Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Zerocalcare'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 5 results

  1. Zerocalcare: Ο κορυφαίος Ιταλός δημιουργός κόμικ της εποχής μας Ένα προφίλ και μια μικρή ανάγνωση της βιβλιογραφίας του 38χρονου δημιουργού, με αφορμή τη σειρά που σχεδίασε, έγραψε και σκηνοθέτησε στο Netflix Παντελής Τσομπάνης Ιταλία. Χώρα με μεγάλη παράδοση στην κουζίνα, στα τυριά, τα αλλαντικά και τα ζυμαρικά, στα αλκοολούχα ποτά, στον νεορεαλιστικό κινηματογράφο, στους διαγωνισμούς τραγουδιού και στα εντυπωσιακά σόου, στο θέατρο, τη σύγχρονη φιλοσοφία και τα κόμικς. Ενώ πολλοί πάγκοι με μεταχειρισμένα βιβλία διαθέτουν τευχίδια με κόμικς προηγούμενων δεκαετιών σε χαμηλές τιμές, αυτή τη στιγμή, στα βιβλιοπωλεία της Ιταλίας, εκεί που τοποθετούνται τα graphic novels, τα ράφια καλύπτονται από τις συλλογές μικρών ιστοριών που σχεδίασε ο Τζέροκαλκάρε (Zerocalcare), ίσως ο πιο σημαντικός δημιουργός κόμικ της ιταλικής χερσονήσου τα τελευταία χρόνια. Ξεφυλλίζω μερικές από τις συλλογές του και προσπαθώ να καταλάβω τι γράφει στο οπισθόφυλλο: α) «Τίποτα νεότερο από το μέτωπο της Ρεμπίμπια (Niente di nuovo sul fronte di Rebibbia)», με μικρές ιστορίες που έγραψε από το 2019 μέχρι το 2021 που πραγματεύονται τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των φυλακισμένων στη Ρεμπίμπια, ένα προάστιο βορειοανατολικά της Ρώμης όπου ο Τζέροκαλκάρε μεγάλωσε και ζει, το φαινόμενο της cancel culture και προσωπικές του ιστορίες μέσα στην καραντίνα. β) «Κάθε καταραμένη Δευτέρα στις δύο (Ogni maledetto Lunedi su due)», που αφηγείται το μανιφέστο των millenials που δεν θέλουν να παραδεχτούν πως είναι ενήλικες. γ) το graphic novel “Kobane Calling”, μια αυτοβιογραφία του νεαρού δημιουργού που ταξιδεύει στη Μέση Ανατολή και στην επαρχία της Ροζάβα με μια οργάνωση που υποστηρίζει την αντίσταση των Κούρδων στη Συρία. Αποσπάσματά του δημοσιεύτηκαν στο ανεξάρτητο, ιταλικό περιοδικό Internazionale και στην Ελλάδα, σε τεύχη του βραχύβιου περιοδικόυ κόμικς, Μπλε Κομήτης. Δεν υπάρχει απόδοση των έργων του στα ελληνικά, αλλά η σειρά του Netflix «Κατά μήκος της διακεκομμένης γραμμής (Tear along the dotted line), την οποία σχεδίασε, έγραψε, σκηνοθέτησε και έδωσε την φωνή του στους περισσότερους χαρακτήρες των έξι επεισοδίων, είναι η πιο προσβάσιμη και συναισθηματικά ισχυρή γνωριμία με την πολιτική σάτιρα και τον κόσμο του Τζέροκαλκάρε, στον οποίο τίποτα δεν είναι αρμονικά σχεδιασμένο. Ένας 38χρονος… ασβεστόλιθος Καλκάρε στα ελληνικά σημαίνει ασβεστόλιθος. Ασυνήθιστο ψευδώνυμο επέλεξε ο 38χρονος Μικέλε Ρεκ, αλλά η επιρροή της τηλεόρασης και των διαφημίσεων που διαμόρφωσαν την ποπ κουλτούρα της δεκαετίας του ’90 ήταν καταλυτική στα βιώματά του. Γι’ αυτό και επέλεξε αυτές τις δύο λέξεις που άκουσε σε ένα διαφημιστικό σποτ για να κρύψει την πραγματική του ταυτότητα σε μια συζήτηση στο ίντερνετ. Ήταν 2001, όταν ήταν μαθητής στην τελευταία τάξη του γαλλικού λυκείου που τον έγραψε η Γαλλίδα μητέρα του. Η βία στην σύνοδο της G8 στη Γένοβα και η δολοφονία του 23χρονου Κάρλο Τζουλιάνι άφησε μια τεράστια πληγή στην συλλογική μνήμη της Ιταλίας, αλλά και στον 18χρονο Μικέλε Ρεκ, που με αφορμή τα επεισόδια σχεδίασε τα πρώτα του σκίτσα. Άλλαξε πολλές δουλειές. Από ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας μέχρι δάσκαλος φυσικής κατ’ οίκον. Εμπειρίες που αποτύπωσε σε πολλές ιστορίες με έναν ιδιότυπο σαρκασμό και αστείρευτη αυθεντικότητα. Για να καλύψει το ενοίκιο του σπιτιού του με έναν πιο δημιουργικό τρόπο, αποφάσισε να συμμετάσχει σε φεστιβάλ κόμικς, στα οποία εμβληματικοί εκδοτικοί οίκοι της χώρας και εφημερίδες όπως η La Repubblica αρχίζουν να ανακαλύπτουν το ταλέντο του. Η πρώτη έκδοση των ιστοριών του έγινε το 2011, με τον τίτλο «Η προφητεία του Αρμαντίλο», με πρωταγωνιστή τον ίδιο και ένα πορτοκαλί αρμαντίλο που εκφράζει τις ενοχικές σκέψεις της συνείδησής του που δεν τον αφήνουν ελεύθερο να δημιουργήσει, να αγαπήσει, να σχεδιάσει, να μιλήσει. Αυτές οι ιστορίες, μαζί με μεταγενέστερες, αποτέλεσαν την βάση της σειράς του Netflix που τον περασμένο Οκτώβριο εκτόπισε σε δημοφιλία το «Παιχνίδι του Καλαμαριού». Λοιπές αυτοβιογραφικές ιστορίες δημοσιεύονται στο μπλογκ του, ενώ διακρίνεται απανωτά από λογοτεχνικούς θεσμούς της χώρας. Μια θεματολογία γεμάτη ειλικρίνεια Αν και το μετρό της Ρώμης είναι ένα από τους πιο «ατημέλητους» υπόγειους σιδηροδρόμους της Ευρώπης, έξω από τον σταθμό της Ρεμπίμπια υπάρχει μια τεράστια τοιχογραφία με ένα μαμούθ με αριθμό φυλακισμένου, του οποίου τα οστά βρέθηκαν εκεί στα 80s, να συμβολίζει την περηφάνια όσων αποτελούν μέρος της. «Καλωσορίσατε στην Ρεμπίμπια. Μια φετούλα παραδείσου ανάμεσα στην Τιμπουρτίνα και την Νομεντάνα, γη του μαμούθ, των ρεγιόν, των έρημων σωμάτων και των μεγάλων καρδιών. Εδώ μας λείπουν όλα, δεν χρειαζόμαστε τίποτα», είναι ο υπότιτλος της τοιχογραφίας, η οποία δεν έχει βανδαλιστεί και δεν έχει καταστραφεί από κανέναν κάτοικο. Στα λόγια του Τζέροκαλκάρε υπάρχει ένας έντονος σαρκασμός και μια εμφανής απογοήτευση για τις συνθήκες στις οποίες έχει μεγαλώσει η γενιά του. Η κεντρική ιδέα της σειράς του Netflix αφορά τη διαχείριση του θανάτου μιας παιδικής του φίλης, αλλά ο Ιταλός δημιουργός δεν σκοπεύει να εξιστορήσει το πώς έγινε και το πώς το διαχειρίζεται ο ίδιος, αλλά να παρουσιάσει στιγμιότυπα από τη ζωή του σαν μια ρετροσπεκτίβα, για να φτάσει στο σήμερα. Άβολες στιγμές στην ερωτική του στιγμή, παιδικές αμφιβολίες που προκύπτουν από την ανάγκη του για επιβεβαίωση, εικόνες από την εργασιακή του εμπειρία και την επαφή του με νεαρούς μαθητές, πικρές συνειδητοποιήσεις απεικονίζονται με μια καθόλου επιεική ειλικρίνεια και φανερά υπόγειες πολιτικές αναφορές που κάνουν τους Ιταλούς millenials και τη Gen Z να ταυτίζονται με την ιστορία του. Σε όλες τις δημιουργίες του, η πολιτική δεν μένει ποτέ εκτός πλάνου. Αν θέλει κανείς να κατανοήσει ένα κομμάτι της ιταλικής κοινωνίας και να βρει τα κοινά που την ενώνουν με τη δικιά μας, η φωνή του Τζέροκαλκάρε εκπέμπει δυνατά, αγγίζει πολλούς αναγνώστες και πάντοτε δημιουργεί νέα ερωτήματα για τον ίδιο, αλλά και το προς τα πού πηγαίνει ο καθένας από εμάς. Δεν ξέρω αν πρέπει να μεταφραστεί στα ελληνικά, γιατί όλο και κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό θα ξεφύγει στη διαδικασία, αλλά η σειρά του Netflix είναι μια καλή ευκαιρία για να τον ανακαλύψετε. Ποτέ δεν είναι αργά για μια καλοειπωμένη ιστορία. Πηγή
  2. Τζεροκαλκάρε: Ο Μικέλε Ρεκ από τα κόμικς στο Netflix Τζεροκαλκάρε - Μικέλε Ρεκ: Ο κορυφαίος δημιουργός κόμικς της σύγχρονης ιταλικής σκηνής μιλάει για τη ζωή του, τα βιβλία του και τη συνεργασία του με το Netflix. Όχι πολλά χρόνια πριν –το 2018– μέσα από τις σελίδες του βραχύβιου περιοδικού κόμικς «Μπλε Κομήτης» γνωρίσαμε στην Ελλάδα τον Τζεροκαλκάρε, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Μικέλε Ρεκ (Michele Rech), του διασημότερου αυτή τη στιγμή δημιουργού κόμικς στην Ιταλία. Οι λιγοστές σελίδες από το «Kobane Calling», το κόμικς με το οποίο μας συστήθηκε στα ελληνικά, ήταν αρκετές για να μας θαμπώσουν με τη μαεστρία με την οποία χειρίζεται το χιούμορ, την πολιτική σάτιρα και τα καρέ. Το φθινόπωρο που μας πέρασε κυκλοφόρησε στο Netflix μια μίνι σειρά κινουμένων σχεδίων δημιουργίας του ίδιου, στην οποία χαρίζει τη φωνή του σε όλους τους χαρακτήρες πλην ενός. Στα επτά επεισόδια της σειράς «Κατά μήκος της διακεκομμένης γραμμής» βλέπουμε ένα αντιπροσωπευτικό κράμα από τα πιο αγαπητά κόμικς του Τζεροκαλκάρε, όπου ο ίδιος παλεύει με το πένθος, την εργασιακή επισφάλεια, και ένα τεράστιο αρμαντίλλο «υποδύεται» τη συνείδησή του. H σειρά έκανε πάταγο στην Ιταλία, πράγμα που συμβαίνει και με τα κόμικς του. Βρέθηκε στην πρώτη θέση ξεπερνώντας ακόμα και το «Squid game». Το πρώτο του μεγάλης έκτασης κόμικς, μάλιστα, «Η προφητεία του αρμαντίλο» επανεκδόθηκε στην Ιταλία 24 φορές και έχει πουλήσει μέχρι στιγμής περισσότερα από 150 χιλιάδες αντίτυπα. Λίγο πριν από το τέλος του 2021 κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Polaris το κόμικς του «Στον μακαρίτη Αϊ-Βασίλη», ένα σπαρταριστό αφήγημα όπου μετά τον θάνατο του Αϊ-Βασίλη, ο γιος του –ένας χαραμοφάης, άεργος, «κηφήνας»– αποδεικνύεται περίτρανα ανίκανος να αναλάβει τα ηνία της «Κλάους ΑΕ» που παράγει τα παιχνίδια, τα ξωτικά ξεκινούν απεργία, οι τάρανδοι-διοικητικοί υπάλληλοι είναι απεργοσπάστες, και η πολιτική σάτιρα περνιέται υποδειγματικά μέσα από τα εορταστικά κλισέ. Πώς όμως επιλέγει κανείς τα κόμικς ως μέσο για να εκφραστεί και πώς γίνεται το «πέρασμα» από τα κόμικς στα κινούμενα σχέδια; «Τα απογευματινά κινούμενα σχέδια στην ιταλική τηλεόραση, τα κόμικς και τα ιαπωνικά manga ως έφηβος με έπεισαν ότι θέλω να ζωγραφίζω και να εικονογραφώ. Όταν άρχισα να τριγυρνάω και γενικά να περνάω την ώρα μου στο κοινοτικό κέντρο της Ρώμης, ένα κέντρο όπου οι διάφορες κοινότητες της πόλης μαζεύονται για ομαδικές δραστηριότητες, κοινωνική υποστήριξη, δημόσια ενημέρωση καθώς και άλλους σκοπούς, όλοι συνεισέφεραν με τα ταλέντα τους. Μπορούσα να ζωγραφίσω και αυτό ήταν η αρχή», μου λέει ο Μικέλε σε συνέντευξη που μου παραχώρησε. «Σε ό,τι αφορά τα κινούμενα σχέδια, πάντα ήθελα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε αυτό το μέσο, το θεωρώ συναρπαστικό. Δεν ήμουν σίγουρος ότι θα μπορούσα να το κάνω με επιδέξιο τρόπο, ενώ ταυτόχρονα συνεργάζομαι με την τεράστια ομάδα που απαιτεί μια παραγωγή κινουμένων σχεδίων. Είχα την τύχη να δουλέψω με ανθρώπους που σεβάστηκαν το προσωπικό στιλ και τον τόνο μου. Επίσης, στα κόμικς μου, πάντα ανέφερα τις αγαπημένες μου μουσικές και στο πλαίσιο ενός κινουμένου σχεδίου μπόρεσα να ντύσω τις ιστορίες μου με αυτές τις μουσικές». Ο Τζεροκαλκάρε έχει δημιουργήσει ιστορίες ενηλικίωσης, όπως αυτή που διηγείται στη σειρά του Netflix, πολιτικές ιστορίες, όπως αυτή που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά («Στον μακαρίτη Αϊ-Βασίλη», εκδόσεις Polaris, μετάφραση: Γιάννης Μιχαηλίδης), ενώ η πρώτη του ιστορία (ανέκδοτη στα ελληνικά), «La Nostra Storia alla Sbarra» (γρήγορη μετάφραση: Η ιστορία μας στο μπαρ) είναι μια ιστορία που έγραψε και κυκλοφόρησε για να στηρίξει τον δικαστικό αγώνα 25 νεαρών Ιταλών που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια των αιματηρών διαδηλώσεων κατά της συνάντησης των G8 στη Γένοβα το 2001. Στις διαδηλώσεις κατά τις οποίες η ιταλική αστυνομία άσκησε υπέρμετρη βία εις βάρος διαδηλωτών που εναντιώνονταν στην παγκοσμιοποίηση συμμετείχε και ο Μικέλε. Η μεγαλύτερη δυσκολία στο να διηγείται τέτοιου είδους ιστορίες είναι κατά τα λόγια του ίδιου «το να παραμένεις αξιόπιστος». «Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να είμαι απόλυτα ειλικρινής, και αυτό σημαίνει να είμαι ειλικρινής συγχρόνως με το να είμαι αστείος και με το να είμαι δίκαιος λέγοντας μια ιστορία. Αυτό είναι η μεγαλύτερη πρόκληση». Το «Kobane Calling», το κόμικς μέσα από το οποίο μας συστήθηκε στα ελληνικά (παρότι δεν έχει κυκλοφορήσει ολόκληρο) είναι ένα ρεπορταζιακού τύπου κόμικ το οποίο πραγματεύεται το ταξίδι του Μικέλε στο συριακό Κουρδιστάν και στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πολιορκημένη πόλη Κομπάνι, ανάμεσα στους Κούρδους αριστερούς υπερασπιστές της δημοκρατικής αυτόνομης περιοχής της Ροζάβα, όπου ο λαός πολεμούσε ενάντια στις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, ο Μικέλε έζησε, πολέμησε εθελοντικά στο πλευρό των Κούρδων αυτονομιστών και κατέγραψε σε ένα συναρπαστικό κόμικς όσα έζησε εκεί. Σχετικά με αυτή του την απόφαση μας λέει: «Όταν ήμουν έφηβος, οι ομάδες στις οποίες συνδέθηκα ήταν πολύ κοντά στην ιταλική κουρδική κοινότητα. Ήμασταν εκεί όταν η Ιταλία αρνήθηκε το πολιτικό άσυλο στον Οτσαλάν, και πάντα ένιωθα μια βαθιά συγγένεια με τα δεινά και τον σκοπό τους. Όταν κλήθηκα να δω πώς λειτουργούσαν τα τρία καντόνια της Ροζάβα, κοινωνικά και πολιτικά, δεν μπορούσα να χάσω αυτή την ευκαιρία». «Κατ' αρχάς, αυτό το μέρος του κόσμου δεν είναι ποτέ στις κυρίαρχες ειδήσεις, στη χώρα μου και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Συγχέεται με τις γενικές τρομοκρατικές δραστηριότητες στη Μέση Ανατολή. Και αυτό βοηθά στην ενίσχυση του οράματος που επιβάλλει η Τουρκία, ότι οι Κούρδοι είναι όλοι μια γιγάντια τρομοκρατική ομάδα. Τι κι αν οι Κούρδοι ήταν στρατηγικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στις θετικές επεμβάσεις τους στην ευρύτερη περιοχή στο παρελθόν; Αυτή τη στιγμή συμβαίνουν τόσες πολλές καταχρήσεις που δεν αναφέρονται στις ειδήσεις, που νιώθω περισσότερο από ποτέ ότι είναι απαραίτητο να ρίξουμε φως σε αυτή τη συγκεκριμένη περιοχή του κόσμου, η οποία τα τελευταία χρόνια προσπάθησε να γίνει φάρος ελπίδας για τις δημοκρατίες στην περιοχή». Ο ίδιος μου λέει ότι το να σχεδιάζει και να διηγείται ιστορίες που έχει ζήσει δεν είναι μια στιλιστική επιλογή αλλά το μοναδικό πράγμα για το οποίο είναι ικανός. «Δεν μπορώ να διηγηθώ κάτι που δεν έχω ζήσει. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχω γράψει μια ιστορία με σκοπό να την εικονογραφήσει κάποιος άλλος». «Αναφορικά με την επιτυχία που έχει η σειρά στο Netflix, είμαι ευγνώμων που οι άνθρωποι της παραγωγής δεν ξόδεψαν τα χρήματά τους για να με αφήσουν να το κάνω, αλλά από την κυκλοφορία της σειράς και έπειτα η ζωή μου έχει γίνει πολύ δύσκολη. Είναι τόσα πολλά τα μηνύματα, τα αιτήματα και οι προωθητικές ανάγκες της σειράς. Απλά σκοτώστε με απαλά, που λέει και το τραγούδι». Η σειρά προκάλεσε ένα μίνι-σκάνδαλο στην Τουρκία, με την εφημερίδα «Σαμπάχ» να κατακρίνει την εμφάνιση (ως κάμεο) της σημαίας του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, γνωστού και ως ΡΚΚ, στη σειρά. «Η σημαία που σήκωσε αντιδράσεις στην Τουρκία είναι το σύμβολο του YPG (“Μονάδες Προστασίας του Λαού”, δηλαδή μιας κουρδικής πολιτοφυλακής της Συρίας), και για μένα αντιπροσωπεύει τα διακριτικά εκείνων που υπερασπίστηκαν τα δικαιώματα του λαού τους και των γυναικών ιδιαίτερα, καθώς η Συρία δεχόταν έφοδο από το Ισλαμικό Κράτος. Εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους πολεμώντας ενάντια στον ισλαμικό φονταμενταλισμό». Σχετικά με την απεικόνιση των προσωπικών του βιωμάτων και σκέψεων στο χαρτί και στην οθόνη και τη συνακόλουθη σύνδεση του κόσμου με αυτά, μου εξομολογείται ότι εξακολουθεί να νιώθει αμήχανα και να εντυπωσιάζεται με την ανταπόκριση που δέχεται η δουλειά του. «Αρχικά, οι ιστορίες μου είναι προσωπικές, αλλά διαλέγω αυστηρά τι θα εκθέσω και τι όχι. Δεν είναι μια άσκηση πλήρους αποκάλυψης για μένα. Αυτό που δεν σταματά να με εκπλήσσει όμως είναι η ανταπόκριση του κόσμου, το πώς μια τόσο περίεργη και δυσλειτουργική ζωή σαν τη δική μου δημιουργεί τέτοια ταύτιση στον κόσμο. Νόμιζα ότι κανείς δεν θα νοιαζόταν για τα πράγματα που σκέφτομαι και με ενοχλούν. Φαίνεται τελικά πως υπάρχουν περισσότεροι "σπασμένοι" και απογοητευμένοι άνθρωποι απ’ ό,τι πίστευα». Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως τόσο στον «Μακαρίτη Αϊ-Βασίλη», στη σειρά ή στα υπόλοιπα κόμικς του, παρά το γεγονός ότι η ιστορία και η πλοκή είναι εντελώς χιουμοριστικές, εισάγει underground ή απροκάλυπτα πολιτικές και κοινωνικές ανησυχίες ή ιδέες του. Και είναι κάτι που, όπως μου λέει, το προσπαθεί αρκετά. «Στον "Μακαρίτη Αϊ-Βασίλη" μίλησα ουσιαστικά για τους αγώνες των εργατών στην Ιταλία από τη δεκαετία του εβδομήντα, ακόμη και στα χρόνια της τρομοκρατίας, που προσφέρεται με τη μορφή της κωμωδίας και της σάτιρας για την εργασιακή εκμετάλλευση. Ήθελα να κοροϊδέψω τους φίλους μου, που είναι γονείς, με ένα πιο "αληθινό" παραμύθι για τις γιορτινές τους μέρες. Αντί γι’ αυτό, κατέληξα να ανοίξω ξανά παλιές πολιτικές πληγές. Αυτό που με τρέλανε όταν πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο ήταν ότι πολλοί μού είπαν στα social media: "Είσαι ξεπουλημένος! Κάνεις παιδικά βιβλία για να βγάλεις περισσότερα χρήματα, τώρα!" και ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαν διαβάσει, ούτε καν ξεφυλλίσει, το βιβλίο». Πηγή (αν ακολουθήσετε το λινκ, θα δείτε και πολλά σχέδια του δημιουργού)
  3. Δύο μόλις μήνες πριν τα Χριστούγεννα, ανακοινώνεται ότι ο Άη Βασίλης, ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρείας Κλάους, φεύγει από την ζωή. Άξαφνα, το μέλλον της εταιρείας μοιάζει δυσοίωνο. Τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο και η ήδη εύθραυστη οικονομική κατάσταση της επιχείρησης χειροτερεύει. Οι μαζικές απολύσεις ξωτικών θα είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι Glühwein (χο χο χο) και θα οδηγήσει σε καταστάσεις πρωτόγνωρης βίας. Ή και όχι τόσο πρωτόγνωρης... Μάθαμε τον Zerocalcare από το Kobane Calling, που δημοσιεύτηκε μερικώς στον Μπλε Κομήτη. Τώρα η Polaris, εν μέσω εορταστικής περιόδου, βγάζει ένα άλλο κόμικ του. Το A Babbo morto, όπως είναι ο αρχικός του τίτλος, κυκλοφόρησε στην Ιταλία τον Νοέμβρη του 2020 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Λογικό, καθότι ο Zerocalcare είναι ίσως η πιο σημαντική φυσιογνωμία των ιταλικών κόμικς στις μέρες μας. Ο Zerocalcare, λοιπόν, εμπνέεται από τον θρύλο του Αγίου Βασίλη και άλλες χριστουγεννιάτικες (ιταλικές κυρίως) παραδόσεις για να διηγηθεί μια χιουμοριστική ιστορία. Δεν μένει όμως μόνο στον χαβαλέ, αλλά κάνει σάτιρα υψηλού επιπέδου Αγγίζει θέματα άκρως επίκαιρα, μεταξύ των οποίων η ασυδοσία των πολυεθνικών, η αστυνομική βία και το προσφυγικό. Τσιγκλάει την παραδοσιακή μορφή των κόμικς, καθώς οι κλασικού τύπου σελίδες εναλλάσσονται με μονοσέλιδα που θυμίζουν παιδικά βιβλία παραμυθιών. Οι μεν μοιάζουν με ντοκιμαντέρ, οι δε με τίτλους ειδήσεων και προσφέρουν στον αναγνώστη λεπτομέρειες για τους χαρακτήρες, όπως τον ύποπτο κύριο Πασχάλη Κουνέλη και τον άσωτο υιό του εκλιπόντος. Με μια πρώτη ματιά μπορεί να φανεί μικρό, αλλά είναι αρκούντως χορταστικό. Με κέρδισε από την πρώτη σελίδα και τελειώνοντας, αναφώνησα με υψωμένη την γροθιά: Ένα είναι το σύνθημα που όλους μας ενώνει: τάρανδοι, γουρούνια, δολοφόνοι! Υ.Γ.: Μπορείτε να δείτε ένα δείγμα της ελληνικής έκδοσης εδώ χάμου.
  4. Ο Zerocalcare είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της σύγχρονης ιταλικής σκηνής, γνωστός (τουλάχιστον εκτός της χώρας του) για το Kobane Calling, ένα κόμικ-ταξίδι στην δοκιμαζόμενη Συρία. Πριν από αυτό, όμως, είχε δημιουργήσει κόμικς εξίσου αξιόλογα. Ένα από αυτά είναι το Tentacles at my Throat ή, στα ιταλικά, Un Polpo alla Gola. Το ξεκίνησα νομίζοντας ότι είναι μια περιπέτεια ενηλικίωσης με στοιχεία του φανταστικού. Λάθος, εν μέρει, γιατί όντως είναι μια ιστορία ενηλικίωσης. Πρόκειται, όμως, για ένα αυτοβιογραφικό κόμικ; Μάλλον ναι, ωστόσο δεν γνωρίζω τι ποσοστό όσων διάβασα στις σχεδόν 200 σελίδες συνέβη πραγματικά και τι όχι. Όπως κι αν έχει, ο Zerocalcare μας διηγείται μια ιστορία που έχει τις ρίζες της στα παιδικά του χρόνια. Τότε που η φαντασία οργίαζε και κάθε σχολικό διάλειμμα μπορούσε να μετατραπεί σε περιπέτεια. Που το Καλό και το Κακό αντιπροσωπεύονταν από τον He-Man και τον Darth Vader αντίστοιχα (ε, και μεταξύ μας, ποιος δεν θα πειθόταν από την επιβλητική φωνή του Σιθ;). Που η άρνηση ήταν η λύση σε κάθε κατηγορία των μεγάλων. Ναι, αλλά ποια είναι τέλος πάντων η ιστορία; Θα προτιμήσω να μην γράψω κάτι για την πλοκή και φυσικά ούτε για τα πλοκάμια του τίτλου. Από τα πρώτα κιόλας καρέ, καταλαβαίνει κανείς ότι ο Zerocalcare έχει αυτό το κάτι. Δεν είναι το σχέδιο. Το οποίο, ναι μεν είναι ζωηρό και ταιριαστό, αλλά όχι ραφιναρισμένο. Ούτε η ιστορία αυτή καθαυτή, που είναι αναμφίβολα ενδιαφέρουσα. Είναι ο (γρήγορος αλλά όχι κουραστικός) ρυθμός, η αφήγηση (που σε ρουφάει αμέσως), το (ενήλικα παιδικό) χιούμορ και οι (πανέξυπνοι) συμβολισμοί. Θεωρώ ότι το Tentacles at my Throat ανήκει σε μια κατηγορία κόμικς τα οποία, παρότι δεν θα χαρακτηρίζονταν εύκολα ως αριστουργήματα, είναι εξαιρετικά πολυεπίπεδα και σου προκαλούν έντονα συναισθήματα. Αν αυτοαποκαλείστε εραστές της 9ης τέχνης, διαβάστε το. Αν δεν είστε τόσο φαντασμένοι και απλώς σας αρέσουν τα αυτοβιογραφικά/slice-of-life κόμικς με καρτουνίστικο σκίτσο, ε τότε το Tentacles at my Throat είναι για εσάς. Μερικά milestones του κόμικ: Κυκλοφόρησε στα ιταλικά το 2012, από την BAO Publishing. Οι δύο πρώτες εκδόσεις (συνολικά πάνω από 10.000 αντίτυπα) ξεπούλησαν από προπαραγγελίες! Το 2013 κέρδισε το Βραβείο Attilio Micheluzzi Καλύτερου Κόμικ. Μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Europe Comics το 2018. Παρουσιάστηκε στο comicstreet.gr
  5. Από τη Ρεμπίμπια στο Netflix… Ο κορυφαίος δημιουργός κόμικς της σύγχρονης ιταλικής σκηνής, Τζεροκαλκάρε, έκανε πρόσφατα το ντεμπούτο του στη μεγάλη πλατφόρμα streaming κατακτώντας σε ελάχιστο χρόνο την κορυφή των ιταλικών τάσεων, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά πως αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο καλλιτεχνικό φαινόμενο. Πριν από δύο χρόνια (27/7/2019) είχαμε μιλήσει για το σύγχρονο φαινόμενο της ιταλικής σκηνής κόμικς που ακούει στο όνομα Τζεροκαλκάρε. Ο 38χρονος δημιουργός έχει καταφέρει να ξεχωρίσει σε τέτοιο βαθμό συγκριτικά με τους ομότεχνους της γενιάς του, ώστε πλέον να θεωρείται συνώνυμο του σύγχρονου ιταλικού κόμικς. Και όχι άδικα. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα με μακρά παράδοση στην 9η Τέχνη που συντηρεί μία από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές αγορές κόμικς, η επιτυχία του Τζεροκαλκάρε μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο εντυπωσιακή. Αφορμώμενος κατά βάση από προσωπικά βιώματα, τα εν πολλοίς αυτοαναφορικά έργα του Τζεροκαλκάρε δεν εξωραΐζουν τις καταστάσεις, τους ήρωες και τις αδυναμίες τους. Αντίθετα, τις φέρνουν σε πρώτο πλάνο, τις γιγαντώνουν μέσω μιας καυστικής υπερβολής, για να τις διακωμωδήσουν και να οδηγήσουν τον ίδιο, αλλά και όσους ταυτίζονται μαζί του, στην αποδοχή και την απενοχοποίηση. Η γενιά του αρνείται να συνειδητοποιήσει ότι πέρασε τα 30 και αναζητά διαρκώς καταφύγιο στο παρελθόν, κυρίως της δεκαετίας του ’90, με μια έντονα μελαγχολική και νοσταλγική διάθεση. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα συστατικά της πολυδιάστατης επιτυχίας του, σε συνδυασμό με διαρκείς κοινωνικοπολιτικές αναφορές που, αντί να επιβαρύνουν την πλοκή, αντίθετα εντάσσονται αρμονικά στο έργο του. Χωρίς να κάνει αμιγώς πολιτική σάτιρα, εκφράζει τις –κατά βάση προοδευτικές– απόψεις του για το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι διακριτικά αλλά ταυτόχρονα εμφατικά, με μια αφοπλιστική αμεσότητα που αναδεικνύει την αναπόδραστη διασύνδεσή τους με τα προσωπικά βιώματα του καθενός. Την ίδια συνταγή ακολουθεί και η πρόσφατη σειρά κινουμένων σχεδίων, της οποίας υπογράφει το σενάριο και τη σκηνοθεσία, που κυκλοφόρησε στις 17 Νοεμβρίου 2021 στην πλατφόρμα του Netflix. Με τίτλο «Κατά μήκος της διακεκομμένης γραμμής» (Strappare lungo i bordi ή Tear Across The Dotted Line), η σειρά αποτελείται από έξι εικοσάλεπτα επεισόδια δυσδιάστατου σχεδίου. Η πρόταση ήρθε μετά την πρώτη σειρά κινουμένων σχεδίων που φιλοτέχνησε, με οκτώ επεισόδια μικρού μήκους, για το πρόγραμμα Propaganda Live στο ιταλικό κανάλι LA7, κατά τη διάρκεια της καραντίνας του 2020, με τίτλο «Rebibbia Quarantine». Η Ρεμπίμπια, περιοχή στα βορειοανατολικά της Ρώμης όπου μεγάλωσε και ζει, παίζει καθοριστικό ρόλο στο έργο του Τζεροκαλκάρε, αφού συνήθως αποτελεί το παρασκήνιο επί του οποίου εκτυλίσσεται κάθε φορά η πλοκή. Έτσι και στη «Διακεκομμένη Γραμμή» ο Τζεροκαλκάρε αναπτύσσει, με το καθιερωμένο δημιουργικό οπλοστάσιο της αυτοαναφορικότητας και της νοσταλγίας, μια βαθιά ενδοσκόπηση που ακουμπάει στον μέσο θεατή, αφού τον προσεγγίζει με γνώριμους προβληματισμούς και αναφορές. Με κεντρικό όχημα την αφήγηση ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, θίγει μια σειρά ζητημάτων που είναι κυρίαρχα στη γενιά του, με σημαντικότερο την αυτοεκπλήρωση. Ο ταχύτατος ρυθμός και η έντονη αποσπασματικότητα που σε χαώνουν ευχάριστα, αλλά και η πληθώρα γνώριμων αναφορών, σε συνδυασμό με βιτριολικό χιούμορ που τσακίζει, είναι τα στοιχεία που διαμορφώνουν το ιδιαίτερο ύφος του δημιουργού, καθώς κάνει τα πρώτα του βήματα στο νέο μέσο της μικρής οθόνης δίνοντας πνοή στις χάρτινες δημιουργίες του. Πηγή
×
×
  • Create New...