Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Vault'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. Είναι πάντα ενδιαφέρον, όταν γνωστά και πιθανόν αναμασημένα πράγματα παίρνουν μια νέα πνοή ή δίνονται μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Αυτή είναι και η περίπτωση αυτού του κόμικ από την εταιρεία Vault, η οποία προσπαθεί να δώσει στο κοινό κάποια ενδιαφέροντα και διαφορετικά κόμικς, όπως οφείλουν να κάνουν όλες οι εταιρείες, που θέλουν να επιβιώσουν στο σκληρό αυτό χώρο. Ο σεναριογράφος της σειράς, Ram V, όπως και ο σχεδιαστής, Sumit Kumar, είναι αμφότεροι Ινδοί και εδώ μεταφέρουν τον τετριμμένο μύθο των βρικολάκων στη χώρα τους στο σωτήριο έτος 1766, λίγο πριν οι Βρετανοί “ανθρωπιστές” εισβάλουν στην Ινδία, για να “εκπολιτίσουν” τούς “βάρβαρους” Ινδούς. Η ιστορία αφηγείται ένα ταξίδι Βρετανών βρικολάκων στην Ινδία, οι οποίοι δεν βλέπουν την ώρα να τραφούν από τον αυτόχθονα πληθυσμό. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να διακρίνουμε την παραβολή πίσω από το μύθο (οι Βρετανοί αποικιοκράτες, οι οποίοι ετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν τους Ινδούς), αλλά το παιχνίδι παίζεται στην Ινδία και οι κανόνες αλλάζουν, επειδή οι καλλιτέχνες αξιοποιούν σε ικανοποιητικό βαθμό τον περίγυρο και την κουλτούρα της αχανούς χώρας. Βλέπετε, οι βρικόλακες δεν θα αντιμετωπίσουν ανυπεράσπιστους ανθρώπους, αλλά υπερφυσικά όντα της ιδιαίτερα πλούσιας ινδουιστικής θρησκείας. Η παραβολή έχει και μια επιπλέον διάσταση, αφού κάποιοι Ινδοί είναι Ινδουιστές, ενώ άλλοι Μουσουλμάνοι και τελικά συνεργάζονται, για να αποκρούσουν τους Βρετανούς: και εδώ έχουμε και αναφορά στην πρόσφατη ιστορία της χώρας, τη διαμάχη μεταξύ των δύο θρησκευμάτων και την τελική διχοτόμηση της χώρας σε Ινδία και Πακιστάν. Η καθαυτή ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, προχωρά με διάφορες αφηγηματικές τεχνικές, όπως ο.χ. μέσω αλληλογραφίας (θυμίζω, ότι ο “Δράκουλας¨του Στόκερ εκτυλίσσεται αποκλειστικά μέσω ανταλλαγής γραμμάτων) και ο σεναριογράφος μπλέκει με επιτυχία το προσωπικό και το συλλογικό, αλλά και το πολιτικό με το αισθηματικό. Το τέλος δεν είναι ακριβώς αίσιο, αλλά μας δηλώνει, ότι η ασθένεια που κουβαλάνε οι Βρετανοί βρικόλακες γίνεται τελικά ενδημική στην Ινδία. Πολύ ωραίο σχέδιο του Κουμάρ, πάρα πολύ ωραία χρώματα από το Βιττόριο Αστόνε, όχι απλά συμβάλλον στο αποτέλεσμα, αλλά δημιουργούν μια καινούρια πραγματικότητα, μια μυθολογία, την οποία οι Βρετανοί εισβολείς (κι εμείς, οι Δυτικοί αναγνώστες) αδυνατούν να καταλάβουν. Πολύ ζωντανό σχέδιο, αρκετά εκφραστικό με πολύ ζωντανά χρώματα, στα οποία αντιπαραβάλλεται η μουντάδα του Λονδίνου, μας χαρίζει πολλές ωραίες στιγμές δράσης αλλά και αγωνίας και συναισθημάτων. Ένα κόμικ, που σίγουρα αξίζει την προσοχή σας. Πηγές για περαιτέρω μελέτη Κριτική στο The Comics Journal Αυτή η παρουσίαση αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  2. Το βασικό συστατικό κάθε αφήγησης είναι η απομάκρυνση από την πραγματικότητα. Κάθε έργο τέχνης δείχνει την πραγματικότητα, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο καλλιτέχνης και όχι έτσι όπως είναι, αν φυσικά δεχτούμε, ότι υπάρχει μια αντικειμενική πραγματικότητα, που τη βλέπουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Ακόμη και τα ντοκιμαντέρ, δεν μπορούν παρά να συλλάβουν ένα κομμάτι του κόσμου μας, όσο πιστές κι αν παραμένουν κατά τα άλλα σε αυτόν. Η λογοτεχνία πάσχει από αυτό το πρόβλημα: ο λογοτέχνης, οφείλει να βρει τις κατάλληλες λέξεις, για να αναπλάσει την πραγματικότητα, όπως εκείνος νομίζει, αλλά κάθε λέξη που επιλέγεται, είναι ενδεχομένως μια απομάκρυνση από τα γεγονότα. Και αν σκοπός του είναι η όσο το δυνατόν ακριβέστερη εξιστόρηση των γεγονότων, οι λέξεις έχουν μεγάλη σημασία. Ο Χένρυ Χένρυ (σαφής αναφορά στον αναξιόπιστο αφηγητή της "Λολίτας" του Ναμπόκοφ) θέλει πολύ να γίνει συγγραφέας, αλλά του λείπει το πιο βασικό: το ταλέντο. Και έχει και τη μάλλον ενοχλητική συνήθεια να μεταφράζει έργα, τα οποία τα πειράζει λίγο, θεωρώντας, ότι έτσι τα βελτιώνει. Είναι εντελώς αποτυχημένος, αλλά αρνείται να το παραδεχτεί, παρόλο που του το λένε όλοι. Επίσης, ο Χένρυ είναι προστατευόμενος ενός πολύ επιτυχημένου συγγραφέα φαντασίας, του Άρθουρ, ο οποίος βρίσκεται στο νοσοκομείο με Αλτσχάιμερ. Ο Χένρυ θα προσπαθήσει να οικειοποιηθεί το τελευταίο του χειρόγραφο και να το “βελτιώσει”, αλλά μόλις γυρίσει σπίτι του, θα δεχτεί μια επίσκεψη από ένα υπερφυσικό ον, τη Μούσα, η οποία θα τον οδηγήσει σε ένα περίεργο μέρος, το Fearscape, όπου οι ανθρώπινοι φόβοι έχουν σάρκα και οστά. Ο Χένρυ θα υπερνικήσει τους φόβους, θα εκδώσει το βιβλίο του Άρθουρ χρησιμοποιώντας το δικό του όνομα και θα γίνει διάσημος και όλα θα πάνε καλά. Ή μάλλον όχι: τίποτα δεν θα πάει καλά. Βλέπετε, ξέρουμε από την αρχή, ότι ο Χένρυ λέει ψέμματα ή για να είμαι ακριβέστερος, “εξωραΐζει” την αλήθεια. Θα μου πείτε, ότι αυτό κάνουν όλοι οι καλλιτέχνες, όπως έγραψα στην αρχή. Ναι, αλλά η διαφορά είναι ότι ο Χένρυ όντως πιστεύει ή θέλει να πιστέψει αυτά που γράφει. Ξέρουμε ότι ο Χένρυ έχει μπερδέψει τη φαντασία με την πραγματικότητα, τη μυθοπλασία με την αλήθεια, ξέρουμε ότι ο Χένρυ είναι ο ορισμός του αναξιόπιστου αφηγητή, όχι όμως για να ξεγελάσει εμάς, αλλά εκείνον. Αυτό που δεν ξέρουμε, αν και ο σεναριογράφος, Ryan O’Sullivan, μας δίνει κάποια στοιχεία κατά τη διάρκεια της υπόθεσης, είναι το τι έχει συμβεί, ποιος είναι ο φόβος του Χένρυ. Εμείς όμως δεν μπορούμε να καταλάβουμε τα στοιχεία, γιατί ξέρουμε από την αρχή του κόμικ, ότι ο Χένρυ είναι ψεύτης. Κι έτσι, παγιδευόμαστε με τη σειρά μας μέσα στο λαβύρινθο, που έχει στήσει ο Χένρυ στον ίδιο του τον εαυτό. Αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, την εικονογραφεί με εξαιρετικό τρόπο ο Andrea Mutti και τη χρωματίζει επίσης πολύ ωραία ο Vladimir Popov. Τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας συγχέονται αξεδιάλυτα, έως την τελική και αναπόφευκτη έκβαση. Οι οπτικές ιδέες του κόμικ είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες (για παράδειγμα, η ιστορία ξεκινά με μια λευκή σελίδα, όπου υπάρχουν τα συννεφάκια της αφήγησης) και κάποιες συμβάσεις των κόμικς χρησιμοποιούνται με ενδιαφέροντα τρόπο. Αρκετά καλό κόμικ, που πιστεύω, ότι κερδίζει περισσότερο στη δεύτερη ανάγνωση, όταν πια το διαβάζουμε έχοντας την εμπειρία της πρώτης. Σίγουρα δεν αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες, που παρέχει το σενάριο, αλλά είναι κάτι που αξίζει να διαβάσετε. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
×
×
  • Create New...