Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'dc comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Περιέχει τα Detective Comics #854-863, Batwoman #0 (New 52), Batwoman #0-24, and Batwoman Annual #1 H Kate Kane, προέρχεται από στρατιωτική οικογένεια. Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα της, και κάνοντας αυτό που ονειρευόταν από παιδί, γράφεται σε στρατιωτική ακαδημία, όπου και θριαμβεύει με τις επιδόσεις της. Αναγκάζεται όμως να παραιτηθεί, καθώς ως ομοφυλόφιλη, είναι υποχρεωμένη να κρατάει την σεξουαλική της ταυτότητα μυστική, κάτι που δεν μπορεί να ανεχτεί. Ως πολίτης πλέον, αποφασίζει να δημιουργήσει το ρόλο της Batwoman, και από θαυμασμό προς τον Batman, πολεμά την εγκληματική σκηνή του Gotham, γίνεται μέντορας στην ξαδέλφη της/υπερηρωίδα Bette Kane/Flamebird, μαθαίνει μια σοκαριστική για την νεκρή(;) δίδυμη αδελφή της, προσελκύει το ενδιαφέρον μιας μυστικής κρατικής υπηρεσίας, γίνεται ζευγάρι με την Renee Montoya και συνεργάζεται με τον Batman και την Wonder Woman. Μια "καινούρια" ηρωίδα γεννιέται! Επιεικώς άσχετος με τον κόσμο της DC και πλήρως άσχετος με την Batwoman, πήρα το omnibus λόγω του Greg Rucka (ο οποίος δυστυχώς γράφει μόνο το πρώτο arc), και του J.H. Williams III, o οποίος σχεδιάζει το μεγαλύτερο μέρος των συγκεκριμένων τευχών. Και ενώ ο Rucka, ο οποίος σίγουρα έχει καλύτερα πράγματα, κάνει μια passable δουλειά, όχι αξιομνημόνευτη, αλλά σίγουρα όχι κακή, μετά αναλαμβάνει ο ίδιος ο Williams o οποίος είτε μόνος του, είτε με σε συνεργασία με τον W. Haden Blackman, γράφει σχεδόν όλα τα υπόλοιπα. Πάντα φοβάμαι τους σχεδιαστές που πάνε να πάρουν (και) το ρόλο του συγγραφέα, αλλά εδώ ο J.H.W. περνάει σχετικά άνετα τη βάση, και ούτε πλατειάζει αλλά και ούτε χάνει τη μπάλα. Οι ιστορίες του είναι αρκετά ενδιαφέρουσες, αν και 1-2 arcs ίσως λίγο παρατραβάνε σε διάρκεια. Διατηρούν όμως το ενδιαφέρον σε καλά επίπεδα, και μαζί με τον συνεργάτη του (λογικά ο ίδιος παρείχε την πλοκή και ο Blackman τους διαλόγους) παραδίδουν ένα συνολικά ενδιαφέρον υπερηρωικό ανάγνωσμα, χωρίς τραβηγμένες από τα μαλλιά σκηνές. Δυστυχώς, δεν θα μάθουμε ποτέ που ακριβώς ήθελαν να πάνε την ηρωίδα, γιατί έφαγαν άκυρο από την DC όταν ήθελαν να παντρέψουν την ηρωίδα με την Montoya, και παραιτήθηκαν από το project. Για αυτό και κλείνει τη σειρά άλλη δημιουργική ομάδα, χωρίς το τέλος που εκείνοι ήθελαν αρχικά να δώσουν. Ένα ενδιαφέρον what-if σίγουρα, αλλά όχι τόσο, όσο πιθανόν αν το project ήταν του Rucka ή κάποιου άλλου "σεσημασμένου" συγγραφέα. Επειδή, μην γελιόμαστε, όλο το project φτιάχτηκε για να σχεδιαστεί από τον J.H.Williams III, τον σχεδιαστή του επικού Promethea του Alan Moore. Και σίγουρα του έδωσαν το ελεύθερο να κάνει ότι ακριβώς ήθελε, δηλαδή να πήξει τα τεύχη με αυτά τα πανέμορφα 2-page-splash που τόσο πολύ του αρέσουν και τόσο πολύ αναδεικνύουν το χέρι του. Και κάποια από αυτά είναι πραγματικά εντυπωσιακά, τόσο πολύ ώστε να μην δίνει ιδιαίτερο βάρος στις υπόλοιπες (απλές) σελίδες. Σε αποζημιώνουν βέβαια τα πανέμορφα δισέλιδα, αλλά μη μένοντας εκεί και προσπαθώντας να αλλάξει όλο το τρόπο της κομιξοαφήγησης όπως την ξέραμε μέχρι τότε, κάνει και πολλούς πειραματισμούς με τον τρόπο ανάγνωσης της σελίδας. Φαν προφανώς της οριζόντιας αφήγησης, χωρίζει νοητά τις σελίδες του οριζόντια και όχι κάθετα, και σαν να μην έφτανε αυτό, έβαλε και άλλα τρικάκια μέσα. Οπότε κάποιες σελίδες πρέπει να διαβαστούν κυκλικά, σε κάποιες άλλες η δράση λαμβάνει χώρα διαγώνια, και χωρίς πάντα αυτό να σηματοδοτείτε κάπως. Οπότε μετά από ένα σημείο, εγώ τουλάχιστον, κουράστηκα και μπερδεύτηκα. Όχι σε σημείο να μην καταλαίνω τι γίνεται, αλλά, όπως και να το κάνουμε, το σπάσιμο της ανάγνωσης (μέχρι να συνειδητοποιήσεις τη σωστή σειρά) σε "έβγαζε" από την ιστορία. Και το ότι γινόταν αρκετές φορές μέσα σε κάθε τεύχος, έχανε την πρωτοτυπία του και γινόταν βαρετό. Οι υπόλοιποι σχεδιαστές που συμμετείχαν, με σχέδιο 1234% διαφορετικό από αυτό του Williams, το μόνο που κατάφεραν, ήταν να ξενίσουν, παρόλο που το σχεδιό τους καθεαυτό δεν ήταν απαραίτη κακό. Συνολικά, ένα ΟΚ προς καλούτσικο ανάγνωσμα, τίποτα να τρελαθείς, πέρα από τα προαναφερόμενα splash, τα οποία ανεβάζουν πολύ το επίπεδο από μόνα τους.7/10 κυρίως για το σχέδιο, αν και ο χαρακτήρας ο ίδιος έχει πράγματα να πει. Ένα 7/10 του αξίζει και το παίρνει.
  2. Με αφορμή την ταινία Aquaman του 2018, οι εκδόσεις Anubis κυκλοφόρησαν τότε έναν αυτόνομο τόμο του ήρωα. Περιέχει την ιστορία "Throne of Atlantis", στην οποία ο Άκουαμαν προσπαθεί να εμποδίσει έναν πόλεμο ανάμεσα στην υποθαλάσσια πόλη της Ατλαντίδας και στους λαούς της στεριάς. Με αφορμή τον επικείμενο πόλεμο, έχουμε την ευκαιρία να εμβαθύνουμε στη διττή προσωπικότητα του Άκουαμαν. Από τη μια είναι ένας υπερήρωας, που προστατεύει όλους τους ανθρώπους. Από την άλλη, είναι ο αδελφός του βασιλιά της Ατλαντίδας, με τον οποίο συχνά συζητάνε για τα συμφέροντα της πατρίδας τους. Φαίνεται ότι για να επιτευχθεί η ειρήνη, ο Άκουαμαν πρέπει να συμφιλιώσει πρώτα τις αντίθετες πλευρές του εαυτού του. Η ιστορία περιέχει τεύχη από δύο τίτλους (Aquaman και Justice League), ενώ συμμετέχουν τέσσερεις συνολικά σχεδιαστές. Παρόλα αυτά το σκίτσο παραμένει ομοιόμορφο και πανέμορφο σε όλον τον τόμο. Επίσης, η ιστορία ρέει με ικανοποιητικό ρυθμό και διατηρεί την αγωνία μέχρι το τέλος. Μου άρεσε πολύ που η ιστορία επικεντρώνεται κυρίως στον Άκουαμαν και τους οικείους του: τον αδελφό του Ορμ, τον πιστό του σύμβουλο Βάλκο και την αγαπημένη του, τη Μέρα. Τα μέλη της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης είχαν συμπληρωματικό ρόλο, καθώς η ιστορία αυτή αφορά πρωτίστως τον Άκουαμαν. Ο συγγραφέας μας παραδίδει πολυσύνθετους χαρακτήρες, για τους οποίους θα ήθελα να ξαναδιαβάσω. Αποφεύγει δηλαδή με έξυπνο τρόπο να χαρακτηρίσει τον οποιονδήποτε ως "κακό" ή "καλό". Όλοι έχουν βαθύτερα κίνητρα και πράττουν με γνώμονα ό,τι θεωρούν καλύτερο για τους πολλούς, όχι για τον εαυτό τους. Η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ. Μπορώ να πω ότι πλέον εκτιμώ τον Άκουαμαν ως ήρωα, μολονότι αυτή είναι η πρώτη του ιστορία που διαβάζω. Εξαιρετική ήταν επίσης και η ελληνική έκδοση, με ωραία μετάφραση και χαρτί πολυτελείας. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!
  3. The Batman Noμίζω δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά για την ταινία, μιας και ήδη έχουμε μια πρώτη ματιά σε πολλούς τομείς της. Ακόμα και το trailer έκανε μεγάλο ντόρο όταν έσκασε και αριθμεί μέχρι σήμερα 30 εκατομμύρια προβολές. Η νέα ταινία Batman είναι σε σκηνοθεσία και σενάριο Matt Reeves, ο οποίος δηλώνει τεράστιος φαν του χαρακτήρα, ενώ στον ρόλο του σκοτεινού ιππότη έχουμε τον Robert Pattisnon. Η επιλογή του δίχασε, αλλά θεωρώ πως θα κάνει πολύ καλή δουλειά. Το The Batman θα είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας, στην οποία θα εξερευνηθεί ο ψυχισμός του ήρωα ενώ το ατμοσφαιρικό/ντετεκτιβίστο στοιχείο θα είναι πιο έντονο από ποτέ. H ταινία ΔΕΝ συνδέεται με το DCeU (ευτυχώς ) Το καστ συμπληρώνουν οι Andy Serkis (Alfred), Colin Farrell (Penguin), Paul Dano (The Riddler), Jeffrey Wright (Jim Gordon), Zoe Kravitz (Catwoman). To soundtrack το έχει αναλάβει ο Michael Giacchino. Eπίσης ο Farrell σαν Cobblepot είναι ΑΓΝΩΡΙΣΤΟΣ Η ταινία αναμένεται το 2022.
  4. Ημερομηνία Κυκλοφορίας στα Ελληνικά: 05-04-2019 Υλικό της Συλλογής: Shazam v1: The New 52 (Justice League v2 00, 07-11, 14-16, 18-21) Με αφορμή το The New 52, η DC Comics είχε εκδώσει μεταξύ 2011-2013, και ένα νέο origin για το άλλοτε αντίπαλο... στις πωλήσεις του Σούπερμαν, του Κάπτεν Μάρβελ (Shazam ως τίτλος για νομικούς λόγους). Μόνο που προφανώς μιας και ο χαρακτήρας είχε προ πολλού πάψει να είναι δημοφιλής λόγω σποραδικής χρήσης και κακομεταχείρισης του, δεν του είχαν εμπιστευτεί έναν δικό του τίτλο. Αντί αυτού, είχαν παρουσιάσει την ιστορία του μέσα στις σελίδες του Justice League που έγραφε ο τοπ συγγραφές της εταιρίας (και μεγάλο-παράγοντας έκτοτε) Τζεφ Τζονς και ένα καταπληκτικό σχέδιο από του superstar σχεδιαστή Γκάρι Φρανκ (Incredible Hulk, Superman). Αυτή την έκδοση βγάζει και στην χώρα μας φέτος η Οξύ, με μια άλλη αφορμή, αυτής της ταινίας που βγήκε τον Απρίλιο του 2019 με πρωταγωνιστή τον Zachary Levi (Chuck, Thor's Fandral), ταινία που διασκευάζει κατά μεγάλο μέρος την ιστορία αυτή. Ο Μπίλι Μπάτσον ένα... αλάνι ορφανός έφηβος που ήδη έχει προ πολλού χάσει την αθωότητα του, επιλέγεται από τον Μάγο Σαζάμ για να γίνει o φορέας της μαγείας και ο υπερασπιστής της γης εναντίον του υπερφυσικού, σε μια μεστή αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα. Όχι το πιο αβανταδόρικο, αλλά σίγουρα ένα που λαμβάνει υπόψη τις εποχές που ζούμε. Η επιλογή του Μάγου π.χ. δεν μπορεί να είναι βασισμένη στις ίδιες αξίες με αυτές του κόμικ της δεκαετίας του '40, ούτε η Marvel family να έχει την ίδια σύνθεση με αυτή εκείνης της εποχής. Ακολούθως, οι κακοί έχουν κάπως διαφορετικές συμπεριφορές, αλλά σε βαθμό που δεν ενοχλεί ή αφαιρεί κάτι. Συνολικά, είναι ένας τίτλος που διαβάζεται ευχάριστα και αξίζει για αυτό που προσπαθεί. Σαφώς και δεν είναι η απόλυτη ιστορία του Captain Marvel (που τεχνηέντως δεν αναφέρεται πουθενά ως όνομα μέσα), αλλά μια καλή εισαγωγή στον κόσμο του.
  5. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  6. Θα κάνει τα πάντα για την ειρήνη, ακόμα και να σκοτώσει. Αυτός είναι ο Peacemaker Λίγο πριν ο Peacemaker του Τζέιμς Γκαν κάνει την πρεμιέρα του στη μικρή μας οθόνη, το Flix ξεφυλλίζει την ιστορία του πιο αμφιλεγόμενου κακού (ή ήρωα) της DC. "Δώσε στην ειρήνη μια γαμ#μένη ευκαιρία." Αν ένας χαρακτήρας κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα από την σωρεία νέων και παλιών χαρακτήρων που έκαναν την εμφάνισή τους στην ταινία «The Suicide Squad», την απενοχοποιημένα διασκεδαστικό blockbuster του Τζέιμς Γκαν, ήταν εκείνος του Peacemaker του Τζον Σένα. Ένας «ειρηνιστής» ο οποίος θα σκότωνε όποιον βρισκόταν στον δρόμο του προκειμένου να φέρει την ειρήνη στον κόσμο. Για πολλούς ήρωας, για ακόμα περισσότερους όμως ένας ακόμη κακός, στο πρόσωπο του Peacemaker χαρτογραφείται σε όλη της την αντιφατική μεγαλοπρέπεια η τρέλα ενός έθνους με την οπλοκατοχή αλλά και η πίστη πως όλο αυτό βοηθάει στην ευημερία και στην διατήρηση της ειρήνης στην Αμερική. Ο Peacemaker επιστρέφει στις 16 Ιανουαρίου με την δική του σειρά οχτώ επεισοδίων, σε παραγωγή και σενάριο του Τζέιμς Γκαν. Η σειρά θα εξετάζει το origin story του χαρακτήρα και το σκοτεινό του πάθος για την ειρήνη. Λίγο πριν η σειρά κάνει πρεμιέρα στο HBO Max, και στο Vodafone TV εδώ στην Ελλάδα, το Flix βουτάει στην ιστορία του χαρακτήρα για να τον γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τα κόμικς του. O Τζον Σένα στο τηλεοπτικό «Peacemaker» του Τζέιμς Γκαν Ο Peacemaker είναι δημιούργημα των Τζον Γκιλ και Πατ Μποϊέτ κι έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως εφεδρικός χαρακτήρας στην ομάδα κατασκοπείας του Fightin' 5 #40, το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1966 από Charlton Comics. Όταν αυτή η σειρά ακυρώθηκε με το τεύχος #41, ο Peacemaker έλαβε την δική του σειρά κόμικς, η οποία κράτησε για πέντε τεύχη από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο του 1967, αυτή την φορά με τους Fightin' 5 ως εφεδρική ομάδα, και αργότερα ως επανεκτύπωση από την εκδοτική εταιρεία της Modern Comics. Μετά και το κλείσιμο της Charlton Comics στα μέσα της δεκαετίας του 1980, η DC Comics εξαγόρασε τον χαρακτήρα και κυκλοφόρησε μια μίνι σειρά με τέσσερα τεύχη τα οποία κράτησαν από τον Ιανουάριο έως και τον Απρίλιο του 1988. Υπάρχουν αρκετές εκδοχές του Peacemaker, αλλά η πιο γνωστή είναι εκείνη του Κρίστοφερ Σμιθ, ενός ειρηνιστή διπλωμάτη τόσο αφοσιωμένου στην ειρήνη που ήταν πρόθυμος να χρησιμοποιήσει βία ως υπερήρωας για να την προωθήσει, καθώς χρησιμοποιεί μια σειρά από ειδικά μη φονικά όπλα, ιδρύοντας επίσης και το Ινστιτούτο Pax, μια φιλανθρωπική οργάνωση με έδρα τη Γενεύη. Οι περισσότεροι από τους κακούς που έρχεται αντιμέτωπος είναι δικτάτορες και πολέμαρχοι. Μετά την σειρά «Crisis on Infinite Earths», ο Σμιθ μαθαίνει ότι οι προσπάθειές του για ειρήνη μέσω βίας ήταν το αποτέλεσμα μιας σοβαρής ψυχικής ασθένειας που προκλήθηκε από τη ντροπή που ένιωθε για τον πατέρα του που ήταν διοικητής σε Ναζιστικό στρατόπεδο. Πιστεύει ότι το πνεύμα του πατέρα του τον στοιχειώνει συνεχώς και επικρίνει κάθε του κίνηση, ακόμη κι όταν προσπαθεί να αφήσει πίσω το παρελθόν του. "Αγαπώ την ειρήνη με όλη μου την καρδιά. Δεν με νοιάζει πόσους άντρες, γυναίκες και παιδιά θα σκοτώσω για να την έχω." Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μετατραπεί σε έναν αρκετά θανατηφόρο τιμωρό, ο οποίος θα σκοτώσει κάποιον με την παραμικρή αφορμή, ενώ αρχίζει να πιστεύει ότι τα φαντάσματα των ανθρώπων που σκότωσε ή που σκοτώθηκαν γύρω το, αρχίζουν να συγκεντρώνονται μέσα στο κράνος του και μπορούν να του προσφέρουν διαρκώς πολύτιμες συμβουλές. Για ένα διάστημα, ο Peacemaker υπηρετεί και ως κυβερνητικός πράκτορας των ΗΠΑ - υπό την αιγίδα του Checkmat - σε μια μονάδα ειδικών δυνάμεων, όπου και κυνηγά τρομοκράτες έως ότου η συμπεριφορά του αρχίζει να γίνεται πολύ ακραία για την κυβέρνηση. Στην σειρά των έντεκα κόμικς «The Janus Directive», η οποία κράτησε από το Μάιο έως και τον Ιούνιο του 1989, η αρχηγός του Suicide Squad Αμάντα Γουόλερ, αρχίζει να στέλνει τους πράκτορες της σε αποστολές εξυπηρετούν την δική της ατζέντα, γνωστή και ως «The Janus Directive», φέρνοντας τα μέλη της Ομάδας σε σύγκρουση με άλλους κακούς μετα-άνθρωπους και κυβερνητικές υπηρεσίες. Εκεί o Peacemaker παίζει τον δικό του σημαντικό ρόλο. Παρόλο που θεωρείται σύμμαχος, ορισμένοι από τους άλλους ήρωες πιστεύουν ότι είναι πολύ... κακός για να τους βοηθήσει. Τελικά συντρίβει ένα ελικόπτερο για να καταστρέψει τανκς που ελέγχονται από τον υπερκακό Eclipso και αναφέρεται νεκρός. Η ψυχή του εμφανίζεται στο βασίλειο του Καθαρτήριου στην σειρά «Day of Judgment» (Νοέμβριος 1999). Εκεί μια ομάδα ηρώων εμφανίστηκε για να στρατολογήσει την ψυχή του Χαλ Τζόρνταν (aka Green Lantern), αλλά αυτό δεν αρέσει στους φύλακες του Καθαρτηρίου και έτσι ο Peacemaker, μαζί με άλλους νεκρούς τιμωρούς, συγκεντρώνονται για να αποσπάσουν την προσοχή των φυλακών ώστε η ομάδα να μπορέσει να επιστρέψει στη Γη. Ο Peacemaker κάνει την εμφάνισή του και σε άλλα κόμικς, με πιο γνωστή εκείνη στο σίκουελ των «The Watchmen», με τίτλο «Doomsday Clock» (2017-2019) συμμετέχοντας στη μάχη στον Άρη εναντίον του Doctor Manhattan. Μια διαφορετική εκδοχή του Peacemaker ήταν και εκείνη που εμφανίζεται για μία φορά στο τεύχος Justice League International #65 ως μέλος των «League-Busters». Άλλη μια εκδοχή του ήταν και του Μίτσελ Μπλακ, ενός χειρούργου ο οποίος στρατολογήθηκε από το «Peacemaker Project», μια οργάνωση που δεν συνδέεται με το Ινστιτούτο Pax και το «Project Peacemaker» της κυβέρνησης των ΗΠΑ, κάνοντας την εμφάνισή του στην σειρά The L.A.W., ενώ φαίνεται πως σκοτώθηκε από τον υπερ-κακό Prometheus στο Infinite Crisis #7 κατά τη διάρκεια μιας μάχης για να σωθεί η Metropolis από την καταστροφή. Άλλες εκδοχές του ήταν και στην σειρά «Blue Beetle», σε μερικά φλάσμπακ στην σειρά «Kingdom Come» (όπου φοράει μια στολή η οποία φέρνει κάτι από εκείνη του Μπόμπα Φετ από το «Star Wars»), στα τελευταία τεύχη της σειράς «52», αλλά και στο τέταρτο τεύχος της σειράς «The Mutiversity» με τίτλο «Pax Americana», ενώ φαίνεται πως ήταν και η έμπνευση για τον χαρακτήρα The Comedian στο «The Watchmen». Ο Ρόμπερτ Πάτρικ και ο Τζον Σένα στους ρόλους πατέρα-γιου στο «Peacemaker» του Τζέιμς Γκαν Ο Peacemaker και η... παρέα του στη σειρά του Τζέιμς Γκαν Στη σειρά του Τζέιμς Γκαν, το νήμα της ιστορίας ξεκινάει μετά το τέλος του «The Suicide Squad», όπου ο Peacemaker έχει επιβιώσει από ένα θανατηφόρο χτύπημα και είναι πλέον έτοιμος να αντιμετωπίσει την προβληματική σχέση με τον πατέρα του αλλά και τη θέση του στο σύγχρονο κόσμο, μέσα από μια ιστορία εκδίκησης που θα ανοίξει σκοτεινές πλευρές του παρελθόντος. Τo «Peacemaker» θα ολοκληρωθεί σε οκτώ επεισόδια και θα είναι διαθέσιμο από τις 13 Ιανουαρίου Πηγή
  7. Το δίδυμο Lemire και Sorrentino έχει δημιουργήσει εξαιρετικά κόμικς, όπως το Gideon Falls και το Old Man Logan. Καθόλου παράξενο λοιπόν, που το Joker: Killing smile, κινείται στα ίδια υπέροχα κομικσικά μονοπάτια, σε τρία χορταστικά oversized τεύχη, από DC Black Label. Η υπόθεση έχει ως εξής: Ο ψυχίατρος Ben Arnell πιστεύει ότι μπορεί να θεραπεύσει τον Joker κι ότι αυτό θα είναι ένας θρίαμβος για την ψυχιατρική, αλλά και την καριέρα του. Η υπεροψία του τον κάνει να πιστεύει ότι είναι σε θέση ισχύος κι ότι μπορεί να διαχωρίζει τη δουλειά του από την υπόλοιπη ζωή του, οι ψυχολογικές ισορροπίες όμως είναι εντελώς διαφορετικές. Η σχέση του ψυχιάτρου με τον Joker θυμίζει έντονα τη δυναμική της σχέσης του Χανιμπαλ Λέκτερ με την Κλαρις Σταρλινγκ στη Σιωπή των Αμνών. Ο έγκλειστος Joker υφαίνει τα δίχτυα του αργά και σταθερά, ώστε να εισχωρήσει στο μυαλό του "μελετητή" του κι αποδεικνύεται πολύ ικανότερος ψυχαναλυτής , έχοντας αναγάγει τη χειριστικότητα σε τέχνη. Αναφέρει άλλωστε κι ο ίδιος ότι ίσως θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη, κι η εξέλιξη της ιστορίας τον δικαιώνει. Ο ψυχίατρος παίζει με τους κανόνες, ο Joker τους ανατρέπει και τους στρέφει εναντίον του. Το κόμικ εξερευνά τα όρια της επιρροής μιας παρανοϊκής διάνοιας στους υπόλοιπους. Πόσο μπορεί κανείς να μείνει αποστασιοποιημένος, καθώς έρχεται σε επαφή και μελετά διαταραγμένα άτομα, που έχουν πολύ διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας και όρια από τον ίδιο. Αν μπορεί κανείς να προστατέψει την οικογένεια του από το σκοτάδι που τον γεμίζει η δουλειά του. Ο Lemire ξέρει ότι αυτά που μας τρομάζουν στ' αλήθεια, είναι τα κοντινά. Αυτά που μπορεί να χάσουμε στην πραγματικότητα. Τους ανθρώπους που αγαπάμε ή ακόμα και το μυαλό μας. Έχουμε έναν Joker, έναν ψυχοπαθή δολοφόνο, που στο μυαλό του θέλει να φτιάξει κάτι όμορφο, όσο διεστραμμένο και να ναι. Η απεικόνιση των εγκλημάτων του, μας δίνεται μέσα από τα δικά του μάτια, ως μια διεστραμμένη καλλιτεχνική έκφραση. Ένα επικίνδυνο παραδείσιο πουλί, παγιδευμένο στο κλουβί του Arkham (Ο Lemire αναφέρει σε συνέντευξή του ότι εμπνεύστηκε τον Joker του από τους Steve Englehart/ Marshall Rogersστην ιστορία τους The Laughing Fish, αλλά δανείστηκε στοιχεία κι από τον Joker των Azzarell/Bemejo και το Killing joke του Alan Moore) . Στον αντίποδά του, έχουμε έναν επιστήμονα (εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό απ΄το origin της Harley Quinn), που θέλει επίσης να δημιουργήσει κάτι όμορφο. Να έχει μια ευτυχισμένη οικογένεια και μια πετυχημένη καριέρα. Που γυρνά πίσω τα βράδια, στη ζεστή προστατευμένη οικογενειακή φωλιά. Πόσο διαφορετικοί είναι αυτοί οι δύο; Ποιες είναι αυτές οι συνθήκες που κάνουν κάποιον να περάσει ή όχι τα κοινωνικά όρια; Πάνω σε αυτούς τους προβληματισμούς, στη σύγκρουση χαρακτήρων και απρόβλεπτων συνθηκών, ο Lemire στήνει ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που παίζει παιχνίδια με το μυαλό μας, όπως κι ο Joker με τον Ben Arnell. Όντας κι ο ίδιος "φρέσκος" πατέρας, διοχετεύει τις φοβίες του και τις ανησυχίες του στο κόμικ, με πολύ αληθοφανή και διεισδυτικό τρόπο. Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα από τρεις οπτικές γωνίες: του Joker, του ψυχιάτρου Ben Arnell και του Mr Smiles, ήρωα ενός παραμυθιού που ζει στη Happyville, που πρακτικά είναι ένα "παιδικό" alter ego του Joker. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ρεαλιστικά και παραμυθικά στοιχεία της ιστορίας λειτουργούν υποδειγματικά. Καθόλου τυχαία, η Gotham City δεν είναι σκοτεινή, όπως την έχουμε συνηθίσει σε τόσα κόμικς. Κι ίσως γι αυτό να είναι τρομακτικότερη από ποτέ. Σε αυτό συμβάλλει αποφασιστικά και το εικαστικό κομμάτι. Ο Sorrentino συνεχίζει να πειραματίζεται ανελέητα πάνω στα όρια της κομικσικής τέχνης, με πάνελς να διαλύονται στα συστατικά τους, με αυτήν την χαρακτηριστική νοσηρότητα και δημιουργικότητα που διακατέχει όλα του τα έργα. Το σχέδιό του δίνει δυνατά καρέ έντονου ρεαλισμού σε ένα (όχι και τόσο) υπερηρωικό κόμικ, δίνει περισσότερη έμφαση στα πρόσωπα απ' ότι συνήθως και τα βλέμματα των ηρώων του είναι πιο διαπεραστικά από ποτέ. Η ζεστασιά στις οικογενειακές σκηνές κι η αθωότητα/βαρβαρότητα του παραμυθιού ενισχύουν ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα του κόμικ και την αγωνία μας για το τι μέλλει γενέσθαι. Αν κάτι όμως απογειώνει το αισθητικό αποτέλεσμα και την ατμόσφαιρα του κόμικ, που αποτυπώνει τις συναισθηματικές διακυμάνσεις και τονίζει τις αντιθέσεις, αυτό είναι ο χρωματισμός της Jordie Bellaire, που πραγματικά δίνει ρέστα. Η παλ χρωματική της παλέτα στα εγκλήματα του Joker, τα έντονα κόκκινα στις εκρήξεις βίας, η σωστή χρήση των μουντών και ψυχρών αποχρώσεων, αναδεικνύουν εκπληκτικά το σχέδιο του Sorrentino. Να σημειώσω εδώ ότι έχει κάνει παπάδες στο χρωματισμό και στο Vision. Συνολικά το Joker: Killer Smile είναι από τα καλύτερα κόμικς του Joker που έχω διαβάσει. Το τελευταίο τεύχος μπορεί να μην ήταν τόσο απρόβλεπτο όσο θα ήθελα, δεν αποδυνάμωσε όμως το "ταξίδι" του κόμικ και έδωσε μια αρκετά διαφορετική ματιά σε έναν από τους πιο διάσημους villains. Πραγματικά, ό,τι άλλο κόμικ και να δημιουργήσει το συγκεκριμένο dream team θα το πάρω με κλειστά μάτια Εννοείται ότι προτείνεται σε φανς των υπερηρωικών και μη. Οι σκληροπυρηνικοί batmanικοί ίσως απογοητευτούν, καθώς ο Batman παίζει ρόλο κομπάρσου εδώ, αλλά πιθανότατα θα ανταμειφθούν με το επόμενο one shot - επίλογο 32 σελίδων, των ίδιων δημιουργών, που θα κυκλοφορήσει το Μάιο, με τίτλο Batman: The Smile Killer: εκεί, ο νεαρός Bruce Wayne μεγαλώνει παρακολουθώντας το Mr. Smiles Show... και το σόου μπορεί να τον παρακολουθεί επίσης. Και ακούει τα λόγια του Mr. Smiles, καθώς απευθύνεται μόνο σ' αυτόν! Απλά ανυπομονώ!
  8. Μια διαφορετική ιστορία της θρυλικής Αμαζόνας δια χειρός Daniel Warren Johnson, που έχει αναλάβει και σεναριακά και σχεδιαστικά καθήκοντα. Ανήκει στην ετικέτα Black Label, που σημαίνει, ότι αφηγείται μια ιστορία σε ένα εναλλακτικό περιβάλλον. Η υπόθεση είναι σχετικά απλή: η Wonder Woman ξυπνά από ένα λήθαργο μέσα σε ένα μηχάνημα κρυογονικής, για να ανακαλύψει, ότι ο πολιτισμός έχει καταστραφεί και οι ελάχιστοι εναπομείναντες άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν με όσα μέσα διαθέτουν. Φυσικά, υπερήρωες δεν υπάρχουν πλέον και η Αμαζόνα θα κληθεί να προστατεύσει τους ελάχιστους ανθρώπους από τα μεταλλαγμένα τέρατα, τα οποία καραδοκούν παντού, αλλά και να παλέψει ενάντια στους δικούς της εφιάλτες. Θα ψάξει να βρει τους παλιούς της φίλους και συμμάχους, θα βρει τη ζώνη του Μπάτμαν, θα επισκεφτεί το Κάστρο της Μοναξιάς του Σούπερμαν και θα φορέσει τα απομεινάρια της στολής του, αποτίοντας τιμή στους φίλους και τέως συμπολεμιστές της, αλλά στην τελική ανάλυση, θα πρέπει να παλέψει μόνη της. Η αλήθεια, όμως, θα είναι πολύ πιο σοκαριστική, από όσο θα φανταζόταν η ίδια (και εμείς). Καλογραμμένο σενάριο, που δεν βιάζεται να αποκαλύψει τα μυστικά του και στην πορεία μας δίνει την εικόνα μιας Wonder Woman ανασφαλούς, φοβισμένης, αλλά πάντα έτοιμης να βοηθήσει τους ανθρώπους. Το σχέδιο του Τζόνσον είναι βίαιο, βρόμικο, δυναμικό, η σκηνοθεσία του είναι εκπληκτική και οι σκηνές δράσης απίστευτες και πολύ πιο ρεαλιστικές, από ότι μας έχουν συνηθίσει τα υπερηρωικά κόμικς. Σχεδιάζει μια Wonder Woman με σχεδόν εφηβικά χαρακτηριστικά, αλλά με τεράστια θέληση και δύναμη. Εξαιρετικοί και οι χρωματισμοί του Mike Spicer, μουντοί, απόκοσμοι, θυμίζουν ίσως κόμικ τρόμου. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 4 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν oversized σκληρόδετο τόμο, πραγματική απόλαυση να τον βλέπεις και κυρίως να τον διαβάζεις. Ο τόμος περιέχει τα εξώφυλλα, κάποια σκίτσα του Τζόνσον και σύντομα βιογραφικά των συντελεστών. Πιστεύω, ότι το κόμικ θα αφήσει ικανοποιημένους τους φίλους των υπερηρωικών. Χρειάζεται ελάχιστη πρότερη γνώση σχετικά με το σύμπαν της DC, άρα μπορεί να διαβαστεί άφοβα και από όσους γενικά δεν παρακολουθούν την εταιρεία. Όλες οι εικόνες προέρχονται από το ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: ένα άρθρο / κριτική στο comicbookherald.com (με σπόιλερ)
  9. Αυτό είναι ένα κόμικ, που περίμενα με ανυπομονησία, επειδή με είχε εντυπωσιάσει το βιβλίο της συγγραφέως N.K. Jemisin, "Η Πέμπτη Εποχή", πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Σπασμένης Γης και μοναδικό έως τώρα, που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Η Jemisin κέρδισε τρία συνεχόμενα βραβεία Hugo για κάθε βιβλίο της τριλογίας. Το "Far Sector" είναι, νομίζω, η πρώτη της απόπειρα στη συγγραφή κόμικς και εισάγει στο σύμπαν της DC ένα καινούριο μέλος του Green Lantern Corps, τη Mullein, η οποία καλείται στην Enduring, μια πόλη-πλανήτη πληθυσμού 20 δισεκατομμυρίων στις άκρες του σύμπαντος, μακριά από κάθε άλλο μέλος του σώματος, για να επιλύσει μια περίπτωση φόνου, τον πρώτο μετά από 500 χρόνια. Αυτή είναι η πρώτη αποστολή για τη Mullein και αποδεικνύεται πολύ δύσκολη, επειδή αυτός ο κόσμος αποτελείται από τρία εντελώς διαφορετικά είδη με συνείδηση, τα οποία συμβιώνουν διοικούμενα από ένα τριμελές συμβούλιο, το οποίο έχει έναν αντιπρόσωπο από κάθε είδος. Ο πλανήτης έχει στιγματιστεί στο παρελθόν από αιματηρούς πολέμους και γενοκτονίες, για αυτό και το Συμβούλιο έχει αποφασίσει να εισάγεται στο DNA όλων των κατοίκων ένας γενετικός παράγοντας, που εξαλείφει όλα τα συναισθήματα. Τον τελευταίο καιρό, όμως, κυκλοφορεί ένα καινούριο ναρκωτικό, που επιτρέπει στα πλάσματα του πλανήτη να αποκτούν συναισθήματα, έστω και προσωρινά. Αυτή είναι η κατάσταση, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει η Mullein, αλλά όλα αυτά δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, όπως θα ανακαλύψουμε μαζί της σε αυτό το πολύπλοκο σενάριο, που έχει φτιάξει η Τζέμισιν, χτίζοντας έναν ολόκληρο κόσμο με πολύ φαντασία, αλλά και αξιοθαύμαστη προσοχή στις λεπτομέρειες. Δεν θα γράψω παραπάνω για την υπόθεση, γιατί έχει σημασία όποιο/ος το διαβάσει, να ανακαλύψει την πλοκή χωρίς να ξέρει πολλά πράγματα. Ακόμη και για το παρελθόν της Mullein ξέρουμε στην αρχή ελάχιστα πράγματα, αλλά μαθαίνουμε αρκετά περισσότερα στη συνέχεια. Σημειώνω απλώς, ότι όλοι οι χαρακτήρες έχουν εντυπωσιακό βάθος και ότι παρά το γεγονός, ότι η υπόθεση εκτυλίσσεται σε έναν κόσμο εξαιρετικά μακριά από το δικό μας, υπάρχουν αρκετές αναφορές στα γήινα πράγματα, πολύ περισσότερες από ό,τι φαίνεται στην αρχή. Κατά τα άλλα, η αφήγηση της Τζέμισιν είναι στρωτή και αρκετά πυκνή, χωρίς να γίνεται κουραστική, υπάρχουν όμως τόσες λεπτομέρειες και αρκετές υποπλοκές, που θα χρειαζόντουσαν δύο ή τρία τεύχη ακόμη, προκείμενου να ολοκληρωθούν όλες. Ακόμη κι έτσι, όμως, είναι ένα σενάριο, που συνδέει επιτυχώς τη εξωγήινη φαντασία με τη γήινη πραγματικότητα. Τα σχέδια και τα χρώματα του Κάμπελ είναι εντυπωσιακά και πολύχρωμα σε σημείο που γίνονται έως και εκθαμβωτικά, κάτι που ίσως να μην είναι πάντα καλό. Οι χαρακτήρες είναι εκφραστικοί, η σκηνοθεσία πετυχημένη, κάποια καρέ υπέροχα, παρόλα αυτά όμως, δεν έμεινα απολύτως ικανοποιημένος, ίσως επειδή τα βρήκα λίγο πιο ποπ από όσο θα ήθελα. Προσωπική άποψη, φυσικά, και σίγουρα οι σχεδιαστικές ικανότητες του Κάμπελ δεν αμφισβητούνται. Το κόμικ ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα trade, το οποίο διάβασα και το οποίο περιλαμβάνει τα εξώφυλλα των τευχών, ορισμένα σχέδια του Κάμπελ και μια πολύ σύντομη συνέντευξη των δύο δημιουργών. Έχει ήδη βρεθεί σε κάποιες από τις λίστες με τα καλύτερα κόμικς της χρονιάς και πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κανείς. Ξεκαθαρίζω, ότι δεν πρόκειται για αμιγές υπερηρωικό κόμικ, αφού δεν εμφανίζεται κανένας υπερήρωας της DC. Όλες οι εικόνες προέρχονται από το Ίντερνετ. Μπορείτε να δείτε και μια συνέντευξη της σεναριογράφου σχετικά με το κόμικ, αλλά ίσως καλύτερα να έχετε διαβάσει το κόμικ πρώτα.
  10. - B A T M A N: W A R O N C R I M E - Ένα απίστευτο κόμικ που διάβασα για πρόσφατα είναι το Batman War On Crime (1999) από τους απίθανους Paul Dini (συγγραφέας) και Alex Ross (σχεδιαστής). Όπως είναι γνωστό, ο Paul Dini είναι δημιουργός της κλασικής σειράς Batman The Animated Series, και ο Αlex Ross είναι ξεχωριστός για το μοναδικό σχέδιό του, που θυμίζει πίνακες σε καμβά. Έτσι, το συγκεκριμένο δίδυμο έχει συμβάλλει πολύ δημιουργικά στο συγκεκριμένο κόμικ. Η ιστορία είναι πολύ απλή. Ο Batman με τεχνική του μονολόγου περιγράφει στιγμές από την ζωή του ως Bruce Wayne και Batman, μέχρι που έρχεται σε επαφή με ένα παιδί εξίσου στερημένο από τους γονείς του, τον Marcus. H ιστορία δεν διαθέτει μεγάλους αντιπάλους του Batman, αλλά εστιάζει στην φύση των εγκλημάτων, στους καθημερινούς ανθρώπους, και στο ποιός είναι ο ρόλος του Batman σε αυτό. Θα μπορούσε κατά εμένα να θεωρηθεί και σαν origin ιστορία και πιστεύω θα ήταν ιδανικό για κάποιον που αρχίζει την ανάγνωση κόμικς, όχι μόνο DC, αλλά και γενικότερα. Είναι επιπλέον σύντομο και εύκολο στην ανάγνωση, και ρέει πολύ εύκολα όταν το διαβάζεις. Ένα ξεχωριστό του σημείο είναι ότι δεν διαθέτει τα speech bubbles. Ένα στοιχείο που μου άρεσε ιδιαίτερα με αυτό το κόμικ είναι ότι δεν είναι ανάγκη να υπάρχει μια μεγάλη σε έκταση πλοκή για να μεταφέρει το μήνυμά του ο συγγραφέας. Ο Dini γράφει με πολύ απλό, συγκινητικό και ρεαλιστικό τρόπο μια ιστορία όπου ο Batman καταφέρνει να διδάξει στον μικρό Μarcus ένα μάθημα ζωής που θα το θυμάται για πάντα, και παράλληλα ευαισθητοποιεί και εμάς. Το σχέδιο του Alex Ross είναι απλά μοναδικό και δίνει ζωή στην ιστορία του Paul Dini. Μου αρέσει που οι χαρακτήρες που ζωγραφίζει έχουν ρεαλισμό και είναι λες και είναι αληθινοί. Όταν αφιερώνεις ώρα παρατηρείς το σχέδιο, εντοπίζεις όλο και περισσότερες λεπτομέρειες του σχεδιαστή. Ειδικά οι εκφράσεις του Bruce είναι απίστευτες. Πιστεύω πως το παραπάνω κόμικ είναι πολύ ξεχωριστό, και περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τον Bruce Wayne, Βatman. Γι’αυτό, προτείνω σε όποιον δεν το έχει διαβάσει, να το κάνει!
  11. // RED HOOD AND THE OUTLAWS, VOL.2 // Το κόμικ το οποίο θα παρουσιάσω παρακάτω λέγεται Red Hood and the Outlaws (Vol.2), το οποίο έχει γράψει ο Scott Lobdell. Η σχεδιαστική ομάδα περιλαμβάνει τους Dexter Soy και Veronica Gandini. To Vol.1 κυκλοφόρησε το 2011 ως μέρος του New 52 Series, ενώ αυτό για το οποίο θα μιλήσω , το 2016 κατά την διάρκεια του DC Rebirth. Ο Red Hood, γνωστός σε όλους μας ως Jason Todd και ο δεύτερος Robin και πρώην συνεργάτης του Batman, αποκτά την δική του σειρά κόμικς, στην οποία μαθαίνουμε περισσότερα για την ζωή του ως Red Hood και για τον τρόπο με τον οποίο πολεμά το έγκλημα με την νέα του persona. Σε αυτή την σειρά εμφανίζονται γνωστοί εχθροί του Batman, με πρώτο τον Black Mask, καθώς και άλλοι χαρακτήρες που έχουν συν-πρωταγωνιστικό ρόλο στο κόμικ, η Artemis και ο Bizarro. Η Artemis είναι Αμαζόνα, φίλη αλλά και αντίπαλος της Wonder Woman, και ο Bizarro είναι ένας αποτυχημένος κλώνος του Superman. Στην πορεία η ομάδα αυτή έρχεται κοντά και μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για το παρελθόν τους, καθώς και για τον χαρακτήρα τους. H σειρά μπορώ να πω πως έχει ικανοποιητική δράση, μυστήριο, και είναι ανάλαφρη σε γενικά πλαίσια. Από την μία πλευρά είναι λίγο σκοτεινό όταν εμβαθύνει στο ιδιαίτερο παρελθόν του Jason, αλλά είναι και αστεία, διότι έχει και ωραίο χιούμορ σε ορισμένα σημεία. Το σχέδιο είναι όμορφο και σύγχρονο, αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Τα χρώματα είναι επίσης πολύ ωραία. Μου άρεσε που ο Red Hood παρουσίαζε τα γεγονότα από την δικιά του πλευρά, αν και μπορώ να πω πως είναι μια πιο ανάλαφρη εκδοχή του και δεν ξέρω αν την προτιμώ τόσο. Η Artemis ήταν δυναμική, και ο Bizarro είναι ο τυπικός χαρακτήρας που είναι διαφορετικός και προσπαθεί να βρει τον εαυτό του, μιας και είναι κλώνος του Superman. Σε γενικά πλαίσια φτιάχνουν μια καλή παρέα και έρχονται όλο και πιο κοντά κατά την διάρκεια της σειράς. Κλείνοντας, θα ήθελα να πω πως είναι ένα ικανοποιητικό κόμικ, ωστόσο δεν είναι ούτε το καλύτερο, αλλά ούτε και το χειρότερο. Όμως διαβάζεται εύκολα και το προτείνω. Το καλύτερο για εμένα όμως ήταν η χημεία του Red Hood και της Αrtemis.
  12. Δύο κοριτσάκια παίζουν, όταν ξαφνικά το ένα από τα δύο απάγεται από εξωγήινους. Ο Μπάτμαν καλεί τον παντοδύναμο Σούπερμαν να ψάξει να το βρει, αλλά εκείνος αρχικά διστάζει, επειδή έχει υποχρεώσεις στη Γη. Πρέπει να προστατεύσει τον πλανήτη, την πόλη του και τη Λόις. Εξάλλου, όπως λέει και ο Γκριν Λάντερν: "Το σύμπαν είναι άπειρο και όλοι είναι τόσο μικροί." Όλοι εκτός από το Σούπερμαν. Όπως του θυμίζει ο Μπάτμαν: "Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ εσένα και όλων μας. Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε και εσύ είσαι ο Σούπερμαν". Και κάπως έτσι, ο Σούπερμαν θα εγκαταλείψει τη Γη και θα κινηθεί στις εσχατιές του σύμπαντος αναζητώντας το χαμένο κορίτσι, θα αντιμετωπίσει παντοδύναμους εχθρούς, θα κινηθεί μέσα στο χρόνο, θα υποφέρει, θα φτάσει στα όρια των δυνάμεών του, αλλά θα παραμείνει μέχρι τέλους ο Σούπερμαν. Με βάση αυτή τη σεναριακή αφετηρία, οι Κινγκ και Κούμπερτ επιχειρούν να αποδομήσουν, κατά κάποιο τρόπο, τον ισχυρότερο ήρωα των κόμικς και να του προσδώσουν μια πιο ανθρώπινη υπόσταση, κάνοντάς τον τρωτό και ευάλωτο και βάζοντάς τον να υπερνικά τα εμπόδια περισσότερο με τη δύναμη του πνεύματος και της θέλησής του, παρά με την υπεράνθρωπη δύναμή του. Και ως ένα βαθμό το πετυχαίνουν, προσφέροντάς μας μια ιστορία του Ανθρώπου από Ατσάλι, που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα, τουλάχιστον μέχρι το συμβατικό φινάλε, όπου βλέπουμε μια από τα ίδια. Τουλάχιστον, όμως, μέχρι να φτάσουμε έως εκεί, έχουμε διαβάσει κάποιες εξαιρετικές ιστορίες, οι οποίες λειτουργούν όχι μόνο ως πρόκληση για τις υπερδυνάμεις του Σούπερμαν, αλλά και ως εφαλτήριο για να δοκιμάσει ο ήρωας τις δικές του ηθικές αντοχές, όπως μας δείχνει η πολύ ωραία ιστορία του #9. Ο Κινγκ ξέρει να γράφει πολύ ωραία και το έχουμε διαπιστώσει πολλές φορές. Η αφήγησή του είναι πυκνή, αλλά μεστή και δεν κουράζει καθόλου τους αναγνώστες. Ο Κούμπερτ σχεδιάζει με μεγάλη προσοχή και πετυχαίνει πολλές ωραίες σκηνές αποδίδοντας πλήρως τον ψυχισμό και τα αδιέξοδα του Υπερανθρώπου σε κάθε δεδομένη στιγμή. Άψογα χρώματα από τον Μπραντ Άντερσον, πολύ πετυχημένα μελάνια από τη Σάντρα Χόουπ, όλα λειτουργούν τέλεια, εκτός, όπως προανέφερα, από το φινάλε, που δυστυχώς δεν τολμά να κάνει κάποια υπέρβαση. Ακόμη κι έτσι, πάντως, είναι σίγουρα κάτι διαφορετικό από τα συνήθη κόμικς του Σούπερμαν και πιστεύω, ότι θα αφήσει ικανοποιημένες/ους όσες/ους το διαβάσουν. Σε γενικές γραμμές, η σειρά πήρε καλές κριτικές και άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις και δικαίως. Ίσως περίμενα κάτι παραπάνω με δεδομένα τα ονόματα των συντελεστών, και κυρίως του Κινγκ, ο οποίος δίνει νέα πνοή σε κάθε τι με το οποίο καταπιάνεται, αλλά υπάρχουν κάποια αποσπάσματα της ιστορίας, που θα μου μείνουν αξέχαστα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη στις ΗΠΑ, τα οποία συγκεντρώθηκαν μαζί με υλικό από το Superman Giant 3-13 και 15-16 σε ένα trade, που περιέχει τα εξώφυλλα της σειράς και ορισμένα σκίτσα του Κούμπερτ. Αυτό το trade διάβασα κι εγώ, για να κάνω την παρουσίαση. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική από τον @Lazaros Κριτική από τον@akirasyber9για το smassingculture.gr
  13. Η Planetary είναι μια μυστική οργάνωση, βαθιά χωμένη στο συνομωσιολογικό κομμάτι της ανθρώπινης συνείδησης, με μοναδικό σκοπό την ανακάλυψη της μυστικής ιστορίας του κόσμου. Αυτοαποκαλούμενοι "Αρχαιολόγοι του Απίθανου" εξερευνούν πιθανές επαφές με εξωγήινους, παράλληλες διαστάσεις, υποχθόνιους, μεταλλαγμένους, μυστικές ηπείρους, τους αρχαίους Αιγύπτιους, δεινόσαυρους, ζόμπι κ.ο.κ. Η ομάδα αποτελείται από 3 + 1 άτομα - την Jakita Wagner, μια τύπισσα με απίστευτα γρήγορα αντανακλαστικά και φοβερή δύναμη και αντοχή, τον Drummer ο οποίος ανιχνεύει την πληροφορία κάθε είδους και μορφής ενώ επικοινωνεί άμεσα με οποιοδήποτε ηλεκτρονικό μηχάνημα και τον Elijah Snow, έναν υπεραιωνόβιο τύπο (century baby μιας και γεννήθηκε στις 1/1/1900, σημείο που παίζει ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας) που ελέγχει τον πάγο και έχει μεγάλα κενά μνήμης. Ο τέταρτος άνθρωπος, ο διαβόητος fourth man, είναι αγνώστου ταυτότητας και παρέχει όλη την οικονομική υποστήριξη για την λειτουργία της planetary - η οποία μόνο αμελητέα δεν είναι. Μπορεί να φαντάζει ένα ακόμα υπερηρωικό κόμικ, αλλά μετά από τα πρώτα 5-6 τεύχη δείχνει τον meta χαρακτήρα του και κλείνει περισσότερο προς τον alt-superhero αέρα του watchmen, του Top-10 και γενικά Moore-ο-φέρνει. Οι villians της ιστορίας θυμίζουν έντονα fantastic four στο πολύ κακό και απάνθρωπο τους, όντας τέσσερις αστροναύτες που σε μια "αποτυχημένη" αποστολή στο διάστημα πέρασαν σε μια άλλη διάσταση, το bleed, και μεταλλάχτηκαν με τρόπους παρόμοιους των ff. Σε κάποια τεύχη κάνουν την εμφάνιση τους κάποιοι χαρακτήρες-κόπιες της wonder woman, του green lantern και του superman οι οποίοι βέβαια δεν επιβιώνουν ούτε λεπτό στην γη λόγω των τεσσάρων. Πιο πολύ από σάτιρα ή φόρο τιμής, νομίζω ότι ο Ellis χρησιμοποίησε τόσο ίδιους χαρακτήρες με τους πασίγνωστους των DC/Marvel για να δείξει ένα alternate universe όπου τίποτα δεν θα πήγαινε καλά, γλυτώνοντας τα royalties Γενικά το κόμικ αξίζει, είναι από τους δυνατούς τίτλους στο είδος και ξεφεύγει πολύ από τα καλούπια και τα κλισέ. Έτρεξε από την Wildstorm για 27 τεύχη για κάτι παραπάνω από δέκα χρόνια (αυτό και αν είναι slow burn) ξεκινώντας τον Απρίλιο του '99 και τελειώνοντας τον Οκτώβριο του '09. Φοβερή δουλειά που συμπληρώνει άρτια το κόμικ έχει κάνει ο Cassaday στο σχέδιο, κάνοντας κάποια εξαιρετικά μονοσέλιδα και κάποια ακόμα πιο εξαιρετικά διαστημόπλοια. Τέλος η Laura Martin, colorist, δίνει ο,τι έχει και δεν έχει στις ζωγραφιές βγάζοντας άψογους χρωματικούς συνδυασμούς. Για πιο compact ανάγνωση, ψάξτε τους τέσσερις τόμους που βγήκαν hc/sc.
  14. Ο Μπάτμαν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στη ποπ κουλτούρα. Έχει αγαπηθεί από πολλούς ως υπερήρωας και ειδικότερα μέσα από σειρές και ταινίες. Αλλά αρκετές φορές έχει παρουσιαστεί και ως ντετέκτιβ. Ένα από τα πιο σπουδαία και ενδιαφέροντα παραδείγματα θεωρώ πως είναι το Gotham By Gaslight. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://en.wikipedia.org/wiki/Gotham_by_Gaslight) Κυκλοφορώντας πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1989, το Gotham By Gaslight δημιουργήθηκε από τους Brian Augustyn, Mike Mignola και P. Craig Russell. Πρόκειται για ένα one-shot κόμικ της DC που παρουσιάζει έναν διαφορετικό Μπάτμαν, ο οποίος ζει και δρα στο Γκόθαμ του 1889. Ύστερα από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και μετά από μια αναδρομή σε ένα όνειρο του Μπρους που απεικονίζει τον θάνατο των γονιών του, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων εγκληματικών δραστηριωτήτων, για κάποιους φόνους οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με αυτούς του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο. Ο Μπρους αρχίζει τότα να κάνει την εμφάνιση του ως Μπάτμαν και αναλαμβάνει να εξαλείψει το έγκλημα, ενώ παράλληλα ερευνά και την υπόθεση του Τζακ, με τους κατοίκους της πόλης του να υποψιάζονται ότι οι δυο τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο Μπάτμαν στο Γκόθαμ του 19ου αιώνα (πηγή https://www.cbr.com/batman-gotham-by-gaslight-explained) Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την επιθεώρηση μυστηρίων. Συνεπώς δεν υπάρχουν πολλες σκηνές μάχης, κάτι που βοηθάει την ιστορία να αναδειχθεί σαν κάτι εναλλακτικό σε σχέση με τη συνηθισμένη φόρμουλα του υπερηρωικού. Ο χρωματισμός θέτει την ατμόσφαιρα για την ιστορία και μας παρουσιάζει μια άλλη οπτική της Γκόθαμ. Μια οπτική που σίγουρα την εντάσσει στον 19ο αιώνα. Όλο το στήσιμο για την ακρίβεια θυμίζει 19ο αιώνα. Μέσα βρίσκονται κείμενα σε χειρόγραφες γραμματοσειρές και πάνελ που θυμίζουν εφημερίδες της εποχής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της ιστορίας θεωρώ πως είναι η προσωπικότητα του Μπρους Γουέην. Εδώ, παρουσιάζεται πιο ενθουσιώδης και πιο θερμός χαρακτήρας, παρ' ότι το παρελθόν του είναι σχετικά το ίδιο με αυτό του πραγματικού Μπάτμαν. Παρ' ότι μικρό, είναι θεωρώ ένα από τα καλύτερα γκράφικ νόβελ της DC. Ο συνδυασμός στοιχείων φαντασίας και πραγματικότητας κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μαζί με την εικονογράφηση, τον βάζει να δει έναν άλλον κόσμο, στον οποίο ο Μπάτμαν μοιάζει να ανήκει ολοκληρωτικά. Το Gotham By Gaslight πλέον κυκλοφορεί μάζι με τη συνέχειά του, το Batman: Master of the Future ως κομμάτι του Elseworlds, μια σειρά από κόμικς που αναπαριστούν τους ήρωες της DC σε άλλες εποχές και σύμπαντα, όπως εδώ.
  15. To Sloth αποτελεί μια εξαιρετική σουρεαλιστική ιστορία από τον γνωστό συνδημιουργό του Love and Rockets, Gilbert Hernandez. Sloth(βραδύπους) είναι το παρατσούκλι του πρωταγωνιστή Miguel Serra και ταυτόχρονα το όνομα της μπάντας του. Ο νεαρός Miguel, ένας έφηβος βυθισμένος στην κατάθλιψη και την απόγνωση της καθημερινότητας, κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα που τον απασχολούσαν, εξαναγκάζοντας τον εαυτό του να πέσει σε κόμα. Ένα χρόνο αργότερα και χωρίς καμία ιατρική εξήγηση, καταφέρνει να ξυπνήσει και να έρθει και πάλι στην ενεργητική ζωή. Αυτό που παρακολουθούμε στη συνέχεια, είναι οι αλλαγές που επέφερε η μονοετής "απουσία" του, αναφορικά με τις κοινωνικές σχέσεις του, την κοπέλα του, την μπάντα του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό... Παράλληλα, ο Miguel βασανίζεται από περιέργα-συμβολικά όνειρα, ενώ σταδιακά ξετυλίγεται το μυστήριο και η προιστορία της οικογένειας του. Η γραμμή της αφήγησης είναι αρκετά περίπλοκη και δε μου επιτρέπει να μπω σε περαιτέρω λεπτομέρειες, καθώς ενδέχεται να αποκαλύψω πράγματα που θα καταστρέψουν την εξέλιξης της ιστορίας. Παρότι η ιστορία αρχικά θυμίζει οικογενειακό-κοινωνικό δράμα, η εξέλιξη των πραγμάτων θα σας αφήσει άφωνους. Πρόκειται για μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία που περιλαμβάνει υπερφυσικές καταστάσεις, ονειρική λογική και πολλά άλλα. Εαν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω με μία φράση, θα το ονόμαζα θρίλερ ταυτότητας. Ο Hernandez συχνά ονομάζεται ο David Lynch των κόμικς, κάτι που κατά τη γνώμη μου τον αδικεί, υπό την έννοια οτι ο σουρεαλισμός που κάνει είναι εντελώς διαφορετικός από αυτον του Lynch. Όπως και στον κινηματογράφο, τα είδη του σουρεαλισμού ποικίλλουν και προφανώς ο Lynch δεν τον εφηύρε:) Ο σουρεαλισμός του Gilbert, παρότι αφορμάται από την καθημερινή συνθήκη και το τετριμμένο και το κιτς, αναπτύσσεται σε επίπεδα σεξουαλικότητας, ηθογραφίας και ταυτότητας φύλου. Πρόκειται για μία πολλή ωραία ιστορία, ιδιαίτερα καλοσχεδιασμένη με το απλό και λιτό ύφος του Hernandez που θα προκαλέσει τον αναγνώστη να ξαναδιαβάσει το κόμικ αμέσως μόλις το τελιώσει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον αναζητά κάτι διαφορετικό και προκλητικό. ΥΓ: Οι διαστάσεις είναι 17.78 x 1.27 x 23.5 cm σε μαλακό εξώφυλλο και ασπρόμαυρο εκτός του εξωφύλλου. ΥΓ2: Όλες οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
  16. Όταν σκέφτομαι DC, σκέφτομαι πάντα Batman. Ίσως φταίει ότι μερικές από τις καλύτερες ιστορίες της DC, έχουν πρωταγωνιστή τον Batman, ίσως μου φωνάζει η παιδική μου ηλικία που μεγάλωσε με το χαρακτήρα, ίσως πλέον η ίδια η εταιρία έχει μια τάση να εκδίδει περισσότερα σχετικά κόμικς. Αυτή τη φορά όμως, αποφάσισα να πειραματιστώ και να διαβάσω και κάτι διαφορετικό, Αγοράζοντας το σε μια καλή τιμή και έχοντας ήδη δει τη ταινία (η οποία μου άφησε μια θετική εντύπωση), βρέθηκα να διαβάσω το Birds of Prey των Brian Azzarello, Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://bleedingcool.com/comics/dc-comics-cancels-orders-brian-azzarello-birds-of-prey-black-label/) Το Birds of Prey εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2020 από τη DC μέσω της κατηγορίας Black Label. Σε σενάριο Brian Azzarello και σχέδιο Emanuela Lupacchino και Ray McCarthy, πρόκειται για ένα γκράφικ νόβελ που προέκυψε μετά την ακύρωση ομώνυμης σειράς κόμικ και λόγω της κυκλοφορίας της ταινίας "Birds of Prey", με αποτέλεσμα τα δυο έργα να εκδίδονται με δύο μήνες διαφορά. (πηγή https://www.xplosionofawesome.com/2020/06/birds-of-prey-2020-1.html) Η αποφυλάκιση της Harley Quinn, ο εντοπισμός ενός έμπορου ναρκωτικών από τη Huntress και την επιθεωρητή Mondoya, καθώς και μια υπόθεση δολοφονίας ενός παλιού φίλου της Black Canary, θα οδηγήσουν τις τέσσερίς τους στο κυνήγι μιας συμμορίας εκτελεστών, ενώ παράλληλα βρίσκονται κυνηγημένες και από τη συμμορία του Joker. Μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, που όμως δεν διαφέρει πολύ από την ομώνυμη ταινία. Βέβαια ίσως είναι λογικό, μιας και κυκλοφόρησε δύο μήνες μετά. Κάτι τέτοιο προσωπικά δε με ενόχλησε, αν και ίσως κάνει το συγκεκριμμένο κόμικ αρκετά προβλέψιμο. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων από την άλλη, απέχει αρκετά από το πως παρουσιάζονται στη ταινία, καθώς είναι βασισμένη στα πιο σύγχρονα κόμικς. Σίγουρα έχει έναν αρκετά πιο σοβαρό τόνο και αυτό φαίνεται στη θεματολογία και στη ψυχολογία των χαρακτήρων. Διασκεδαστικό, έντονο και γεμάτο δράση, καταλήγει σε ένα κάπως απότομο τέλος, κρατώντας όμως τη προσοχή του αναγνώστη αρκετά ώστε να φτάσει να το δει και να το διαβάσει.
  17. Ως άνθρωπος που αγάπησε το "Watchmen", είχα μια επιθυμία να δω μια συνέχεια της ιστορίας, με το τέλος του αρχικού έργου στο μυαλό. Παρ' όλα αυτά, δίστασα να διαβάσω το "Doomsday Clock", κάθως το ένιωθα περισσότερο σα crossover event παρά σα sequel. Από την άλλη, όταν είδα το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του "Rorschach" των Tom King και Jorge Fornes, με τράβηξε η ίδεα να δω μια μηνιαία σειρά βασισμένη σε έναν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες του αρχικού έργου. (Εξώφυλλο 1ου τεύχους, πηγή https://www.amazon.com/RORSCHACH-1-CVR-JORGE-FORNES/dp/B08KSCQCXC) Το "Rorschach" ξεκίνησε τη κυκλοφορία του το 2020 και τελειωσε το 2021 από τη DC Comics, μέσω της σειρας εκδόσεων Black Label. Πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία μυστηρίου noir, όπου ο πρωταγωνιστής ερευνά μια απόπειρα δολοφονίας υποψήφιου πολέμου, η οποία βάσει δακτυλικού αποτυπώματος που βρέθηκε στον νεκρό δράστη, φαίνεται να έχει γίνει από τον Joseph Kovacs, τον αυθεντικό Rorschach. Κάτι τέτοιο όμως θα ήταν αδύνατο, καθώς (πηγή https://ew.com/books/dc-announces-new-rorschach-comic-from-writer-tom-king/) Το κόμικ μένει πιστό στο αρχικό έργο και χτίζει το σενάριο βάσει αυτού, παρ' όλο που δε συνδέεται άμεσα μαζί του. Αναφέρονται γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στο αρχικό εργό, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε άλλα έργα του Alan Moore, όπως το "Batman: Killing Joke" και το "V for Vendetta". Είναι ένα συμπαθητικό crime noir κόμικ που παίζει αρκετά με την αφήγηση και τα layouts, ενώ συνδέει την ιστορία με το "Watchmen" με έναν αρκετά εφικτό τρόπο. Από την άλλη, τα δυο κόμικς ίσως συνδέονται υπερβολικά εφικτά, καθώς ο αναγνώστης θα πρέπει να ξέρει καλά την ιστορία του "Watchmen" ώστε να πιάσει το νόημα του "Rorschach", με τη μεγαλύτερη έμφαση να δίνεται στο τελευταίο τεύχος. Το σχεδιαστικό ύφος της σειράς ακολουθά επίσης πιστά το αρχικό έργο, ενώ παράλληλα φαίνεται να υιοθετεί και πιο μοντέρνες ρίζες, δημιουργόντας ένα πιο ξεχωριστό στυλ. Πρόκειται για ένα αρκετά καλό στόρυ μυστηρίου με ελκυστικό σχέδιο και αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, που όμως ίσως κάποιες φορές είναι πάρα πολύ πιστό στο αρχικό έργο στο οποίο βασίστηκε. Fun Fact:
  18. Σε ένα κόμικ, η ιστορία αποδίδεται μέσω ενός συνδυασμού κειμένου, εικονογράφησης και τοποθέτησης των πάνελ στο χώρο. Κάποιες φορές, το κείμενο δεν έχει την ίδια βαρύτητα με την εικονογράφηση, με το διάλογο να απουσιάζει κάποιες φορές εντελώς. Άλλες φορές, ο διάλογος είναι ελάχιστος και πρωταρχικό ρόλο στην ιστορία παίζει η εικόνα και συγκεκριμένα η διαδοχικότητα των πάνελ. Ένα τέτοιο κόμικ είναι και το Red, των Warren Ellis και Cully Hamner, το οποίο δημιουργήθηκε το 2003 και εκδόθηκε αρχικά σε τρία τεύχη από την DC σε συνεργασία με την Wildstorm. Εξώφυλλο επίτομης έκδοσης (πηγή https://www.mycomicshop.com/search?TID=19032922) Ο Paul Moses είναι ένας πρώην κατάσκοπος της CIA, ο οποίος απολαμβάνει την απόσυρσή του ήσυχος. Αυτό όμως πρόκειται να αλλάξει, καθώς ο νέος διευθυντής του τμήματος μαθαίνει το παρελθόν του Paul και αποφασίζει ότι είναι πολύ επικίνδυνος για να είναι ζωντανός. Κυνηγημένος πλέον από τους πρώην συνεργάτες και εργοδότες του, ο Paul είναι αποφασισμένος να πάρει την εκδίκησή του και να μπει σε ενεργή δράση για μια τελευταία φορά. (πηγή https://imgur.com/gallery/qg4WA) Πρόκειται για μια ιστορία δράσης, στην οποία όπως προαναφέρθηκε, πρωταρχικό ρόλο στην αφήγηση παίζει η εικόνα. Αυτό είναι εμφανές σε ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου, όπου ο πρωταγωνιστής παλεύει με τους καταδιώκτες του. Σε αυτά τα πάνελ παρατηρούμε πως δεν υπάρχει ίχνος διαλόγου, μονολόγου ή ονοματοποιίας, καθώς όλη η δράση παρουσιάζεται στην εικόνα, στη πράξη συνεπώς των χαρακτήρων. Παρουσιάζουν τέτοια συνοχή στα πάνελ, που θυμίζουν κινηματογραφική ταινία. Το 2010, έγινε η μεταφορά του βιβλίου σε ταινία. Μια σύγκριση της ταινίας με το αρχικό έργο, αποκαλύπτει ότι το κόμικ είναι αρκετά μικρό σε περιεχόμενο (προσωπικά το τελείωσα σε λιγότερο από μισάωρο). Το σχέδιο και η εικονογράφηση αποδίδουν ζωντάνια στο έργο, με τα χρώματα να είναι απαλά στο μάτι, αλλά ταυτόχρονα και δραστήρια στο χαρτί, τραβώντας έτσι τη προσοχή του αναγνώστη χωρίς να τον κουράζουν. Σε ένα σύνολο, το Red είναι ένα ενδιαφέρον γκράφικ νόβελ, με εικονογράφηση που αποτυπώνει αρκετά καλά πως θα ήταν μια κινηματογραφική προβολή σε έντυπη μορφή.
  19. Στα πλαίσια του DC Rebirth κυκλοφόρησαν πολλοί τίτλοι. Ένας από αυτούς αφορούσε το relaunch του δημοφιλέστερου χαρακτήρα της εταιρείας, Superman. Δημιουργοί του τίτλου είναι ο Peter J. Tomasi, Patrick Gleason & Doug Mahnke. Οι δύο πρώτοι έχουν συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν και, κατ’ εμέ, η μεγαλύτερη επιτυχία τους είναι η σειρά Batman and Robin. Όπως και στο τίτλο του Batman, έτσι και εδώ η δημιουργική ομάδα ανέλαβε να δώσει τον Superman μία νέα κατεύθυνση, η οποία θα είχε ως κύριο χαρακτηριστικό της γνώρισμα το οικογενειακό στοιχείο. Με άλλα λόγια, ο τίτλος εστιάζει κυρίως στην οικογένεια Kent (ή Smith), η οποία απαρτίζεται από τον Clark, τη σύζυγο του Lois, και τον δεκάχρονο γιο τους, Jon. Μετά τα γεγόνοντα του Final Days of Superman, όπου εκεί κατ’ ανάγκη πεθαίνει ο Superman του New 52 και τη θέση του παίρνει ο «παραδοσιακός» Superman του παλαιού σύμπαντος με τον οποίο όλοι μεγαλώσαμε, η οικογένεια Kent μένει πλέον στη Κομητεία Hamilton, μακριά από το θόρυβο της Metropolis. Ουσιαστικά, η ιστορία αποτελείται από δύο συνιστώσες. Η πρώτη αφορά τον Clark που προσπαθεί να είναι καλός γονιός απέναντι στον Jon, αφενός να του μεταλαμπαδεύσει όλα εκείνα τα διδάγματα που έμαθε από τους γήινους γονείς του & αφετέρου να του μάθει να χειρίζεται ορθά τις νεοαποκτηθείσες δυνάμεις του. Θα τη χαρακτήριζα ως μία «coming of age» ιστορία, η οποία διαθέτει πρωτοτυπία και, κυρίως, πολύ καρδιά. Η δεύτερη πτυχή αφορά τον Eradicator, ο οποίος σχετίζεται με το στοιχείο της «δράσης» του βιβλίου και τολμώ να πω ότι κλείνοντας το, σου «μένει» ο χαρακτήρας και τα κίνητρα του. Συνολικά, απόλαυσα πολύ αυτή τη προσέγγιση, διότι εκτιμώ απίστευτα τόσο τον Tomasi όσο και τον Gleason. Μάλιστα, ο τελευταίος αυτή τη φορά έχει και συγγραφικά καθήκοντα και, επειδή τότε ο τίτλος ήταν δεκαπενθήμερος, όταν δε προλάβαινε να σχεδιάσει ο Gleason, τη θέση του κάλυπτε ο «μέντορας» του, Doug Manhke. Και οι δύο κάνουν εξαιρετική δουλεία στον εικαστικό τομέα, με τον Gleason φυσικά να είναι αυτός που ξεχωρίζει κατ’ εμέ. Το σχεδιαστικό του στυλ πηγαίνει χέρι-χέρι με τις υπέρ ηρωικές ιστορίες, γιατί το σχέδιο του διαθέτει πολύ κίνηση, λεπτομέρεια και δημιουργεί πάντα το κατάλληλο συναίσθημα. Ειδική αναφορά χρειάζεται και ο κολορίστας, John Kalisz, του οποίου χρώματα κολακεύουν το σχέδιο και το κάνουν να "πετάγεται" έξω από τη σελίδα. Προτείνεται ασυζητητί στους φανατικούς αναγνώστες του Superman & στους αναγνώστες των υπέρ ηρωικών που ψάχνουν να διαβάσουν κάτι φρέσκο.
  20. Δέκα φορές που την «έφεραν» σε καρτουνίστες Οι περιπέτειες των δημιουργών που έγιναν ορόσημα στην καταπάτηση πνευματικής ιδιοκτησίας Ένα από τα παλιότερα θέματα που αντιμετωπίζουν οι καρτουνίστες της οικουμένης είναι τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς τους και οι μάχες για την κατοχύρωσή τους. Ένα από τα παλιότερα θέματα που αντιμετωπίζουν οι καρτουνίστες της οικουμένης είναι τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς τους και οι μάχες για την κατοχύρωσή τους. Εδώ και δεκαετίες, σεναριογράφοι και σχεδιαστές εργάζονται σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς ελεύθερου επαγγελματία, πουλώντας κατευθείαν στον εκδότη το έργο τους, κάτι που φέρνει συχνά προβλήματα στην κατοχύρωση των πνευματικών παιδιών τους. Κι έτσι δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο ένας καρτουνίστας να σκαρώνει έναν δημοφιλέστατο σουπερήρωα που δρέπει εκατομμύρια στην αγορά, αφήνοντας τον δημιουργό του να τον βλέπει παραπονεμένο χωρίς δίφραγκο στην τσέπη. Και βέβαια η πρακτική της άρνησης των δικαιωμάτων στους δημιουργούς δεν είναι καθόλου παράνομη, μιας και τα συμβόλαια που υπογράφουν το ισχυρίζονται αυτό ρητά! Με αυτά υπόψη, οι δύο μεγάλοι παίκτες της αγοράς, οι DC Comics και Marvel Comics, έχουν συχνά-πυκνά νομικές περιπέτειες με τους δημιουργούς των ιστοριών τους και οι παρακάτω δέκα στέκουν εδώ ζοφερός σταθμός… Bill Finger: Οι νομικές μάχες για την πατρότητα του Batman Οι νομικές περιπέτειες μεταξύ του Bill Finger και της DC Comics παραμένουν σταθμός στο θέμα που μας ενδιαφέρει. Αν και εδώ βασικός ανταγωνιστής δεν ήταν η DC, αλλά ο συνιδρυτής του Batman και συνεργάτης του Bill Finger, Bob Kane. Κι αυτό γιατί ο όρος συνιδρυτής προσλαμβάνεται εδώ με τη χαλαρή σημασία του, καθώς ο «The Bat-Man» που σχεδίασε ο Kane το 1939 δεν έμοιαζε σε τίποτα με τον δημοφιλέστατο ήρωα: φορούσε κόκκινη στολή! Ήταν ο Finger που ανασχεδίασε δραστικά τον μαυροφορεμένο πλέον ήρωα και του έδωσε τα αγαπημένα του γκατζετάκια, όπως το Batmobile, τα βασικά στοιχεία της ζωής του, ακόμα και τον αρχικακό Joker. Παρά το γεγονός όμως ότι δημιούργησε πρακτικά όλο το σύμπαν του Batman και έγραψε κάθε σχεδόν ιστορία του ήρωα στη δεκαετία του 1940, ο Finger δεν μπορούσε να κατοχυρώσει κανένα πνευματικό δικαίωμα του Batman, κι αυτό γιατί ο Kane στο συμβόλαιό του με την DC φιγούραρε ως ο αποκλειστικός δημιουργός του σουπερήρωα, στερώντας έτσι από τον σχεδόν πραγματικό δημιουργό του Finger κάθε κέρδος από τον ανάρπαστο χαρακτήρα. Κι αν η DC Comics δεν ήταν στην περίπτωση αυτή ο κακός, ο Bill Finger την πάτησε με την ιστορία και την πάτησε χοντρά… Alan Brennert: Η μαμά του Batgirl Ο μακροχρόνιος συνεργάτης της DC Comics έχει αφήσει τη σφραγίδα του τόσο στα κόμικς του Batman όσο και στην τηλεοπτική σειρά της Wonder Woman. Δική του ιδέα ήταν εξάλλου η Barbara Kean Gordon, η γυναίκα του διοικητή της αστυνομίας της Γκόθαμ, η οποία εισέβαλε στο σύμπαν του Batman το 1981. Ο δημιουργός λοιπόν ισχυρίστηκε τον Ιούλιο του 2014 ότι δεν κατοχύρωσε κανένα δικαίωμα για τον χαρακτήρα, ο οποίος αναμένεται να εμφανιστεί στο τηλεοπτικό πρόγραμμα «Gotham», με την DC Comics να ανταπαντά ότι δεν τα δικαιούταν, καθώς ο χαρακτήρας του κομίστα ήταν συνοδευτικός λέει της κόρης της, Barbara Gordon, του γνωστού μας Batgirl. Καθώς είχε δηλαδή το ίδιο όνομα, επάγγελμα και εμφάνιση με την κόρη, η μαμά ήταν απλό παράγωγο του Batgirl, οπότε δεν υπήρξε καν πνευματική δουλειά, σύμφωνα τουλάχιστον με τους δικηγόρους της DC. Και η πλάκα εδώ είναι ότι μιλάμε για ψίχουλα, καθώς τα δικαιώματα για την Barbara Kean Gordon ήταν μόλις 45 δολάρια το επεισόδιο, σε ένα franchise που αξίζει πλέον εκατομμύρια… Marv Wolfman: Τίνος είναι ο Blade; Ήταν το 1973 όταν οι Marv Wolfman και Gene Colan δημιούργησαν τον (βρικόλακα) κυνηγό βρικολάκων Blade και 25 χρόνια αργότερα ο χαρακτήρας εμφανίστηκε σε δική του κινηματογραφική ταινία. Ως απάντηση, ο Wolfman μήνυσε τη Marvel Comics για τα δικαιώματα του χαρακτήρα του, καθώς η φίρμα τον χρησιμοποίησε χωρίς την άδειά του και δίχως να βάλει φυσικά το χέρι στην τσέπη. Ο Wolfman έχασε αναπάντεχα την πολύκροτη δίκη το 2000 όταν το δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι η κατοπινή χρήση του χαρακτήρα από τη Marvel ήταν επαρκώς διαφορετική από την αυθεντική δημιουργία του Wolfman, κι αυτό για να του στερήσει κάθε δικαίωμα στην πατρότητα του ήρωα. Το μόνο που κατάφερε να αποσπάσει ο δημιουργός ήταν το «βασισμένο σε χαρακτήρα του Wolfman» που εμφανίστηκε τελικά στην πρώτη ταινία του Blade, όχι όμως και στα σίκουελ ή τις τηλεοπτικές σειρές του… Bill Mantlo: Έτσι σταματάς να πληρώνεις δικαιώματα Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές του 1980, ο κομίστας ήταν το μεγάλο όνομα της Marvel Comics, δουλεύοντας κυριολεκτικά σε όλους τους δημοφιλείς ήρωες της φίρμας, από τον Spider-Man και τον Hulk μέχρι και τον Iron Man. Όλα όμως άλλαξαν τον Ιούλιο του 1992, όταν ο Mantlo έπεσε θύμα σε μια περίεργη επίθεση που τον άφησε με βαριές εγκεφαλικές κακώσεις, κάτι που κατέληξε σε μακροχρόνια νοσηλεία. Χρωστούσε πλέον πολλά σε νοσήλια και τότε ξεκίνησαν οι περιπέτειές του με τις ασφαλιστικές, με τη Marvel Comics όχι μόνο να μην τον υποστηρίζει πουθενά αλλά και να καρπώνεται πλέον με αυθάδεια τους καρπούς των χαρακτήρων του χωρίς να του δίνει μία. Την ώρα δηλαδή που η εταιρία έβγαζε εκατομμύρια από τη δουλειά του στο «Guardians of the Galaxy», όπου εμφανίστηκε άλλος ένας δικός του χαρακτήρας (Rocket Raccoon), ο Mantlo τα έφερνε βόλτα μόνο χάρη στους εράνους των θαυμαστών του και τις αγαθοεργίες των συναδέλφων του… Joe Simon: Η χαμένη μάχη για τον Captain America Με την τελευταία ταινία του Captain America να έχει μαζέψει περισσότερα από 700 εκατ. δολάρια, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο χαρακτήρας είναι σήμερα από τους πλέον δημοφιλείς του πλανήτη. Και παρά ταύτα, η περιουσία του Joe Simon δεν θα δει δεκάρα τσακιστή από όλα αυτά! Ένας από τους κορυφαίους κομίστες της λεγόμενης Χρυσής Εποχής των Κόμικς, ο Simon συνυπέγραψε τη δημιουργία μιας μακράς σειράς από ανάρπαστους ήρωες (συνήθως με τον μακροχρόνιο συνεργάτη του Jack Kirby). Ένας από δαύτους ήταν ο Captain America, ο οποίος ντεμπούταρε ήδη από το 1940. Το πρώτο χτύπημα στους Simon και Kirby ήταν όταν τους πέταξαν έξω από τον Captain America, μην αναφέροντας καν τα ονόματά τους στα κόμικς που πουλούσαν περισσότερα από 1 εκατομμύριο αντίτυπα τον μήνα! Οι νομικές περιπέτειες του δημιουργού δεν είχαν κυριολεκτικά τέλος και ο ίδιος επιχείρησε να επανακτήσει τα δικαιώματα του ήρωά του το 1966, το 1967 και τελευταία φορά το 1999, σκόνταφτε ωστόσο πάντα πάνω στους πανίσχυρους δικηγόρους της Marvel Comics… Steve Gerber: Πώς χάνεις έναν ήρωα που εμπνεύστηκες εσύ Η νομική μάχη του Steve Gerber με τη Marvel Comics είναι σωστός πονοκέφαλος. Ο δημιουργός δούλευε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στο κόμικς της Marvel «Man-Thing», ιστορίες τρόμου δηλαδή με άλλες διαστάσεις που μετέφεραν απόκοσμα τέρατα άλλων κόσμων στη σημερινή γη. Ένα από τα πλάσματα αυτά ήταν μια ομιλούσα πάπια, ο Howard the Duck. Ο χαρακτήρας έγινε σύντομα ο αγαπημένος του κοινού και ανεξαρτητοποιήθηκε, με τον Gerber να υπογράφει όλες τις ιστορίες του, αν και η Marvel τον απέσυρε τελικά από τη σειρά (του!) το 1978 γιατί έχανε λέει τις προθεσμίες. Το 1980 ο δημιουργός μήνυσε τη φίρμα για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, έχοντας στο πλευρό του σύσσωμη την κοινότητα των αμερικανών σκιτσογράφων, με πολλούς δημιουργούς (όπως ο «πολύς» Jack Kirby) να κυκλοφορούν κόμικς με ήρωα τον Gerber για να χρηματοδοτηθεί έτσι η πανάκριβη δικαστική διαμάχη του. Όπως όμως είναι πια κατανοητό, η παντοδύναμη Marvel κέρδισε για άλλη μια φορά, αναγκάζοντας τον Gerber σε εξωδικαστικό συμβιβασμό, στον οποίο αποποιήθηκε τελικά κάθε δικαίωμα για τον ήρωά του… Gary Friedrich: Η χαμένη πατρότητα του Ghost Rider Η ιστορία αυτή δεν είναι πολύ γνωστή, είναι όμως εξίσου εξοργιστική. Κι αυτό γιατί όχι μόνο η Marvel κέρδισε τελικά τη νομική μάχη, αλλά έτριψε και σαδιστικά χοντρό αλάτι στις ανοιχτές πληγές του δημιουργού! Ήταν τον Αύγουστο του 1972 όταν η Marvel Comics κυκλοφόρησε το κόμικς που παρουσίαζε για πρώτη φορά στο κοινό τον απόκοσμο σουπερήρωα που θα έμενε γνωστός ως Ghost Rider! Δημιουργία του Friedrich, ο κομίστας μήνυσε τη Marvel το 2007 για 21 περιπτώσεις παραβίασης πνευματικής ιδιοκτησίας, την ώρα που η φίρμα ήταν στα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας του Ghost Rider. Το συμβόλαιο του Friedrich του έδινε τα αποκλειστικά δικαιώματα του χαρακτήρα του έπειτα από 30 χρόνια, έχασε όμως κατά παράδοξο τρόπο(!) τη δικαστική μάχη από τη Marvel το 2011, όταν η εταιρία αποφάσισε να αντεπιτεθεί και τον ανάγκασε να πληρώσει 17.000 δολάρια για παράνομη εμπορική χρήση του δικού του χαρακτήρα! Αληθινό και αρκούντως εξοργιστικό… Alan Moore: Οι περιπέτειες των Watchmen Οι τελευταίες τρεις ιστορίες μας είναι οι πλέον διαβόητες σε ολόκληρη την ιστορία των κόμικς. Είναι πλέον θρύλοι της βιομηχανίας κόμικς, όπως εξάλλου και ο Alan Moore, ένα από τα πολύ μεγάλα ονόματα της σύγχρονης εποχής των κόμικς. Η εμβληματική δουλειά του δημιουργού στη δεκαετία του 1980 εκσυγχρόνισε μια σειρά από δημοφιλείς χαρακτήρες, από τον Batman μέχρι και τον Superman, την ίδια ώρα που σε αυτόν οφείλουμε εν πολλοίς το περίεργο σύμπαν των Watchmen! Οι περιπέτειες του δημιουργού με την DC Comics κλιμακώθηκαν το 2009, όταν η φίρμα σκάρωνε την υπερεπιτυχημένη εισπρακτικά ταινία, κι αυτό γιατί στο συμβόλαιο με την DC δηλωνόταν ρητά ότι αν η φίρμα δεν χρησιμοποιούσε τους χαρακτήρες του Moore (και του συνεργάτη του σκιτσογράφου David Gibbons) σε διάστημα ενός έτους, όλα τα δικαιώματα της χρήσης τους θα επέστρεφαν στους δημιουργούς. Κάτι που δεν τήρησε φυσικά η εταιρία συγκεντρώνοντας τη μήνη του κομίστα, ο οποίος δήλωσε εξοργισμένος: «Καταφέρατε να με βάλετε στο περιθώριο, κι έτσι δεν πρόκειται να ξαναδουλέψω ποτέ για σας»! Η DC μάλιστα, ρίχνοντας αλάτι στις πληγές του θρυλικού κομίστα, όχι μόνο έκανε την ταινία παρά τη θέλησή του (και δεν του έδωσε δεκάρα τσακιστή), αλλά αργότερα έριξε στην αγορά και μια σειρά από κόμικς πάλι με τη δουλειά του Moore («Before Watchmen»)… Jerry Siegel και Joe Shuster: Οι δημιουργοί του Superman που έχασαν τα δικαιώματα του σουπερήρωα Ήταν το 1938 όταν οι Jerry Siegel και Joe Shuster έγραψαν και σχεδίασαν έναν ήρωα που ερχόταν ολοταχώς να γίνει σύμβολο των κόμικς: μιλάμε φυσικά για τον πανίσχυρο Superman! Τι πήραν οι δύο δημιουργοί για τον ανάρπαστο σουπερήρωα; Μα 130 δολάρια ακριβώς! Τόσα τους πλήρωσε η National Comics Publications, ο πρόδρομος της DC Comics, για τα δικαιώματα του χαρακτήρα. Παρά το γεγονός ότι το μυθικό δίδυμο συνέχισε να παράγει τις ιστορίες του ήρωα, η αμοιβή τους ήταν το λιγότερο εξευτελιστική, κι έτσι το 1947 οι Siegel και Shuster βρέθηκαν στο δικαστήριο για την ακύρωση του συμβολαίου τους με τη National Comics και την πλήρη επιστροφή των δικαιωμάτων του Superman σε αυτούς. Όσο παράδοξο κι αν μοιάζει, έχασαν! Κατέληξαν έτσι σε εξωδικαστικό συμβιβασμό και πήραν συνολικά 94.000 δολάρια για το βαρύ πυροβολικό των κόμικς, περνώντας έτσι το υπόλοιπο της ζωής τους βουτηγμένοι στη φτώχεια: ο Shuster πέθανε το 1992 «τυφλός και μόνος», όπως ήταν οι τίτλοι των εφημερίδων, ενώ ο Siegel προσπάθησε για άλλη μια φορά να αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς του το 1973, αν και έμελλε να χάσει και πάλι. Και ήταν η γενική κατακραυγή του κόσμου αλλά και η κολοσσιαία εκστρατεία της κοινότητας των δημιουργών κόμικς που ανάγκασαν τελικά την DC να δώσει στους Siegel και Shuster ετήσια αποζημίωση για τη δουλειά τους, τη δουλειά τους δηλαδή που γιγάντωσε την DC Comics και τη μετέτρεψε σε παγκόσμιο κολοσσό… Jack Kirby: Έτσι τιμάς έναν θρύλο των κόμικς Ήταν στη δεκαετία του 1980 όταν ο μυθικών διαστάσεων κομίστας συμβούλευε τα φιντάνια του χώρου να ακολουθήσουν άλλες καριέρες, καθώς «τα κόμικς θα σας ραγίσουν την καρδιά». Κι αυτό γιατί ο Jack Kirby, ο «Ντα Βίντσι των κόμικς», όπως τον αποκαλούσαν, το έζησε αυτό στο πετσί του. Ο θρύλος όχι μόνο εμπνεύστηκε την κατηγορία των αισθηματικών κόμικς, αλλά συνυπέγραψε και μια σειρά δημοφιλέστατων ηρώων, όπως οι Captain America, Fantastic Four, Incredible Hulk, Mighty Thor, Avengers, X-Men, και πολλούς πολλούς ακόμα! Επειδή όμως η Marvel Comics θεώρησε βολικά τη δουλειά του έργο εξωτερικού συνεργάτη, του αποστέρησε με το νομικό αυτό τερτίπι κάθε έννομο συμφέρον από τη μνημειώδη δουλειά του! Παρά το γεγονός ότι οι δύο πλευρές ήρθαν σε φιλικό διακανονισμό τον Σεπτέμβριο του 2014, η συμφωνία ήταν αρκούντως πενιχρή και ήρθε πολύ αργά για τον άνθρωπο που πρωτοπόρησε όσο κανείς στη σύγχρονη βιομηχανία των κόμικς: ο Jack Kirby είχε φύγει από τη ζωή 20 χρόνια νωρίτερα… Πηγή
  21. dc fandome: digital event της dc comics Όσα θυμάμαι, ότι μου ξέφυγε συμπληρώστε trailer του νέου batman δεν ήταν άσχημο αλλά ο bruce wayne μου θύμισε τους φίλους που είχα στο myspace το 2000 νέο trailer wonder woman 1984 ..θα δείξει trailer του Zack Snyder’s Justice League προσωπικά δεν περιμένω τίποτα το διαφορετικό.. πόσο να την αλλάξει την ταινία;; δλδ με τα μούτρα του αφλεκ τι θα κάνει;;;; χαχαα sneak peak The Suicide Squad 2 νέα βιντεοπαιχνίδια και και ένα teaser του black adam και πολλά νέα για titans,flash,aquaman κτλ (επίσης υπάρχει και trailer της νέας σαιζόν flash αλλά δεν το βάζω από άποψη γιατί την σιχαίνομαι την σειρά τοοοοσο πολύ χαχαχαχα )
  22. The Flash Mε αφορμή τα γυρίσματα της ταινίας Flash που μόλις ξεκίνησαν και την αποκάλυψη του logo, ήταν θέμα χρόνου να ανοίξουμε θέμα κι εδώ! Την ταινία έγραψε και σκηνοθετεί ο Andy Muschietti (IT, Mama), ενώ στον πρωταγωνιστικό ρόλο θα δούμε τον Ezra Miller σαν Barry Allen/Flash. Η ταινία θα εξερευνήσει κι άλλα σύμπαντα, ενώ θα ξαναδούμε τον Batman του Michael Keaton μετά από χρόνια. Ο Ben Affleck επιστρέφει σαν Batman, ενώ η Sasha Calle θα είναι η πρώτη κινηματογραφική Supergirl μετά από πολύ πολύ καιρό! Ακολουθεί το concept art της ταινίας που αποκαλύφθηκε στο περσινό DC Fandome, όπου πήραμε και μια πρώτη ματιά της στολής του Flash!
  23. Shazam! Fury of the Gods Mετά το εκπληκτικό Shazam του 2019, ήταν θέμα χρόνου να ανακοινωθεί μια συνέχεια. H πρώτη ταινία ήταν άκρως απολαυστική παρόλο που το στούντιο το καταδίκασε βάζοντας το να παίξει 3 εβδομάδες πριν το Avnegers Endgame. Μέχρι στιγμής έχουν γίνει ελάχιστα πράγματα γνωστά για την πλοκή, ενώ ξέρουμε πως το αρχικό cast θα επιστρέψει. Επιπλέον, έχουμε νέες προσθήκες μεγάλων ονομάτων όπως την Helen Mirren και την Lucy Liu, που θα υποδυθούν τις Hespera και Kalypso, αντίστοιχα. Την σκηνοθεσία αναλαμβάνει και πάλι ο ταλαντούχος David Sandberg!
  24. Zack Snyder's Justice League To Zack Snyder's Justice League αποτελεί το ολοκληρωμένο όραμα του σκηνοθέτη Zack Snyder για την ομώνυμη ταινία του 2017. Βγήκε από τη συνδρομητική πλατφόρμα HBO max και στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα από το Cosmote TV και το Vodafone TV στις 18 Μαρτίου του 2021. Η ύπαρξη του περιβόητου Snyder Cut άρχισε να συζητιέται μετά την προβολή της ταινίας Justice League το 2017. Ο Snyder είχε ολοκληρώσει περίπου το 85% της ταινίας, αλλά λόγω μιας οικογενειακής τραγωδίας και προβλημάτων με το στούντιο που δεν τον εμπιστευόταν, αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το πρότζεκτ και τα ηνία ανέλαβε ο Josh Wedon (Buffy the Vampire Slayer, The Avengers), που πραγματοποίησε reshots και άλλαξε και την αφηγηματική ροή της ταινίας, ενώ έκοψε πολλά subplots που εστιάζουν σε διάφορους χαρακτήρες. Η τελική εκδοχή θεωρήθηκε πολύ κακή από τους φαν αλλά και τους κριτικούς και ξεκίνησε η εκστρατεία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την προβολή της κανονικής ταινίας του Snyder με το γνωστό #releasethesnydercut. Τελικά το φιλμ επιβεβαιώθηκε από το HBOmax το 2020, ενώ ο Snyder, o Affleck και ο Leto επέστρεψαν ώστε να γυρίσουν επιπλέον περιεχόμενο και να ολοκληρώσουν το αρχικό όραμα του σκηνοθέτη. Το Zack Snyder's Justice League έχει διάρκεια 4 ώρες και 20 λεπτά. Η κεντρική πλοκή της ιστορίας παραμένει η ίδια με την πετσοκομμένη εκδοχή του 2017. Ο Steppenwolf, αναζητώντας την εξιλέωση του αφέντη του Darkseid, φτάνει την γη με σκοπό να συγκεντρώσει τα τρία μητρικά κουτιά (mother boxes) που φυλάνε οι άνθρωποι, οι Ατλάντιοι και οι Αμαζόνες. Ο Bruce Wayne συγκεντρώνει μια ετερόκλητη ομάδα υπερανθρώπων προκειμένου να σταματήσει η απειλή. Στη νέα εκδοχή τη μουσική επένδυση ανέλαβε ο Junkie XL, που ήταν και ο αρχικός συνθέτης της ταινίας, πριν ο Whedon τον αντικαταστήσει με τον Danny Elfman. Το aspect ratio της ταινίας είναι 4:3, κάτι που ήταν επιλογή του σκηνοθέτη μιας και θεωρεί πως προσφέρει μεγαλύτερο περιεχόμενο εικόνας. Λίγο πριν την προβολή της, η Warner Bros ξεκαθάρισε πως η canon ταινία για το σύμπαν της, είναι η εκδοχή του 2017, αν και μετά την επιτυχία της υπάρχουν σκέψεις για συνέχεια του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC από τον Zack Snyder. Το αρχικό όραμα του σκηνοθέτη ήταν η ταινία να είναι ασπρόμαυρη, ενώ μάλιστα είχε προσπαθήσει να κόψει υλικό από την εκδοχή του πριν τον διώξουν από το πρότζεκ κάνοντας την να είναι 2 ώρες και 40 λεπτά, αλλά το στούντιο την απέρριψε. Αρχικά το HBOmax σκεφτόταν να παρουσιάσει το έργο σαν σειρά τεσσάρων επεισοδίων, αλλά η ιδέα γρήγορα εγκαταλείφθηκε για νομικούς λόγους. Το επιπλέον μπάτζετ που δόθηκε στον Snyder για την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, ήταν 70 εκατομμύρια. Η ταινία είναι αφιερωμένη στη μνήμη της αδικοχαμένης κόρης του σκηνοθέτη, Autumn Snyder. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαϊου σε Blu Ray και 4k. Συντελεστές Ben Affleck - Bruce Wayne/Batman Henry Cavill - Superman/Clark Kent Gal Gadot - Wonder Woman/Diana Prince Ezra Miller - The Flash/Barry Allen Ray Fisher - Vic Stone/Cyborg Amy Adams - Lois Lane Jason Momoa - Arthur Curry/Aquaman Σενάριο: Chris Terrio Μουσική: Tom Holkenborg Φωτογραφία: Fabian Wagner Σκηνοθέτης: Zack Snyder
  25. Αυτήν την εβδομάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ οπότε πάμε να δούμε τι παίζει με το Dark Knights Metal: The Deluxe Edition. Γενικότερα είναι η πρώτη μου παρουσίαση εδώ, οπότε ελπίζω να σας αρέσει, αλλιώς μην πυροβουλείτε που λέει και ο Πύρρος Η αρχή του Metal ως event Αρκετοί έχουν πει ότι το New 52 δεν προσέφερε πολλά ουσιαστικά πράγματα για τη DC, αλλά αν υπάρχει κάτι που οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν είναι ότι το run του Scott Snyder και του Greg Capullo στο Batman ήταν κάτι ανανεωτικό και έβριθε εξαιρετικών στιγμών με κάποιες ιστορίες να μένουν κλασικές. Το 2017, με το run των δύο να έχει τελειώσει, η DC ανακοινώνει το Dark Nights: Metal στο Fan Expo Dallas με την επιστροφή των δύο συντελεστών. Η σειρά ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017 και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια όλου του story arc του Batman το οποίο έγραψε ο Snyder, συμπεριλαμβανομένων των καλύτερων ιστοριών του: The Court of Owls, Zero Year, Death of the Family, Endgame. Ο Snyder δήλωσε ότι «Γράφω το Metal όσο καιρό έγραφα και το Batman». Κάποιο από τα μέταλλα που παίζουν ρόλο στο Metal εμφανίζονται σε διάφορα σημεία στο run των Snyder-Capullo. Η ιδέα πίσω από την πλοκή του Metal Η ιδέα ενός νέου σκοτεινού Multiverse ήρθε στον Snyder βλέποντας τη σειρά Cosmos: A Spacetime Odyssey μαζί με το γιο του. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα της σκοτεινής ύλης οπότε αναρωτήθηκε πως θα ήταν να υπήρχαν σε αυτό το Πολυσύμπαν ακόμα περισσότερες διαφορετικές πιθανότητες, ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν που θα κρύβεται πίσω από όλα. Ουσιαστικά ένα Σκοτεινό Πολυσύμπαν είναι μια αντίθετη εκδοχή του κανονικού, γι’ αυτό και οι Earths έχουν αρνητικό πρόσημο πριν τον αριθμό τους και οι ήρωες κάθε μίας διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα στην Earth 12 του Πολυσύμπαντος και την Earth -12 του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος ο Bruce Wayne έχει σχέση με τη Diana. Στις Earths 32 και -32 ο Batman έχει δαχτυλίδι από το τάγμα των Green Lantern, ενώ στις Earths 11 και -11 όλοι οι ήρωες έχουν το αντίθετο φύλο από την Prime Earth π.χ Aquawoman, Superwoman, Wonderous Man κτλ. Ο Snyder παρουσιάζει εφτά διαφορετικές εκδοχές του Σκοτεινού Ιππότη, όλες με χαρακτήρα κακού και από διαφορετικές Earths του Σκοτεινού Πολυσύμπαντος, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω. Ταυτόχρονα κάποιες ακόμα ιδέες που είχε στο μυαλό του αφορούσαν έναν Batman που θα έμοιαζε στον Punisher, έναν σκοτεινό μάγο, έναν Batman ασθενή στο Άσυλο Άρκαμ μετά τη δολοφονία των γονιών του, ένα που θα έχει ενωθεί με τους εχθρούς του και έναν που θα είχε ενωθεί με το ίδιο το Gotham. Η όλη ιστορία γύρω από το Metal και τα tie-ins Στα ελληνικά θα δούμε το deluxe edition του Metal από τις εκδόσεις Οξύ που συμπεριλαμβάνει και τα τεύχη #1-6 της βασικής σειράς. Ωστόσο η όλη ιστορία είναι πολύ μεγαλύτερη και για αυτό έχει γραφτεί ένας μεγάλος αριθμός συμπληρωματικών τευχών και tie-ins. Έχω σκοπό κάποια στιγμή να φτιάξω αναλυτικό reading order με όλα τα τεύχη της σειράς. Κρατήστε ότι όλη η ιστορία έχει βγει σε τέσσερεις συγκεντρωτικές εκδόσεις, με το Metal Deluxe Edition να αποτελεί τη βασική και οι άλλες τρεις έχουν όλα τα tie-ins (Dark Days: The Casting, Dark Knights Rising, The Resistance). Μεταξύ αυτών και ιστορίες όπως το Gotham Resistance, το Bats Out of Hells που την πλαισιώνουν, καθώς και τεύχη αφιερωμένα στις σκοτεινές εκδοχές του Batman από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν. Σαν background reading για το Metal, καλό είναι να έχει διαβάσει κανείς τα Final Crisis, το run των Snyder-Capullo στο Batman, το Darkseid War και γενικότερα να έχει μια γνώση γύρω από τις ιστορίες Batman την τελευταία δεκαετία. Γενικότερα ωστόσο το Deluxe Edition του Metal επιλέχθηκε από την Οξύ γιατί είναι η όσο το πιο δυνατόν αυτόνομη κεντρική ιστορία από όλο το event. O Barbatos και εφτά διεστραμμένες εκδοχές του Batman Όπως είπαμε και πιο πάνω, ο Snyder είχε στο μυαλό του να παρουσιάσει πολλές διαφορετικές εκδοχές του Batman κι αυτό φροντίζει να κάνει κι εδώ. Βασικός κακός της ιστορίας μας είναι ο Barbatos ή Bat-God, ο οποίος καταστρέφει σύμπαντα και έχει ως σκοπό να καταστρέψει και το Πολυσύμπαν όπου ζουν οι ήρωές μας. Ισχυρίζεται ότι είναι η νυχτερίδα που είδε ο Bruce Wayne από το παράθυρο τη νύχτα που έγινε ο Batman. Ακολούθως υπάρχουν εφτά διαφορετικοί Batmen, οι οποίοι αποτελούν τους Dark Knights, την ομάδα του Barbatos και είναι οι εξής: 1) The Batman Who Laughs: Ο αρχηγός της ομάδας και ο Bruce Wayne της Earth -22. Ο συγκεκριμένος Batman αποτρελάθηκε από τον Joker στη δικιά του Earth ενώ τον είχε σκοτώσει. Είναι ο πιο γνωστός από όλους τους Dark Knights, καθώς αργότερα απέκτησε δικιά του σειρά και θα παίζει ρόλο και σε γεγονότα μετά το Metal. 2) Murder Machine: Ο Bruce Wayne της Earth -44 αποτελεί ένα cyborg που είναι φονική μηχανή. 3) Dawnbreaker: Πως θα ήταν αν ο Bruce Wayne ήταν ένας διεστραμμένος Green Lantern; Αυτό βλέπουμε με τον Dawnbreaker της Earth -32. 4) Merciless: O Bruce Wayne της Earth -12 που έχει το κράνος και τις δυνάμεις του θεού Άρη. 5) Red Death: O Bruce Wayne της Earth -52 που έχει κλέψει τις δυνάμεις της Speed Force. 6) Devastator: Από τις πιο επιβλητικές μορφές στους Dark Knights, έχει προσβληθεί από τον ιό του Doomsday, οπότε είναι μισός Doomsday και μισός άνθρωπος. Είναι ο Bruce Wayne της Earth -1. 7) Drowned: Εδώ δεν έχουμε Bruce, αλλά Bryce Wayne από την Earth -11, μία αμφίβια Batwoman με δυνάμεις που θυμίζουν Aquaman. Στοιχεία της ιστορίας: Σενάριο και σχέδιο Το Metal δεν είναι αυστηρά μία Batman ιστορία, αλλά εμπλέκονται πολλά μέλη της Justice League, του DC Universe, αλλά και ο The Dream από τη γνωστή σειρά The Sandman του Neil Gaiman. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο Hawkman με κάποια από τα tie-ins να δίνουν έμφαση. Όπως είπαμε τα μέταλλα παίζουν σημαντικό ρόλο στη σύνδεση των δύο συμπάντων. O Capullo χρησιμοποιεί σοφά τον κάθε του ήρωα και φροντίζει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον να τους αναπτύσσει όλους, ιδίως όμως τον Batman. Επίσης μου φαίνεται εξαιρετικό το πως ο Snyder παίρνει στοιχεία από ιστορίες αρκετών χρόνων και αφήνει εδώ μικρά references. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι το πόσο βάθος έχει η ιστορία. Ο Snyder πήρε ένα πράγμα όπως το Multiverse, το οποίο αρκετές ιστορίες εξερεύνησαν ή/και ξεχείλωσαν και το χρησιμοποίησε σαν βάση για κάτι πραγματικά καινούριο και ρηξικέλευθο. Το Dark Multiverse, οι συνδέσεις του, οι νέοι Batmen αποτελούν το έναυσμα για πάρα πολλές καινούριες ιστορίες κάτι που αποδεικνύεται με το πόσες διαφορετικές ιστορίες προέκυψαν από το Metal βλέπε No Justice, Year of the Villain, Death Metal κτλ. Κατά κάποιον τρόπο μου θυμίζει το πως ο Johns άνοιξε το δρόμο για ολοκαίνουριες ιστορίες με τα άλλα Lantern Corps. Αλλάζεις κάτι στη βάση και εμφανίζονται καινούριες προοπτικές. Ίσως εδώ μεροληπτώ λίγο, γιατί αγαπάω πολύ το δίδυμο Snyder-Capullo για να πω κάτι αρνητικό. Θεωρώ πως είναι μια πολύ καλή ιστορία στο σενάριο και λογικά θα αντέξει στο χρόνο. Το σχέδιο του Capullo είναι προσωπικά ακριβώς στα δικά μου γούστα. Δυναμικό και αναπτύσσεται πολύ όμορφα σε κάθε κεφάλαιο. Αξίζει πραγματικά να απολαύσετε την ποικιλία, νομίζω ότι πρόκειται για την καλύτερή του δουλειά μακράν χωρίς να έχω διαβάσει το Death Metal ακόμα. Είμαι όμως της άποψης ότι ποτέ δεν είχε ξαναδείξει τόσο σκοτεινό και τόσο έντονο ταυτόχρονα. Για να δώσουμε το full credit βέβαια, ο James Tynion IV, σταθερός συνεργάτης του Snyder και στο Batman συμμετέχει στο σενάριο, ενώ στο σχέδιο εκτός Capullo βλέπουμε τους Mike Janin και FCO Plascencia. Η έκδοση Αν και πρόκειται για μια ιστορία με πολλά tie-ins, νομίζω ότι είναι αρκετά καλή επιλογή της Οξύ αυτός ο τίτλος για τους λόγους που εξήγησα και πιο πάνω, αλλά και γιατί είναι από τα αρκετά γνωστά events της DC τα τελευταία χρόνια. H έκδοση είναι στα γνωστά ποιοτικά στάνταρ της Οξύ και προτείνεται ανεπιφύλακτα. Αν είχα μια ξενέρα προσωπικά είναι ότι πρόκειται για το Deluxe Edition, αλλά στο εξωτερικό ήταν hardcover ενώ εδώ είναι μαλακό το εξώφυλλο, οπότε δεν έχει την τεράστια διαφορά από την απλή trade paperback έκδοση του εξωτερικού. Καλή ανάγνωση σε όλους
×
×
  • Create New...