Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'anubis'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 29-08-2013 Υλικό Τευχών: Thor: God of Thunder 01-05 (November 2012 / February 2013) Η αρχή του καταξιωμένου run του Jason Aaron ξεκίνησε από εδώ και το είχε βγάλει και η Anubis. Σε αυτήν, ο Θωρ απαντάει στην έκκληση για βοήθεια μιας εξωγήινης φυλής και προσπαθώντας να μάθει τι απέγιναν οι δικοί τους θεοί, έρχεται αντιμέτωπος με μια γνώριμη απειλή του παρελθόντος. O Aaron αναπτύσσει την ιστορία του σε τρεις χρονικές περιόδους: Το παρελθόν το οποίο παρακολουθούμε γεγονότα που συνέβηκαν πάνω από μια χιλιετία πριν, όταν ο Θωρ ήταν ακόμα νέος, το παρόν, και το απώτατο μέλλον, στο οποίο ο Θωρ είναι ο ηγεμόνας της Άσγκαρντ και ο μόνος επιζών. Αυτό μας βοηθά στο να γνωρίσουμε την απειλή αλλά και να καταλάβουμε την σημαντικότητα της, βλέποντας το εύρος της σε χρονολογική κλίμακα. Και εδώ είναι που ο Άαρον «δανείζεται» στοιχεία από το run του Dan Jurgens, αλλά ευτυχώς δεν μένει εκεί, παραδίδοντας μας μια μεστή ιστορία και ενδιαφέρουσα από τις απαρχές της. Γενικά αυτή η σειρά είναι πιο κοντά στην Σκανδιναβική μυθολογία και ο Θωρ συμπεριφέρεται ανάλογα. Οπότε και η επιλογή του Ribic που έχει σχεδιάσει και την μίνι σειρά LOKI που ήταν εκτός continuity δεν είναι τυχαία, μιας και η παρούσα έκδοση έχει μεγαλύτερη σχέση με εκείνη την έκδοση παρά με τα άλλα κόμικς με τον χαρακτήρα που έχει βγάλει η Marvel στο παρελθόν, αν και εδώ ο Ribic σχεδιάζει πιο παραδοσιακά αντί να καταφεύγει σε painting. Η σειρά στην Αμερική σταμάτησε μετά από 25 τεύχη παρουσιάζοντας μια νέα Thor στο επόμενο volume, αλλά ουσιαστικά όλα αυτά τα χρόνια ο Aaron έγραφε διαφορετικά κεφάλαια της ίδιας ιστορίας, η οποία απλώθηκε σε 5 διαφορετικές επανεκκινήσεις της σειράς, μιας αναρίθμησης, μιας μίνι σειράς και ενός event πριν ολοκληρωθεί στις αρχές του 2020 και με τα τελευταία δύο να είναι τα μόνα που έχουμε δει δυστυχώς μεταφρασμένα και στην χώρα μας. Τα πέντε τεύχη που βγήκαν από την Anubis, ήταν με αφορμή της κυκλοφορίας της δεύτερης κινηματογραφικής ταινίας του Thor. Ήταν επίσης η δεύτερη σειρά που είχε βγει από το διαβόητο Marvel Now! στην χώρα μας και η δεύτερη σειρά τευχών που βγήκε με το νέο - τότε - φορμά τευχών μικρότερων διαστάσεων και υποδεέστερων χαρτιών (τύφλα να έχουν τα τσιγαρόχαρτα! ) που χρησιμοποιεί μέχρι και σήμερα.
  2. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 11-2007 Υλικό Συλλογής: Eternals v3 01-07 (August 2006/March 2007) Οι Eternals ήταν το τελευταίο μεγάλο έργο που παρουσίασε ο Τζακ Κίρμπι, κατά γενική παραδοχή, και δεν αποτελεί καμιά έκπληξη πως πραγματευόταν ένα από τα αγαπημένα του θέματα, αυτό της κοσμογονίας και των θρύλων. Είχε ασχοληθεί πρόσφατα εξάλλου με αυτό όταν είχε επιστρέψει στην DC και έφτιαξε τους New Gods και η δημοφιλία των βιβλίων του Έρικ Φον - ancient aliens - Ντένικεν στην δεκαετία του '70, του έδωσε την δυνατότητα να ασχοληθεί ξανά με το θέμα όταν επέστρεψε στην Marvel. Η γραφή του μπορεί να μην ήταν πρωτοκλασάτη, αλλά η πλοκή, οι ιδέες και το σχέδιο του ήταν σε υψηλά επίπεδα, όπως συνήθως, τόσο που ακόμα και σε μια φτωχή εκτύπωση όπως αυτή του Καμπανά, καταφέρνει να εντυπωσιάσει. Από το Κόναν ο Βάρβαρος 02 του Καμπανά (04-1978). Pantheon scan. Μετά την αποχώρηση του όμως, η Marvel δεν ήξερε τι να κάνει με το concept και τους χαρακτήρες. Στα μάτια τους (και μάλλον ορθά), δεν ήταν σωστό να υποδηλώσουν πως στο σύμπαν τους η ανθρωπότητα αποτελούνταν από εξωγήινες σπορές (εκτός από κάποιες εξαιρέσεις), ενώ και οι ίδιοι οι χαρακτήρες ήταν πολύ δυνατοί και αλλόκοτοι για να εισαχθούν στο ευρύτερο σύμπαν της εταιρίας. Κάτι λογικό μιας και ο Κίρμπι τους έφτιαξε ως αυτόνομη οντότητα. Ακόμα και η Σέρσι (επηρεασμένη από την Κίρκη της Οδύσσειας, σύμφωνα με μεταγενέστερη αναθεώρηση), ήταν εντελώς αδιάφορη ως μέλος των Εκδικητών, και μόνο στην μεταγενέστερη επιστροφή της στην ομάδα απέκτησε ενδιαφέρον, με τον Bob Harras (που έγραφε τον τίτλο εκείνη τη εποχή) να την αλλάζει εντελώς για να το επιτύχει. Όταν ανέλαβε ο Γκέιμαν τον τίτλο λοιπόν, είχε αρκετά να ξεκαθαρίσει. Και το πέτυχε (μερικώς), χρησιμοποιώντας το "χαρτί" της αμνησίας. Οι σελίδες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Με τους βασικούς χαρακτήρες να μην θυμούνται την πρότερη ζωή τους και να ζουν μια φυσιολογική ζωή ως θνητοί, ο Γκέιμαν είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει εκ νέου τους Eternals στο νεότερο κοινό, προσαρμόζοντας και αλλάζοντας παράλληλα όσα τα στοιχεία του παρελθόντος δεν θέλανε να κρατήσουν. Ο αναγνώστης μαθαίνει πληροφορίες για τους Eternals παράλληλα με τους πρωταγωνιστές: Το ποιοι είναι, το πως δημιουργήθηκαν, τι θέση έχουν στην ανθρωπότητα και ποια είναι η επιρροή που έχουν ασκήσει στους πολιτισμούς της, ποιοι είναι οι Deviants, ποιοι είναι οι Celestials και τι σημαίνει η αφύπνιση του κοιμώμενου Celestial για τον κόσμο και ποια η θέση όλων αυτών στο σύμπαν της Marvel, ιδίως σε μια εποχή που έτρεχε το event του Εμφύλιου Πολέμου. Ένα αρκετά κλασικό μοτίβο εξιστόρησης δηλαδή, που όμως στα έμπειρα χέρια του Γκέιμαν (συγγραφέα μεταξύ άλλων του American Gods, μην ξεχνάμε), χρησιμοποιείται για να δώσει τόνους πληροφορίας και φιλοσοφίας με μεστό και κατανοητό τρόπο. Παράλληλα μαθαίνουμε ποιος είναι υπεύθυνος για την απώλεια μνήμης των Eternals. Αυτό που δεν μαθαίνουμε είναι η κατάληξη με την αφύπνιση του Κοιμώμενου Celestial, μιας και ο Γκέιμαν θεώρησε καλό να «ξεσκονίσει» μόνο τον τίτλο και να αφήσει την συνέχεια της ενσωμάτωσης τους σε άλλους δημιουργούς, κάτι που αφήνει μια γεύση ἡμιτελείας και που δεν είχε και τα καλύτερα αποτελέσματα έτσι και αλλιώς μιας και το επόμενο volume που βγήκε το 2008 με τους Knaufs στο σενάριο, δεν ήταν και το καλύτερο βήμα που θα μπορούσε να γίνει, θάβοντας πάλι τον τίτλο στην αφάνεια... μέχρι και την έλευση της αναμενόμενης ταινίας του MCU, η οποία μακάρι να είναι καλή και να δώσει νέα πνοή στον τίτλο, αλλά δεν τρέφω και μεγάλες ελπίδες. Ο Γκέιμαν συντροφεύεται από τον Ρομίτα Τζ., ο οποίος κάνει παπάδες στα πλάνα που αναπροσαρμόζουν το όραμα του Κίρμπι στο σήμερα. Για εμένα, δεν θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερο σχεδιαστή για το πρότζεκτ. Το αποδεικνύει και το επόμενο volume, στο οποίο ανάθεσαν το σχέδιο στον Daniel Acuña, του οποίου η αισθητική του ήταν τόσο ξένη με την θεματική των Eternals που καταντούσε τραγικό. Η Ελληνική έκδοση. Η έκδοση της Anubis βγήκε την ίδια χρονιά που βγήκε και το πρώτο trade της σειράς στο εξωτερικό. Προέρχεται όμως από την προσαρμοσμένη για την Ευρωπαϊκή αγορά έκδοση της Panini. Και δεν εντυπωσιάζει. Εκτός από τα εναλλακτικά εξώφυλλα δεν έχει κανένα άλλο έξτρα ενώ σε όλα τα σημεία που το σχέδιο καταλαμβάνει όλη την σελίδα, το σχέδιο έχει υποστεί κροπάρισμα. Βλέπετε το κόκκινο πλαίσιο στην προηγούμενη εικόνα που έβαλα π.χ.; Δεν υπάρχει στην Ελληνική έκδοση, μαζί με μέρος των υπόλοιπων άκρων της σελίδας. Τουλάχιστον η σελιδοποίηση είναι σφικτή και δεν υπάρχει πρόβλημα διάλυσης του αντίτυπου, κάτι που χρειάζεται, μιας και μερικά μπαλονάκια είναι στην άκρη της ράχης και για να διαβαστούν, πρέπει να πιέσει λίγο παραπάνω ο αναγνώστης για να δει το κείμενο. Άλλο προσωπικό πρόβλημα που έχω, είναι μια συγκεκριμένη επιλογή στην μετάφραση. Τα ονόματα των Eternals (Αιώνιοι), Celestials (Ουράνιοι) και Deviants (που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποδοθούν ως Αποκλίνοντες), έχουν παραμείνει στα Αγγλικά στο κείμενο. Έχουμε λοιπόν μια ιστορία γεμάτη με συμβολισμούς και φιλοσοφικές προεκτάσεις, έχουμε και μερικά ονόματα που τροφοδοτούνται και τροφοδοτούν άμεσα από/και την υπόθεση, και η Anubis αποφάσισε πως δεν έχει σημασία και θα το προσεγγίσει σαν μετάφραση κατάλογου φαστφουντάδικου. Τέλεια! Κάποιος πρέπει να κάνει έρευνα για να δει ποιο είναι το πραγματικό επίπεδο των αγγλικών του μέσου μη αγγλόφωνου αναγνώστη, καθώς και το πως αντιμετωπίζει το μυαλό του μέσου αναγνώστη έννοιες που δεν καταλαβαίνει (ακόμα και αν έχει ακούσει πως μεταφράζονται), μπας και δούμε πιο μεστές μεταφράσεις στο μέλλον και όχι μια στατική θεώρηση για όλες τις κυκλοφορίες. Παράρτημα. Τον Νοέμβριο του 2020 ανακοινώθηκε η επανέκδοση του τόμου με αφορμή την επερχόμενη (και καθυστερημένη λόγω covid) κυκλοφορία της ταινίας ενταγμένη στο MCU.
  3. «The Sandman»: Το κόμικ που τα άλλαξε όλα «Πρελούδια και Νυχτωδίες», «Το Κουκλόσπιτο»: οι δύο τόμοι του «Sandman» (Εκδόσεις Anubis) που έγινε σειρά στο Netflix και θα κάνει πρεμιέρα στις 5 Αυγούστου Κυριάκος Αθανασιάδης Η σειρά κόμικς του Neil Gaiman, «The Sandman», μία από τις σημαντικότερες και πιο επιδραστικές που κυκλοφόρησαν ποτέ, γίνεται σειρά στο Netflix. Στις 5 Αυγούστου θα κάνει πρεμιέρα στο Netflix μία σειρά που περιμένουν πολλά-πολλά χρόνια τώρα οι ανά τον κόσμο φαν του «Sandman», της «καλύτερης σειράς κόμικς όλων των εποχών». Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι πίστευαν πως τα κόμικς αυτά, το σύμπαν τους, ήταν αδύνατον να μεταφερθούν στην τηλεόραση για μία σειρά από λόγους. Είναι τόσο πλούσια, τόσο βαθιά, τόσο επαναστατικά και πολυδιάστατα, που μία τηλεοπτική τους απόδοση θα ωχριούσε μπροστά στην αφηγηματικά και «ψυχολογική» πολυπλοκότητά τους. Όμως ίσως πλέον η τεχνολογία αφενός, και το γεγονός ότι στη βιομηχανία του θεάματος δουλεύει μία στρατιά από geeks, να είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη για να δούμε κάτι πολύ περισσότερο από «ενδιαφέρον». Όμως πάντα έχουμε στα χέρια μας τα κόμικς, κι αυτό είναι πολύ σημαντικό από μόνο του. Και οι δύο πρώτοι τόμοι (το υλικό, ακριβώς, πάνω στο οποίο βασίζεται ο πρώτος κύκλος της σειράς) κυκλοφορούν σε εξαιρετικά επιμελημένες εκδόσεις και στα ελληνικά. Είναι όμως πράγματι το «Sandman» του Neil Gaiman η καλύτερη σειρά κόμικς όλων των εποχών; Μπορεί. Πάντως, πολλοί (λάθος: ΠΑΡΑ πολλοί) το πιστεύουν. Και οπωσδήποτε είναι στο Top-10 των κόμικς που ΠΡΕΠΕΙ να διαβάσει κανείς για να ξέρει για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για την 9η Τέχνη. Σε κάθε περίπτωση, το 1988 είναι έτος-ορόσημο για την ιστορία —και την ψυχή— του μέσου, καθώς κυκλοφορεί για πρώτη φορά κάτι εντελώς επαναστατικό, κάτι ακατάτακτο, κάτι που δεν υπήρχε ποτέ πριν. Και κάτι που δεν μπορούσε να υπάρξει. Μέχρι τις αρχές του 1990, ΟΛΑ έχουν αλλάξει πια. Γιατί δεν μιλάμε για ένα «απλό» κόμικς. Μιλάμε για μία από τις πιο κορυφαίες στιγμές της καλλιτεχνικής δημιουργίας μίας ούτως ή άλλως τρομερά παραγωγικής και επιδραστικής δεκαετίας. Πετώντας από πάνω του σαν να μην υπήρχαν όλα όσα χαρακτήριζαν μέχρι τότε τα «συνηθισμένα» κόμικς (και εξαιρετικά, πολλά από αυτά βέβαια), και χαράσσοντας έναν δικό του δρόμο (ή καλύτερα: πολλούς δικούς του δρόμους), το «Sandman» είναι ο ορισμός της πρωτοπορίας. Αφού μας συστήσει το σύμπαν του και (κάποιους από) τους πρωταγωνιστές του, αρχίζει σιγά-σιγά και παρεμβάλλει στη μεγάλη, ενιαία αφήγηση εμβόλιμες ιστορίες, νέους ήρωες, καινούργια στοιχεία, σαν ξεχωριστά αστέρια σε έναν επιβλητικό αστερισμό που εμφανίζεται αργά-αργά στο στερέωμα. Ο Neil Gaiman, φτιαγμένος οπωσδήποτε από το υλικό των ονείρων, οργιάζει. Και, όσο περνά ο καιρός, όσο μαθαίνει και ο ίδιος τον κόσμο που δημιουργεί, οργιάζει στο τετράγωνο. Και ο κόσμος μαγεύεται. Όχι αμέσως, αλλά με σταθερούς ρυθμούς. Μέχρι που τα πολλά-πολλά ρυάκια των αναγνωστών γίνονται ένας πελώριος ποταμός. Η επιτυχία είναι κολοσσιαία. Καλλιτεχνική και εμπορική. Το cult, σχεδόν στιγμιαίο — και πλέον μόνιμο. Η επίδραση στις τέχνες; Δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε όλες της τις διαστάσεις. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που δεν είχε προηγούμενο και δεν γίνεται να έχει επόμενο. Το «Sandman» γεννά άπειρα κόμικς, ντύνει ροκ μπάντες, φτιάχνει σχολή, γίνεται μια λογοτεχνική-εικαστική οντότητα που εισχωρεί παντού. «Η Τέχνη, κατά την προσωπική μου άποψη, είναι ένα αγαθό, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο σημαντικό από τα υπόλοιπα. Και ο καλλιτέχνης; Ένας ακόμα εργαζόμενος. Δεν είναι μάντης. Δεν υπάρχει καμία μαγεία. Εκτός από… αυτό το βιβλίο. Και αυτόν τον σεναριογράφο. […] Στο SANDMAN βρήκα ένα βάλσαμο για μια πληγή που δεν θυμόμουν πως είχα. Κι όμως. Νιώθω καλύτερα τώρα. Έτσι απλά. Ως διά μαγείας. Κι έτσι, σου δίνω αυτή την ευλογία: μπες σε αυτές τις σελίδες σαν να πρόκειται για όνειρο. Θα ανακαλύψεις αυτό που χρειάζεσαι. Ο Μορφέας δημιούργησε το μέρος αυτό για σένα, και στο βασίλειό του τα πάντα είναι δυνατά. Κούνα πάνω-κάτω τα χέρια σου. Θα πετάξεις» - Kelly Sue De Connick («The Sandman», τόμος 2: «Το Κουκλόσπιτο», απόσπασμα από την Εισαγωγή). Και βέβαια τα εξώφυλλα. Ο Dave McKean, που θα τα σχεδιάσει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τεύχος, αλλάζει άρδην ΟΛΟ το σκηνικό. Μια ματιά από μακριά, αρκεί για να καταλάβεις πως αυτό το φωτογραφικό-γραφιστικό-ζωγραφικό κολάζ ΕΙΝΑΙ McKean. Και πως είναι «Sandman». Το «Sandman» είναι το σκοτεινό, ή υποφωτισμένο, βασίλειο της Φαντασίας. Παρά ταύτα, με κάποιον σχεδόν ανεξήγητο τρόπο είναι πιο ρεαλιστικό από τα περισσότερα «ρεαλιστικά» κόμικς. Μπορεί ο Μορφέας, ο Βασιλιάς των Ονείρων, να είναι ένα πρόσωπο της Άλλης Πλευράς, μπορεί ο Τρόμος να είναι (σχεδόν) πανταχού παρών, μπορεί να πρωταγωνιστούν αρχαίοι θεοί, άγγελοι, νεράιδες και μάγισσες —αλλά και ο Σέξπιρ!—, μπορεί ο Gaiman να αντλεί το υλικό του από τη μυθολογία (και την κλασική λογοτεχνία) και να ταξιδεύει με άνεση στον χρόνο και στις εποχές επειδή έτσι πρέπει και έτσι μάς αρέσει, αλλά τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται αγγίζουν τους πάντες. Και οι ήρωές του ΕΙΝΑΙ οι πάντες. «Το SANDMAN διεύρυνε τους ορίζοντές μου. Υπάρχουν ομοφυλόφιλοι χαρακτήρες. Τρανς χαρακτήρες. Κουίρ χαρακτήρες. Και, στις περισσότερες περιστάσεις, δεν ήταν κάτι το φοβερό για τους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Κανείς δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία. Για ένα παιδί από το Γουισκόνσιν, αυτό ήταν σημαντικό τη δεκαετία του ’90. Δεν είχα τέτοια ερεθίσματα στη ζωή μου και έγινα καλύτερος άνθρωπος με την έκθεσή μου σε κάτι τέτοιο. Ξαναδιάβασα όλη τη σειρά πριν από περίπου τέσσερα χρόνια και μου έκανε εντύπωση πόσο πολλά θυμόμουν και πόσο πολλά είχα ξεχάσει. Με έκανε να κλάψω. Πάντα με κάνει να κλαίω». -Patrick Rothfuss («The Sandman», τόμος 1: «Πρελούδια και Νυχτωδίες», απόσπασμα από την Εισαγωγή). «Η απήχηση του “Sandman”», γράφει η ιδρύτρια της Vertigo, της πιο ενήλικης, θυγατρικής εκδοτικής εταιρίας της DC, που γεννήθηκε χάρη ακριβώς στην τεράστια επιτυχία του κομίζοντας έναν νέο αέρα στον χώρο, «ξεπερνά τα στενά όρια της παραδοσιακής αγοράς των κόμικς». Πράγματι, εδώ συναντιούνται άνθρωποι με τελείως διαφορετικές πολιτιστικές καταβολές και ποικίλα λογοτεχνικά γούστα. Ακόμη περισσότερο: το «Sandman» έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά γυναικών αναγνωστών ανάμεσα στους φαν του. Ας μην ξεχνάμε ότι τα κόμικς, με τις υπερηρωικές καταβολές, υπήρξαν (και εν πολλοίς εξακολουθούν να είναι)ένας τυπικά ανδροκρατούμενος χώρος. Από τις κλασικές σελίδες του πέρασαν μερικοί από τους σημαντικότερους σχεδιαστές κόμικς. Μάλιστα, όσο προχωρά η σειρά, τόσο πιο Sandman γίνεται και το σχέδιο, ενώ όλα αυτά τα διαφορετικά χέρια, όχι απλώς δεν ξενίζουν τον μαγεμένο αναγνώστη, αλλά του ανοίγουν περισσότερο την όρεξη — και διευρύνουν τους εικαστικούς του ορίζοντες. Σάμπως τα όνειρά μας μοιάζουν μεταξύ τους; Συνολικά από τον Ιανουάριο του 1989 (όπως αναγράφεται στο εξώφυλλο, αν και το τεύχος κυκλοφόρησε στις 29 Νοεμβρίου του 1988) μέχρι τον Μάρτιο του 1996 κυκλοφόρησαν 75 τεύχη της σειράς (DC/Vertigo). Το 1999 κυκλοφόρησε η μίνι σειρά «The Sandman: The Dream Hunters», με 4 επιπλέον τεύχη, ενώ από τον Οκτώβριο του 2013 μέχρι τον Νοέμβριο του 2015 κυκλοφόρησαν τα 6 τεύχη τής επίσης μίνι σειράς «The Sandman: Overture». Έχουν κυκλοφορήσει και διάφορα spin-off: κάθε Αιώνιος θα δει τη δική του ιστορία να ζωντανεύει — με πρώτο τον Θάνατο στο «Τίμημα της Ζωής» (στα ελληνικά, επίσης από τις Εκδόσεις Anubis). Ο 1ος συγκεντρωτικός τόμος του «Sandman» που κρατάμε στα χέρια μας, με τίτλο «Πρελούδια και Νυχτωδίες», συγκεντρώνει τα τεύχη #1-#8 της σειράς και εισάγει τους αναγνώστες στον σκοτεινό και μαγευτικό κόσμο των ονείρων και των εφιαλτών: στη χώρα του Μορφέα, του Βασιλιά των Ονείρων, και της οικογένειάς του, των Αιώνιων. Ο 2ος τόμος, που επίσης κυκλοφορεί, με τίτλο «Το Κουκλόσπιτο», περιλαμβάνει τα τεύχη #9-#16 της σειράς και ακολουθεί μια νεαρή κοπέλα, τη Ρόουζ Γουόκερ, καθώς ανακαλύπτει το εκπληκτικό μυστικό της ταυτότητάς της — συνοδοιπόρος στο ταξίδι της είναι βέβαια ο Βασιλιάς των Ονείρων, για τον οποίο η ύπαρξή της αποτελεί ταυτόχρονα ένα σαγηνευτικό μυστήριο αλλά και μια τεράστια απειλή. Η ελληνική αυτή έκδοση από τη σειρά των Graphic Novels που διατηρούν οι Εκδόσεις Anubis, οριστική και καλά επιμελημένη από κάθε άποψη, είναι εξαίσια. Μια εκρηκτική απόλαυση, ένα όνειρο που βλέπουμε εν εγρηγόρσει, ένα μελαγχολικό έπος των καιρών μας, φρέσκο και επαναστατικό, πάντα έτοιμο να σαγηνεύσει και να γεμίσει το κεφάλι και την καρδιά μας με μαγεία. Παραδοθείτε στη μαγεία του, είναι βάλσαμο. «The Sandman». Σενάριο: Neil Gaiman. Εικονογράφηση εξωφύλλων: Dave McKean. Εικονογράφηση 1ου τόμου: Sam Kieth, Mike Dringenberg, Malcolm JonesIII. Εικονογράφηση 2ου τόμου: Mike Dringenberg, Malcolm Jones III, Chris Bachalo, Michael Zulli, Steve Parkhouse. Μετάφραση: Ηλίας Τσιάρας. Διαστάσεις: 17 x 26 εκ. Σελίδες: 240 + 232, Τιμή: 27,70 € + 29,40 € Πηγή
  4. Μιας και έχουμε συζητήσει αρκετά στο φόρουμ για τον συγκεκριμένο τίτλο, ήταν κρίμα να μην υπάρχει μια γωνία αφιερωμένη στο έπος του Neil Gaiman . Το θέμα το ανοίγω κυρίως για να έχουμε ένα μέρος να κουβεντιάζουμε για τα νέα και τiς ανακοινώσεις της μεταφρασμένης σειράς της Anubis, αλλά και να πούμε δυο σύντομα λογάκια για το περίφημο Sandman και το τι το κάνει τόσο ξεχωριστό. Ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με το ονειρικό σύμπαν του Neil Gaiman πριν από μια δεκαετία περίπου, ίσως και παραπάνω, όταν απαγκιστρώθηκα οριστικά από τα κόμικς που γνώριζα για χρόνια και άρχισα να ανακαλύπτω νέους κομιξοπροορισμούς. Δεν θυμάμαι πως ακριβώς κατέληξα να διαβάζω τις περιπέτειες του Μορφέα, θυμάμαι όμως πως ο συγκεκριμένος τίτλος δεν είχε την καθολική φήμη/αποδοχή που είχαν άλλα μεγαθήρια του είδους όπως το Watchmen, το Dark Knight Returns και το V for Vendetta και τον ανακάλυψα πολύ αργότερα. Είχα διαβάσει διστακτικά το πρώτο τεύχος που μου είχε αφήσει ανάμεικτες εντυπώσεις και δεν ήμουν σίγουρος αν ήθελα να συνεχίσω τη σειρά. Αυτή η αβεβαιότητα κράτησε 5-6 τεύχη και, ενώ πολλές φορές ήθελα να παρατήσω το Sandman, κατά κάποιο μυστικιστικό τρόπο, το έργο του Gaiman με καλούσε και πάλι κοντά του μέχρι που με γράπωσε και δεν με άφησε μέχρι και το τελευταίο μπαλονάκι της σειράς. Ολόκληρη η σειρά είναι μαγική, ονειρική. Ξεφεύγει από οτιδήποτε έχουμε διαβάσει και θα διαβάσουμε και αποκτάει μια δική της ταυτότητα που δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Χρησιμοποιώντας διάφορα γεγονότα, πρόσωπα και πλάσματα της παγκόσμιας μυθολογίας ο Gaiman κάνει μια μαεστρική συρραφή και μας προσφέρει απλόχερα ένα αποτέλεσμα που συμπλέει ταυτόχρονα σε διάφορα μονοπάτια της τέχνης. Γινόμαστε μάρτυρες ιστοριών πλαισιωμένων από θλίψη ή ευτυχία, ενώ παράλληλα αισθανόμαστε μικροσκοπικοί μπροστά στον πανίσχυρο Μορφέα και τους Αιώνιους. Αφήνουμε τον Gaiman να μας πάρει από το χέρι και σαν ένας άλλος Πήτερ Πάν μας οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια, που κατακλύζονται από φαντασία και μαγεία. Οι εικόνες που βλέπουμε σε αυτό το ταξίδι, πολλές φορές σουρεαλιστικές και περίεργες, παίρνουν σάρκα και οστά από μια ομάδα ταλαντούχων σχεδιαστών που μοιάζουν να έχουν κατανοήσει πλήρως τον δευτερεύοντα ρόλο τους. Μας δίνουν ένα δείγμα του κόσμου που έχουν πλάσει μαζί με τον Gaiman και τα υπόλοιπα τα αφήνουν σε εμάς. Πραγματικά, βλέποντας το ατελείωτο σύμπαν και το βασίλειο των Αιώνιων έφτανε στα αυτιά μου ένα ακατανόητο βουητό που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει συνθέσει ο Vangelis για το Blade Runner του 1982. Όταν ήμουν στην Μεσαιωνική Αγγλία και έβλεπα τον Σαίξπηρ, άκουγα την οχλοβοή του κόσμου στους λασπωμένους δρόμους, τους τροβαδούρους και το κελάηδισμα των πουλιών. Και όλα αυτά τα βίωνα χωρίς να μου τα λέει μέσα από ηχητικά εφέ ο Gaiman και η ομάδα του. Είναι τέτοια η δύναμη αυτού του κόμικ που σε ρουφάει μέσα του και ζεις κι εσύ μέσα από τις σελίδες του. Οξύνει τις αισθήσεις και την αντίληψη σου, σε σημείο που δεν καταλαβαίνεις καν πως διαβάζεις. Ζεις. Αν λοιπόν κάποιος θέλει να διαβάσει το Sandman, καλύτερα να μην ξέρει τίποτα απολύτως για αυτό. Η χαρά της ανακάλυψης αυτού του αριστουργήματος δεν συγκρίνεται με τίποτα και η πρώτη ανάγνωση του χαράζεται βαθιά στην ψυχή σου, μαζί με όλες τις υπόλοιπες πρώτες φορές της ζωής σου, χαρούμενες και άσχημες. Τι είναι λοιπόν το Sandman; Ένα αριστούργημα; Ένα έπος; Κάτι περισσότερο; Κάτι λιγότερο; Καλό είναι να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Ο πρώτος τόμος του Sandman είναι διαθέσιμος στα βιβλιοπωλεία από την Anubis ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί και ο δεύτερος τόμος που θα εκδοθεί την ερχόμενη άνοιξη.
  5. Στο αρχικό, πρωτόλειο, υπέροχο, άξια πολυβραβευμένο και δοξασμένο Watchmen, ο Ozymandias είχε καταστρώσει ένα σχέδιο για να σώσει τον κόσμο από την ολοκληρωτική καταστροφή. Σχέδιο το οποίο απέτυχε οικτρά. Ανάμεσα στα αποτελέσματα αυτού, ήταν και να εξαφανιστεί ο Doctor Manhattan, το πιο δυνατό ον στο σύμπαν. Και παρόλα τα τραγικά αποτελέσματα του αρχικού του πλάνου, ο Ozymandias θα επιμείνει. Θα σκεφτεί κάτι καινούριο. Το οποίο καινούριο όμως, χρειάζεται, για άλλη μια φορά, την παρουσία και την συμμετοχή του Doctor Manhattan. Που μπορεί να είναι ο Doctor Manhattan; Μα, στο σύμπαν της DC φυσικά. ΟΚ, ζορίστηκα να γράψω αυτή τη παρουσίαση. Ήμουν μεταξύ της ιερής αγανάκτησης για το γεγονός του ότι άγγιξαν το τέλειο, και του σεβασμού για το ότι τολμήσαν να το αγγίξουν. Για να είμαι ειλικρινής, όπως και να το δεις, είναι η απόλυτη εμπορευματοποίηση ενός έργου, του οποίου ο αρχικός δημιουργός Alan Moore, σίγουρα δεν θα ήθελε να ζήσει. Και παρόλο που δεν τον γουστάρω ιδιαίτερα, πρέπει να παραδεχθώ ότι ο Geoff Johns, ότι έκανε, το έκανε σεβαστικά. Πέρα από του ότι πρέπει να του αναγνωριστεί το θάρρος/θράσος να αναλάβει κάτι που θα ήταν σίγουρος, από την αρχή, ότι θα τα "άκουγε" στο τέλος, έκανε decent δουλειά. Το κακό είναι ό τρόπος γραφής του είναι τελείως διαφορετικός από αυτόν του Moore, με αυτό να συνεπάγεται ότι, στην προσπάθεια του να πλησιάσει υφολογικά το πρωτότυπο, ο λόγος του, κατά διαστήματα, βγαίνει ξύλινος και αφύσικος. Σαν συνολική πλοκή, υπάρχουν θετικά και αρνητικά στοιχεία που μπορεί να βρει κανείς. Και ναι, όσο δύσκολο και να ακούγεται, το macguffin που χρησιμοποιήθηκε για να ενώσει τις 2 ιστορίες και τα 2 σύμπαντα, είναι πιστευτό. Και ακόμα παραπέρα, λειτουργεί. Το κακό είναι ότι, τα επιμέρους στοιχεία, αυτά που χρησιμοποιήθηκαν δηλαδή για να αποκτήσει "πόδια" η ιστορία, φαίνονται βεβιασμένα επιλεγμένα και τοποθετημένα. Ένας νέος Rorsarch, γιατί, παρόλο που έχει πεθάνει, δεν γίνεται να μην έχουμε ένα Rorsarch. Δύο νέοι χαρακτήρες οι οποίοι δεν προσφέρουν και τίποτα σημαντικό στην εξέλιξη της πλοκής, εκτός ίσως από το τέλος. Ένας σκασμός από heroes και villains του σύμπαντος της DC, πάλι σε ρόλο NPC πάρα κάτι πιο σημαντικού. Και βεβαίως, ο Batman και ο Superman, σε βασικούς και σημαντικούς ρόλους, αλλά αυστηρά προκαθορισμένους, ο πρώτος στο πρώτο μισό και ο δεύτερος στο δεύτερο. Και εδώ είναι που αποκαλύπτεται το μεγαλύτερο, σεναριακά, πρόβλημα του Doomsday Clock. Ότι κάνει μπαμ, από μακριά, ότι φτιάχτηκε, πολύ προσεκτικά και σχεδόν αποκλειστικά, με στόχο να καλύψει και ευχαριστήσει, όλους εμάς που έχουμε λατρέψει το αρχικό Watchmen. Και ενώ είναι άρτιο, είναι καλοφτιαγμένο, τα υλικά είναι νόστιμα, έλειψε, σε εμένα τουλάχιστον, η ψυχή. Αυτό το κάτι δηλαδή, η μία ατάκα, το ένα αστείο, ο αναπάντεχος διάλογος, που βγαίνει από τον συγγραφέα επειδή το γουστάρει και όχι γιατί πέρασε από δεκατρείς editors και εικοσιδύο focus groups. Γιατί, εν τέλει, και όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, αυτό το Doomsday Clock. Μια αρκετά καλή δουλειά, η οποία στην αναπόφευκτη σύγκριση, κρίνεται και βρίσκεται ελλιποβαρής. Για το σχέδιο δεν θα γράψω πολλά. Gary Frank θεέ, μας πήρες τα μυαλά και πάλι. Αν κάποιος έπρεπε να διαδεχθεί τον Dave Gibbons, αυτός έπρεπε σίγουρα να είναι Άγγλος, να είναι χεράς, να γεμίζει με λεπτομέρεια όλα του τα καρέ και να έχει αυτό το ελαφρά παλιομοδίτικό στοιχείο στο σχέδιο του. Δεν υπήρχε καλύτερη δυνατή επιλογή ( ίσως εγώ να έβαζα τον Chris Weston στη θέση του, αλλά για να τελειώσει 12 τεύχη θα του έπαιρνε κανα-δυο χρόνια ), και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, άρτιο και πανέμορφο. Σε δυό trades έβγαλε η Anubis τα 12 τεύχη που κυκλοφόρησε η DC. Όπως και να το κάνουμε, η σύνδεση με το Watchmen, αλλά και το απίθανο σχέδιο του Frank, το κάνουν must για ανάγνωση. Σίγουρα είναι μια επαγγελματική δουλειά, και σίγουρα είναι προσεγμένο από όλους τους συντελεστές. Εγώ, πάντως, πάνω από 7/10 δεν του βάζω και αν επιμείνετε για κάτι παραπάνω, θα κρατήσω την αναπνοή μου!!!
  6. Ο άρχοντας των ονείρων Γιάννης Κουκουλάς Οι δύο πρώτοι τόμοι του πολυβραβευμένου Sandman κυκλοφόρησαν στα ελληνικά. Ονειρα, εφιάλτες και θάνατος γίνονται ένα στην ελεγειακή dark fantasy του Neil Gaiman. Τέτοιες μέρες πριν από ακριβώς 26 χρόνια κυκλοφόρησε το 75ο και τελευταίο τεύχος του Sandman του Neil Gaiman, ενός από τους σημαντικότερους και επιδραστικότερους σύγχρονους σεναριογράφους κόμικς. Η σειρά είχε ξεκινήσει το 1989 και ακόμα θεωρείται αξεπέραστη στο είδος της. Ο Άγγλος συγγραφέας καθ’ όλα τα χρόνια της κυκλοφορίας της είχε την τύχη να συνεργαστεί με μια πλειάδα καλλιτεχνών (Sam Kieth, Mike Dringenberg, Malcolm Jones, Chris Bachalo, Michale Zulli, Steve Parkhouse κ.ά.) που έδωσαν σχήμα και μορφή στα σκοτεινά του σενάρια αλλά και με τον φίλο του, κορυφαίο σχεδιαστή Dave McKean, που φιλοτέχνησε με το ιδιαίτερο στιλ του και τα 75 εξώφυλλα των τευχών, τα περισσότερα σαν κολάζ αποτελούμενα από τα υλικά από τα οποία «είναι φτιαγμένα τα όνειρα». Είχε όμως και την πλήρη ελευθερία από την DC για να υλοποιήσει το όραμά του όπως ακριβώς το ήθελε, να δημιουργήσει ένα αφηγηματικό πλαίσιο πολυεπίπεδο, μακάβριο, γεμάτο αναφορές στη λογοτεχνία, την ιστορία και τη μυθολογία, την τέχνη, τα κόμικς. Και διάσπαρτο από εγκιβωτισμένες αφηγήσεις, διακειμενικές και διεικονικές συσχετίσεις, ιστορίες μέσα στις ιστορίες και σχέδια μέσα στα σχέδια. Από το 1993, μάλιστα, η κυκλοφορία του Sandman εντάχθηκε στην Vertigo, θυγατρική εταιρεία της DC, η οποία εξέδιδε τίτλους που απευθύνονταν σε μεγαλύτερες ηλικίες με την επισήμανση «Για ώριμους αναγνώστες». Τα πρώτα τεύχη του Sandman είχαν μεταφραστεί και κυκλοφορήσει στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τις εκδόσεις Modern Times, αλλά η σειρά διακόπηκε χωρίς να ολοκληρωθεί. Το πρόβλημα «διορθώνει» η πρωτοβουλία της Anubis (μετάφραση: Ηλίας Τσιάρας) να κυκλοφορήσει ολόκληρη τη σειρά, όχι όμως με τη μορφή μεμονωμένων τευχών αλλά με τη μορφή πολυσέλιδων πολυτελών τόμων που συγκεντρώνουν ο καθένας μια ξεχωριστή ενότητα ιστοριών, τα πρωτότυπα εξώφυλλα, καθώς και κείμενα των συντελεστών της σειράς και προσωπικοτήτων του χώρου των κόμικς. Ο πρώτος τόμος με τίτλο «Πρελούδια και Νυχτωδίες» (Preludes & Nocturnes) περιλαμβάνει τα οκτώ πρώτα τεύχη της σειράς ενώ ο δεύτερος με τίτλο «Το Κουκλόσπιτο» (The Doll's House) τα οκτώ επόμενα. Κεντρικό ρόλο στη σειρά έχει ένας λιγομίλητος, σκυθρωπός, μαυροφορεμένος και αινιγματικός χαρακτήρας με χλομό πρόσωπο, ο Μορφέας, ο Αρχοντας των Ονείρων. Δεν είναι όμως ο πρωταγωνιστής αλλά ο θλιμμένος παρατηρητής των αποφάσεων των ανθρώπων, αυτός που περιπλανιέται αιώνια και απορεί με τη βία, τη ματαιοδοξία, τις προκαταλήψεις, τις προβλέψιμες αλλά μη αναστρέψιμες πράξεις τους. Ο Μορφέας ή αλλιώς γνωστός ως Ονειρο (Dream) είναι ο ένας από τους επτά αιώνιους (Endless), τις ανθρωπομορφικά αποδοσμένες οντότητες που ρυθμίζουν τα των ανθρώπων, όταν δεν αδιαφορούν παντελώς για τη ζωή στη Γη. Οι άλλοι έξι είναι οι Destiny, Death, Desire, Despair, Delirium και Destruction, μια παράξενη «οικογένεια» που οι φιλοδοξίες, οι διαθέσεις, τα παιχνίδια, τα πάθη και τα λάθη των μελών της συχνά έχουν ολέθριες συνέπειες στις ζωές των θνητών. Χωρίς σταθερούς πρωταγωνιστές παρά μόνο τις σποραδικές εμφανίσεις των Αιωνίων και άλλων προσώπων από το σύμπαν της DC, οι ιστορίες του Gaiman είναι άλλοτε σαρκαστικές και τραγικές, άλλοτε πνιγμένες σε μαύρο χιούμορ, άλλοτε τρομακτικές και ανατριχιαστικές, πάντα όμως συναρπαστικές. Από τα πρώτα τεύχη της στις αρχές της δεκαετίας του 1990 δημιούργησε αίσθηση με το μεταμυθοπλαστικό της περιεχόμενο, με το επινοημένο μυθολογικό της σύμπαν που εισβάλλει στην πραγματική ζωή. Η επιτυχία της ήταν εξαρχής μεγάλη, οι κριτικοί την αποθέωσαν, ενώ οι βραβεύσεις διαδέχονταν η μια την άλλη (σε διάφορες κατηγορίες το Sandman έχει κερδίσει 26 βραβεία Eisner, αλλά και βραβείο σεναρίου στην Ανγκουλέμ, καθώς και δύο βραβεία Hugo). Προλογίζοντας το «Πρελούδια και Νυχτωδίες» η επιμελήτρια της σειράς καθώς και ιδρύτρια της Vertigo μεταξύ άλλων αναφέρει: «Ο πρώτος τόμος της σειράς Sandman είναι ένα έργο στο στάδιο της εξέλιξης –είναι η προσπάθεια ενός ταλαντούχου δημιουργού που τελικά ακόνισε και τελειοποίησε τις ικανότητές του και σταδιακά υλοποίησε την αρχική του ιδέα– μια σειρά σχετική με τα όνειρα: προσωπική, σκοτεινή και σουρεαλιστική, που την εξέλιξε με τρόπους που έδωσαν μορφή σε ορισμένες από τις πλέον χαρακτηριστικές και αξέχαστες ιστορίες [...] Όπως και στις προηγούμενες ιστορικές σειρές –The Dark Knight Returns, Watchmen και V for Vendetta– έτσι και η απήχηση του Sandman ξεπερνά τα στενά όρια της παραδοσιακής αγοράς των κόμικς. Και υπάρχει λογική εξήγηση γι’ αυτό. Ο Neil Gaiman λατρεύει να αφηγείται ιστορίες και οι ιστορίες που γράφει είναι διαχρονικές, αξιομνημόνευτες και παγκόσμιες. Η δουλειά του στο Sandman αρέσει σε ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές καταβολές, προσκαλώντας ένα συνονθύλευμα αναγνωστών που συνήθως δεν μοιράζονται τα ίδια λογοτεχνικά γούστα. Το Sandman επίσης έχει ένα δυσανάλογα μεγάλο αριθμό γυναικών ανάμεσα στους αναγνώστες του, πιθανότατα μεγαλύτερο από τα περισσότερα τυπικά κόμικς. Για ένα μέσο που ακόμη θεωρείται ανδροκρατούμενο, αυτό και μόνο αποτελεί ένα σπουδαίο επίτευγμα». Στις ιστορίες του Gaiman, που συμπληρώνονται ιδανικά από τα σχέδια των συνεργατών του, συχνά κυριαρχεί η βία και η σκληρότητα, η μοίρα φαίνεται προδιαγεγραμμένη τόσο από την επαναλαμβανόμενη ανθρώπινη συμπεριφορά όσο και από τις βουλές των Αιωνίων. Άλλες φορές όμως οι ίδιες ιστορίες ξεχειλίζουν από τρυφερότητα και αγάπη, από την καλοσύνη και την καλή προαίρεση που κινούν και κινητοποιούν τον κόσμο. Πότε εξελίσσονται στην εποχή μας και πότε στο βαθύ παρελθόν, πότε στις μητροπόλεις των ΗΠΑ και πότε στα πέρατα της Γης. Κοινός παρονομαστής όμως είναι το όνειρο και ο θάνατος. Κοινά για όλους τους ανθρώπους. Όπως γράφει η Kelly Sue DeConnick στον πρόλογο του «Κουκλόσπιτου»: «Δεν γνωρίζουμε γιατί ονειρεύονται οι άνθρωποι. Η εξήγηση του φαινομένου αυτού μας διαφεύγει (μόλις συνειδητοποίησα πως η επιστήμη, μέχρι να κατανοηθεί, πολύ συχνά εξηγείται ως μαγεία). Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν θεωρίες και μία από αυτές προτείνει πως τα όνειρα είναι ο τρόπος με τον οποίο επεξεργαζόμαστε τις εμπειρίες μας. Αναμειγνύουμε εντυπώσεις και ιδέες για να καταλάβουμε και να ανακαλύψουμε τη σύνδεση, να εφεύρουμε. Αποκομμένο από τους νόμους της Φυσικής (και του γραμμικού χρόνου!) μέσα στο χάος των ονείρων το μυαλό μας βρίσκει την τάξη και έναν τρόπο να εξελιχθεί». Έτσι ακριβώς δομείται, διαβάζεται και βιώνεται το «Sandman». Δεν ερμηνεύεται απλά και μονοσήμαντα. Δεν είναι εύκολο. Ολες μαζί οι ιστορίες του, ωστόσο, αποτελούν μια σπάνια εμπειρία στην οποία ο αναγνώστης θέλει να επιστρέφει ξανά και ξανά. Το ίδιο δεν συμβαίνει άλλωστε και με τα όμορφα όνειρα; Δυστυχώς, όμως, και με τους εφιάλτες. Πηγή
  7. Εξωγήινοι στο Σφαγείο της Δρέσδης Γιάννης Κουκουλάς Σαρκαστικά χιουμοριστικό μέσα στην τραγικότητα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και βαθύτατα ειρωνικό για τους κυνηγούς του αμερικανικού ονείρου, το εν μέρει αυτοβιογραφικό «Σφαγείο Νούμερο 5» μεταφέρθηκε σε ένα συναρπαστικό κόμικς που επιβεβαιώνει τη διαχρονικότητα του έργου του Κερτ Βόνεγκατ. «Σφαγείο Νούμερο 5» ήταν το όνομα του κτιρίου της Δρέσδης στο οποίο οι ναζί φυλάκισαν τον Αμερικανό φαντάρο με ρίζες από τη Γερμανία Κερτ Βόνεγκατ (1922-2007), όταν συνελήφθη επί γερμανικού εδάφους λίγους μήνες πριν από τη λήξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Και ήταν ένα κυριολεκτικό σφαγείο, καθώς εκεί οδηγούνταν και θανατώνονταν ζώα για να καταναλωθούν ως κρέας. Το 1944, έπειτα από χρόνια πολέμου, το κρέας στη Γερμανία σπάνιζε και τα σφαγεία όπως και άλλα δημόσια ή βιομηχανικά κτίρια έγιναν φυλακές αιχμαλώτων, κυρίως Άγγλων, Αμερικανών και Σοβιετικών. Οι ναζί οδήγησαν σ’ αυτές τις αυτοσχέδιες φυλακές τους άτυχους στρατιώτες, μη ξέροντας τι να τους κάνουν. Κάποιους τους εκτέλεσαν αλλά τους περισσότερους, ειδικά αυτούς που έφτασαν στην ανοχύρωτη και χωρίς καθόλου στρατιωτικές υποδομές Δρέσδη, τους έβαλαν να δουλεύουν για τις ανάγκες της Γερμανίας, τους παρείχαν στοιχειώδη τροφή και τους άφηναν να κοιμούνται εκεί όπου μέχρι πριν από λίγους μήνες σφάζονταν μοσχάρια και γουρούνια. Η Δρέσδη, αποκαλούμενη και «Φλωρεντία του Ελβα», ήταν το τελευταίο μέρος της Γερμανίας που θα περίμενε κανείς να βομβαρδίσουν οι Σύμμαχοι, καθώς ήταν ένα ιστορικό και πολιτιστικό κέντρο με πολλά νοσοκομεία, αμέτρητα μνημεία, δεν αποτελούσε στρατιωτικό στόχο και επιπλέον φιλοξενούσε δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες, άμαχους και αιχμαλώτους. Κι εκεί ακριβώς χτύπησαν στις 13 με 15 Φεβρουαρίου του 1945 περισσότερα από χίλια αμερικανικά και βρετανικά αεροσκάφη, ρίχνοντας σχεδόν 3.500 βόμβες και ισοπεδώνοντας την πόλη. Σκοτώθηκαν περίπου 25.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι εγκλωβισμένοι στα ερείπια, άλλοι καμένοι και άλλοι από ασφυξία λόγω του καπνού και του μονοξειδίου του άνθρακα που απλώθηκαν παντού. Ο Κερτ Βόνεγκατ, κρυμμένος στα υπόγεια, ήταν τυχερός, ήταν ένας από τους ελάχιστους επιζώντες στο κυριολεκτικό και μεταφορικό σφαγείο που τον στέγαζε. Κατόρθωσε να φτάσει στην Τσεχοσλοβακία και από κει στη Γαλλία, από όπου και ταξίδεψε στις ΗΠΑ. Έγινε συγγραφέας με όχι και τόσο μεγάλη επιτυχία στην αρχή, αλλά το 1969, εν μέσω του Πολέμου του Βιετνάμ, έγινε πασίγνωστος γράφοντας το «Σφαγείο Νούμερο 5» με υπότιτλο «Η Σταυροφορία των Παιδιών». «Η θηριωδία της Δρέσδης, λεπτομερώς σχεδιασμένη και με ανυπολόγιστο οικονομικό κόστος, αποδείχθηκε τελικά τόσο άσκοπη, που μόνο ένα άτομο σε ολόκληρο τον πλανήτη ωφελήθηκε από εκείνη. Εγώ είμαι αυτό το άτομο. Έγραψα το συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο μου χάρισε πολλά χρήματα και παγίωσε τη φήμη μου, όποια κι αν είναι αυτή. Όπως κι αν έχει, έβγαλα δύο με τρία δολάρια από κάθε νεκρό. Τι ωραία που είναι η δουλειά μου» είχε δηλώσει με σκληρό σαρκασμό και αυτοσαρκασμό για να καταγγείλει τη βαναυσότητα και την εκδικητικότητα του βομβαρδισμού αλλά και να στείλει το αντιπολεμικό του μήνυμα. Το βιβλίο του, που είναι εν μέρει αυτοβιογραφικό, έχει ως πρωταγωνιστή έναν «συνηθισμένο» άνδρα με το όνομα Μπίλι Πίλγκριμ (pilgrim = προσκυνητής), ο οποίος περιφέρεται πίσω από τις γραμμές του εχθρού προσκολλημένος σε μια ομάδα επίσης αποπροσανατολισμένων ανιχνευτών, στο επίκεντρο των μαχών του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, έχοντας χάσει τη χλαίνη του, το κράνος του, το όπλο του, τις αρβύλες του («Οι ανιχνευτές ήταν ντυμένοι σαν μάχιμοι στρατιώτες. Ο Μπίλι ήταν ντυμένος σαν ηλίθιος»). Όταν τον συλλαμβάνει γερμανική περίπολος, είναι τόσο αξιοθρήνητος, που δεν θα τον πειράξει κανείς, θα τον φωτογραφίσουν όμως σε σκηνοθετημένη φωτογραφία για να «αποδειχθεί» η κατάντια των Αμερικανών, ο ελλιπής τους οπλισμός, η καταπόνησή τους που τους κάνει να δείχνουν σαν σκελετοί, το νεαρό της ηλικίας τους. Εξ ου και ο υπότιτλος του βιβλίου, «Η Σταυροφορία των Παιδιών». Ο Μπίλι θα ακολουθήσει τη διαδρομή που κάποτε είχε βαδίσει ο ίδιος ο Βόνεγκατ στον πόλεμο, όμως η δική του θα εμπλουτιστεί με μεταφυσικά απρόοπτα και θα εξελιχθεί από τη γέννησή του μέχρι τον θάνατό του και πάλι πίσω και από τη Γη μέχρι τον μακρινό πλανήτη Τραλφάμαντορ! Ο Βόνεγκατ, επιλέγοντας το μεταφυσικό τέχνασμα της απαγωγής του Μπίλι από μια εξωγήινη φυλή και την τοποθέτησή του σε ένα κλουβί του μακρινού πλανήτη ως εκθέματος δίπλα σε μια επίσης απαχθείσα πανέμορφη γυναίκα με την οποία πρέπει να ζευγαρώσει, βρίσκει την ευκαιρία να φιλοσοφήσει για την ανθρώπινη φύση όπως και οι ανώτεροι εξωγήινοι, να σχολιάσει τη φθαρτότητα της ύπαρξης και τη ματαιότητα των πράξεων όταν αυτές δεν επιδιώκουν την απόλαυση, όταν δεν χαρακτηρίζονται από τον αλληλοσεβασμό και τον αυτοσεβασμό. Ο,τι συμβαίνει στον Μπίλι έχει συμβεί και θα ξανασυμβεί. Και οι στιγμές του χρόνου έρχονται και επανέρχονται αδυσώπητες, τις ζούμε όλες ταυτόχρονα, άρα το μόνο που απομένει είναι να επιλέξουμε τις καλές. Δυστυχώς, επιλέγουμε τις υπόλοιπες. Έχοντας κατανοήσει πλήρως τον Βόνεγκατ, ο Ryan North («Dinosaur Comics», «Adventure Time», «Machine of Death», «Unbeatable Squirrel Girl» κ.ά.) στο σενάριο και ο Albert Monteys («Carlitos Fax», «Univesre» κ.ά.) στα σχέδια, βραβευμένοι και οι δυο με Eisner κατά το παρελθόν, μεταφέρουν απολύτως επιτυχημένα το έργο του σε κόμικς (εκδόσεις Anubis, μετάφραση Ηλίας Τσιάρας). Οι North και Monteys έχουν διατηρήσει δεξιοτεχνικά τη λεπτή ειρωνεία του Βόνεγκατ που χαρακτηρίζει και άλλα έργα του όπως το «Πρόγευμα για πρωταθλητές» κι έχουν επιλέξει με μεγάλη προσοχή τις σκηνές που θα παρουσιάσουν ώστε από τη μια να μη χάνεται το νόημα και η συνέχεια κι από την άλλη να υπηρετείται ιδανικά το χωροχρονικό χάος στο μυαλό του ψυχικά κατεστραμμένου Μπίλι, να μεταφέρεται κατά το μέγιστο δυνατό η τρικυμία εν κρανίω, είτε στα χαρακώματα και στη συνέχεια στην αιχμαλωσία, είτε στη μετέπειτα ζωή του Μπίλι ως οπτομέτρη, είτε στην τύχη του ως μοναδικού επιζήσαντος αεροπορικού δυστυχήματος εν καιρώ ειρήνης, είτε κατά την ανάγνωση κόμικς και μυθιστορημάτων άγνωστων και άσημων συγγραφέων, είτε όταν επιχείρησε να απατήσει τη γυναίκα του και τα έκανε θάλασσα, είτε όταν στερούνταν την αξιοπρέπειά του στο όνομα της αγάπης της κόρης του, είτε κατά τις αμέτρητες προσβολές από συμπολεμιστές και αντιπάλους. Ο Μπίλι τα ζούσε όλα αυτά ταυτόχρονα, ξανά και ξανά χωρίς να ξεχωρίζει πάντα το πριν, το τώρα, το μετά. Για τους Τραλφαμαντοριανούς «φίλους» του κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικό. Αν είσαι ένας γήινος οπτομέτρης, πρώην αιχμάλωτος των ναζί και μάρτυρας της θηριωδίας της Δρέσδης, είναι τραυματικό. Αλλάζοντας συχνά το σχεδιαστικό του στιλ, ο Monteys αποδίδει τις διαφορετικές φάσεις στη ζωή, στη φαντασία, στους εφιάλτες και στα όνειρα του Μπίλι με διαφορετικές τεχνοτροπίες, κάνοντας τον αναγνώστη ζαλισμένο μάρτυρα του μαρτυρίου που δεν κατανοεί πάντα τι συνέβη στη μυθιστορηματική πραγματικότητα του Μπίλι, τι στην «πραγματική πραγματικότητα» και τι στη ζωή του Κερτ Βόνεγκατ. Και ο North, με απόλυτο σεβασμό στο πρωτότυπο κείμενο, χρησιμοποιεί πολλές από τις φράσεις και τις εκφράσεις του Βόνεγκατ, με πιο χαρακτηριστική τη βασανιστικά επαναλαμβανόμενη και τάχα καθησυχαστική επωδό «έτσι είναι αυτά» σε κάθε τραγική κατάσταση, τους λιτούς διαλόγους που συνοδεύονται από τα φαρμακερά του σχόλια, τις περιγραφές της αιχμαλωσίας με τους ανώτερους να υποκρίνονται ότι όλα πάνε μια χαρά όταν έχει γκρεμιστεί κάθε κτίριο και κάθε ελπίδα, ακόμα και το σπαρακτικό μαύρο τέλος χωρίς λόγια ή, καλύτερα, με τα ακατανόητα για την ανθρώπινη λογική «λόγια» ενός αθώου πλάσματος από τον ουρανό. Ο,τι κι αν συμβαίνει, όσο φρικτό κι αποτρόπαιο κι αν είναι, ο Μπίλι έχει μάθει να το αντιμετωπίζει στωικά ή/και αδιάφορα λέγοντας «έτσι είναι αυτά». Με τη συγκινητική και ταυτόχρονα σατιρική ματιά τους στον τρόμο του πολέμου, στα εγκλήματα και τις θηριωδίες, στο μετατραυματικό στρες αλλά και στη μεταπολεμική μαγική εικόνα της ευδαιμονίας που διακόπηκε απότομα από νέους πολέμους όπως αυτός του Βιετνάμ, ο Κερτ Βόνεγκατ και οι Ryan North, Albert Monteys με το «Σφαγείο Νούμερο 5» μάς ζητούν να επιλέγουμε καλύτερα τις στιγμές που θέλουμε να ζούμε ξανά και ξανά. «Ετσι είναι αυτά», αλλά «δεν θα έπρεπε να είναι έτσι αυτά». Πηγή
  8. ( Το εξώφυλλο από την ιστοσελίδα του εκδότη: https://www.gb-publishingservices.gr/index.php?route=product/product&product_id=4365 ) Περιεχόμενα τόμου: Giant-Size X-Men #1 και Uncanny X-Men #94-103 (Το Giant-Size X-Men μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά) Πρώτη κυκλοφορία τόμου: 27 Αυγούστου 2021 Πρώτη δημοσίευση τευχών στα ελληνικά: Χ-ΜΕΝ #1-5 (εκδόσεις Μαμούθ, 1986) Την περίοδο 1970-75, το αμερικανικό περιοδικό των X-Men δημοσίευε μόνο ανατυπώσεις παλαιότερων ιστοριών. Οι χαμηλές πωλήσεις του τίτλου ανάγκασαν τους εκδότες να λάβουν αυτήν την απόφαση, καταδικάζοντας την ομάδα των μεταλλαγμένων ηρώων στην αφάνεια. Ευτυχώς για όλους εμάς τους αναγνώστες, ο τίτλος επέστρεψε σύντομα με νέες ιστορίες και θεματικές. Οι X-Men μετατράπηκαν από μια ομάδα αμερικανών εφήβων, σε μια ομάδα έμπειρων ενηλίκων από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Αυτήν την περίοδο πρωτοεμφανίστηκαν σημαντικά μέλη της ομάδας, όπως η Θύελλα (Storm), ο Κολοσσός και ο Νυχτοβάτης (Nightcrawler). Ακόμη και ο Γούλβεριν έγινε για πρώτη φορά μέλος, ύστερα από την πρώτη του εμφάνιση σε μια ιστορία του Χαλκ (Incredible Hulk #180-81). (Κάποια από τα εξώφυλλα των τευχών από το comic vine: https://comicvine.gamespot.com/the-x-men/4050-2133/?sortBy=asc ) Ο ελληνικός τόμος περιέχει ακριβώς αυτά τα πρώτα τεύχη, με την εισαγωγή της νέας ομάδας και πολλών νέων ιδεών. Οι ιστορίες είναι πυκνογραμμένες, όπως γράφονταν τότε τα κόμικς. Από ένα σημείο εισάγονται δευτερεύουσες πλοκές, που συνδέουν κάπως τις ιστορίες μεταξύ τους, αλλά ολοκληρώνονται σε τεύχη που δεν περιέχει ο τόμος. Αναφέρομαι στον Έρικ τον Κόκκινο και τους εφιάλτες του Καθηγητή Χ, πλοκές που θα κορυφωθούν στα τεύχη 104-108. Πιστεύω πάντως ότι όποιος θέλει να διαβάσει μερικές καλές ιστορίες δεν θα απογοητευθεί, γιατί όλες οι κύριες πλοκές τελειώνουν εδώ. Επιπλέον, μερικές ιστορίες είναι πολύ δυνατές, όπως η εξαιρετική "Δεύτερη γέννηση", που δίνει στον τόμο το όνομά του. Θεωρώ ότι καίριο σημείο του τόμου αποτελεί η αποτύπωση για πρώτη φορά στο χαρτί κλασικών σκηνών των Χ-Μεν. Στη συνέχεια αυτές οι σκηνές επαναλήφθηκαν πολλές φορές στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Εδώ θα μάθουμε δηλαδή γιατί η Θύελλα πάσχει από κλειστοφοβία και θα παρακολουθήσουμε την μεταμόρφωση της Τζην Γκρέι σε Φοίνικα. Ειδικά τιμάται ο Γούλβεριν, καθώς μαθαίνουμε το πραγματικό του όνομα, Λόγκαν - το οποίο παρέμεινε για 35 χρόνια το μόνο όνομά του που ξέραμε- και βλέπουμε ότι τα νύχια του δεν βγαίνουν από τα γάντια του, αλλά από τα χέρια του. Θυμάμαι πόσο είχα σοκαριστεί όταν μικρό παιδί είχα πρωτοδεί μία παρόμοια σκηνή, με τα νύχια να βγαίνουν ξεκάθαρα από τα χέρια του. Η ελληνική έκδοση είναι εξαιρετική, όπως όλοι οι τόμοι της Συλλογής Graphic Novels της Μάρβελ, με όμορφο ιλλουστρασιόν χαρτί που αναδεικνύει τα χρώματα. Η μετάφραση κυμαίνεται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Υπάρχει όμως και ένα σημείο που με προβλημάτισε και θα το μοιραστώ μαζί σας. Σε ένα πολύ ωραίο στιγμιότυπο, εμφανίζονται τιμητικά δύο γνωστοί μας και ανταλλάσσουν μερικές κουβέντες. Ο Τζακ Κίρμπυ αναφέρεται ξεκάθαρα στην περίοδο που ο ίδιος και ο Σταν Λι έγραφαν το κόμικ των Χ-Μεν. Είναι δυνατόν να μπερδεύτηκε ο μεταφραστής με ένα τόσο απλό σημείο; Μήπως δεν αναγνώρισε τους δύο τεράστιους δημιουργούς της Μαρβελ, άρα δεν έπιασε το αστείο; Ή έχουν αλλάξει την φράση στην πρωτότυπη έκδοση του τόμου, για να αποφύγουν νομικά μπλεξίματα; Πραγματικά δεν ξέρω τι συνέβη εδώ. Εν κατακλείδι, απόλαυσα αυτόν τον τόμο και τον προτείνω σε όλους τους οπαδούς των Χ-Μεν, όπως και σε όσους θέλουν να διαβάσουν ιστορίες που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν ακόμη το σύμπαν της Μάρβελ. Μάλιστα ο τόμος είναι από τους μεγαλύτερους της συλλογής, με 210 σελίδες κόμικς - συνήθως ένας τόμος έχει 140 σελίδες. Και χορταστικός και αξίζει τα λεφτά του!
  9. Με αφορμή την ταινία Aquaman του 2018, οι εκδόσεις Anubis κυκλοφόρησαν τότε έναν αυτόνομο τόμο του ήρωα. Περιέχει την ιστορία "Throne of Atlantis", στην οποία ο Άκουαμαν προσπαθεί να εμποδίσει έναν πόλεμο ανάμεσα στην υποθαλάσσια πόλη της Ατλαντίδας και στους λαούς της στεριάς. Με αφορμή τον επικείμενο πόλεμο, έχουμε την ευκαιρία να εμβαθύνουμε στη διττή προσωπικότητα του Άκουαμαν. Από τη μια είναι ένας υπερήρωας, που προστατεύει όλους τους ανθρώπους. Από την άλλη, είναι ο αδελφός του βασιλιά της Ατλαντίδας, με τον οποίο συχνά συζητάνε για τα συμφέροντα της πατρίδας τους. Φαίνεται ότι για να επιτευχθεί η ειρήνη, ο Άκουαμαν πρέπει να συμφιλιώσει πρώτα τις αντίθετες πλευρές του εαυτού του. Η ιστορία περιέχει τεύχη από δύο τίτλους (Aquaman και Justice League), ενώ συμμετέχουν τέσσερεις συνολικά σχεδιαστές. Παρόλα αυτά το σκίτσο παραμένει ομοιόμορφο και πανέμορφο σε όλον τον τόμο. Επίσης, η ιστορία ρέει με ικανοποιητικό ρυθμό και διατηρεί την αγωνία μέχρι το τέλος. Μου άρεσε πολύ που η ιστορία επικεντρώνεται κυρίως στον Άκουαμαν και τους οικείους του: τον αδελφό του Ορμ, τον πιστό του σύμβουλο Βάλκο και την αγαπημένη του, τη Μέρα. Τα μέλη της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης είχαν συμπληρωματικό ρόλο, καθώς η ιστορία αυτή αφορά πρωτίστως τον Άκουαμαν. Ο συγγραφέας μας παραδίδει πολυσύνθετους χαρακτήρες, για τους οποίους θα ήθελα να ξαναδιαβάσω. Αποφεύγει δηλαδή με έξυπνο τρόπο να χαρακτηρίσει τον οποιονδήποτε ως "κακό" ή "καλό". Όλοι έχουν βαθύτερα κίνητρα και πράττουν με γνώμονα ό,τι θεωρούν καλύτερο για τους πολλούς, όχι για τον εαυτό τους. Η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ. Μπορώ να πω ότι πλέον εκτιμώ τον Άκουαμαν ως ήρωα, μολονότι αυτή είναι η πρώτη του ιστορία που διαβάζω. Εξαιρετική ήταν επίσης και η ελληνική έκδοση, με ωραία μετάφραση και χαρτί πολυτελείας. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!
  10. Ένας ιστός 60 ετών Γιάννης Κουκουλάς Σε λίγους μήνες συμπληρώνονται 60 χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του Spider-Man, ενός από τους πιο δημοφιλείς υπερήρωες του σύμπαντος της Marvel. Εν αναμονή των γενεθλίων, ο Ανθρωπος-Αράχνη τιμάται από ένα βιβλίο αναδρομής στη ζωή του και μια συναρπαστική ταινία. Ανάμεσα στους τόσους πολλούς και διαφορετικούς υπερήρωες της Marvel, που ξεπήδησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από την οργιώδη φαντασία του Stan Lee, ο πιο ξεχωριστός και πιθανώς ο πιο δημοφιλής μέχρι σήμερα είναι ο Spider-Man. Εύκολα μπορούσαν να ταυτιστούν μαζί του οι νεαροί αναγνώστες καθώς ήταν κι αυτός μικρός στην ηλικία και μάλιστα ιδιαίτερα συναισθηματικός και εύθραυστος, ένα παιδί που δεν δίσταζε να εκφράσει την αμηχανία του για όλα όσα του συνέβαιναν, να στενοχωριέται για το μπούλινγκ που δεχόταν από τους συμμαθητές του, να εξωτερικεύει το άγχος του και τις αδυναμίες του, να μετανιώνει για κάποιες από τις πράξεις του. Στις πρώτες ιστορίες, σχεδιασμένες από τον Steve Ditko, φαινόταν μάλιστα υπερβολικά παιδί, ένα δειλό, λιγνό και αγύμναστο ορφανό αγόρι με μικρή αυτοεκτίμηση που μεγαλώνει με τη θεία και τον θείο του, προσπαθώντας να είναι καλός μαθητής παρά τα πειράγματα των συνομηλίκων του και σε διαρκή απογοήτευση επειδή τα κορίτσια ούτε καν έστρεφαν το βλέμμα τους προς αυτόν. Όλα άλλαξαν όταν η μοίρα τού έπαιξε ένα άσχημο διπλό παιχνίδι. Πρώτα τον τσίμπησε μια ραδιενεργή αράχνη και τον μετέτρεψε σε υπερήρωα με μοναδική ευλυγισία και αίσθηση ισορροπίας, αλλά και την ικανότητα να σκαρφαλώνει σε μεγάλα ύψη, να πετάει ιστούς, να πηδάει από κτίριο σε κτίριο με ευκολία. Και στη συνέχεια πέθανε ο θείος Μπεν, ο «δεύτερος πατέρας» του, περιστατικό για το οποίο πάντα ένιωθε τύψεις καθώς, όπως πίστευε, μπορούσε και έπρεπε να το έχει αποτρέψει. Άργησε πολύ να κατορθώσει να διαχειριστεί αυτή την ανορθόδοξη ζωή ο Πίτερ Πάρκερ. Και μάλλον δεν τα κατάφερε ποτέ να ανταποκριθεί σε όσα ένιωθε ότι οφείλει να κάνει για τους συνανθρώπους του. Πάντα ζούσε μέσα σε αντιφάσεις, σε προσδοκίες που δεν εκπληρώνονταν, πασχίζοντας να παραμείνει ακέραιος, να ολοκληρώσει τις σπουδές του, να γίνει οικογενειάρχης και όταν οι περιστάσεις το απαιτούν να φορά τη στολή του και να αντιμετωπίζει μοχθηρούς και παράφρονες εγκληματίες. Τα χρόνια που ακολούθησαν βέβαια όλα έγιναν πιο περίπλοκα. Οι κόσμοι των υπερηρώων εμπλουτίστηκαν σε θέματα, οι κακοί έγιναν πιο ισχυροί και πιο βάναυσοι, οι απειλές πιο μεγάλες, οι υπερήρωες άρχισαν να συνεργάζονται αλλά και να διαφωνούν, η πολιτική να επηρεάζει όλο και πιο έντονα τις πράξεις τους. Από την άλλη η δημοφιλία του Spider-Man οδήγησε σε πολλές εκδόσεις που άρχισαν να μπλέκουν όλο και περισσότερο την κατάσταση με αναπόφευκτο αποτέλεσμα το χάος για τον αναγνώστη που δεν είχε τον χρόνο, τη διάθεση ή τα χρήματα να παρακολουθεί κάθε λεπτομέρεια για την καταγωγή, τις σχέσεις, τις συνεργασίες, τους αντίπαλους του Ανθρώπου-Αράχνη. Όλο αυτό το χάος έρχεται να βάλει σε μια τάξη το βιβλίο «Spider-Man, Η Ζωή μου» των Chip Zdarsky και Mark Bagley (εκδόσεις Anubis, μετάφραση: Χρήστος Κανελλόπουλος). Οι δύο δημιουργοί καταφέρνουν σε μόλις έναν τόμο να αφηγηθούν σε έξι κεφάλαια, ένα για κάθε δεκαετία από το 1960 μέχρι σήμερα, όλα τα σημαντικά γεγονότα της ζωής τού Spider-Man, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα να αποδώσουν κατάλληλα και μέρος του κλίματος της εκάστοτε εποχής εντός της οποίας αυτά συμβαίνουν. Επιπλέον λαμβάνουν υπόψη τους και εντάσσουν στις ιστορίες τους και πολλές από τις εξελίξεις στο σύμπαν των υπερηρώων της Marvel που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του Spider-Man και επηρέασαν τις πράξεις και τις κινήσεις του. Η δεκαετία του 1960 φυσικά είναι αυτή της σχετικής «αθωότητας» που διακόπτεται από τα διλήμματα του Spider-Man ως προς τη συμμετοχή του στον Πόλεμο του Βιετνάμ και τη γνωριμία του με τον Captain America, ο οποίος αρνήθηκε να γίνει εργαλείο της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ σε αντίθεση με τον πάντα πειθήνιο και συνεργάσιμο Iron Man, κατά κόσμον κατασκευαστή και έμπορο όπλων Tony Stark.Τα χρόνια του ’70 και με τη συνοδεία ντίσκο μουσικής ο Spider-Man θα βιώσει ακόμη μια προσωπική τραγωδία με τον θάνατο της αγαπημένης του Gwen Stacy, γεγονός σπάνιο εκείνη την εποχή για πρωταγωνιστικά πρόσωπα σε υπερηρωικά κόμικς, αλλά θα καταφέρει να σώσει τον κλώνο του από θάνατο με αποτέλεσμα να γίνει «διπλός». Τις επόμενες δεκαετίες θα βιώσει κι άλλες τραγωδίες αλλά θα γίνει και πατέρας, θα συνεργαστεί με ομάδες υπερηρώων, ενώ με αμφιθυμία θα πάρει μέρος στον εμφύλιο πόλεμό τους («Civil War»), δεν θα σταματήσει να τα βάζει με τους διαχρονικούς εχθρούς του, τον Dr Octopus, τον Green Goblin, τον Mysterio, τον Kraven, τον Venom, αλλά θα δει και τους συντρόφους του έναν έναν να πεθαίνουν και τον εαυτό του να γερνάει, να φθείρεται, να επιθυμεί να αποσυρθεί αλλά να νιώθει πάντα το καθήκον να τον καλεί. Με ένα τέτοιο πολυδαίδαλο παρελθόν το έργο των Zdarsky και Bagley να περιλάβουν όσο περισσότερα στοιχεία μπορούσαν σε μια ενιαία ιστορία, που δεν θα ήταν θηριώδης σε μέγεθος αλλά ευσύνοπτη και θα λειτουργούσε ανεξάρτητα από τα διαβάσματα του κάθε αναγνώστη, ήταν εξ αρχής δύσκολο. Πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο, από πολλές μεριές είχαν διατυπωθεί επιφυλάξεις και ειρωνικά σχόλια για τους «υπερφίαλους» δημιουργούς του και για τα «μεγαλεπήβολα» σχέδιά τους. Το αποτέλεσμα τελικά ήταν όχι απλώς ικανοποιητικό, αλλά εξαιρετικό. Η ελληνική έκδοση ήρθε με το σωστό timing δύο χρόνια σχεδόν μετά την αμερικανική, για να συμπέσει με την προβολή της ταινίας «Spider-Man: No Way Home» που παίζεται ακόμα στις ελληνικές αίθουσες. Η ταινία αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας με πρωταγωνιστή τον Tom Holland και κλείνει τον κύκλο που ξεκίνησε με το «Homecoming» (2017) και συνεχίστηκε με το «Far From Home» (2019), όλα σε σκηνοθεσία του John Watts. Και αποτελεί μια θαυμάσια επιλογή ακόμα και για όσους είναι ανεξοικείωτοι με τον Spider-Man και τις περιπέτειές του, καθώς, πέρα από τα εντυπωσιακά εφέ και την πλούσια δράση, παρουσιάζει μια πλειάδα κακών που μπορούν να λειτουργήσουν ως μια εισαγωγή στο αραχνο-σύμπαν και τα πολλαπλά πρόσωπα που το κατοικούν. Αξιοσημείωτη επίσης είναι και η καθοριστική εμφάνιση και παρουσία τού Doctor Strange, που προσφέρει το απαραίτητο μεταφυσικό και μαγικό στοιχείο αλλά και τα έντονα ψυχολογικά κοντράστ των χαρακτήρων που ακροβατούν μεταξύ παράνοιας και μετάνοιας εντός λίγων λεπτών. Το πιο εντυπωσιακό και αρκούντως συγκινητικό όμως είναι η έμπνευση των δημιουργών της ταινίας να φέρουν ταυτόχρονα στη δράση τρεις διαφορετικούς Spider-Man των ταινιών της τελευταίας εικοσαετίας. Ο Tobby Maguire από τα «Spider-Man» 1, 2 και 3 (2002, 2004, 2007 αντιστοίχως) και ο Andrew Garfield από τα δύο «The Amazing Spider-Man» (2012 και 2014) εμφανίζονται μαζί με τον νέο Spider-Man, Tom Holland, σε μερικές απολαυστικές σκηνές που χαρακτηρίζονται από την έκπληξη των χαρακτήρων, την κατανόηση του ενός προς τους άλλους, την ενσυναίσθηση που εκφράζουν, τη συνειδητοποίηση της κοινής τους μοίρας αλλά και ένα διάχυτο σαρκαστικό και διακειμενικό χιούμορ. Δεν είναι ωστόσο απαραίτητο για κάποιον θεατή να έχει παρακολουθήσει τις προηγούμενες ταινίες, καθώς σύντομα μπαίνει στο κλίμα και κατανοεί τις διαφορές των τριών χαρακτήρων που είναι όμως ελάχιστες μπρος στις αμέτρητες ομοιότητές τους. Κι έτσι δημιουργείται μια πανέξυπνη και διασκεδαστική ταινία που με το τέλος της αφήνει την πιθανότητα συνέχειας ανοιχτή και προσθέτει στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel (MCU) μια επιτυχία που δεν βασίζεται αποκλειστικά σε εκρήξεις, πολύχρωμες ευφάνταστες στολές και διαδοχικές επιδείξεις ηρωισμών, αλλά στο χιούμορ, το συναίσθημα και τον πολυσύνθετο ψυχισμό των χαρακτήρων. Πηγή
  11. Ο πιο gore, πιο αιματοβαμμένος Keanu Reeves που είδαμε ποτέ BRZRKR: ο νέος σκοτεινός και αιματοβαμμένος υπερήρωας είναι δημιούργημα του Keanu — πολύ αγαπημένος για να τον προσπεράσεις Κυριάκος Αθανασιάδης «BRZRKR: Αιώνιος Μαχητής»: ο Keanu Reeves πρωταγωνιστεί σε ένα υπερβίαιο graphic novel που έγραψε ο ίδιος και έσπασε κάθε ρεκόρ πωλήσεων (εκδόσεις Anubis) Η αγορά των κόμικς που εκδίδονται στα ελληνικά διευρύνεται όλο και περισσότερο κάθε χρόνο που περνά, και οι νέοι τίτλοι που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο καιρό στα βιβλιοπωλεία μας είναι πολλοί και άκρως ενδιαφέροντες. Ένας από αυτούς που περιμέναμε με ανυπομονησία από την πρώτη μέρα της ανακοίνωσής του δεν ήταν άλλος από το «BRZRKR: Αιώνιος Μαχητής», που κυκλοφόρησε προ ολίγων ημερών από τις Εκδόσεις Anubis, το εκδοτικό με την πιο πλούσια συλλογή κόμικς στην Ελλάδα — και εκδότη μεταξύ πολλών άλλων του Κόναν, που αγαπάμε πολύ. Αναφέρουμε ειδικά τον Κόναν, γιατί υπάρχουν στοιχεία εδώ από τη μυθολογία και το σύμπαν του — απόηχοι μάλλον, και μακρινές ομοιότητες, ή «εκλεκτικές συγγένειες» αν θέλετε. Πράγμα καλό. Όπως συγγένειες υπάρχουν με τον Wolverine — αλλά και με τον Highlander, για να αναφέρουμε λίγες μόνο από τις επιρροές, τους προδρόμους τού BRZRKR. Αυτό όμως που μας φέρνει όλους για πρώτη φορά σε επαφή με το βιβλίο και τον νέο αυτό, σκοτεινό και αιματοβαμμένο, τραγικό υπερήρωα δεν είναι άλλο από το όνομα του δημιουργού του: είναι ο Keanu Reeves — και ο Keanu Reeves είναι πολύ αγαπημένος για να τον προσπεράσεις. Εδώ λοιπόν ο Keanu Reeves κάνει το ντεμπούτο του σαν σεναριογράφος. Για την ακρίβεια, καταθέτει τη βασική ιδέα για τη σειρά και τον ήρωα, και συνεργάζεται με τον πολύπειρο σεναριογράφο Matt Kindt για να γράψουν από κοινού την ιστορία. Πού σταματά ο ένας και πού αρχίζει ο άλλος; Φυσικά, δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Το σχέδιο υπογράφει ο επίσης διάσημοςσχεδιαστής Ron Garney, με πελώρια θητεία κυρίως στη Marvel αλλά όχι μόνο — και εδώ πραγματικά οργιάζει. Έχουμε να κάνουμε με έναν συνδυασμό από τον καλύτερο Frank Miller που θυμόμαστε (πολλά καρέ θα σας θυμίσουν αμέσως το αξεπέραστο «Sin City»), από τον ένα και μοναδικό John Buscema (του αρχικού Κόναν, φυσικά), με νότες από τον μάγο της Heroic Fantasy Frank Frazetta και με τον δυναμισμό του John Romita Jr. — συνολικά, μια δουλειά που δεν της βρήκαμε κανένα ψεγάδι. Τα χρώματα έφτιαξε ο Bill Crabtree, χρησιμοποιώντας όλο το κόκκινο που είχε στη διάθεσή του. Γιατί; Γιατί το BRZRKR είναι γεμάτο, πλημμυρισμένο αίμα. Αλήθεια, τόσο αίμα μαζεμένο δεν θυμόμαστε πόσο καιρό έχουμε να δούμε. Ο ήρωας του Keanu (που βέβαια έχει τα χαρακτηριστικά του) είναι δολοφόνος. Αλλά όχι με μια «περιορισμένη», συνηθισμένη έννοια. Είναι ένα πλάσμα, μισός άνθρωπος και μισός θεός, ή ίσως δαίμονας, γεννημένο και προορισμένο για να σκοτώνει. Ουσιαστικά, είναι μια φυσική δύναμη όπως η καταιγίδα, ή κάτι σαν σωματοποιημένος ιός, που ορμάει με διαβολική δύναμη επάνω στα θύματά του και τα διαλύει, χωρίς ο ίδιος να παθαίνει τίποτε. Ή μάλλον: παθαίνει μεν, αλλά αναπλάθεται αμέσως, ξανά και ξανά και ξανά. Με έναν healing factor που θυμίζει Wolverine, Deadpool, Sabretooth και Sentry αλλά επί χίλια, του είναι απλώς αδύνατον να πεθάνει. Και, καθώς γυρίζει στη γη —και σκοτώνει— εδώ και… 80.000 (!) χρόνια, έχει πια στ’ αλήθεια κουραστεί. Και θέλει να πεθάνει. Το αποζητά. Είναι το μόνο που πραγματικά τον ενδιαφέρει όταν δεν μάχεται. Σήμερα, κι αφού έχει δουλέψει για όλους τους στρατούς και όλες τις κυβερνήσεις, τα βασίλεια και τις αυτοκρατορίες του κόσμου, συνεργάζεται με μια μυστική στρατιωτική υπηρεσία των ΗΠΑ, που εκτελεί «μαύρες» αποστολές σε ξένες χώρες. Ο BRZRKR, αυτός ο άψυχος John Wick, πέφτει μες στη φωτιά χωρίς να νοιάζεται για τίποτε, και εξολοθρεύει κάθε αντίπαλο — και μερικούς από τους συμπολεμιστές του καμιά φορά, καθώς η οργή που τον πλημμυρίζει είναι τυφλή και ανεξέλεγκτη: παράπλευρες απώλειες… Ταυτόχρονα, μία γενετίστρια προσπαθεί να ανακαλύψει τι είναι αυτό που τον καθιστά άτρωτο, κάνοντας πειράματα επάνω του και φέρνοντας στην επιφάνεια μνήμες από τη γέννησή του κατά τη Μέση Παλαιολιθική Εποχή, και από τα πρώτα του ματωμένα βήματα στον κόσμο. Σκληρό όσο δεν πάει, σπλάτερ επίσης όσο δεν πάει, με κάποιες συνθέσεις που πραγματικά δεν τις περιμένεις (ο δαιμονικός αυτός πολεμιστής ξεσκίζει —κυριολεκτικά— ακόμη και με γυμνά χέρια τους αντιπάλους του, και το απολαμβάνει…), το «BRZRKR: Αιώνιος Μαχητής» είναι ένα υπερβίαιο πανηγύρι τού gore. Και μια ιστορία που δεν θα τελειώσει εδώ. Ήδη ετοιμάζονται τα επόμενα τεύχη, ενώ και το Netflix ετοιμάζει τη μεταφορά του graphic novel στη μικρή οθόνη, με πρωταγωνιστή —ποιον άλλον— τον Keanu Reeves. Αφού σημειώσουμε ότι τo πρώτο, διπλό, τεύχος της σειράς είναι το πρώτοπου πούλησε πάνω από 600.000 αντίτυπα στην Αμερική, ένα ρεκόρ που έχει κάνει μόνο το «Star Wars» της Marvel Comics το 2015 (πλέον έχει φτάσει τις 620.000, και συνεχίζει), να πούμε ότι ο τόμος των 128 σελίδων (με διαστάσεις 17 x 26 εκατοστά) από τις Εκδόσεις Anubis είναι άριστα τυπωμένος, σε εξαιρετικό χαρτί, και επιμελημένος όσο πρέπει. Πολύ καλή, πολύ επαγγελματική δουλειά γενικά, που θα την εκτιμήσετε. Ωραία και η μετάφραση από τον Ορέστη Μανούσο. Οι φαν να προμηθευτείτε άφοβα το βιβλίο. Αρκεί, φυσικά, να είστε άνω των 18 ετών: το περιεχόμενο του κόμικς είναι αυστηρώς ακατάλληλο ελέω graphic content. Πηγή
  12. Το σύμπαν του «Dune» σε κόμικ Το επικό έργο του Φρανκ Χέρμπερτ κυκλοφορεί σε νέες εκδόσεις εν όψει της δεύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς του Το βραβευμένο έργο, που θαύμαζε και ο Αρθουρ Κλαρκ, θέτει ένα σημαντικό οικολογικό ερώτημα σχετικά με την κλιματική αλλαγή και την επάρκεια σε νερό. Τα σχέδια υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Σάκης Ιωαννίδης BRIAN HERBERT, KEVIN J. ANDERSON DUNE μτφρ. Ορέστης Μανούσος εκδ. Anubis, σελ. 176 Πενήντα πέντε χρόνια μετά την αρχική του έκδοση, ο κόσμος του «Dune» φαίνεται πως έχει ακόμη αρκετό «μπαχαρικό» για να μας κρατήσει γαντζωμένους πάνω στα τεράστια σκουλήκια της ερήμου του Αρράκις και στο σύμπαν που έπλασε η φαντασία του Φρανκ Χέρμπερτ. Οι εκδόσεις Anubis, που έχουν συστήσει τον Χέρμπερτ στο ελληνικό κοινό, προχώρησαν στην επανέκδοση του κλασικού έργου, που έχει τιμηθεί με τα περίφημα βραβεία Hugo και Nebula, με νέο εξώφυλλο και πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησαν στα ελληνικά τη διασκευή του πρώτου βιβλίου του «Dune» (αποτελείται από τρία) σε graphic novel. Το ατμοσφαιρικό εξώφυλλο του κόμικ φέρει την υπογραφή ενός από τους σημαντικότερους Αμερικανούς κομίστες, του Μπιλ Σιενκίεβιτς, ενώ στο εσωτερικό τα σχέδια και το ύφος υπογράφουν οι Ισπανοί Ραούλ Αλεν και Πατρίθια Μαρτίν. Οι εξαντλητικές περιγραφές του Χέρμπερτ έδωσαν τη δυνατότητα στους δημιουργούς του graphic novel να μείνουν πιστοί στον σχεδιασμό των τεχνολογικών στοιχείων, ενώ πρόθεσή τους ήταν να ακολουθήσουν πιστά τη ροή του μυθιστορήματος. Έτσι βρίσκουμε στις πρώτες σελίδες τον νεαρό πρωταγωνιστή του (ομηρικού) οίκου των Ατρειδών, τον Πολ Ατρείδη να ετοιμάζεται για τη δοκιμασία του Γκομ Τζαμπάρ που θα δείξει δύο πράγματα: εάν είναι ο «εκλεκτός» ο οποίος θα εκπληρώσει την προφητεία των Fremen (ελεύθεροι άνθρωποι) και εάν είναι «άνθρωπος». Από τις πρώτες σκηνές δημιουργούνται τα βασικά ερωτήματα που διατυπώνει και ο Χέρμπερτ στο μυθιστόρημα. Το μυστικό του «Dune» δεν είναι τα φουτουριστικά στοιχεία ενός απίθανου μέλλοντος, αλλά η διαπλοκή της πολιτικής με τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την τεχνολογία αλλά και την οικολογία που αποτελεί το κέντρο βάρους του μυθιστορήματος μαζί με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των πρωταγωνιστών. Η επίγνωση της ενοχής είναι διάχυτη στο έργο. Ο πλανήτης Αρράκις, όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, είναι μια απέραντη έρημος, που όμως διαθέτει το πολύτιμο «μελάνζ», ένα εθιστικό ορυκτό σε μορφή σκόνης, το γνωστό «μπαχαρικό», το οποίο διευρύνει την ανθρώπινη συνείδηση και εγγυάται μακροζωία. Οι Ατρείδες αναλαμβάνουν την εξόρυξή του αλλά πέφτουν σε παγίδα του τυραννικού οίκου Χαρκόνεν. Οι ντόπιοι Φρέμεν που δουλεύουν στα ορυχεία του μπαχαρικού ετοιμάζουν την επανάστασή τους. Ιδιαίτερο ρόλο επιφυλάσσει ο Χέρμπερτ στις γυναίκες του βιβλίου, καθώς η μητέρα του Πολ ανήκει σε μια μυστική αδελφότητα, τις Μπένε Τζέζεριτ, με ειδικές δυνάμεις ενόρασης και χειραγώγησης που μεταφέρει στον γιο της. Το διακύβευμα, όμως, δεν είναι η επικράτηση μιας φυλής ή η επανόρθωση μιας δημοκρατίας (αυτά θα έρθουν αργότερα), αλλά η σωτηρία ενός πλανήτη, το «πρασίνισμα» του Αρράκις, όπου η ανθρώπινη ζωή μετριέται με νερό. Η σύνδεση με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής που μας απασχολούν σήμερα δεν είναι δύσκολο να γίνουν. Τα χρώματα Με κυρίαρχες τις αποχρώσεις του μπλε και του κόκκινου, οι εικονογράφοι του κόμικ δημιούργησαν την ατμόσφαιρα που διαχωρίζει τους Ατρείδες από τους Χαρκόνεν, τη ζεστή, αποπνικτική, ατμόσφαιρα του Αρράκις τη μέρα από τη δροσιά της νύχτας. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στις λεπτομέρειες των προσώπων για τους χαρακτήρες, ενώ τα καρέ υιοθετούν ένα κινηματογραφικό ύφος που κρατάει ψηλά τον ρυθμό των διαλόγων των 170 σελίδων. Οι φαν του μυθιστορήματος δεν θα απογοητευθούν από τη διασκευή, αλλά όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με το έργο, θα πρέπει να περιμένουν το δεύτερο βιβλίο (άνοιξη του ’22) για να μπουν στο νόημα της ιστορίας. Πολλά έχουν γραφτεί και όχι άδικα, κατά την άποψή μας, για τα «δάνεια» που έχει πάρει το Star Wars από το «Dune». Οι ερημικοί πλανήτες, ο διεφθαρμένος αυτοκράτορας, οι χαρισματικοί ήρωες και η μεταφυσική τους εκπαίδευση, η Δύναμη των Τζεντάι και η Φωνή των Μπένε Τζέζεριτ κ.ά., είναι στοιχεία κοινά μεταξύ των δύο έργων. Πάντως, το έργο του Χέρμπερτ ατύχησε στην πρώτη διασκευή του για το σινεμά το 1984 με την ομώνυμη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς, επειδή ακριβώς είναι τόσο σύνθετο και πολύπλοκο στην αποτύπωσή του. Για αυτό και η προσοχή είναι στραμμένη στη νέα ταινία του σκηνοθέτη Ντένις Βιλνέβ που θα βγει στις αίθουσες, έπειτα από αναβολή, τον επόμενο Οκτώβριο. Για να δούμε εάν η Αυτοκρατορία του Dune είναι έτοιμη για αντεπίθεση. Πηγή
  13. Γέλιο και συγκίνηση σε σφαγείο ψυχών Το αντιπολεμικό βιβλίο του Κ. Βόνεγκατ έγινε graphic novel Στις καινοτομίες του κόμικ συμπεριλαμβάνονται τα σύντομα στριπάκια (των τριών καρέ) που χρησιμοποιούνται για ένα γρήγορο φλας μπακ στο παρελθόν κάθε χαρακτήρα. Σάκης Ιωαννίδης «Έτσι είναι αυτά». Τρεις απλές, άχρωμες και άοσμες λέξεις είναι ο αφορισμός που επαναλαμβάνει συνεχώς ο Κερτ Βόνεγκατ στο πιο γνωστό του μυθιστόρημα, το «Σφαγείο Νούμερο 5». Η φράση, όμως, σύμφωνα με μελετητές του έργου του συγγραφέα, κρύβει τη φιλοσοφία του φαταλισμού, δηλαδή μια στάση ζωής όπου τα πράγματα είναι προδιαγεγραμμένα και εμείς είμαστε παθητικοί δέκτες τους. Γόνος ευκατάστατης οικογένειας Γερμανών μεταναστών στις ΗΠΑ, ο Βόνεγκατ γεννήθηκε το 1922 στην Ιντιάνα. Η ποτοαπαγόρευση και η οικονομική κρίση στις ΗΠΑ προκάλεσαν την οικονομική καταστροφή της οικογένειάς του και λίγα χρόνια αργότερα, το 1944, η μητέρα του αυτοκτόνησε. Ο Βόνεγκατ ήταν τότε 22 ετών, απόφοιτος του πανεπιστημίου Κορνέλ, αλλά και εθελοντής στο αμερικανικό πεζικό. Τρεις μήνες μετά τον θάνατο της μητέρας του έφυγε για το μέτωπο και βρέθηκε στη Μάχη των Αρδεννών, την τελευταία μεγάλης κλίμακας επίθεση των ναζιστικών δυνάμεων πριν από το τέλος του πολέμου. Ο ίδιος και περίπου 50 ακόμη Αμερικανοί ανιχνευτές πιάστηκαν αιχμάλωτοι και στάλθηκαν στη Δρέσδη. Ένα χρόνο μετά, η λεγόμενη «Φλωρεντία του Έλβα» ισοπεδώθηκε από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, σε μια επιχείρηση που άφησε πίσω της περίπου 25.000 νεκρούς. Το μέγεθος της καταστροφής προκάλεσε αντιδράσεις και θεωρήθηκε εγκληματικό, καθώς ο πόλεμος όδευε προς το τέλος του. Ο Βόνεγκατ και μερικοί ακόμα στρατιώτες επέζησαν επειδή κρύφτηκαν στο υπόγειο ενός παλιού σφαγείου. Οι εμπειρίες του συγγραφέα αποτέλεσαν το υλικό του βιβλίου που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1969 και θεωρείται πλέον ένα από τα κλασικά αντιπολεμικά αμερικανικά μυθιστορήματα, με στοιχεία μαύρου χιούμορ και επιστημονικής φαντασίας. Η ιστορία μεταφέρθηκε στο σινεμά το 1972, πετυχαίνοντας διακρίσεις στις Κάννες, αλλά αποτυγχάνοντας εμπορικά. Το 2013 ξεκίνησαν συζητήσεις για ένα ριμέικ από τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο και τον Τσάρλι Κάουφμαν, που όμως δεν κατέληξαν πουθενά. Ωστόσο, ο Καναδός σεναριογράφος Ράιαν Νορθ και ο Ισπανός εικονογράφος Αλμπέρτ Μοντέιθ πετυχαίνουν μια υποδειγματική μεταφορά τoυ «Σφαγείου Νούμερο 5» στη μορφή του graphic novel, που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis, διατηρώντας όλα τα στοιχεία που αποτυπώνουν τον παραλογισμό και τις συνέπειες του πολέμου στον ανθρώπινο ψυχισμό με άψογο, εφευρετικό σχεδιασμό και καρτουνίστικες πινελιές, που προκαλούν αυθεντικό γέλιο και συγκίνηση. Το «Σφαγείο» αφηγείται την ιστορία του Αμερικανού οπτομέτρη Μπίλι Πίλγκριμ, βετεράνου του βομβαρδισμού της Δρέσδης, ο οποίος «έχει ξεκολλήσει από τη ροή του χρόνου» χάρη στους εξωγήινους Τραλφαμαντοριανούς. Η εξωγήινη φυλή δεν πιστεύει στην ελεύθερη βούληση, ενώ θεωρεί ότι παρόν, παρελθόν και μέλλον είναι κάτι ενιαίο που δεν εξηγείται ούτε αλλάζει. Σήμερα, θα λέγαμε ότι αυτό το εξωγήινο «χάσιμο» του Πίλγκριμ είναι μια αλληγορία του συγγραφέα για να περιγράψει το μετατραυματικό στρες των βετεράνων, οι οποίοι δεν μπορούν ποτέ να επιστρέψουν σε μια φυσιολογική ζωή. Το ενδιαφέρον με το κόμικ είναι ότι δεν χρειάζεται να έχει διαβάσει κανείς το βιβλίο του Βόνεγκατ για να ακολουθήσει την ιστορία. Σε μια πολύ έξυπνη κίνηση, οι δύο δημιουργοί δηλώνουν τις προθέσεις του συγγραφέα, την αρχή και το τέλος της ιστορίας και τους πρωταγωνιστές στις πρώτες σελίδες του βιβλίου. «Δεν θα υπάρχει κανένας Τζον Γουέιν στο δικό μου βιβλίο», βλέπουμε να λέει ο Βόνεγκατ στην πρώτη σελίδα και πράγματι, το δικό του βιβλίο δεν μιλάει για ήρωες και καθήκον, αλλά για τον πόλεμο που παίρνει ανθρώπους, όπως τον Μπιλ Πίλγκριμ, ρουφάει την ανθρωπιά τους και τους αποκτηνώνει. Έτσι είναι αυτά. Καινοτομίες Η ιστορία δεν ακολουθεί γραμμική αφήγηση. Αντιθέτως, από τον χειμώνα του 1944 μεταφερόμαστε στην παιδική ηλικία του Πίλγκριμ, στην ψυχιατρική κλινική που νοσηλεύθηκε, στα χρόνια μιας πλασματικής ευτυχίας και ξανά στα τρένα της Δρέσδης, με εναλλαγές που γίνονται ομαλά σε αλλαγές σελίδων ή με διαφορετικούς χρωματισμούς. Στις καινοτομίες του κόμικ θα πρέπει να συμπεριλάβουμε τα σύντομα στριπάκια (των τριών καρέ) που χρησιμοποιούνται για ένα γρήγορο φλας μπακ στο παρελθόν ενός χαρακτήρα, τις σελίδες όπου ο Κερτ Βόνεγκατ υποτίθεται πως συναντάει τον Πίλγκριμ και κρατάει σημειώσεις για τον πόλεμο, αλλά και τη vintage εικονογράφηση των σελίδων που αναφέρονται στο alter ego του Βόνεγκατ, τον αποτυχημένο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Κίλγκορ Τράουτ. Τίποτε από όλα αυτά, ωστόσο, δεν μειώνει την αίσθηση της φρίκης του πολέμου που κυριαρχεί στο κόμικ. Η καλλιτεχνική αρτιότητα και ομορφιά οξύνει τις αντιθέσεις ακόμη περισσότερο. Τέλος, πολύς λόγος έχει γίνει για τον υπότιτλο του βιβλίου, «Η Σταυροφορία των Παιδιών», κάτι που εξηγείται μοναδικά μέσα στην ιστορία. Σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων, ο Πίλγκριμ νοσηλεύεται μετά το πρώτο του, μάλλον, ψυχωσικό επεισόδιο και οι δύο μεσήλικοι αξιωματικοί προσέχουν το νεαρό της ηλικίας του. «Είχαμε ξεχάσει πως τον πόλεμο τον έδιναν μωρά. Όταν είδα αυτά τα φρεσκοξυρισμένα πρόσωπα, σοκαρίστηκα. “Θεέ μου, Θεέ μου”, μονολογούσα, “πρόκειται για τη Σταυροφορία των Παιδιών”». Πηγή
  14. 1453: Ένα ελληνικό graphic novel με φόντο την Άλωση Οι δημιουργοί του «1453», Ορέστης Μανούσος και Νίκος Παγώνης, μιλάνε στην ATHENS VOICE για τη νέα έκδοση του συναρπαστικού graphic novel. Μάνος Νομικός Συνέντευξη με τους δημιουργούς του graphic novel «1453», με φόντο την άλωση της Κωνσταντινούπολης, Ορέστη Μανούσο και Νίκο Παγώνη. 1453. H Bυζαντινή Aυτοκρατορία έχει παρακμάσει αλλά συνεχίζει να είναι το τελευταίο προπύργιο του χριστιανισμού στην Aνατολή. H πρωτεύουσά της, η Kωνσταντινούπολη -η πιο θαυμαστή πόλη του κόσμου, ο προαιώνιος πόθος χριστιανών και μουσουλμάνων-πολιορκείται από τους Oθωμανούς. O Nικηφόρος Kαλλέργης είναι ένας νεαρός τοξότης από τη Bενετοκρατούμενη Kρήτη που εντάσσεται εθελοντής στη δύναμη των Kρητών -φημισμένων τοξοτών- που φεύγουν για να υπερασπιστούν την Πόλη. Mέσα από το ημερολόγιό του, καταγράφει τα γεγονότα όπως τα έζησε ο ίδιος σαν απλός στρατιώτης κατά τη διάρκεια του πιο σημαντικού γεγονότος της εποχής του – της πτώσης της Bασιλεύουσας. Αυτή είναι η ιστορία του «1453» (εκδόσεις Anubis), ένα graphic novel που πρωτοδιαβάσαμε πριν από αρκετά χρόνια –πριν από την μεγάλη άνθιση των ελληνικών graphic novels- και το 2021 ξανασυστήνεται με νέα έκδοση. Μπορεί φέτος να γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση αλλά τα πάντα συνδέονται –με τον τρόπο τους- με γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας όπως ήταν η Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Με φόντο μια από τις πιο τραγικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας, οι δημιουργοί του «1453», ο Ορέστης Μανούσος στο σενάριο και ο σχεδιαστής Νίκος Παγώνης, μιλάνε στην ATHENS VOICE για τη νέα έκδοση. Μέσα από την ιστορία ενός νεαρού τοξότη, είναι το «1453» ένα graphic novel για την άλωση της Κωνσταντινούπολης; Oρέστης Μανούσος: Θα έλεγα το αντίστροφο. Πρόκειται για την ιστορία ενός νέου τοξότη της εποχής, με φόντο την πολιορκία και την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Δεν είναι ένα «ξερό» χρονικό της άλωσης, μολονότι η αλληλουχία των γεγονότων είναι ιστορικά ακριβής. Είναι μάλλον μια ανθρώπινη ιστορία η οποία εξελίσσεται εν μέσω ενός κοσμοϊστορικού γεγονότος. Νίκος Παγώνης: Να συμπληρώσω ότι το graphic novel δεν φιλοδοξεί να διδάξει ιστορία. Το 1453 είναι ένα graphic novel που χρησιμοποιώντας την ιστορία του νεαρού Κρητικού, μας δείχνει κάποιες όψεις από τις κοινωνικές συνθήκες την εποχή της Άλωσης. Οι εσωτερικές διαμάχες και διαφωνίες της κοινωνίας, η στρατιωτική κατάσταση, οι δεισιδαιμονίες, οι έχθρες και πολλά άλλα στοιχεία από τη ζωή του τότε, παρελαύνουν στο σήμερα, με έναν, κατά τη γνώμη μου, πολύ έντεχνο τρόπο. Η ιστορία του νεαρού τοξότη είναι η ιστορία της άλωσης κινηματογραφικά. Ο ελληνισμός «χάνει» τη Βασιλεύουσα του, την ίδια ώρα που ο ήρωας «χάνει» την αγάπη του. 1453 © Anubis O νεαρός τοξότης Νικηφόρος Καλλέργης θα μπορούσε να ήταν ένα υπαρκτό ιστορικό πρόσωπο; Τι μας διδάσκει ή μας λέει η ιστορία του; Ορέστης Μανούσος: Παρ' όλο που ο ήρωας είναι φανταστικό πρόσωπο, το όνομα Καλλέργης απαντάται σε έγγραφα και μαρτυρίες από τον 12ο μ.Χ. αιώνα, καθώς ήταν από τις οικογένειες εκείνες των Βυζαντινών ευγενών που ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Β' έστειλε στην Κρήτη. Οπότε υπό μια έννοια θα μπορούσε μέσα στο απόσπασμα εκείνο των Κρητών τοξοτών που έσπευσαν να υπερασπιστούν την Κωνσταντινούπολη το 1453, να βρίσκεται κάποιος νεαρός τοξότης με το όνομα Νικηφόρος Καλλέργης. Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, η ιστορία του Νικηφόρου είναι μια ανθρώπινη ιστορία. Ο ίδιος κι οι σύντροφοί του δεν είναι ούτε υπεράνθρωποι, ούτε άτρωτοι στους πειρασμούς κι οι αντιδράσεις τους, όταν έρχονται αντιμέτωποι με τον αναπόφευκτο χείμαρρο της ιστορίας, ποικίλουν, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης. Σκοπός ήταν να δημιουργηθεί μια ιστορία με «συνηθισμένους» χαρακτήρες (όσο μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο για ανθρώπους που μας χωρίζουν περίπου 600 χρόνια), οι οποίοι βρίσκονται εν μέσω ενός ασυνήθιστου γεγονότος, που ξεπερνά κατά πολύ τους ίδιους. Νίκος Παγώνης: Η παρουσία μιας ομάδας Κρητικών τοξοτών, ιστορικά είναι τεκμηριωμένη. Η προσωπικότητα του πρωταγωνιστή είναι Κρητικής καταγωγής σίγουρα, εξάλλου την γράφει ένα βέρος Κρητικός που ξέρει και Ιστορία (γέλια). Νίκος Παγώνης και Ορέστης Μανούσος Ποιες ήταν οι προκλήσεις και δυσκολίες γράφοντας το «1453»; Κάνατε έρευνα γύρω από τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο; Ορέστης Μανούσος: Η μεγαλύτερη πρόκληση σε έργα που λαμβάνουν χώρα σε ιστορικές περιόδους, είναι η μεταφορά μιας ατμόσφαιρας που απέχει πολύ από την δική μας εποχή και καθημερινότητα. Στην προκειμένη περίπτωση, ο χρόνος που χωρίζει την καθημερινότητα του Νικηφόρου και των συντρόφων του από την δική μας, είναι περίπου 6 αιώνες. Η μεταφορά, λοιπόν της ατμόσφαιρας αυτής, δεν γίνεται μόνο με την απεικόνιση κτισμάτων-ορόσημων (όπως π.χ. η Αγία Σοφία, ή τα τείχη), αλλά με την όσο το δυνατόν πλησιέστερη απόδοση των λεπτομερειών που δεν παίζουν και τόσο μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, αλλά έχουν ουσιαστικό ρόλο στην διαμόρφωση της εν λόγω ατμόσφαιρας. Έγινε εκτεταμένη έρευνα σε Ελληνική και ξένη βιβλιογραφία, τόσο για τις ενδυμασίες της εποχής (Οθωμανών, αλλά και Βυζαντινών), όσο και για τις συνοικίες της Πόλης, τα ονόματα και τις συνήθειες των ανθρώπων, μέχρι και για τις ιαχές των Οθωμανών. 1453 © Anubis Γιατί διαλέξατε ένα graphic novel σαν εκφραστικό μέσο και όχι ένα βιβλίο; Ορέστης Μανούσος: Η επιλογή του μέσου έγινε σε συνεργασία με τον εκδότη. Ως ένας από τους πρωτοπόρους στον τομέα αυτόν, η εκδότρια εταιρεία αποφάσισε να επενδύσει πάνω στην δημιουργία ενός αμιγώς ελληνικού graphic novel, στα πρότυπα αντίστοιχων παραγωγών του εξωτερικού. Σε προσωπικό επίπεδο - και ως λάτρης των κόμικς και των graphic novels γενικότερα - πιστεύω ότι το μέσο αυτό ταίριαζε τόσο στον δικό μου τρόπο έκφρασης όσο και στο προφίλ της εταιρείας. Ένας ακόμη λόγος που οδήγησε στην επιλογή του μέσου αυτού, θεωρώ πως ήταν η έλλειψη εικονογραφημένων μυθιστορημάτων που εκτυλίσσονται την περίοδο αυτή, σε αντίθεση με τον αριθμό των μυθιστορημάτων (κι αυτά κυρίως από ξένους συγγραφείς). Ποιες ήταν και οι δικές σου προκλήσεις σχεδιάζοντας το «1453»; Έκανες και εσύ τη δική σου προσωπική έρευνα, ψάχνοντας στοιχεία όπως στολές και οπλισμός της εποχής, κτίρια κλπ; Νίκος Παγώνης: Η δουλειά που ρίξαμε στην έρευνα δεν περιγράφετε. Κατέβασα ότι οπτικό υλικό υπήρχε εκείνη τη στιγμή στο διαδίκτυο για μελέτη και reference. Το project κράτησε περίπου ένα χρόνο που ήταν καλό χρονικό διάστημα για να «χωνέψω» τη δομή της Πόλης. Σε κάθε σκηνή, σε κάθε κάδρο, ότι φαίνεται στο φόντο είναι μελετημένο, επειδή είχαμε αποφασίσει από πριν τα σημεία που θα εξελίσσονταν οι σκηνές. Το λιμάνι, ο Κεράτιος, οι συνοικίες, η αγορά, ο κόσμος, οι στρατιώτες όλα «μυρίζουν» τη μυρωδιά της Πόλης. Οι αγαπημένες μου σκηνές ήταν γύρω και πάνω στα τείχη. Προσπάθησα να μεταφέρω την ένταση και την αγωνία των πολιορκούμενων, την κούραση και τα ξενύχτια στις πολεμίστρες, τη βρώμα των καπνών και τις φωτιές, όλα όσα μπορούσα να φανταστώ και να αποτυπώσω, όσο πιο ρεαλιστικά μπορούσα. Μετά την έκδοση βέβαια, δεν ήθελα να ούτε να δω, ούτε να ακούσω για την Κωνσταντινούπολη για πολύ καιρό (γέλια). 1453 © Anubis Ποια ήταν η σχέση ανάμεσα στον συγγραφέα κόμικς και τον σχεδιαστή; Πώς δουλέψατε μαζί και επήλθε η ισορροπία και επικοινωνία; Ορέστης Μανούσος: Η συνεργασία μας με τον Νίκο ήταν εξαιρετική. Ο σχεδιασμός της ιστορίας γινόταν από κοινού μετά από μελέτη, συζήτηση και ανάλυση της κάθε σκηνής. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι συναντιόμαστε στο ατελιέ του, συζητούσαμε εξονυχιστικά τις σελίδες που επρόκειτο να σχεδιαστούν, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, φτιάχνοντας ένα προσχέδιο της κάθε σκηνής. Μπορεί αυτό να κρατούσε ώρες, αλλά ήταν μια πολύ δημιουργική κι ευχάριστη διαδικασία. Ο Νίκος είναι εξαιρετικός συνεργάτης, με τρομερό χιούμορ, αλλά και πολύ εμπειρία και γνώσεις που του επέτρεπαν να αντιμετωπίζει με επιτυχία την κάθε δυσκολία που ενδεχομένως να προέκυπτε στον σχεδιασμό (είτε επρόκειτο για θέμα προοπτικής, φωτισμού, είτε οτιδήποτε άλλο). Νίκος Παγώνης: Η συνεργασία ήταν εξαιρετική γιατί είχε πολύ γέλιο και χαρά. Από την αρχή οι τρεις μας, σχεδιαστής, συγγραφέας και εκδότης αναπτύξαμε αυθόρμητα μια πολύ καλή σχέση εμπιστοσύνης και επαγγελματισμού. Πήραμε νωρίς, ομόφωνα, σημαντικές αποφάσεις για το ύφος, το στυλ, το μέγεθος κ.λπ. και έτσι δεν είχαμε μπρος-πίσω. Αν θυμάμαι καλά, μόνο μία σκηνή αλλάξαμε και την ξαναστήσαμε (για το καλό της ιστορίας). Ακόμη κι όταν συνειδητοποιήσαμε ότι πρέπει να αυξήσουμε αρκετά, τον αριθμό των σελίδων, ο εκδότης συμφώνησε. 1453 © Anubis Υπάρχουν σχέδια για επόμενα κεφάλαια του «1453»; Ορέστης Μανούσος: Η αλήθεια είναι πως το 1453 σχεδιάστηκε εξ' αρχής ως αυτοτελής ιστορία. Είναι κι ο τύπος εκείνος της ιστορίας που δεν αφήνει περιθώρια για συνέχειες. Πρόκειται για το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Η ιστορία του Νικηφόρου Καλλέργη κλείνει με το τέλος ενός ιστορικού κύκλου που ξεκίνησε από την ύστερη αρχαιότητα και ολοκληρώθηκε κατά την Αναγέννηση. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το 1453 είναι ένα απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Νικηφόρου Καλλέργη. Μας περιέγραψε το πώς βίωσε ο ίδιος το γεγονός που τον σημάδεψε όσο κανένα άλλο στην ζωή του. Η εποχή του έχει πια παρέλθει. Η ροή της ιστορίας, όμως, είναι συνεχής κι όπως ένας κύκλος κλείνει, έτσι ανοίγει ένας καινούριος. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποιος απόγονος του Καλλέργη να έχει να μας διηγηθεί το πώς έζησε ο ίδιος κάποιο άλλο ιστορικό γεγονός... Πηγή
  15. Supeman: Brithright Αν θα έπρεπε να διαλέξω ένα κόμικ του Superman, που με έκανε να αγαπήσω τον χαρακτήρα, τότε σίγουρα θα διάλεγα το Superman: Birthright. Εκδόθηκε σαν μίνι σειρά στις ΗΠΑ από τον Σεπτέμβριο του 2003 έως τον Σεπτέμβριο του 2006, ενώ στην χώρα μας πρωτοκυκλοφόρησε το 2005, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού DC Universe της Anubis και στη συνέχεια ολόκληρη η ιστορία βγήκε σε ένα δίτομο έργο. Το σενάριο το γράφει ο Mark Waid, ενώ στο σχέδιο και στα μελάνια είναι οι Leinil Francis Yu και Gerry Alanguilan αντίστοιχα. Ενώ αρχικά το Birthright δεν είχε σκοπό να εκδοθεί σαν μια ιστορία origin του χαρακτήρα, η DC άλλαξε γνώμη χρησιμοποιώντας το για να αντικαταστήσει το The Man of Steel του Byrne, κάνοντας το το επίσημο origin του Superman (έστω και προσωρινά!) H ιστορία αφορά ένα καθαρό origin του χαρακτήρα, πλήρως προσαρμοσμένο στα δεδομένα του 21ου αιώνα. Ακολουθούμε τον Κλαρκ Κεντ από την φυγάδευση του από τον πλανήτη Krypton, μέχρι την άφιξη του στo Smallville (Fun fact! ο Jonathan και η Martha Kent μοιάζουν επίτηδες στους αντίστοιχους ηθοποιούς της τηλεοπτικής σειράς Smallville που παιζόταν τότε!) αλλά και τη γνωριμία του με τον Lex Luthor και την Lois Lane. Υπό το πρίσμα μιας τρομερής απειλής, ο Κλαρκ θα ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό και στο πρόσωπο του θα μετουσιωθούν οι αξίες του Krypton αλλά και της Γης. Από τον Mark Waid είχε ζητηθεί να δημιουργήσει μια ιστορία, στην οποία ο αναγνώστης του 21ου αιώνα θα μπορούσε να ταυτιστεί. Φυσικά, ο Waid ανέλαβε με μεγάλη του χαρά το πρότζεκτ μιας και ήταν μεγάλος φαν από το 1978 λόγω της ομώνυμης ταινίας. Ο σκοπός του ήταν να δώσει περισσότερη έμφαση στον Clark Kent, μιας και αυτός είναι ο χαρακτήρας με τον οποίο μπορούν να ταυτιστούν και εμβάθυνε στη ψυχοσύνθεση και τα κίνητρα πίσω από τις ηρωικές πράξεις του. Επιπλέον, ο Waid προσπάθησε να αποφύγει την κλασσική προσωποποίηση της Αμερικάνικης κουλτούρας προς το άτομο του και τον χειρίστηκε όπως ακριβώς θα χειριζόταν έναν πολίτη του κόσμου. Επιπλέον, αποφάσισε να αφήσει στην άκρη την ατσούμπαλη εικόνα που είχε ο Κλάρκ όταν δεν φορά την στολή και τον έβγαλε στην ενεργό δράση σαν κανονικό δημοσιογάφο και όχι σαν ένα απλό δακτυλογράφο. Βασικές ιδέες της ιστορίας πέρασαν στην ταινία Άνθρωπος από Ατσάλι (2013) το οποίο ο Waid το σιχάθηκε ( ) και στο Batman v Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης (2016). Η ελληνική έκδοση της Anubis
  16. Όταν σε λένε Φρανκ Μίλερ, και έχεις καταφέρει να ανανεώσεις τον χαρακτήρα του Μπάτμαν, καθώς και να συνδέσεις για πάντα το όνομα σου με τον χαρακτήρα του Daredevil, σαν να τον είχες δημιουργήσει εσύ, έχεις κάνει και ένα πέρασμα ως σεναριογράφος στο Χόλιγουντ, έχεις γενικά φτάσει σε επίπεδα σούπερ σταρ στον χώρο των κόμικς και δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα, αλλά παρόλα αυτά έχεις θέματα και να βγάλεις από μέσα σου και επιρροές από τις ταινίες νουάρ και δημιουργούς όπως ο Will Eisner και ο Bernard Krigstein να επιμένουν στο να βρουν έδαφος για να εκδηλωθούν, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι το Sin City, μια πόλη που κανείς δεν είναι αθώος ή άσπιλος, αλλά οι καλοί ξεχωρίζουν από τους εντελούς σάπιους από το υποτυπώδη κανόνα ηθικής και αλληλοσυμπαράστασης που φροντίζουν να ακολουθούν. Επίσης δεν μπορεί παρά να είναι δική σου ιδιοκτησία, για να δείξεις τα πράγματα όπως ακριβώς θες εσύ. Και ακριβώς αυτό είναι το Sin City, μια σπουδή στο νουάρ και τον αρνητικό χώρο της σελίδας, στις εμμονές του Μίλερ και στην σκληρή αγάπη του για τους χαρακτήρες, ένα μέσο για να γίνει όσο τραχύς ή τρυφερός θέλει να γίνει, χωρίς φόβο αλλά πάρα πολύ πάθος, το οποίο καθορίζει τις πράξεις και τις αντιδράσεις των πρωταγωνιστών του κάθε τόμου, έρμαια της μοίρας τους. Άλλο ένα χαρακτηριστικό της είναι τα χρονικά μπρος-πίσω, πράγμα που επιτρέπει σε προγενέστερους χαρακτήρες να ξανακάνουν την εμφάνιση τους, χτίζοντας έτσι μια μεγάλη μετά-αφήγηση, η οποία εμπλουτίζει την αφανή πρωταγωνίστρια της σειράς, την αμαρτωλή πόλη, η οποία λειτουργεί σαν φαρμάκι στην ψυχή των κατοίκων της. Και φυσικά υπάρχουν τα σποραδικά χρώματα της τότε συζύγου του Μίλερ της Λυν Βάρλεϊ, η οποία κάνει την δική της συμβολή σε καρέ και σελίδες που χρειάζεται να δώσει ο αναγνώστης προσοχή. Η σειρά πρωτοεμφανίστηκε στις σελίδες του Dark Horse Presents τον Απρίλιο του 1991, και ολοκληρώθηκε μετά από 13 τεύχη, τον Ιούνιο του 1992. Έκτοτε, βγήκαν άλλες έξι περιπέτειες, από τις οποίες, με εξαίρεση το Αξίες Οικογένειας (Family Values) που βγήκε κατευθείαν ως Graphic Novel, όλες οι υπόλοιπες είχαν βγει αρχική ως τευχάκια και μέρη ανθολογίων, πριν βγουν σε τόμους. Η σειρά ευτύχησε να γίνει η πιο πιστή μεταφορά κόμικ στην οθόνη, ήδη θρυλική πριν την ανακαλύψει το Χόλιγουντ. Υπό άλλες συνθήκες, αυτή θα ήταν και αφορμή για κάποιον εκδότη για να την μεταφράσει στην γλώσσα μας, αλλά σε αυτή την περίπτωση είχε μεριμνήσει ήδη η Μαμούθ Κόμιξ, η οποία ξεκίνησε την σειρά από το 1998, βγάζοντας τους 2 πρώτους τόμους, το Αμαρτωλή Πόλη και το Η Κυρία Θέλει Φόνο. Το 1999 έβγαλε τον τρίτο φόνο, το Το Μεγάλο Ξεπάστρεμα και κάπου εκεί ξεκίνησα να αγοράζω τους τόμους και εγώ, με την πληροφορία που είχα πάρει τότε να λέει πως ο πρώτος τόμος είχε ήδη βγει σε δεύτερη έκδοση. Κανονικά κάπου εκεί θα είχε σταματήσει η κυκλοφορία, καθώς δεν πρέπει να πήγαν τόσο καλά όσο θα ήθελαν οι πωλήσεις των επόμενων τόμων, αλλά η έλευση της ταινίας το 2005, έκαναν το όνομα του Μίλερ εμπορεύσιμο και σε ένα πιο κάζουαλ κοινό, οπότε, 2-3 μήνες μετά την κυκλοφορία της, η Μαμούθ συνέχισε και με το τέταρτο τόμο, το Αυτός ο Σάπιος Μπάσταρδος. Μέσα στο 2007 επανακυκλοφόρησαν μάλιστα οι 4 πρώτοι τόμοι, με τον σχεδιασμό που επιμελήθηκε ο Chip Kidd και οι συνεργάτες του για την Αμερικάνικη αγορά το 2005, ένας σχεδιασμός που στόχευε στην ομοιογένεια στο ράφι/βιβλιοθήκη του συλλέκτη και που περιλάμβανε και ένα συνεκτικό σχέδιο στην ράχη των 7 τόμων, κάτι που φυσικά μπορούσε να γίνει μόνο με την γνώση πως η σειρά μάλλον έχει ολοκληρωθεί και δεν σχεδιάζει συνέχειες ο δημιουργός. Κατά την επανέκδοση, ο υπότιτλος του πρώτου τόμου άλλαξε στο Το Δύσκολο Αντίο (Αμαρτωλή Πόλη). Τον Νοέμβριο του 2007, λίγους μήνες μετά την επανέκδοση της σειράς, βγήκε και ο πέμπτος τόμος, το Αξίες Οικογένειας και ο έκτος, με τον τίτλο Πιστόλια, Πουτάνες και Ποτά τον Ιούνιο του 2008... και κάπου εκεί σκάλωσε η σειρά πάλι, φαινομενικά για πάντα, παρόλο που η Μαμούθ είχε καταχωρήσει ήδη από την κυκλοφορία του πέμπτου τόμου το ISBN και του τελευταίου. Το 2012 ήρθε η ώρα της Anubis να πάρει τα δικαιώματα στα έργα του Φρανκ Μίλερ, ξεκινώντας την εκ νέου έκδοση της σειράς με τον σχεδιασμό του 2010, βγάζοντας τον πρώτο τόμο τον Ιανουάριο και τον δεύτερο τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Το μέγεθος των τόμων μίκρυνε σημαντικά, σε μεγέθη απλού βιβλίου. H Anubis άλλαξε και την μετάφραση των τόμων, καθώς και τους τίτλους της. Δεν ξέρω πως τα πήγε αυτή η έκδοση, ξέρω όμως πως είχαν καταχωρήσει και το ISBN του τρίτου τόμου από τις αρχές του 2013, αλλά δεν έχει δημοσιευτεί μέχρι σήμερα. Όλα έδειχναν πως άλλη μια προσπάθεια έκδοσης της σειράς θα παρέμενε ημιτελής... ...μέχρι που αποφάσισε να βγάλει η Μαμούθ και τον τελευταίο τόμο, το Για Κόλαση Αλέρετούρ, τον Ιούνιο του 2016, 8 χρόνια μετά την τελευταία κυκλοφορία τους! Κίνηση που όπως ακούγεται έγινε με την βοήθεια του Public, για να έχει την δυνατότητα να παρέχει σε προσφορά όλη την σειρά. Η ενασχόληση του Μίλερ με το Sin City τον ενθάρρυνε ώστε να γίνει πιο τολμηρός και προβοκάτορας και στα υπόλοιπα έργα του, ιδιόκτητα και μη, αντλώντας δομικά στοιχεία από αυτό εφεξής. Είναι ξεκάθαρο σημείο καμπής στην πορεία του ως δημιουργού. Ανάλογα που στέκεται ο καθένας, αυτό είτε είναι καλό και τον βοήθησε να εξελιχθεί, ή είναι το σημείο που άρχισε να... παραξενεύει. Είναι αυτό που είναι όμως και κανείς δεν μπορεί να μειώσει την επιρροή που είχε αυτή η μετάβαση του, σχεδιαστική και σεναριακή, σε άλλους καλλιτέχνες. Το σίγουρο είναι πως προτείνεται η ανάγνωση ενός από τους πρώτους τόμους τουλάχιστον σε όλους τους αναγνώστες κόμικς, για να δουν άλλη μια από τις μορφές που μπορεί να πάρει η τέχνη. Αν η ανάγνωση είναι στα Ελληνικά, θα πρότεινα να το κάνετε στην έκδοση της Μαμούθ. Δεν έχω διαβάσει τις μεταφράσεις του Μανούσου για την Anubis, αλλά άλλα δείγματα του μου έχουν δείξει πως κινείται σε ασφαλή μονοπάτια, ενώ της Μαμούθ ξέρω πως είναι στο ύφος γραφής του συγγραφέα.
  17. Πρώτη Κυκλοφορία: (Έκδοση Anubis) 24-02-2012 (Έκδοση Οξύ) 12-01-2020 Υλικό Τευχών: The Avengers v4 01-12 (19-05-2010/20-04-2011) Ένα από τα πράγματα που χρειάζεται να αποδεχτεί ένας αναγνώστης που για τον Α ή Β λόγο ακολουθεί μόνο ή κυρίως τις Ελληνικές εκδόσεις, είναι το γεγονός πως κάποιοι τίτλοι μπορεί να μην συνεχίσουν ποτέ πέρα από το αρχικό storyline ή να τους δει άξαφνα μετά από πολλά χρόνια, όταν θα έχει ξεχάσει τι έχει προηγηθεί. Ακριβώς αυτό έχουμε και εδώ με την παρούσα σειρά του Bendis η οποία έβγαλε 35 τεύχη συνολικά στην Αμερική από το 2010 μέχρι και το 2013, με τα έξι από αυτά να βγαίνουν στην χώρα μας το 2012 από την Anubis σε 6 ισάριθμα μονά τεύχη με αφορμή την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας των Εκδικητών στους κινηματογράφους. Σχεδόν 8 χρόνια μετά, μια άλλη εκδοτική, η Οξύ, έρχεται να βγάλει τα επόμενα 6 (ή 7, θα δούμε στο επόμενο τεύχος) τεύχη σε 2 αντίστοιχα δικά τους τεύχη, με την συνεργασία της εφημερίδας Έθνος. Κοινός παρανομαστής και στις δύο περιπτώσεις, ο μεταφραστής/επιμελητής Σάββας Αργυρού που προφανώς διάλεξε τα τεύχη που τελικά κυκλοφόρησαν και τις δύο φορές. Ευχαριστώ τον leonidio για τα εξώφυλλα από την σειρά της Anubis. Η σειρά της Anubis βρίσκει την βασική τριάδα των Εκδικητών (Στιβ Ρότζερς, Τόνι Σταρκ, Θορ) μονιασμένη ξανά μετά τα γεγονότα του Civil War, με τον Ρότζερς να έχει αναλάβει την διεύθυνση της Ασπίδα, μετά από την θητεία του Νόρμαν Όσμπορν και του Τόνι στο ίδιο πόστο, που οδήγησε σε καταστροφικά αποτελέσματα. Ευθύς εξαρχής μπλέκουν σε μια περιπέτεια με παράξενα φαινόμενα, μιας και ένα γεγονός στο μέλλον που έχουν προκαλέσει οι απόγονοι τους, έχει αποσταθεροποιήσει το σύμπαν. Η ομάδα πρέπει να ταξιδέψει στο μέλλον και να πολεμήσει με το Ούλτρον, ενώ παράλληλα πρέπει να αποτρέψουν τους απογόνους τους από το να πράξουν ακριβώς το ίδιο. Εδώ ο Μπέντις κάνει μια καλή αρχή, προκαλώντας και κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, σε μια απλή αλλά διασκεδαστική μπλοκμπαστεριά, με τον Ρομίτα Τζ. να παρέχει τα πανοραμικά πλάνα/καρέ (love him or hate him, ξέρει την δουλειά του). Ο τίτλος αποτελεί ουσιαστικά τις πρώτες βάσεις για το Age of Ultron event που βγήκε το 2013. Η συνέχεια από τις εκδόσεις Οξύ, μας φέρνει στο δεύτερο storyline όπου ένας τριτοκλασάτος κακοποιός τους, ο Χουντ, τον οποίο προσπάθησαν να προμοτάρουν για χρόνια ανεπιτυχώς ως τον νέο πιθανό Κίνγκπιν (ο αρχιμαφιόζος του σύμπαντος της Marvel), αποδρά από την φυλακή με την γνώση πως τα πετράδια της αιωνιότητας είναι στην γη και τα έχουν κρύψει οι 6 ήρωες που αποτελούν τους Ιλουμινάτι του MarvelU, μιας ελίτ που προσπαθεί να αποτρέψει με προληπτική δράση καταστροφές κοσμικού επιπέδου. Ο Χουντ καταφέρνει να κλέψει τα δύο πρώτα πριν τον πάρουν χαμπάρι, μια πράξη που κάνει την ύπαρξη των Ιλουμινάτι γνωστή στους υπόλοιπους ήρωες, μιας και χρειάζεται να συνταχτούν όλοι για να αντιμετωπίσουν μια απειλή τόση μεγάλη που ούτε ο Κόκκινος Χαλκ δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα από άποψη ωμής δύναμης. Στην πραγματικότητα όμως η υπόθεση δεν δικαιολογεί τόση μεγάλη σύναξη. Τα τρία τέταρτα των χαρακτήρων που εμφανίζονται δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης στην ιστορία και οι ατάκες που μπορεί να έχουν είναι τόσο τετριμμένες και μη προσωπικές σε αυτούς που τις "αναθέτει", που θα μπορούσαν να δοθούν στον οποιοδήποτε από τους 7-8 βασικούς χαρακτήρες, χωρίς να χρειαστεί να μάθει κανείς για τις ατασθαλίες των Ιλουμινάτι. Γενικά ο Μπέντις εδώ εμφανίζει τα πρώτα σημάδια κόπωσης μετά από 7 χρόνια συνεχής ενασχόλησης (μέχρι εκείνη την στιγμή) με τους Εκδικητές. Το μισό storyline αναλώνεται στο να δείχνει μπλαζέ συζητήσεις για τα πετράδια και το γιατί το έκρυψαν από τον Κάπτεν Αμέρικα και το άλλο μισό στις βαρετές και ξέμπαρκες στιγμές μπουφλοπατινάδας!©® Μόνη αναλαμπή η μη απόλυτα χρονολογική παράθεση των γεγονότων που οδήγησαν τον Χουντ στην ανακάλυψη του μυστικού για τα πετράδια και την ανεύρεση τους, που δείχνει τουλάχιστον κάποια ψήγματα πλάνου στην συγγραφή της ιστορίας. Εξίσου βαρετή είναι και η λύση που δίνεται στη απειλή, μιας και ουσιαστικά απλά Η Οξύ χρησιμοποίησε ως οδηγό για την κυκλοφορία της το trade Avengers by Brian Michael Bendis v2. Σε αυτό είχε δημοσιευτεί και το 12.1, ένα τεύχος που είχε διαφημιστεί ως ένα σημείο στο οποίο μπορούσε να ξεκινήσει να διαβάζει ένας νέος αναγνώστης τον τίτλο, χωρίς να έχει πρόβλημα κατανόησης του τι είχε προηγηθεί και τελικά αποδείχτηκε πως ήταν άλλο ένα στάδιο στην μεταγενέστερη αναμέτρηση του Age of Ultron, το οποίο δεν είχε ανακοινωθεί πως θα κυκλοφορήσει μέχρι εκείνη την στιγμή (να επισημάνω πως δεν μιλάω για την ταινία που βγήκε το 2015). Θα μάθουμε αν το συμπεριλάβουν και αυτό την επόμενη βδομάδα. Αν το κάνουν, θα μιλάμε για ένα τεύχος που θα ξεπερνά τις 100 σελίδες, με το πρώτο τεύχος να φτάνει τις 80. Καθόλου άσχημα για μια έκδοση που αρχικά είχε ανακοινωθεί πως θα βγει σε τρία μέρη. Υποθέτω, πως η εφημερίδα αποφάσισε να τελειώσει την συνεργασία της με την Οξύ - 13ος τίτλος, 9ος από το σύμπαν της Μάρβελ, σε λιγότερο από έναν χρόνο - δυναμικά. Edit 21-01-2020: Τελικά το 12.1 δεν συμπεριλήφθηκε στην Ελληνική έκδοση. Καλύτερα να είχαν μείνει στον αρχικό προγραμματισμό των 3 τευχών. Οπότε, το όνομα του Bryan Hitch που σχεδίασε το 12.1, δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης στα εξώφυλλα.
  18. Καραντίνα νούμερο 2, 2o Giveaway, 2o πακέτο, αλλά πλησιάζουν και τα Χριστούγεννα, καιρός λοιπόν για κομιξοδωράκια! Το comicstreet.gr προσφέρει τους Ληστές των Γούση και Ράγκου από τις εκδόσεις Polaris και το τελευταίο Conan των εκδόσεων Anubis! Αφήστε ένα σχόλιο σχετικά με τα κομιξοδώρακια που έχετε κάνει ή έχετε δεχτεί στο θέμα αυτό και αυτομάτως έχετε μια συμμετοχή. Η κλήρωση θα πραγματοποιηθεί με το commentpicker.com την Κυριακή 20/12/2020 και ο τυχερός θα λάβει τα κόμικ του ταχυδρομικά. Έγκυρες συμμετοχές λαμβάνονται από τα ποστ που θα γίνουν έως και το Σάββατο 19/12/2020 στις 23:59. Θα ακολουθήσουν και άλλα πακέτα! Όσα μέλη ανήκουν στην κατηγορία Founders, δεν συμμετέχουν στο GiveAway Το GiveAway πραγματοποιείται με τη συνέργεια του Starcomics και του Comicstrip
  19. Γενικά για το Superman: Year One Το Black Label ήρθε για να μείνει στις ελληνικές εκδοτικές εταιρείες, καθώς προσφέρει αυτοτελείς περιπέτειες ηρώων που τις προτιμούν γενικά σαν επιλογές. Έτσι μετά το Batman: Ο Λευκός Ιππότης και το Batman: Καταραμένος από τις εκδόσεις Οξύ, κοινώς τις ελληνικές μεταφορές των White Knight και Damned, η Anubis κάνει κι εκείνη την πρώτη της επιλογή με το Superman: Year One - Η Αρχή. Απ' ότι έχω δει, ο @Dredd έχει παρουσιάσει την ξένη έκδοση, αλλά δε βρίσκω κακό να πούμε και πέντε πράγματα για την ελληνική. Το Superman: Year One εκδόθηκε στα αγγλικά από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 2019 και συγκεντρωτικά σε hardcover το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Είναι δουλειά των Frank Miller και John Romita Jr. οι οποίοι έχουν συνεργαστεί και στο παρελθόν, χαρακτηριστικά θυμάμαι το Man Without Fear για τον Daredevil που είχε εκδώσει στα ελληνικά η Οξύ. Φέτος λοιπόν έρχεται στα ελληνικά από την Anubis σε μια έκδοση που σηματοδοτεί την επιστροφή της σε εκδόσεις της DC μετά από σχετικά μεγάλο διάστημα. Σενάριο Η αλήθεια είναι ότι το σενάριο του τίτλου το βρήκα πολύ μέτριο προς κακό. Όταν είχε ανακοινωθεί ο τίτλος με τον Frank Miller στο σενάριο σκέφτηκα ότι θα έχουμε κάτι αντίστοιχο του εξαιρετικού Batman: Year One, ένα νέο σκοτεινό origin story με μικρές αλλαγές προς το καλύτερο. Εδώ όμως δεν έχουμε κάτι τέτοιο. Αντίθετα ο Miller μοιάζει σαν να προσπαθεί να γράψει ένα origin story που να μοιάζει με το αυθεντικό, αλλά ταυτόχρονα να κάνει αλλαγές που είτε φέρνουν τον ήρωα πιο κοντά στο σήμερα είτε υπάρχουν απλώς για να γίνει κάτι καινούριο και διαφορετικό σε σχέση με τα Superman κόμικ που εντάσσονται στο continuity. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Earth 31 Η γραφή του Miller δε σε συναρπάζει πουθενά όπως στα λατρεμένα του έργα, αρκετές φορές καταφεύγει στο exposition, άλλες ανοίγει θεματικές ή οδηγεί τον ήρωα σε αλληλεπιδράσεις που δεν έχουν νόημα και το πρόβλημα με τέτοια κόμικ είναι ότι στο τέλος συνειδητοποιείς ότι δε σου έχουν αφήσει πραγματικά κάτι, όταν κάνει ο συγγραφέας set ups πρέπει να υπάρχουν και κάποια pay offs, τα οποία εδώ σε μεγάλο βαθμό απουσιάζουν. Σχέδιο Το έχω πει ουκ ολίγες φορές ο John Romita Jr. είναι hit or miss περίπτωση για μένα. Ειδικά όταν βλέπω τετράγωνα πρόσωπα φουντώνω. Υπάρχουν όμως δουλειές του στο Daredevil, το Kick-Ass και κυρίως στο Spider-Man που τις λατρεύω και υπάρχουν κι άλλες που δεν τις διάβασα εξίσου ευχάριστα. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που πήγε στη DC έχει βελτιώσει σημαντικά το σκίτσο του και παρ' ότι τον έχω συνδυάσει με περισσότερο street ήρωες, εδώ το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Προσωπικά μου άρεσε αρκετά και στο All Star Batman του Scott Snyder και εδώ είναι αυτός που σε ένα βαθμό σώζει το κόμικ. Ζωγραφίζει πολύ άρτια τόσο τις σκηνές δράσης και για πρώτη φορά νιώθω ότι σε μεγάλες καταστροφές δε "μπουκώνει" το σχέδιο του, αντιθέτως το απολαμβάνεις. Επίσης η διαφορετική εκδοχή του Superman, ο τρόπος που σχεδιάζει τον Batman και τη WW, οι σκηνές στο Smallville και την Ατλαντίδα είναι ιδιαίτερα ευφάνταστες, ενώ και ο χρωματισμός του Alex Sinclair βοηθάει πολύ. Παρά το ότι είναι τίτλος για το Black Label, o Sinclair χρησιμοποιεί πλούσιους χρωματισμούς, αλλά οι αποχρώσεις της παλέτας του παραμένουν στη βάση τους σκοτεινές. Γενικότερα ο Romita κάνει ορθή χρήση των πάνελ του χωρίς να κουράζει, πότε είναι μεγάλα και καθαρά, πότε μικρότερα για στιγμές που παίζει μεγαλύτερη σημασία η αφήγηση και γενικότερα μπορώ να πω ότι από τις πολύ άρτιες δουλειές του. Γενικά ανά σημεία ο τίτλος μου θύμισε το Batman: Καταραμένος όπου το μέτριο έως ανύπαρκτο σενάριο δύο μεγάλων καλλιτεχνών όπως ο Azzarello και ο Miller επισκιάζεται από το πολύ καλό σχέδιο του Bermejo και του John Romita Jr. Αν και λίγο ιεροσυλία αυτό, γιατί το σχέδιο του Bermejo για μένα είναι από τα αγαπημένα μου. Η ελληνική έκδοση Είχαμε κάμποση γκρίνια σχετικά με την έλλειψη τίτλων της DC από την Anubis και τώρα έχουμε ένα εντυπωσιακό εκδοτικό comeback μετά από μια χρονιά που δε μας είχε προσφέρει κάποιον major τίτλο. Η έκδοση ωστόσο είναι πολύ διαφορετική από αυτό που έχουμε συνηθίσει από την Anubis. Είναι σε σημαντικά μεγαλύτερο μέγεθος 21 x 28 με το σύνηθες ωραίο χαρτί και το εξώφυλλο με το οπισθόφυλλο έχουν "αυτάκια" με τις βιογραφίες των Frank Miller και John Romita Jr. Από τις πιο πολυτελείς εκδόσεις της εκδοτικής που ακολουθεί το μοτίβο της ξένης έκδοσης στο μέγεθος, αλλά όχι στο εξώφυλλο που είναι μαλακό και όχι σκληρό όπως του Black Label. Η τιμή καταλόγου είναι αρκετά υψηλή, συγκεκριμένα στα 26,5 ευρώ και με το σύνηθες 10% πέφτει στα 23,85. Προσωπικά πρόλαβα προσφορά (ή μάλλον λάθος) της Πρωτοπορίας στα 15,90. Μέχρι στιγμής υπάρχει ακόμα, οπότε όσοι το θέλετε, καλό είναι να το κλείσετε, προσωπικά για να πάρω δωρεάν μεταφορικό τσίμπησα και την επανέκδοση των Κουραφέλκυθρων Η έκδοση πάντως βοηθάει πολύ το σχέδιο του Romita με μεγάλα, καθαρά καρέ και προσφέρει πολύ ωραία ροή στον αναγνώστη. Θυμίζει το Καταραμένος της Οξύ και παραθέτω και συγκριτική φωτό των δύο όπου εντοπίζονται ελάχιστες διαφορές. Η αλήθεια είναι ότι αντί για το συγκεκριμένο κόμικ θα ήθελα πολύ να δω άλλους τίτλους του DC Black Label σε τόσο όμορφη, μεγάλου μεγέθους έκδοση, όπως το Killer Smile ή το Last Knight on Earth ακόμα και με μαλακό εξώφυλλο. Τελικός απολογισμός για μένα είναι ότι μιλάμε για έναν τίτλο με σενάριο που δε λέει και πολλά, αρκετά καλό σχέδιο και το αποτέλεσμα της Anubis είναι πολύ όμορφο και διαβάζεται ευχάριστα, οπότε ο καθένας μπορεί να κρίνει αν αξίζει την υψηλή τιμή του, ακόμα κι αν προσωπικά κλίνω προς το όχι. Καλή ανάγνωση σε όλους
  20. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 28-01-2019 Υλικό της Συλλογής: Batman - The Dark Prince Charming (DC Comics / Dragaud, 2017-2018) Έχω την εντύπωση, ότι εάν δεν υπήρχαν τα υπερηρωϊκά κόμικς, ο κόσμος θα αντιμετώπιζε την 9η τέχνη με περισσότερη σοβαρότητα. Και για να μην είμαι άδικος, για αυτό ευθύνονται και τα ίδια τα κόμικς της συγκεκριμένης κατηγορίας, επειδή έχουν συνδεθεί με πολλά στραβά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών: έλλειψη ψυχολογικού βάθους, εναρμόνιση με την καθεστηκυία ιδεολογία, σενάρια και story lines τα οποία επαναλαμβάνονται και ανακυκλώνονται ατέρμονα, εμπορευματοποίηση που δεν επιτρέπει στους καλλιτέχνες να τολμήσουν κάτι πιο διαφορετικό, συντηρητισμός (μην ξεχνάμε ότι η ομάδα στόχος είναι πρωτίστως οι έφηβοι και συνεπώς υπάρχουν – ειδικά στις ΗΠΑ – παντοδύναμοι μηχανισμού αυτολογοκρισίας) κτλ. κτλ. κτλ. Αλίμονο, καμία από τις παραπάνω μομφές δεν είναι αβάσιμη….Οπότε, ο οποιοσδήποτε “λογικός” άνθρωπος θα ρωτήσει “Μα γιατί συνεχίζεις να διαβάζεις τέτοιου είδους κόμικς, προϊόντα υποκουλτούρας και δε συμμαζεύεται;” Η προφανής απάντηση θα ήταν “Επειδή, παρόλα αυτά, μου αρέσουν” και ενώ θα έπρεπε να ήταν επαρκής, δυστυχώς σπανίως γίνεται δεκτή. Ή και ευτυχώς, από την άλλη επειδή μας αναγκάζει να ψαχτούμε λίγο και να δούμε γιατί μας αρέσουν αυτού του είδους τα κόμικς. Μια λοιπόν πιο “ψαγμένη” απάντηση, είναι ότι ακόμα και με αυτούς τους περιορισμούς, το συγκεκριμένο είδος κόμικς έχει παραγάγει αριστουργήματα. Εξάλλου, πολλοί καλλιτέχνες έχουν δουλέψει υπό ασφυκτικές συνθήκες παραγωγής κι όμως έχουν γράψει το όνομά τους με ανεξίτηλα γράμματα στο χώρο του κινηματογράφου (Φορντ, Χίτσκοκ, Χιούστον, Χωκς και δεν έχει τελειωμό η λίστα). Το συγκεκριμένο κόμικς δεν είναι αριστούργημα (τζάμπα η παραπάνω εισαγωγή, λοιπόν :D) , αλλά είναι αξιοπρεπέστατο. Εντάσσεται σε μια γενικότερη προσπάθεια που κάνει η DC να προσεγγίσει μη Αμερικανούς καλλιτέχνες για να φτιάξουν κόμικς για αυτήν. Σωστή κίνηση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, επειδή η φρέσκια ματιά χρειάζεται πάντα, ειδικά σε κάτι τόσο τετριμμένο, όπως οι σούπερ ήρωες. Για το συγκεκριμένο κόμικ προσκλήθηκε ο Ιταλός Enrico Marini, του οποίου έχουμε ξαναδεί δουλειές στα ελληνικά, τόσο στο Τζίπσυ (εκδόσεις Μαμούθ), όσο και στα Αρπακτικά (εκδόσεις Ελευθεροτυπία), αλλά και σε πολλά άλλα καλά κόμικς, που δεν έχουμε δει μεταφρασμένα στη γλώσσα μας. Προκειμένου πιθανόν να δοθούν κάποια περιθώρια ελιγμών στο δημιουργό, η συγκεκριμένη ιστορία δεν εντάσσεται στο “κανονικό” σύμπαν του Μπάτμαν (είναι αυτό που από αρχαιοτάτων χρόνων ονομάζουμε off-continuity :D). Με πολύ λίγα λόγια η υπόθεση: μια γυναίκα εμφανίζεται και λέει στον Μπρους Γουέιν ότι έχουν αποκτήσει μια κόρη, 9 ετών τη στιγμή της αφήγησης, μετά από μια νύχτα πάθους. Η πληροφορία φτάνει στα αυτιά του Τζόκερ, ο οποίος απάγει το κορίτσι, προκειμένου να λάβει λύτρα από τον Μπρους. Οι ικανότητές του Marini ως σχεδιαστή είναι πέραν πάσης αμφισβητήσεως και όσοι έχετε αμφιβολίες, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο παρακάτω σχέδιο (και σε ακόμη περισσότερα εδώ) και θα σας φύγει η μαγκιά. Γενικότερα το σχέδιο είναι αρκούντως εξπρεσιονιστικό, η παλέτα των χρωμάτων μουντή, σε ένα “βιομηχανικό” κιτρινωπό υπόβαθρο, αλλά και η σκηνοθεσία των πάνελ εξαιρετική. Ο δε Μπάτμαν είναι σχεδιασμένος με μια δόση, ας πω αποστασιοποίησης, που τον καθιστά όσο χρειάζεται σκοτεινό και απόμακρο. Γενικά, όλα σωστά και απολύτως ταιριαστά για το Σκοτεινό Ιππότη. Πολλοί πόντοι στο καλαθάκι του Marini, λοιπόν. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο Marini αναλαμβάνει και το σενάριο, σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές δουλειές του, όπου υπέγραφε μόνο το σχέδιο. Δεν προσφέρει μεγάλες ιδέες, δεν καινοτομεί ιδιαίτερα, δεν μπαίνει σε μεγάλο ψυχολογικό βάθος, και, ναι, κάλλιστα μπορεί να ισχυριστεί κάποιος (όπως ο Μάνος Βασιλείου Αρώνης, στο πολύ καλό του άρθρο) ότι οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι στα όρια της καρικατούρας (ως μη όφειλαν, τουλάχιστον για την περίπτωση της μητέρας), το φινάλε είναι κάπως στημένο. Από την άλλη όμως, έχει αρκετές καλές ιδέες: ο Τζόκερ παρουσιάζεται εξανθρωπισμένος και σχεδόν συμπαθής, ο Άλφρεντ τολμά και βάζει γλώσσα υπάρχει και η κωμική φιγούρα του Άρτσι, όλα καλά και διασκεδαστικά, λοιπόν. λογικά θα περάσετε πολύ ευχάριστα, όπως πέρασα κι εγώ. Το κόμικ κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis σε ωραία έκδοση και σε μετάφραση και επιμέλεια του Χρήστου Τσέλιου. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  21. Υλικό Συλλογής: Iron Man v4 01-06 (January 2005/April 2006) Κλικάρετε πάνω στα tags για να δείτε και άλλες εκδόσεις της συλλογής της Marvel. Τι συμβαίνει όταν ο Τόνι Σταρκ (επίσης γνωστός και ως IRON MAN) σκαλίζει το παρελθόν του, και δη, τα πρώτα του χρόνια ως ο ιδιοκτήτης μιας εταιρίας τεχνολογίας που έχει συμβόλαια με τον στρατό, λίγο πριν αναγκαστεί να φτιάξει μια αρματωσιά για να τον κρατήσει εν ζωή; Ανακαλύπτουμε νέα πρόσωπα από το φιλικό του περιβάλλον που συνέβαλαν στην ανάπτυξη του χαρακτήρα του, είναι η απάντηση. Και τι σχέση έχει ένα από αυτά τα πρόσωπα με τον γενετικά τροποποιημένο στρατιώτη τον οποίο ο Iron Man καλείται να σταματήσει; Επιπρόσθετα, τι είναι το Extremis; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θα βρουν απάντηση στο Iron Man - Extremis, της ιστορίας που επαναπροσδιόρισε τον Iron Man για το σύγχρονο κοινό και αποτέλεσε την βάση για τις 2 από τις τρεις ταινίες του Iron Man που έβγαλε η Marvel Studios/Disney. Οι Ελληνικές κυκλοφορίες Ο Έλληνας αναγνώστης έχει δύο επιλογές για να διαβάσει την ιστορία, αν δεν θέλει να καταφύγει στην ξένη έκδοση: Την έκδοση της Hachette που αποτελεί το δεύτερο τόμο της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel και βγήκε στις 27 Σεπτέμβρη του 2019 σε μια φροντισμένη σκληρόδετη έκδοση για μόλις 7€, και την έκδοση της Anubis με μαλακό εξώφυλλο, που βγήκε τον Μάιο του 2008 με αφορμή την επικείμενη - τότε - πρώτη ταινία του Iron Man και για τα δεδομένα της εποχής της ήταν επίσης αξιόλογη έκδοση, αν και η τιμή κτήσης στα 21,90€, ήταν αλμυρή. Βέβαια, πλέον αυτή η έκδοση είναι εξαντλημένη, οπότε μόνο μεταχειρισμένη θα την βρείτε. Η μετάφραση είναι ακριβώς ίδια πάντως, μιας και την επιμέλεια των εκδόσεων της Hachette την έχει αναλάβει η Anubis, με μόνο μια μικρή επιμέλεια στην μετάφραση για να προσαρμόσει τα ονόματα με βάση τους τρέχοντες συντακτικούς κανόνες και να βελτιώσει λάθη του παρελθόντος (πλέον γράφει Τόνι, αντί για Τόνυ π.χ, τα μπαλονάκια όπου μιλάει ο Iron Man είναι με κόκκινα γράμματα όπως και το πρωτότυπο κ.τ.λ) και διαφορετικά έξτρα στην έκδοση της Hachette για να την διαχωρίζουν, με διαφορετική εισαγωγή του επιμελητή, αναλυτική βιογραφία του Ellis και συνέντευξη του Granov στην έκδοση της, ενώ τα εξώφυλλα των κεφαλαίων της ιστορίας είναι σκέτα, χωρίς τα γραφιστικά (λογότυπα κ.τ.λ) που περιλάμβαναν η έκδοση τους σε τεύχη. Αν κάποιον δεν τον ενδιαφέρουν όλα αυτά και έχει δυνατότητα επιλογής, μπορεί να πάρει όποια έκδοση θέλει και να αποκομίσει σχεδόν την ίδια αίσθηση. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε τι σημαίνει αυτό το 100% Marvel, ήταν μια ταμπέλα που είχε βγάλει η Panini, η εταιρία που χορηγεί δικαιώματα για λογαριασμό της Marvel στην Ευρώπη και στην Λατινική Αμερική (και γνωστή για τα αυτοκόλλητα της φυσικά), για να διαχωρίζει τους τίτλους από το βασικό σύμπαν της εταιρίας και το Ultimate Universe, ενός εναλλακτικού σύμπαντος που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές σε νέους αναγνώστες αλλά και παλιούς. Οπότε με αυτή την ταμπέλα, έδιναν στους νέους αναγνώστες να καταλάβουν πως διαβάζουν για τους ίδιους χαρακτήρες αλλά όπως δρουν στο κανονικό σύμπαν της εταιρίας. Προσωπικά το είχα βρει περιττό να αναπαράγεται στην Ελληνική έκδοση τότε, αλλά ευτυχώς δεν εμφανίστηκε σε πολλές εκδόσεις. Η ανάλυση της ιστορίας Στην παρουσίαση της έκδοσης της Anubis που είχα κάνει σε άλλο φόρουμ όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η ιστορία από την Anubis, είχα γράψει πως θεωρώ αυτή την ιστορία την πλέον κατάλληλη για να γνωρίσει κάποιος τον χαρακτήρα, κάτι που συνεχίζω να το πιστεύω, αν και με την αναγνωρισιμότητα του χαρακτήρα να έχει εκτοξευτεί πλέον σε δυσθεώρητα ύψη, χάρη στην ερμηνεία του Robert Downey Jr. στις σαφώς πιο safe ταινίες της Disney, καταλαβαίνω πως κάποια στοιχεία της ιστορίας μπορούν να ξενίσουν κάποιους αναγνώστες που συνειδητοποίησαν ξαφνικά πως συνεχίζουν να βγαίνουν κόμικς της Marvel στην χώρα μας, χάρη στην έκδοση της Hachette, ιδίως αν πρόκειται για μικρά παιδιά που τους πήρε τον τόμο ο γονιός τους. Οπότε εξαρχής θα προτείνω να μην δώσετε τον τόμο σε παιδιά κάτω των 12 χρονών αν δεν είστε έτοιμοι να κάνετε συζήτηση με τα βλαστάρια σας για κάποια στοιχεία της ιστορίας έπειτα. Και γιατί είναι κατάλληλη αυτή η ιστορία; Απλά, ο Warren Ellis, που περιγράφει τον εαυτό του ως φιουτουριστή, κάθισε και σκέφτηκε τον λόγο για τον οποίο ένας χαρακτήρας σαν τον Iron Man θα είχε νόημα ύπαρξης στην νέα χιλιετία. Και κατέληξε πως στην ουσία ο Τόνι Σταρκ είναι και ο ίδιος φιουτουριστής, ένας "πιλότος πρωτοτύπων του μέλλοντος" όπως αυτοπεριγράφεται μέσα στο κόμικ, ένα άτομο που ψάχνει πάντα τρόπους για να βελτιωθεί η ανθρωπότητα, εφευρίσκοντας ή/και δοκιμάζοντας πρώτος όλους αυτούς τους τρόπους. Ένα άτομο που είναι ικανό στο να κάνει το επόμενο βήμα στην εξέλιξη, εγχύοντας στον οργανισμό του μια αδοκίμαστη ουσία που πρακτικά θα τον αλλάξει σε κάτι άλλο, τόσο ανθρώπινο, αλλά παράλληλα και όχι τόσο, κάτι άλλο, ενδιάμεσο. Προσάπτοντας λοιπόν στον χαρακτήρα αυτές τις ιδιότητες, τον έκανε σχετικό με τις μέρες μας, επαναπροσδιορίζοντας τις προτεραιότητες του, βάζοντας στην άκρη (αλλά χωρίς να τις ξεχάσει), τις παλιές θεματικές των περιπετειών του. Ο Iron Man της νέας χιλιετίας δεν χρειάζεται να είναι πλέον ο πρώην μέθυσος έμπορων όπλων που προσπαθεί να διορθώσει τις παλιές του αμαρτίες, για να έχουν ζουμί οι ιστορίες του. Η δραματουργία πλέον μπορεί να έρχεται από την ίδια την ύβρι που δημιουργούν οι προσδοκίες που έχει ο χαρακτήρας από τον εαυτό του και τους άλλους. Από τα προβλήματα που συναντά πρώτος, μιας και φτάνει πρώτος σε αυτά. Από τους ηθικούς συμβιβασμούς που πρέπει να κάνει για να δημιουργήσει το μέλλον αλλά και τα προβλήματα που δημιουργούνται με το να προσπαθεί κάποιος να φέρει το μέλλον στο παρόν πριν την συναισθηματική ωρίμανση του. Οι σελίδες είναι από την Αμερικάνικη έκδοση. Ο Ellis χρησιμοποιεί έναν νέο (τότε) χαρακτήρα, τον Σαλ Κένεντι για να αναπτύξει πολλούς από τους προβληματισμούς και τις θεματικές που εκμεταλλεύτηκαν αργότερα οι μεταγενέστεροι συγγραφείς, θεματικές που δεν έχουν άμεση επίδραση στα γεγονότα της ιστορίας, αν και σαφώς επηρεάζουν τις αποφάσεις του χαρακτήρα. Και δεν μπορώ να ξετινάξω την αίσθηση, τόσα χρόνια αργότερα από την πρώτη φορά που διάβασα την ιστορία (και 4 με 5 αναγνώσεις αργότερα, καθώς την "επισκεπτόμουν" ξανά σε διάφορα μέσα) πως ο Σαλ Κένεντι είναι το άβαταρ του ίδιου του Ellis μέσα στην ιστορία, εκφράζοντας όλα τα πιστεύω του, τις σκέψεις του και την φιλοσοφία ζωής του. Αυτό όμως δεν τον σταματάει από το να επιστήσει την προσοχή στην αλόγιστη ανάπτυξη, χρησιμοποιώντας την παραδοσιακό δόγμα του Δρόμου προς την κόλαση που είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Το Extremis χρησιμοποιείται από έναν αυτονομιστή που μισεί το κόσμο για τα γεγονότα που στιγμάτισαν το παρελθόν του, αλλά η χρήση του από τον Τόνι Σταρκ δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα επιφέρει καλύτερα αποτελέσματα. Η "γέννηση" του Iron Man εξάλλου, μοιράζεται πολλά κοινά με την γέννηση του κακού της ιστορίας. Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε πως ο καλός της υπόθεσης (ο Τόνι) όντως θα προσπαθήσει για το καλύτερο, σε αντίθεση με τον κακό, που θέλει απλά να εκδικηθεί τον κόσμο, καταστρέφοντας τον και αναπλάθοντας τον βάσει της ιδεολογίας του. Και παράλληλα, έχουμε άλλον έναν χαρακτήρα που λόγω των δικών του προσδοκιών και σφαλμάτων, φέρνει μια τρίτη προοπτική στην ιστορία. Κάτι τέτοια παιχνίδια ηθικής και προσδοκιών, είναι που αναγάγουν την ιστορία του Ellis σε διαχρονικό must read. Στην αρχή ο κόσμος μπορεί να πιάσει μόνο τα βασικά που χρειάζονται για να ευχαριστηθεί μια ιστορία του Iron Man. Σε μεταγενέστερες αναγνώσεις όμως, ξεφεύγει από τα όρια της ιστορίας και δίνει τροφή για σκέψη. Το σχέδιο Για την σχεδιαστική αναβάθμιση του χαρακτήρα, επιλέχθηκε ο Βόσνιος Adi Granov. Έχοντας δουλέψει αρχικά για την βιομηχανία των video games, έκανε την σταδιακή μετάβαση του στα κόμικς μέσω του Metal Hurlant και της Dreamwave. Η συνεργασία του με την Marvel ξεκίνησε με ένα poster book και μετά βούτηξε στα βαθιά με το Extremis, τα 6 τεύχη του οποίου του πήραν σχεδόν 1,5 χρόνο για να τα ολοκληρώσει. Μπορεί να φαντάζει και να είναι όντως πολύς χρόνος, αλλά ο Granov χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία, σχεδιάζοντας πρώτα το κάθε τεύχος με μολύβι, περνώντας το με υδατογράφηση στην συνέχεια, χρωματίζοντας το με το Photoshop στο τελικό στάδιο. Σε συνδυασμό με το ότι σαφώς και αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο πρότζεκτ του στα κόμικς και ήταν ιδιαίτερα απαιτητικό σε αυτά που έπρεπε να κάνει για αυτό, πιστεύω πως το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Η Marvel επίσης τον χρησιμοποίησε ως concept artist για τις ταινίες της, οπότε η επιτυχία του MCU οφείλεται και σε αυτόν. Κατά καιρούς πάντως ακούω κάποιους να λένε πως το σχέδιο του στην ιστορία είναι στατικό και όχι και τόσο αληθοφανές, αλλά δεν συμφωνώ. Βρίσκω τις εκφράσεις των χαρακτήρων του εξίσου πειστικές (με απειροελάχιστες εξαιρέσεις ψεγαδιού) με οποιουδήποτε θεωρείται top σε αυτό τον τομέα και την "αφηγηματική" ανάπτυξη των καρέ του εξίσου καλή με βετεράνους του είδους. Απλά προσεγγίζει το σχέδιο από μια ρεαλιστική σκοπιά, οπότε δεν έχει τις συνηθισμένες "δυναμικές" πόζες που έχουμε συνηθίσει από τα κόμικς. Αυτό, σε συνδυασμό του ότι το περιβάλλον των καρέ του είναι σχετικά άδειο και η παλέτα των χρωμάτων που δεν κάνει κάτι για να το γεμίσει, ίσως προκαλεί αυτή την αντίδραση σε όσους το βλέπουν και προσπαθούν να καταλάβουν γιατί δεν τους γεμίζει το μάτι. Σε μεταγενέστερες δουλειές του πάντως, βελτιώνεται και σε αυτούς τους τομείς. Αυτά. Αναρωτιέμαι τι άλλο θα έχω να επισημάνω σε μεταγενέστερες αναγνώσεις σε μερικά χρόνια.
  22. Τον Ιανουάριο του 2005, η Anubis αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητες της στον χώρο των κόμικς βγάζοντας το Conan της Dark Horse, την πρώτη περιοδική έκδοση κόμικς του καταλόγου της. Βέβαια οι προθέσεις της είχαν φανεί από τα προηγούμενα 2 χρόνια, στα οποία έβγαλε μια σειρά τριών graphic novels της Vertigo, επικεντρωμένα στον κόσμο του φανταστικού. Το πρώτο τεύχος φιλοξενούσε 2 ιστορίες: το τεύχος 0 του πρωτότυπου (Νοεμβρίου 2003) και το πρώτο τεύχος (Φεβρουάριος 2004) με το οποίο ξεκίνησε κανονικά στο εξωτερικό η σειρά. Από το δεύτερο τεύχος, τα τεύχη ήταν μονά, κάτι που κράτησε έως και το τεύχος 32 όπου προστέθηκαν ως δευτερεύουσες ιστορίες οι κλασικές ιστορίες του Conan the Barbarian, των Roy Thomas & Barry Windsor Smith, αναχρωματισμένες, όπως αποφάσισε να τις δημοσιεύσει η Dark Horse μέσα στις συλλογές The Chronicles of Conan the Barbarian. Οι κλασικές ιστορίες δημοσιεύονταν μέχρι και το τεύχος 46. Στα τεύχη 47-49 δευτερεύουσα ιστορία ήταν η μίνι σειρά Conan and the Jewels of Gwahlur, ένα τρίτευχο του δημιουργού P.Craig Russel (Έλρικ, Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν). Η σειρά ολοκληρώθηκε μετά από 50 τεύχη, όσα και η Αμερικάνικη δηλαδή. Υπεύθυνος για τα σενάρια στα περισσότερα τεύχη ήταν ο Kurt Busiek ο οποίος έδωσε ένα πιο φιλοσοφικό υπόβαθρο στην σειρά, στοιχείο που βέβαια προϋπήρχε σε μικρότερο βαθμό, τόσο στα διηγήματα του Χάουαρντ όσο και στα σενάρια του Ρόι Τόμας στις αρχικές εκδόσεις της Marvel. Από την σειρά όμως πέρασαν και άλλοι σεναριογράφοι, όπως π.χ. ο Mike Mignola στα τεύχη 29-31, στα οποία διασκεύασε το The Hall of the Dead του Howard, ο Fabian Nicieza που βοήθησε στο τεύχος 18, ο Paul Lee που έγραψε τα τεύχη 37-38 και ο Timothy Truman που έγραψε 13 τεύχη διάσπαρτα από το τεύχος 33 και έπειτα, πριν συνεχίσει την πορεία του με την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Η σειρά συνολικά ήταν ένας συνδυασμός διασκευών διηγημάτων του Χάουαρντ – έξι τον αριθμό – και πρωτότυπων ιστοριών που κάλυπταν κάποια κενά στα χρονικά του Κιμμέριου, με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που τα έβγαλε η Marvel. Υπήρχε επίσης μια υπέρ-σύνδεση μεταξύ των προσώπων του τεύχους 00 και της συνολικής πορείας του τίτλου, ενώ εξετάστηκαν και τα παιδικά χρόνια του χαρακτήρα, τα οποία παρουσιάστηκαν σε εμβόλιμα μεταξύ των διαφορετικών κεφαλαίων/storylines τεύχη. Τεύχη που η Anubis, όταν ήρθε η ώρα να τα ξεστοκάρει σε μορφή τόμων, συνέλεξε ξεχωριστά, αντί να τα βγάλει σειριακά, μια περίεργα εύστοχα λογιστική κίνηση, που κανείς δεν περίμενε για τέτοιες περιπτώσεις. Το μεγάλο πρόβλημα της σειράς όμως είναι το σχέδιο της ή για να είμαστε ειλικρινείς η επιλογή της Dark Horse, η οποία για να προωθήσει το τμήμα χρωμάτων της στο οποίο υπερτερούσε εκείνο το διάστημα, επέλεξε έναν καλλιτέχνη με αφαιρετικό σχέδιο και απλά επαρκές τεχνικές εξιστόρησης/καδραρίσματος για έναν τόσο σημαντικό τίτλο. Φυσικά μιλάω για τον Cary Nord, ο οποίος σχεδιάζει τα περισσότερα τεύχη και ο οποίος ξέροντας πως την περισσότερη δουλειά θα την κάνει ο Dave Steward, ο βασικός κολορίστας του τίτλου, δείχνει σαν να μην προσπαθεί καν τις περισσότερες φορές να παρουσιάσει κάτι δυνατό και με συνοχή. Η διαφορά με όλους τους άλλους που κατά διαστήματα ανέλαβαν κάποια τεύχη, είναι σημαντική για να τον «κρεμάσουν» ως επικεφαλή καλλιτέχνη του τίτλου, ιδίως στα τελευταία τεύχη που αναλαμβάνει ο Tomas Giorello, που ανέλαβε και την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Διάολε, ακόμα και ο Greg Ruth που σχεδιάζει τα παιδικά ιντερλούδια και έχει ένα πιο painted στήσιμο, δείχνει πως θα μπορούσε να γίνει σωστά το πράγμα, ακόμα και σε πιο αρτιστίκ επιλογή. Αυτό δεν πρέπει να αποθαρρύνει όμως ένα υποψήφιο αναγνώστη της σειράς. Ο Busiek είναι ένας από τους καλύτερους σύγχρονους συγγραφείς, και προσέγγισε τον τίτλο με σεβασμό και σοβαρότητα και ας μη ήταν το fantasy η πρώτη του προτίμηση συγγραφικά. Ο Truman που ανέλαβε στην πορεία, είναι επίσης πολύ δυνατός και πιο καταρτισμένος στον κόσμο του Κιμμέριου. Οι ιστορίες συνολικά δεν θα σας απογοητεύσουν, εκτός και αν είστε αμετανόητα μαρβελικοί στους βάρβαρους σας. Που και για εσάς ο Έλληνας εκδότης προνόησε και σας έδωσε τις πρώτες ιστορίες της Marvel, που προσωπικά έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, με τις εκδόσεις του Καμπανά να είναι όντως οι πρώτες μου επαφές με τον χαρακτήρα, χρόνια πριν τις εκδόσεις της Cobra Press. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ο τίτλος έχει μερικά πολύ καλά εξώφυλλα από ονόματα σαν τους Joseph Michael Linsner, Greg Ruth, Ladrönn & Tony Harris. Στο τελευταίο τεύχος ο εκδότης δημοσίευσε μια ανασκόπηση της πορείας τους, καθώς και μια ένδειξη που θέλανε να πάνε στην συνέχεια. Αλλά αυτό θα είναι θέμα μια άλλης παρουσίασης.
  23. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 14-03-2018(Α' Τόμος), 14-04-2018(Β' Τόμος) Υλικό Συλλογής: Secret Wars v1 01-09, FCBD 2015: Secret Wars 00 (May 2015 / March 2016) Η σύγκρουση των συμπάντων της κανονικής Marvel και του Ultimate Universe επέφερε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του πολυσύμπαντος. Ο Δρ. Ντουμ καταφέρνει να διατηρήσει τα κομμάτια που επιβίωσαν από τις διάφορες γαίες, και να φτιάξει ένα βασίλειο στο οποίο λατρεύεται σαν θεός, κάτι που δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την αλήθεια, μιας και πήρε τις δυνάμεις των θεών που ευθύνονταν για τις συγκλίσεις των συμπάντων και ο κόσμος που έχει επιβιώσει, μαζί με όλους του φεουδάρχες-υπερκακοποιούς που ελέγχουν διάφορες περιοχές, δεν θυμούνται πως ήταν τα πράγματα πριν. Όσο τους αφορά, ο Ντουμ είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη τους. Οι έσωθεν εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Το παραμύθι όμως είχε αρχίσει να παρουσιάζει ρωγμές, καιρό πριν 2 άκατοι με επιβιώσαντες από τα 2 βασικά σύμπαντα της Marvel (616 & UltimateU) ανακαλυφθούν και διαπιστώσουν πως οι επιβαίνοντες είναι ανεπηρέαστοι από την ανάπλαση της πραγματικότητας από τον Ντουμ. Αυτά συμβαίνουν πάνω-κάτω σε αυτό το event του 2015 που επέφερε το κλείσιμο του Ultimate Universe, με το ανάλογο συμμάζεμα σε τίτλους και πορείες. Αποτελεί πνευματικό τέκνο του Marvel Super Heroes Secret Wars και δημοσιεύτηκε σε εννιά μέρη και ένα τεύχος 00 που δόθηκε δωρεάν στη γιορτή Free Comic Book Day του 2015. Το έδαφος πάντως είχε προετοιμαστεί στους τίτλους των Εκδικητών που έγραφε ο Hickman εκείνα τα χρόνια, καθώς και το Cataclysm event, τα οποία κακά τα ψέματα, χρειάζονται για να γίνει κατανοητό το πώς οδηγηθήκαμε στο πρόσφατο Secret Wars αν και ο Hickman κάνει ότι είναι δυνατόν για να σταθεί η ιστορία αυτόνομα, χωρίς να έχει κάποιος γνώση του πρότερου στησίματος του σκηνικού. Και για το μεγαλύτερο μέρος το καταφέρνει, αν και χάνει κάπως το στοίχημα όταν αναγκάζεται να συμπεριλάβει κάποιες εξελίξεις από τα υπόλοιπα tie-ins του event, ευτυχώς όχι σε τέτοιο βαθμό που να στοιχίσει στην ιστορία του. Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω πως το σκηνικό με τα φέουδα μου θύμισε ως ένα σημείο το στήσιμο 1602 του Νιλ Γκέιμαν, αν και ο Χίκμαν πηγαίνει σε αρκετά εναλλακτικά μονοπάτια, που δίνουν την απαραίτητη πιστοποίηση της δικής του ιστορίας. Εκτίμησα επίσης το γεγονός πως ο συγγραφέας δεν επικεντρώθηκε μόνο στους μηχανισμούς της ιστορίας του, κάτι για το οποίο ο Χίκμαν είναι γνωστό πως διαπρέπει και έχει την τάση να επικεντρώνεται, αλλά έδωσε βάση και στα κίνητρα των χαρακτήρων και στην συμπεριφορά τους. Μπορεί να διαφωνώ με τον τρόπο που παρουσιάζονται κάποιοι από αυτούς, αλλά τουλάχιστον έχουν κάποια χαρακτηριστικά και σκοπό ύπαρξης στην ιστορία, σε αντίθεση με άλλα events που έχουμε πολλούς διακοσμητικούς ήρωες, γιατί έτσι. Γενικά, βρήκα την ιστορία καλύτερη απ’ ότι περίμενα. Έχει αρχή – αν και θα ήλπιζα να εξηγήσει λίγο περισσότερο το τι προηγήθηκε* - μέση και τέλος, κάτι σπάνιο στα πρόσφατα events της εταιρίας. Το ότι χρησιμοποίησε ως επίκεντρο τους 4 Φανταστικούς και τον αρχικακό της, το βρήκα ταιριαστό στο όλο θέμα της ανάπλασης του σύμπαντος της εταιρίας, μιας αίσθησης πλήρη κύκλου από το 1961 μέχρι το 2015 που δημοσιεύτηκε το event. Και πάλι θα προτιμούσα να αφιερώσει λίγο χρόνο στον τρόπο και επίδραση που έχει η ανάπλαση του σύμπαντος. Καταλαβαίνω πως το έκανε για να δώσει πάσα σε μελλοντικούς συγγραφείς στο να κάνουν ότι θέλουν, αλλά η ίδια η ιστορία θα ωφελούνταν από αυτό, για να μην πω πως θα ήταν ένας πιο πρέπον αποχαιρετισμός σε αυτά που τελείωσαν. Αντί για αυτό, έχουμε την συνηθισμένη πρακτική του να τα αποδίδουμε όλα στις δυνάμεις του Φράνκλιν Ρίτσαρντς, τακτική που έχουμε δει κάμποσες φορές από το Όνσλοτ και έπειτα και έχει πάντα βάση, αλλά πλέον περιμένω κάτι παραπάνω από αυτό. Ακόμα και έτσι, το Secret Wars του Hickman, είναι μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί. Η Anubis έβγαλε την σειρά σε δύο τόμους, παρόλο που τόσο στην Αμερική, όσο και στην Ευρώπη η σειρά έχει βγει σε ένα τόμο 312 σελίδων. Υποθέτω πως η Panini κυκλοφορεί παράλληλα και μια έκδοση 2 τόμων και αυτή αποφάσισε να βγάλει η Anubis εδώ, λόγω κόστους. Ο δεύτερος τόμος χρησιμοποιεί το εξώφυλλο με το οποίο η Panini έβγαλε την δική της συγκεντρωτική έκδοση. Τα έξτρα, που περιέχουν όλα τα εναλλακτικά εξώφυλλα, απουσιάζουν από την Ελληνική έκδοση, με μόνο όσα χωρίζουν τα κεφάλαια/τεύχη της συλλογής να παραμένουν στο τελικό προϊόν που μας παρέδωσαν. *Ελπίζω η σειρά της Hachette να ξεπεράσει τους 60 τόμους, για να δούμε κάποια από αυτά τα κεφάλαια, που περιλαμβάνονται στην ξένη πορεία της συλλογής.
  24. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 29-09-2016 Τίτλος Πρωτότυπου: The Dark Knight Returns: The Last Crusade 01 (15-06-2016) Η Τελευταία Σταυροφορία είναι ένα αυτόνομο τεύχος 64 σελίδων, το οποίο βγήκε ενώσω βρισκόταν σε εξέλιξη η δημοσίευση του DKII The Master Race, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ελλάδα που το είχε αναλάβει η Anubis, κυκλοφορώντας το σε τευχάκια. Η ιστορία αποτελεί prequel του αρχικού σκοτεινού ιππότη, καλύπτοντας τα γεγονότα που οδήγησαν στην πρώτη «συνταξιοδότηση» του ήρωα. Τόσο αυτό όσο και τον DKIII, βγήκαν με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του Dark Knight Returns. Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη. Ο Μπάτμαν έχει αρχίσει να γερνάει και να νοιώθει την επίδραση όλων των μαχών που έχει δώσει με υπερκακοποιούς σαν τον Κίλερ Κροκ. Στο πλευρό του, έχει τον Τζέισον Τοντ, τον δεύτερο Ρόμπιν, που ακριβώς όπως και στο κανονικό continuity, είναι πιο άγριος και παράτολμος σε σχέση με τον Ντικ Γκρέισον, που όπως έχουμε δει και στο All-Star Batman, στην αρχή δεν πήγαινε πίσω και αυτός από θέμα τραχύτητας, αν και ο Τοντ δεν δείχνει να ανταποκρίνεται και τόσο καλά στις παραινέσεις και διδαχές του Μπατμαν, σε σύγκριση. Μαζί λοιπόν, ερευνούν την ξαφνική ασταθή συμπεριφορά των πλουσίων της πόλης, μια συμπεριφορά που διαπιστώνουν πως έχει να κάνει με την Πόιζον Άιβι, που τους έχει βάλει να τις κάνουν χάρες με αντάλλαγμα την επιλογή τους ως το ταίρι της. Παράλληλα, η συμμορία του Τζόκερ προκαλεί μπελάδες ενώ ο ίδιος βρίσκεται ως τρόφιμος στο Άρκαμ, «καλλιεργώντας» νέους ακόλουθους, που θα τον βοηθήσουν, άθελα τους, να αποδράσει. Η συνδυασμένη πίεση που ασκούν αυτές οι δύο υποθέσεις, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη προβληματική συμπεριφορά του Ρόμπιν/Τοντ, οδηγούν τον Μπάτμαν σε στρατηγικά λάθη, καθώς προσπαθεί να αποκλείσει τον Ρόμπιν, πάνω που χρειάζεται την βοήθεια του περισσότερο από ποτέ. Και τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα επίπονα. Όχι τόσο επίπονα όμως όσο την θλίψη που θα νοιώσει, όταν ο Ρόμπιν, θα πάει να αντιμετωπίσει μόνος του τον Τζόκερ, μόλις μαθαίνει για την απόδραση του, κάτι που θα οδηγήσει στον θάνατο του. Όπως ίσως καταλαβαίνετε και από την περίληψη, η ιστορία είναι αρκετά ευθυτενής και δεν αλλάζει τίποτα ιδιαίτερο σε σχέση με το "πραγματικό" σύμπαν της DC, ούτε προσφέρει τίποτα ιδιαίτερο στην σάγκα του Σκοτεινού Ιππότη. Πολλοί το χαρακτήρισαν και ως αχρείαστο και από μια οπτική γωνιά, δεν έχουν άδικο. Απλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πρόκειται για ένα μέρος από μια μεγάλη σάγκα που δημοσιεύεται αποσπασματικά εδώ και 34 χρόνια τώρα (30 όταν βγήκε το τεύχος) με πρόσθετη δυσκολία τις χρονικές μετατοπίσεις μπρος και πίσω στον χρόνο της εξιστόρησης για κάθε σειρά/μονότευχο. Οπότε μόνο του όντως δεν στέκει και τόσο καλά, αλλά αν τα βάλει να τα διαβάσει κανείς στην σωστή χρονολογική σειρά, θα έχει μεγαλύτερο νόημα. Δεν θα το κάνει ξαφνικά καλύτερο, αλλά θα επιτελέσει καλύτερα το σκοπό του ως συνδετικό κρίκο. Κάτι που έτσι και αλλιώς χρειαζόταν να γίνει κάποια στιγμή. Για να δούμε πως σε εκείνο το χρονικό σημείο, ο κόσμος που έπλασε ο Μίλερ είχε συγκλίνει περισσότερο από ποτέ με το κανονικό σύμπαν, με μόνη διαφορά πως ο Μπάτμαν είχε αρχίσει να γερνάει, συστατικό που τελικά οδήγησε σε διαφορετικές αποφάσεις για το μέλλον του, και ως επί τούτου, για τη πορεία που θα ακολουθούσε ο κόσμος στον οποίο κατοικεί. Μαζί του αυτή την φορά, ο Μίλερ είχε τον Μπράιαν Αζαρέλο για να τον βοηθήσει με την συνοχή της εξιστόρησης. Η συνεργασία είναι τόσο καλή που δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ποιος έχει γράψει τι και δεν ξενίζει από τον συνολικό τρόπο γραφής της γενικής ιστορίας. Όσο για το σχέδιο του Ρομίτα Τζ., παραδίδει έναν περίεργο συνδυασμό Μιλερικής ατμόσφαιρας και 60's αισθητικής όσο αφορά τις στολές των χαρακτήρων, η οποία, στα μάτια μου τουλάχιστον, δουλεύει μια χαρά. Κάποιες στιγμές έχω την εντύπωση πως βλέπω το σώμα του Άνταμ Γουέστ, στον τρόπο που σχεδιάζει τον Μπάτμαν. Για τους Μιλερικούς λοιπόν, προτείνεται. Οι υπόλοιποι, περιμένετε για μια τυχόν μελλοντική έκδοση που θα περιλαμβάνει όλο το έργο σε χρονολογική σειρά. Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα βγει και αυτή.
  25. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 17-04-2019 Υλικό Συλλογής: Fear Itself v1(April/October 2011) Μετά τα γεγονότα του Siege, το Ερπετό, ο αρχαίος, και αυτοαποκαλούμενος πραγματικός άρχοντας της Άσγκαρντ, ξυπνά, χάρη στην Sin, την κόρη του Κόκκινου Κρανίου που καταφέρνει να σηκώσει το σφυρί της Σκάντι, το οποίο φυλάσσονταν σε ένα οχυρό των Ναζί από το τέλος του ΒΠΠ’ μέχρι τις μέρες μας. Το Ερπετό στέλνει τα υπόλοιπα μαγικά σφυριά για να αναζητήσουν τους Άξιους, που μετατρέπουν γνωστούς ήρωες και κακοποιούς σε απεσταλμένους του, με τα οποία σπέρνουν τον τρόμο. Οι Ασγκαρντιανοί βλέποντας την απειλή εγκαταλείπουν την κατεστραμμένη εκδοχή της πατρίδας τους στην γη, με τον Όντιν να είναι αποφασισμένος ακόμα και να την καταστρέψει για να περιορίσει το κακό. Και οι γνωστοί υπερήρωες γνωρίζουν τον τρόμο. Αλλά είναι οι μόνοι που απομένουν για να το σταματήσουν. Οι εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Άλλο ένα "event" άλμπουμ που καθόρισε την πορεία των υπόλοιπων τίτλων της Μάρβελ για μερικούς μήνες το 2011, βγήκε στην χώρα μας, σε πρώτη διανομή στο Comicdom Con Athens 2019. Και είναι από τα σχετικά καλά events της τελευταίας 15ετίας, αν και απέχει από το άριστο. Δυστυχώς όμως περιέχει μόνο τα 7 βασικά τεύχη της σειράς, ενώ κατά την γνώμη μου, για την καλύτερη απόλαυση και κατανόηση της σειράς θα έπρεπε να περιλαμβάνονται τουλάχιστον και τα Fear Itself: Book of the Skull #1, Fear Itself 7.1, 7.2 & 7.3. Αλλά ας είναι! Ακόμα και έτσι είναι καλοδεχούμενο. Το event λαμβάνει χώρα το διάστημα που η οικονομική κρίση ήταν στα ντουζένια της, οπότε ο Fraction παίρνει την ευκαιρία να σχολιάσει την «επιδημία» κατασχέσεων σπιτιών, το δικό τους επακόλουθο της κρίσης. Ένα παράπονο που έχω από τον συγγραφέα σε αυτή την ιστορία είναι το πώς σκιαγραφεί την αιώνια αντιπαράθεση του Θωρ με το πατέρα του, τον Όντιν, όχι τόσο στον τρόπο – που είναι στα πλαίσια που το έχουμε μάθει – αλλά στο ύφος, δηλαδή στο τι λένε. Λες και βλέπω μιλίνιαλ να μαλώνει με gen x’er. Κάπως εκτός του συνηθισμένου μοτίβου, βρήκα και την συμπεριφορά του Κάπτεν Αμέρικα, χωρίς εμφανή λόγο. Τέτοια θεματάκια χτυπάνε ακόμα και στον λιγότερο έμπειρο αναγνώστη κατευθείαν, ξενίζοντας τον και θυμίζουν περισσότερο Bendis παρά Fraction. Η έκδοση είναι στα τυπικά στάνταρ της Anubis. Μην περιμένετε κανένα έξτρα βέβαια, μιας και η Ελληνική έκδοση είναι βασισμένη στην έκδοση της Panini που περιέχει 48 σελίδες λιγότερες. Ούτε καν τα εξώφυλλα της σειράς δεν έχει.
×
×
  • Create New...