Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Wonder Woman'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Ογδόντα χρόνια από τη «γέννηση» της πρώτης φεμινίστριας υπερηρωίδας Γιάννης Αντωνόπουλος (John Antono) Με αφορμή την κεντρική έκθεση του φετινού Comicdom Con Athens στην Ελληνοαμερικανική Ενωση, μια αναδρομή στις απαρχές του μύθου της Wonder Woman Τιμώμενη υπερηρωίδα της φετινής κεντρικής έκθεσης του Comicdom Con Athens, η Wonder Woman. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά: φέτος συμπληρώθηκαν ογδόντα χρόνια από τις πρώτες εμφανίσεις της εμβληματικής Αμαζόνας στα τεύχη #08 του All-Star Comics (Δεκέμβριος 1941) και #01 του Sensation Comics (Ιανουάριος 1942). Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε τόσο θερμή, ώστε σύντομα (Ιούνιος 1942) να αποκτήσει δικό της κόμικς με τον ομώνυμο τίτλο. Δημιουργημένη από τον ψυχολόγο William Moulton Marston (1893-1947), η Wonder Woman αποτελεί τον πρώτο γυναικείο υπερηρωικό χαρακτήρα της DC, μετά τον Superman, τον Batman και μια πληθώρα άλλων ανδρών υπερηρώων (Hawkman, The Flash, Captain America, Green Lantern κ.ά.), αλλά και την αδιαμφισβήτητα πρώτη φεμινίστρια ηρωίδα της 9ης Τέχνης. Η μακροβιότητά της και η περίοπτη θέση που κατέχει μέχρι σήμερα η μορφή της στην ποπ κουλτούρα, είναι ενδεικτικά της επιτυχίας της, αλλά και της έμπνευσης που συνεχίζουν να προκαλούν οι περιπέτειές της. Το ιστορικό εξώφυλλο του τεύχους 1 του «Sensation Comics» (Ιανουάριος 1942) με την πρώτη εμφάνιση της ηρωίδας Η πραγματική ιστορία πίσω από τη δημιουργία της Wonder Woman είναι εφάμιλλη του μύθου της. Και αυτό γιατί ο «πατέρας» της υπήρξε μια περίπτωση ακαδημαϊκού με προχωρημένες για την εποχή του ιδέες. Έχοντας εκπονήσει το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και με πλούσια ακαδημαϊκή καριέρα σε Πανεπιστήμια όπως τα Ράντκλιφ, Ταφτς, Κολούμπια, Νέας Υόρκης, Τέξας, Νότιας Καλιφόρνιας, ο Marston εισήλθε στη βιομηχανία των κόμικς σε ηλικία σαράντα οκτώ ετών με το ψευδώνυμο Charles Moulton, όντας ήδη διακεκριμένος ψυχολόγος. Επίσης ήταν σύμβουλος του γυναικείου περιοδικού Family Circle της DC Comics και διευθυντής της εταιρείας Universal Studios στο Χόλιγουντ. Το πιο σημαντικό δεδομένο, ωστόσο, είναι ότι υπήρξε ο εφευρέτης μιας συσκευής μέτρησης της πίεσης του αίματος, της πρώτης μορφής ανιχνευτή ψέματος, που αργότερα θα χρησιμοποιούνταν στο τεστ αλήθειας. Αρχικά ως γραμματέας της Justice League Society (της πρώτης ομάδας υπερηρώων που είχε κάνει το ντεμπούτο της τον χειμώνα του 1940) και στη συνέχεια ως αυτόνομη πρωταγωνίστρια, η Wonder Woman φιλοδοξούσε να εξελιχθεί σε σύμβολο γυναικείας ενδυνάμωσης, ένα θηλυκό αντίβαρο του Superman, στοχεύοντας ευθύς εξαρχής στο γυναικείο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα, όμως, εξαιτίας του απροκάλυπτου ερωτισμού της, κέρδισε αμέσως τα αγόρια. Τελικά κατάφερε να κατακτήσει το ανδρικό κοινό σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι πωλήσεις της ανάμεσα στους άρρενες αναγνώστες ξεπέρασαν και αυτές του Superman και του Batman. Ο William Marston διεξάγει ένα πείραμα, ενώ η βοηθός και ερωμένη του Olive Bryne κρατάει σημειώσεις Για το «χτίσιμο» του σύμπαντος της πιο αναγνωρίσιμης υπερηρωίδας των κόμικς, ο Marston άντλησε την έμπνευσή του από την αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία: η Diana Prince, η μετέπειτα γνωστή ως Wonder Woman, είναι η κόρη της βασίλισσας Ιππολύτης. Κατάγεται από το «αχαρτογράφητο» Νησί του Παραδείσου, κάπου στο Τρίγωνο των Βερμούδων, τη μυστική πατρίδα των ειρηνικού έθνους των Αμαζόνων του 20ού αιώνα, έναν τόπο που αποτελεί «άβατο» για τους άντρες. Η αναπάντεχη συνάντησή της με τον γοητευτικό Αμερικανό αεροπόρο Steve Trevor, του οποίου το ανιχνευτικό αεροπλάνο έπεσε στο νησί της, θα είναι η αφορμή που θα «εισαγάγει» την Diana στην εποχή των αναγνωστ(ρι)ών της, και συγκεκριμένα στις ΗΠΑ της περιόδου οι οποίες, μετά την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, είχαν εισέλθει επίσημα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εχοντας τη σύμφωνη γνώμη της θεάς Αφροδίτης και της θεάς Αθηνάς, η Diana ακολουθεί τον Trevor στη χώρα του για να βοηθήσει τον αμερικανικό λαό, και ιδίως τις Αμερικανίδες, και να οδηγήσει τους στρατιώτες στον πόλεμο κατά των ναζί και των Ιαπώνων. Η εντυπωσιακή Wonder Woman, λευκή νεαρή γυναίκα με ασυναγώνιστη σωματική ρώμη και μια χρυσή τιάρα με κόκκινο αστέρι να στεφανώνει τα σκούρα μπλε μαλλιά της, γίνεται σύμβολο του αμερικανικού πατριωτισμού ενάντια στην κακόβουλη επιβουλή του Άξονα. Μπόουλινγκ με τα κεφάλια των ηγετών του Αξονα (Χίτλερ, Χιροχίτο, Μουσολίνι) ως κορίνες (Ιανουάριος 1943). Μοναδικά της όπλα η στολή της, στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας, ο μαγικός κορσές, τα ασημένια της μπρασελέ (εμπνευσμένα, καθώς φαίνεται, από τα ινδιάνικα μπρασελέ που φορούσε στα χέρια της η βοηθός και ερωμένη του Marston, Olive Byrne) και το χρυσό λάσο της. Ειδικά ως προς το τελευταίο, είναι προφανής η σύνδεση με τη μηχανή του ανιχνευτή ψέματος του Marston, μια και όποιος πιάνεται από αυτό αναγκάζεται να αποκαλύπτει τα κίνητρά του και τις πιο ενδόμυχες σκέψεις του και να την υπακούει. Ως γέννημα-θρέμμα μιας εποχής κατά την οποία η αμερικανική κοινωνία βίωνε ένα πρωτοφανές αίσθημα συσπείρωσης, κοινωνικής αλληλεγγύης και ομοψυχίας για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της ελευθερίας, η Wonder Woman ταυτίστηκε με τα εκατομμύρια των γυναικών (μητέρων, συζύγων, αδελφών των στρατευμένων ανδρών) που εντάχθηκαν σε διάφορα πόστα στην πολεμική βιομηχανία. Παράλληλα, η χάρτινη δράση της τόνιζε εμφατικά τον ρόλο των ΗΠΑ ως «τελευταίου οχυρού» των ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες, απέναντι σε εχθρούς που, εκτός όλων των άλλων, εκπροσωπούσαν ιδεολογικά την πατριαρχία, την ανδρική ισχύ και την αρσενική επιβολή επί των γυναικών. Η αξιοσημείωτα προοδευτική -για την εποχή της- θεωρία του Marston σχετικά με τη γυναικεία φύση ως συνδεδεμένης με την τρυφερότητα και την αγάπη, τον ώθησε να οραματιστεί μια υπερηρωίδα που θα αποτελούσε την εναλλακτική λύση στη διάχυτη «αρρενωπή» βία των ανδροκεντρικών κόμικς. Η εικόνα των ανδρών στις πρώτες ιστορίες δεν είναι ιδιαίτερα τιμητική, καθώς αυτοί παρουσιάζονται είτε ως μισογύνηδες (όπως ο κακός «Dr. Psycho»), είτε, σε μια πλήρη αντιστροφή των κυρίαρχων ακόμη και ως σήμερα στερεοτύπων, ως αδύναμα πλάσματα που μπλέκουν σε διάφορες καταστάσεις και έχουν ανάγκη κάποιον να τους σώσει. Η Wonder Woman χρησιμοποιεί την υπερηρωική της δύναμη όχι για να προκαλέσει τον όλεθρο και τον θάνατο, αλλά για να τα ανακόψει. Προτεραιότητά της είναι η αναμόρφωση και όχι η τιμωρία των εγκληματιών. Μήνυμα γυναικείας χειραφέτησης από το 1972 Ο θάνατος του Marston το 1947 δεν ανέστειλε τη δράση της δημοφιλούς ηρωίδας, καθώς στη συγγραφή τον διαδέχτηκε ο Robert Kanigher. Ωστόσο η αρχική της αίγλη χάθηκε, εν μέρει λόγω και της ραγδαίας πτώσης της δημοτικότητας των κόμικς κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Από τότε μέχρι σήμερα η Aμαζόνα έχει προσλάβει στην εκάστοτε εποχή ποικίλα χαρακτηριστικά (φεμινίστρια, υπόδειγμα αρχαιοελληνικής αρετής και αντικείμενο αμφιφυλόφιλης φαντασίωσης), έχει μεταφερθεί στη μικρή οθόνη (1974: Cathy Lee Crosby, 1975: Lynda Carter, 2011: Andrianne Palicki), αλλά και στη μεγάλη (με την Gal Gadot να την υποδύεται στις πρόσφατες κινηματογραφικές αναβιώσεις του μύθου της από το 2016 με ιδιαίτερη επιτυχία). Ένα μέρος της εξέλιξης αυτού του 80χρονου θρύλου της DC Comics έχουμε την ευκαιρία να δούμε μέχρι αύριο στην Ελληνοαμερικανική Ενωση, μέσα από κόμικς, αντικείμενα και πρωτότυπες εικονογραφήσεις, στην έκθεση που πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Cartoon Art Museum του Σαν Φρανσίσκο και σε επιμέλεια Andrew Farago και Λήδας Τσενέ. Πηγή
  2. Athens Comicdom 2022: Επιμελητές και καλλιτέχνες μιλούν για τον "Θρύλο της Wonder Woman" Με το φετινό Athens Comicdom να πλησιάζει, μιλάμε στους διοργανωτές και συμμετέχοντες καλλιτέχνες της έκθεσης αφιερωμένης στην ιστορική υπερηρωίδα της DC και επανεξετάζουμε τη σημασία ενός queer χαρακτήρα και ταυτόχρονα πρότυπο φεμινισμού υπό σημερινά δεδομένα. ΓΡΑΦΕΙ: ΕΙΡΗΝΗ ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗ All DC Comics characters and images are © & ™ DC Comics. All Rights Reserved. 80 χρόνια κλείνει η θρυλική σουπερηρωίδα Wonder Woman από την πρώτη της εμφάνιση και το Athens Comicdom CON 2022, που διεξάγεται από 15 έως 17 Απριλίου στην πλατεία Κλαυθμώνος και τον χώρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, την τιμάει με μία κεντρική διεθνής έκθεση. Το φετινό φεστιβάλ είναι υβριδικό, με καταστήματα κόμιξ, εκδοτικούς οίκους και πάνω από 100 δημιουργούς κόμιξ να περιμένουν το κοινό με merchandise και πολυαναμενόμενες νέες αλλά και παλαιότερες κλασικές εκδόσεις. Οι εκδηλώσεις του Athens Comicdom ξεκινούν απόψε στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, με την Τελετή Απονομής των Ελληνικών Βραβείων Κόμικς. "Ο Θρύλος της Wonder Woman" πραγματοποιείται σε συνεργασία με Cartoon Art Museum του Σαν Φρανσίσκο και πλαισιώνεται από την παρουσίαση του Andrew Farago, επιμελητή του Cartoon Art Museum, την πρώτη πανελλαδική προβολή του ντοκιμαντέρ "Wonder Women - The Untold Story of American Superheroines, ένα παιδικό πρόγραμμα και το live sketch event "80 Χρόνια Wonder Woman". All DC Comics characters and images are © & ™ DC Comics. All Rights Reserved. Wonder Woman - Trina Robbins Ποια είναι όμως, η Wonder Woman; Η Αμαζόνα συστήθηκε για πρώτη φορά στο κοινό τον Οκτώβριο του 1941, με το όγδοο τεύχος των All Star Comics. Αν και αρχικά εμφανίστηκε ως "Suprema, the Wonder Woman", τελικά της αποδόθηκε η πλέον γνωστή ονομασία (αν και πολλοί την ξέρουν κι ως Πριγκίπισσα Diana της Θεμίσκυρα, από το μυθικό νησί των Αμαζόνων) και η ηρωίδα συνέχισε τις περιπέτειές της στην ανθολογία "Sensation Comics", τον Γενάρη του 1942. Ο δημιουργός της και ψυχολόγος Γουίλιαμ Μόλτον Μάρστον, του οποίου η ίσως ανορθόδοξη για πολλούς ζωή και η έμπνευση για τον διάσημο χαρακτήρα αναλύεται στην ταινία "Ο Καθηγητής Μάρστον και η Wonder Woman" (2017), παραδέχτηκε ότι η ιδέα για μία γυναίκα σουπερήρωα οφείλεται στη σύζυγό του. Ο Μάρστον ήθελε να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα που θα πολεμάει το κακό όχι "με γροθιές ή υπερδυνάμεις, αλλά μέσω της αγάπης". Η σύζυγός του πρότεινε να γράψει για μια γυναίκα, εφόσον στις αρχές του ’40 οι ιστορίες κόμιξ κυριαρχούνταν από ανδροκρατούμενες αφηγήσεις. Σε μια συνέντευξή του το 1943, ο Μάρστον έγραψε ότι αν τα θηλυκά αρχέτυπα δεν αντιπροσωπεύονται με δυναμισμό, τότε είναι λογικό τα νεαρά κορίτσια να μη θέλουν να ταυτιστούν με αυτά. Αυτό που ήθελε να επιτύχει ο καλλιτέχνης ήταν να συνδυάσει τη γοητεία της γυναίκας με τον δυναμισμό των σουπερηρώων όπως του Σούπερμαν και του Μπάτμαν, προωθώντας έτσι την ισότητα ανάμεσα στα φύλα. All DC Comics characters and images are © & ™ DC Comics. All Rights Reserved. Λίντα Κάρτερ Η απήχηση της Wonder Woman στο κοινό ενισχύθηκε χάρη στην ομότιτλη τηλεοπτική σειρά του 1975 με πρωταγωνίστρια την χαρισματική Λίντα Κάρτερ και ακολούθησαν διάφορες εκδοχές της ηρωίδας σε μικρή και μεγάλη οθόνη, με τη Γκαλ Γκαντότ να ενσαρκώνει πλέον τον ρόλο της Αμαζόνας στις κινηματογραφικές παραγωγές της Warner Brothers. 80 χρόνια αργότερα, η ηρωίδα εξακολουθεί να εμπνέει μικρούς και μεγάλους ως αρχέτυπο φεμινισμού, μία γυναίκα που καταρρίπτει φυλετικά στερεότυπα και αντιτίθεται στις πατριαρχικές νόρμες. Το 2016, ο δημιουργός των κόμιξ "Rebirth" Γκρεγκ Ρούκα επιβεβαίωσε ότι στη σειρά η Wonder Woman αναγνωρίζεται ως bisexual χαρακτήρας. Αν και από τη γέννησή της θεωρούταν ένα queer icon, η αναγνώριση της σεξουαλικής της ταυτότητας από εκπροσώπους της DC Comics αποτελεί ένα μεγάλο βήμα όχι μόνο για την αποδοχή της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και ειδικά των bisexual γυναικών, αλλά και της προώθησης της διαφορετικότητας και των γυναικείων δικαιωμάτων. Οι επιμελητές της έκθεσης του Athens Comicdom CON 2022, Andrew Farago και Λήδα Τσενέ και οι εικονογράφοι Αγγελική Σαλαμαλίκη, Δανάη Κηλαηδόνη (Dani) και Ντέννις Γιατράς μας μίλησαν για τη δική τους οπτική γύρω από τον χαρακτήρα και τις διάφορες απεικονίσεις του από τη δημιουργία του έως σήμερα. Σε μια εποχή που οι συζητήσεις γύρω από τον φεμινισμό και την queer ταυτότητα βρίσκονται στο επίκεντρο, πώς πιστεύετε ότι ο χαρακτήρας της Wonder Woman εκφράζει αυτές τις έννοιες; Τι μπορεί να σημαίνει για εσάς και το κοινό η παρουσία μιας bisexual σουπερηρωίδας στη σημερινή εποχή; Αγγελική Σαλαμαλίκη: Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε στο πρόσωπο της Wonder Woman μια ηρωίδα που μπορεί να απευθύνεται σε ποικιλόμορφο κοινό. Έχει ευαισθησία και δυναμισμό, και αυτό είναι δύσκολο να αποδοθεί κυρίως σεναριακά, αλλά και ως έναν βαθμό σχεδιαστικά. Μιας και η Wonder Woman βασίστηκε σε μια πραγματική γυναίκα που ήταν σύντροφος των δημιουργών, βλέπουμε πόσο καλά μπορεί να λειτουργεί και το βιογραφικό στοιχείο στη δημιουργία ενός χαρακτήρα. Αν λάβουμε υπόψιν μας ότι μιλάμε για έναν φανταστικό κόσμο, αυτό δίνει μία ευκαιρία στον αναγνώστη να σκεφτεί με πιο ανοιχτό μυαλό κάποιες έννοιες που στη δική μας κοινωνία και με βάση τα δικά μας στερεότυπα, θα ήταν πιο δύσκολο να τις αναγνωρίσουμε και να τις αποδεχτούμε. Κυρίως οι προηγούμενες γενιές. Αγγελική Σαλαμαλίκη Δανάη Κηλαηδόνη (Dani): Η Wonder Woman πάντα στα μάτια μου συμβόλιζε τη δικαιοσύνη, τη δύναμη και την υπεροχή μέσα από την κατανόηση και την αγάπη, αξίες οι οποίες είναι συνδεδεμένες με τον φεμινισμό και την queer ταυτότητα. Όπως σε όλες τις βιομηχανίες, έτσι και στο entertainment industry είναι πολύ σημαντικό να εκπροσωπεύονται και να παρουσιάζονται όσο το δυνατόν περισσότερες ομάδες ανθρώπων. Οπότε, και το ότι η Diana είναι bisexual συμβάλλει στην ποικιλία ιστοριών που μπορούμε να διαβάσουμε και να γνωρίσουμε κάποιες κοινωνικές ομάδες καλύτερα. Ντέννις Γιατράς: H Wonder Woman από τη σύλληψή της αποτελούσε μια απάντηση στον ανδροκρατούμενο τότε κόσμο των κόμικς. Ειδικά σε εποχές κοινωνικών αλλαγών, ανάλογα με τον συγγραφέα που την είχε αναλάβει, ο χαρακτήρας συχνά εξέφραζε ιδέες του φεμινιστικού κινήματος, παρουσιάζοντας μια ενεργητική πρωταγωνίστρια, που συνεργαζόταν αρμονικά με άλλες γυναίκες και δεν ερχόταν σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τους άνδρες "συναδέλφους” της μέσα στις ίδιες της τις ιστορίες. Σχετικά με το σήμερα, η συμμετοχή του χαρακτήρα στο κινηματογραφικό σύμπαν της DC ήταν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση για το Χόλιγουντ, καθώς το studio επέλεξε γυναίκα σκηνοθέτη για τις ταινίες της Wonder Woman στο πρόσωπο της Πάτι Τζένκινς. Βεβαίως, η διαχείριση της ηρωίδας σχετικά με τον τρόπο που παρουσιάζει τις γυναίκες δεν ήταν πάντα θετικός, ξεσηκώνοντας μάλιστα θύελλες αντιδράσεων από εκπροσώπους του φεμινιστικού κινήματος κατά καιρούς. Δεν θα ήθελα επ’ ουδενί να τα παρουσιάσω όλα ρόδινα, περιθώρια βελτίωσης πάντα θα υπάρχουν. Πιστεύω ότι η παρουσία μιας bisexual πρωταγωνίστριας είναι πολύ επιθυμητή και απαραίτητη, κυρίως επειδή συχνά βλέπουμε LGBTQ+ χαρακτήρες να είναι δευτεραγωνιστές στην καλύτερη των περιπτώσεων. Επίσης, η προβολή bi προτύπων μέσα στα media βοηθά και στην καταπολέμηση του διαβόητου "bi erasure", ένα πρόβλημα που πολλά αμφιφυλόφιλα άτομα καλούνται να αντιμετωπίσουν, ακόμα κι από την ίδια την LGBTQ+ κοινότητα. Παρόλα αυτά έχω παρατηρήσει ότι η σεξουαλική ταυτότητα της Wonder Woman μέχρι πολύ πρόσφατα δεν είχε επιβεβαιωθεί από τον εκδοτικό, παρά είχε περιοριστεί μόνο σε υπαινιγμούς μέσα στα ίδια τα κόμικς και δηλώσεις των δημιουργών. Επιτέλους μετά από πολλά χρόνια αμφιταλάντευσης είχαμε μια επιβεβαίωση ότι τουλάχιστον η εκδοχή της αμαζόνας στη σειρά Dark Knights of Steel προτιμά και τις γυναίκες. Όλο αυτό το είπα κυρίως για να τονίσω πόσο σημαντική είναι η ποιοτική εκπροσώπηση LGBTQ+ χαρακτήρων μέσα στα media της εποχής, παρουσιάζοντας την ταυτότητα του ήρωα με διαφάνεια και όχι για την προσέλκυση της κοινότητάς μας από εκδοτικούς και studio μόνο και μόνο για χάρη των πωλήσεων. Ντέννις Γιατράς Η Wonder Woman πρωτοεμφανίστηκε σε κόμιξ το 1942. Από τότε έως σήμερα, νομίζετε ότι έχει διαφοροποιηθεί η ηρωίδα και ο τρόπος προβολής της στις διάφορες μορφές τέχνης και κυρίως στην ένατη τέχνη; Α.Σ.: Η Wonder Woman κατέληξε ειδικά τα τελευταία χρόνια να είναι ένα brand από μόνη της. Ειδικά μέσω των ταινιών επανατοποθετήθηκε ως προς το τι είναι να είσαι ήρωας χωρίς να χρειάζεται να πατάει στις κλασσικές έννοιες και να χρησιμοποιεί τις κλασσικές ατάκες. Προσωπικά λάτρευα το 50s στυλ της στα παλιά κόμιξ, αλλά μου αρέσει και η εξέλιξή της κυρίως σχεδιαστικά στα κόμιξ αλλά και ως franchise στις ταινίες. Είναι αυτονόητο ότι μέσω της εξέλιξης της ιστορίας και του χαρακτήρα, επέρχεται και η αλλαγή. Πολλές φορές η λέξη αλλαγή συνάδει με ανασφάλεια για ορισμένους αλλά επιβάλλεται η τέχνη να εξελίσσεται και μαζί και εμείς. Και εφόσον η πορεία της καταλαμβάνει μισό αιώνα, ας πούμε ότι έχει κάτι για όλα τα γούστα. Δ.Κ.: Πιστεύω ότι και η Wonder Woman αλλά και οι περισσότεροι πλέον ήρωες στην ένατη τέχνη αντιμετωπίζονται κάπως διαφορετικά απ’ ότι παλιότερα, ειδικά οι γυναικείοι χαρακτήρες. Ένα πολύ έντονο στοιχείο είναι αυτό της ένδυσης των σούπερ ηρωίδων, πλέον τα κορμάκια και τα στενά ρούχα έχουν αντικατασταθεί με πιο ρεαλιστικά ρούχα έτοιμα για μάχη και λιγότερο αποκαλυπτικά. Δίνεται βάση στον προσωπικό αγώνα του καθενός και υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία στις ιστορίες. Δανάη Κηλαηδόνη (Dani) Ν.Γ.: H Wonder Woman, καθώς και κάθε άλλος χαρακτήρας με μακρά ιστορία, έχει διανύσει μίλια ταξιδεύοντας μέσα στα σημεία των καιρών όλες αυτές τις δεκαετίες που είναι ενεργή. Επομένως, είναι αναπόφευκτο το ίματζ της να μη μένει στάσιμο παρά να προσαρμόζεται στα σημεία των καιρών. Αυτό το παρατηρούμε ιδιαίτερα στις αλλαγές που προέκυψαν αρκετές φορές ως προς το παρελθόν και την καταγωγή της ηρωίδας. Ο κάθε συγγραφέας που έχει κάνει τη "θητεία" με την αγαπητή αμαζόνα, διαλέγει πάντοτε το τι θα κρατήσει και τι θα αλλάξει από αυτά που έχει παραδώσει ο προηγούμενος. Αυτό φυσικά συμβαίνει με την πλειοψηφία των χαρακτήρων σε όλα τα μέσα (κόμικς, βιντεοπαιχνίδια, ταινίες κλπ.). Ας μην ξεχνάμε ότι ουσιαστικά μιλάμε για ένα προϊόν, και όπως κάθε άλλο προϊόν, έτσι και η μυθοπλασία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επικαιρότητα. Andrew Farago: Οι ορισμοί για τον ηρωισμό και τον φεμινισμό έχουν αλλάξει και εξελιχθεί από τότε που η Wonder Woman πρωτοεμφανίστηκε στις σελίδες των All-Star Comics #8 στα τέλη του 194, αλλά αυτά τα ζητήματα είναι ακόμα ζωτικά σήμερα. Νομίζω ότι η Wonder Woman έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση απ’ ότι το 1940, αλλά ανέκαθεν υπήρξε μία φιγούρα έμπνευσης και φιλοδοξίας και νομίζω αυτό είναι τώρα πιο σημαντικό από ποτέ. Λήδα Τσενέ Λήδα Τσενέ: Σίγουρα έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε πλέον τα θέματα για τα οποία μαχόταν η Wonder Woman το 1942, ωστόσο η γυναικεία ενδυνάμωση και εκπροσώπηση κυρίως σε ανδροκρατούμενους χώρους παραμένει πάντα επίκαιρη. Η Wonder Woman παραμένει ένα ισχυρό σύμβολο που συνεχίζει να εμπνέει και να δίνει δύναμη. Τι νέα στοιχεία ενδεχομένως αποκαλύπτει η έκθεση για τον χαρακτήρα της Wonder Woman; A.F.: Αυτή η έκθεση αναδεικνύει τους διαφορετικούς καλλιτέχνες και ερμηνείες της Wonder Woman κατά τη διάρκεια της ιστορίας της. Νομίζω ότι οι φανς που είναι εξοικειωμένοι με εκείνη από τις εμφανίσεις της σε ταινίες, τηλεόραση και animation θα εντυπωσιαστούν με την ποιότητα και το εύρος των καλλιτεχνών που αντιπροσωπεύονται σε αυτή την έκθεση. Andrew Farago Λ.Τ.: Η συγκεκριμένη έκθεση αναδεικνύει τα διαφορετικά πρόσωπα της Wonder Woman, όπως αυτά τα εμπνεύστηκαν μεγάλοι δημιουργοί. Είναι μια καταπληκτική ευκαιρία για το κοινό να γνωρίσει καλύτερα την ιστορία της, αλλά και να κάνει τις συνδέσεις με την εκάστοτε περίοδο και τις κοινωνικές εξελίξεις της κάθε εποχής. Πηγή
  3. Με λίγα λόγια, η συνέχεια του Dark Nights Metal από τους ίδιους συντελεστές. Αν δεν έχετε διαβάσει την παρουσίαση του πρώτου μέρους, διαβάστε τη προτού συνεχίσετε την ανάγνωση αυτής. Έχουμε, λοιπόν, μια ακόμη απειλή από το Σκοτεινό Πολυσύμπαν και αυτή τη φορά, όχι μόνο από τον Μπάτμαν Που Γελά, αλλά και από τη δημιουργό του τελευταίου, την Περπέτουα. Πολλοί ήρωες και εγκληματίες του κανονικού πολυσύμπαντος της DC έχουν σκλαβωθεί από τον Μπάτμαν Που Γελά, ο Μπάτμαν αντιστέκεται ακόμη, αλλά επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση μόνος του, θα χρειαστεί τη βοήθεια της Γουόντερ Γούμαν, η οποία θα χρειαστεί να φτάσει στα έγκατα του πολυσύμπαντος, για να σώσει τους διάφορους κόσμους, που απειλούνται από την Περπέτουα. Δεν έχει νόημα, πιστεύω, να προσθέσω κάτι παραπάνω, αφού η πλοκή είναι αρκετά μπλεγμένη και το κόμικ απευθύνεται σε όσους/ες έχουν κάποια γνώση του πολυσύμπαντος της DC. Το όλο event είναι κάτι σαν anti-crisis, όχι μόνο επειδή έχουμε την εισβολή του σύμπαντος της αντί-ύλης, αλλά με τη λογική, φαντάζομαι, ότι αντί να κάνει μια "εκκαθάριση" των ασυνεχειών του πολυσύμπαντος, ουσιαστικά δημιουργεί άπειρους νέους κόσμους, νέες πιθανότητες και νέους ήρωες, που από ό,τι διαβάζω, εμφανίζονται σε επόμενα events της εκδοτικής (σημειώνω ότι ο Μπ. Ρεξ είναι ΟΛΑ τα λεφτά! ). Όσοι/ες δεν ενδιαφέρεστε για αυτά, καλύτερα να προσπεράσετε. Οι υπόλοιποι/ες, πιστεύω θα χορτάσετε δράση και μια χορταστική, καλογραμμένη και πολύ καλοσχεδιασμένη ιστορία, ακόμη κι αν δεν καταλάβετε απόλυτα τι γίνεται σε κάποια σημεία. Περιττό να προσθέσω, ότι η εκ των προτέρων ανάγνωση του Dark Nights Metal είναι απολύτως επιβεβλημένη. Δεν έχω να προσθέσω κάτι για το σενάριο του Σνάιντερ ή για το σχέδιο του Καπούλο, αφού και τα δύο κινούνται στα γνωστά επίπεδα, στα οποία μας έχουν συνηθίσει οι δυο τους. Η έκδοση του Οξέος είναι και αυτή πολύ καλή, όπως και η μετάφραση και η επιμέλεια. Περιλαμβάνονται και κάποια σχέδια του Καπούλο και άλλων σχεδιαστών. Στη σελίδα της εκδοτικής μπορείτε να διαβάσετε τις πρώτες σελίδες του κόμικ. Εννοείται, ότι στις ΗΠΑ η σειρά είχε ένα σκασμό tie-ins, αλλά πιστεύω ότι το κόμικ διαβάζεται άνετα και χωρίς αυτά. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  4. Η ιστορία της πρώτης γυναίκας που σχεδίασε την Wonder Woman Η Trina Robbins μας έδωσε κάτι παραπάνω από μία ηρωίδα. Μία γυναίκα με ιδανικά. Στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο Last Girl Standing η Trina Robbins μιλάει για τη ζωή της και δεν τσιγκουνεύεται καθόλου στις λεπτομέρειες. Η πρώτη γυναίκα καρτουνίστα θυμάται τον καιρό που ήταν ακόμη τόσο νέα και κανείς δεν την γνώριζε, γεμάτη ελπίδα και τέχνη για το μέλλον. Η Trina Robbins έφτιαξε ρούχα για τον διάσημο Άγγλο τραγουδιστή Donovan και κοιμήθηκε με τον Jim Morrison, έζησε σε μία τρελή εποχή των λουλουδιών και σήμερα έχει να το λέει πως όλα αυτά δεν επηρέασαν την καριέρα της σαν καλλιτέχνιδα. Μεγάλωσε στο Μπρούκλιν μαζί με τον πατέρα της που έπασχε από Πάρκινσον. Η παιδική της ηλικία ήταν φυσιολογική αν και δεν ήταν αυτό που λέμε εύκολη. Το τελευταίο της σεμινάριο ήταν στη Αργεντινή και η 79 χρονη Tina μπορεί να το λέει: Όλοι την αγαπάνε στον χώρο του κόμικ μιας και κουβαλάει μαζί της τεράστια ιστορία. Από μικρή ονειρευόταν να ζήσει μποέμικη ζωή και να έχει ένα διαμέρισμα στο Παρίσι. Φυσικά όμως την τράβηξε ο κόσμος του φανταστικού και του κόμικ περισσότερο. Η Trina Robbins δημοσίευσε τις ιστορίες της σε εταιρίες κολοσσούς στον κόσμο των κόμικς. Φυσικά δύο από αυτές είναι η DC και η Marvel. Ναι ήταν η πρώτη γυναίκα που κατάφερε να επικρατήσει μέσα σε έναν εντελώς ανδροκρατούμενο χώρο. Ήταν η πρώτη που δημοσίευσε τα πρώτα αποκλειστικά κόμικ για γυναίκες το 1966 όπως το It Ain’t Me, Babe και το Wommin’s Comix. Την δεκαετία του 1980 ήταν η πρώτη γυναίκα που σχεδίασε την Wonder Woman. Φυσικά η ζωή της είχε και τις πολύ κακές στιγμές που όμως την έκαναν πιο σκληρή και την έμαθαν να επιβιώνει. Κόντεψε να γίνει πορνοστάρ στο Λος Άντζελες και τελικά την έσωσε ο ένας και μοναδικός της άντρας που τελικά παντρεύτηκε. Στην αρχή άρχισε να σχεδιάζει ρούχα για τους φίλους της και στην συνέχεια συνειδητοποίησε πως είχε τεράστιο ταλέντο στο σχέδιο πάνω στο χαρτί. Μάλιστα έφτιαξε ρούχα για διάσημους ροκ σταρ όπως οι Mamas and The Papas. Μετά όμως συνειδητοποίησε πως ακόμη και ο κόσμος των κόμικ ήταν γεμάτος από φαλλοκρατισμό και υποκρισία. Κανείς δεν δεχόταν μία γυναίκα να τους πάρει τη δόξα. Η ίδια μάλιστα σιχαινόταν καλλιτέχνες του χώρου όπως ο Robert Crumb γιατί σχεδίαζαν κόμικ με βιασμούς και φόνους γυναικών. Τώρα τελευταία η Trina το έχει ρίξει περισσότερο στο γράψιμο και η αυτοβιογραφία της πάει πολύ καλά και μάλιστα την έκανε και λίγο ακόμη πιο διάσημη στο γυναικείο κι όχι μόνο, κοινό. Πηγή Δικές μου σημειώσεις: το τελευταίο βιβλίο της Trina Robbins, The Flapper Queens: Women Cartoonists of the Jazz Age, ήταν υποψήφιο το 2021 για Eisner στην κατηγορία Best Archival Collection/Project—Strips και τελικά κέρδισε το βραβείο. Ένα άρθρο για ένα άλλο της βιβλίο, μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ο σύνδεσμος για τη Wikipedia εδώ.
  5. Γυναικείοι ρόλοι στα κόμικς Σε μία σκηνή του τηλεοπτικού sit com The Big Bang Theory, τρεις από τους φίλους ξεφυλλίζουν περιοδικά σε ένα μαγαζί με κόμικς κι όταν εκεί μπαίνει ένα όμορφο κορίτσι αναρωτιούνται αν αυτό έχασε το δρόμο του ή μπήκε κατά λάθος. Σύμφωνα με το κλισέ, τα όμορφα κορίτσια δεν συχνάζουν σε τέτοια μαγαζιά, δεν είναι αναγνώστριες κόμικς καθώς αυτά είναι «αγορίστικα» πράγματα και όσα κορίτσια ενδιαφερθούν, σίγουρα δεν ανήκουν στην τάξη των «δημοφιλών», αυτόματα κατατάσσονται σε μια εναλλακτική κουλτούρα. Αν αυτό πράγματι ίσχυε στο παρελθόν, τα δεδομένα σήμερα δείχνουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό, 50+% του αγοραστικού κοινού, είναι νέες γυναίκες. Το πώς τούτο συνάδει, παρόλα αυτά, με τις διακρίσεις εις βάρος των γυναικών/δημιουργών αλλά και με το περιεχόμενο των κόμικς είναι ένα παράδοξο. Τη δεκαετία του ’30 μέχρι τις παραμονές του πολέμου, οι γυναικείοι χαρακτήρες είχαν πάντα δευτερεύοντες ρόλους. Έχει ενδιαφέρον ότι στη διάρκεια του πολέμου, όταν οι άντρες βρίσκονταν στο μέτωπο, η δραστηριοποίηση των γυναικών στον εργασιακό και κοινωνικό χώρο αντικατοπτρίζεται και στις ιστορίες των κόμικς καθώς σ’ αυτές πλέον οι γυναίκες, χάνουν τον «επικουρικό» ρόλο τους και συμμετέχουν όχι μόνο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους αλλά ενδυόμενες και χαρακτήρες ηρώων. Το 1941 εμφανίζεται στην Αμερική η Wonder Woman. Η πριγκίπισσα των αμαζόνων αρνείται την αθανασία, προκειμένου να πολεμήσει τα δεινά του κόσμου, για να εξελιχθεί, στη συνέχεια, σε ένα αντιπροσωπευτικό πρόσωπο της χειραφέτησης της γυναίκας στη δυτική κοινωνία. Γυναίκες που μεγάλωσαν με τη Wonder Woman αφηγούνται την επίδραση της εικόνας της στην ανάπτυξή τους. Το τέλος του πολέμου και πάλι αντανακλάται στους γυναικείους χαρακτήρες αφού αυτοί επιστρέφουν ξανά στους παραδοσιακούς ρόλους συζύγου και μητέρας. Ακόμη και η ατρόμητη Wonder Woman καταλήγει ανυπεράσπιστη ύπαρξη στην αγκαλιά του ήρωα. Η φεμινίστρια δημοσιογράφος Γκλόρια Στάινεμ, ωστόσο, το 1972, θα την αποσπάσει από εκεί, τοποθετώντας την στο πρώτο εξώφυλλο του Ms magazine. Στην Ιταλία η βίαιη ρήξη με τους παραδοσιακούς γυναικείους ρόλους τη δεκαετία του ’60, θα βρει την ιδανική εκπρόσωπο στην Eva Kant, επινοητική ευφυή κλέφτρα, ισότιμη σύντροφο του Diabolik, που δημιούργησαν οι αδελφές Angela και Luciana Giussani. Ίσως η πιο διάσημη ηρωίδα κόμικ της δεκαετίας του ’60 να είναι η Βαλεντίνα Ροσέλι με το χαρακτηριστικό χτένισμα αλά Λουίζ Μπρουκς. Παρά, όμως, τη χειραφέτησή της και τα «πραγματικά» στοιχεία του χαρακτήρα της, τις επιθυμίες, τις φοβίες, ακόμα και το ρόλο της μητέρας που με επιτυχία απέδωσε χωρίς τη στερεοτυπική εικόνα που συνήθως τον συνοδεύει, δεν κατάφερε, ωστόσο, να ξεφύγει από το σκοποφιλικό βλέμμα του δημιουργού της, Γκουίντο Κρέπαξ. Οι περισσότερες γυναίκες των κόμικς δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από τη γεμάτη στερεότυπα παρουσίασή τους: Ως ερωμένες, ως αθώα κορίτσια σε κίνδυνο ή ακόμα χειρότερα ως θύματα παρανοϊκών δολοφόνων που βρίσκουν φρικτό θάνατο. Η αμερικανίδα συγγραφέας κόμικς Γκέιλ Σιμόν, επιθυμώντας να εκθέσει και να καταγγείλει τη σεξιστική αντιμετώπιση των γυναικών, στα κόμικς, στην ιστοσελίδα της Women in Refrigerators συγκέντρωσε τους πιο μακάβριους και ευφάνταστους θανάτους: που προκλήθηκαν λόγω διαταραχής πολλαπλής προσωπικότητας ή παράνοιας ή επειδή οι γυναίκες κυριεύθηκαν από ένα Αρπακτικό/Δαιμόνιο, κοκ. Αυτές οι εξωπραγματικές εικόνες οδήγησαν στο αίτημα των αναγνωστριών οι ιστορίες να είναι αφηγημένες και με τη γυναικεία οπτική. Κάποιες δημιουργοί έχουν εκδώσει κόμικ βιογραφίες, όπως η Αlice Milani για την πολωνή ποιήτρια και κάτοχο Νόμπελ Βισλάβα Συμπόρσκα αλλά και για τη Μαρί Κιουρί. Κάποιες άλλες εκδίδουν ως εικονογράφοι ή/και συγγραφείς φεμινιστικά κόμικς, όπως οι εννέα γυναίκες που αφηγούνται το γυναικείο σώμα μέσα από ισάριθμες ιστορίες στην ανθολογία Post Pink από τις εκδόσεις Feltrinelli: «Γιατί το γυναικείο σώμα δεν είναι ποτέ ένα απλό σώμα, αλλά ένα σύνολο από σύμβολα, από κοινωνικά ή πολιτισμικά δόγματα, που αντιστοιχούν σε ένα ανύπαρκτο πρότυπο». Αλλά και καλλιτέχνιδες και συγγραφείς από την LGBTQ+ κοινότητα και τις τρανς φεμινίστριες εμπλουτίζουν συστηματικά πια το είδος, ενώ και μια νέα σούπερ ηρωίδα, η έφηβη μουσουλμάνα Καμάλα Καν έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 2013 στο Νιου Τζέρσι της Αμερικής. Φαίνεται πάντως πώς η ευελιξία σε ό,τι αφορά τους ρόλους των φύλων είναι πιο δύσκολη στα videogames που χρησιμοποιούν ήρωες κόμικς. Πριν από δύο χρόνια κυκλοφόρησε το videogame Batman: Arkham knight. O Μπάτμαν παρουσιάζεται με ρομποτοειδή μεταλλική μορφή και σωματότυπο που παραπέμπει στον Σβαρτσενέγκερ και η γυναίκα ως κλασική αιλουροειδής Κατγούμαν. O ένας αντιπροσωπεύει τη δύναμη και η άλλη την κομψότητα. Αντιστρέφοντας τη συμπεριφορά, δηλαδή ο Μπάτμαν μιλώντας με γλυκιά γυναικεία φωνή και με ανάλαφρη κίνηση ως σεξουαλικά προκλητικό αιλουροειδές, και η Κατγούμαν, αντίθετα μιμούμενη το στιβαρό σώμα και τη βαριά φωνή του ανίκητου άντρα, δημιουργούν ένα παράδοξο που δεν καταργεί τα στερεότυπα: άντρας=δύναμη και σταθερότητα, γυναίκα=ευκινησία και κομψότητα. Αντίθετα, μεταφέροντάς τα στο άλλο σώμα αυτά όχι μόνο αναπαράγονται αλλά και υπερτονίζονται. Πολλές γυναίκες δημιουργούς κόμικς, όμως, έχουμε και στην Ελλάδα, με σημαντική παρουσία και στο Artists Alley του Comicdom Con Athens 2019, το ελληνικό φεστιβάλ αποκλειστικά αφιερωμένο στα κόμικς. Οπότε, ελπίζω να επανέλθουμε σύντομα στο θέμα μαζί τους. Πηγές: www.artribune.com thevision.com Πηγή
  6. Μια από τις επικρίσεις εναντίον των υπερηρωικών κόμικς ήταν και είναι, ότι οι ήρωες αυτοί σπανιότατα χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους, για να βελτιώσουν η να λύσουν κάποια κοινωνικά προβλήματα. Οι επικρίσεις αυτές δεν είναι καθόλου αβάσιμες και οι λίγες εξαιρέσεις δεν αρκούν για να τις αναιρέσουν. Αυτό το κόμικ δεν ανήκει στην κατηγορία των συνηθισμένων υπερηρωικών, αφού ασχολείται ακριβώς με τα διάφορα κοινωνικά θέματα, τα οποία τα περισσότερα υπερηρωικά κόμικς αποφεύγουν και πιο συγκεκριμένα με το θέμα της μετανάστευσης, του ρατσισμού, της ένταξης, των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά ακόμη και με τη διακίνηση ανηλίκων για σεξουαλικούς σκοπούς. Το ίδιο το κόμικ αυτοχαρακτηρίζεται ως έργο για Young Adults, όπως και το "αδελφάκι" του, το "Superman Smashes the Klan", με το οποίο μοιράζονται πολλά κοινά, και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη από τους δυνητικούς αναγνώστες. Πολύ απλά, η υπόθεση θέλει την έφηβη Νταϊάνα, που δεν έχει γίνει ακόμη η Wonder Woman, να παρασύρεται μακριά από το νησί των Αμαζόνων κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας και να φτάνει στην Ελλάδα μαζί με πρόσφυγες. Από εκεί, θα πάει στις ΗΠΑ, όπου θα εκτυλιχθεί το κύριο μέρος της ιστορίας. Η συγγραφέας Laurie Halse Anderson, που από ό,τι καταλαβαίνω, είναι πολύ γνωστή στις ΗΠΑ, δεν βιάζεται καθόλου να μπει στη δράση: η εισαγωγή στη Θεμίσκυρα (το νησί των Αμαζόνων) είναι αρκετά εκτεταμένη και μας προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για την ηρωίδα, που θα φανούν πολύ χρήσιμες στη συνέχεια. Αλλά και η συνέχεια της ιστορίας εκτυλίσσεται αργά, αλλά σε καμία περίπτωση βαρετά: οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται σταδιακά και οι πράξεις τους δικαιολογούνται επαρκώς, Οι διάλογοι είναι πολύ καλογραμμένοι και γενικά γίνεται πιστευτή η μεταμόρφωση της Πριγκίπισσας Νταϊάνα από ανίδεη για όσα συμβαίνουν γύρω της σε κοινωνικά συνειδητοποιημένη γυναίκα. Η Νταϊάνα θα γίνει η Wonder Woman, όταν καταλάβει πόσο πολύ τη χρειάζεται ο κόσμος γύρω της. Δεν είναι η μόνη ηρωίδα: ήρωες και ηρωίδες είναι όλοι αυτοί και όλες αυτές που μοχθούν καθημερινά να κάνουν τον κόσμο έστω και λίγο καλύτερο. Η σχεδιάστρια Leila del Duca (από το Sleepless) έχει μια απλή γραμμή στο σχέδιο της. Λογικό, γιατί, όπως έγραψα πιο πάνω, το ίδιο το κόμικ απευθύνεται σε εφήβους. Μην περιμένετε, λοιπόν εκπλήξεις, ούτε κάποιο ρηξικέλευθο σχέδιο. Αυτό δεν είναι καθόλου κακό: η δουλειά του είναι να αναδεικνύει και να συμπληρώνει το σενάριο και αυτήν τη δουλειά τη διεκπεραιώνει πλήρως. Η θλίψη και η απελπισία και – όπου υπάρχει – η ελπίδα είναι απόλυτα ορατές στις εκφράσεις των ηρωίδων (αυτό το κόμικ είναι πρωτίστως γυναικεία υπόθεση). Για κάποιους δεν θα είναι της αρεσκείας τους, επειδή θα το βρουν κάπως παιδικό. Κατανοητό, γούστα είναι αυτά. Κάποιοι άλλοι θα πούνε, ότι η κριτική που ασκείται είναι επιδερμική ή επικεντρωμένη σε κάποια πράγματα, αγνοώντας κάποια άλλα. Μπορεί να είναι κι έτσι, αλλά κατά τη γνώμη μου, είναι άδικο αυτό για ένα κόμικ, που είναι τόσο διαφορετικό από τα υπόλοιπα του είδους του. Κάποιοι άλλοι μπορεί να παρεξηγηθούν, επειδή οι Έλληνες φρουροί των “κέντρων φιλοξενίας” δεν εμφανίζονται καθόλου φιλικοί και οι συνθήκες μέσα εκεί κάθε άλλο παρά ιδανικές. Ακόμη και οι στολές τους δεν φαίνονται να είναι σαν των Ελλήνων φρουρών. Κατανοητή και δικαιολογημένη και αυτή η αντίδραση, αλλά δεν θα ήθελα να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες. Εμένα μου άρεσε πολύ, αρκετά περισσότερο, από ό,τι περίμενα και το συνιστώ σε όσους και όσες θέλουν να διαβάσουν κάτι πραγματικά διαφορετικό μέσα στο πλέγμα των εμπορικών, αμερικανικών κόμικς. Μια αρχική μορφή αυτής της ανάρτησης δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
×
×
  • Create New...