε κάποια σημεία (πχ η Poppy είναι απόλυτα συμπαθής ακόμη και στη γυναίκα του νεκρού βασιλιά), αλλά δεν νομίζω, ότι αυτά τα σημεία είναι τόσα πολλά ή τόσο σοβαρά, έτσι ώστε να χαλάσουν την αίσθηση. Είναι ένα μεσαιωνικό ή αναγεννησιακό παραμύθι, χωρίς όμως σημαντική παρουσία του υπερφυσικού στοιχείου και με έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις. Σωστοί διάλογοι, χωρίς καθόλου φλυαρία και ένα σενάριο, που δίνει έμφαση στη σιωπή. Καλογραμμένο, διαβάζεται γρήγορα, αφήνει μια ωραία επίγευση, αλλά ίσως να μη μένει για πολύ στη μνήμη. Η σεναριογράφος Sarah Vaughn είχε δημιουργήσει το Alex + Ada, άλλο ένα συμπαθητικό κόμικ, πάλι από την Image. Την πολύ καλή σχεδιάστρια Leila Del Duca, την είχα γνωρίσει από το πολύ ενδιαφέρον Wonder Woman: Tempest Tossed (για το οποίο, θα διαβάσετε παρουσίαση σύντομα ). Εδώ τα καταφέρνει εξίσου καλά, ίσως και καλύτερα, αφού τη βοηθά το μεγαλύτερο σχήμα του κόμικ. Απλή σκηνοθεσία, αλλά απολύτως λειτουργική, με σχέδιο, που συλλαμβάνει επιτυχώς τα συναισθήματα των χαρακτήρων και με κάποια πολύ ωραία πλάνα, που δείχνουν την ικανότητα της σχεδιάστριας. Φυσικά, η συμβολή της κολορίστριας Alissa Sallah, που προσφέρει ζωντανά και υπέροχα χρώματα είναι καθοριστική. Γενικά, ένα κόμικ, που διάβασα σχεδόν μονορούφι, μου άρεσε, αν και αμφιβάλλω, αν θα θυμάμαι λεπτομέρειες σε λίγο καιρό. Πέρασα όμως καλά, με κράτησε έως το τέλος και αυτό δεν το θεωρώ λίγο. Το κόμικ κυκλοφόρησε το 2017 και ολοκληρώθηκε σε 11 τεύχη, που συγκεντρώθηκαν σε 2 ΤΡΒ, με κάποιο έξτρα υλικό, τα οποία και διάβασα. Ήταν και υποψήφιο για Eisner, αν θυμάμαι καλά, από εκεί το έμαθα κι εγώ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia και ένα ιστολόγιο (αμφότερα με σπόιλερ)
  16. Το Big Man Plans είναι μια σιχαμένη ιστορία εκδίκησης, μια κόμπακτ τετράτευχη σειρά με πρωταγωνιστή έναν νάνο που έχει τραβήξει τα πάνδεινα - μια παιδική ηλικία γεμάτη ξύλο και τραμπουκισμό, μια ερωτική ζωή που υπάρχει μόνο επί πληρωμή, μια κατεστραμμένη οικογένεια. Ο ανώνυμος τύπος έχει πάει στο Βιετνάμ ως μέρος ενός επίλεκτου σώματος που χρησιμοποιείται για να ξετρυπώσει τούνελ ανεφοδιασμού και αιφνιδιασμού των Βιετκόνγκ και γυρίζει το 1979 στην πόλη που στην κυριολεξία τον ξέρασε για να πάρει μια πολύ αργή και βασανιστική εκδίκηση. τρεις τυχαίες σελίδες, όχι αρκετές για σπόιλ αλλά υπερ-αρκετές για να πιάσετε το βάιμπ του τίτλου Το κόμικ τα σπάει, έτσι απλά και όμορφα. Είναι μια απλή, λιτή και απέριττη ιστορία εκδίκησης χωρίς πολλά πολλά με τίμιο backstory. Δεν συμβιβάζεται, δεν "χαμηλώνει τους τόνους" για να μην ανακατέψει στομάχια. Είναι εξαιρετικά βίαιο, εξαιρετικά σκληρό και βάναυσο, εξαιρετικά απολαυστικό. Σχεδόν όσο απολαυστικό είναι να λένε ανισόρροπους αυτούς που το βρίσκουν απολαυστικό. Ο άσημος Tim Wiesch (δεν έχει κάνει τίποτα άλλο πέρα από το BMP) συνεργεί (χεχ χεχ χεχ) με τον Eric Powell του Goon στο σκίτσο και βγάζει μια εκτροχιασμένη σειρά με ισορροπία μεταξύ παρόντος και flashbacks για σεμινάριο. Η Image δεν πολυανακατεύτηκε στα πόδια τους, να τους πει στρογγυλέψτε το ή κάτι παρόμοιο οπότε και αυτοί το ευχαριστήθηκαν, όπως και εγώ - σε κάθε σπασμένο κόκκαλο, ξηλωμένο νύχι και λοβοτομημένο κεφάλι ένιωθα μια δικαίωση για τον πρωταγωνιστή. Και όσο και αν οι τακτικές πρόκλησης πόνου του κόμικ είναι αυτό ακριβώς - τακτικές για κόμικ και δεν θα προέτρεπε κανείς κανέναν να δράσει αναλόγως, είμαι σίγουρος ότι πολλοί άνθρωποι με νανισμό μια κάποια ταύτιση θα την ένιωθαν. Νομίζω θέλουμε όσα πιο πολλά τέτοια ακομπλεξάριστα βίαια underdog κόμικς γίνεται. Εγώ σίγουρα. Υ.Γ. Το σκίτσο τα σπάει επίσης, είναι πιο σοβαρό από του goon και έχει πολύ γαμάτη σκηνοθεσία των καρέ με αλλοπρόσαλλες εναλλαγές στα χρώματα χωρίς σταθερή παλέτα που δεν αφήνει το μάτι σου να συνηθίσει και να τεμπελιάσει.
  17. Προσωπικά, στην πραγματική ζωή απεχθάνομαι κάθε θεωρία συνωμοσίας και ίσως για αυτό μου αρέσει να διαβάζω ή να βλέπω πράγματα που έχουν σχέση με αυτά. Προφανώς, δεν μου αρέσουν όλα εξίσου, αλλά αυτό εδώ το κόμικ ήταν από τα πολύ καλά συνωμοσιολογικά. Η ιστορία θυμίζει αρκετά τον “Κώδικα Ντα Βίντσι”, αλλά είναι πολύ πιο σύνθετη, χωρίς γρίφους και τα λοιπά, και – να το ενδιαφέρον της υπόθεσης – πολύ πιο πολιτική. Βρισκόμαστε στην Ευρώπη του 1933, αλλά όχι στην Ευρώπη που ξέρουμε, παρά σε μια Ευρώπη, η οποία δεν έχει γνωρίσει τις μεγάλες επαναστάσεις του 18ου και του 19ου αιώνα, ούτε τον Α΄ΠΠ και συνεπώς βρίσκεται ακόμα σε φεουδαρχικό καθεστώς και κυβερνάται από αυτοκράτορες και βασιλιάδες. Σαν να μην έφταναν αυτά, όλοι οι επαγγελματίες είναι οργανωμένοι σε συντεχνίες, όπως στο Μεσαίωνα. Μέλος της συντεχνίας των γιατρών είναι και ο Δόκτωρ Σονιέρ, ο οποίος κατοικεί στο Παρίσι και προκειμένου να βοηθήσει ένα φίλο του ιερέα θα εμπλακεί σε μια υπόθεση, όπου τα μυστήρια και οι φόνοι πολλαπλασιάζονται. Ταυτόχρονα, η πολιτική κατάσταση επιδεινώνεται, καθώς οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης ετοιμάζονται για πόλεμο. Μέσα σε αυτό το τεταμένο κλίμα, ο Σονιέρ, θα ανακαλύψει ένα συνταρακτικό μυστήριο. Πολύ σωστά δομημένο κόμικ, όπου η αγωνία ανεβαίνει σε κάθε τεύχος, ακόμη κι όταν η συνταρακτική αποκάλυψη είναι πλέον εμφανής. Ο συνδυασμός θρησκευτικού μυστηρίου και πολιτικής ίντριγκας λειτουργεί πάρα πολύ καλά και η έλλειψη κάθε δισταγμού και κάθε ηθικού φραγμού στην πολιτική αναδεικνύεται με κάθε ευκαιρία. Ο σεναριογράφος Άρβιντ Νέλσον δίνει ένα αρκετά καλό μάθημα πάνω στην ανεκτικότητα, όπου μπορεί και οι βολές ενάντια στην επίσημη εκκλησία είναι αρκετές. Προσωπικά, το θρησκευτικό μυστήριο με άφησε κάπως αδιάφορο, σε αντίθεση με το πολιτικό, αλλά πιθανότατα για κάποιον άλλο, να ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η τελική λύση της ιστορίας δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, θυμίζοντάς μου ξαναζεσταμένο φαγητό, μάλλον για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω. Τα πρώτα 14 τεύχη έχουν σχεδιαστεί από τον EricJ (δικές του εικόνες βλέπατε έως εδώ), τα 15 και 16 από τον Jim Di Bartolo κι τα υπόλοιπα από τον Juan Ferreyra (δικές του εικόνες βλέπετε από εδώ και κάτω). Και οι τρεις είναι καλοί, αλλά η δική μου ψήφος πηγαίνει ανεπιφύλακτα στον πρώτον, το στιλ του οποίου είναι αρκετά πιο ρεαλιστικό και ταιριάζει καλύτερα στο κόμικ, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Το κόμικ ξεκίνησε να δημοσιεύεται από την Image έως το τεύχος 19 και στη συνέχεια μετακόμισε στην Dark Horse, όπου δημοσιεύτηκαν τα υπόλοιπα 19. Αυτά συλλέχθησαν σε 6 trades και στη συνέχεια σε δύο Omnibus. Εγώ διάβασα τα τελευταία και ομολογώ ότι τα καταβρόχθισα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Κάθε τεύχος περιέχει και σελίδες από μια εφημερίδα, η οποία αφηγείται τα νέα του φανταστικού κόσμου, που έχει πλάσει ο Νέλσον με ορισμένες στήλες να έχουν άμεση σχέση με την υπόθεση του κόμικ. Σε όσους αρέσουν παρόμοιες ιστορίες, το κόμικ συνίσταται ανεπιφύλακτα. Για τους υπόλοιπους, δεν ξέρω, ας κάνουν μια δοκιμή πρώτα. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε γι απρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  18. Ευτυχώς, ο χώρος των κόμικς έχει αρχίσει να αφυπνίζεται εδώ και πολύ καιρό και να πειραματίζεται με θεματολογίες και αισθητική, που πριν από κάποια χρόνια θα ήταν αδιανόητα. Το κόμικ “Infidel” των Pornsak Pichetshote και Aaron Campbell είναι μια πολύ αξιοσημείωτη προσθήκη στην πρόσφατη παραγωγή κόμικς. Σε ένα πρώτο επίπεδο, είναι ένα κόμικ τρόμου και μάλιστα αρκετά τρομαχτικό, άρα απολύτως επιτυχημένο. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, είναι ένα σχόλιο πάνω στη σύγχρονη αστική πραγματικότητα, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέσα από την αποξένωση, τη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό και τη βία. Η πρωτοτυπία του κόμικ είναι ότι η κεντρική ηρωίδα, η Άισα, είναι μουσουλμάνα και μάλιστα πιστή, με τις προσευχές της, τη μαντίλα της και όλα τα καλά της, αλλά παρόλα αυτά ενσωματωμένη στο κοινωνικό σύστημα των ΗΠΑ. Στην πολυκατοικία της, ένα χρόνο πριν, έσκασε μια βόμβα σκοτώνοντας πολλούς ανθρώπους. Από τότε, η Άισα ταλαιπωρείται από εφιάλτες και μερικές φορές, ακόμα κι όταν ξύπνια βλέπει παραμορφωμένες φιγούρες να τη στοιχειώνουν. Αναρωτιέται τι τρέχει με το μυαλό της, αλλά εάν δεν είναι το μυαλό της; Οι μορφές δε στοιχειώνουν μόνο την Άισα και σύντομα ανακαλύπτουμε ότι το ίδιο το κτήριο είναι στοιχειωμένο από όλη τη μισαλλοδοξία, η οποία το έχει διαποτίσει. Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα η αντιστροφή των ιδεών: οι άνθρωποι έχουν στοιχειώσει την πολυκατοικία, άρα οι ιδέες δεν είναι αθώες, κάποιες από αυτές σκοτώνουν. Εξαιρετική σύλληψη, αλλά και πολύ καλή εκτέλεση. Ο ταϋλανδικής καταγωγής σεναριογράφος χειρίζεται με επιτυχία το δύσκολο θέμα του, ακολουθώντας ταυτόχρονα όλες τις συμβάσεις ενός κόμικ τρόμου. Η ψυχολογική απεικόνιση των ηρώων (κυρίως της Άισα) είναι πολύ πειστική και οι διάλογοι καλογραμμένοι. Κάπου βέβαια, από τη μέση και μετά, φαίνεται να ξεστρατίζει, ενώ δεν αποφεύγει εντελώς τα κλισέ. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το μήνυμά του το περνάει και με το παραπάνω. Δεν θα ήταν όλα τόσο επιτυχημένα χωρίς τα σχέδια του Κάμπελ, ο οποίος χτίζει μια πολύ τρομαχτική ατμόσφαιρα φτιάχνοντας ορισμένα αξέχαστα πάνελ. Πραγματικά, κάθε καρέ κρύβει και μια έκπληξη και συμπληρώνει, ως οφείλει, όσα δεν λέγονται στους διαλόγους. Οι χρωματισμοί του πολύ έμπειρου Jose Villarubia συμβάλλουν στη γενικότερη ατμόσφαιρα τρόμου και χτίζουν ένα υψηλής αισθητικής οπτικό αποτέλεσμα. Συνίσταται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις των κόμικ τρόμου, αλλά και σε όλους όσοι θέλουν να διαβάσουν ένα πρωτότυπο και διαφορετικό κόμικ. Μια κριτική μπορείτε να διαβάσετε εδώ (στα αγγλικά) Κυκλοφορεί στα Αγγλικά από την Image Comics σε τόμο με μαλακό εξώφυλλο, ο οποίος συλλέγει τα τεύχη 1-5 της σειράς. Μια ελάχιστα τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  19. H Image Comics συνεχίζει και βγάζει πολλούς τίτλους και ορισμένοι από αυτούς είναι εξαιρετικοί. Ο συγκεκριμένος τίτλος των Brenden Fletcher και Karl Kerschl δεν είναι εξαιρετικός, κατά τη γνώμη μου, παρουσιάζει όμως αρκετό ενδιαφέρον. Συνοπτικά: η Λοχαγός Ρουκ συνοδεύει μια τίγρη μέσα σε ένα δάσος. Πολύ σύντομα μαθαίνουμε ότι η τίγρις είναι η βασίλισσα Όλγουιν, η οποία είναι εγκλωβισμένη σε αυτό το σώμα. Και οι δύο τους κατευθύνονται στο νησί Ίζολα, όπου προφανώς θα λυθούν τα μάγια. Εννοείται, ότι στην πορεία θα πρέπει να αντιμετωπίσουν διάφορους κινδύνους και πολλές δοκιμασίες. Αν ακούγεται ως κάτι που έχουμε ξαναδιαβάσει, είναι ακριβώς επειδή το έχουμε ξαναδιαβάσει .Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου κακό, σημασία έχει η νέα προσέγγιση στην παλιά ιστορία και αυτό κρίνουμε. Ο σεναριογράφος Μπρέντεν Φλέτσερ έχει ισχυρή και γόνιμη φαντασία και μας προσφέρει έναν νέο κόσμο, γεμάτο με πλάσματα που κάποια μοιάζουν, κάποια όχι με αυτά που ξέρουμε από τον πραγματικό κόσμο. Αυτό είναι ένα σκέλος της ιστορίας, απαραίτητο για κάθε έργο που εξελίσσεται σε ένα φανταστικό κόσμο. Δεύτερο σκέλος είναι η αφήγηση. Ο Φλέτσερ ξεκινά την αφήγηση in medias res, όταν πλέον πολλά έχουν συντελεστεί και σιγά σιγά μας αποκαλύπτει κάποια στοιχεία της πλοκής, αλλά αφήνει και κάποια (για την ώρα) στο σκοτάδι. Βεβαίως, μέχρι να αρχίσουν οι σταδιακές αποκαλύψεις, έχουμε προχωρήσει αρκετά στην αφήγηση και καθώς προκύπτουν νέες καταστάσεις, δημιουργούνται παράλληλα και νέα ερωτήματα. Ως αποτέλεσμα, οι απορίες πληθαίνουν και οι απαντήσεις δεν προλαβαίνουν να μας καλύψουν. Αυτό έχει ως πλεονέκτημα, ότι εξάπτεται η περιέργεια του αναγνώστη και ο ίδιος βρίσκεται σε εγρήγορση. Πιθανό μειονέκτημα όμως για ορισμένους, είναι ότι οι λίγες σχετικά αποκαλύψεις μπορεί να κουράσουν τους αναγνώστες που επιζητούν γρήγορες απαντήσεις. Προσωπικά, με κράτησε σε ενδιαφέρον, αλλά ομολογώ ότι έχω αρκετά ερωτήματα. Υποθέτω ότι αυτή ακριβώς είναι η πρόθεση του σεναριογράφου και θα ήθελα να τον εμπιστευτώ μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Τρίτο σκέλος είναι οι χαρακτήρες. Εδώ, ο Φλέτσερ προσφέρει, σκόπιμα, τα απολύτως απαραίτητα: η βασίλισσα, λόγω της μεταμόρφωσης, έχει φυσικά χάσει τη δυνατότητα της ομιλίας, ενώ και η Λοχαγός Ρουκ αποδεικνύεται φειδωλή στα λόγια και επιδεικνύει μια τυφλή πίστη στη βασίλισσά της και μια ακόρεστη επιθυμία να τη συνδράμει. Από εκεί και μετά, με διάφορες αναδρομές στο παρελθόν, μαθαίνουμε εν μέρει τι έχει συμβεί, αλλά γενικά η ανθρωπογεωγραφία του κόσμου αυτού δεν αποκαλύπτεται πλήρως. Ο σχεδιαστής Καρλ Κερσλ, με τη βοήθεια των χρωμάτων της Michele Assarasakorn, πραγματικά τα δίνει όλα και σχεδιάζει πάνελ απίστευτης ομορφιάς και πρωτοτυπίας, με εξαιρετικό βάθος πεδίου και δίνει πνοή στον καινούριο κόσμο, που έχει συλλάβει η φαντασία του σεναριογράφου. Να σημειώσω εδώ, ότι τον βοηθά σε αυτό και η σοφή επιλογή του σεναριογράφου να προωθήσει σε πολλά σημεία την πλοκή μέσω της εικόνας, χωρίς τη χρήση διαλόγων, δείγμα της εμπιστοσύνης που έχει στο σχεδιαστή του. Επιπλέον, ο Κερσλ τα καταφέρνει πάρα πολύ καλά και με την απόδοση των πρωταγωνιστών, κάτι καθόλου αυτονόητο. Σε γενικές γραμμές, φαίνεται η επιρροή από τα μάνγκα και νομίζω ότι άνετα θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε σε ταινία του Μιγιαζάκι. Ακόμη κι αν τελικά μπερδευτείτε ή δεν μείνετε απόλυτα ικανοποιημένοι από την ιστορία, το οφθαλμόλουτρο από το σχέδιο και το χρώμα θα σας αποζημιώσει και με το παραπάνω. Τα πέντε πρώτα τεύχη της σειράς κυκλοφόρησαν σε τόμο, τον οποίον διάβασα. Η σειρά συνεχίζεται και περιμένω το δεύτερο τόμο. Προτάθηκε για βραβείο Eisner καλύτερης νέας σειράς και φυσικά και για το σχέδιο του Κερσλ, αλλά δεν κέρδισε. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια συνέντευξη των δημιουργών, στα αγγλικά, φυσικά. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  20. Μια πολύ ενδιαφέρουσα κίνηση από την εκδοτική "Μικρός Ήρως", η οποία μας προσφέρει ένα αμερικανικό κόμικ και μάλιστα της Image. κόμικ της οποίας δεν έχουμε δει πολλά στα ελληνικά. Η έκδοση συγκεντρώνει τα 5 τεύχη της σειράς Errand Boys σε σενάριο του D.J. Kirkbride, σχέδιο του Νίκου Κούτση και χρώματα του Κούτση σε συνεργασία με τον Μιχάλη Τόρη. Το κόμικ κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τον Οκτώβριο του 2018 έως τον Φεβρουάριο του 2019. Τα 3 από τα 5 τεύχη συμπληρώνονται από μικρές ιστορίες γραμμένες από τον D.J. Kirkbride και σχεδιασμένες από τους Μάνο Λαγουβάρδο, Γιώργο Κωνσταντόπουλο και Βασίλη Δημόπουλο, ενώ το χρωματισμό στη δεύτερη ιστορία έχει αναλάβει ο Άλκης Καμπούρης. Είναι λοιπόν προφανές, ότι πρόκειται για ένα κόμικ με μεγάλο ελληνικό ενδιαφέρον. Το κόμικ είναι ΕΦ και αφηγείται τις περιπέτειες του νεαρού Τζέις Λόπαζ, ο οποίος κατοικεί στον πλανήτη Νέο Εμπ, όπου όποιος δεν μπορεί να βρει μια σταθερή εργασία γίνεται Errand Boy, δηλαδή παιδί για τα θελήματα, όπως είναι η πολύ εύστοχη μετάφραση του αγγλικού τίτλου, τα οποία θελήματα είναι συνήθως παράξενα, εξωφρενικά, επικίνδυνα ή παράνομα. Στην αρχή του κόμικ ο Τζέις μαθαίνει ότι ο εύπορος πατέρας του και η μητριά του έχουν σκοτωθεί σε ένα ατύχημα και αυτός έχει αναλάβει εκών άκων την επιμέλεια του 13χρονου ετεροθαλούς αδερφού του, του Τονκ. Η σχέση τους θα περάσει από διάφορα στάδια, αλλά ο Τονκ θα αρχίσει να συνοδεύει τον Τζέις στα "θελήματα" και τα δύο αδέρφια θα συνδεθούν. Αυτά. Κατά τα άλλα, δεν έχουμε κάτι σπουδαίο, που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει, ούτε διαβάζουμε κάτι με μια φρέσκια ματιά. Αρκετή αφήγηση, που προσπαθεί να είναι μεταμοντέρνα, χωρίς να τα καταφέρνει πάντα, επιμονή στις οικογενειακές σχέσεις και φυσικά αρκετές περίεργες αποστολές σε παράξενους κόσμους, που φιλοξενούν παράξενα πλάσματα. Αρκετή δράση, ίσως περισσότερη από όσο θα έπρεπε, αλλά και αρκετή φαντασία. Γενικά, το σενάριο, είναι μάλλον τετριμμένο, χωρίς όμως να είναι εντελώς αδιάφορο. Από την άλλη, το σχέδιο και οι χρωματισμοί του Κούτση απογειώνουν το κόμικ, εικονογραφούν με μεγάλη επιτυχία τους χαρακτήρες της ιστορίας - ανθρώπινους και μη, αποτυπώνουν με ακρίβεια το συναισθηματικό τους κόσμο και αναδεικνύουν τη φαντασία του σεναριογράφου. Ο Κούτσης χρησιμοποιεί πολλά διαφορετικά κάδρα σε κάθε σελίδα και δίνει έναν κινηματογραφικό ρυθμό και μια καταιγιστική δράση στην ιστορία. Χωρίς υπερβολή, πιστεύω ότι η δουλειά του είναι ο κυριότερος λόγος να διαβάσει κανείς το κόμικ. Η έκδοση από τη "Μικρός Ήρως" είναι υποδειγματική. Είναι, βεβαίως, σε μικρότερες διαστάσεις από τα συνηθισμένα TPBs της Image, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μειώνει την αξία τς έκδοσης. Ωραίο, ιλουστρασιόν χαρτί, άρτια εκτύπωση, γερό δέσιμο, λογική τιμή, περιέχει εισαγωγή του μεταφραστή Γαβριήλ Τομπαλίδη, τρεις σελίδες με σχέδια του Κούτση και βιογραφικά τον συντελεστών. Μόνη παραφωνία τα ελάχιστα, ευτυχώς, γλωσσικά λάθη, που έχουν παρεισφρήσει στην έκδοση (π.χ. "υπέρ του δέοντος"), που όμως δεν ακυρώνουν το γεγονός, ότι η μετάφραση είναι πολύ επιτυχημένη, ακόμη και εμπνευσμένη σε ορισμένα σημεία. Εξώφυλλο και οπισθόφυλλο σε δικό μου σκανάρσιμα. Οι εσωτερικές σελίδες προέρχονται όλες από την αμερικανική έκδοση και από το Ίντερνετ.
  21. "steampunk meets lovecraftian kaijou" το artwork των εξώφυλλων είναι εξαιρετικό Ο συγκεκριμένος τίτλος, ένας από τους πολλούς αξιόλογους της Image, έχει αναφερθεί σε διάφορες κουβέντες μου με κομιξόφιλους από το 2015 που κυκλοφόρησε. Είχα διαβάσει πριν 1-2 χρόνια το πρώτο τεύχος και είχα πει ότι δεν είναι κάτι αξιομνημόνευτο. Παρόλα αυτά σε μια από τις καταναλωτικές εκρήξεις μου στις προσφορές του Public πριν κάνα χρόνο, είχα καλοδεί το εξώφυλλο του πρώτου tpb και το είχα πάρει με 8-9 ευρώ. Σοφή κίνηση Το Monstress είναι ένα epic/high fantasy κόμικ που γράφει η Marjorie Liu (συγγραφέας διάφορων best-seller με μικρή καριέρα στα κόμικ) και σχεδιάζει η Sana Takeda (ξεκίνησε ως concept artist για την SEGA και πλέον εργάζεται ως illustrator σε Ιαπωνικά card games έχοντας τα κόμικς ως δεύτερη απασχόληση). Ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 2015 από την Image, εταιρία που πολύ συχνά δικαιώνεται μέσα από τις επιλογές της και συνεχίζεται έχοντας κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής 24 τεύχη. Η υπόθεση εξελίσσεται σε έναν φανταστικό κόσμο που "πατάει" πάνω στην Ιαπωνική/Κινεζική κοινωνία των αρχών του 20ου αιώνα με πρωταγωνίστρια την Maika Halfwolf. Η χώρα έχει ισοπεδωθεί από έναν αιματηρό πόλεμο μεταξύ Humans και Arcanics (υβριδίων από ανθρώπους και θεούς που έχουν διάφορες ικανότητες) με το τάγμα μαγισσών Cumaea να έχει ανέλθει στην διοίκηση της ομοσπονδίας των ανθρώπων και να ασκεί συνεχή προπαγάνδα εναντίον των Arcanics ακόμα και στην εύθραυστη ειρήνη του σήμερα. Ο ιστός περιπλέκεται και μια φαντασμαγορική ιστορία στήνεται όταν υψηλόβαθμα μέλη των Cumaea κυνηγούν ανελέητα την έφηβη arcanic Maika Halfwolf η οποία κρύβει μέσα της την δύναμη ενός Μεγάλου Παλαιού και μπορεί να αλλάξει τις μοίρες του κόσμου. Εκ πρώτης ανάγνωσης φαίνεται αρκετά τετριμμένη ιστορία - αν και τι που εμπίπτει στο epic fantasy δεν φαίνεται τετριμμένο σήμερα; Παρόλα αυτά, αν και χρησιμοποιεί αρκετά κλισέ του είδους - το high-value relic, η πρωταγωνίστρια με το τραγικό παρελθόν, η προφανής αδυναμία των αντιπάλων κ.ο.κ. - έχει και πολλά φρέσκα στοιχεία. Διατηρεί έναν πλούσιο κόσμο με ενδιαφέρον lore και exposition, με κόστος βέβαια το μειωμένο έως ανύπαρκτο character development. Τόσο το σενάριο όσο και το αντικειμενικά πανέμορφο σχέδιο είναι μείγμα στοιχείων από πολλούς πολιτισμούς και σχεδιαστικές σχολές. Βλέπουμε τις δημιουργούς να έχουν υιοθετήσει κομμάτια του Αιγυπτιακού, του Κινεζικού και του Οθωμανικού πολιτισμού ενώ η Takeda αν και σχεδιάζει με βάση την manga τεχνοτροπία δεν φοβάται να πειραματιστεί με τεχνικές BD της εποχής 2000+ και αμερικάνικα indie. Το κόμικ δεν ακολουθεί το δόγμα των epic fantasy όπως αυτό ορίστηκε από το Lord of the Rings. Δεν υπάρχουν απόλυτα κακοί ή καλοί, ενώ για αλλαγή βλέπουμε μια ματριαρχική κοινωνία με όλους τους ισχυρούς χαρακτήρες να είναι θηλυκοί και οι άντρες να παίζουν δευτερεύοντα έως μηδενικό ρόλο πέρα από την αναπαραγωγή. Δεν είναι σε τίποτα του εξαιρετικό αλλά είναι σε όλα του πάρα πολύ καλό. Κυρίως, οι δημιουργοί δεν φοβούνται να λερώσουν τα χέρια τους και να δοκιμάσουν να συνδυάσουν σπλατεριά και καντήλια με καλό σενάριο. wiki image
  22. Το δημιουργικό δίδυμο των Ed Brubaker (σενάριο) και Sean Phllips (σχέδιο) είναι ίσως η πιο δυνατή ομάδα στα κόμικς αυτή τη στιγμή και προσωπικά δεν έχω απογοητευτεί ποτέ από αυτούς. Δεν νομίζω, ότι χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, οπότε πάμε κατευθείαν στο ψητό. Το εν λόγω κόμικ εκτυλίσσεται στον κόσμο του Criminal, αλλά δεν έχει άμεση σχέση με το υπόλοιπο σύμπαν και διαβάζεται άνετα αυτοτελώς. Αφηγείται την ιστορία της Έλι, η οποία νοσηλεύεται σε μια πολύ ακριβή κλινική αποτοξίνωσης, Η Έλι είναι ατίθαση και δημιουργεί συνεχώς προβλήματα και επιπλέον έχει και μια απολύτως εξιδανικευμένη εικόνα για τους ναρκομανείς. Στην κλινική θα γνωρίσει τον Σκιπ, γόνο μιας ευκατάστατης οικογένειας και μεταξύ τους θα αρχίσει μια ερωτική σχέση, η οποία φυσικά, όπως σε κάθε νουάρ, που σέβεται τον εαυτό του θα έχει απροσδόκητη κατάληξη. Γιατί φυσικά, το “My Heroes Have Always Been Junkies” είναι νουάρ, όπως σχεδόν όλα τα κόμικς, που γράφει ο Μπρουμπέικερ, όταν δεν γράφει κόμικς με υπερήρωες για τις μεγάλες εταιρείες. Δεδηλωμένος οπαδός του είδους, προσπαθεί να το εκσυγχρονίσει, να το προσαρμόσει στη σύγχρονη εποχή και να το αναμίξει με άλλα είδη, ακόμα και με το είδος του υπερφυσικού τρόμου (όπως στο Fatale), παραμένοντας όμως πάντα μέσα στον κόσμο του νουάρ. Χρησιμοποιεί συνέχεια εσωτερικό μονόλογο σε πρώτο πρόσωπο (χαρακτηριστικό γνώρισμα των νουάρ μυθιστορημάτων και ταινιών) ή τρίτο πρόσωπο, πυκνογραμμένο και με σαφές λογοτεχνικό ύφος, που μας δίνει πολλές λεπτομέρειες για την υπόθεση και για την ψυχοσύνθεση του αφηγητή, ο οποίος όμως κάποιες φορές ανακαλύπτει, ότι τα δρώμενα τον ξεπερνούν και ότι ο ίδιος δεν μπορεί να χειριστεί την πολυπλοκότητα των καταστάσεων. Από αυτή την τελευταία άποψη, ο Μπρουμπέικερ αποδεικνύεται άριστος μαθητής του Χίτσκοκ, αν και ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται να χτίσει το σασπένς, που τόσο άρεσε στο μεγάλο σκηνοθέτη, ο οποίος, εξάλλου, ουδέποτε γύρισε νουάρ ταινία. Οι ήρωες στα σενάρια του Μπρουμπέικερ είναι πάντα ευάλωτοι, πάντα καταραμένοι, πάντα με κάποιο μυστικό, πάντα με κάποιο ανομολόγητο παρελθόν, που λειτουργεί ως βαρίδι. Χρησιμοποιώντας σε μεγάλη έκταση το φλάσμπακ, χτίζει σιγά σιγά έναν σύμπαν, μέσα στο οποίο βυθιζόμαστε και εμείς ως αναγνώστες μέχρι να συνειδητοποιήσουμε, ότι και εμείς έχουμε πέσει στην παγίδα, που μας έχει στήσει ο συγγραφέας. Όλα αυτά είναι παρόντα και σε αυτό το κόμικ, που μας παρασύρει προς μια κατεύθυνση, έως ότου αποκαλυφθούν τα πάντα στο τέλος. Δεν πρόκειται όμως σε καμία περίπτωση για το καλύτερο σενάριο του Μπρουμπέικερ: η ιστορία είναι κάπως ισχνή και το χτίσιμο της πρωταγωνίστριας μάλλον ανεπαρκές, για να στηρίξει την ιστορία με τον τρόπο, που θέλει ο συγγραφέας. Το κυριότερο όμως, είναι ότι η σύλληψη των ναρκωτικών και των ναρκομανών δεν αξιοποιείται, όσο και όπως θα έπρεπε, αφού ο σεναριογράφος προσεγγίζει το θέμα επιφανειακά και απλώς ως ένα έναυσμα για την πλοκή. Παρόλο που οι ήρωες της Έλι ήταν ναρκομανείς, ο ίδιος ο κόσμος των ουσιών υπάρχει μόνο διακοσμητικά στην ιστορία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το κόμικ είναι κακό ή αδιάφορο, κάθε άλλο, απλά ότι, κατά τη γνώμη μου δεν ανήκει σε καμία περίπτωση στα αριστουργήματα του Μπρουμπέικερ. Κατανοώ, βέβαια, ότι η πιθανή μεταφορά των ναρκωτικών ως όχημα φυγής και κατασκευής ενός άλλου εαυτού συνάδει με τις προθέσεις και το αποτέλεσμα του έργου, αλλά και πάλι θεωρώ, ότι θα έπρεπε να εξετασθεί σε μεγαλύτερη έκταση. Προσωπικά γούστα αυτά, θεωρώ αυτονόητο ότι κάποιοι άλλοι μπορεί να έχουν την ακριβώς αντίθετη άποψη. Ο Σον Φίλιπς παραδίδει ακόμα ένα υπέροχο εικαστικά κόμικ. Έχει πλέον μάθει τι θέλει ο συγγραφέας και παραδίδει το έργο σχεδόν με κλειστά μάτια, συλλαμβάνοντας με απόλυτη επιτυχία όλες τις εκφράσεις των πρωταγωνιστών και όλα τα στιγμιότυπα στα οποία πρέπει να δώσουμε προσοχή. Τα εναλλασσόμενα χρώματα, που αποτυπώνουν την ψυχική διάθεση των ηρώων προέρχονται από την πένα του Τζέικομπ Φίλιπς, του γιου του. Αυτά, λοιπόν, σίγουρα όχι το καλύτερο κόμικ από το δίδυμο, αλλά σε καμία περίπτωση αδιάφορο. Το γεγονός ότι είναι σύντομο σε έκταση, το καθιστά καλή εισαγωγή στον κόσμο των δημιουργών. Το “My Heroes Have Always Been Junkies”, κέρδισε, κάπως υπερβολικά ίσως, το βραβείο Eisner το 2019 στην κατηγορία καλύτερου νέου graphic album. Δεν μπορώ να κρίνω, επειδή δεν έχω διαβάσει όλα τα υπόλοιπα, που ήταν υποψήφια στην ίδια κατηγορία. Το κόμικ κυκλοφορεί σε ωραία, σκληρόδετη έκδοση από την Image. Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  23. Με αφορμή ένα σχόλιο ότι η ποιότητα των ιστοριών στα αμερικάνικα κόμικ γίνεται συνεχώς καλύτερη στο greekcomics, έγραψα κάποιες σκέψεις μου και επειδή εδώ έχουμε άτομα που κατέχουν πολύ καλά το θέμα αμερικάνικό κόμικ, θέλω να ακούσω τις απόψεις σαν γενικά για τις συγχρονες ιστοριες... Γιατί εγώ πέρα από μερικές πρωτότυπες (ίσως όχι και τόσο) ιστορίες της Image και ένα 2 καλά runs που θα προκύψουν αναπόφευκτα κάθε χρονιά σε Marvel, καλά για dc δε μιλάμε πια, βλέπω μόνο αναμασήματα, ιστορίες του ποδαριού και την προοπτική στα ιδιόκτητα να γίνουν σειρές μπας και 'κονομήσουν, χωρίς όμως να παράγουν ιδιαίτερα καινοτόμο υλικό...? Σίγουρα εξακολουθούν να υπάρχουν κάποια ευχάριστα κομιξάκια, αλλά όχι και να είμαστε σε εποχή αυξανόμενης ποιότητας ιστοριών... Άντε θα το αναλύσω λίγο παραπάνω: -Marvel : Ψάχνεται γενικά με το τι θέλει να κάνει, δίνοντας μας κράματα πιο political correct πραγμάτων, αλλά από κει και πέρα όλα είναι αδιάφορα πλην του Hulk (το οποίο έχει παρει πολύ μεγάλο Praise επειδή άλλαξε προσέγγιση στον ήρωα και δίνει κάτι φρέσκο, όχι όμως και κάτι που είναι page turner), του Venom ( αυτό στην αρχή του ήταν όντως page turner, αλλά σιγά σιγά φθίνει και πλησιάζει το παλιό καλό μέτριο βενομ) και τέλος των X-men του Hickman( ξεκίνησε υπέροχα, τα house of x, power of x ανήκουν στην κατηγορία των κόμικ που απολαμβάνεις την ανάγνωση τους και θέλεις κι άλλο, αλλά το έχουν ανοίξει τόσο πολύ που δεν ξέρουμε που θα πάει, ούτε και μπορείς να το παρακολουθήσεις όλο εκ πρώτης). Έχουν περάσει όμως από αυτή την εταιρία απίστευτα runs τις προηγούμενης δεκαετίας και τελος πάντων μέχρι το avengers vs x-men διαβάζονταν μέχρι και τα events τους. - Για dc δε λέω τίποτα...Κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες στο black imprint και συμπαθητικά τα 3 τευχακια που βγάζει, αλλά τα μηνιαία της κόμικ είναι στα χειρότερα τους διαχρονικά - Image: Σίγουρα θα βρεις πράγματα που θα σε διασκεδάσουν , αλλά κι εκεί για κάθε ένα συμπαθητικό, άλλα 5 είναι αναμασήματα. Επίσης, έχουν κουράσει όλα αυτά τα σούπερ προτζεκτ όπως το undiscovered country που παίζει να το έχουμε δει-διαβάσει άλλες 169 φορές...Δε μπορώ να καταλάβω δηλαδή γιατί το lazarus είναι πρωτότυπο...Εντάξει οκ έχει αλλάξει κάποια πράγματα αλλά μίξη 3-4 ήδη γνωστών συνταγών είναι... -Dark Horse : Την εγκατέλειψα όταν το Hellboy και το Bprd ξεχειλώθηκαν...
  24. Δύο μεγάλα ονόματα από τον χώρο των κόμικς, ο Robbie Morrison και ο Charlie Adlard, συνεργάστηκαν για να φτιάξουν το White Death. Ένα κόμικ που τόσο το σενάριό του όσο και το σχεδιαστικό στήσιμό του θυμίζουν αρχαία Ελληνική τραγωδία. Το κόμικ είναι βασισμένο σε αληθινά ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο μέτωπο Ιταλίας και Αυστροουγγαρίας τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμα και τα ονόματα των πρωταγωνιστών, είναι παρμένα από ένα Ιταλικό κοιμητήριο πεσόντων πολέμου. Η περιοχή της Ίστρια ανήκε στην Αυστρία, κατοικείτο όμως από Ιταλούς και τα εδάφη της διεκδικούνταν από την Ιταλία. Τον πρώτο καιρό του πολέμου, όταν η Ιταλία ήταν ουδέτερη, οι περισσότεροι Ιταλοί κάτοικοι είχαν στρατολογηθεί (βιαίως κάποιοι) στον Αυστροουγγρικό στρατό. Όταν η Ιταλία μπήκε στον πόλεμο όλοι αυτοί βρέθηκαν να πολεμάνε συμπατριώτες τους. Η Ιταλία κατόρθωσε να προωθηθεί στην περιοχή και μετά από μάχες συνέλαβε αρκετούς αχμαλώτους. Στους Ιταλούς δόθηκε η δυνατότητα να ενταχθούν πλέον στον ιταλικό στρατό και να πολεμήσουν εναντίον της Αυστροουγγαρίας, στον στρατό της οποίας υπηρετούσαν μέχρι τότε. Έτσι βρέθηκαν συγχωριανοί, φίλοι, και συγγενείς να πολεμάνε μεταξύ τους κάτω υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Το όλο μέτωπο βρισκόταν σε πολύ μεγάλο υψόμετρο, στο οροπέδιο Αλιγκιέρι. Ο όρος White Death, δεν είναι απλά ένας τίτλος. White Death ονομαζόντουσαν οι τρομερές χιονοστιβάδες που προκαλούσαν εσκεμμένα οι δύο αντίπαλοι, συνήθως με την χρήση πυροβολικού, για να θάψουν κάτω από το χιόνι τον εχθρό. Υπολογίζεται ότι στην διάρκεια των εχθροπραξιών, 60-100 χιλιάδες στρατιώτες θάφτηκαν ζωντανοί κάτω από το χιόνι. Ακόμα και τώρα, όταν λυώνουν τα χιόνια βρίσκουν παγωμένα εδώ και 100 χρόνια πτώματα στρατιωτών και των δύο πλευρών. O Charlie Adlard κάνει τα μαγικά του. Χρησιμοποιώντας μόνο κάρβουνο και κιμωλία, κατορθώνει να στήσει ένα τοπίο που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Το σενάριο πολύ μελετημένο σε μεταφέρει σε τραγικά γεγονότα και καταστάσεις. Και ως γνωστόν, ο πόλεμος δεν έχει τίποτα το ηρωϊκό. Η πάλη και η γενναιότητα αφορούν μόνο την επιβίωση. με οποιοδήποτε τρόπο και τίμημα. Διαβάστε το! Δεν είναι τυπικό πολεμικό κόμικ. Όπως έγραψα και στην αρχή θυμίζει αρχαία ελληνική τραγωδία που χρησιμοποιεί το πολεμικό τοπίο για να αναδειχθεί. Το κόμικ εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 από την Image.
  25. To συγκεκριμένο κόμικ κυκλοφόρησε από την Image comics μέσα στο 2016 και εκδόθηκε σε τόμο στις αρχές του 2017. Πραγματεύεται τα της Wall Street και εφορμά από το γεγονός ότι οι περισσότερες χρηματιστηριακές κρίσεις στην ιστορία συνέβησαν Δευτέρες, για αυτό και ο τίτλος. Θα το ξεκαθαρίσω από την αρχή: δεν με έχει πείσει ο Jonathan Hickman, τουλάχιστον από όσα δικά του έχω διαβάσει (Manhattan Projects, East of West, Infinity) : θεωρώ ενοχλητική την εμμονή του με μυστικές εταιρείες και συνομωσιολογία. Θεωρώ επίσης, κάπως εξυπνακίστικη την παράθεση τσιτάτων και αποσπασμάτων σε τακτά χρονικά διαστήματα μέσα στις σελίδες του κόμικ. Από την άλλη όμως, πρέπει να ομολογήσω ότι έχει κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες και - κυρίως - είναι από τους πιο "κομικστικούς" (επιτρέψτε μου το νεολογισμό) συγγραφείς, με την έννοια ότι αξιοποιεί στο έπακρο το σκίτσο και κρατά στο ελάχιστο διαλόγους και λεκτικές επεξηγήσεις. Επίσης, χρησιμοποιεί διάφορα τσιτάτα και άλλες μεθόδους αφήγησης, χωρίς εικονογράφηση, χαρακτηριστικά, που είναι παρόντα και σε αυτό το κόμικ. Ο Χίκμαν δίνει τις πληροφορίες (γενεαλογικά δέντρα, ιεράρχηση των πρωταγωνιστών, ιστορικά διαγράμματα) σταδιακά, έτσι ώστε να μεγιστοποιήσει την αγωνία. Και φυσικά, εδώ δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη του. Η χρηματαγορά ελέγχεται από μια μυστική εταιρεία που είναι σύμπραξη διάφορων οίκων, οι οποίοι ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία και φυσικά στο ενδιάμεσο συγκρούονται και μεταξύ τους. Και φυσικά, έχουμε και το υπερφυσικό στοιχείο, που γίνεται σαφές από την αρχή (αλλά ας μην τα αποκαλύψουμε όλα ) . Κάποιοι φόνοι όμως, προκαλούν την επέμβαση ενός αστυνομικού και σε αυτό το σημείο, το κόμικ αρχίζει και αποκτά και στοιχεία νεο-νουάρ (κατά τη γνώμη μου, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της πλοκής) Δεν συμφωνώ με αυτή την προσέγγιση, αφού πιστεύω ότι ο χώρος του χρηματιστηρίου θα μπορούσε να δώσει ένα εξαιρετικό θρίλερ, που θα ήταν πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα, χωρίς αναγωγή σε μυστικές εταιρείες και δαίμονες που προστατεύουν τις πανίσχυρες οικογένειες. Βέβαια, αυτή είναι η δική μου άποψη, κάποιοι άλλοι θα διαφωνήσουν, απολύτως κατανοητό και θεμιτό Για να είμαι όμως δίκαιος, η αφήγηση ρέει πολύ στρωτά, είναι συναρπαστική η εξέλιξη της ιστορίας, τα τεύχη είναι πολυσέλιδα και χορταστικά και η αλήθεια είναι ότι έμεινα άφωνος με σκηνές σαν κι αυτή: Και όπως πιστεύω ότι μπορείτε να δείτε από τις σελίδες που ανεβάζω, ο σχεδιαστής Tomm Coker (του οποίου δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει τίποτα άλλο δικό του) τα καταφέρνει εξαιρετικά. Το μείγμα νουάρ και υπερφυσικού του ταιριάζει απόλυτα, οι σκιές και οι χώροι έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα πρόσωπα (πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μου), οι κενοί χώροι και χρόνοι μεταξύ των καρέ έχουν μεγάλη σημασία, αφήνοντας τον αναγνώστη να συμπληρώσει τα κενά και όλα φαίνονται άψυχα και απάνθρωπα, όπως, υποθέτω ήταν και η αρχική πρόθεση των δημιουργών. Φυσικά, σε αυτό συμβάλλει και ο εκπληκτικός χρωματισμός του Michael Garland. Γενικά, το σχέδιο απογειώνει την αφήγηση και κάνει την ιστορία να φαίνεται πολύ πιο σημαντική από όσο πραγματικά είναι. Συμπερασματικά: αν θέλετε ή περιμένετε να διαβάσετε κάτι πιο σοβαρό για τη Wall Street, ψάξτε κάπου αλλού. Αν όμως, θέλετε να περάσετε ευχάριστα και να χορτάσει το μάτι σας ωραίο σχέδιο, ακόμα κι αν δεν θέλετε να πάρετε στα σοβαρά αυτά που διαβάζετε, πιστεύω ότι θα ικανοποιηθείτε αρκετά από αυτό το κόμικ. Το Black Monday Murders κυκλοφόρησε σε 2 TPB, που συνέλεξαν τα 8 τεύχη της σειράς και εγώ το διάβασα από εκεί. Οι τόμοι περιέχουν και σκίτσα του σχεδιαστή. Λόγω σκηνών βίας, το κόμικ απευθύνεται σε ενήλικες.
×
×
  • Create New...