Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'hugo pratt'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 17 results

  1. Κόρτο Μαλτέζε: Η επιστροφή και η νέα εποχή Ο θρυλικός ήρωας του Ούγκο Πρατ ζωντανεύει μέσα από την πένα του Ισπανού διαδόχου του, Χουάν Ντίαθ Κανάλες, ο οποίος φέρνει τα κλασικά κόμικς στη νέα εποχή και μιλάει στο «Κ» με αγάπη και σεβασμό για τις ιστορίες που μας μεγάλωσαν. Ο Χουάν Κανάλες. © Stephane Grangier/ Getty Images/ Ideal Image Άθως Δημουλάς «Ποια βιβλία έχουν μια θέση στη μνήμη σας;» Αυτή την ερώτηση έθεσε η εφημερίδα Le Monde και από τις απαντήσεις 17.000 Γάλλων προέκυψε η λίστα των 100 βιβλίων του 20ού αιώνα, η οποία δημοσιεύτηκε την άνοιξη του 1999. Ανάμεσα στα μυθιστορήματα του Καμί, του Τζόις και του Προυστ, βρίσκεται και το όνομα του Ιταλού κομίστα Ούγκο Πρατ με την Μπαλάντα της αλμυρής θάλασσας, την πρώτη περιπέτεια του Κόρτο Μαλτέζε, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Il Sergente Kirk στο τέλος της δεκαετίας του ’60 και κυκλοφόρησε ως αυτοτελής ιστορία λίγα χρόνια αργότερα. Κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή, έχει την ίδια ηλικία με τον Χουάν Ντίαθ Κανάλες, τον Ισπανό δημιουργό στον οποίο ανατέθηκε από το ίδρυμα που διαχειρίζεται τα δικαιώματα του Πρατ να συνεχίσει τον μύθο των ιστοριών του. «Είναι τεράστια η ευθύνη, αλλά ευτυχώς η χαρά και ο ενθουσιασμός αυτής της αποστολής υπερτερούν», μου λέει ο ίδιος και σχολιάζει τη «γενναιοδωρία» του Πρατ να «αφήσει ανοιχτή την πόρτα για τους επόμενους». Ξεκινάμε την κουβέντα από το προφανές. Διάβαζε Κόρτο Μαλτέζε μικρός; «Ήμουν 14 χρονών όταν τον ανακάλυψα, ενώ έψαχνα παλιά κόμικς με τον μεγάλο μου αδερφό. Στην αρχή δεν μου άρεσε». Γιατί; «Μου φαινόταν πολύ “φλύαρο” και όχι ιδιαίτερα καλοσχεδιασμένο. Τότε προτιμούσα πολύχρωμες εικόνες και απλές ιστορίες και απέφευγα να τον διαβάσω. Όταν τελικά το έκανα, ερωτεύτηκα το σύμπαν του Πρατ για πάντα». Με θητεία στο animation και έχοντας στο βιογραφικό του το παγκόσμιο μπεστ σέλερ Blacksad, μια σειρά graphic novel με ήρωα μια ανθρωπόμορφη γάτα σε νουάρ στιλ Ρέιμοντ Τσάντλερ, ο Κανάλες έχει πλέον ολοκληρώσει τρεις καινούργιες ιστορίες με τον Κόρτο Μαλτέζε, σε συνεργασία με τον σχεδιαστή Ρουμπέν Πεγεχέρο, οι οποίες κυκλοφορούν και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Μάλιστα το Εκουατόρια επανακυκλοφόρησε πρόσφατα σε μια εμπλουτισμένη έκδοση. Ο Κόρτο Μαλτέζε σχεδιασμένος από τον Ρουμπέν Πεγεχέρο, πιστό αντίγραφο του ήρωα που δημιούργησε στο τέλος της δεκαετίας του ’60 ο Ούγκο Πρατ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΧΘΕΣ Ο Κόρτο Μαλτέζε, λοιπόν. Γιος μιας Τσιγγάνας από τη Σεβίλλη και ενός ναυτικού από την Κορνουάλη, γεννήθηκε στη Βαλέτα, στην καρδιά της Μεσογείου, παιδί της θάλασσας και του fin de siècle, με έμφυτη λαχτάρα για περιπέτεια. Στις ιστορίες τον γνωρίζουμε ενήλικο, σε τυχαίες στιγμές των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα. Ο κόσμος του είναι ένας χαμένος κόσμος, είναι ο κόσμος του χθες, όπως θα έλεγε ο Τσβάιχ, αλλά πώς συνδέεται με το παρόν; Πώς γίνεται επίκαιρος 100 χρόνια μετά; «Ένας καλός φίλος και σπουδαίος μελετητής του Κόρτο Μαλτέζε, ο κομίστας Άνχελ ντε λα Κάγιε, λέει πως κάθε φορά που γράφουμε για κάτι ιστορικό και γεγονότα που συνέβησαν στο παρελθόν, μιλάμε τελικά για το παρόν μας. Ο Κόρτο Μαλτέζε δεν νομίζω ότι αποτελεί εξαίρεση». Το εξώφυλλο από το Εκουατόρια. Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 υπήρξε βασικό στοιχείο στην κουλτούρα της κομίστικης κοινότητας, ειδικά στην Ευρώπη, ενώ παράλληλα έγινε ένα σύμβολο με τεράστια αισθητική (και εμπορική) αξία. Συζητάμε τι τον έκανε τόσο επιτυχημένο. «Υπάρχουν πολλοί λόγοι», λέει ο Κανάλες. «Πρώτα απ’ όλα, ο Κόρτο Μαλτέζε είναι κάποιος που όλοι θα ήθελαν να έχουν φίλο: είναι έξυπνος, κουλ, αστείος και πιστός. Επίσης, ζει περιπέτειες σε εξωτικά μέρη, σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια, γεγονός που εξάπτει τη φαντασία μας. Και το πιο σημαντικό είναι ότι οι ιστορίες του είναι γεμάτες λογοτεχνία, πολιτισμό, μαγεία, πολιτική και ιστορία». Καρέ από το Εκουατόρια, συγκεκριμένα από τη συνάντηση του Κόρτο με τον Καβάφη. Στο Εκουατόρια ο Κόρτο φτάνει κάποια στιγμή στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας και προς μεγάλη μου έκπληξη τον βλέπω να συναντάει τον φίλο του, όπως λέει, Κωνσταντίνο Καβάφη. «Δεν είχα κάποια ιδιαίτερη γνώση για την ποίηση του Καβάφη μέχρι που έγραψα το σενάριο», λέει ο Κανάλες. «Ευτυχώς, πλέον έχω αποκτήσει αρκετή εξοικείωση. Είναι το υπέροχο πλεονέκτημα του να είσαι αφηγητής μιας ιστορίας, μαθαίνεις συνέχεια». Εν προκειμένω φαίνεται ότι έμαθε αρκετά, φτάνοντας στο σημείο να σχολιάσει τις εκδοτικές πρακτικές του ποιητή (που δεν δημοσίευε τα ποιήματά του), ενώ παραθέτει στίχους από το ποίημα Η πόλις και, παραδόξως, ένας από αυτούς («Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα βρεις άλλες θάλασσες») δένει αρμονικά με την αίσθηση του ανεκπλήρωτου που έχει ο μονίμως εν κινήσει Κόρτο Μαλτέζε. Όλες οι παλιές και νέες ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Ο ΚΟΡΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ Διαβάζοντας τα καινούργια κόμικς, και με σημαντική χρονική απόσταση από τις τελευταίες ιστορίες του Πρατ, δεν βρίσκω σημαντικές διαφοροποιήσεις ούτε στο σχέδιο ούτε στο ύφος της αφήγησης. Ο Κανάλες και ο Πεγεχέρο έχουν σεβαστεί το υλικό τους και έχουν προχωρήσει «ξεπατικώνοντας» τις βασικές αρχές. Αυτό που ίσως αλλάζει είναι ότι ο ρομαντικός μποέμ ήρωας του Πρατ στον 21ο αιώνα προσλαμβάνεται ως ένα μετα-χίπστερ πρότυπο. Θα μπορούσε εύκολα να αφομοιωθεί από κάποιο αθηναϊκό μπαρ με τη βίντατζ αισθητική του, το τσιγάρο του, το επιλεκτικό του βλέμμα, τη στιλιζαρισμένη κοσμοπολίτικη ιδιοσυγκρασία και τις αρετές του μοντέρνου αντιήρωα. Επιστρέφοντας στην ιστορία του Εκουατόρια και στην Αλεξάνδρεια, εκτός από τον Καβάφη, ο Κόρτο γνωρίζει τον νεαρό Βρετανό πολιτικό Γουίνστον Τσόρτσιλ, που επισκέπτεται την πόλη – μάλιστα του σώζει τη ζωή. Αυτή ήταν μια πάγια σεναριακή τακτική του Πρατ, ο οποίος έβαζε τον ήρωά του να συναντιέται με ένα σωρό υπαρκτά πρόσωπα της εποχής του, από τον Χέμινγουεϊ μέχρι τον Στάλιν. Αυτή την ανάμειξη μυθοπλασίας και πραγματικότητας ο Κανάλες τη συνεχίζει στις νέες ιστορίες, αλλά την εφαρμόζει και στο Blacksad. «Πράγματι», παραδέχεται. «Ως αναγνώστης πάντα θαύμαζα τον τρόπο που ο Πρατ συνδύαζε τη μυθοπλασία με ιστορικά πρόσωπα ή γεγονότα. Είναι ένα είδος αφήγησης που προσπαθώ να χρησιμοποιώ κι εγώ. Η ιδέα στο Blacksad ήταν να αναμείξω τον μύθο, ένα από τα αρχαιότερα λογοτεχνικά είδη, με το νουάρ, ένα από τα σύγχρονα». Αυτή τη στιγμή ετοιμάζει παράλληλα το έβδομο Blacksad, ένα βιογραφικό graphic novel για την Αμερικανίδα μουσικό Τζούντι Σιλ, μια κομίστικη sci fi περιπέτεια και φυσικά έναν ακόμα Κόρτο Μαλτέζε, τον τέταρτο δικό του – και το ταξίδι συνεχίζεται. Πηγή
  2. Ένας διαχρονικός «ήρωας» Γιάννης Κουκουλάς Ο Κόρτο Μαλτέζε, ο τυχοδιώκτης κυνηγός της περιπέτειας του Ούγκο Πρατ, «επιστρέφει» στο παρόν και ταξιδεύει στις θάλασσες του Τόκιο και στα βουνά του Περού τις μέρες της πτώσης των Δίδυμων Πύργων. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια (1967-1989), ο Ούγκο Πρατ φιλοτεχνούσε ιστορίες με πρωταγωνιστή έναν τυχοδιώκτη ναυτικό στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο μοναχικός και λιγομίλητος Κόρτο Μαλτέζε, ταγμένος πάντα στο πλευρό των αδύναμων και φύσει ενάντια σε εξουσιαστές και αποικιοκράτες, ταξίδεψε όπου γραφόταν η Ιστορία. Μετά τον θάνατο του Πρατ το 1995, ο Κόρτο Μαλτέζε έμεινε «ορφανός» για είκοσι χρόνια μέχρι οι Ruben Pellejero και Juan Díaz Canales, διατηρώντας το πνεύμα της δουλειάς του μεγάλου δασκάλου, να αναβιώσουν τον δημοφιλή χαρακτήρα. Μέχρι σήμερα οι δυο Ισπανοί καλλιτέχνες έχουν δημιουργήσει τρεις ιστορίες με τον Κόρτο Μαλτέζε με αρκετά μεγάλη επιτυχία. Η μεγάλη στροφή στη νέα περίοδο του πολυδιάστατου ήρωα ήρθε όμως με το έργο των Γάλλων δημιουργών Martin Quenehen και Bastien Vivès που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες. Κι αυτό γιατί «Ο Μαύρος Ωκεανός» (μετάφραση: Τατιάνα Ραπακούλια, Γαβριήλ Τομπαλίδης, εκδόσεις Μικρός Ηρως) ανανεώνει ριζικά και αναπάντεχα τον μύθο του ταξιδευτή και θαλασσοπόρου Κόρτο, μεταφέροντάς τον στη σύγχρονη εποχή. Κάτι παρόμοιο είχαν εφαρμόσει λίγα χρόνια νωρίτερα οι δημιουργοί του Mister No στη σειρά «Revolution» πάνω σε μια ιδέα του σεναριογράφου Michele Masiero: αφηγήθηκαν μια συναρπαστική ιστορία του διάσημου πολεμιστή και πιλότου στη Νότιο Αμερική, τοποθετώντας τον όμως 25 ολόκληρα χρόνια μετά από το κανονικό χρονικό πεδίο δράσης του. Ακόμα πιο τολμηροί οι Quenehen και Vivès, μετέφεραν τον Κόρτο Μαλτέζε έναν αιώνα μετά από την εποχή του. Ο νέος Κόρτο Μαλτέζε μοιάζει πολύ με τον πρωτότυπο, φορά το ίδιο σκουλαρίκι-κρίκο αλλά όχι την κλασική ναυτική στολή. Θυμίζει περισσότερο έναν νέο της σύγχρονης εποχής με τα t-shirts του και τα χακί πουκάμισα, την μπαντάνα του και το τζόκεϊ. Η ζωή του, όμως, είναι τελείως διαφορετική. Η περιπέτειά του στον «Μαύρο Ωκεανό» ξεκινά από μια πειρατεία και συνεχίζεται στην Ιαπωνία μέσα σε παραδοσιακά θέατρα και στα βουνά του Περού στην αναζήτηση ιερών αντικειμένων αμύθητης οικονομικής και πολιτικής αξίας. Και όπως πάντα, ο Κόρτο θα πάρει το μέρος της δικαιοσύνης και της αλήθειας, θα προστατέψει όσους αθώους κινδυνεύουν, θα σεβαστεί την ανθρώπινη ζωή, θα αντιταχθεί σε νοσταλγούς του φασισμού και εμπόρους κοκαΐνης, θα βυθιστεί σε κόσμους γεμάτους παραισθήσεις και μαγικό ρεαλισμό αλλά όχι το 1901 όπως συνήθως. Το 2001! Αυτή την αλλαγή στη μορφή και το πεδίο δράσης του Κόρτο Μαλτέζε υπερασπίζεται η Patrizia Zanotti, επικεφαλής του οργανισμού CONGSA που διαχειρίζεται παγκοσμίως το έργο του Ούγκο Πρατ, σε συνέντευξή της που δημοσιεύεται στο βιβλίο: «Το να έβλεπε [ο Ούγκο Πρατ] τον Κόρτο στη νέα χιλιετία αντιμέτωπο με θεματικές της εποχής, θα του προκαλούσε μεγάλο ενδιαφέρον μα πάνω απ’ όλα θα εκτιμούσε το γεγονός πως δύο νεαροί δημιουργοί εξέφρασαν την επιθυμία να ερμηνεύσουν εκ νέου τον ήρωά του, δίνοντάς του μια νέα ζωή και μια καινούργια νιότη! Για έναν δημιουργό, το να βλέπει τον ήρωά του να καταφέρνει να μεταδώσει τις αξίες που τον έκαναν σύμβολο σε επόμενες γενιές, σημαίνει να συνεχίσει να ζει και σε μια εποχή διαφορετική. Είναι κάτι το φανταστικό, μια μαρτυρία της δύναμης και της οικουμενικότητας του ήρωα που τον καθιστούν ικανό να ανεξαρτητοποιηθεί από τον δημιουργό του». Και συνεχίζει ξεκαθαρίζοντας ότι δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία η ναυτική στολή αλλά οι πράξεις: «Το σημαντικό είναι η ουσία, όχι η μορφή, ο χαρακτήρας του Κόρτο είναι τόσο ισχυρός ώστε να του επιτρέπει να μπορεί να βγάλει τη στολή του χωρίς να χάσει τίποτα από το ελεύθερο πνεύμα του και το ενδιαφέρον που δείχνει για τους συνανθρώπους του». Αυτή η ικανότητα προσαρμογής είναι απολύτως ταιριαστή με το ελεύθερο πνεύμα του κοσμοπολίτη Κόρτο που μάχεται διαρκώς για την ελευθερία να απολαμβάνει τη θάλασσα και τα ταξίδια. Όπως επισημαίνει και ο Benoit Mouchart στον επίλογό του: «Γεμάτος περιέργεια για άλλους πολιτισμούς, ο Κόρτο είναι πολίτης του κόσμου, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς τα δεσμά καμιάς θρησκείας ή ιδεολογίας. Ενώ προτιμά να σταθεί στο πλευρό των καταπιεσμένων παρά των ισχυρών, ρίχνεται στη μάχη για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των φίλων του ή… τα δικά του! Απαλλαγμένος από κάθε μορφή αφελούς ιδεαλισμού, αυτός ο σύγχρονος και ελευθερόφρονας Οδυσσέας, αρνείται σθεναρά να χαρακτηριστεί “ήρωας”». Δεν είναι ακόμη γνωστό αν η απόπειρα των Quenehen και Vivès θα έχει συνέχεια. Η τόλμη τους όμως να αναμετρηθούν με έναν θρύλο και να τον επανεπικαιροποιήσουν τόσο έξυπνα είναι σίγουρα αξιέπαινη και ενδιαφέρουσα. Πηγή
  3. Εγώ κάθε φορά που ανακοινώνεται νέο άλμπουμ Κόρτο Μαλτέζε: ε φτάνει πια, πότε θα σταματήσουν αυτή την ιεροσυλία; Πάλι εγώ κάθε φορά που κυκλοφορεί νέο άλμπουμ Κόρτο Μαλτέζε: shut up and take my money. Αυτή είναι, χοντρικά, η σχέση μου με τα Κόρτο Μαλτέζε των επιγόνων. Κι αν τα άλμπουμ των Juan Díaz Canales και Rubén Pellejero τα αγόραζα με μια μικρή ενοχή, το εγχείρημα των Martin Quenehen και Bastien Vivès μου δημιούργησε μπόλικη έξαψη, καθώς ήμουν περίεργος να δω πώς θα μετέφεραν το δημιούργημα του Hugo Pratt στον 21ο αιώνα. 2001, κάπου στα ανοιχτά του Ιαπωνικού Αρχιπελάγους. Ο Κόρτο Μαλτέζε οδηγεί μια βενζινάκατο κοντά σε ένα πολυτελές καταμαράν. Δεν γνωρίζει τον στόχο των πειρατών-συντρόφων του, αρκεί να πληρωθεί τα συμφωνηθέντα. Όταν όμως ακούσει πυροβολισμούς, ανεβαίνει στο καταμαράν και σώζει τον φοβισμένο γερο-Ιάπωνα που κρύβεται στην κουζίνα. Έτσι, άθελά του ως συνήθως, ο Κόρτο μπλέκεται σε μια περιπέτεια με εθνικιστικές σέχτες, οικολόγους-σαμποτέρ, την CIA και τον κρυμμένο θησαυρό των Ίνκας... Μα μπορεί να υπάρξει ο ρομαντικός Κόρτο Μαλτέζε στην κυνικότητα του 21ου αιώνα; Κι όμως, οι δύο δημιουργοί αποδεικνύουν ότι μπορεί κι αυτό από μόνο του κάνει τον Μαύρο Ωκεανό ένα καλό κόμικ. Ξεκινάει κάπως απότομα, αλλά γρήγορα στρώνει και διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Ίσως από ένα σημείο και μετά γίνεται υπερβολικό, αλλά λόγω του όγκου του (~160 σελίδες), η ιστορία ποτέ δεν μπουκώνει. Το σχέδιο μπορεί να χτυπάει άσχημα σε πολλούς, αλλά προσωπικά το βρήκα ταιριαστό. Ο Vivès έχει αφομοιώσει με ωραίο τρόπο τις manga επιρροές του, ανανεώνοντας και εκμοντερνίζοντας το «ίματζ» του πρατικού σύμπαντος. Οι πρώτες σελίδες είναι έγχρωμες (χρωματισμένες από την Patrizia Zanotti παρακαλώ) κι αργότερα γίνονται ασπρόμαυρες, όπως συνηθίζεται στα tankobon. Συνολικά. δηλαδή, έμεινα ικανοποιημένος κι από το εικαστικό κομμάτι. Στην ελληνική έκδοση (Μικρός Ήρως, Νοέμβριος 2021) συμπεριλαμβάνονται σκίτσα του Vivès, μια συνέντευξη της Patrizia Zanotti στον Γαβριήλ Τομπαλίδη και κάποια συνοδευτικά κείμενα.
  4. Είναι μια προσπάθεια στον χώρο που δεν μπορείς να παραβλέψεις... Είναι μια ιδέα, στηριζόμενη σε θεμέλια ετών, αλλά πάντα σε επαναστατικά μοτίβα. To πολυθεματικό περιοδικό κόμικς Μπλεκ κυκλοφορεί για έναν χρόνο τώρα, με τον υπότιτλο "Τα Καλύτερα Κόμικς". Έχει ως απώτερο σκοπό την δημοσίευση έργων, τόσο παλαιών όσο και νέων, διεθνώς αναγνωρισμένων δημιουργών, από (σχεδόν) κάθε είδους σχολή κόμικς. Πλειάδα τίτλων αποτελούν τα περιεχόμενα όλων των τευχών, με 8 έως και 12 τίτλους ανά τεύχος, όλοι παίρνοντας τον χώρο τους, άλλοι ως guest ενώ άλλοι ως μόνιμοι (μέχρι μετά από κάποιο ικανοποιητικό αριθμό τευχών να αντικατασταθούν από κάτι άλλο, εξίσου, αν όχι περισσότερο, καλό). Μερικοί από τους μόνιμους είναι: Μπλεκ (αυτό έλειπε), Ταρζάν, Στορμ (έως το #06 έμπαινε ολόκληρη ιστορία, από το #07 κόβεται στα 2), Μάντυ Ρίλεϋ (εξαίρεση το 7ο τεύχος), Φάντομ (, Δικαστής Ντρεντ, και το Παιδί Πάνθηρας. Guest ήρωες έχουμε: Κόρτο Μαλτέζε (#01), Λ-Ο: Πήγασος 4-Ω (#01-03), Γιορ (#01 & #07), Ο Ίσκιος (#03), Μισέλ Βαγιάν (#04-05), Τζόνι Ρεντ (#05-12), Γουίντς (#06-09), Ποπάϋ (#07-08), Κοκομπίλ (#08-...) κα Η βασική ομάδα του περιοδικού έχει αλλάξει δύο φορές σκυτάλη, από το ντουέτο Ανεμοδουράς-Ταρλαντέζος στους Ανεμοδουράς-Τομπαλίδης. Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς έχει και τον εκδοτικό Μικρός Ήρως, συνεχίζοντας (και διευρύνοντας) το έργο του παππού και του θείου του, ενώ και ο Λευτέρης Ταρλαντέζος και ο Γαβριήλ Τομπαλίδης είναι μεγάλοι γνώστες του χώρου, και έχουν ένα πλούσιο παρελθόν στο αντικείμενο των κόμικς... Με 164 σελίδες, όμορφο στήσιμο (από το #03 ειδικά έφτιαξε ιδιαίτερα), πολύ καλό χαρτί, εξαιρετική εκτύπωση, και όλα αυτά στην (απολύτως) λογική τιμή των 5, 90! Μπορεί να βρεθεί σε επιλεγμένα περίπτερα, σε βιβλιοπωλεία και κομιξάδικα πανελλαδικά... Μέχρι το Δεκέμβριο του 20 αριθμεί 8 τεύχη. Μια έκδοση που ξεχειλίζει μεράκι, αγάπη και σεβασμό για την 9η τέχνη... Και έχει σίγουρα πολλά ακόμα να δώσει! O προβληματισμός που φέρει η έκδοση όσον αφορά τον ρετρό χαρακτήρα ή ακόμα και τη στρατηγική της δημοσίευσης αποκλειστικά παλιών έργων, εύκολα εξαλείφεται, χάρη στη μοντέρνα αισθητική του, στους νέους τίτλους που περιλαμβάνει (παράδειγμα ο Λάργκο Γουίντς που δεν είχε συμπεριληφθεί σε κανένα ελληνικό έντυπο έως και σήμερα) ή σε reboots ή νέες συνέχειες παλαιότερων διάσημων δημιουργιών (παραδείγματα είναι ο Μισέλ Βαγιάν και ο Τζόνι Ρεντ), ενώ η παρουσίαση Ελλήνων καλλιτεχνών, η πυκνή αρθρογραφία γύρω από τα κόμικς και την επικαιρότητα στην γενικότερη ποπ κουλτούρα, δείχνει μια τάση αποφυγής επικόλλησης μιας ετικέτας, και αποτελεί απόδειξη πως το Μπλέκ ακόμα πειραματίζεται και θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα. Κείμενό μου στην έκδοση
  5. Έχει τρία χρόνια τώρα που τα καλοκαίρια μου είναι συνυφασμένα με τον τα Κόρτο. Αυτή η περιπέτεια του Κόρτο Μαλτέζε μας μεταφέρει στην Αργεντινή, και πιο συγκεκριμένα στο Σαν Ισίντρο, όπου ο ναυτικός επιστρέφει μετά από 15 χρόνια. Αναζητά τα ίχνη της Πολωνής φίλης του, Λούιζ Μπρούκσοβιτς, που γνωρίσαμε στο Βενετσιάνικο Παραμύθι (για το οποίο ακόμα χρωστάω παρουσίαση), όταν τον φρόντισε μετά την πτώση του από την οροφή ενός σπιτιού. Η Λούιζ είχε αναφέρει πως δουλεύει για την εταιρία "Βαρσοβία", και με αυτό σαν αφετηρία ο Κόρτο πυροδοτεί μια σειρά από αντιδράσεις οι οποίες, σε συνδυασμό τη χαρακτηριστική του τύχη, θα τον βοηθήσουν να ξετυλίξει ένα κουβάρι από συγκρουόμενα συμφέροντα, ιεραρχίες και φυσικά διεφθαρμένες εξουσίες. Σύντομα μαθαίνουμε ότι η εταιρία "Βαρσοβία" είναι ένας συνασπισμός από προαγωγούς και διευθύνει πάνω από 2000 οίκους ανοχής στην Αργεντινή, και ότι παρά τη νομική της υπόσταση, αποτελεί βιτρίνα για χειρότερα εγκλήματα. Εδώ έχουμε κάποιες αλλαγές από τη συνηθισμένη συνταγή των ιστοριών. Επιστρατεύοντας τους παλιούς του γνωστούς και τις διασυνδέσεις τους, εδώ ο Κόρτο είναι πολύ πιο έντονα στο "τιμόνι" της περιπέτειας, αφήνει για λίγο την απάθειά του στην άκρη και κινείται σε πιο νουάρ μονοπάτια. Στο φόντο δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο ιστορικό γεγονός ή σημαντικά ιστορικά πρόσωπα, και η προσοχή εστιάζεται στους συμμετέχοντες της πλοκής και τους πρωταγωνιστές. Μετά από αρκετές εκτελέσεις, ένα τηλέφωνο που χτυπάει ασταμάτητα, βόλτες στη νυχτερινή πόλη με τα δύο φεγγάρια και συναντήσεις με γνωστούς και γνωστούς γνωστών, ο Κόρτο καταφέρνει να μάθει την αλήθεια για τη Λούιζ, αλλά μένοντας πιστός στο νουάρ ύφος μέχρι το τέλος, δεν διορθώνει ούτε εκδικείται για καμία από τις αδικίες τις οποίες ανακαλύπτει, αφήνοντάς μας σχεδόν να ελπίζουμε ότι θα επιστρέψει στο μέλλον. Είναι ίσως από τις ελάχιστες φορές από τότε που ξεκίνησα να διαβάζω Κόρτο στις έγχρωμες εκδόσεις του Μικρού Ήρωα που έπιασα τον εαυτό μου επανειλημμένα να σκέφτεται πως θα έμοιαζαν τα πάνελ στο αρχικό ασπρόμαυρο. Νομίζω ότι ο συνδυασμός του ύφους στη γραφή και τη σκηνοθεσία δεν ευνοεί καθόλου την προσπάθεια της Zanotti να τα χρωματίσει. Μιας και ξέρουμε ότι ο Pratt παίζει έτσι και αλλιώς με τις σκιές και το ολόμαυρο, ουσιαστικά εδώ η χρήση των άλλων χρωμάτων (ακόμα και όταν δεν είναι πολύ έντονα) αφαιρούν αρκετά από την ατμόσφαιρα. Κάτι που μου έκανε μάλιστα αρκετά αρνητική εντύπωση είναι πως για τα εξωτερικά νυχτερινά πάνελ έχουν επιλεγεί τόσο καθαρά χρώματα για τον ουρανό και το περιβάλλον που τα κάνουν να μοιάζουν με μέρα, ενώ οι σκιές του Pratt στα πρόσωπα υποδηλώνουν τελείως διαφορετικό φωτισμό. Καταλαβαίνω βέβαια ότι το σχέδιο είναι τέτοιο που δε θα μπορούσε να προσθέσει από μόνη της σκιές η colorist γιατί θα αλλοίωνε το σχέδιο. Τα εξωτερικά πάνελ της πόλης που δείχνουν κτίσματα και οχήματα, όπως και το χαρακτηριστικό πάνελ του σταθμού Μπόρχες είναι πανέμορφα, με απίστευτη λεπτομέρεια και μακριά από το τι συνηθίζει να σχεδιάζει ο Pratt. Είναι τα πάνελ τα οποία ευνοούνται ίσως περισσότερο από τον χρωματισμό. Η έκδοση ωστόσο περιέχει δύο πάρα πολύ κατατοπιστικές εισαγωγές, μάλλον τις καλύτερες από τα μέχρι στιγμής άλμπουμ. Η μια είναι γραμμένη από τον Pratt και αφορά την ιστορία των γιάνκηδων ληστών και της συμμορίας του Μπουτς Κάσιντι, που κάνει την εμφανισή του στην ιστορία. Η δεύτερη είναι του Juan Antonio De Blas, ο οποίος εξηγεί τι οδήγησε στη δημιουργία, την επιτυχία, και τελικά τη διάλυση της "Βαρσοβίας", και ποιος ήταν ο ιδρυτής της, Noe Trauman. Αν τυχόν κάποιος έχει διαβάσει την ιστορία, αλλά όχι κάποια από αυτές τις δύο εισαγωγές, πρέπει να επανορθώσει άμεσα.
  6. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνεται στην Αφρική, που παραμένει τεμαχισμένη σε ευρωπαϊκές αποικίες και προτεκτοράτα. Τον Οκτώβριο του 1940, οι ιταλικές δυνάμεις στα κατεχόμενα εδάφη της Λιβύης, της Αιθιοπίας, της Ερυθραίας και της Σομαλίας νοιώθουν τον βρετανικό κλοιό να σφίγγει επικίνδυνα γύρω τους. Αιχμή του δόρατος είναι το Long Range Desert Group, μια μονάδα ανορθόδοξου πολέμου, που αναλαμβάνει αποστολές αναγνώρισης, κατασκοπίας και σαμποτάζ. Οι Σκορπιοί της Ερήμου ανήκουν στην πιο παραγωγική περίοδο του Hugo Pratt και προσωπικά το συγκαταλέγω στα καλύτερα έργα του. Πρωτοεμφανίστηκαν στο τεύχος 28 του περιοδικού Sgt. Kirk, το 1969, δύο χρόνια δηλαδή μετά την Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας. Πρόκειται για μια περιπέτεια στην έρημο, γεμάτη κατασκόπους, κυνήγια θησαυρών και αναφορές στην κουλτούρα της εποχής (από την Josephine Baker ως τους Λογχοφόρους της Βεγγάλης). Παρότι μιλάμε για ένα πολεμικό κόμικ, οι ηρωικές στιγμές είναι περιορισμένες και επικρατεί (με ειρωνεία και διακριτικότητα) η κριτική του δημιουργού στον πόλεμο και την αποικιοκρατία. Οι σελίδες είναι από κάποια γαλλική έκδοση Τα γεγονότα που διαβάζουμε, είναι εμπνευσμένα από ιστορικά γεγονότα και αληθινές καταστάσεις. Λογικό, καθώς ο Pratt έζησε ως παιδί και έφηβος στην ιταλοκρατούμενη Αιθιοπία. Σύμφωνα δε με την εισαγωγή του Didier Platteau (εκδότης και φίλος του Pratt) ο Υπίλαρχος Κοΐνσκυ, πρωταγωνιστής του κόμικ, ήταν υπαρκτό πρόσωπο και μέλος του LRDG. Άλλες ιστορικές προσωπικότητες που εμφανίζονται είναι ο Αυτοκράτορας Haile Selassie και ο Ταγματάρχης Orde Wingate. Ωστόσο, ο σημαντικότερος και πιο αινιγματικός χαρακτήρας είναι ο Κους, ένας Μπενί-Αμέρ επαναστάτης, ο οποίος έχει μείνει στην κομιξική ιστορία ως αυτός που γνωστοποιεί στον αναγνώστη το τέλος (;) του φίλου του, Κόρτο Μαλτέζε, στον Ισπανικό Εμφύλιο. Το σχέδιο είναι το τυπικό πρατικό σχέδιο, λεπτομερές σε κτίρια και οχήματα και αδρό στα πρόσωπα. Είναι σημαντικά αρτιότερο από την Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας, αν και ίσως δεν έχει φτάσει στη μέγιστη ωριμότητα. Η ιστορική ακρίβεια των στολών και του εξοπλισμού είναι δεδομένη, καθώς ως γνωστόν ο Pratt είχε πάθος με την τεκμηρίωση. Στην Ιταλία, ακολούθησαν κι άλλα άλμπουμ από τον Hugo Pratt κι αργότερα από άλλους δημιουργούς. Η έκδοση της Μαμούθ, που κυκλοφόρησε το 1999 σε μετάφραση της Μαρίας Ανδρεαδάκη, αντιστοιχεί στο πρώτο άλμπουμ. Μην σας φοβίζει αυτό, όμως, καθώς διαβάζεται τελείως αυτόνομα. Μπορεί να βρεθεί ακόμη, αλλά δεν θα μου έκανε εντύπωση αν εξαντληθεί σε λίγο καιρό.
  7. Αν πω ότι δεν περίμενα χρόνια να διαβάσω αυτή την ιστορία, θα πω ψέματα. Μαζί με τα Ελβετικά νομίζω, ήταν οι μοναδικές δύο ιστορίες Κόρτο που δεν είχα διαβάσει ποτέ. Τώρα, με εκδοτική τον Μικρό Ήρωα που έχει πάρει τα δικαιώματα του Κόρτο τα τελευταία χρόνια, σταμάτησα το (ήδη ασθενές) ψαχτήρι για το επίτομο της Μαμούθ και μπόρεσα να ξεκινήσω να διαβάζω την Σαμαρκάνδη. Και λέω ξεκινήσω, γιατί η Μικρός Ήρως σε συνεργασία με την Εφ.Συν. η οποία έχει τα τεύχη ως ένθετα, θα κυκλοφορήσει το "Χρυσό Σπίτι της Σαμαρκάνδης" σε 3 μέρη ξεκινώντας προχθές, Σάββατο 13/6/20. Για πολλούς η Σαμαρκάνδη θεωρείται το magnum opus του Πρατ στην σειρά του Μαλτέζε,κυρίως σεναριακά. Εγώ από την άλλη, έχοντας πολλές προσδοκίες, μάλλον έμεινα χλιαρός με αυτό το πρώτο μέρος. Όχι μόνο σεναριακά, μιας και δεν θα κρίνω την ιστορία έχοντας διαβάσει το 1/3ο ακόμα, αλλά και σχεδιαστικά. Σαν ιστορία, παρουσιάζεται κάπως ασύνδετη όπως πολλές από τις μεγάλες του μέχρι περίπου την μέση τους. Το σχέδιο, ακόμα και για τα δεδομένα ενός Πρατ που δεν μπορεί για τον Θεό να σχεδιάσει σώματα και σκηνές γεμάτες δράση και κίνηση, μου φάνηκε μάλλον βιαστικό και πρόχειρο με εξαίρεση λίγα καρέ. Όχι τόσο όσο στο Μου, αλλά κάμποσο. Ίδωμεν, αναμένοντας την συνέχεια. Καμία έκπληξη από την μαλακόδετη έκδοση, φθηνή και βασική όπως ήταν αναμενόμενο για τα 3.90 της, με κάποια υποτυπώδη έξτρας.
  8. (Μαμούθ Comix) (Μικρός Ήρως) Εντάξει. Θα μπορούσε να λέγεται "Τα νεανικά χρόνια του Ρασπούτιν" ή "Ένα επεισόδιο από τον βίο του Τζακ Λόντον". Είναι ολοφάνερο ότι η ιστορία αυτή είναι ελλιπής. Είναι επίσης ολοφάνερο ότι είναι αναπόσπαστο μέρος μιάς μεγαλύτερης ιστορίας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, είτε γιατί ο θάνατος του Pratt την πρόλαβε, είτε γιατί όπως διάβασα στα πληροφοριακά στοιχεία, ο Pratt ήρθε σε διαφωνία με τον εκδότη του. Έχω την εντύπωση ότι ο Pratt ήθελε μάλλον να σκιαγραφίσει την προσωπικότητα του Ρασπούτιν ή να αποτίσει ένα φόρο τιμής στον Τζακ Λόντον. Ο Κόρτο εμφανίζεται ελάχιστα και μόνο στο τέλος του τόμου, όχι της ιστορίας. Η ίδια η ιστορία έχει πολλά κενά. Δεν μαθαίνουμε το γιατί βρέθηκε ό Κόρτο στο επίκεντρο του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου, ενώ από τα πληροφοριακά στοιχεία διαβάζουμε ότι με το ξέσπασμά του, πήγε εκεί κατευθείαν. Δεν μαθαίνουμε γιατί ένας ναυτικός όπως ο Κόρτο βρέθηκε βαθιά, μέσα σε μιά ηπειρωτική πόλη, από την οποία όπως ο ίδιος λέει "θα προσπαθήσει" να φύγει για το λιμάνι. Και πολλά άλλα ακόμα. Κρίμα πάντως που δεν ολοκληρώθηκε, θα είχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Διαισθάνομαι επίσης ότι μέσω του Κόρτο, ο Pratt θα καταπιανόταν με το κλασικό θέμα των ορυχείων του Σολομώντα και του χαμένου βασιλείου του Σαββά. Η ιστορία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2012 από την Μαμούθ και επανακυκλοφόρησε πρόφατα από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Έτσι έρχεται και η αναπόφευκτη σύγκριση των δύο εκδόσεων. Καλύτερης ποιότητας σε χαρτί της Μαμούθ έχει και ένα ακόμα πλεονέκτημα. Λίγο μεγαλύτερη σε μέγεθος, επιτρέπει στα καρέ να απλώνονται ανετότερα. Το μέγεθος της γραμματοσειράς που χρησιμοποιεί η Μαμούθ είναι μεγαλύτερο από αυτό της Μικρός Ήρως. Έτσι καλύπτεται μεγαλύτερη επιφάνεια στα μπαλονάκια, ενώ στα αντίστοιχα της Μικρός Ήρως μένουν μεγάλα και αδικαιολόγητα άσπρα κενά. Δεν μπορώ να κρίνω εύκολα αν μου άρεσε καλύτερα η Α/Μ έκδοση της Μαμούθ από έγχρωμη της Μικρός Ήρως. Γενικά τον Pratt τον προτιμώ σε Α/Μ απόδοση, όμως κάποια έγχρωμα καρέ ήταν πιό όμορφα. Η Α/Μ απόδοση βοηθά το αφαιρετικό σχέδιο του Pratt να αναδειχθεί καλύτερα. Η έγχρωμη θα έλεγα ότι ταιριάζει καλύτερα σε πιό λεπτομερές σχέδιο. Η μετάφραση του Τομπαλίδη της Μικρός Ήρως ήταν πολύ πιό στρωτή και κατανοητή από την αντίστοιχη του Τσιόφφι της Μαμούθ που ήταν περισσότερο ξύλινη. Και τέλος τα πληροφοριακά στοιχεία. Διαφορετικά στις δύο εκδόσεις, θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται όλα και ακόμα πολλά άλλα που είχαν οι ξένες εκδόσεις και παραλήφθηκαν, τόσο από την Μαμούθ όσο και από την Μικρός Ήρως. Βοηθάνε πολύ στην καλύτερη κατανόση της ιστορίας, αλλά και του περιβάλλοντος στην οποία διαδραματίζεται. Φυσικά όσα πιό πολλά διαβάζεις από την άλλη, τόσα πιό πολλά κενά στην ιστορία εντοπίζεις. Ακόμα δεν μου άρεσε που στην έκδοση της Μαμούθ έμειναν αμετάφραστα τα κείμενα από τα στριπς που ανακαλύφθηκαν μετά τον θάνατο του Pratt της συνέχειας της ιστορίας. Η μετάφραση παρατίθεται σε ξεχωριστή σελίδα, ενώ στην έκδοση της Μικρός Ήρως μεταφράζονται κατευθείαν τα μπαλονάκια. Γενικά μάλλον η ιστορία αφορά τους φανς του Pratt και διαβάζεται καθαρά για ιστορικούς λόγους.
  9. 21 και 28 Δεκεμβρίου του 2019 κυκλοφόρησε σε δύο μέρη η Κρυφή Αυλή του Μυστηρίου από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Η έκδοση είναι με χρώμα της Patrizia Zanotti. Σε αυτή την ιστορία ο Pratt τοποθετεί τον Κόρτο Μαλτέζε στη Βορειοανατολική Ασία, όπου με την "παρέα" του Ρασπούτιν έχει προσληφθεί από τα "Κόκκινα Φανάρια", μια κινέζικη μυστική οργάνωση αποτελούμενη αποκλειστικά από γυναίκες, για να κλέψει τον Τσαρικό χρυσό που βρίσκεται πάνω στο θωρακισμένο τρένο του ναυάρχου Κολτσάκ. Προφανώς ο Κόρτο Μαλτέζε δεν είναι ο μόνος που θέλει να αποκτήσει τον θησαυρό, και αυτό μας δίνει την ευκαιρία να συναντήσουμε ένα σωρό χαρακτήρες και πρόσωπα. Ξεκινώντας Νότια, από το Χονγκ Κονγκ θα ανέβουμε μέχρι τη Μαντζουρία και στην πορεία θα συναντήσουμε στρατιώτες του Λευκού κινήματος, Μογγόλους εθνικιστές, αδίστακτους Αταμανούς, πολεμοχαρείς βαρόνους και φυσικά κατασκόπους. Δεν νομίζω να χωρά αμφιβολία ότι πρόκειται για μια κλασική περιπέτεια στο γνωστό στυλ Pratt. Μέσα στο πραγματικό ιστορικό πλαίσιο και σε 100 σελίδες, καταφέρνει να εισάγει πάρα πολλούς χαρακτήρες - οι περισσότεροι πραγματικοί - και να αναπτύξει ανάλογα με το πως και πόσο θα εξυπηρετήσουν την πλοκή. Και όλα αυτά όσο ο Κόρτο στωικά ξεφεύγει από τις πιο περίπλοκες καταστάσεις. Έχει πολύ καλές σκηνές δράσεις και κάποια από τα ομορφότερα πάνελ που έχω δει από τον Pratt. Σχεδιαστικά δίνει ρέστα. Πέρα από αυτό, προσωπικά με προβλημάτισε αρκετά η αδυναμία μου να καταλάβω με ακρίβεια τα "στρατόπεδα" που ειδικά στο πρώτο μέρος εισάγονται πολύ γρήγορα. Συνήθως - και επειδή είμαι επιεικώς κακός με τις ιστορικές μου γνώσεις - λίγο googlάρισμα βοηθάει αρκετά, αλλά σε αντίθεση π.χ. με την Μπαλάντα, εδώ ήταν πιο δύσκολο να βρω τυποποιημένα πράγματα. Κατά τη γνώμη μου η έκδοση θα χρειαζόταν μια περιποιημένη εισαγωγή που να δίνει σύντομα το ιστορικό πλαίσιο της περιοχής. Δεν μπορώ ούτε να φανταστώ την έρευνα που έπεσε για να βγει έστω και σχεδιαστικά ακριβές αυτό το κόμικ. Για τα χρώματα δεν μπορώ να μιλήσω συγκριτικά, αφού δεν έχω διαβάσει την ασπρόμαυρη έκδοση. Μπορώ όμως να πω ότι μου άρεσαν και δεν βρήκα πουθενά κάτι που να μου μοιάζει "εκτός". Βέβαια για τους περισσότερους είναι περισσότερο θέμα αισθητικής παρά ακρίβειας. Για να μη μακρηγορώ, πιστεύω πως δεν μπόρεσα να την εκτιμήσω πλήρως ως προς το πλαίσιο που λαμβάνει χώρα. Ίσως στην προσπάθεια μου να καταλάβω τα πάντα από άποψη ιστορικών γεγονότων να "ξέχασα" να το διαβάσω σαν μια "απλή" περιπέτεια. Σίγουρα θα ήθελα να το ξαναδιαβάσω σε κάποια φάση έτσι ώστε να κάνω δώσω βάση σε διαφορετικά πράγματα. Όλα αυτά για να καταλήξω ότι τελικά δεν το θεωρώ καλύτερο από τη Μπαλάντα . Πάντως είτε παλιοί είτε καινούριοι αναγνώστες σας παροτρύνω να γράψετε μια άποψη από κάτω, γιατί πραγματικά με ενδιαφέρει για την συγκεκριμένη ιστορία. Και αν υπάρχει κανένας θαρραλέος "history buff" (όπως τους λέμε στα ιντερνετικά) ας γράψει την περιποιημένη εισαγωγή που λείπει από την έκδοση.
  10. αριστερά το dust jacket της έκδοσης της Ars Longa, δεξιά το εξώφυλλο Το κόμικ που τα ξεκίνησε όλα. Το κόμικ που εισήγαγε τον πλέον διάσημο τυχοδιώκτη ευγενή ναυτικό, Κόρτο Μαλτέζε, και γι'αυτό υπάρχουν κάποιοι πως υποστηρίζουν πως δεν είναι κόμικ "Κόρτο Μαλτέζε" αλλά περιέχει και αυτόν. Πολύ πιθανό, μιας και η ιστορία δεν έχει αυτόν πρωταγωνιστή, αλλά εκ των υστέρων ξέρουμε πως έμελλε να είναι ο χαρακτήρας που θα κολλήσει στο μυαλό του Pratt και με τον οποίο θα συνεχίσει να ασχολείται. Η Μπαλάντα αποτελεί την γνωστότερη ιστορία του Hugo Pratt στους τροπικούς, μια ιστορία που τοποθετεί τον Κόρτο στην υπηρεσία του μυστηριώδη "Καλόγερου" που προμηθεύει τους Γερμανούς στην θάλασσα μεταξύ νήσων του Σολομώντα και Ν. Γουινέας (στην Πολυνησία πάνω από την Αυστραλία) με κάρβουνο στις αρχές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Μεταξύ άλλων έχουμε πρώτη εμφάνιση του Ρασπούτιν, του τρελού μοναχού που αποτελεί την άλλη όψη του νομίσματος του Κόρτο. Η ιστορία προσωπικά δεν με τρελαίνει, σίγουρα άλλες μεγάλες όπως το βενετσιάνικο παραμύθι και η κρυφή αυλή του μυστηρίου μου κάνουν μεγαλύτερο κλικ. Πάντως, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα βιβλία του είδους - Το νησί των θησαυρών του Στίβενσον και ο Ροβινσώνας Κρούσος του Ντεφόε έρχονται έτσι πρόχειρα στο μυαλό - με τον λυρισμό, την ποιητικότητα και το μυστήριο που στήνει ο Pratt. Ένα μελωδικό τροπάρι που θα ακούσουμε ξανά και ξανά στα έργα του, με μεγάλη ευχαρίστηση. τα εξώφυλλα των τεσσάρων τευχών από τον Μικρό Ήρωα Στα της έκδοσης, προφανώς και εν Ελλάδι θα γινόταν πάλι χαμός. Περιληπτικά, το κόμικ βγήκε από την Ars Longa για πρώτη φορά το 1987 με dust jacket παρακαλώ, υπήρξε μια επανέκδοση το 1995 ενώ το 2008 ξαναβγήκε σκληρόδετο και πολύ πιθανά είναι παράνομη κυκλοφορία. Το 2019 οι εκδόσεις Μικρός Ήρως που έχουν μπει για τα καλά στο παιχνίδι του Κόρτο Μαλτέζε από τότε που τσίμπησαν τα δικαιώματα, έβγαλαν την Μπαλάντα σε 4 τεύχη τα οποία βέβαια δεν έχω δει από κοντά για να εκφέρω άποψη. Ειδοποιός διαφορά πως η τελευταία έκδοση είναι έγχρωμη (Patricia Zanotti) ενώ όλες οι προηγούμενες ασπρόμαυρες.Προφανώς, αλλάζει και η μετάφραση (Άρης Μαλανδράκης για Μαμούθ, Γαβριήλ Τομπαλίδης για Μικρό Ήρωα).
  11. Το "Αιθίοπες", σε μια ακόμα ανάποδη έκδοση κόμικ στην Ελλάδα, αποτελούνται από τις 4 τελευταίες ιστορίες από τις 21 μικρές που έγραψε ο Pratt για το Pif Gadget αλλά εκδόθηκε στην Ελλάδα πρώτο απ'όλα, το 1983. Αν δεν κάνω λάθος, αυτό πρέπει να είναι γενικά η πρώτη προσπάθεια γνωριμίας του ελληνικού κοινού με τον τυχοδιώκτη ναυτικό, μιας και η Βαβέλ άρχισε από το '85 να βάζει ιστορίες στα τεύχη της. Αναλυτικότερα, οι ιστορίες που μεταφράστηκαν από την Ιρένε Μαραντέι, είναι: 1. Στο όνομα του ελεήμονα και σπλαχνικού αλλάχ 2. Το τελευταίο χτύπημα 3. Για άλλους Ρωμαίους και γι'άλλες Ιουλιέτες 4. Οι άνθρωποι λεοπαρδάλεις Οι άνωθεν συμπεριλήφθηκαν στα Pif Gadget #183,194,204,217 ενώ στα ελληνικά πέρα από την πρώτη έκδοση του 1983 τις είδαμε στην επανεκδόσεις του 2002 και 2013 όπου ο τίτλος άλλαξε σε "Αιθιοπικά" αλλά και στην σειρά Κόρτο Μαλτέζε των εκδόσεων Μικρός Ήρως το 2018. Όπως μαρτυρά και ο τίτλος, ο Κόρτο επισκέπτεται την ανατολική αφρική των βεδουίνων και των κατάλοιπων του αγγλικού ιμπεριαλισμού. Ιστορίες γεμάτες άμμο, σκόνη, φονταμενταλισμό και ψευδαίσθηση. Εδώ κάνει την εμφάνιση του ο Κας, από τους γνωστότερους δεύτερους χαρακτήρες στο σύμπαν του Κόρτο ενώ οι επιρροές του Pratt από τον Λώρενς της Αραβίας και τον Αρθούρο Ρεμπώ, ειδικά στην ανάγκη του ζειν επικινδύνως, είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.
  12. Σειρά, μετά το "Βουντού για τον κύριο πρόεδρο", έχουν τα "Κέλτικα", ένας από τους μεγαλύτερους τόμους (144 σελ.) που έβγαλε ποτέ η Μαμούθ Κόμικς υπό τον τίτλο Κόρτο Μαλτέζε. Τα Κέλτικα περιέχουν 6 ιστορίες, τις #12-17 εκ συνόλου 21. Βγήκαν για πρώτη φορά στο γαλλικό περιοδικό Pif Gadget, στα τεύχη #135,143,151,161,172,179 το 1970-71 ενώ στα ελληνικά τις είδαμε σε δύο διαφορετικές μορφές πριν από αυτήν που παρουσιάζεται εδώ, και μια μετά. Ας δούμε την λίστα των ιστοριών: 1. Ο Άγγελος στο παράθυρο της ανατολής 2. Κάτω από την σημαία του χρήματος 3. Κονσέρτο σε Ο'Μινόρε για άρπα και νιτρογλυκερίνη 4. Όνειρο χειμωνιάτικου πρωινού 5. Κοτ ντε νουί και ρόδα της Πικαρδίας 6. Μπουρλέσκ Μεταξύ Ζυντκότ και Μπρέϋ-Ντιν Η "Ο Άγγελος στο παράθυρο της ανατολής" βγήκε στα τεύχη Νο. 113,114 της Βαβέλ (Σεπ/Οκτ 1990), η "Κάτω από την σημαία του χρήματος" στα τεύχη Νο. 117,118 (Ιαν/Φεβ 1991), η "Κονσέρτο σε Ο'Μινόρε για άρπα και νιτρογλυκερίνη" στο Νο.49 (Μάιος 1985) και η "Μπουρλέσκ μεταξύ Ζυντκότ και Μπρέϋ-Ντιν" στο Νο. 128 (Ιαν 1992). Το 1993 ήρθε η λεγόμενη δεύτερη περίοδος (στην παρουσίαση που λινκάρω υπάρχουν και περιλήψεις των ιστοριών) όπου βγήκαν τρία έγχρωμα τεύχη με 2 ιστορίες το καθένα σε μετάφραση Ροζίτας Σώκου, ενώ το 1999 η Μαμούθ "δένει" το εναπομείναν στοκ και βγάζει σε έναν τόμο ονόματι Κέλτικα και τις 6 μαζί. Το 2014 βγήκε ασπρόμαυρη επανέκδοση των Κέλτικων, ενώ η εκδοτική Μικρός Ήρως εκδίδει και τις 6 ιστορίες στην σειρά Κόρτο Μαλτέζε το 2018. αριστερά εσωτερική σελίδα από το "Άγγελος στο παράθυρο της ανατολής", δεξιά από το "Κάτω από την σημαία του χρήματος" (γαλλικές εκδόσεις) Τα Κέλτικα αποτελούν για μένα την αφρόκρεμα των μικρών ιστοριών. Ίσως γιατί μ'αρέσουν τα βόρεια κλίματα και οι υποθέσεις που εξελίσσονται σε αυτά, ίσως γιατί εδώ ο Pratt δίνει πραγματικά ρέστα στο σχέδιο και οι ιστορίες είναι μια και μια. Προτιμώ να μην ξεχωρίζω κάποια από τις 6 αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχθώ πως το "Όνειρο χειμωνιάτικου πρωινού" με τις αναφορές στον Σαίξπηρ και την μαγεία των κέλτικων μύθων αλλά και το "Κονσέρτο σε Ο'Μινόρε για άρπα και νιτρογλυκερίνη" αποτελούν πραγματικά διαμάντια. Τέλος, να πω για άλλη μια φορά το πόσο εντυπωσιακοί και ψαγμένοι μου φαίνονται οι τίτλοι, άλλοτε μαγικοί και λυρικοί, άλλοτε γεμάτοι με κρυφά νοήματα. Πάντα όμως ποιητικοί και αθεράπευτα ρομαντικοί, όπως και ο δημιουργός τους.
  13. Με τον τίτλο "Ο Αετός της Βραζιλίας" (που άλλαξε σε "Ένας Αετός στη Ζούγκλα" στην νέα έκδοση του 2006) η Μαμούθ Κόμικς βγάζει το 1990 τις ιστορίες #4-7 από τις 21 μικρές που έγραψε ο Hugo Pratt για το γαλλικό περιοδικό Pif Gadget την δεκαετία του 1970, μετά την έκδοση του "Στον Αστερισμό του Αιγόκερω" που περιείχε τις #1-3 . Για να διαλευκάνουμε το θέμα των τίτλων, ας σημειώσουμε πως ο αρχικός τίτλος αποτελεί μετάφραση του γαλλικού τόμου που "μάζευε" τις τρεις ιστορίες και λεγόταν "L'Aigle du Brasil" ενώ αυτός της επανέκδοσης αποτελεί μετάφραση του αντίστοιχου ιταλικού, "Un'aquila nella giungla". Οι τίτλοι και οι υποθέσεις όπως τις δίνει η Μαμούθ, έχουν ως εξής: 1. Ο Αετός της Βραζιλίας 2. Και ας μιλήσουμε για τυχοδιώκτες ευγενείς 3. Η αιτία ήταν ένας γλάρος 4. Τα κεφάλια των μανιταριών Οι τέσσερις ιστορίες, των 20 σελίδων η κάθε μία, κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στα Pif Gadget #75,82,89,96 στις 1/7/70, 18/9/70, 6/11/70 και 25/11/70 αντίστοιχα. Εν Ελλάδι υπήρξε και έκδοση τους με χρώμα της Patricia Zanotti από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως στα τεύχη #4 (Ένας Αετός στην Ζούγκλα, που περιείχε την ομώνυμη ιστορία συν την "Σάμπα υπό σταθερόν πυρ" από εδώ), #5 (Η αιτία ήταν ένας γλάρος) και #6 (Τα κεφάλια των μανιταριών που περιείχε την ομώνυμη ιστορία συν την "Κόνγκα της Μπανάνας" από εδώ). Οι ιστορίες συνεχίζουν να κινούνται στο λατινοαμερικάνικο μοτίβο και τον θαλασσινό αέρα των μυστήριων υπάρξεων των τροπικών, με εξίσου έντονο το στοιχείο της περιπέτειας μέσα από μύθους για χαμένες πόλεις, ναυάγια γεμάτα με χρυσό και φόντο έναν πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.
  14. Μετά από τρεις δεκαετίες όπου ο τίτλος "Κόρτο Μαλτέζε" ήταν συνυφασμένος με την εκδοτική Μαμούθ Κόμικς, έρχεται η ώρα τα δικαιώματα να περάσουν στα χέρια των εκδόσεων Μικρός Ήρως και το 2017 να βγει το "Εκουατόρια", το δεύτερο μη-Pratt Κόρτο Μαλτέζε από τα χέρια του διδύμου Juan Diaz Canales/Ruben Pellejero. Αφού η συγκεκριμένη έκδοση πήγε καλά, η εκδοτική επιστρέφει τον Απρίλιο του 2018 ξεκινώντας μια νέα "σειρά" όπου εκδίδει ανάποδα το πρώτο μη-Pratt Κόρτο Μαλτέζε τιτλοφορημένο "Κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου" σε δύο μέρη και τις 21 μικρές ιστορίες που είχε βγάλει ο Pratt στο διάστημα 1970-73. Η διαφορά εδώ σε σχέση με την έκδοση της Μαμούθ είναι πως η ομαδοποίηση έγινε διαφορετικά (11 τεύχη με 2 ιστορίες το καθένα, σύνολο 21 συν κάποια έξτρα στο τελευταίο τεύχος) και πως οι ιστορίες είναι έγχρωμες, από το χέρι της Patricia Zanotti. Τα 13 τεύχη κυκλοφόρησαν αρχικά από 15/4/2018 έως 08/07/2018 ως ένθετα σε εφημερίδα και από τότε πωλούνται αυτόνομα στο σάιτ της εκδοτικής. Αφορμή της παρουσίασης είναι ότι για πρώτη φορά έκατσα και διάβασα όλα τα τευχάκια ίσα για να έχω μια εντύπωση για το πως φαίνονται με χρώμα και προφανώς γιατί ποτέ δεν με χαλάει να διαβάζω Pratt. Η ιστορία των δύο νέων δημιουργών που είναι στα τεύχη 1&2 δεν είπε κάτι, θεωρώ πως φοβήθηκαν την βαρύτητα του τίτλου και μάλλον παρήγαγαν μια μέτρια αντιγραφή παρά κάτι έστω και λίγο πρωτότυπο, ειδικά στο σχέδιο. Στα του Πραττ, ομολογώ πως πάντα ήμουν φαν των μεγάλων ιστοριών του, έβρισκα τις μικρές ασύνδετες (μιας και υποτίθεται πως υπάρχει εσωτερική συνέχεια) και το σχέδιο αρκετά πρώιμο, ειδικά στις σκηνές δράσης (όχι ότι κατάφερε ποτέ ο Πραττ να σχεδιάσει σώματα "εν κινήσει" χωρίς να φαίνονται σχεδόν αστεία). Παρόλα αυτά, όταν γίνεται η μετάβαση από τον λατινομαμερικάνικο κύκλο στον ευρωπαϊκό και τα "Κέλτικα", χαζεύω. Και με το σχέδιο, και με τις υποθέσεις αλλά ακόμα και με τους τρομερά εύστοχους και λυρικούς τίτλους. Η λίστα με τα τεύχη έχει ως εξής: 1. Κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου - Μέρος Α' 2. Κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου - Μέρος Β' 3. Το μυστικό του Τρίσταν Μπάνταμ 4. Ένας αετός στην ζούγκλα 5. Η αιτία ήταν ένας γλάρος 6. Τα κεφάλια των μανιταριών 7. Η λιμνοθάλασσα των όμορφων ονείρων 8. Ο άγγελος στο παράθυρο της ανατολής 9. Κάτω από την σημαία του χρήματος 10. Όνειρο χειμωνιάτικου πρωινού 11. Παρωδία μεταξύ Ζυνκοτ & Μπράι-ντυν 12. Για άλλους Ρωμαίους και άλλες Ιουλιέτες 13. Οι άνθρωποι λεοπαρδάλεις
  15. Ταξίδι στον ωκεανό της περιπέτειας Γιάννης Κουκουλάς Με την κυκλοφορία του τέταρτου μέρους της ολοκληρώνεται σήμερα στην «Εφ.Συν.» η «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» του Ούγκο Πρατ (1927 – 1995). Με αυτή την αφορμή το Καρέ Καρέ ξαναθυμάται τη ζωή και το έργο του μεγάλου Ιταλού δημιουργού και τις περιπέτειες του πιο δημοφιλούς χαρακτήρα του. Η πρώτη του εμφάνιση στα κόμικς, το 1967, δεν προμήνυε τη συνέχεια. Ήταν σφιχτά δεμένος, σταυρωμένος σε μια σχεδία, κάτω από τον καυτό ήλιο, στη μέση του ωκεανού. Ο θάνατός του ήταν βέβαιος. Και θα ήταν αργός και βασανιστικός. Είχε πέσει θύμα της ανταρσίας των ναυτών του για να του αρπάξουν τα όπλα που έκρυβε στο αμπάρι. Επιπλέον, είχε τάξει γάμο στην αδερφή του λοστρόμου και δεν τήρησε την υπόσχεσή του. Τον πέταξαν στη θάλασσα. Ο Κόρτο Μαλτέζε, όμως, κατάφερνε να επιβιώνει ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Κάτι απροσδόκητο θα συνέβαινε πάντα για να σωθεί. Στη «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας», η έκπληξη εμφανίζεται με το πρόσωπο ενός τυχοδιώκτη, πρώην καλόγερου και άσπονδου φίλου του Κόρτο. Ο καπετάν Ρασπούτιν σώζει τον Κόρτο από τους καρχαρίες, τη δίψα και την αλμύρα και οι περιπέτειες του σκουλαρικοφόρου ναυτικού στον κόσμο των κόμικς ξεκινούν. «Μπράβο Ρασπούτιν, μια μέρα θα το θυμηθώ αυτό...», λέει ο ψύχραιμος και λακωνικός ναύτης που ήξερε πάντα να αναγνωρίζει το δίκαιο, να βοηθά τους φίλους του αλλά και τους αδύναμους αυτού του κόσμου όπου γης. Ήταν γεννημένος στη Μάλτα, γιος ενός Άγγλου αξιωματικού του πολεμικού ναυτικού και μιας Ανδαλουσιανής Τσιγγάνας, και έγινε κοσμοπολίτης εκ των πραγμάτων, ωθημένος πάντα από ένα κίνητρο αναζήτησης της περιπέτειας. Ταξίδεψε σε κάθε γωνιά της Γης, σε τόπους φορτισμένους με μνήμες, σε περιπέτειες που λάμβαναν χώρα κατά το πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα, σε όλα τα μέρη που γράφτηκε η Ιστορία και συνάντησε «πραγματικά» πρόσωπα από τον χώρο της λογοτεχνίας και της πολιτικής που συμμετείχαν ως ισότιμοι με αυτόν σε φανταστικές αφηγήσεις, με φόντο πραγματικά γεγονότα. Η εμμονή του Κόρτο στα ταξίδια οφειλόταν στη ζωή του δημιουργού του που ήταν κι αυτή γεμάτη ταξίδια. Αν και είχε γεννηθεί στο Ρίμινι της Ιταλίας με ρίζες βενετσιάνικες αγγλονορμανδικές, τουρκικές και σεφαραδίτικες, μεγάλωσε στην αποικιοκρατούμενη Αβησσυνία (σημερινή Αιθιοπία) κατά τα χρόνια της ιταλικής κατοχής. Στη συνέχεια ταξίδεψε, έζησε και δούλεψε επί σειρά ετών σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, κυρίως στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, ενώ μετά την επιστροφή του στην Ιταλία συνέχισε να ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο και ιδιαίτερα σε μέρη μακρινά και «εξωτικά» που γίνονταν στη συνέχεια τα σκηνικά των ιστοριών του. Από το 1967 που ξεκίνησε τις περιπέτειες με πρωταγωνιστή τον Κόρτο Μαλτέζε, τον τοποθέτησε σε κάθε πιθανό μέρος του πλανήτη αλλά πάντα με τα ίδια βασικά συστατικά του χαρακτήρα του: γενναίο αλλά και ικανό να ξεγλιστρά από τον κίνδυνο, δίκαιο και αποφασιστικό, αντιρατσιστή και βαθιά καλλιεργημένο, μοναχικό και λιγομίλητο, αυτάρκη και χωρίς καμιά περιουσία, φίλο με τους φίλους και εχθρό με τους εχθρούς. «Ο Κόρτο είναι ένας αντιαποικιοκράτης, ένας άνθρωπος που δεν έχει γεωγραφικούς δεσμούς και δεν γνωρίζει ρατσιστικές προκαταλήψεις. Εχει μαύρες αδελφές, ξαδέλφια Ινδιάνους. Η οικογένειά του Κόρτο δεν γνωρίζει προβλήματα. Εχει σχέσεις με όλες τις άλλες φυλές. Ο Κόρτο βρίσκει συγγενείς παντού όπου πηγαίνει» είχε πει ο Πρατ σε συνέντευξή του στον Κλοντ Μολιτερνί. Και επιπλέον ότι «... είναι ένας μοναχικός άνθρωπος. Ο Οκτάβιο Παζ, ένας Μεξικανός ποιητής, είχε πει ότι το να έχουμε κάποια πράγματα που μας ανήκουν είναι τελικά κάτι το αρνητικό που μας στερεί τη δυνατότητα της ελευθερίας. Αν ο Κόρτο είχε ένα πλοίο, θα βρισκόταν με πολύ ενοχλητικές γι’ αυτόν υποχρεώσεις, θα έπρεπε να βρίσκεται πάνω σ’ αυτό το πλοίο. Έτσι όπως είναι όμως χαίρεται μια ελευθερία κινήσεων που του επιτρέπει να βρίσκεται άλλοτε στο γιοτ ενός εκατομμυριούχου, άλλοτε σ’ ένα ιστιοφόρο και άλλοτε σ’ ένα εμπορικό πλοίο...». Τα βιβλία με τον Κόρτο Μαλτέζε κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Μαμούθ Κόμιξ», εκτός από την «Μπαλάντα» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ars Longa» και στη συνέχεια από τις εκδόσεις «Μικρός Ηρως», που εκδίδουν και τις νέες περιπέτειές του. Ο Κόρτο δεν έχει ούτε πατρίδα ούτε θρησκεία αλλά σέβεται κάθε θρησκεία και κάθε πολιτισμό. Είναι ένας ασταμάτητος ταξιδευτής χωρίς κάποιο σκοπό των ταξιδιών του, λειτουργεί ενστικτωδώς, η αδιάκοπη κίνηση είναι ο μόνος τρόπος του να επιβιώνει. Και ακόμα και όταν δεν κυνηγά την περιπέτεια αλλά επιδιώκει να ξαπλώσει στην παραλία το ηλιοβασίλεμα, να πιει το ποτό του σε ένα ήσυχο καφέ ή να απολαύσει το πούρο του διαβάζοντας το αγαπημένο του βιβλίο, την «Ουτοπία» του Τόμας Μορ, θα βρεθεί μια αφορμή για να τον κινητοποιήσει: μια άδικη συμπεριφορά με θύμα κάποιον ανήμπορο, μια ληστεία, ένας χαμένος θησαυρός, μια πολιτική αναταραχή, ένα έγκλημα πάθους ή, απλά, μια όμορφη γυναίκα που τον γλυκοκοιτά. Είναι σαρκαστικός προς τους ιμπεριαλιστές και τους πλούσιους και προστατευτικός προς τους καταπιεσμένους και τους αδύναμους. Στον κώδικα τιμής του η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια βρίσκονται στην πρώτη θέση και γι’ αυτό τις διαφυλάσσει με κάθε τρόπο. Αν, όμως, χρειαστεί να σκοτώσει θα το κάνει. Χωρίς να χαίρεται γι’ αυτό. Ο Ούγκο Πρατ συμπορεύτηκε με τον Κόρτο (το alter ego του;) σχεδόν είκοσι χρόνια. Ο Κόρτο «ταξίδεψε» μπρος και πίσω στον χρόνο από το 1900 μέχρι τον Ισπανικό Εμφύλιο, σε ζούγκλες, ερήμους και φουρτουνιασμένα πελάγη, σε παγωμένα βουνά και καυτά πολεμικά μέτωπα, σε εξεγέρσεις και επαναστάσεις, σε μέρη ποτισμένα με θρύλους, αίμα και Ιστορία. Με τέτοιες προσωπικές διαδρομές, οι Ούγκο Πρατ και Κόρτο Μαλτέζε, σχεδόν σαν ένα πρόσωπο, έχουν καταγραφεί στην ιστορία των φανταστικών αφηγήσεων ως άξιοι εκπρόσωποι της Περιπέτειας. Που καταφέρνει να μη γίνεται αυτοσκοπός και να μην είναι ανιαρά διδακτική όταν υμνεί τη διαφορετικότητα, την αλληλεγγύη και την ισότητα των ανθρώπων πέρα από χρώματα, φυλές και εθνικές προελεύσεις. Εκτός από τις ιστορίες που δημιουργούσε μόνος του, ο Ούγκο Πρατ συνεργάστηκε και με άλλους καλλιτέχνες είτε ως σεναριογράφος είτε ως σχεδιαστής. Η πιο γνωστή του συνεργασία ήταν, ίσως, αυτή με τον συμπατριώτη και φίλο του, Μίλο Μανάρα, στο «Ινδιάνικο Καλοκαίρι» (1983, στα ελληνικά από τις εκδόσεις Βαβέλ το 1990). Ο Πρατ υπέγραψε το σενάριο μιας σκληρής ιστορίας και ο Μανάρα φιλοτέχνησε τα σχέδια της περιπέτειας στην Άγρια Δύση πριν οι λευκοί επικρατήσουν ολοκληρωτικά και αφανίσουν τον πολιτισμό των γηγενών. Εμπνευσμένο από το «Άλικο Γράμμα» του Ναθάνιελ Χόθορν αλλά και από τον «Τελευταίο των Μοϊκανών» του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ, το «Ινδιάνικο Καλοκαίρι» αποτελεί ένα παραμύθι ενάντια στη βία που προκαλεί η σύγκρουση των πολιτισμών, καθώς και ο θρησκευτικός φανατισμός και πουριτανισμός των εισβολέων αποικιοκρατών Χριστιανών. Η συνεργασία των δύο φίλων συνεχίστηκε το 1991 με το «El Gaucho», μια ακόμη ιστορική περιπέτεια, τοποθετημένη στα ανοικτά του Μπουένος Άιρες κατά τις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, όταν ένα πλωτό μπορντέλο με γυναίκες ετοιμάζεται να υποδεχτεί Άγγλους ναυτικούς. Η αγάπη και ο σεβασμός του Μανάρα προς τον Πρατ εκφράστηκε έντονα και στο βιβλίο του «H.P. και Τζιουζέπε Μπέργκμαν» (άρχισε να δημοσιεύεται το 1978, στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βαβέλ το 1986). Σ’ αυτό δεν υπήρξε κάποια καλλιτεχνική συμβολή του Πρατ, αλλά ο ίδιος έγινε από τον Μανάρα, χαρακτήρας της υπόθεσης (τα αρχικά H.P. αναφέρονται στο όνομά του, Hugo Pratt) και μάλιστα αυτός που φαίνεται να κινεί υπογείως τα νήματα μιας παραληρηματικής περιπέτειας εντός της οποίας βυθίζεται ο κεντρικός πρωταγωνιστής. Αρκετά νωρίτερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Ούγκο Πρατ είχε συνεργαστεί με έναν ακόμα σπουδαίο δημιουργό, τον Αργεντινό Εκτορ Εστερχελντ που μετέπειτα, το 1977, δολοφονήθηκε («εξαφανίστηκε» ήταν η κρατική εκδοχή) από τη χούντα της Αργεντινής ως κομμουνιστής. Σ’ αυτή τη συνεργασία όμως, ο Πρατ υπέγραψε τα σχέδια ενώ τα σενάρια ανήκαν στον Αργεντινό συγγραφέα που σχεδόν παράλληλα είχε ξεκινήσει να συγγράφει το εμβληματικό «Eternauta». Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά συγκλονιστικών αντιπολεμικών ιστοριών υπό τον γενικό τίτλο «Ερνι Πάικ» (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ars Longa/Παρά Πέντε, 1995) και κεντρικό χαρακτήρα έναν πολεμικό ανταποκριτή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που ήταν βασισμένος στον πραγματικό Αμερικανό πολεμικό ανταποκριτή Ερνι Πάιλ, βραβευμένο με Πούλιτζερ το 1944. Στα ελληνικά, οι ιστορίες του Κόρτο Μαλτέζε έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Μαμούθ Κόμιξ εκτός από τη «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» που κυκλοφόρησε πρώτα από τις εκδόσεις Ars Longa και πρόσφατα επανακυκλοφόρησε επιχρωματισμένη από τις εκδόσεις Μικρός Ηρως. Οι νέες περιπέτειες που δημιουργούν οι Juan Díaz Canales και Rubén Pellejero κυκλοφορούν επίσης από τις εκδόσεις Μικρός Ηρως. Πηγή
  16. Το 1993 η Μαμούθ Κόμικς αποφασίζει να μας μπερδέψει λιγάκι, εντάσσοντας τα άλμπουμ του Κόρτο Μαλτέζε σε περιόδους. Μέχρι εκείνη την στιγμή από την συγκεκριμένη εκδοτική είχαν κυκλοφορήσει τα εξής: 1. Αιθιοπικά 2. Η Κρυφή Αυλή Του Μυστηρίου 3. Βενετσιάνικο Παραμύθι 4. Στον Αστερισμό Του Αιγόκερου 5. Ο Αετός Της Βραζιλίας 6. Βουντού Για Τον Κύριο Πρόεδρο Αυτά παρόλο που δεν είχαν βγει με αρίθμηση, βαφτίστηκαν στους καταλόγους της Μαμούθ ως 1η περίοδος. Η δεύτερη περίοδος αποτελούνταν από άλμπουμ πιο ευέλικτα. Λιγότερες σελίδες (52), αριθμημένα και κάποιας περιοδικότητας (σχεδόν ανα τρίμηνο). Από αυτή την σειρά βγήκαν τα εξής: 2η περίοδος 1. Κάτω Από Τη Σημαία Του Χρήματος 2. Όνειρο Χειμωνιάτικου Πρωινού 3. Κοτ Ντε Νουι Και Ρόδα Της Πικαρδίας 4. Το Χρυσό Σπίτι Της Σαμαρκάνδης Α 5. Το Χρυσό Σπίτι Της Σαμαρκάνδης Β 6. Το Χρυσό Σπίτι Της Σαμαρκάνδης Γ Αργότερα τα 3 πρώτα άλμπουμ συμπτύχθηκαν και κυκλοφόρησαν ως Κέλτικα, ενώ τα 3 επόμενα με Το χρυσό σπίτι της Σαμαρκάνδης βγήκαν και αυτά σε ένα επίτομο. Έκτοτε κυκλοφορούν μόνο με αυτήν την μορφή, μιας και οι περίοδοι καταργήθηκαν. Εδώ θα παρουσιαστούν αυτά τα «χαμένα» άλμπουμ. Σημείωση: Τα Κέλτικα κυκλοφόρησαν ξανά το 2018 από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως, πάλι σπασμένα σε πολλά αλμπουμάκια, αντί για ένα επίτομο.
×
×
  • Create New...