Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'anubis'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Γέλιο και συγκίνηση σε σφαγείο ψυχών Το αντιπολεμικό βιβλίο του Κ. Βόνεγκατ έγινε graphic novel Στις καινοτομίες του κόμικ συμπεριλαμβάνονται τα σύντομα στριπάκια (των τριών καρέ) που χρησιμοποιούνται για ένα γρήγορο φλας μπακ στο παρελθόν κάθε χαρακτήρα. Σάκης Ιωαννίδης «Έτσι είναι αυτά». Τρεις απλές, άχρωμες και άοσμες λέξεις είναι ο αφορισμός που επαναλαμβάνει συνεχώς ο Κερτ Βόνεγκατ στο πιο γνωστό του μυθιστόρημα, το «Σφαγείο Νούμερο 5». Η φράση, όμως, σύμφωνα με μελετητές του έργου του συγγραφέα, κρύβει τη φιλοσοφία του φαταλισμού, δηλαδή μια στάση ζωής όπου τα πράγματα είναι προδιαγεγραμμένα και εμείς είμαστε παθητικοί δέκτες τους. Γόνος ευκατάστατης οικογένειας Γερμανών μεταναστών στις ΗΠΑ, ο Βόνεγκατ γεννήθηκε το 1922 στην Ιντιάνα. Η ποτοαπαγόρευση και η οικονομική κρίση στις ΗΠΑ προκάλεσαν την οικονομική καταστροφή της οικογένειάς του και λίγα χρόνια αργότερα, το 1944, η μητέρα του αυτοκτόνησε. Ο Βόνεγκατ ήταν τότε 22 ετών, απόφοιτος του πανεπιστημίου Κορνέλ, αλλά και εθελοντής στο αμερικανικό πεζικό. Τρεις μήνες μετά τον θάνατο της μητέρας του έφυγε για το μέτωπο και βρέθηκε στη Μάχη των Αρδεννών, την τελευταία μεγάλης κλίμακας επίθεση των ναζιστικών δυνάμεων πριν από το τέλος του πολέμου. Ο ίδιος και περίπου 50 ακόμη Αμερικανοί ανιχνευτές πιάστηκαν αιχμάλωτοι και στάλθηκαν στη Δρέσδη. Ένα χρόνο μετά, η λεγόμενη «Φλωρεντία του Έλβα» ισοπεδώθηκε από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, σε μια επιχείρηση που άφησε πίσω της περίπου 25.000 νεκρούς. Το μέγεθος της καταστροφής προκάλεσε αντιδράσεις και θεωρήθηκε εγκληματικό, καθώς ο πόλεμος όδευε προς το τέλος του. Ο Βόνεγκατ και μερικοί ακόμα στρατιώτες επέζησαν επειδή κρύφτηκαν στο υπόγειο ενός παλιού σφαγείου. Οι εμπειρίες του συγγραφέα αποτέλεσαν το υλικό του βιβλίου που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1969 και θεωρείται πλέον ένα από τα κλασικά αντιπολεμικά αμερικανικά μυθιστορήματα, με στοιχεία μαύρου χιούμορ και επιστημονικής φαντασίας. Η ιστορία μεταφέρθηκε στο σινεμά το 1972, πετυχαίνοντας διακρίσεις στις Κάννες, αλλά αποτυγχάνοντας εμπορικά. Το 2013 ξεκίνησαν συζητήσεις για ένα ριμέικ από τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο και τον Τσάρλι Κάουφμαν, που όμως δεν κατέληξαν πουθενά. Ωστόσο, ο Καναδός σεναριογράφος Ράιαν Νορθ και ο Ισπανός εικονογράφος Αλμπέρτ Μοντέιθ πετυχαίνουν μια υποδειγματική μεταφορά τoυ «Σφαγείου Νούμερο 5» στη μορφή του graphic novel, που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis, διατηρώντας όλα τα στοιχεία που αποτυπώνουν τον παραλογισμό και τις συνέπειες του πολέμου στον ανθρώπινο ψυχισμό με άψογο, εφευρετικό σχεδιασμό και καρτουνίστικες πινελιές, που προκαλούν αυθεντικό γέλιο και συγκίνηση. Το «Σφαγείο» αφηγείται την ιστορία του Αμερικανού οπτομέτρη Μπίλι Πίλγκριμ, βετεράνου του βομβαρδισμού της Δρέσδης, ο οποίος «έχει ξεκολλήσει από τη ροή του χρόνου» χάρη στους εξωγήινους Τραλφαμαντοριανούς. Η εξωγήινη φυλή δεν πιστεύει στην ελεύθερη βούληση, ενώ θεωρεί ότι παρόν, παρελθόν και μέλλον είναι κάτι ενιαίο που δεν εξηγείται ούτε αλλάζει. Σήμερα, θα λέγαμε ότι αυτό το εξωγήινο «χάσιμο» του Πίλγκριμ είναι μια αλληγορία του συγγραφέα για να περιγράψει το μετατραυματικό στρες των βετεράνων, οι οποίοι δεν μπορούν ποτέ να επιστρέψουν σε μια φυσιολογική ζωή. Το ενδιαφέρον με το κόμικ είναι ότι δεν χρειάζεται να έχει διαβάσει κανείς το βιβλίο του Βόνεγκατ για να ακολουθήσει την ιστορία. Σε μια πολύ έξυπνη κίνηση, οι δύο δημιουργοί δηλώνουν τις προθέσεις του συγγραφέα, την αρχή και το τέλος της ιστορίας και τους πρωταγωνιστές στις πρώτες σελίδες του βιβλίου. «Δεν θα υπάρχει κανένας Τζον Γουέιν στο δικό μου βιβλίο», βλέπουμε να λέει ο Βόνεγκατ στην πρώτη σελίδα και πράγματι, το δικό του βιβλίο δεν μιλάει για ήρωες και καθήκον, αλλά για τον πόλεμο που παίρνει ανθρώπους, όπως τον Μπιλ Πίλγκριμ, ρουφάει την ανθρωπιά τους και τους αποκτηνώνει. Έτσι είναι αυτά. Καινοτομίες Η ιστορία δεν ακολουθεί γραμμική αφήγηση. Αντιθέτως, από τον χειμώνα του 1944 μεταφερόμαστε στην παιδική ηλικία του Πίλγκριμ, στην ψυχιατρική κλινική που νοσηλεύθηκε, στα χρόνια μιας πλασματικής ευτυχίας και ξανά στα τρένα της Δρέσδης, με εναλλαγές που γίνονται ομαλά σε αλλαγές σελίδων ή με διαφορετικούς χρωματισμούς. Στις καινοτομίες του κόμικ θα πρέπει να συμπεριλάβουμε τα σύντομα στριπάκια (των τριών καρέ) που χρησιμοποιούνται για ένα γρήγορο φλας μπακ στο παρελθόν ενός χαρακτήρα, τις σελίδες όπου ο Κερτ Βόνεγκατ υποτίθεται πως συναντάει τον Πίλγκριμ και κρατάει σημειώσεις για τον πόλεμο, αλλά και τη vintage εικονογράφηση των σελίδων που αναφέρονται στο alter ego του Βόνεγκατ, τον αποτυχημένο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Κίλγκορ Τράουτ. Τίποτε από όλα αυτά, ωστόσο, δεν μειώνει την αίσθηση της φρίκης του πολέμου που κυριαρχεί στο κόμικ. Η καλλιτεχνική αρτιότητα και ομορφιά οξύνει τις αντιθέσεις ακόμη περισσότερο. Τέλος, πολύς λόγος έχει γίνει για τον υπότιτλο του βιβλίου, «Η Σταυροφορία των Παιδιών», κάτι που εξηγείται μοναδικά μέσα στην ιστορία. Σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων, ο Πίλγκριμ νοσηλεύεται μετά το πρώτο του, μάλλον, ψυχωσικό επεισόδιο και οι δύο μεσήλικοι αξιωματικοί προσέχουν το νεαρό της ηλικίας του. «Είχαμε ξεχάσει πως τον πόλεμο τον έδιναν μωρά. Όταν είδα αυτά τα φρεσκοξυρισμένα πρόσωπα, σοκαρίστηκα. “Θεέ μου, Θεέ μου”, μονολογούσα, “πρόκειται για τη Σταυροφορία των Παιδιών”». Πηγή
  2. 1453: Ένα ελληνικό graphic novel με φόντο την Άλωση Οι δημιουργοί του «1453», Ορέστης Μανούσος και Νίκος Παγώνης, μιλάνε στην ATHENS VOICE για τη νέα έκδοση του συναρπαστικού graphic novel. Μάνος Νομικός Συνέντευξη με τους δημιουργούς του graphic novel «1453», με φόντο την άλωση της Κωνσταντινούπολης, Ορέστη Μανούσο και Νίκο Παγώνη. 1453. H Bυζαντινή Aυτοκρατορία έχει παρακμάσει αλλά συνεχίζει να είναι το τελευταίο προπύργιο του χριστιανισμού στην Aνατολή. H πρωτεύουσά της, η Kωνσταντινούπολη -η πιο θαυμαστή πόλη του κόσμου, ο προαιώνιος πόθος χριστιανών και μουσουλμάνων-πολιορκείται από τους Oθωμανούς. O Nικηφόρος Kαλλέργης είναι ένας νεαρός τοξότης από τη Bενετοκρατούμενη Kρήτη που εντάσσεται εθελοντής στη δύναμη των Kρητών -φημισμένων τοξοτών- που φεύγουν για να υπερασπιστούν την Πόλη. Mέσα από το ημερολόγιό του, καταγράφει τα γεγονότα όπως τα έζησε ο ίδιος σαν απλός στρατιώτης κατά τη διάρκεια του πιο σημαντικού γεγονότος της εποχής του – της πτώσης της Bασιλεύουσας. Αυτή είναι η ιστορία του «1453» (εκδόσεις Anubis), ένα graphic novel που πρωτοδιαβάσαμε πριν από αρκετά χρόνια –πριν από την μεγάλη άνθιση των ελληνικών graphic novels- και το 2021 ξανασυστήνεται με νέα έκδοση. Μπορεί φέτος να γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση αλλά τα πάντα συνδέονται –με τον τρόπο τους- με γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας όπως ήταν η Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Με φόντο μια από τις πιο τραγικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας, οι δημιουργοί του «1453», ο Ορέστης Μανούσος στο σενάριο και ο σχεδιαστής Νίκος Παγώνης, μιλάνε στην ATHENS VOICE για τη νέα έκδοση. Μέσα από την ιστορία ενός νεαρού τοξότη, είναι το «1453» ένα graphic novel για την άλωση της Κωνσταντινούπολης; Oρέστης Μανούσος: Θα έλεγα το αντίστροφο. Πρόκειται για την ιστορία ενός νέου τοξότη της εποχής, με φόντο την πολιορκία και την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Δεν είναι ένα «ξερό» χρονικό της άλωσης, μολονότι η αλληλουχία των γεγονότων είναι ιστορικά ακριβής. Είναι μάλλον μια ανθρώπινη ιστορία η οποία εξελίσσεται εν μέσω ενός κοσμοϊστορικού γεγονότος. Νίκος Παγώνης: Να συμπληρώσω ότι το graphic novel δεν φιλοδοξεί να διδάξει ιστορία. Το 1453 είναι ένα graphic novel που χρησιμοποιώντας την ιστορία του νεαρού Κρητικού, μας δείχνει κάποιες όψεις από τις κοινωνικές συνθήκες την εποχή της Άλωσης. Οι εσωτερικές διαμάχες και διαφωνίες της κοινωνίας, η στρατιωτική κατάσταση, οι δεισιδαιμονίες, οι έχθρες και πολλά άλλα στοιχεία από τη ζωή του τότε, παρελαύνουν στο σήμερα, με έναν, κατά τη γνώμη μου, πολύ έντεχνο τρόπο. Η ιστορία του νεαρού τοξότη είναι η ιστορία της άλωσης κινηματογραφικά. Ο ελληνισμός «χάνει» τη Βασιλεύουσα του, την ίδια ώρα που ο ήρωας «χάνει» την αγάπη του. 1453 © Anubis O νεαρός τοξότης Νικηφόρος Καλλέργης θα μπορούσε να ήταν ένα υπαρκτό ιστορικό πρόσωπο; Τι μας διδάσκει ή μας λέει η ιστορία του; Ορέστης Μανούσος: Παρ' όλο που ο ήρωας είναι φανταστικό πρόσωπο, το όνομα Καλλέργης απαντάται σε έγγραφα και μαρτυρίες από τον 12ο μ.Χ. αιώνα, καθώς ήταν από τις οικογένειες εκείνες των Βυζαντινών ευγενών που ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Β' έστειλε στην Κρήτη. Οπότε υπό μια έννοια θα μπορούσε μέσα στο απόσπασμα εκείνο των Κρητών τοξοτών που έσπευσαν να υπερασπιστούν την Κωνσταντινούπολη το 1453, να βρίσκεται κάποιος νεαρός τοξότης με το όνομα Νικηφόρος Καλλέργης. Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, η ιστορία του Νικηφόρου είναι μια ανθρώπινη ιστορία. Ο ίδιος κι οι σύντροφοί του δεν είναι ούτε υπεράνθρωποι, ούτε άτρωτοι στους πειρασμούς κι οι αντιδράσεις τους, όταν έρχονται αντιμέτωποι με τον αναπόφευκτο χείμαρρο της ιστορίας, ποικίλουν, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης. Σκοπός ήταν να δημιουργηθεί μια ιστορία με «συνηθισμένους» χαρακτήρες (όσο μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο για ανθρώπους που μας χωρίζουν περίπου 600 χρόνια), οι οποίοι βρίσκονται εν μέσω ενός ασυνήθιστου γεγονότος, που ξεπερνά κατά πολύ τους ίδιους. Νίκος Παγώνης: Η παρουσία μιας ομάδας Κρητικών τοξοτών, ιστορικά είναι τεκμηριωμένη. Η προσωπικότητα του πρωταγωνιστή είναι Κρητικής καταγωγής σίγουρα, εξάλλου την γράφει ένα βέρος Κρητικός που ξέρει και Ιστορία (γέλια). Νίκος Παγώνης και Ορέστης Μανούσος Ποιες ήταν οι προκλήσεις και δυσκολίες γράφοντας το «1453»; Κάνατε έρευνα γύρω από τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο; Ορέστης Μανούσος: Η μεγαλύτερη πρόκληση σε έργα που λαμβάνουν χώρα σε ιστορικές περιόδους, είναι η μεταφορά μιας ατμόσφαιρας που απέχει πολύ από την δική μας εποχή και καθημερινότητα. Στην προκειμένη περίπτωση, ο χρόνος που χωρίζει την καθημερινότητα του Νικηφόρου και των συντρόφων του από την δική μας, είναι περίπου 6 αιώνες. Η μεταφορά, λοιπόν της ατμόσφαιρας αυτής, δεν γίνεται μόνο με την απεικόνιση κτισμάτων-ορόσημων (όπως π.χ. η Αγία Σοφία, ή τα τείχη), αλλά με την όσο το δυνατόν πλησιέστερη απόδοση των λεπτομερειών που δεν παίζουν και τόσο μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, αλλά έχουν ουσιαστικό ρόλο στην διαμόρφωση της εν λόγω ατμόσφαιρας. Έγινε εκτεταμένη έρευνα σε Ελληνική και ξένη βιβλιογραφία, τόσο για τις ενδυμασίες της εποχής (Οθωμανών, αλλά και Βυζαντινών), όσο και για τις συνοικίες της Πόλης, τα ονόματα και τις συνήθειες των ανθρώπων, μέχρι και για τις ιαχές των Οθωμανών. 1453 © Anubis Γιατί διαλέξατε ένα graphic novel σαν εκφραστικό μέσο και όχι ένα βιβλίο; Ορέστης Μανούσος: Η επιλογή του μέσου έγινε σε συνεργασία με τον εκδότη. Ως ένας από τους πρωτοπόρους στον τομέα αυτόν, η εκδότρια εταιρεία αποφάσισε να επενδύσει πάνω στην δημιουργία ενός αμιγώς ελληνικού graphic novel, στα πρότυπα αντίστοιχων παραγωγών του εξωτερικού. Σε προσωπικό επίπεδο - και ως λάτρης των κόμικς και των graphic novels γενικότερα - πιστεύω ότι το μέσο αυτό ταίριαζε τόσο στον δικό μου τρόπο έκφρασης όσο και στο προφίλ της εταιρείας. Ένας ακόμη λόγος που οδήγησε στην επιλογή του μέσου αυτού, θεωρώ πως ήταν η έλλειψη εικονογραφημένων μυθιστορημάτων που εκτυλίσσονται την περίοδο αυτή, σε αντίθεση με τον αριθμό των μυθιστορημάτων (κι αυτά κυρίως από ξένους συγγραφείς). Ποιες ήταν και οι δικές σου προκλήσεις σχεδιάζοντας το «1453»; Έκανες και εσύ τη δική σου προσωπική έρευνα, ψάχνοντας στοιχεία όπως στολές και οπλισμός της εποχής, κτίρια κλπ; Νίκος Παγώνης: Η δουλειά που ρίξαμε στην έρευνα δεν περιγράφετε. Κατέβασα ότι οπτικό υλικό υπήρχε εκείνη τη στιγμή στο διαδίκτυο για μελέτη και reference. Το project κράτησε περίπου ένα χρόνο που ήταν καλό χρονικό διάστημα για να «χωνέψω» τη δομή της Πόλης. Σε κάθε σκηνή, σε κάθε κάδρο, ότι φαίνεται στο φόντο είναι μελετημένο, επειδή είχαμε αποφασίσει από πριν τα σημεία που θα εξελίσσονταν οι σκηνές. Το λιμάνι, ο Κεράτιος, οι συνοικίες, η αγορά, ο κόσμος, οι στρατιώτες όλα «μυρίζουν» τη μυρωδιά της Πόλης. Οι αγαπημένες μου σκηνές ήταν γύρω και πάνω στα τείχη. Προσπάθησα να μεταφέρω την ένταση και την αγωνία των πολιορκούμενων, την κούραση και τα ξενύχτια στις πολεμίστρες, τη βρώμα των καπνών και τις φωτιές, όλα όσα μπορούσα να φανταστώ και να αποτυπώσω, όσο πιο ρεαλιστικά μπορούσα. Μετά την έκδοση βέβαια, δεν ήθελα να ούτε να δω, ούτε να ακούσω για την Κωνσταντινούπολη για πολύ καιρό (γέλια). 1453 © Anubis Ποια ήταν η σχέση ανάμεσα στον συγγραφέα κόμικς και τον σχεδιαστή; Πώς δουλέψατε μαζί και επήλθε η ισορροπία και επικοινωνία; Ορέστης Μανούσος: Η συνεργασία μας με τον Νίκο ήταν εξαιρετική. Ο σχεδιασμός της ιστορίας γινόταν από κοινού μετά από μελέτη, συζήτηση και ανάλυση της κάθε σκηνής. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι συναντιόμαστε στο ατελιέ του, συζητούσαμε εξονυχιστικά τις σελίδες που επρόκειτο να σχεδιαστούν, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, φτιάχνοντας ένα προσχέδιο της κάθε σκηνής. Μπορεί αυτό να κρατούσε ώρες, αλλά ήταν μια πολύ δημιουργική κι ευχάριστη διαδικασία. Ο Νίκος είναι εξαιρετικός συνεργάτης, με τρομερό χιούμορ, αλλά και πολύ εμπειρία και γνώσεις που του επέτρεπαν να αντιμετωπίζει με επιτυχία την κάθε δυσκολία που ενδεχομένως να προέκυπτε στον σχεδιασμό (είτε επρόκειτο για θέμα προοπτικής, φωτισμού, είτε οτιδήποτε άλλο). Νίκος Παγώνης: Η συνεργασία ήταν εξαιρετική γιατί είχε πολύ γέλιο και χαρά. Από την αρχή οι τρεις μας, σχεδιαστής, συγγραφέας και εκδότης αναπτύξαμε αυθόρμητα μια πολύ καλή σχέση εμπιστοσύνης και επαγγελματισμού. Πήραμε νωρίς, ομόφωνα, σημαντικές αποφάσεις για το ύφος, το στυλ, το μέγεθος κ.λπ. και έτσι δεν είχαμε μπρος-πίσω. Αν θυμάμαι καλά, μόνο μία σκηνή αλλάξαμε και την ξαναστήσαμε (για το καλό της ιστορίας). Ακόμη κι όταν συνειδητοποιήσαμε ότι πρέπει να αυξήσουμε αρκετά, τον αριθμό των σελίδων, ο εκδότης συμφώνησε. 1453 © Anubis Υπάρχουν σχέδια για επόμενα κεφάλαια του «1453»; Ορέστης Μανούσος: Η αλήθεια είναι πως το 1453 σχεδιάστηκε εξ' αρχής ως αυτοτελής ιστορία. Είναι κι ο τύπος εκείνος της ιστορίας που δεν αφήνει περιθώρια για συνέχειες. Πρόκειται για το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Η ιστορία του Νικηφόρου Καλλέργη κλείνει με το τέλος ενός ιστορικού κύκλου που ξεκίνησε από την ύστερη αρχαιότητα και ολοκληρώθηκε κατά την Αναγέννηση. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το 1453 είναι ένα απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Νικηφόρου Καλλέργη. Μας περιέγραψε το πώς βίωσε ο ίδιος το γεγονός που τον σημάδεψε όσο κανένα άλλο στην ζωή του. Η εποχή του έχει πια παρέλθει. Η ροή της ιστορίας, όμως, είναι συνεχής κι όπως ένας κύκλος κλείνει, έτσι ανοίγει ένας καινούριος. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποιος απόγονος του Καλλέργη να έχει να μας διηγηθεί το πώς έζησε ο ίδιος κάποιο άλλο ιστορικό γεγονός... Πηγή
  3. Supeman: Brithright Αν θα έπρεπε να διαλέξω ένα κόμικ του Superman, που με έκανε να αγαπήσω τον χαρακτήρα, τότε σίγουρα θα διάλεγα το Superman: Birthright. Εκδόθηκε σαν μίνι σειρά στις ΗΠΑ από τον Σεπτέμβριο του 2003 έως τον Σεπτέμβριο του 2006, ενώ στην χώρα μας πρωτοκυκλοφόρησε το 2005, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού DC Universe της Anubis και στη συνέχεια ολόκληρη η ιστορία βγήκε σε ένα δίτομο έργο. Το σενάριο το γράφει ο Mark Waid, ενώ στο σχέδιο και στα μελάνια είναι οι Leinil Francis Yu και Gerry Alanguilan αντίστοιχα. Ενώ αρχικά το Birthright δεν είχε σκοπό να εκδοθεί σαν μια ιστορία origin του χαρακτήρα, η DC άλλαξε γνώμη χρησιμοποιώντας το για να αντικαταστήσει το The Man of Steel του Byrne, κάνοντας το το επίσημο origin του Superman (έστω και προσωρινά!) H ιστορία αφορά ένα καθαρό origin του χαρακτήρα, πλήρως προσαρμοσμένο στα δεδομένα του 21ου αιώνα. Ακολουθούμε τον Κλαρκ Κεντ από την φυγάδευση του από τον πλανήτη Krypton, μέχρι την άφιξη του στo Smallville (Fun fact! ο Jonathan και η Martha Kent μοιάζουν επίτηδες στους αντίστοιχους ηθοποιούς της τηλεοπτικής σειράς Smallville που παιζόταν τότε!) αλλά και τη γνωριμία του με τον Lex Luthor και την Lois Lane. Υπό το πρίσμα μιας τρομερής απειλής, ο Κλαρκ θα ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό και στο πρόσωπο του θα μετουσιωθούν οι αξίες του Krypton αλλά και της Γης. Από τον Mark Waid είχε ζητηθεί να δημιουργήσει μια ιστορία, στην οποία ο αναγνώστης του 21ου αιώνα θα μπορούσε να ταυτιστεί. Φυσικά, ο Waid ανέλαβε με μεγάλη του χαρά το πρότζεκτ μιας και ήταν μεγάλος φαν από το 1978 λόγω της ομώνυμης ταινίας. Ο σκοπός του ήταν να δώσει περισσότερη έμφαση στον Clark Kent, μιας και αυτός είναι ο χαρακτήρας με τον οποίο μπορούν να ταυτιστούν και εμβάθυνε στη ψυχοσύνθεση και τα κίνητρα πίσω από τις ηρωικές πράξεις του. Επιπλέον, ο Waid προσπάθησε να αποφύγει την κλασσική προσωποποίηση της Αμερικάνικης κουλτούρας προς το άτομο του και τον χειρίστηκε όπως ακριβώς θα χειριζόταν έναν πολίτη του κόσμου. Επιπλέον, αποφάσισε να αφήσει στην άκρη την ατσούμπαλη εικόνα που είχε ο Κλάρκ όταν δεν φορά την στολή και τον έβγαλε στην ενεργό δράση σαν κανονικό δημοσιογάφο και όχι σαν ένα απλό δακτυλογράφο. Βασικές ιδέες της ιστορίας πέρασαν στην ταινία Άνθρωπος από Ατσάλι (2013) το οποίο ο Waid το σιχάθηκε ( ) και στο Batman v Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης (2016). Η ελληνική έκδοση της Anubis
  4. Όταν σε λένε Φρανκ Μίλερ, και έχεις καταφέρει να ανανεώσεις τον χαρακτήρα του Μπάτμαν, καθώς και να συνδέσεις για πάντα το όνομα σου με τον χαρακτήρα του Daredevil, σαν να τον είχες δημιουργήσει εσύ, έχεις κάνει και ένα πέρασμα ως σεναριογράφος στο Χόλιγουντ, έχεις γενικά φτάσει σε επίπεδα σούπερ σταρ στον χώρο των κόμικς και δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα, αλλά παρόλα αυτά έχεις θέματα και να βγάλεις από μέσα σου και επιρροές από τις ταινίες νουάρ και δημιουργούς όπως ο Will Eisner και ο Bernard Krigstein να επιμένουν στο να βρουν έδαφος για να εκδηλωθούν, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι το Sin City, μια πόλη που κανείς δεν είναι αθώος ή άσπιλος, αλλά οι καλοί ξεχωρίζουν από τους εντελούς σάπιους από το υποτυπώδη κανόνα ηθικής και αλληλοσυμπαράστασης που φροντίζουν να ακολουθούν. Επίσης δεν μπορεί παρά να είναι δική σου ιδιοκτησία, για να δείξεις τα πράγματα όπως ακριβώς θες εσύ. Και ακριβώς αυτό είναι το Sin City, μια σπουδή στο νουάρ και τον αρνητικό χώρο της σελίδας, στις εμμονές του Μίλερ και στην σκληρή αγάπη του για τους χαρακτήρες, ένα μέσο για να γίνει όσο τραχύς ή τρυφερός θέλει να γίνει, χωρίς φόβο αλλά πάρα πολύ πάθος, το οποίο καθορίζει τις πράξεις και τις αντιδράσεις των πρωταγωνιστών του κάθε τόμου, έρμαια της μοίρας τους. Άλλο ένα χαρακτηριστικό της είναι τα χρονικά μπρος-πίσω, πράγμα που επιτρέπει σε προγενέστερους χαρακτήρες να ξανακάνουν την εμφάνιση τους, χτίζοντας έτσι μια μεγάλη μετά-αφήγηση, η οποία εμπλουτίζει την αφανή πρωταγωνίστρια της σειράς, την αμαρτωλή πόλη, η οποία λειτουργεί σαν φαρμάκι στην ψυχή των κατοίκων της. Και φυσικά υπάρχουν τα σποραδικά χρώματα της τότε συζύγου του Μίλερ της Λυν Βάρλεϊ, η οποία κάνει την δική της συμβολή σε καρέ και σελίδες που χρειάζεται να δώσει ο αναγνώστης προσοχή. Η σειρά πρωτοεμφανίστηκε στις σελίδες του Dark Horse Presents τον Απρίλιο του 1991, και ολοκληρώθηκε μετά από 13 τεύχη, τον Ιούνιο του 1992. Έκτοτε, βγήκαν άλλες έξι περιπέτειες, από τις οποίες, με εξαίρεση το Αξίες Οικογένειας (Family Values) που βγήκε κατευθείαν ως Graphic Novel, όλες οι υπόλοιπες είχαν βγει αρχική ως τευχάκια και μέρη ανθολογίων, πριν βγουν σε τόμους. Η σειρά ευτύχησε να γίνει η πιο πιστή μεταφορά κόμικ στην οθόνη, ήδη θρυλική πριν την ανακαλύψει το Χόλιγουντ. Υπό άλλες συνθήκες, αυτή θα ήταν και αφορμή για κάποιον εκδότη για να την μεταφράσει στην γλώσσα μας, αλλά σε αυτή την περίπτωση είχε μεριμνήσει ήδη η Μαμούθ Κόμιξ, η οποία ξεκίνησε την σειρά από το 1998, βγάζοντας τους 2 πρώτους τόμους, το Αμαρτωλή Πόλη και το Η Κυρία Θέλει Φόνο. Το 1999 έβγαλε τον τρίτο φόνο, το Το Μεγάλο Ξεπάστρεμα και κάπου εκεί ξεκίνησα να αγοράζω τους τόμους και εγώ, με την πληροφορία που είχα πάρει τότε να λέει πως ο πρώτος τόμος είχε ήδη βγει σε δεύτερη έκδοση. Κανονικά κάπου εκεί θα είχε σταματήσει η κυκλοφορία, καθώς δεν πρέπει να πήγαν τόσο καλά όσο θα ήθελαν οι πωλήσεις των επόμενων τόμων, αλλά η έλευση της ταινίας το 2005, έκαναν το όνομα του Μίλερ εμπορεύσιμο και σε ένα πιο κάζουαλ κοινό, οπότε, 2-3 μήνες μετά την κυκλοφορία της, η Μαμούθ συνέχισε και με το τέταρτο τόμο, το Αυτός ο Σάπιος Μπάσταρδος. Μέσα στο 2007 επανακυκλοφόρησαν μάλιστα οι 4 πρώτοι τόμοι, με τον σχεδιασμό που επιμελήθηκε ο Chip Kidd και οι συνεργάτες του για την Αμερικάνικη αγορά το 2005, ένας σχεδιασμός που στόχευε στην ομοιογένεια στο ράφι/βιβλιοθήκη του συλλέκτη και που περιλάμβανε και ένα συνεκτικό σχέδιο στην ράχη των 7 τόμων, κάτι που φυσικά μπορούσε να γίνει μόνο με την γνώση πως η σειρά μάλλον έχει ολοκληρωθεί και δεν σχεδιάζει συνέχειες ο δημιουργός. Κατά την επανέκδοση, ο υπότιτλος του πρώτου τόμου άλλαξε στο Το Δύσκολο Αντίο (Αμαρτωλή Πόλη). Τον Νοέμβριο του 2007, λίγους μήνες μετά την επανέκδοση της σειράς, βγήκε και ο πέμπτος τόμος, το Αξίες Οικογένειας και ο έκτος, με τον τίτλο Πιστόλια, Πουτάνες και Ποτά τον Ιούνιο του 2008... και κάπου εκεί σκάλωσε η σειρά πάλι, φαινομενικά για πάντα, παρόλο που η Μαμούθ είχε καταχωρήσει ήδη από την κυκλοφορία του πέμπτου τόμου το ISBN και του τελευταίου. Το 2012 ήρθε η ώρα της Anubis να πάρει τα δικαιώματα στα έργα του Φρανκ Μίλερ, ξεκινώντας την εκ νέου έκδοση της σειράς με τον σχεδιασμό του 2010, βγάζοντας τον πρώτο τόμο τον Ιανουάριο και τον δεύτερο τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Το μέγεθος των τόμων μίκρυνε σημαντικά, σε μεγέθη απλού βιβλίου. H Anubis άλλαξε και την μετάφραση των τόμων, καθώς και τους τίτλους της. Δεν ξέρω πως τα πήγε αυτή η έκδοση, ξέρω όμως πως είχαν καταχωρήσει και το ISBN του τρίτου τόμου από τις αρχές του 2013, αλλά δεν έχει δημοσιευτεί μέχρι σήμερα. Όλα έδειχναν πως άλλη μια προσπάθεια έκδοσης της σειράς θα παρέμενε ημιτελής... ...μέχρι που αποφάσισε να βγάλει η Μαμούθ και τον τελευταίο τόμο, το Για Κόλαση Αλέρετούρ, τον Ιούνιο του 2016, 8 χρόνια μετά την τελευταία κυκλοφορία τους! Κίνηση που όπως ακούγεται έγινε με την βοήθεια του Public, για να έχει την δυνατότητα να παρέχει σε προσφορά όλη την σειρά. Η ενασχόληση του Μίλερ με το Sin City τον ενθάρρυνε ώστε να γίνει πιο τολμηρός και προβοκάτορας και στα υπόλοιπα έργα του, ιδιόκτητα και μη, αντλώντας δομικά στοιχεία από αυτό εφεξής. Είναι ξεκάθαρο σημείο καμπής στην πορεία του ως δημιουργού. Ανάλογα που στέκεται ο καθένας, αυτό είτε είναι καλό και τον βοήθησε να εξελιχθεί, ή είναι το σημείο που άρχισε να... παραξενεύει. Είναι αυτό που είναι όμως και κανείς δεν μπορεί να μειώσει την επιρροή που είχε αυτή η μετάβαση του, σχεδιαστική και σεναριακή, σε άλλους καλλιτέχνες. Το σίγουρο είναι πως προτείνεται η ανάγνωση ενός από τους πρώτους τόμους τουλάχιστον σε όλους τους αναγνώστες κόμικς, για να δουν άλλη μια από τις μορφές που μπορεί να πάρει η τέχνη. Αν η ανάγνωση είναι στα Ελληνικά, θα πρότεινα να το κάνετε στην έκδοση της Μαμούθ. Δεν έχω διαβάσει τις μεταφράσεις του Μανούσου για την Anubis, αλλά άλλα δείγματα του μου έχουν δείξει πως κινείται σε ασφαλή μονοπάτια, ενώ της Μαμούθ ξέρω πως είναι στο ύφος γραφής του συγγραφέα.
  5. Πρώτη Κυκλοφορία: (Έκδοση Anubis) 24-02-2012 (Έκδοση Οξύ) 12-01-2020 Υλικό Τευχών: The Avengers v4 01-12 (19-05-2010/20-04-2011) Ένα από τα πράγματα που χρειάζεται να αποδεχτεί ένας αναγνώστης που για τον Α ή Β λόγο ακολουθεί μόνο ή κυρίως τις Ελληνικές εκδόσεις, είναι το γεγονός πως κάποιοι τίτλοι μπορεί να μην συνεχίσουν ποτέ πέρα από το αρχικό storyline ή να τους δει άξαφνα μετά από πολλά χρόνια, όταν θα έχει ξεχάσει τι έχει προηγηθεί. Ακριβώς αυτό έχουμε και εδώ με την παρούσα σειρά του Bendis η οποία έβγαλε 35 τεύχη συνολικά στην Αμερική από το 2010 μέχρι και το 2013, με τα έξι από αυτά να βγαίνουν στην χώρα μας το 2012 από την Anubis σε 6 ισάριθμα μονά τεύχη με αφορμή την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας των Εκδικητών στους κινηματογράφους. Σχεδόν 8 χρόνια μετά, μια άλλη εκδοτική, η Οξύ, έρχεται να βγάλει τα επόμενα 6 (ή 7, θα δούμε στο επόμενο τεύχος) τεύχη σε 2 αντίστοιχα δικά τους τεύχη, με την συνεργασία της εφημερίδας Έθνος. Κοινός παρανομαστής και στις δύο περιπτώσεις, ο μεταφραστής/επιμελητής Σάββας Αργυρού που προφανώς διάλεξε τα τεύχη που τελικά κυκλοφόρησαν και τις δύο φορές. Ευχαριστώ τον leonidio για τα εξώφυλλα από την σειρά της Anubis. Η σειρά της Anubis βρίσκει την βασική τριάδα των Εκδικητών (Στιβ Ρότζερς, Τόνι Σταρκ, Θορ) μονιασμένη ξανά μετά τα γεγονότα του Civil War, με τον Ρότζερς να έχει αναλάβει την διεύθυνση της Ασπίδα, μετά από την θητεία του Νόρμαν Όσμπορν και του Τόνι στο ίδιο πόστο, που οδήγησε σε καταστροφικά αποτελέσματα. Ευθύς εξαρχής μπλέκουν σε μια περιπέτεια με παράξενα φαινόμενα, μιας και ένα γεγονός στο μέλλον που έχουν προκαλέσει οι απόγονοι τους, έχει αποσταθεροποιήσει το σύμπαν. Η ομάδα πρέπει να ταξιδέψει στο μέλλον και να πολεμήσει με το Ούλτρον, ενώ παράλληλα πρέπει να αποτρέψουν τους απογόνους τους από το να πράξουν ακριβώς το ίδιο. Εδώ ο Μπέντις κάνει μια καλή αρχή, προκαλώντας και κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, σε μια απλή αλλά διασκεδαστική μπλοκμπαστεριά, με τον Ρομίτα Τζ. να παρέχει τα πανοραμικά πλάνα/καρέ (love him or hate him, ξέρει την δουλειά του). Ο τίτλος αποτελεί ουσιαστικά τις πρώτες βάσεις για το Age of Ultron event που βγήκε το 2013. Η συνέχεια από τις εκδόσεις Οξύ, μας φέρνει στο δεύτερο storyline όπου ένας τριτοκλασάτος κακοποιός τους, ο Χουντ, τον οποίο προσπάθησαν να προμοτάρουν για χρόνια ανεπιτυχώς ως τον νέο πιθανό Κίνγκπιν (ο αρχιμαφιόζος του σύμπαντος της Marvel), αποδρά από την φυλακή με την γνώση πως τα πετράδια της αιωνιότητας είναι στην γη και τα έχουν κρύψει οι 6 ήρωες που αποτελούν τους Ιλουμινάτι του MarvelU, μιας ελίτ που προσπαθεί να αποτρέψει με προληπτική δράση καταστροφές κοσμικού επιπέδου. Ο Χουντ καταφέρνει να κλέψει τα δύο πρώτα πριν τον πάρουν χαμπάρι, μια πράξη που κάνει την ύπαρξη των Ιλουμινάτι γνωστή στους υπόλοιπους ήρωες, μιας και χρειάζεται να συνταχτούν όλοι για να αντιμετωπίσουν μια απειλή τόση μεγάλη που ούτε ο Κόκκινος Χαλκ δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα από άποψη ωμής δύναμης. Στην πραγματικότητα όμως η υπόθεση δεν δικαιολογεί τόση μεγάλη σύναξη. Τα τρία τέταρτα των χαρακτήρων που εμφανίζονται δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης στην ιστορία και οι ατάκες που μπορεί να έχουν είναι τόσο τετριμμένες και μη προσωπικές σε αυτούς που τις "αναθέτει", που θα μπορούσαν να δοθούν στον οποιοδήποτε από τους 7-8 βασικούς χαρακτήρες, χωρίς να χρειαστεί να μάθει κανείς για τις ατασθαλίες των Ιλουμινάτι. Γενικά ο Μπέντις εδώ εμφανίζει τα πρώτα σημάδια κόπωσης μετά από 7 χρόνια συνεχής ενασχόλησης (μέχρι εκείνη την στιγμή) με τους Εκδικητές. Το μισό storyline αναλώνεται στο να δείχνει μπλαζέ συζητήσεις για τα πετράδια και το γιατί το έκρυψαν από τον Κάπτεν Αμέρικα και το άλλο μισό στις βαρετές και ξέμπαρκες στιγμές μπουφλοπατινάδας!©® Μόνη αναλαμπή η μη απόλυτα χρονολογική παράθεση των γεγονότων που οδήγησαν τον Χουντ στην ανακάλυψη του μυστικού για τα πετράδια και την ανεύρεση τους, που δείχνει τουλάχιστον κάποια ψήγματα πλάνου στην συγγραφή της ιστορίας. Εξίσου βαρετή είναι και η λύση που δίνεται στη απειλή, μιας και ουσιαστικά απλά Η Οξύ χρησιμοποίησε ως οδηγό για την κυκλοφορία της το trade Avengers by Brian Michael Bendis v2. Σε αυτό είχε δημοσιευτεί και το 12.1, ένα τεύχος που είχε διαφημιστεί ως ένα σημείο στο οποίο μπορούσε να ξεκινήσει να διαβάζει ένας νέος αναγνώστης τον τίτλο, χωρίς να έχει πρόβλημα κατανόησης του τι είχε προηγηθεί και τελικά αποδείχτηκε πως ήταν άλλο ένα στάδιο στην μεταγενέστερη αναμέτρηση του Age of Ultron, το οποίο δεν είχε ανακοινωθεί πως θα κυκλοφορήσει μέχρι εκείνη την στιγμή (να επισημάνω πως δεν μιλάω για την ταινία που βγήκε το 2015). Θα μάθουμε αν το συμπεριλάβουν και αυτό την επόμενη βδομάδα. Αν το κάνουν, θα μιλάμε για ένα τεύχος που θα ξεπερνά τις 100 σελίδες, με το πρώτο τεύχος να φτάνει τις 80. Καθόλου άσχημα για μια έκδοση που αρχικά είχε ανακοινωθεί πως θα βγει σε τρία μέρη. Υποθέτω, πως η εφημερίδα αποφάσισε να τελειώσει την συνεργασία της με την Οξύ - 13ος τίτλος, 9ος από το σύμπαν της Μάρβελ, σε λιγότερο από έναν χρόνο - δυναμικά. Edit 21-01-2020: Τελικά το 12.1 δεν συμπεριλήφθηκε στην Ελληνική έκδοση. Καλύτερα να είχαν μείνει στον αρχικό προγραμματισμό των 3 τευχών. Οπότε, το όνομα του Bryan Hitch που σχεδίασε το 12.1, δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης στα εξώφυλλα.
  6. Το σύμπαν του «Dune» σε κόμικ Το επικό έργο του Φρανκ Χέρμπερτ κυκλοφορεί σε νέες εκδόσεις εν όψει της δεύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς του Το βραβευμένο έργο, που θαύμαζε και ο Αρθουρ Κλαρκ, θέτει ένα σημαντικό οικολογικό ερώτημα σχετικά με την κλιματική αλλαγή και την επάρκεια σε νερό. Τα σχέδια υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Σάκης Ιωαννίδης BRIAN HERBERT, KEVIN J. ANDERSON DUNE μτφρ. Ορέστης Μανούσος εκδ. Anubis, σελ. 176 Πενήντα πέντε χρόνια μετά την αρχική του έκδοση, ο κόσμος του «Dune» φαίνεται πως έχει ακόμη αρκετό «μπαχαρικό» για να μας κρατήσει γαντζωμένους πάνω στα τεράστια σκουλήκια της ερήμου του Αρράκις και στο σύμπαν που έπλασε η φαντασία του Φρανκ Χέρμπερτ. Οι εκδόσεις Anubis, που έχουν συστήσει τον Χέρμπερτ στο ελληνικό κοινό, προχώρησαν στην επανέκδοση του κλασικού έργου, που έχει τιμηθεί με τα περίφημα βραβεία Hugo και Nebula, με νέο εξώφυλλο και πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησαν στα ελληνικά τη διασκευή του πρώτου βιβλίου του «Dune» (αποτελείται από τρία) σε graphic novel. Το ατμοσφαιρικό εξώφυλλο του κόμικ φέρει την υπογραφή ενός από τους σημαντικότερους Αμερικανούς κομίστες, του Μπιλ Σιενκίεβιτς, ενώ στο εσωτερικό τα σχέδια και το ύφος υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Οι εξαντλητικές περιγραφές του Χέρμπερτ έδωσαν τη δυνατότητα στους δημιουργούς του graphic novel να μείνουν πιστοί στον σχεδιασμό των τεχνολογικών στοιχείων, ενώ πρόθεσή τους ήταν να ακολουθήσουν πιστά τη ροή του μυθιστορήματος. Έτσι βρίσκουμε στις πρώτες σελίδες τον νεαρό πρωταγωνιστή του (ομηρικού) οίκου των Ατρειδών, τον Πολ Ατρείδη να ετοιμάζεται για τη δοκιμασία του Γκομ Τζαμπάρ που θα δείξει δύο πράγματα: εάν είναι ο «εκλεκτός» ο οποίος θα εκπληρώσει την προφητεία των Fremen (ελεύθεροι άνθρωποι) και εάν είναι «άνθρωπος». Από τις πρώτες σκηνές δημιουργούνται τα βασικά ερωτήματα που διατυπώνει και ο Χέρμπερτ στο μυθιστόρημα. Το μυστικό του «Dune» δεν είναι τα φουτουριστικά στοιχεία ενός απίθανου μέλλοντος, αλλά η διαπλοκή της πολιτικής με τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την τεχνολογία αλλά και την οικολογία που αποτελεί το κέντρο βάρους του μυθιστορήματος μαζί με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των πρωταγωνιστών. Η επίγνωση της ενοχής είναι διάχυτη στο έργο. Ο πλανήτης Αρράκις, όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, είναι μια απέραντη έρημος, που όμως διαθέτει το πολύτιμο «μελάνζ», ένα εθιστικό ορυκτό σε μορφή σκόνης, το γνωστό «μπαχαρικό», το οποίο διευρύνει την ανθρώπινη συνείδηση και εγγυάται μακροζωία. Οι Ατρείδες αναλαμβάνουν την εξόρυξή του αλλά πέφτουν σε παγίδα του τυραννικού οίκου Χαρκόνεν. Οι ντόπιοι Φρέμεν που δουλεύουν στα ορυχεία του μπαχαρικού ετοιμάζουν την επανάστασή τους. Ιδιαίτερο ρόλο επιφυλάσσει ο Χέρμπερτ στις γυναίκες του βιβλίου, καθώς η μητέρα του Πολ ανήκει σε μια μυστική αδελφότητα, τις Μπένε Τζέζεριτ, με ειδικές δυνάμεις ενόρασης και χειραγώγησης που μεταφέρει στον γιο της. Το διακύβευμα, όμως, δεν είναι η επικράτηση μιας φυλής ή η επανόρθωση μιας δημοκρατίας (αυτά θα έρθουν αργότερα), αλλά η σωτηρία ενός πλανήτη, το «πρασίνισμα» του Αρράκις, όπου η ανθρώπινη ζωή μετριέται με νερό. Η σύνδεση με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής που μας απασχολούν σήμερα δεν είναι δύσκολο να γίνουν. Τα χρώματα Με κυρίαρχες τις αποχρώσεις του μπλε και του κόκκινου, οι εικονογράφοι του κόμικ δημιούργησαν την ατμόσφαιρα που διαχωρίζει τους Ατρείδες από τους Χαρκόνεν, τη ζεστή, αποπνικτική, ατμόσφαιρα του Αρράκις τη μέρα από τη δροσιά της νύχτας. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στις λεπτομέρειες των προσώπων για τους χαρακτήρες, ενώ τα καρέ υιοθετούν ένα κινηματογραφικό ύφος που κρατάει ψηλά τον ρυθμό των διαλόγων των 170 σελίδων. Οι φαν του μυθιστορήματος δεν θα απογοητευθούν από τη διασκευή, αλλά όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με το έργο, θα πρέπει να περιμένουν το δεύτερο βιβλίο (άνοιξη του ’22) για να μπουν στο νόημα της ιστορίας. Πολλά έχουν γραφτεί και όχι άδικα, κατά την άποψή μας, για τα «δάνεια» που έχει πάρει το Star Wars από το «Dune». Οι ερημικοί πλανήτες, ο διεφθαρμένος αυτοκράτορας, οι χαρισματικοί ήρωες και η μεταφυσική τους εκπαίδευση, η Δύναμη των Τζεντάι και η Φωνή των Μπένε Τζέζεριτ κ.ά., είναι στοιχεία κοινά μεταξύ των δύο έργων. Πάντως, το έργο του Χέρμπερτ ατύχησε στην πρώτη διασκευή του για το σινεμά το 1984 με την ομώνυμη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς, επειδή ακριβώς είναι τόσο σύνθετο και πολύπλοκο στην αποτύπωσή του. Για αυτό και η προσοχή είναι στραμμένη στη νέα ταινία του σκηνοθέτη Ντένις Βιλνέβ που θα βγει στις αίθουσες, έπειτα από αναβολή, τον επόμενο Οκτώβριο. Για να δούμε εάν η Αυτοκρατορία του Dune είναι έτοιμη για αντεπίθεση. Πηγή
  7. Καραντίνα νούμερο 2, 2o Giveaway, 2o πακέτο, αλλά πλησιάζουν και τα Χριστούγεννα, καιρός λοιπόν για κομιξοδωράκια! Το comicstreet.gr προσφέρει τους Ληστές των Γούση και Ράγκου από τις εκδόσεις Polaris και το τελευταίο Conan των εκδόσεων Anubis! Αφήστε ένα σχόλιο σχετικά με τα κομιξοδώρακια που έχετε κάνει ή έχετε δεχτεί στο θέμα αυτό και αυτομάτως έχετε μια συμμετοχή. Η κλήρωση θα πραγματοποιηθεί με το commentpicker.com την Κυριακή 20/12/2020 και ο τυχερός θα λάβει τα κόμικ του ταχυδρομικά. Έγκυρες συμμετοχές λαμβάνονται από τα ποστ που θα γίνουν έως και το Σάββατο 19/12/2020 στις 23:59. Θα ακολουθήσουν και άλλα πακέτα! Όσα μέλη ανήκουν στην κατηγορία Founders, δεν συμμετέχουν στο GiveAway Το GiveAway πραγματοποιείται με τη συνέργεια του Starcomics και του Comicstrip
  8. Γενικά για το Superman: Year One Το Black Label ήρθε για να μείνει στις ελληνικές εκδοτικές εταιρείες, καθώς προσφέρει αυτοτελείς περιπέτειες ηρώων που τις προτιμούν γενικά σαν επιλογές. Έτσι μετά το Batman: Ο Λευκός Ιππότης και το Batman: Καταραμένος από τις εκδόσεις Οξύ, κοινώς τις ελληνικές μεταφορές των White Knight και Damned, η Anubis κάνει κι εκείνη την πρώτη της επιλογή με το Superman: Year One - Η Αρχή. Απ' ότι έχω δει, ο @Dredd έχει παρουσιάσει την ξένη έκδοση, αλλά δε βρίσκω κακό να πούμε και πέντε πράγματα για την ελληνική. Το Superman: Year One εκδόθηκε στα αγγλικά από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 2019 και συγκεντρωτικά σε hardcover το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Είναι δουλειά των Frank Miller και John Romita Jr. οι οποίοι έχουν συνεργαστεί και στο παρελθόν, χαρακτηριστικά θυμάμαι το Man Without Fear για τον Daredevil που είχε εκδώσει στα ελληνικά η Οξύ. Φέτος λοιπόν έρχεται στα ελληνικά από την Anubis σε μια έκδοση που σηματοδοτεί την επιστροφή της σε εκδόσεις της DC μετά από σχετικά μεγάλο διάστημα. Σενάριο Η αλήθεια είναι ότι το σενάριο του τίτλου το βρήκα πολύ μέτριο προς κακό. Όταν είχε ανακοινωθεί ο τίτλος με τον Frank Miller στο σενάριο σκέφτηκα ότι θα έχουμε κάτι αντίστοιχο του εξαιρετικού Batman: Year One, ένα νέο σκοτεινό origin story με μικρές αλλαγές προς το καλύτερο. Εδώ όμως δεν έχουμε κάτι τέτοιο. Αντίθετα ο Miller μοιάζει σαν να προσπαθεί να γράψει ένα origin story που να μοιάζει με το αυθεντικό, αλλά ταυτόχρονα να κάνει αλλαγές που είτε φέρνουν τον ήρωα πιο κοντά στο σήμερα είτε υπάρχουν απλώς για να γίνει κάτι καινούριο και διαφορετικό σε σχέση με τα Superman κόμικ που εντάσσονται στο continuity. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Earth 31 Η γραφή του Miller δε σε συναρπάζει πουθενά όπως στα λατρεμένα του έργα, αρκετές φορές καταφεύγει στο exposition, άλλες ανοίγει θεματικές ή οδηγεί τον ήρωα σε αλληλεπιδράσεις που δεν έχουν νόημα και το πρόβλημα με τέτοια κόμικ είναι ότι στο τέλος συνειδητοποιείς ότι δε σου έχουν αφήσει πραγματικά κάτι, όταν κάνει ο συγγραφέας set ups πρέπει να υπάρχουν και κάποια pay offs, τα οποία εδώ σε μεγάλο βαθμό απουσιάζουν. Σχέδιο Το έχω πει ουκ ολίγες φορές ο John Romita Jr. είναι hit or miss περίπτωση για μένα. Ειδικά όταν βλέπω τετράγωνα πρόσωπα φουντώνω. Υπάρχουν όμως δουλειές του στο Daredevil, το Kick-Ass και κυρίως στο Spider-Man που τις λατρεύω και υπάρχουν κι άλλες που δεν τις διάβασα εξίσου ευχάριστα. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που πήγε στη DC έχει βελτιώσει σημαντικά το σκίτσο του και παρ' ότι τον έχω συνδυάσει με περισσότερο street ήρωες, εδώ το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Προσωπικά μου άρεσε αρκετά και στο All Star Batman του Scott Snyder και εδώ είναι αυτός που σε ένα βαθμό σώζει το κόμικ. Ζωγραφίζει πολύ άρτια τόσο τις σκηνές δράσης και για πρώτη φορά νιώθω ότι σε μεγάλες καταστροφές δε "μπουκώνει" το σχέδιο του, αντιθέτως το απολαμβάνεις. Επίσης η διαφορετική εκδοχή του Superman, ο τρόπος που σχεδιάζει τον Batman και τη WW, οι σκηνές στο Smallville και την Ατλαντίδα είναι ιδιαίτερα ευφάνταστες, ενώ και ο χρωματισμός του Alex Sinclair βοηθάει πολύ. Παρά το ότι είναι τίτλος για το Black Label, o Sinclair χρησιμοποιεί πλούσιους χρωματισμούς, αλλά οι αποχρώσεις της παλέτας του παραμένουν στη βάση τους σκοτεινές. Γενικότερα ο Romita κάνει ορθή χρήση των πάνελ του χωρίς να κουράζει, πότε είναι μεγάλα και καθαρά, πότε μικρότερα για στιγμές που παίζει μεγαλύτερη σημασία η αφήγηση και γενικότερα μπορώ να πω ότι από τις πολύ άρτιες δουλειές του. Γενικά ανά σημεία ο τίτλος μου θύμισε το Batman: Καταραμένος όπου το μέτριο έως ανύπαρκτο σενάριο δύο μεγάλων καλλιτεχνών όπως ο Azzarello και ο Miller επισκιάζεται από το πολύ καλό σχέδιο του Bermejo και του John Romita Jr. Αν και λίγο ιεροσυλία αυτό, γιατί το σχέδιο του Bermejo για μένα είναι από τα αγαπημένα μου. Η ελληνική έκδοση Είχαμε κάμποση γκρίνια σχετικά με την έλλειψη τίτλων της DC από την Anubis και τώρα έχουμε ένα εντυπωσιακό εκδοτικό comeback μετά από μια χρονιά που δε μας είχε προσφέρει κάποιον major τίτλο. Η έκδοση ωστόσο είναι πολύ διαφορετική από αυτό που έχουμε συνηθίσει από την Anubis. Είναι σε σημαντικά μεγαλύτερο μέγεθος 21 x 28 με το σύνηθες ωραίο χαρτί και το εξώφυλλο με το οπισθόφυλλο έχουν "αυτάκια" με τις βιογραφίες των Frank Miller και John Romita Jr. Από τις πιο πολυτελείς εκδόσεις της εκδοτικής που ακολουθεί το μοτίβο της ξένης έκδοσης στο μέγεθος, αλλά όχι στο εξώφυλλο που είναι μαλακό και όχι σκληρό όπως του Black Label. Η τιμή καταλόγου είναι αρκετά υψηλή, συγκεκριμένα στα 26,5 ευρώ και με το σύνηθες 10% πέφτει στα 23,85. Προσωπικά πρόλαβα προσφορά (ή μάλλον λάθος) της Πρωτοπορίας στα 15,90. Μέχρι στιγμής υπάρχει ακόμα, οπότε όσοι το θέλετε, καλό είναι να το κλείσετε, προσωπικά για να πάρω δωρεάν μεταφορικό τσίμπησα και την επανέκδοση των Κουραφέλκυθρων Η έκδοση πάντως βοηθάει πολύ το σχέδιο του Romita με μεγάλα, καθαρά καρέ και προσφέρει πολύ ωραία ροή στον αναγνώστη. Θυμίζει το Καταραμένος της Οξύ και παραθέτω και συγκριτική φωτό των δύο όπου εντοπίζονται ελάχιστες διαφορές. Η αλήθεια είναι ότι αντί για το συγκεκριμένο κόμικ θα ήθελα πολύ να δω άλλους τίτλους του DC Black Label σε τόσο όμορφη, μεγάλου μεγέθους έκδοση, όπως το Killer Smile ή το Last Knight on Earth ακόμα και με μαλακό εξώφυλλο. Τελικός απολογισμός για μένα είναι ότι μιλάμε για έναν τίτλο με σενάριο που δε λέει και πολλά, αρκετά καλό σχέδιο και το αποτέλεσμα της Anubis είναι πολύ όμορφο και διαβάζεται ευχάριστα, οπότε ο καθένας μπορεί να κρίνει αν αξίζει την υψηλή τιμή του, ακόμα κι αν προσωπικά κλίνω προς το όχι. Καλή ανάγνωση σε όλους
  9. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 11-2007 Υλικό Συλλογής: Eternals v3 01-07 (August 2006/March 2007) Οι Eternals ήταν το τελευταίο μεγάλο έργο που παρουσίασε ο Τζακ Κίρμπι, κατά γενική παραδοχή, και δεν αποτελεί καμιά έκπληξη πως πραγματευόταν ένα από τα αγαπημένα του θέματα, αυτό της κοσμογονίας και των θρύλων. Είχε ασχοληθεί πρόσφατα εξάλλου με αυτό όταν είχε επιστρέψει στην DC και έφτιαξε τους New Gods και η δημοφιλία των βιβλίων του Έρικ Φον - ancient aliens - Ντένικεν στην δεκαετία του '70, του έδωσε την δυνατότητα να ασχοληθεί ξανά με το θέμα όταν επέστρεψε στην Marvel. Η γραφή του μπορεί να μην ήταν πρωτοκλασάτη, αλλά η πλοκή, οι ιδέες και το σχέδιο του ήταν σε υψηλά επίπεδα, όπως συνήθως, τόσο που ακόμα και σε μια φτωχή εκτύπωση όπως αυτή του Καμπανά, καταφέρνει να εντυπωσιάσει. Από το Κόναν ο Βάρβαρος 02 του Καμπανά (04-1978). Pantheon scan. Μετά την αποχώρηση του όμως, η Marvel δεν ήξερε τι να κάνει με το concept και τους χαρακτήρες. Στα μάτια τους (και μάλλον ορθά), δεν ήταν σωστό να υποδηλώσουν πως στο σύμπαν τους η ανθρωπότητα αποτελούνταν από εξωγήινες σπορές (εκτός από κάποιες εξαιρέσεις), ενώ και οι ίδιοι οι χαρακτήρες ήταν πολύ δυνατοί και αλλόκοτοι για να εισαχθούν στο ευρύτερο σύμπαν της εταιρίας. Κάτι λογικό μιας και ο Κίρμπι τους έφτιαξε ως αυτόνομη οντότητα. Ακόμα και η Σέρσι (επηρεασμένη από την Κίρκη της Οδύσσειας, σύμφωνα με μεταγενέστερη αναθεώρηση), ήταν εντελώς αδιάφορη ως μέλος των Εκδικητών, και μόνο στην μεταγενέστερη επιστροφή της στην ομάδα απέκτησε ενδιαφέρον, με τον Bob Harras (που έγραφε τον τίτλο εκείνη τη εποχή) να την αλλάζει εντελώς για να το επιτύχει. Όταν ανέλαβε ο Γκέιμαν τον τίτλο λοιπόν, είχε αρκετά να ξεκαθαρίσει. Και το πέτυχε (μερικώς), χρησιμοποιώντας το "χαρτί" της αμνησίας. Οι σελίδες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Με τους βασικούς χαρακτήρες να μην θυμούνται την πρότερη ζωή τους και να ζουν μια φυσιολογική ζωή ως θνητοί, ο Γκέιμαν είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει εκ νέου τους Eternals στο νεότερο κοινό, προσαρμόζοντας και αλλάζοντας παράλληλα όσα τα στοιχεία του παρελθόντος δεν θέλανε να κρατήσουν. Ο αναγνώστης μαθαίνει πληροφορίες για τους Eternals παράλληλα με τους πρωταγωνιστές: Το ποιοι είναι, το πως δημιουργήθηκαν, τι θέση έχουν στην ανθρωπότητα και ποια είναι η επιρροή που έχουν ασκήσει στους πολιτισμούς της, ποιοι είναι οι Deviants, ποιοι είναι οι Celestials και τι σημαίνει η αφύπνιση του κοιμώμενου Celestial για τον κόσμο και ποια η θέση όλων αυτών στο σύμπαν της Marvel, ιδίως σε μια εποχή που έτρεχε το event του Εμφύλιου Πολέμου. Ένα αρκετά κλασικό μοτίβο εξιστόρησης δηλαδή, που όμως στα έμπειρα χέρια του Γκέιμαν (συγγραφέα μεταξύ άλλων του American Gods, μην ξεχνάμε), χρησιμοποιείται για να δώσει τόνους πληροφορίας και φιλοσοφίας με μεστό και κατανοητό τρόπο. Παράλληλα μαθαίνουμε ποιος είναι υπεύθυνος για την απώλεια μνήμης των Eternals. Αυτό που δεν μαθαίνουμε είναι η κατάληξη με την αφύπνιση του Κοιμώμενου Celestial, μιας και ο Γκέιμαν θεώρησε καλό να «ξεσκονίσει» μόνο τον τίτλο και να αφήσει την συνέχεια της ενσωμάτωσης τους σε άλλους δημιουργούς, κάτι που αφήνει μια γεύση ἡμιτελείας και που δεν είχε και τα καλύτερα αποτελέσματα έτσι και αλλιώς μιας και το επόμενο volume που βγήκε το 2008 με τους Knaufs στο σενάριο, δεν ήταν και το καλύτερο βήμα που θα μπορούσε να γίνει, θάβοντας πάλι τον τίτλο στην αφάνεια... μέχρι και την έλευση της αναμενόμενης ταινίας του MCU, η οποία μακάρι να είναι καλή και να δώσει νέα πνοή στον τίτλο, αλλά δεν τρέφω και μεγάλες ελπίδες. Ο Γκέιμαν συντροφεύεται από τον Ρομίτα Τζ., ο οποίος κάνει παπάδες στα πλάνα που αναπροσαρμόζουν το όραμα του Κίρμπι στο σήμερα. Για εμένα, δεν θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερο σχεδιαστή για το πρότζεκτ. Το αποδεικνύει και το επόμενο volume, στο οποίο ανάθεσαν το σχέδιο στον Daniel Acuña, του οποίου η αισθητική του ήταν τόσο ξένη με την θεματική των Eternals που καταντούσε τραγικό. Η Ελληνική έκδοση. Η έκδοση της Anubis βγήκε την ίδια χρονιά που βγήκε και το πρώτο trade της σειράς στο εξωτερικό. Προέρχεται όμως από την προσαρμοσμένη για την Ευρωπαϊκή αγορά έκδοση της Panini. Και δεν εντυπωσιάζει. Εκτός από τα εναλλακτικά εξώφυλλα δεν έχει κανένα άλλο έξτρα ενώ σε όλα τα σημεία που το σχέδιο καταλαμβάνει όλη την σελίδα, το σχέδιο έχει υποστεί κροπάρισμα. Βλέπετε το κόκκινο πλαίσιο στην προηγούμενη εικόνα που έβαλα π.χ.; Δεν υπάρχει στην Ελληνική έκδοση, μαζί με μέρος των υπόλοιπων άκρων της σελίδας. Τουλάχιστον η σελιδοποίηση είναι σφικτή και δεν υπάρχει πρόβλημα διάλυσης του αντίτυπου, κάτι που χρειάζεται, μιας και μερικά μπαλονάκια είναι στην άκρη της ράχης και για να διαβαστούν, πρέπει να πιέσει λίγο παραπάνω ο αναγνώστης για να δει το κείμενο. Άλλο προσωπικό πρόβλημα που έχω, είναι μια συγκεκριμένη επιλογή στην μετάφραση. Τα ονόματα των Eternals (Αιώνιοι), Celestials (Ουράνιοι) και Deviants (που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποδοθούν ως Αποκλίνοντες), έχουν παραμείνει στα Αγγλικά στο κείμενο. Έχουμε λοιπόν μια ιστορία γεμάτη με συμβολισμούς και φιλοσοφικές προεκτάσεις, έχουμε και μερικά ονόματα που τροφοδοτούνται και τροφοδοτούν άμεσα από/και την υπόθεση, και η Anubis αποφάσισε πως δεν έχει σημασία και θα το προσεγγίσει σαν μετάφραση κατάλογου φαστφουντάδικου. Τέλεια! Κάποιος πρέπει να κάνει έρευνα για να δει ποιο είναι το πραγματικό επίπεδο των αγγλικών του μέσου μη αγγλόφωνου αναγνώστη, καθώς και το πως αντιμετωπίζει το μυαλό του μέσου αναγνώστη έννοιες που δεν καταλαβαίνει (ακόμα και αν έχει ακούσει πως μεταφράζονται), μπας και δούμε πιο μεστές μεταφράσεις στο μέλλον και όχι μια στατική θεώρηση για όλες τις κυκλοφορίες. Παράρτημα. Τον Νοέμβριο του 2020 ανακοινώθηκε η επανέκδοση του τόμου με αφορμή την επερχόμενη (και καθυστερημένη λόγω covid) κυκλοφορία της ταινίας ενταγμένη στο MCU.
  10. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 28-01-2019 Υλικό της Συλλογής: Batman - The Dark Prince Charming (DC Comics / Dragaud, 2017-2018) Έχω την εντύπωση, ότι εάν δεν υπήρχαν τα υπερηρωϊκά κόμικς, ο κόσμος θα αντιμετώπιζε την 9η τέχνη με περισσότερη σοβαρότητα. Και για να μην είμαι άδικος, για αυτό ευθύνονται και τα ίδια τα κόμικς της συγκεκριμένης κατηγορίας, επειδή έχουν συνδεθεί με πολλά στραβά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών: έλλειψη ψυχολογικού βάθους, εναρμόνιση με την καθεστηκυία ιδεολογία, σενάρια και story lines τα οποία επαναλαμβάνονται και ανακυκλώνονται ατέρμονα, εμπορευματοποίηση που δεν επιτρέπει στους καλλιτέχνες να τολμήσουν κάτι πιο διαφορετικό, συντηρητισμός (μην ξεχνάμε ότι η ομάδα στόχος είναι πρωτίστως οι έφηβοι και συνεπώς υπάρχουν – ειδικά στις ΗΠΑ – παντοδύναμοι μηχανισμού αυτολογοκρισίας) κτλ. κτλ. κτλ. Αλίμονο, καμία από τις παραπάνω μομφές δεν είναι αβάσιμη….Οπότε, ο οποιοσδήποτε “λογικός” άνθρωπος θα ρωτήσει “Μα γιατί συνεχίζεις να διαβάζεις τέτοιου είδους κόμικς, προϊόντα υποκουλτούρας και δε συμμαζεύεται;” Η προφανής απάντηση θα ήταν “Επειδή, παρόλα αυτά, μου αρέσουν” και ενώ θα έπρεπε να ήταν επαρκής, δυστυχώς σπανίως γίνεται δεκτή. Ή και ευτυχώς, από την άλλη επειδή μας αναγκάζει να ψαχτούμε λίγο και να δούμε γιατί μας αρέσουν αυτού του είδους τα κόμικς. Μια λοιπόν πιο “ψαγμένη” απάντηση, είναι ότι ακόμα και με αυτούς τους περιορισμούς, το συγκεκριμένο είδος κόμικς έχει παραγάγει αριστουργήματα. Εξάλλου, πολλοί καλλιτέχνες έχουν δουλέψει υπό ασφυκτικές συνθήκες παραγωγής κι όμως έχουν γράψει το όνομά τους με ανεξίτηλα γράμματα στο χώρο του κινηματογράφου (Φορντ, Χίτσκοκ, Χιούστον, Χωκς και δεν έχει τελειωμό η λίστα). Το συγκεκριμένο κόμικς δεν είναι αριστούργημα (τζάμπα η παραπάνω εισαγωγή, λοιπόν :D) , αλλά είναι αξιοπρεπέστατο. Εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια που κάνει η DC να προσεγγίσει μη Αμερικανούς καλλιτέχνες για να φτιάξουν κόμικς για αυτήν. Σωστή κίνηση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, επειδή η φρέσκια ματιά χρειάζεται πάντα, ειδικά σε κάτι τόσο τετριμμένο, όπως οι σούπερ ήρωες. Για το συγκεκριμένο κόμικ προσκλήθηκε ο Ιταλός Enrico Marini, του οποίου έχουμε ξαναδεί δουλειές στα ελληνικά, τόσο στο Τζίπσυ (εκδόσεις Μαμούθ), όσο και στα Αρπακτικά (εκδόσεις Ελευθεροτυπία), αλλά και σε πολλά άλλα καλά κόμικς, που δεν έχουμε δει μεταφρασμένα στη γλώσσα μας. Προκειμένου πιθανόν να δοθούν κάποια περιθώρια ελιγμών στο δημιουργό, η συγκεκριμένη ιστορία δεν εντάσσεται στο “κανονικό” σύμπαν του Μπάτμαν (είναι αυτό που από αρχαιοτάτων χρόνων ονομάζουμε off-continuity :D). Με πολύ λίγα λόγια η υπόθεση: μια γυναίκα εμφανίζεται και λέει στον Μπρους Γουέιν ότι έχουν αποκτήσει μια κόρη, 9 ετών τη στιγμή της αφήγησης, μετά από μια νύχτα πάθους. Η πληροφορία φτάνει στα αυτιά του Τζόκερ, ο οποίος απάγει το κορίτσι, προκειμένου να λάβει λύτρα από τον Μπρους. Οι ικανότητές του Marini ως σχεδιαστή είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως και όσοι έχετε αμφιβολίες, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο παρακάτω σχέδιο (και σε ακόμη περισσότερα εδώ) και θα σας φύγει η μαγκιά. Γενικότερα το σχέδιο είναι αρκούντως εξπρεσιονιστικό, η παλέτα των χρωμάτων μουντή, σε ένα “βιομηχανικό” κιτρινωπό υπόβαθρο, αλλά και η σκηνοθεσία των πάνελ εξαιρετική. Ο δε Μπάτμαν είναι σχεδιασμένος με μια δόση, ας πω αποστασιοποίησης, που τον καθιστά όσο χρειάζεται σκοτεινό και απόμακρο. Γενικά, όλα σωστά και απολύτως ταιριαστά για το Σκοτεινό Ιππότη. Πολλοί πόντοι στο καλαθάκι του Marini, λοιπόν. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο Marini αναλαμβάνει και το σενάριο, σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές δουλειές του, όπου υπέγραφε μόνο το σχέδιο. Δεν προσφέρει μεγάλες ιδέες, δεν καινοτομεί ιδιαίτερα, δεν μπαίνει σε μεγάλο ψυχολογικό βάθος, και, ναι, κάλλιστα μπορεί να ισχυριστεί κάποιος (όπως ο Μάνος Βασιλείου Αρώνης, στο πολύ καλό του άρθρο) ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι στα όρια της καρικατούρας (ως μη όφειλαν, τουλάχιστον για την περίπτωση της μητέρας), το φινάλε είναι κάπως στημένο. Από την άλλη όμως, έχει αρκετές καλές ιδέες: ο Τζόκερ παρουσιάζεται εξανθρωπισμένος και σχεδόν συμπαθής, ο Άλφρεντ τολμά και βάζει γλώσσα υπάρχει και η κωμική φιγούρα του Άρτσι, όλα καλά και διασκεδαστικά, λοιπόν. λογικά θα περάσετε πολύ ευχάριστα, όπως πέρασα κι εγώ. Το κόμικ κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis σε ωραία έκδοση και σε μετάφραση και επιμέλεια του Χρήστου Τσέλιου. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  11. Υλικό Συλλογής: Iron Man v4 01-06 (January 2005/April 2006) Κλικάρετε πάνω στα tags για να δείτε και άλλες εκδόσεις της συλλογής της Marvel. Τι συμβαίνει όταν ο Τόνι Σταρκ (επίσης γνωστός και ως IRON MAN) σκαλίζει το παρελθόν του, και δη, τα πρώτα του χρόνια ως ο ιδιοκτήτης μιας εταιρίας τεχνολογίας που έχει συμβόλαια με τον στρατό, λίγο πριν αναγκαστεί να φτιάξει μια αρματωσιά για να τον κρατήσει εν ζωή; Ανακαλύπτουμε νέα πρόσωπα από το φιλικό του περιβάλλον που συνέβαλαν στην ανάπτυξη του χαρακτήρα του, είναι η απάντηση. Και τι σχέση έχει ένα από αυτά τα πρόσωπα με τον γενετικά τροποποιημένο στρατιώτη τον οποίο ο Iron Man καλείται να σταματήσει; Επιπρόσθετα, τι είναι το Extremis; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θα βρουν απάντηση στο Iron Man - Extremis, της ιστορίας που επαναπροσδιόρισε τον Iron Man για το σύγχρονο κοινό και αποτέλεσε την βάση για τις 2 από τις τρεις ταινίες του Iron Man που έβγαλε η Marvel Studios/Disney. Οι Ελληνικές κυκλοφορίες Ο Έλληνας αναγνώστης έχει δύο επιλογές για να διαβάσει την ιστορία, αν δεν θέλει να καταφύγει στην ξένη έκδοση: Την έκδοση της Hachette που αποτελεί το δεύτερο τόμο της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel και βγήκε στις 27 Σεπτέμβρη του 2019 σε μια φροντισμένη σκληρόδετη έκδοση για μόλις 7€, και την έκδοση της Anubis με μαλακό εξώφυλλο, που βγήκε τον Μάιο του 2008 με αφορμή την επικείμενη - τότε - πρώτη ταινία του Iron Man και για τα δεδομένα της εποχής της ήταν επίσης αξιόλογη έκδοση, αν και η τιμή κτήσης στα 21,90€, ήταν αλμυρή. Βέβαια, πλέον αυτή η έκδοση είναι εξαντλημένη, οπότε μόνο μεταχειρισμένη θα την βρείτε. Η μετάφραση είναι ακριβώς ίδια πάντως, μιας και την επιμέλεια των εκδόσεων της Hachette την έχει αναλάβει η Anubis, με μόνο μια μικρή επιμέλεια στην μετάφραση για να προσαρμόσει τα ονόματα με βάση τους τρέχοντες συντακτικούς κανόνες και να βελτιώσει λάθη του παρελθόντος (πλέον γράφει Τόνι, αντί για Τόνυ π.χ, τα μπαλονάκια όπου μιλάει ο Iron Man είναι με κόκκινα γράμματα όπως και το πρωτότυπο κ.τ.λ) και διαφορετικά έξτρα στην έκδοση της Hachette για να την διαχωρίζουν, με διαφορετική εισαγωγή του επιμελητή, αναλυτική βιογραφία του Ellis και συνέντευξη του Granov στην έκδοση της, ενώ τα εξώφυλλα των κεφαλαίων της ιστορίας είναι σκέτα, χωρίς τα γραφιστικά (λογότυπα κ.τ.λ) που περιλάμβαναν η έκδοση τους σε τεύχη. Αν κάποιον δεν τον ενδιαφέρουν όλα αυτά και έχει δυνατότητα επιλογής, μπορεί να πάρει όποια έκδοση θέλει και να αποκομίσει σχεδόν την ίδια αίσθηση. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε τι σημαίνει αυτό το 100% Marvel, ήταν μια ταμπέλα που είχε βγάλει η Panini, η εταιρία που χορηγεί δικαιώματα για λογαριασμό της Marvel στην Ευρώπη και στην Λατινική Αμερική (και γνωστή για τα αυτοκόλλητα της φυσικά), για να διαχωρίζει τους τίτλους από το βασικό σύμπαν της εταιρίας και το Ultimate Universe, ενός εναλλακτικού σύμπαντος που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές σε νέους αναγνώστες αλλά και παλιούς. Οπότε με αυτή την ταμπέλα, έδιναν στους νέους αναγνώστες να καταλάβουν πως διαβάζουν για τους ίδιους χαρακτήρες αλλά όπως δρουν στο κανονικό σύμπαν της εταιρίας. Προσωπικά το είχα βρει περιττό να αναπαράγεται στην Ελληνική έκδοση τότε, αλλά ευτυχώς δεν εμφανίστηκε σε πολλές εκδόσεις. Η ανάλυση της ιστορίας Στην παρουσίαση της έκδοσης της Anubis που είχα κάνει σε άλλο φόρουμ όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η ιστορία από την Anubis, είχα γράψει πως θεωρώ αυτή την ιστορία την πλέον κατάλληλη για να γνωρίσει κάποιος τον χαρακτήρα, κάτι που συνεχίζω να το πιστεύω, αν και με την αναγνωρισιμότητα του χαρακτήρα να έχει εκτοξευτεί πλέον σε δυσθεώρητα ύψη, χάρη στην ερμηνεία του Robert Downey Jr. στις σαφώς πιο safe ταινίες της Disney, καταλαβαίνω πως κάποια στοιχεία της ιστορίας μπορούν να ξενίσουν κάποιους αναγνώστες που συνειδητοποίησαν ξαφνικά πως συνεχίζουν να βγαίνουν κόμικς της Marvel στην χώρα μας, χάρη στην έκδοση της Hachette, ιδίως αν πρόκειται για μικρά παιδιά που τους πήρε τον τόμο ο γονιός τους. Οπότε εξαρχής θα προτείνω να μην δώσετε τον τόμο σε παιδιά κάτω των 12 χρονών αν δεν είστε έτοιμοι να κάνετε συζήτηση με τα βλαστάρια σας για κάποια στοιχεία της ιστορίας έπειτα. Και γιατί είναι κατάλληλη αυτή η ιστορία; Απλά, ο Warren Ellis, που περιγράφει τον εαυτό του ως φιουτουριστή, κάθισε και σκέφτηκε τον λόγο για τον οποίο ένας χαρακτήρας σαν τον Iron Man θα είχε νόημα ύπαρξης στην νέα χιλιετία. Και κατέληξε πως στην ουσία ο Τόνι Σταρκ είναι και ο ίδιος φιουτουριστής, ένας "πιλότος πρωτοτύπων του μέλλοντος" όπως αυτοπεριγράφεται μέσα στο κόμικ, ένα άτομο που ψάχνει πάντα τρόπους για να βελτιωθεί η ανθρωπότητα, εφευρίσκοντας ή/και δοκιμάζοντας πρώτος όλους αυτούς τους τρόπους. Ένα άτομο που είναι ικανό στο να κάνει το επόμενο βήμα στην εξέλιξη, εγχύοντας στον οργανισμό του μια αδοκίμαστη ουσία που πρακτικά θα τον αλλάξει σε κάτι άλλο, τόσο ανθρώπινο, αλλά παράλληλα και όχι τόσο, κάτι άλλο, ενδιάμεσο. Προσάπτοντας λοιπόν στον χαρακτήρα αυτές τις ιδιότητες, τον έκανε σχετικό με τις μέρες μας, επαναπροσδιορίζοντας τις προτεραιότητες του, βάζοντας στην άκρη (αλλά χωρίς να τις ξεχάσει), τις παλιές θεματικές των περιπετειών του. Ο Iron Man της νέας χιλιετίας δεν χρειάζεται να είναι πλέον ο πρώην μέθυσος έμπορων όπλων που προσπαθεί να διορθώσει τις παλιές του αμαρτίες, για να έχουν ζουμί οι ιστορίες του. Η δραματουργία πλέον μπορεί να έρχεται από την ίδια την ύβρι που δημιουργούν οι προσδοκίες που έχει ο χαρακτήρας από τον εαυτό του και τους άλλους. Από τα προβλήματα που συναντά πρώτος, μιας και φτάνει πρώτος σε αυτά. Από τους ηθικούς συμβιβασμούς που πρέπει να κάνει για να δημιουργήσει το μέλλον αλλά και τα προβλήματα που δημιουργούνται με το να προσπαθεί κάποιος να φέρει το μέλλον στο παρόν πριν την συναισθηματική ωρίμανση του. Οι σελίδες είναι από την Αμερικάνικη έκδοση. Ο Ellis χρησιμοποιεί έναν νέο (τότε) χαρακτήρα, τον Σαλ Κένεντι για να αναπτύξει πολλούς από τους προβληματισμούς και τις θεματικές που εκμεταλλεύτηκαν αργότερα οι μεταγενέστεροι συγγραφείς, θεματικές που δεν έχουν άμεση επίδραση στα γεγονότα της ιστορίας, αν και σαφώς επηρεάζουν τις αποφάσεις του χαρακτήρα. Και δεν μπορώ να ξετινάξω την αίσθηση, τόσα χρόνια αργότερα από την πρώτη φορά που διάβασα την ιστορία (και 4 με 5 αναγνώσεις αργότερα, καθώς την "επισκεπτόμουν" ξανά σε διάφορα μέσα) πως ο Σαλ Κένεντι είναι το άβαταρ του ίδιου του Ellis μέσα στην ιστορία, εκφράζοντας όλα τα πιστεύω του, τις σκέψεις του και την φιλοσοφία ζωής του. Αυτό όμως δεν τον σταματάει από το να επιστήσει την προσοχή στην αλόγιστη ανάπτυξη, χρησιμοποιώντας την παραδοσιακό δόγμα του Δρόμου προς την κόλαση που είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Το Extremis χρησιμοποιείται από έναν αυτονομιστή που μισεί το κόσμο για τα γεγονότα που στιγμάτισαν το παρελθόν του, αλλά η χρήση του από τον Τόνι Σταρκ δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα επιφέρει καλύτερα αποτελέσματα. Η "γέννηση" του Iron Man εξάλλου, μοιράζεται πολλά κοινά με την γέννηση του κακού της ιστορίας. Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε πως ο καλός της υπόθεσης (ο Τόνι) όντως θα προσπαθήσει για το καλύτερο, σε αντίθεση με τον κακό, που θέλει απλά να εκδικηθεί τον κόσμο, καταστρέφοντας τον και αναπλάθοντας τον βάσει της ιδεολογίας του. Και παράλληλα, έχουμε άλλον έναν χαρακτήρα που λόγω των δικών του προσδοκιών και σφαλμάτων, φέρνει μια τρίτη προοπτική στην ιστορία. Κάτι τέτοια παιχνίδια ηθικής και προσδοκιών, είναι που αναγάγουν την ιστορία του Ellis σε διαχρονικό must read. Στην αρχή ο κόσμος μπορεί να πιάσει μόνο τα βασικά που χρειάζονται για να ευχαριστηθεί μια ιστορία του Iron Man. Σε μεταγενέστερες αναγνώσεις όμως, ξεφεύγει από τα όρια της ιστορίας και δίνει τροφή για σκέψη. Το σχέδιο Για την σχεδιαστική αναβάθμιση του χαρακτήρα, επιλέχθηκε ο Βόσνιος Adi Granov. Έχοντας δουλέψει αρχικά για την βιομηχανία των video games, έκανε την σταδιακή μετάβαση του στα κόμικς μέσω του Metal Hurlant και της Dreamwave. Η συνεργασία του με την Marvel ξεκίνησε με ένα poster book και μετά βούτηξε στα βαθιά με το Extremis, τα 6 τεύχη του οποίου του πήραν σχεδόν 1,5 χρόνο για να τα ολοκληρώσει. Μπορεί να φαντάζει και να είναι όντως πολύς χρόνος, αλλά ο Granov χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία, σχεδιάζοντας πρώτα το κάθε τεύχος με μολύβι, περνώντας το με υδατογράφηση στην συνέχεια, χρωματίζοντας το με το Photoshop στο τελικό στάδιο. Σε συνδυασμό με το ότι σαφώς και αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο πρότζεκτ του στα κόμικς και ήταν ιδιαίτερα απαιτητικό σε αυτά που έπρεπε να κάνει για αυτό, πιστεύω πως το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Η Marvel επίσης τον χρησιμοποίησε ως concept artist για τις ταινίες της, οπότε η επιτυχία του MCU οφείλεται και σε αυτόν. Κατά καιρούς πάντως ακούω κάποιους να λένε πως το σχέδιο του στην ιστορία είναι στατικό και όχι και τόσο αληθοφανές, αλλά δεν συμφωνώ. Βρίσκω τις εκφράσεις των χαρακτήρων του εξίσου πειστικές (με απειροελάχιστες εξαιρέσεις ψεγαδιού) με οποιουδήποτε θεωρείται top σε αυτό τον τομέα και την "αφηγηματική" ανάπτυξη των καρέ του εξίσου καλή με βετεράνους του είδους. Απλά προσεγγίζει το σχέδιο από μια ρεαλιστική σκοπιά, οπότε δεν έχει τις συνηθισμένες "δυναμικές" πόζες που έχουμε συνηθίσει από τα κόμικς. Αυτό, σε συνδυασμό του ότι το περιβάλλον των καρέ του είναι σχετικά άδειο και η παλέτα των χρωμάτων που δεν κάνει κάτι για να το γεμίσει, ίσως προκαλεί αυτή την αντίδραση σε όσους το βλέπουν και προσπαθούν να καταλάβουν γιατί δεν τους γεμίζει το μάτι. Σε μεταγενέστερες δουλειές του πάντως, βελτιώνεται και σε αυτούς τους τομείς. Αυτά. Αναρωτιέμαι τι άλλο θα έχω να επισημάνω σε μεταγενέστερες αναγνώσεις σε μερικά χρόνια.
  12. Τον Ιανουάριο του 2005, η Anubis αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητες της στον χώρο των κόμικς βγάζοντας το Conan της Dark Horse, την πρώτη περιοδική έκδοση κόμικς του καταλόγου της. Βέβαια οι προθέσεις της είχαν φανεί από τα προηγούμενα 2 χρόνια, στα οποία έβγαλε μια σειρά τριών graphic novels της Vertigo, επικεντρωμένα στον κόσμο του φανταστικού. Το πρώτο τεύχος φιλοξενούσε 2 ιστορίες: το τεύχος 0 του πρωτότυπου (Νοεμβρίου 2003) και το πρώτο τεύχος (Φεβρουάριος 2004) με το οποίο ξεκίνησε κανονικά στο εξωτερικό η σειρά. Από το δεύτερο τεύχος, τα τεύχη ήταν μονά, κάτι που κράτησε έως και το τεύχος 32 όπου προστέθηκαν ως δευτερεύουσες ιστορίες οι κλασικές ιστορίες του Conan the Barbarian, των Roy Thomas & Barry Windsor Smith, αναχρωματισμένες, όπως αποφάσισε να τις δημοσιεύσει η Dark Horse μέσα στις συλλογές The Chronicles of Conan the Barbarian. Οι κλασικές ιστορίες δημοσιεύονταν μέχρι και το τεύχος 46. Στα τεύχη 47-49 δευτερεύουσα ιστορία ήταν η μίνι σειρά Conan and the Jewels of Gwahlur, ένα τρίτευχο του δημιουργού P.Craig Russel (Έλρικ, Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν). Η σειρά ολοκληρώθηκε μετά από 50 τεύχη, όσα και η Αμερικάνικη δηλαδή. Υπεύθυνος για τα σενάρια στα περισσότερα τεύχη ήταν ο Kurt Busiek ο οποίος έδωσε ένα πιο φιλοσοφικό υπόβαθρο στην σειρά, στοιχείο που βέβαια προϋπήρχε σε μικρότερο βαθμό, τόσο στα διηγήματα του Χάουαρντ όσο και στα σενάρια του Ρόι Τόμας στις αρχικές εκδόσεις της Marvel. Από την σειρά όμως πέρασαν και άλλοι σεναριογράφοι, όπως π.χ. ο Mike Mignola στα τεύχη 29-31, στα οποία διασκεύασε το The Hall of the Dead του Howard, ο Fabian Nicieza που βοήθησε στο τεύχος 18, ο Paul Lee που έγραψε τα τεύχη 37-38 και ο Timothy Truman που έγραψε 13 τεύχη διάσπαρτα από το τεύχος 33 και έπειτα, πριν συνεχίσει την πορεία του με την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Η σειρά συνολικά ήταν ένας συνδυασμός διασκευών διηγημάτων του Χάουαρντ – έξι τον αριθμό – και πρωτότυπων ιστοριών που κάλυπταν κάποια κενά στα χρονικά του Κιμμέριου, με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που τα έβγαλε η Marvel. Υπήρχε επίσης μια υπέρ-σύνδεση μεταξύ των προσώπων του τεύχους 00 και της συνολικής πορείας του τίτλου, ενώ εξετάστηκαν και τα παιδικά χρόνια του χαρακτήρα, τα οποία παρουσιάστηκαν σε εμβόλιμα μεταξύ των διαφορετικών κεφαλαίων/storylines τεύχη. Τεύχη που η Anubis, όταν ήρθε η ώρα να τα ξεστοκάρει σε μορφή τόμων, συνέλεξε ξεχωριστά, αντί να τα βγάλει σειριακά, μια περίεργα εύστοχα λογιστική κίνηση, που κανείς δεν περίμενε για τέτοιες περιπτώσεις. Το μεγάλο πρόβλημα της σειράς όμως είναι το σχέδιο της ή για να είμαστε ειλικρινείς η επιλογή της Dark Horse, η οποία για να προωθήσει το τμήμα χρωμάτων της στο οποίο υπερτερούσε εκείνο το διάστημα, επέλεξε έναν καλλιτέχνη με αφαιρετικό σχέδιο και απλά επαρκές τεχνικές εξιστόρησης/καδραρίσματος για έναν τόσο σημαντικό τίτλο. Φυσικά μιλάω για τον Cary Nord, ο οποίος σχεδιάζει τα περισσότερα τεύχη και ο οποίος ξέροντας πως την περισσότερη δουλειά θα την κάνει ο Dave Steward, ο βασικός κολορίστας του τίτλου, δείχνει σαν να μην προσπαθεί καν τις περισσότερες φορές να παρουσιάσει κάτι δυνατό και με συνοχή. Η διαφορά με όλους τους άλλους που κατά διαστήματα ανέλαβαν κάποια τεύχη, είναι σημαντική για να τον «κρεμάσουν» ως επικεφαλή καλλιτέχνη του τίτλου, ιδίως στα τελευταία τεύχη που αναλαμβάνει ο Tomas Giorello, που ανέλαβε και την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Διάολε, ακόμα και ο Greg Ruth που σχεδιάζει τα παιδικά ιντερλούδια και έχει ένα πιο painted στήσιμο, δείχνει πως θα μπορούσε να γίνει σωστά το πράγμα, ακόμα και σε πιο αρτιστίκ επιλογή. Αυτό δεν πρέπει να αποθαρρύνει όμως ένα υποψήφιο αναγνώστη της σειράς. Ο Busiek είναι ένας από τους καλύτερους σύγχρονους συγγραφείς, και προσέγγισε τον τίτλο με σεβασμό και σοβαρότητα και ας μη ήταν το fantasy η πρώτη του προτίμηση συγγραφικά. Ο Truman που ανέλαβε στην πορεία, είναι επίσης πολύ δυνατός και πιο καταρτισμένος στον κόσμο του Κιμμέριου. Οι ιστορίες συνολικά δεν θα σας απογοητεύσουν, εκτός και αν είστε αμετανόητα μαρβελικοί στους βάρβαρους σας. Που και για εσάς ο Έλληνας εκδότης προνόησε και σας έδωσε τις πρώτες ιστορίες της Marvel, που προσωπικά έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, με τις εκδόσεις του Καμπανά να είναι όντως οι πρώτες μου επαφές με τον χαρακτήρα, χρόνια πριν τις εκδόσεις της Cobra Press. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ο τίτλος έχει μερικά πολύ καλά εξώφυλλα από ονόματα σαν τους Joseph Michael Linsner, Greg Ruth, Ladrönn & Tony Harris. Στο τελευταίο τεύχος ο εκδότης δημοσίευσε μια ανασκόπηση της πορείας τους, καθώς και μια ένδειξη που θέλανε να πάνε στην συνέχεια. Αλλά αυτό θα είναι θέμα μια άλλης παρουσίασης.
  13. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 14-03-2018(Α' Τόμος), 14-04-2018(Β' Τόμος) Υλικό Συλλογής: Secret Wars v1 01-09, FCBD 2015: Secret Wars 00 (May 2015 / March 2016) Η σύγκρουση των συμπάντων της κανονικής Marvel και του Ultimate Universe επέφερε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του πολυσύμπαντος. Ο Δρ. Ντουμ καταφέρνει να διατηρήσει τα κομμάτια που επιβίωσαν από τις διάφορες γαίες, και να φτιάξει ένα βασίλειο στο οποίο λατρεύεται σαν θεός, κάτι που δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την αλήθεια, μιας και πήρε τις δυνάμεις των θεών που ευθύνονταν για τις συγκλίσεις των συμπάντων και ο κόσμος που έχει επιβιώσει, μαζί με όλους του φεουδάρχες-υπερκακοποιούς που ελέγχουν διάφορες περιοχές, δεν θυμούνται πως ήταν τα πράγματα πριν. Όσο τους αφορά, ο Ντουμ είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη τους. Οι έσωθεν εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Το παραμύθι όμως είχε αρχίσει να παρουσιάζει ρωγμές, καιρό πριν 2 άκατοι με επιβιώσαντες από τα 2 βασικά σύμπαντα της Marvel (616 & UltimateU) ανακαλυφθούν και διαπιστώσουν πως οι επιβαίνοντες είναι ανεπηρέαστοι από την ανάπλαση της πραγματικότητας από τον Ντουμ. Αυτά συμβαίνουν πάνω-κάτω σε αυτό το event του 2015 που επέφερε το κλείσιμο του Ultimate Universe, με το ανάλογο συμμάζεμα σε τίτλους και πορείες. Αποτελεί πνευματικό τέκνο του Marvel Super Heroes Secret Wars και δημοσιεύτηκε σε εννιά μέρη και ένα τεύχος 00 που δόθηκε δωρεάν στη γιορτή Free Comic Book Day του 2015. Το έδαφος πάντως είχε προετοιμαστεί στους τίτλους των Εκδικητών που έγραφε ο Hickman εκείνα τα χρόνια, καθώς και το Cataclysm event, τα οποία κακά τα ψέματα, χρειάζονται για να γίνει κατανοητό το πώς οδηγηθήκαμε στο πρόσφατο Secret Wars αν και ο Hickman κάνει ότι είναι δυνατόν για να σταθεί η ιστορία αυτόνομα, χωρίς να έχει κάποιος γνώση του πρότερου στησίματος του σκηνικού. Και για το μεγαλύτερο μέρος το καταφέρνει, αν και χάνει κάπως το στοίχημα όταν αναγκάζεται να συμπεριλάβει κάποιες εξελίξεις από τα υπόλοιπα tie-ins του event, ευτυχώς όχι σε τέτοιο βαθμό που να στοιχίσει στην ιστορία του. Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω πως το σκηνικό με τα φέουδα μου θύμισε ως ένα σημείο το στήσιμο 1602 του Νιλ Γκέιμαν, αν και ο Χίκμαν πηγαίνει σε αρκετά εναλλακτικά μονοπάτια, που δίνουν την απαραίτητη πιστοποίηση της δικής του ιστορίας. Εκτίμησα επίσης το γεγονός πως ο συγγραφέας δεν επικεντρώθηκε μόνο στους μηχανισμούς της ιστορίας του, κάτι για το οποίο ο Χίκμαν είναι γνωστό πως διαπρέπει και έχει την τάση να επικεντρώνεται, αλλά έδωσε βάση και στα κίνητρα των χαρακτήρων και στην συμπεριφορά τους. Μπορεί να διαφωνώ με τον τρόπο που παρουσιάζονται κάποιοι από αυτούς, αλλά τουλάχιστον έχουν κάποια χαρακτηριστικά και σκοπό ύπαρξης στην ιστορία, σε αντίθεση με άλλα events που έχουμε πολλούς διακοσμητικούς ήρωες, γιατί έτσι. Γενικά, βρήκα την ιστορία καλύτερη απ’ ότι περίμενα. Έχει αρχή – αν και θα ήλπιζα να εξηγήσει λίγο περισσότερο το τι προηγήθηκε* - μέση και τέλος, κάτι σπάνιο στα πρόσφατα events της εταιρίας. Το ότι χρησιμοποίησε ως επίκεντρο τους 4 Φανταστικούς και τον αρχικακό της, το βρήκα ταιριαστό στο όλο θέμα της ανάπλασης του σύμπαντος της εταιρίας, μιας αίσθησης πλήρη κύκλου από το 1961 μέχρι το 2015 που δημοσιεύτηκε το event. Και πάλι θα προτιμούσα να αφιερώσει λίγο χρόνο στον τρόπο και επίδραση που έχει η ανάπλαση του σύμπαντος. Καταλαβαίνω πως το έκανε για να δώσει πάσα σε μελλοντικούς συγγραφείς στο να κάνουν ότι θέλουν, αλλά η ίδια η ιστορία θα ωφελούνταν από αυτό, για να μην πω πως θα ήταν ένας πιο πρέπον αποχαιρετισμός σε αυτά που τελείωσαν. Αντί για αυτό, έχουμε την συνηθισμένη πρακτική του να τα αποδίδουμε όλα στις δυνάμεις του Φράνκλιν Ρίτσαρντς, τακτική που έχουμε δει κάμποσες φορές από το Όνσλοτ και έπειτα και έχει πάντα βάση, αλλά πλέον περιμένω κάτι παραπάνω από αυτό. Ακόμα και έτσι, το Secret Wars του Hickman, είναι μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί. Η Anubis έβγαλε την σειρά σε δύο τόμους, παρόλο που τόσο στην Αμερική, όσο και στην Ευρώπη η σειρά έχει βγει σε ένα τόμο 312 σελίδων. Υποθέτω πως η Panini κυκλοφορεί παράλληλα και μια έκδοση 2 τόμων και αυτή αποφάσισε να βγάλει η Anubis εδώ, λόγω κόστους. Ο δεύτερος τόμος χρησιμοποιεί το εξώφυλλο με το οποίο η Panini έβγαλε την δική της συγκεντρωτική έκδοση. Τα έξτρα, που περιέχουν όλα τα εναλλακτικά εξώφυλλα, απουσιάζουν από την Ελληνική έκδοση, με μόνο όσα χωρίζουν τα κεφάλαια/τεύχη της συλλογής να παραμένουν στο τελικό προϊόν που μας παρέδωσαν. *Ελπίζω η σειρά της Hachette να ξεπεράσει τους 60 τόμους, για να δούμε κάποια από αυτά τα κεφάλαια, που περιλαμβάνονται στην ξένη πορεία της συλλογής.
  14. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 29-09-2016 Τίτλος Πρωτότυπου: The Dark Knight Returns: The Last Crusade 01 (15-06-2016) Η Τελευταία Σταυροφορία είναι ένα αυτόνομο τεύχος 64 σελίδων, το οποίο βγήκε ενώσω βρισκόταν σε εξέλιξη η δημοσίευση του DKII The Master Race, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ελλάδα που το είχε αναλάβει η Anubis, κυκλοφορώντας το σε τευχάκια. Η ιστορία αποτελεί prequel του αρχικού σκοτεινού ιππότη, καλύπτοντας τα γεγονότα που οδήγησαν στην πρώτη «συνταξιοδότηση» του ήρωα. Τόσο αυτό όσο και τον DKIII, βγήκαν με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του Dark Knight Returns. Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη. Ο Μπάτμαν έχει αρχίσει να γερνάει και να νοιώθει την επίδραση όλων των μαχών που έχει δώσει με υπερκακοποιούς σαν τον Κίλερ Κροκ. Στο πλευρό του, έχει τον Τζέισον Τοντ, τον δεύτερο Ρόμπιν, που ακριβώς όπως και στο κανονικό continuity, είναι πιο άγριος και παράτολμος σε σχέση με τον Ντικ Γκρέισον, που όπως έχουμε δει και στο All-Star Batman, στην αρχή δεν πήγαινε πίσω και αυτός από θέμα τραχύτητας, αν και ο Τοντ δεν δείχνει να ανταποκρίνεται και τόσο καλά στις παραινέσεις και διδαχές του Μπατμαν, σε σύγκριση. Μαζί λοιπόν, ερευνούν την ξαφνική ασταθή συμπεριφορά των πλουσίων της πόλης, μια συμπεριφορά που διαπιστώνουν πως έχει να κάνει με την Πόιζον Άιβι, που τους έχει βάλει να τις κάνουν χάρες με αντάλλαγμα την επιλογή τους ως το ταίρι της. Παράλληλα, η συμμορία του Τζόκερ προκαλεί μπελάδες ενώ ο ίδιος βρίσκεται ως τρόφιμος στο Άρκαμ, «καλλιεργώντας» νέους ακόλουθους, που θα τον βοηθήσουν, άθελα τους, να αποδράσει. Η συνδυασμένη πίεση που ασκούν αυτές οι δύο υποθέσεις, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη προβληματική συμπεριφορά του Ρόμπιν/Τοντ, οδηγούν τον Μπάτμαν σε στρατηγικά λάθη, καθώς προσπαθεί να αποκλείσει τον Ρόμπιν, πάνω που χρειάζεται την βοήθεια του περισσότερο από ποτέ. Και τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα επίπονα. Όχι τόσο επίπονα όμως όσο την θλίψη που θα νοιώσει, όταν ο Ρόμπιν, θα πάει να αντιμετωπίσει μόνος του τον Τζόκερ, μόλις μαθαίνει για την απόδραση του, κάτι που θα οδηγήσει στον θάνατο του. Όπως ίσως καταλαβαίνετε και από την περίληψη, η ιστορία είναι αρκετά ευθυτενής και δεν αλλάζει τίποτα ιδιαίτερο σε σχέση με το "πραγματικό" σύμπαν της DC, ούτε προσφέρει τίποτα ιδιαίτερο στην σάγκα του Σκοτεινού Ιππότη. Πολλοί το χαρακτήρισαν και ως αχρείαστο και από μια οπτική γωνιά, δεν έχουν άδικο. Απλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πρόκειται για ένα μέρος από μια μεγάλη σάγκα που δημοσιεύεται αποσπασματικά εδώ και 34 χρόνια τώρα (30 όταν βγήκε το τεύχος) με πρόσθετη δυσκολία τις χρονικές μετατοπίσεις μπρος και πίσω στον χρόνο της εξιστόρησης για κάθε σειρά/μονότευχο. Οπότε μόνο του όντως δεν στέκει και τόσο καλά, αλλά αν τα βάλει να τα διαβάσει κανείς στην σωστή χρονολογική σειρά, θα έχει μεγαλύτερο νόημα. Δεν θα το κάνει ξαφνικά καλύτερο, αλλά θα επιτελέσει καλύτερα το σκοπό του ως συνδετικό κρίκο. Κάτι που έτσι και αλλιώς χρειαζόταν να γίνει κάποια στιγμή. Για να δούμε πως σε εκείνο το χρονικό σημείο, ο κόσμος που έπλασε ο Μίλερ είχε συγκλίνει περισσότερο από ποτέ με το κανονικό σύμπαν, με μόνη διαφορά πως ο Μπάτμαν είχε αρχίσει να γερνάει, συστατικό που τελικά οδήγησε σε διαφορετικές αποφάσεις για το μέλλον του, και ως επί τούτου, για τη πορεία που θα ακολουθούσε ο κόσμος στον οποίο κατοικεί. Μαζί του αυτή την φορά, ο Μίλερ είχε τον Μπράιαν Αζαρέλο για να τον βοηθήσει με την συνοχή της εξιστόρησης. Η συνεργασία είναι τόσο καλή που δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ποιος έχει γράψει τι και δεν ξενίζει από τον συνολικό τρόπο γραφής της γενικής ιστορίας. Όσο για το σχέδιο του Ρομίτα Τζ., παραδίδει έναν περίεργο συνδυασμό Μιλερικής ατμόσφαιρας και 60's αισθητικής όσο αφορά τις στολές των χαρακτήρων, η οποία, στα μάτια μου τουλάχιστον, δουλεύει μια χαρά. Κάποιες στιγμές έχω την εντύπωση πως βλέπω το σώμα του Άνταμ Γουέστ, στον τρόπο που σχεδιάζει τον Μπάτμαν. Για τους Μιλερικούς λοιπόν, προτείνεται. Οι υπόλοιποι, περιμένετε για μια τυχόν μελλοντική έκδοση που θα περιλαμβάνει όλο το έργο σε χρονολογική σειρά. Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα βγει και αυτή.
  15. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 17-04-2019 Υλικό Συλλογής: Fear Itself v1(April/October 2011) Μετά τα γεγονότα του Siege, το Ερπετό, ο αρχαίος, και αυτοαποκαλούμενος πραγματικός άρχοντας της Άσγκαρντ, ξυπνά, χάρη στην Sin, την κόρη του Κόκκινου Κρανίου που καταφέρνει να σηκώσει το σφυρί της Σκάντι, το οποίο φυλάσσονταν σε ένα οχυρό των Ναζί από το τέλος του ΒΠΠ’ μέχρι τις μέρες μας. Το Ερπετό στέλνει τα υπόλοιπα μαγικά σφυριά για να αναζητήσουν τους Άξιους, που μετατρέπουν γνωστούς ήρωες και κακοποιούς σε απεσταλμένους του, με τα οποία σπέρνουν τον τρόμο. Οι Ασγκαρντιανοί βλέποντας την απειλή εγκαταλείπουν την κατεστραμμένη εκδοχή της πατρίδας τους στην γη, με τον Όντιν να είναι αποφασισμένος ακόμα και να την καταστρέψει για να περιορίσει το κακό. Και οι γνωστοί υπερήρωες γνωρίζουν τον τρόμο. Αλλά είναι οι μόνοι που απομένουν για να το σταματήσουν. Οι εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Άλλο ένα "event" άλμπουμ που καθόρισε την πορεία των υπόλοιπων τίτλων της Μάρβελ για μερικούς μήνες το 2011, βγήκε στην χώρα μας, σε πρώτη διανομή στο Comicdom Con Athens 2019. Και είναι από τα σχετικά καλά events της τελευταίας 15ετίας, αν και απέχει από το άριστο. Δυστυχώς όμως περιέχει μόνο τα 7 βασικά τεύχη της σειράς, ενώ κατά την γνώμη μου, για την καλύτερη απόλαυση και κατανόηση της σειράς θα έπρεπε να περιλαμβάνονται τουλάχιστον και τα Fear Itself: Book of the Skull #1, Fear Itself 7.1, 7.2 & 7.3. Αλλά ας είναι! Ακόμα και έτσι είναι καλοδεχούμενο. Το event λαμβάνει χώρα το διάστημα που η οικονομική κρίση ήταν στα ντουζένια της, οπότε ο Fraction παίρνει την ευκαιρία να σχολιάσει την «επιδημία» κατασχέσεων σπιτιών, το δικό τους επακόλουθο της κρίσης. Ένα παράπονο που έχω από τον συγγραφέα σε αυτή την ιστορία είναι το πώς σκιαγραφεί την αιώνια αντιπαράθεση του Θωρ με το πατέρα του, τον Όντιν, όχι τόσο στον τρόπο – που είναι στα πλαίσια που το έχουμε μάθει – αλλά στο ύφος, δηλαδή στο τι λένε. Λες και βλέπω μιλίνιαλ να μαλώνει με gen x’er. Κάπως εκτός του συνηθισμένου μοτίβου, βρήκα και την συμπεριφορά του Κάπτεν Αμέρικα, χωρίς εμφανή λόγο. Τέτοια θεματάκια χτυπάνε ακόμα και στον λιγότερο έμπειρο αναγνώστη κατευθείαν, ξενίζοντας τον και θυμίζουν περισσότερο Bendis παρά Fraction. Η έκδοση είναι στα τυπικά στάνταρ της Anubis. Μην περιμένετε κανένα έξτρα βέβαια, μιας και η Ελληνική έκδοση είναι βασισμένη στην έκδοση της Panini που περιέχει 48 σελίδες λιγότερες. Ούτε καν τα εξώφυλλα της σειράς δεν έχει.
  16. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 22-07-2013 Πρωτότυπος Τίτλος: Wolverine: Season One v1 01 (May 2013) Το Wolverine - Πρώτες Περιπέτειες είναι μέρος μιας σειράς πρωτότυπων Graphic Novels με τον γενικό τίτλο Season One, που είχαν σκοπό να παρουσιάσουν εκ νέου τις ιστορίες προέλευσης κλασικών χαρακτήρων, παραλλαγμένες, για να προσελκύσουν ένα κάζουαλ νέο κοινό. Τα περισσότερα από αυτά τα GN's όμως ήταν ξεπέτες, χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η Marvel έβγαλε 11 διαφορετικούς τίτλους χωρισμένους σε 3 "φουρνιές". Από αυτές, η Anubis έβγαλε 3 τίτλους, μεταφράζοντας το Season One ως Πρώτες Περιπέτειες. Ο τίτλος του Wolverine ήταν ο μόνος που δεν είχα διαβάσει ως τώρα, και είναι ο καλύτερος από τους τρεις, αλλά αυτό δεν λέει κάτι για την συνολική ποιότητα του. Οι σελίδες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Οι σεναριογράφοι πιάνουν την ιστορία από την περίοδο που ο Wolverine περιπλανιόταν στα δάση του Καναδά, ως αγρίμι, μετά τα γεγονότα του Όπλου X, περιπλάνηση που τον έφερε σε αναμέτρηση για πρώτη φορά με τον Γουέντιγκο και οδηγεί στην ανακάλυψη του από τους Τζέιμς και Χέδερ Χάντσον, κυβερνητικούς πράκτορες της κυβέρνησης του Καναδά που προσπαθούν να δημιουργήσουν μια ομάδα υπερηρώων στα πρότυπα των 4 Φανταστικών και του Κάπτεν Αμέρικα. Το ζευγάρι περιθάλπει τον Wolverine και στην πορεία ο Τζέιμς Χάντσον ανακαλύπτει πως πρόκειται για τον φυγάδα του εξαιρετικά μυστικού προγράμματος X. Βάζουν σκοπό λοιπόν να τον εξημερώσουν και να τον χρησιμοποιήσουν στην ομάδα που ετοιμάζουν, με μικτά αποτελέσματα. Πριν δοκιμαστεί στο πεδίο όμως, ο Χαλκ θα εμφανιστεί στον Καναδά και θα έρθει αντιμέτωπος με τον Γουέντιγκο, τον οποίο ο Wolverine δεν θυμάται, αλλά του δημιουργεί άγχος. Έτσι φτάνουμε στην νέα εξιστόρηση της πρώτης εμφάνισης του Wolverine στα κόμικς της Μάρβελ, η οποία προσαρμόζεται έτσι ώστε να έχουμε και την πρώτη εμφάνιση του Σέιμπερτουθ, ο οποίος καλείται να βρει και να σκοτώσει τον Γουέντιγκο μετά την πρώτη αποστολή, όταν ο Wolverine αρνείται να το πράξει ο ίδιος. Ο Wolverine αποδρά από το κελί που τον έχουν βάλει και πολεμά τον Σέιμπερτουθ, ο οποίος αποδεικνύεται αναξιόπιστος, και οι Χάντσονς πείθουν την κυβέρνηση τους να ακολουθήσει μια πιο μετριοπαθή προσέγγιση, αντί τον εξαναγκασμό και την εξόντωση ατόμων σαν τον Λόγκαν/Wolverine, ενώ στο τέλος του κόμικ ο Λόγκαν συναντά τον Καθηγητή X που τον επιστρατεύει στην ομάδα των X-Men. Γενικά, η ιστορία έχει μια συνοχή, οι δύο σεναριογράφοι δεν ξεστρατίζουν πολύ από τα βασικά τεκταινόμενα, αλλά η όλη ανέλιξη είναι επίπεδη και χωρίς κάποια ιδιαιτερότητα που να την κάνει να ξεχωρίζει (ακόμα και το κόλλημα του Λόγκαν με τις κοκκινομάλλες, υπάρχει απλά για διευκόλυνση της ιστορίας, παρά για να δημιουργήσει βάθος). Οι χαρακτήρες είναι χάρτινοι και η όποια προσπάθεια έντασης που υπάρχει, είναι από την πλευρά του σχεδίου, το οποίο είναι επηρεασμένο από την σχολή των Manga, επιστρατεύοντας τις ανάλογες τεχνικές, που δεν πιστεύω πως ταιριάζουν σε αυτό το σενάριο, αλλά ας είναι. Προφανώς ήταν το κοινό που είχαν στο μυαλό τους να προσηλυτίσουν. Η μετάφραση τίτλων του Season One σταμάτησε εκεί, μιας και τον Ελληνικό δεν τους αγκάλιασε, και λογικώς. Από μια άποψη όμως είναι κρίμα, μιας και πως ο επόμενος τίτλος που φαίνεται να είχαν στα σκαριά ήταν το Thor Season One, ο οποίος ήταν αξιόλογος. Η Ελληνική έκδοση του τίτλου βγήκε με 3 μήνες διαφορά από την Αμερικάνικη, με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας The Wolverine του 2013. Σαν τόμος έχει τα ίδια προβλήματα που είχαν όλες τις εκδόσεις της Anubis εκείνο το διάστημα. Σφικτή ράχη που δυσκόλευε την ανάγνωση και εξώφυλλο που ξεκολλούσε εύκολα από το υπόλοιπο "σώμα" του τόμου. Παραδόξως όμως οι σελίδες είναι δεμένες με σπάγκο, οπότε δεν διαλύεται τελείως ο τόμος.
  17. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 24-05-2006 Κυκλοφορία Τόμου της Hachette: 22-11-2019 Το 2004, η Marvel έφερε άλλο ένα μεγάλο όνομα του Χόλιγουντ για να αναλάβει συγγραφικά καθήκοντα, δημιουργώντας για άλλη μια φορά αίσθηση. Αυτή την φορά ήταν ο Τζος Γουίντον, γνωστός από την Buffy και το Firefly, δύο ιδιαίτερα αγαπητές τηλεοπτικές σειρές που είχαν προσδώσει στον συγγραφέα/σκηνοθέτη μεγάλο κύρος ανάμεσα στους οπαδούς. Αντί να αναλάβει κάποιον υπάρχοντα τίτλο, η Μάρβελ θεώρησε σωστό να του δώσει έναν νέο, όλο δικό του. Ο τίτλος ήταν το Astonishing X-Men που ήταν καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, και η συνεργασία του με την εταιρία ήταν τόση καλή, που έφτασε μέχρι και στην ανάθεση της σκηνοθεσίας των δύο πρώτων ταινιών των Εκδικητών. Το περιεχόμενο Συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε το run του Γκραντ Μόρισον και χρησιμοποιώντας μεγάλο μέρος εκείνης της σύνθεσης της ομάδας, βλέπουμε την Κίττι Πράιντ να επιστρέφει στους X-Men ως καθηγήτρια, σε μια περίοδο που η εικόνα της ομάδας διαμορφώνεται για να είναι πιο κατάλληλη για δημόσιες σχέσεις υπέρ των μεταλλαγμένων. Αμέσως όμως αντιμετωπίζουν την πρώτη τους σοβαρή κρίση καθώς μια επιστήμων, η Καβίτα Ράο υποστηρίζει πως ανακάλυψε την θεραπεία για το γονίδιο Χ. Οι έσωθεν εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Ακολουθούν σπόιλερς. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Φυσικά η θεραπεία είναι παραμύθι που της έχει τροφοδοτήσει ο εξωγήινος Ουρντ, ο οποίος προσπαθεί να αποτρέψει μια προφητεία που θέλει τον πλανήτη του να καταστρέφεται από έναν μεταλλαγμένο. Αυτό δεν έχει σημασία όμως μιας και δημιουργεί διχασμό ανάμεσα στους μεταλλαγμένους για το αν θα πρέπει να την χρησιμοποιήσουν και αν μπορούν να θεωρήσουν το να είναι κανείς μεταλλαγμένος ασθένεια. Το πιο σημαντικό γεγονός πάντως των πρώτων τευχών είναι πως ο Κολοσσός επιστρέφει από τους νεκρούς. Η σημαντικότητα του διχασμού που μας έδειξε το πρώτο storyline υποβαθμίστηκε δυστυχώς πολύ γρήγορα από τα γεγονότα του House of M. Η συνέχεια μας έφερε την επιστροφή της Κασάντρα Νόβα και της Λέσχης της Κολάσεως την δημιουργία του οργανισμού S.W.O.R.D. και της πράκτωρ Μπραντ, την αποκάλυψη πως το Δωμάτιο Κινδύνου το διαχειρίζεται μια έλλογη οντότητα που επιτίθεται στην ομάδα και την τελική αναμέτρηση με την εξωγήινη φυλή της οποίας ο Ουρντ είναι μέλος. Οι δημιουργοί Ο Γούιντον είναι περισσότερο γνωστός για τους δυνατούς διαλόγους του και την μεστή ανάπτυξη χαρακτήρων και αυτό ακριβώς είναι και το ατού της συγκεκριμένης σειράς. Όχι βέβαια πως δεν είναι καλή η πλοκή και η ανέλιξη. Αν μη τι άλλο έχουμε μια στρωτή και έξυπνη σάγκα με τις κατάλληλες ανατροπές στα κατάλληλα σημεία, αλλά οι διάλογοι του και το συναίσθημα που βγάζουν, παραμένει το σημαντικό κέρδος του αναγνώστη από την ανάγνωση της ιστορίας. Εν πολλοίς, το ηθικό κέντρο της πλοκής είναι η Κίττι Πράιντ, αλλά σε αυτές τις ιστορίες δεν παραμελείται κανείς, ενώ η σχέση του Κύκλωπα με την Έμμα Φροστ περνάει σε άλλο επίπεδο, με τον Σκοτ να ξεκολλάει επιτέλους από το φάντασμα της Τζιν Γκρέι. Όσο για το σχέδιο του Κάσαντει, τι να πει κανείς; Σε αυτή την σειρά δίνει ρέστα εκφραστικότητας και ανατομικής πληρότητας και απλότητας. Πραγματικά a match made in heaven. Οι αργοί ρυθμοί σχεδίασης όμως είχαν στοιχίσει στο πρόγραμμα κυκλοφορίας σε τευχάκια στην Αμερική. Ο Γουίντον είχε αρχικά πρόγραμμα μια ιστορία 12 τευχών η οποία ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2004 και τελείωσε τον Μάιο του 2005. Όταν αποφάσισε να προσθέσει και άλλα 12 τεύχη, χρειάστηκαν να περάσουν 8 μήνες μέχρι να επιστρέψουν, από τον Απρίλιο του 2006 μέχρι και τον Μάρτιο του 2008! Όταν συνειδητοποίησαν πως η ιστορία χρειαζόταν μια μεγαλύτερη κατάληξη, προγραμμάτισαν την τελευταία στιγμή ένα διπλό τεύχος εκτός σειράς, το Giant Size Astonishing X-Men 01, το οποίο βγήκε τον Ιούλιο του 2008. Ο απολογισμός δηλαδή ήταν 4 χρόνια για 25 τεύχη, τα διπλάσια από το κανονικό. Αλλά, θα δείτε πως άξιζε την αναμονή. Στην Ελλάδα Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά από την Anubis, στις 24 Μάιου του 2006, ένα μήνα μετά την επιστροφή του τίτλου με το τεύχος 13 στην Αμερική. Αποτέλεσε δε, τον πρώτο τίτλο της εκδοτικής με ιστορία από το κανονικό σύμπαν της Μάρβελ, μιας και είχε ξεκινήσει με τίτλους του Ultimate Universe. Στα εξώφυλλα των τριών πρώτων τευχών αναφέρει πως πρόκειται για μίνι σειρά πάνω στην οποία βασιζόταν η ταινία X-Men The Last Stand, αλλά κανένα από τα δύο δεν ισχύει φυσικά. Πρέπει να τους είχαν δώσει λάθος πληροφορίες όταν πήραν τα δικαιώματα. Οι ρυθμοί κυκλοφορίας θα μπορούσε να πει κανείς πως ήταν τουλάχιστον ιδιόμορφοι, ξεκινώντας πρώτα με μια τριπλέτα διπλών τευχών, με τα πρώτα 2 να βγαίνουν στις 24 του μηνός και το τρίτο δύο μέρες μετά. Μετά από μια παύση έξι μηνών, συνέχισαν με άλλη μια τριπλέτα, που βγήκε στις 15, 20 και 24 του Νοέμβρη. Μια νέα παύση 5,5 μηνών έσπασε με την επόμενη τριπλέτα που βγήκε στις 15 Μάιου, 5 και 26 Ιουνίου του 2007, σε 15νθήμερη κυκλοφορία δηλαδή. Η τελευταία τριπλέτα καθυστέρησε αναγκαστικά καθώς δεν είχε ολοκληρωθεί η ιστορία στην Αμερική, οπότε το δέκατο τεύχος κυκλοφόρησε στις 28 Μαρτίου του 2008 και τα τελευταία δύο τεύχη βγήκαν στις 2 και 30 Μάιου αντίστοιχα. Δυστυχώς το Giant-Size Astonishing δεν μεταφράστηκε ποτέ στην χώρα μας. Η προσθήκη του την τελευταία στιγμή από την Μάρβελ, πρέπει να δημιούργησε κάποιο μπλόκο με τα δικαιώματα που δεν επιλύθηκε ποτέ. Τα πρώτα έξι τεύχη κυκλοφόρησαν ξανά σε σκληρόδετη έκδοση, μέσα από την σειρά Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel με τον τίτλο Astonishing X-Men - Το Χάρισμα.
  18. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 12-12-2008 Υλικό Συλλογής: Silver Surfer: Requiem 01-04 (July/October 2007) Όλα όσα έχουν μια αρχή πρέπει να έχουν και ένα τέλος. Στις αρχές τη τρέχουσας χιλιετίας, η Marvel αποφάσισε να εξερευνήσει το τέλος των χαρακτήρων της, μέσω μίνι σειρών και αυτοτελών τευχών εκτός σειράς, τάση στην οποία συνεχίζει να επανέρχεται μέχρι και τις μέρες μας. Συνήθως το σκηνικό ορίζεται κάποια στιγμή στο αδιευκρίνιστο μέλλον και οι εκάστοτε χαρακτήρες τα έχουν φάει τα ψωμιά τους. Μαζί τους, συνήθως τα έχει φάει και η όλη η γη. Πως περιγράφεις όμως το τέλος ενός περιηγητή του διαστήματος; Αυτό είναι κάτι που ανέλαβε να κάνει το 2007 ο J.M. Straczynski σε μια σειρά 4 τευχών υπό την ομπρέλα της κατηγορίας Marvel Knights. Το πως τα κατάφερε αναλύεται σε αυτή την έκδοση, που είχε βγει μόλις ενάμιση χρόνο μετά την κυκλοφορία της σειράς σε τευχάκια στο εξωτερικό και στην χώρα μας. Ο Στρανζίσκι, σκάβει βαθιά μέσα στην ψυχή του χαρακτήρα και παραδίδει ένα φιλοσοφικό και αλληγορικό έργο, πιστό στο πνεύμα της πρώτης σειράς του περιηγητή του διαστήματος, το μακρινό 1968, βοηθούμενος και από το μετρημένο αλλά οπτικά άρτιο καμβά του Ρίμπιτς. Ο Νόριν Ραντ πεθαίνει, αλλά φροντίζει να αφήσει μια παρακαταθήκη που θα εμπνεύσει το σύμπαν στο να γίνει καλύτερο και πιο εύσπλαχνο, και ο Στρανζίσκι, μας συγκινεί με την προσέγγιση του. Αν ολοκληρώνονταν ποτέ το The Last Galactus Story (δείτε τον δεύτερο comic book legend εδώ) θα αποτελούσε ένα καλό συνοδευτικό της σειράς από θέμα προσέγγισης. Οι εσωτερικές εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Η σειρά βγήκε με σκληρό εξώφυλλο από την Anubis, και με την Ευρωπαϊκή επιλογή για το εξώφυλλο. Προσωπικά πιστεύω πως του ταιριάζει καλύτερα το εξώφυλλο του Αμερικάνικου τόμου, αλλά προφανώς, θέλανε να τονώσουν τις πωλήσεις δείχνοντας πως έχει και τον Σπάιντι μέσα. Η έκδοση δεν έχει κάποιο έξτρα περιεχόμενο.
  19. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 21-10-2016 Αλαζόνας χειρούργος που έχει ξεχάσει το αλτρουισμό που τον διακατείχε στα νιάτα του, τραυματίζεται σοβαρά στα χέρια και δεν μπορεί να χειρουργήσει ξανά. Απελπισμένος, ψάχνει διάφορες μεθόδους για να μπορέσει να επαναφέρει τα χέρια του στην βέλτιστη κατάσταση. Μια από τις αναζητήσεις του, τον φέρνει στον Θιβέτ, ένα μέρος που είχε προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια σαν σπουδαστής, όπου ένας μοναχός ίσως έχει τον τρόπο να τον γιατρέψει... Αναπροσαρμογή της προέλευσης του Dr. Strange από τον Στρανζίσκι και την Σαμ Μπαρνς στο σενάριο που κυκλοφόρησε αρχικά σε 6 τεύχη μεταξύ 2004 και 2005 υπό την σφραγίδα της Marvel Knights. Στην εποχή του μάλιστα είχε καθυστερήσει και μερικούς μήνες για να ολοκληρωθεί. Κάποιες από τις αλλαγές που έκανε, υιοθετήθηκαν και ενσωματώθηκαν από τους υπόλοιπους δημιουργούς στο γενικό σύμπαν της Μάρβελ και κάποιες απλά αγνοήθηκαν, οπότε μην «παντρευτείτε» με το συγκεκριμένο origin. Παραμένει πάντως ένα καλό ανάγνωσμα και καλό σημείο γνωριμίας με τον χαρακτήρα, και η κυκλοφορία του με αφορμή την ταινία με πρωταγωνιστή τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στον ρόλο του Δρ. Παράξενου(sic), ήταν μια από τις καλύτερες κινήσεις που έχει κάνει η Ανούμπις τα τελευταία χρόνια, η οποία δείχνει να ψάχνει να βρει τα παλιά της αντανακλαστικά, με τον ίδιο τρόπο που ο Strange ψάχνει να επαναφέρει τις υψηλές δεξιότητες στα χέρια του. Το σχέδιο του Μπράντον Πίτερσον επίσης, είναι ταιριαστό eye candy και βάζει τον αναγνώστη στην κατάλληλη ατμόσφαιρα.
  20. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 29-08-2013 Υλικό Τευχών: Thor: God of Thunder 01-05 (November 2012 / February 2013) Η αρχή του καταξιωμένου run του Jason Aaron ξεκίνησε από εδώ και το είχε βγάλει και η Anubis. Σε αυτήν, ο Θωρ απαντάει στην έκκληση για βοήθεια μιας εξωγήινης φυλής και προσπαθώντας να μάθει τι απέγιναν οι δικοί τους θεοί, έρχεται αντιμέτωπος με μια γνώριμη απειλή του παρελθόντος. O Aaron αναπτύσσει την ιστορία του σε τρεις χρονικές περιόδους: Το παρελθόν το οποίο παρακολουθούμε γεγονότα που συνέβηκαν πάνω από μια χιλιετία πριν, όταν ο Θωρ ήταν ακόμα νέος, το παρόν, και το απώτατο μέλλον, στο οποίο ο Θωρ είναι ο ηγεμόνας της Άσγκαρντ και ο μόνος επιζών. Αυτό μας βοηθά στο να γνωρίσουμε την απειλή αλλά και να καταλάβουμε την σημαντικότητα της, βλέποντας το εύρος της σε χρονολογική κλίμακα. Και εδώ είναι που ο Άαρον «δανείζεται» στοιχεία από το run του Dan Jurgens, αλλά ευτυχώς δεν μένει εκεί, παραδίδοντας μας μια μεστή ιστορία και ενδιαφέρουσα από τις απαρχές της. Γενικά αυτή η σειρά είναι πιο κοντά στην Σκανδιναβική μυθολογία και ο Θωρ συμπεριφέρεται ανάλογα. Οπότε και η επιλογή του Ribic που έχει σχεδιάσει και την μίνι σειρά LOKI που ήταν εκτός continuity δεν είναι τυχαία, μιας και η παρούσα έκδοση έχει μεγαλύτερη σχέση με εκείνη την έκδοση παρά με τα άλλα κόμικς με τον χαρακτήρα που έχει βγάλει η Marvel στο παρελθόν, αν και εδώ ο Ribic σχεδιάζει πιο παραδοσιακά αντί να καταφεύγει σε painting. Η σειρά στην Αμερική σταμάτησε μετά από 25 τεύχη παρουσιάζοντας μια νέα Thor στο επόμενο volume, αλλά ουσιαστικά όλα αυτά τα χρόνια ο Aaron έγραφε διαφορετικά κεφάλαια της ίδιας ιστορίας, η οποία απλώθηκε σε 5 διαφορετικές επανεκκινήσεις της σειράς, μιας αναρίθμησης, μιας μίνι σειράς και ενός event πριν ολοκληρωθεί στις αρχές του 2020 και με τα τελευταία δύο να είναι τα μόνα που έχουμε δει δυστυχώς μεταφρασμένα και στην χώρα μας. Τα πέντε τεύχη που βγήκαν από την Anubis, ήταν με αφορμή της κυκλοφορίας της δεύτερης κινηματογραφικής ταινίας του Thor. Ήταν επίσης η δεύτερη σειρά που είχε βγει από το διαβόητο Marvel Now! στην χώρα μας και η δεύτερη σειρά τευχών που βγήκε με το νέο - τότε - φορμά τευχών μικρότερων διαστάσεων και υποδεέστερων χαρτιών (τύφλα να έχουν τα τσιγαρόχαρτα! ) που χρησιμοποιεί μέχρι και σήμερα.
  21. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 05-02-2011 (Τεύχη Anubis), 06-12-2019 (Τόμος Hachette) Υλικό Συλλογής: Thor v3 01-06 (July 2007 - February 2008) Κλικάρετε πάνω στα tags για τις παρουσιάσεις των υπόλοιπων άλμπουμς. Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο κύκλος του Ράγκναροκ έσπασε. Η γητειές του Όντιν σταμάτησαν να υφίστανται και ο Ντόναλντ Μπλέικ, που πέρασε σημαντικά περισσότερο χρόνο στο κενό, ζητά στον Θωρ να επιστρέψει για να αποτραπεί μια καταστροφή για τους ανθρώπους, αν δεν είναι εκεί να την αποτρέψει. Ο Θωρ ως παντοτινός προστάτης της ανθρωπότητας δέχεται και ως ο ηγέτης της Άσγκαρντ, θα πρέπει να αφυπνίσει τους υπάκουους του και να βρει ένα νέο έδαφος για την πόλη του, για να μπορέσουν πλέον να ζήσουν ελεύθεροι από τον κύκλο της καταστροφής και της αναγέννησης στην οποία είχαν παγιδευτεί για τόσο καιρό. Ο Λόκι όμως καραδοκεί πάντα για να φέρει τα πράγματα στα μέτρα του... Οι εσωτερικές εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Η κλασική πλέον σειρά του Στρανζίσκι, επανεκδίδεται στην χώρα μας σε μια σκληρόδετη έκδοση, μετά την δημοσίευση της το 2011 σε 6 τευχάκια από την Anubis, με αφορμή - τότε - την πρώτη ταινία του Θωρ στους κινηματογράφους. Δυστυχώς όπως φαίνεται ξανά δεν θα το δούμε ολοκληρωμένο μιας και δεν φαίνεται να υπάρχει πλάνο για την δημοσίευση της συνέχειας, μιας και ούτε στην ξένη έκδοση το έχει συνεχίσει η Hachette. Και είναι κρίμα, μιας και ουσιαστικά ο Στρανζίσκι μας παραδίδει εδώ το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας του. Ένα κεφάλαιο που δείχνει τον Θωρ να δρα με την σύνεση και την γνώση που αρμόζει σε έναν ηγεμόνα ενός Πάνθεον, και παρόλο που ξέρει πως υπάρχουν πάλι δυνάμεις που κατευθύνουν τις πράξεις του, είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τις συνέπειες για χάρη της ευρύτερης εικόνας. Ο Στρανζίσκι επίσης δεν χάνει χρόνο στο να αντιμετωπίσει το γεγονός πως οι πρώην φίλοι του τον είχαν κλωνοποιήσει για να χρησιμοποιήσουν το αντίγραφο του στον εμφύλιο πόλεμο, και παρόλο που θα μπορούσε να μας παραδώσει μια ιστορία γεμάτη στο ξυλίκι, φροντίζει πάλι να δείξει την σχετική εγκράτεια και σύνεση στην αντιμετώπιση του, κάτι που φαίνεται να είναι το σχετικό μοτίβο του πρώτου κεφαλαίου, με την προσεδάφιση της Άσγκαρντ σε μια απόμερη πόλη στο πουθενά της επαρχιακής Αμερικής, να δείχνει επίσης και την τωρινή ταπεινότητα του χαρακτήρα, σκοπός για τον οποίο τον είχε εξορίσει στην Μίντγκαρντ (γη) εξαρχής ο Όντιν, πίσω στην πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα. Ο Ντόναλντ Μπλέικ αυτής της ιστορίας δεν είναι απλά επιβάτης και ξενιστής στις εξορμήσεις του Θωρ, αλλά έχει σημαντικό ρόλο και λόγο στα τεκταινόμενα, βλέποντας τον συχνά να οδηγεί στις εξελίξεις. Αν και σε αυτό το κεφάλαιο ο συγγραφέας ασχολείται κυρίως με το στήσιμο, δεν παραλείπει να μας ρίξει μια μίνι βόμβα, με την μορφή του Θηλυκού Λόκι, μια μορφή που υπόσχεται αναμόρφωση οπτική και ουσιαστική, με τους αναγνώστες να βλέπουν αμέσως αν υπάρχει αλήθεια στα λόγια του. Το σχέδιο το Κοιπέλ, είναι αρκούντως ταιριαστό με το σενάριο, μιας και είναι δυναμικό ή συγκρατημένο εκεί που χρειάζεται, με τον Θωρ να έχει πιο ογκώδη και σχετικά χαλαρή μορφή, που όμως στην τελική δουλεύει υπέρ της υπενθύμισης πως δεν βλέπουμε απλούς ανθρώπους οπότε και η διάπλαση τους δεν θα είναι στα συνηθισμένα πλαίσια. Προτείνεται αδιαμφισβήτητα. Πάρτε την Ελληνική έκδοση και συνεχίστε με την Αγγλική.
  22. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 11-07-2008 Υλικό Τευχών: All-Star Batman and Robin, the Boy Wonder 01-09 (September 2005 / April 2008) Το All-Star Batman & Robin, είναι ένα από τα έργα του Φρανκ Μίλερ που έχει προκαλέσει πολλά αρνητικά σχόλια μέσα στα χρόνια, για τον τόνο του, για την συμπεριφορά του χαρακτήρα, για την ιστορία την ίδια. Η αντίδραση είναι τέτοια που σταδιακά είδαμε και την επαναξιολόγηση και αποδόμηση από τους κριτικούς του σαφώς πιο κλασικού Ο Σκοτεινός Ιππότης Επιστρέφει, θεωρώντας την συμπεριφορά του εκεί φασιστική. Είναι δικαιολογημένα όλα αυτά; Κατά την γνώμη μου όχι, αλλά μέρος της ευθύνης το φέρει και οι ίδιοι οι δημιουργοί και εταιρία για το τρόπο που το λάνσαραν. Ακολουθούν γενικά σπόιλερς. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο τίτλος μας παρουσιάζει έναν Μπάτμαν που έχει ήδη μερικά χρόνια στην πλάτη του ως αυτόκλητος τιμωρός του εγκλήματος. Χρόνια που τον έχουν καταβάλει και φτάσει στα άκρα μιας και η διαφθορά στην Γκόθαμ έχει γίνει χειρότερη αντί να καλυτερέψει η κατάσταση με την δράση του. Μπορεί να μην θεωρώ τον Μπάτμαν του Σκοτεινού Ιππότη φασίστα για πολλούς λόγους που θα αναλυθούν κάποια άλλη φορά σε άλλο θέμα, αλλά ο Μπάτμαν αυτής της χρονικής στιγμής, είναι σχεδόν εκεί από θέμα νοοτροπίας, με το μόνο που το διαχωρίζει σε σχέση με αυτούς που κυνηγά κάθε βράδυ, να είναι το ότι έχει ακόμα κάποια όρια που δεν τα ξεπερνά. Μικρή παρηγοριά δηλαδή... Τα δεδομένα όμως αλλάζουν όταν σε ένα ραντεβού με την δημοσιογράφο Βίκυ Βέιλ στο τσίρκο που δίνουν παράσταση οι Ιπτάμενοι Γκρέισονς (ναι, αν είσαι πλούσιος, δίνεις ραντεβού σε όμορφες δημοσιογράφους που προσπαθούν να ανακαλύψουν ποιος πραγματικά είναι ο αινιγματικός Μπρους Γουέιν, η περσόνα σου, όπου θες), γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας των γονιών του νεαρού Ντικ Γκρέισον. Σκανς των εσωτερικών σελίδων από την GST. Αυτό ο οδηγεί τον Μπάτμαν σε μια έρευνα στην οποία ανακαλύπτει στοιχεία για την εμπλοκή του Τζόκερ, ο οποίος έχει βάλει πολλούς μεσάζοντες ανάμεσα σε αυτόν και τους στόχους του, και αποφασίζει να στρατολογήσει τον μικρό Γκρέισον ως βοηθό στον αγώνα του για την πάταξη του εγκλήματος. Ο Μπάτμαν αρχικά συμπεριφέρεσαι σκληρά στον μικρό για να τον προετοιμάσει για αυτά που έπονται, αλλά ο Ντικ ανταποκρίνεται με ακραίο ζήλο. Και είναι μέσα από την ακραία συμπεριφορά του μικρού που συνειδητοποιεί και ο Μπάτμαν πόσο στα άκρα έχει φτάσει και αυτός και πως ουσιαστικά οι πράξεις του δεν έχουν διαφορά από αυτή του Ρόμπιν/Γκρέισον, ενός τρομαγμένου παιδιού που κρύβει τον τρόμο του για αυτό που του συνέβη πίσω από την αδιαφορία για το ποιον πληγώνει και πως, και μέσω της προσπάθειας να τον βοηθήσει να καταλάβει τι κάνει, βοηθά τον εαυτό του να ξεφύγει από ηθικό βούρκο στον οποίο είχε υποπέσει και ο ίδιος. Αυτό είναι ουσιαστικά το ζουμί της ιστορίας, το οποίο σίγουρα με μια επιδερμική ανάγνωση χάνεται ανάμεσα στον πάντοτε προβοκατορικό λόγο του Μίλερ και την εισαγωγή όλων των άλλων χαρακτήρων του DCU, μιας και η σειρά λειτουργεί ταυτόχρονα και ως κτίσιμο των θεμελίων του Dark Night Saga. Γιατί ναι, η ιστορία αποτελεί άλλο ένα κεφάλαιο στον κόσμο του Σκοτεινού Ιππότη αν και αρχικά δεν είχε ανακοινωθεί ως τέτοια, αλλά ως την επιστροφή του Φρανκ Μίλερ στην συγγραφή περιπετειών για τον Μπάτμαν, με την αφορμή της δημιουργίας ενός νέου τότε παραρτήματος, το All-Star, στο οποίο τοπ δημιουργοί θα έδιναν νέες εκδοχές σε κλασικούς χαρακτήρες για το νεότερο κοινό, ακριβώς όπως έκανε και το Ultimate σύμπαν της Μάρβελ, κάτι όμως που κανένας από τους δύο τίτλους του All-Star παραρτήματος δεν τήρησε και απλά το αντιμετώπισαν ως ακόμα μια δυνατότητα για να δώσουν elseworlds ιστορίες, με ξεκάθαρο ορίζοντα τέλους. Έναν ορίζοντα που ακόμα μένει ανοιχτός είναι η αλήθεια, μιας και τους πήρε 3 χρόνια για να ολοκληρώσουν τα 10 τεύχη που δημοσίευσαν τελικά, με την αρχική ανακοίνωση να μιλάει για 12 και το πλάνο να αλλάζει ώστε τα 9 πρώτα να αποτελούν ένα κεφάλαιο μόνα τους και το δέκατο να αποτελεί ένα συνδετικό κρίκο μεταξύ αυτής της ιστορίας και της επόμενης, η οποία θα δημοσιευόταν σε ένα νέο τίτλο 6 τευχών, το Dark Knight: Boy Wonder, το οποίο δεν δημοσιεύτηκε ποτέ τελικά, με τον Τζιμ Λι να αναλαμβάνει την ευθύνη για όλες τις καθυστερήσεις λόγω της αυξανόμενης εμπλοκής του στα βιντεοπαιχνίδια της εταιρίας αλλά και στην ανέλιξη του στις εταιρικές τάξεις της DC. Τα δημοσιεύματα της εποχής σχημάτιζαν μια εικόνα άγνοιας των ιθυνόντων της DC αλλά και το Τζιμ Λι για το ότι το έργο αποτελούσε μέρος του Dark Knight Universe, κάτι που ξεκαθάρισε μετά τα πρώτα τεύχη, που αν ισχύει αποτελεί σαφώς σημαντική αστοχία από μεριάς του Μίλερ, μιας και σαφώς επηρέασε την μορφή που πήρε η κριτική της σειράς όταν δημοσιευόταν, με κάποιους να το κατακρίνουν για το ότι άλλαξε τον χαρακτήρα του Μπάτμαν και άλλους να τον κατηγορούν πως εισήγαγε στοιχεία από το Sin City, κάτι που όσοι έχουν ασχοληθεί έστω και λίγο με την ανάλυση της εργογραφίας του, ξέρουν πως δεν ισχύει αυτό και οι θεματικές συνήθειες του (tropes) παραμένουν σταθερές σε όλη την πορεία του και υπήρχαν και στα προηγούμενες ενασχολήσεις του με τον χαρακτήρα. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, ή δεν το έχει διαβάσει και παπαγαλίζει αυτά που διάβασε από αλλού, ή δεν κατάλαβε τι διάβαζε και πήρε μόνο τα επιδερμικά στοιχεία του έργου, τα πιο φανταχτερά, και αντιλήφθηκαν πως το έργο δεν σήμαινε αυτά που ήθελαν να σημαίνουν μερικές δεκαετίες καθυστερημένα. Σε αυτή την περίπτωση, tough luck! Το έργο του Μίλερ έχει μπόλικη από δαύτη για τους χαρακτήρες του, εξάλλου. Ας παρηγορηθούν από το σχέδιο του Τζιμ Λι που κάνει παπάδες εδώ και παραδίδει την καλύτερη οπτική εκδοχή του Μπάτμαν από αυτές που έχει σχεδιάσει γενικά. Γενικά, δεν θεωρώ πως είναι σειρά κατάλληλη για όλους (για αυτό δεν βάζω και την ταμπέλα έγκρισης μου ) αλλά σαφώς και διαφωνώ με το θάψιμο που έχει φάει. Η σειρά είναι ψυχαγωγική και άξια προσθήκη στη όλη σάγκα. Σαφώς όχι της ίδιας σημασίας και ποιότητας σε σύγκριση με το αρχικό Σκοτεινό Ιππότη και το Year One, αλλά σαφώς καλύτερο από το Ο Σκοτεινός Ιππότης Ξαναχτυπά. Μια χρονολογική ανάγνωση των μερών που έχουν δημοσιευτεί μέχρι στιγμής, θα βοηθήσει σίγουρα, όποιον έχει αμφιβολίες για το ότι ο Μίλερ λέει την ίδια ιστορία ακόμα, και δεν άλλαξε την προσέγγιση του λόγω αλλαγής (ή όχι) στις πεποιθήσεις του. . Στην Ελλάδα η σειρά ξεκίνησε να δημοσιεύεται από την Anubis δύο μήνες πριν βγει και το δέκατο τεύχος στην Αμερική, διακόπτοντας προσωρινά τον μηνιαίο τίτλο του Batman που έβγαζαν εκείνη την εποχή, για να χάρη του. Αποφάσισαν όμως να μην βγάλουν το δέκατο τεύχος, με την δικαιολογία πως δεν ήθελα να μπερδέψουν τους αναγνώστες, περιμένοντας μια πιθανή μελλοντική προσθήκη του μαζί με την νέα σειρά. Και ακόμα περιμένουμε...
  23. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 23-11-2017 Υλικό Συλλογής: Batman v1: I Am Gotham [Batman v3 01-06, Batman Rebirth 01 (August/November 2016)) Ο Μπάτμαν βρίσκεται σε περίοδο αλλαγών. Έχει αποφασίσει να προσεγγίσει διαφορετικά το θέμα στρατολόγησης νέων βοηθών, καθώς και τον τρόπο που η - εκτενή πλέον - «οικογένεια» του δρα. Τίποτα όμως δεν θα τον κάνει να εκτιμήσει ξανά περισσότερο τα πράγματα, όταν καλείται να αντιμετωπίσει μια κατάσταση, που ο ίδιος δεν επαρκεί, που χρειάζεται κάποιον με υπερδυνάμεις, κάτι που η Γκόθαμ δεν έχει. Και σε αυτή την στιγμή θα εμφανιστούν δύο νέοι ήρωες: Ο Γκόθαμ και η Γκόθαμ Γκερλ. Τι θα γίνει όμως όταν από φίλους, κάποιος τους μετατρέψει σε εχθρούς; Αρκεί ο Μπάτμαν για να τους βγάλει από το σκοτάδι; Το πρώτο storyline του Tom King στο τίτλο του Batman, ενός συγγραφέα που μετά το Vision βρίσκεται σε συνεχή άνοδο. Μια αρχή που προσωπικά μου άρεσε για την αμεσότητα και την διασκέδαση που μου προσέφερε, χωρίς να έχω διαβάσει ακόμα την συνέχεια για να δω αν έχουν υπόσταση τα παράπονα που έχω ακούσει. Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη φορά. Στο παρόν storyline, ο Κινγκ μας δίνει μια ιστορία που δεν σπαταλάει καθόλου χρόνο, δίνοντας μας εξαρχής ίσες δόσεις περιπέτειας και μυστηρίου σε γενναίες δόσεις, αρκετές για να βάλουν τον αναγνώστη σε διάθεση για περισσότερα. Ο τόμος συλλέγει επίσης το Batman Rebirth 01 για να δούμε πως διαμορφώνεται η κατάσταση στους τίτλους του Batman σε αυτό το soft reboot.
  24. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 10-09-2008 (τόμος Α'), 23-03-2009 (τόμος Β') Υλικό τόμων: Ultimates v1 (March 2002-April 2004) Πως θα έμοιαζαν οι Εκδικητές αν αντί για το μακρινό '60, συνασπίζονταν στις απαρχές του 21ου αιώνα; Μην ψάχνετε αλλού, η απάντηση βρίσκεται εδώ. - Ένας θρύλος του β' παγκοσμίου πολέμου που αποψύχεται στην εποχή των σκουληκοφάγων reality. - Ένας επιστήμονας που προσπαθεί να αναδημιουργήσει την φόρμουλα του υπερπατριώτη την οποία φέρει στο αίμα του ο προαναφερόμενος θρύλος του ΒΠΠ, με τραγικά αποτελέσματα. - Ένας παντοδύναμος άντρας που έχει δυνατότητα να επηρεάζει τα καιρικά φαινόμενα με το τεράστιο σφυρί του, ο οποίος ισχυρίζεται πως είναι ο Θoρ, ο μυθολογικός θεός του κεραυνού. Το ότι ζει σε κοινόβιο με τους «ακόλουθους» του (διάφορων λογιών απόκληρους της κοινωνίας) και ασκεί δριμύτατη κριτική στη κυβέρνηση Μπους, δεν βοηθάει την δημόσια εικόνα του... - Ένας μπεκρής πλεϊμπόι - μεγιστάνας της πολεμικής βιομηχανίας - ο οποίος φοράει μια υψηλής τεχνολογίας αρματωσιά η οποία χρειάζεται ολόκληρο επιτελείο για να δουλέψει, θυμίζοντας περισσότερο...ποδοκίνητο τανκ. - Ένας επιστήμονας παθιασμένος με την δουλειά του και με την νεαρή γυναίκα του, την οποία ζηλεύει παθολογικά. Ο δρ. Πυμ και η Τζάνετ Βαν Ντάιν πιο γνωστή και ως Σφήκα. Κάποια πράγματα παραμένουν ίδια. Ή μήπως όχι; - Ο Νίκ Φιούρι, φτυστός ο Σάμιουελ Τζάκσον, μονόφθαλμος, διευθυντής της Ασπίδα, του οργανισμού, που βλέποντας την ξαφνική εμφάνιση υπερανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, αποφασίζει να δημιουργήσει μια ομάδα καταστολής και πρόληψης υποθέσεων που θα προκύψουν από αυτούς. Τι ειρωνικό που είναι το γεγονός πως καλούνται να δικαιολογήσουν την αξία της ύπαρξης μιας τέτοιας ομάδας στους φορολογούμενους πολίτες, καταστέλλοντας ένα δικό τους μέλος... Η κλασική σειρά κυκλοφόρησε στην χώρα μας σε δύο τόμους. Στην Αμερική ο τίτλος ξεκίνησε στις αρχές του 2002 και ολοκληρώθηκε 2 χρόνια αργότερα, μετά από πολλές καθυστερήσεις και το επιπλέον προγραμματισμό ενός τεύχους και ενός Annual (αρχικά πήγαιναν για 12 τεύχη). Η καθυστέρηση οφείλονταν κατά ένα λόγο στον σχεδιαστή Bryan Hitch, ο οποίος αφιέρωσε ιδιαίτερα πολύ χρόνο σε κάθε σελίδα. Πιστεύω πως το αποτέλεσμα τον δικαιώνει... Ο άλλος λόγος ήταν η 11η Σεπτεμβρίου, η οποία άλλαξε σε μεγάλο βαθμό την ρότα της σειράς, φέρνοντας την προς πιο ρεαλιστικές και κυνικές φόρμες. Ο Millar αλλάζει τον αδόξαστο σε όλους τους χαρακτήρες, επιδιώκοντας στο σοκ σε όλη την διάρκεια της σειράς, κάτι που έγινε έκτοτε χαρακτηριστικό της γραφής του με ποικίλα αποτελέσματα, αλλά στα πλαίσια του κόσμου που έχει πλάσει εδώ, το ύφος δουλεύει, βάζοντας τον αναγνώστη μέσα στον κόσμο του και δίνοντας το δικό του σχολιασμό για την ανάγκη για ήρωες και το ήθος του χαρακτήρα τους. Είναι κρίμα που η Anubis λοιπόν δεν συνέχισε και με την δεύτερη σειρά.
  25. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 21-09-2006 (πρώτος τόμος), 01-10-2009 (δεύτερος τόμος) Υλικό τόμων: Ultimate Iron Man v1 01-05 (March 2005-December 2005) Ultimate Iron Man v2 01-05 (February 2008-July 2008) Έχοντας παρουσιάσει μέσω της σειράς Ultimates έναν λιγότερο high-tech Άιρον Μαν και περισσότερο αμοραλιστή Τόνι Σταρκ, η Marvel αποφάσισε να μας δείξει πως συνέβη αυτό, διαλέγοντας τον συγγραφέα του Το Παιχνίδι του Έντερ για αυτό. Και είναι αστείο κατά κάποιο τρόπο, καθώς αυτός ο πιο ρεαλιστικός Άιρον Μαν, κατέληξε να έχει μια ιστορία προέλευσης που ρέπει προς την καθαρή επιστημονική φαντασία, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τον Άιρον Μαν του κανονικού Marvel Universe! Ακολουθούν spoilers. Η μητέρα του Τόνι Σταρκ. αξιόλογη επιστήμων και η ίδια, έχει ένα φρικτό ατύχημα κατά την διάρκεια της κυοφορίας του, αλλάζοντας την δομή του εμβρύου αλλά και της ίδιας. Ο Τόνι του Ultimate σύμπαντος, έχει σε όλο του το σώμα το νευρολογικό ιστό που κανονικά υπάρχει μόνο στον εγκέφαλο, κάνοντας τον σούπερ διάνοια αλλά και ιδιαίτερα ευαίσθητο σωματικά. Η μητέρα του πεθαίνει κατά την γέννα και ο πατέρας του αναπτύσσει ένα ιδιαίτερο υγρό και μια βιολογική αρματωσιά για να καταστείλει τους πόνους που προκαλεί η κατάσταση του. Η ίδια κατάσταση, δίνει στο σώμα του ικανότατες ανάπλασης που θα ζήλευαν και οι σαύρες. Κάτι που είναι χρήσιμο όταν τον απαγάγει ο Ζεμπεντάια Στέιν, ο οποίος προσπαθεί να κλέψει την τεχνολογία της βιολογικής αρματωσιάς και χάνει μερικά δάχτυλα του ποδιού του στην πορεία. Μερικά χρόνια αργότερα, η πρώτη γυναίκα του πατέρα του, η οποία είναι πλέον γυναίκα του Στέιν, έχει κερδίσει την βιομηχανία Σταρκ, οπότε ο Τόνι ζει μια σχετική φυσιολογική ζωή. Μετά από περιστατικό που συνέβη στο εσώκλειστο σχολείο στο οποίο φοιτούσε και στο οποίο γνώρισε τον Τζέιμς - Ρόντι - Ρόουντς, ο πατέρας του αποφασίζει να τον γράψει σε ένα πρόγραμμα σπουδών του κτηρίου Μπάξτερ, στο οποίο είναι γραμμένος και ο γιος του Ζεμπεντάια, ο Ομπαντάια. Το μήλο κάτι από την μηλιά έχει πέσει όμως, καθώς και οι δύο νέοι ακολουθούν τα μοτίβα των γονιών τους, με τον Ομπαντάια να σκοτώνει μερικούς συμφοιτητές, κάνοντας το να φανεί ως ατύχημα και τον Τόνι να αποφασίζει να βελτιώσει την πανοπλία του με την βοήθεια και το Ρόντι. Στο τέλος του πρώτου μέρους, ο Χάουαρντ Σταρκ μπαίνει φυλακή μετά από χαλκευμένα στοιχεία που τον φέρουν ως τον δολοφόνο του Ζεμπεντάια και ο Τόνι χρησιμοποιεί την νέα αρματωσιά για να αποτρέψει μερικούς τρομοκράτες από το να ανατινάξουν το κτήριο του, κάτι που καταφέρνει, δεχόμενος την έκρηξη και καταστρέφοντας την αρματωσιά. Σε αυτό το σημείο ο Τόνι έχει επίσης δοκιμάσει και αλκοόλ και έχει διαπιστώσει πως καταστέλλει τους πόνους που νοιώθει, κάνοντας τον να νοιώθει για πρώτη φορά φυσιολογικά. Σε αυτό το πρώτο μέρος, η θεματολογία μπορεί να φαντάζει τραβηγμένη - και είναι - αλλά ο Καρντ χειρίζεται τις θεματικές του με μέτρο και κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο, πείθοντας πως αυτά που περιγράφει μπορούν να συμβούν σε αυτούς του χαρακτήρες. Στο δεύτερο μέρος που βγήκε 2,5 χρόνια αργότερα όμως, πάνω που θεωρητικά τελείωσε με την εισαγωγή και θα έπρεπε να μπαίνει σε πιο βαθιά ύδατα, η γραφή του φαντάζει αποστασιωμένη και διεκπεραιωτική. Σε αυτό το μέρος ο Τόνι διευθύνει πλέον την εταιρία του πατέρα του, αποτρέπει τον στρατό από το να αρπάξει τις αρματωσιές που έχει φτιάξει για αυτόν και τον Ρόντι, πείθοντας τους πως πρόκειται για ρομπότ, ανακαλύπτουν πως υπάρχει μια πλεκτάνη που περιλαμβάνει πυρηνικά διάσπαρτα στην Νέα Υόρκη, ο πατέρας του δέχεται επίθεση στην φυλακή και καταφέρνει να γλυτώσει παρόλο που τον πυροβόλησαν, καταφέρνει να γλυτώσει από μια ακόμα επίθεση και αποδρά. Ανακαλύπτουμε επίσης πως πίσω από τις επιθέσεις είναι ο Ομπαντάια, ο οποίος όμως δέχεται εντολές από την μάνα του, την πρώτη γυναίκα του Χάουαρντ, η οποία χρησιμοποίησε όλους τους άντρες της ζωής της για να αποκτήσει δύναμη και δεν έχει κανένα πρόβλημα στο να σκοτώσει τον ίδιο της τον γιο όταν αυτός σταματήσει να είναι του χεριού της. Ο Ομπαντάια την προλαβαίνει, σκοτώνοντας την και διατείνεται πως πλέον είναι πάτσι με τον Τόνι, ο οποίος είχε σώσει τον Ομπαντάια μερικές φορές κατά την διάρκεια του τόμου. Αν δεν ήταν άμεση συνέχεια του πρώτου τόμου, θα πρότεινα σε όσους πιάσουν τώρα την σειρά, να διαβάσει μόνο τον πρώτο τόμο. Βασικά, ακόμα και έτσι, θα πρότεινα να διαβάσετε μόνο τον πρώτο τόμο. Είναι πιο ουσιαστικός και έχει ενδιαφέροντες θεματικές. Τουλάχιστον και οι δύο τόμοι είναι καλοσχεδιασμένοι, αν και προτιμώ περισσότερο το σχέδιο του Andy Kubert σε σύγκριση με τον Pasqual Ferry όσο αφορά την σχεδίαση του Άιρον Μαν.
×
×
  • Create New...