Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'WWII'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. Τελευταίο πόνημα του μεγάλου Ζακ Ταρντί ( Goddamn this War!, Η Πρηνής Θέση του Σκοπευτή, Το Μελαγχολικό Κομμάτι της Δυτικής Ακτής, Ομίχλη στην Γέφυρα του Τόλμπιακ κ.α.), ενός από τους προσωπικά αγαπημένους μου κομίστες, είναι το πολύ προσωπικό I, Rene Tardi, Prisoner of War in Stalag IIB. Όπως περιγράφει και ο τίτλος, ο Ζακ παίρνει αφηγήσεις του πατέρα του ανά τα χρόνια και συνθέτει το ψηφιδωτό της εμπειρίας του από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ξεκινά από τον νεανικό ενθουσιασμό του 20χρονου Ρενέ που μπαίνει εθελοντικά στον -ανίκητο αλλά με εξοπλισμό του 1915- γαλλικό στρατό το 1939. Περνά από την βραχεία θητεία του ως χειριστής πολυβόλου στα γαλλικά τεθωρακισμένα και καταλήγει στην αιχμαλώτιση του και την μεταφορά του ως PoW στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Stalag IIB στην Πομερανία. Το πολύ μεγάλο αυτό κόμικ πήρε στον Ταρντί πάνω από 3 χρόνια για να ολοκληρώσει (χρόνος που μου φάνηκε και σχετικά λίγος δεδομένης της ηλικίας του και της πολιτικής του δραστηριότητας στην Γαλλία που του τρώει αρκετό χρόνο) και χωρίζεται σε τρεις τόμους, εκ των οποίων ο πρώτος εκδόθηκε ταυτόχρονα στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά το 2018 και είναι αυτός που μέχρι στιγμής έχω διαβάσει. Δεν θα μπω στην διαδικασία να εκθειάσω το έργο ή να βυθιστώ σε πληροφορίες περί ιστορικής ακρίβειας και λεπτομέρειας γιατί ο τόμος (και υποθέτω και οι επόμενοι δύο) έχει αρκετές σελίδες προλόγου με αυτό το περιεχόμενο και μεταξύ μας δεν είναι αυτά που κράτησα διαβάζοντας το. Το συμπάθησα από την πρώτη στιγμή γιατί βγάζει από τα πρώτα καρέ αυτό τον χλευαστικό γλυκόπικρο αέρα που μόνο όσοι έζησαν δια ζώσης το όλο σκηνικό μπορούν να εκπέμψουν. Ανήκει σε αυτή την κατηγορία των πολεμικών έργων (είτε βιογραφιών, είτε ιστορικής φαντασίας, είτε μαρτυριών) που προσφέρουν την ρεαλιστικότερη δυνατή ματιά στο πως βίωσε ο εκάστοτε πρωταγωνιστής την κατάσταση. Κουνώντας το δάχτυλο στο Χόλιγουντ και γενικά στα μέινστριμ μίντια όσον αφορά την απεικόνιση του β' π.π., αποφεύγει απόλυτα να παίξει το χαρτί του άρρωστου ρομαντισμού του πολέμου. Ταυτόχρονα δεν μπαίνει στο τριπάκι να τα δείξει όλα μαύρα και άραχνα ανά πάσα ώρα και στιγμή, θυμίζοντας μας ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το χιούμορ υπήρχε και αποτελούσε βασικό όπλο αντεπίθεσης και συσπείρωσης των φυλακισμένων. Ενδεικτικά, ο Ρενέ περιγράφει πως σε κάθε μέτρημα των φυλακισμένων πρωί και βράδυ μπέρδευαν τους φύλακες με αποτέλεσμα να μετράνε ξανά και ξανά βγάζοντας άλλα αθροίσματα. Ακόμα και αν έτρωγαν ξύλο με μακριά λάστιχα και γκλοπ, ή ακόμα και αν έστεκαν για ώρες στο χιόνι, κάθε φορά έκαναν το ίδιο και γελούσαν με τους Γερμανούς που τσακώνονταν μεταξύ τους για το ποιος είναι ο πιο ανίκανος. Είναι ένα έργο λοιπόν που παρόλο την μαυρίλα που αναμενόμενα περιέχει έχει αστεία σημεία και έναν κυνικό Ρενέ που πετάει την μια ατάκα μετά την άλλη. Θυμίζει έντονα Σλουμπ και Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο και αυτό αρκεί για να το εκτιμήσεις. Το σχέδιο είναι πιο άγριο από το σύνηθες του Ταρντί, επίτηδες ασπρόμαυρο με μόνο χρώμα το κόκκινο της ναζιστικής σημαίας και του αίματος. Κλασικό τρικ του Ταρντί που χρησιμοποιεί και αλλού (π.χ. στον εξολοθρευτή κατσαρίδων) και δημιουργεί μεγαλύτερη και αμεσότερη αντίθεση μεταξύ των εκάστοτε μεν και δε. Αυτό που διαφέρει από τα συνηθισμένα του είναι πως έχει μεγάλα μπαλονάκια με πάρα πολύ κείμενο, σίγουρα για να βάλει μέσα όλα όσα του περιέγραψε ο πατέρας του και να ενισχύσει τον βιωματικό χαρακτήρα του κόμικ. Παρόλα αυτά, έπιασα τον εαυτό μου σε αρκετές φάσεις να κουράζομαι με το πόσο έπρεπε να διαβάσω και εδώ πιστεύω ότι μπορούσε να κάνει και καλύτερη κατανομή μεταξύ σκίτσου-κειμένου, άλλωστε δεν είναι κανένας χθεσινός. Το κόμικ έχει μια ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου γιατί μια έκθεση που βρέθηκα κάποτε και βασίστηκε στην κυκλοφορία του, ήταν και ο λόγος που γνώρισα τον Ταρντί από κοντά. Περιττό να περιγράψω τον ενθουσιασμό μου, από το να τον ακούω να περιγράφει τεχνικές σχεδίου με σπαστά αγγλικά μέχρι να χαζεύω κάτι εκατοντάδες αυθεντικές σελίδες από κόμικ του. Στην έκθεση ήταν σχεδόν αυτούσια τα Α3 από το Rene Tardi και μερικά αντικείμενα του πατέρα του τα οποία εμφανίζονται στο κόμικ και χρονολογούνται από την περίοδο του πολέμου και συγκεκριμένα της φυλάκισης του (π.χ. ο ξύλινος πελεκάνος που κατασκεύασε στο Stalag IIB και υπήρχε σε σταντ στην έκθεση). Χαρακτηριστικό του κόμικ είναι η ιδέα του Ταρντί να συμπεριλάβει στα καρέ των εμπειριών του πατέρα του τον ίδιο όταν ήταν παιδί, σαν να ήταν εκεί όταν τα ζούσε. Πρακτικά σπάει τον τέταρτο τοίχο γιατί βάζει τον εαυτό του να πετάει διάφορα δηκτικά σχόλια στον πατέρα του και να συνδέει το μικρό Ζακ με τον αναγνώστη. Νομίζω για όσους γουστάρουν war literature αξίζει σίγουρα, παρά την - δικαιολογημένα - τσιμπημένη τιμή του.
  2. Τον ξέρετε τον Mikaël; Εγώ τον αγνοούσα μέχρι προχθές. Και πολύ κακώς, ο τύπος έχει σχεδιάρα. Ας βγάλουμε από μέσα μας ότι έχει σχεδιάρα για να μπορέσουμε να τα πούμε ήρεμα περί του Bootblack. Που πρωτοβγήκε από την Dargaud το '19 και η Europe Comics το τσίμπησε και έβγαλε στα μέσα του '20 και τα δύο 58σέλιδα τεύχη στα αγγλικά. Η Europe τελικά είναι σαν ένα παλιό πιστό αυτοκίνητο. Δεν έχει υδραυλικό τιμόνι και κάνεις μπράτσα για να το παρκάρεις, το air-condition είναι κολλημένο από χρόνια αλλά εκεί που θέλεις να σε πάει, σε πάει. Αρχές των '30s, Νέα Υόρκη. Τα roaring twenties έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και έχουν πάρει μαζί τους και όλη την γκλαμουριά του αμερικανικού ονείρου. Το κραχ έχει σκάσει, το great depression γιγαντώνεται, ο κόσμος πεινάει, χιλιάδες φτάνουν την μέρα στο Εllis Island από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη ζητώντας άσυλο. Οι περισσότεροι από την Ευρώπη, και οι περισσότεροι από αυτούς είτε Γερμανοί, είτε Εβραίοι, είτε Γερμανοεβραίοι. Τέτοιος είναι και ο πρωταγωνιστής, ο Al, ο οποίος στα 9 του παρατάει την φτωχή του οικογένεια και κάνει τον δρόμο, σπίτι του. Μεγαλώνει γυαλίζοντας παπούτσια σαν άλλος Σκρουτζ Μακ Ντακ και ζώντας από φραγκοδίφραγκα, έχοντας για παρέα τον μουγκό δωδεκάχρονο Buster και τον πολυλογά Shiny. Ερωτεύεται την Maggie που ούτε να της το δει αφού είναι φτωχούλης, ενώ μπλέκει με τον Joe, έναν κλεφτάκο με μεγάλες βλέψεις. Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν φτιάχνουν την δική τους "συμμορία" και γίνονται ντελιβεράδες για την μαφία. Η ιστορία δεν στρογγυλεύει γωνίες. Άνθρωποι πεθαίνουν, παιδιά καίγονται ζωντανά, κορίτσια κακοποιούνται από τους πατεράδες τους. Ο δρόμος είναι σκληρός και ο Mikaël χτίζει την ιστορία του πάνω σε αυτή την παραδοχή, δίνοντας ρομαντισμό με το σταγονόμετρο. Σαφώς τα κλισέ υπάρχουν, αριστούργημα δεν είναι αλλά δεν χρειάζεται να είναι όλα. Στα μείον του ότι βαράει κάτι κουφά flashbacks που μπερδεύουν και το ότι παίζει πολύ συχνά την κασέτα του ρατσισμού. Οι μεν "ντόπιοι" που βλέπουν τους μετανάστες με μισό μάτι, ο δε πρωταγωνιστής που υιοθετεί μια αμερικανική ταυτότητα και γίνεται πιο ρατσιστής και από αυτούς που ρήμαξαν την οικογένεια του όταν πρωτοήρθε στις ΗΠΑ. Οκ, όλα αυτά ισχύουν, αλλά όταν 1 στα 5 καρέ με τον Al να μιλάει τον βάζει να κράζει τους ξένους που δεν κουβαλάνε γνήσιο αμερικανικό αίμα (και κάπου εδώ γελάμε) κάπου κουράζει. Επίσης, το όλο sequence με τον τύπο να πηγαίνει φαντάρος στον πόλεμο, αν και δένει με το γαμάτο φινάλε, φαινόταν λίγο ασύνδετο με την υπόλοιπη ιστορία. Τώρα που τα 'παμε αυτά, δείτε λίγο artwork. Κλείστε παντζούρια, κλειδώστε πόρτες, βάλτε λίγο Wynton Marsalis να σας γαργαλίσει τα αυτιά με την τρομπέτα του και απολαύστε.
×
×
  • Create New...