Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Top Shelf'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Πρωτότυπος τίτλος: Balada para Sophie, Edições Tinta-da-China, 2020 1997, Γαλλία. Μια νεαρή δημοσιογράφος επιχειρεί να πάρει συνέντευξη από έναν ερημίτη πιανίστα, ο οποίος δεν δέχεται να μιλήσει σε κανέναν. Δεν θα μας εκπλήξει, ότι θα κερδίσει, έστω και λίγη από την εμπιστοσύνη του, έτσι ώστε να εκείνος να της αφηγηθεί τη ζωή του, ξεκινώντας από τη Γαλλία του 1933, όταν, μικρό παιδάκι ακόμη, έλαβε μέρος σε ένα διαγωνισμό μουσικής, ο οποίος έμελλε να αλλάξει τη ζωή του και να γεννήσει μια τεράστια αντιπαλότητα με έναν άλλο πιανίστα, η οποία θα διατρέξει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, αλλά και του 20ου αιώνα. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στην πλοκή του κόμικ, όχι μόνο επειδή θεωρώ, ότι είναι από τα κόμικ, που καλό είναι να ανακαλύπτει κανείς κατά την ανάγνωση, αλλά κυρίως επειδή, η ιστορία, αν και φαινομενικά απλή, έχει τόσες προεκτάσεις και θίγει τόσα πολλά θέματα, ώστε η σύνοψη να μην μπορεί να αποδώσει τα εύσημα στον Πορτογάλο σεναριογράφο Φιλίπε Μέλο, ο οποίος μεθοδικά και χωρίς βιασύνη υφαίνει μια ιστορία εμμονής, πάθους, απελπισίας, η οποία, αν και αντικειμενικά δεν είναι κάτι εξαιρετικό ή πρωτοπόρο, είναι τόσο καλογραμμένη και με τόσο λετπές ψυχολογικές αποχρώσεις, που πιστεύω, ότι θα καθηλώσει τους/τις περισσότερους/ες, που θα τη διαβάσουν. (Μην απορείτε για το κριάρι, θα καταλάβετε, όταν διαβάσετε το κόμικ ) Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίον ο Μέλο δημιουργεί κάτι καινούριο μέσα από μια υπόθεση, που φαίνεται τετριμμένη και με ένα σενάριο, το οποίο, αν και φλερτάρει σε κάποια σημεία με το παράδοξο και το σουρεαλιστικό, παραμένει πάντα προσγειωμένο στην πραγματικότητα. Πολύτιμος αρωγός του Μέλο είναι ο σχεδιαστής Χουάν Κάβια εξ Αργεντινής ορμώμενος, που μας προσφέρει ένα σχέδιο χάρμα οφθαλμών με επιρροές από BD, αλλά και μάνγκα, αλλά με ένα απολύτως προσωπικό στιλ. Υπέροχα χρώματα, εξαιρετική σκηνοθεσία, καθαρές και δυναμικές γραμμές, προσοχή στη λεπτομέρεια και πολύ επιτυχημένες συνθέσεις, που υπογραμμίζουν στοιχεία της πλοκής και δημιουργούν μια αίσθηση του χώρου, που είναι σημαντική για το κόμικ, όλα αυτά συνθέτουν ένα από τα καλύτερα σχέδια, που είδα τον τελευταίο καιρό σε κόμικ. Και όλα αυτά, χωρίς να γίνεται σε καμία στιγμή εξεζητημένο. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, παρά μόνο πληροφορίες. Το 300 περίπου σελίδων κόμικ κυκλοφόρησε στα πορτογαλικά το 2020 και εκδόθηκε στα αγγλικά από την Top Shelf σε μια πολύ ωραία έκδοση με μαλακό εξώφυλλο ένα χρόνο αργότερα. Ήταν υποψήφιο για τέσσερα βραβεία Eisner στις κατηγορίες "Best Graphic Album—New", "Best U.S. Edition of International Material", "Best Writer", "Best Painter/Multimedia Artist (interior art)", αλλά δεν κέρδισε κανένα. Διαβάζω, ότι επίκειται και η μεταφορά του στη μικρή οθόνη. Κλείνοντας, να προσθέσω, ότι ο σεναριογράφος Φιλίπε Μέλο είναι και μουσικός και συνέθεσε ένα κομμάτι με τίτλο "Μπαλάντα για τη Σοφί", η παρτιτούρα του οποίου υπάρχει στις τελευταίες σελίδες του κόμικ. Μπορείτε να σκανάρετε και έναν κωδικό στην τελευταία σελίδα και να το ακούσετε. Το κομμάτι είναι ανεβασμένο και εδώ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική από το comicsgrinder.com.
  2. Δεύτερο κόμικ του '21 είναι το Lupus του Frederik Peeters. Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Είναι μια ιστορία coming-of-age σε sci-fi πλαίσιο, μια εξερεύνηση των ανθρώπινων σχέσεων και των συναισθημάτων που αυτές φέρουν μαζί τους σαν φορτίο, έχοντας ως φόντο το διάστημα αντί για το τυπικό κοινωνικό slice-of-life. Κακό δεν είναι, οι ~400 σελίδες του τσουλάνε νερό με το "ανοιχτό" σκίτσο ενός δημιουργού που περισσότερο φαίνεται να περιπλανιέται στο χαρτί και να σχεδιάζει ρευστά παρά με σκοπό. Ένα φλου συναίσθημα διακατέχει όλο το κόμικ, σχέδιο και σενάριο, σαν ποτάμι που κυλάει και πρέπει οπωσδήποτε να δεις που καταλήγει, απλά και μόνο για να καταλάβεις ότι δεν καταλήγει πουθενά. Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο και μοναδικό χτυπητό συν του κόμικ. Απλά, είναι πολύ 90s. Είναι πολύ L'association. Είναι πολύ "έχω είδωλο τον Σφαρ, θέλω να κάνω τα παιδιά του Τροντχάιμ, ο Κίλοφερ με επισκέπτεται στα όνειρα μου και παθαίνω ονειρώξεις". Είναι πολύ εναλλακτικό για το καλό του, και εν πάση περιπτώσει νομίζω ότι πέρα από το ότι δεν είναι του στιλ μου αυτά τα κοινωνικά δράματα χωρίς αρχή-μέση-τέλος (γιατί απλά δεν δέχομαι ότι το τέλος του Lupus ήταν με τον τύπο να συμβιβάζεται όσο συμβιβάστηκε, no spoiler), πλέον το όλο αφηγηματικό στιλ του "θέλω να σας δείξω το μυστήριο του εσωτερικού μου κόσμου, με έμμεσες αναφορές στην πραγματική μου ζωή που μόνο οι κοντινοί μου αναγνωρίζουν και γράφω ένα κόμικ που θα σας αφήσει ερωτηματικά γιατί απλά γουστάρω να σας κάνω να αναρωτιέστε και να ψάχνετε τα βαθύτερα της αβύσσου νοήματα" είναι πολυφορεμένο. Διάβασα διθυραμβικά σχόλια και κριτικές, διάβασα για "εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής" από το Ελβετικό αστέρι των κόμικς, διάβασα για ορισμό εκ νέου του είδους του sci-fi που εκ γενετής είναι flat αλλά εδώ ανυψώνεται. Δεν τσίμπησα, έχω διαβάσει πολλά τέτοια κόμικ για να ψαρώσω με τους κριτικούς που λατρεύω να μισώ. Για να είμαι δίκαιος, το κόμικ εξυμνείται για τις juxtapositions του και από αυτές όντως έχει μπόλικες και όμορφα αποτυπωμένες (μεταξύ των τριών πρωταγωνιστών κυρίως και των διαφορών στα παρελθόντα τους). Ίσως απλά να γερνάω και τέτοια αναγνώσματα να έκαναν τον 20χρονο εαυτό μου να αισθάνεται πολύ ψαγμένος και κουλ, όχι όμως πλέον. Ίσως είμαι ένας γεροξεκούτης που κράζει ένα κόμικ που πιθανά είναι κρυμμένο διαμαντάκι για κάποιους. Από την άλλη, δεν ήμουν ποτέ φαν των ρητών με σκουπίδια κάποιων που μετουσιώνονται σε θησαυρούς κάποιων άλλων, οπότε καλά να πάθω που δεν το διάβασα ψηφιακά και πήγα και έσκασα το 20άρι για μια έκδοση ΠΟΥ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΤΗΣ ΕΛΕΙΠΑΝ ΚΑΙ 7 ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΟΜΙΚ. Για "top-shelf" δεν είσαι και τόσο, η έκδοση ήταν κάτω του μετρίου. Ένθετο σε πρώτο θέμα ίσως. Αν διαβαστεί ψηφιακό και τσαμπέ, είναι μια χαρά να σπαταλήσεις ένα δίωρο. Χοντρικά και χωρίς εμπάθεια, η υπόθεση είναι: Δύο τύποι, ένας πρώην στρατιωτικός και ένας πτυχιούχος βοτανολογίας άνεργος, παιδικοί φίλοι αλλά άκρως αποξενωμένοι, γυρίζουν το σύμπαν ψαρεύοντας εξωτικά πλάσματα μέχρι που παίρνουν από έναν πλανήτη μεταλλευμάτων μια κοπέλα, κόρη μεγαλοβιομήχανου και με τάσεις φυγής. Αυτή, ρημάζει τις ρεαλιστικές και συναισθηματικές ισορροπίες τους και φέρνει τα πάνω κάτω στην ζωή τους. Αγυρτεία. Ας ελπίσουμε το pachyderme να έχει να πει κάτι παραπάνω.
  3. Υπάρχουν κόμικς που περνάς ευχάριστα την ώρα σου. Υπάρχουν και κόμικς που σε σημαδεύουν και να σε κάνουν να τα σκέφτεσαι πολύ καιρό μετά. Μαντέψτε: το Swallow me whole ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πάμε από την αρχή: Δύο ετεροθαλή αδέρφια πάσχουν από ψυχικές ασθένειες - το ένα από σχιζοφρένεια και το άλλο από OCD (ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή) . Το κορίτσι με τη σχιζοφρένεια νιώθει ότι επικοινωνεί με νεκρά έντομα κι όχι μόνο, το αγόρι με το OCD πιστεύει ότι ο Μάγος πάνω στο μολύβι του του μιλά και τον αναγκάζει να ζωγραφίζει. Η ιστορία έχει να κάνει με τη σχέση τους, την αντιμετώπιση της οικογένειάς τους και του κοινωνικού περίγυρου, το πως αντιμετωπίζουν οι ίδιοι τις ψυχικές τους ασθένειες. Σκληρό θέμα; Ναι. Ασήκωτο; Όχι, χάρη στην φοβερή εξιστόρηση του δημιουργού, που ακροβατεί μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Η εφηβεία και η ζωή στο σχολείο είναι δύσκολη και για τους «υγιείς», τους «φυσιολογικούς». Είναι η εποχή που ο καθένας ψάχνει ταυτότητα, αποδοχή, διαφορετικότητα ή ενσωμάτωση στην χ ή ψ κοινωνική ομάδα, ερωτικό σύντροφο. Φανταστείτε τώρα πόσο δύσκολο είναι αυτό σε προσωπικότητες με ιδιαιτερότητες. Φανταστείτε επίσης μια μέση ελληνική νοτιοαμερικάνικη οικογένεια κι ένα μέσο επαρχιακό σχολείο να καλούνται να αντιμετωπίσουν παιδιά με τέτοιου είδους προβλήματα. Το χετε ξαναδεί, δεν μπορεί, είναι από τα πράγματα που συνηθίζεται να σκουπίζονται κάτω απ’ το χαλί και να μη μιλά κανείς γι αυτά. Φανταστείτε κι αυτά τα παιδιά να στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά το ένα στο άλλο για να επιβιώσουν. Δεν είναι που το σχέδιο είναι εξαιρετικό, δεν είναι που κάνει παπάδες ο Nate Powell με την αφαιρετική του σκηνοθεσία, δεν είναι που είναι εντυπωσιακή η χρήση του κειμένου μέσα κι έξω από τα μπαλονάκια, δεν είναι που το θέμα της «τρέλας» πιάνεται με τόσο άμεσο κι αυθεντικό τρόπο. Είναι που όλα αυτά μαζί δίνουν ένα εκπληκτικό κράμα ρεαλισμού κι ευαισθησίας και προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις. Και στην τελική, μπορεί να καταφέρει κανείς να ζει με τη δική του διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας, την «τρέλα» του, αρκεί να μην τον καταβροχθίσει. Πρόκειται για ένα indie διαμαντάκι, που πολύ δίκαια κατά τη γνώμη μου κέρδισε μπόλικα βραβεία και υποψηφιότητες. Winner of the Eisner Award for Best Graphic Novel. Nominated for three Eisner Awards including Best Cartoonist and Best Lettering. WInner of the Ignatz Awards for Outstanding Artist and Outstanding Debut. One of YALSA’S "Great Graphic Novels for Teens." Finalist for the LA Times Book Prize. (Swallow Me Whole was the first graphic novel since 1992’s Maus to be nominated for this prize in any category.)
  4. Το From Hell ξεκίνησε να εκδίδεται το 1989 μέσω του πολυθεματικού κόμικ Taboo , που με editor τον Stephen Bissette δημοσίευε ενήλικα κόμικς που οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι θα απέρριπταν. Μέτα από μια Οδύσσεια εναλλαγών εκδοτικών οίκων και καθυστερήσεων, το έργο θα ολοκληρωθεί το 1996, αποτελούμενο από 14 κεφάλαια και έναν επίλογο και θα εκδοθεί όλο μαζί για πρώτη φορά το 1999. Tο κόμικ λογοκρίθηκε αρκετά και απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του σε ορισμένες χώρες, μεταξύ αυτών και η Αγγλία, λόγω των ερωτικών σκηνών του. Σχολιάζοντας το ο Μουρ είχε δηλώσει ότι μάλλον είναι πιο σοκαριστικό το συναινετικό σεξ μεταξύ δυο ατόμων από ότι ένα κατακρεουργημένο γυναικείο σώμα. Το κόμικ πραγματεύεται την ιστορία του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Σαν πηγή έμπνευσης παίρνει το βιβλίο του Stephen Knight Jack The Ripper: The Final Solution, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ακολουθεί κατά γραμμα. Η ιστορία διαδραματίζεται πίσω στην Βικτοριανή Αγγλία, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα κι έχει ως εξής : Ο πρίγκιπας Edward , εγγονός της Victoria , παντρεύεται κρυφά την Annie Crook, μια απλή κοπέλα που ανήκει στην εργατική τάξη της εποχής και αποκτούν μια κόρη. Το παιδί αυτό όμως αφενός αποτελεί διάδοχο του θρόνου και αφετέρου είναι νόθο. Πέντε πόρνες που γνωρίζουν το μυστικό αποφασίζουν να εκβιάσουν την βασιλική οικογένεια δημοσιοποιώντας το σκάνδαλο, έτσι ώστε να αποκομίσουν τα απαραίτητα χρήματα για να μην μείνουν άστεγες. Όταν τα νέα θα φτάσουν στα αυτιά της Βικτόρια, αυτή θα καλέσει τον Sir William Gull, βασιλικό γιατρό και υψηλά ιστάμενο Μασόνο να φροντίσει ώστε κάποια στόματα να κλείσουν για πάντα. Έτσι ο Gull , το έτος 1888, θα διαπράξει τους περίφημους φόνους που έμειναν στην ιστορία. Η εικονογράφηση από τον Campbell, που τον καιρό εκείνο δούλευε για μικρότερους εκδοτικούς οίκους και στον χώρο των underground comics είναι φοβερή. Δεν μοιάζει καθόλου με το σκίτσο που συνηθίζεται στα αμερικάνικα κόμικς Βρώμικο , άκαμπτο και ψυχρό πολλές φόρες, αποδίδει ιδανικά το κλίμα της εποχής. Ο Campbell αλλάζει πολλές φορές σχεδιαστικά στυλ και πειραματίζεται με διάφορες τεχνοτροπίες. Προτιμάει να σχεδιάζει αδρά και "πρόχειρα" τις ανθρώπινες φιγούρες , αλλά πολύ λεπτομεριακά τα κτίρια. Ειδικά σε ορισμένα σημεία είναι λες και βλέπει κανείς φωτογραφίες τους. Βέβαια σε αυτό είχε την βοήθεια και άλλων καλλιτεχνών που εργάστηκαν ως guest artists σε κάποια τεύχη. Κάθε σελίδα σχεδόν αποτελείται από εννέα καρέ, αφηγηματική τεχνική που είχε χρησιμοποιήσει ο Moore και στο Watchmen. Συχνά μέσα στο έργο επαναλαμβάνονται καρέ, λέξεις και ολόκληρες φράσεις που έχουν συμβολικό χαρακτήρα, ενώ μερικές σελίδες μπορούν να διαβαστούν ακόμη και διαγώνια! Τι είναι όμως το From Hell ; Είναι μια προσπάθεια ανίχνευσης της ιστορικής αλήθειας σχετικά με τους φόνους στο Whitechapel ; Όχι. Το From Hell είναι ενα έργο πολυεπίπεδο. Πίσω από το πρώτο στρώμα της κύριας πλοκής που έχει να κάνει με τους φόνους των 5 γυναικών εξετάζει και άλλα ζητήματα. Κυρίως τις ταξικές διαφορές που παρατηρούνταν στην Βικτωριανή Αγγλία αμέσως μετά την βιομηχανική επανάσταση, προτού η εξουσία περάσει εξ ολοκλήρου στην αστική τάξη. Eπιλέγοντας τον έναν πρωταγωνιστή να ανήκει στην νεοεμφανιζόμενη τότε αστική τάξη και την κύρια πρωταγωνίστρια , την Mary Kelly , μια από τις πόρνες , να ανήκει στην εργατική τάξη, έχει το ιδανικό δίδυμο για την δουλειά αυτή. Kαι φυσικά στο πρόσωπο του αστυνόμου Abberline αναγνωρίζουμε έναν αντιπρόσωπο της μεσαίας τάξης. Χωρίς ποτέ να το τονίζει ιδιαίτερα, δεν κάνει κήρυγμα, αλλά μέσα από την περιγραφή των ζωών τους, βλέπει κανείς τις αντιθέσεις τους. Ένα άλλο θέμα που εξετάζεται στο From Hell είναι οι θεωρίες της εποχής για τα δυο φύλα. Ο Gull λειτουργεί ως εκπρόσωπος της πατριαρχίας, την εκθειάζει μέσα απο μυστικιστικές αντιλήψεις για τον κόσμο και στο τέλος δολοφονεί τις πόρνες - εκπροσώπους του γυναικείου φύλου. Εξετάζεται επίσης η πράξη του φόνου και το τι είναι αυτό που ωθεί έναν άνθρωπο στο να πάρει τη ζωή ενός άλλου. Να σημειωθεί επίσης ότι για τη συγγραφή και την εικονογράφηση του συγκεκριμένου κόμικ έγινε εκτενής έρευνα από τους δημιουργούς , κυρίως από τον Moore , που επισκέφτηκε τους τόπους που διαδραματίζεται η ιστορία και έψαξε αρκετά σε ιστορικά αλλά και σε λιγότερο αποδεκτά βιβλία για τα γεγονότα. Μετά το τέλος της ιστορίας, υπάρχει εκτενέστατο appendix όπου ο Moore εξηγεί από που πήρε το υλικό του. Το From Hell χρειάστηκε να το διαβάσω δυο φορές και μια φορά διαγώνια για να το εκτιμήσω. Την πρώτη φορά μου είχε φανεί λίγο βαρετό. Αλλά αυτό σου κάνει η ανάγνωση από το pc ενός τέτοιου έργου. Χρειάστηκε να το πάρω στα χέρια μου και να το διαβάσω αργά και με υπομονή , ακόμα και στα σημεία που φαίνεται ότι κάνει κοιλιά για να πειστώ για την αξία του. Εκτός απο το βιβλίο κυκλοφορεί επίσης από την Top Shelf, το From Hell Companion που περιέχει μεγάλα κομμάτια από το σενάριο που παρέδωσε ο Moore στον Campbell, σχόλια του σχεδιαστή καθώς και κομμάτια απο συνεντεύξεις. Παραθετω σκαναρισμένες μερικές σελίδες που μου φάνηκε ότι έχουν ενδιαφέρον. Συνεντευξη του Alan Moore : (θα προστεθεί υλικό) Συγκριτικές φωτογραφίες και σκίτσα απο τα αξιοθέατα του κεφαλαίου 4 οπου ο Gull ξεναγεί τον αναγνώστη σε διάφορα μνημεία εξηγώντας την, κατά τον Gull, μασονική τους προέλευση και ιστορία. (θα προστεθεί υλικό) Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
×
×
  • Create New...