Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Tom Tully'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. Όλοι μας ξέρουμε το θρυλικό περιοδικό 2000AD, το οποίο έβγαλε το πρώτο του τεύχος το Φεβρουάριο του 1977, όταν το έτος 2000 φαινόταν πολύ μακρινό. Ναυαρχίδα του περιοδικού ήταν και είναι ακόμη ο διάσημος Judge Dredd, αλλά εδώ θα ασχοληθώ με μια άλλη ιστορία, που ξεκίνησε από το πρώτο κιόλας τεύχος του περιοδικού και η οποία έμελλε να αποκτήσει πολλούς οπαδούς και στη χώρα μας, η σειρά Harlem Heroes (Οι Ήρωες του Χάρλεμ). Οι Ήρωες του Χάρλεμ, ήταν μια ομάδα από μαύρους, οι οποίοι συμμετέχουν στο εξαιρετικά δημοφιλές στο μέλλον άθλημα του Aeroball, που είναι ένας συνδυασμός αμερικανικού ποδοσφαίρου, κουνγκ-φου και μπάσκετ, ενώ έμπνευση για την ομάδα των πρωταγωνιστών, υπήρξαν οι διάσημοι Harlem Globetrotters, οι οποίοι ήταν πάρα πολύ δημοφιλείς εκείνη την εποχή. Μόνο και μόνο το γεγονός, ότι όλοι οι πρωταγωνιστές ήταν μαύροι και μάλιστα με σημαντικά αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής ηθικής, αφού τους βλέπουμε να προσπαθούν να κερδίσουν όλα τα παιχνίδια με έντιμο τρόπο, σε αντίθεση με κάποιες από τις αντίπαλες ομάδες, ήταν μεγάλη υπόθεση τότε. Η σεναριακή ιδέα ανήκε στον Pat Mills, αρχισυντάκτη του περιοδικού, αλλά τα σενάρια γράφτηκαν από τον Tom Tully και το σχέδιο στα περισσότερα επεισόδια ανήκε στο Dave Gibbons, Στα τελευταία επεισόδια της σειράς, ο Gibbons έδωσε τη σχεδιαστική σκυτάλη στον Ιταλό Massimo Belardinelli, το σχέδιο του οποίου ήταν πιο ζοφερό και πιο μπαρόκ. Το πολύ καλό σχέδιο των Gibbons και Belardinelli συνέβαλε πολύ στην επιτυχία της σειράς, η οποία γνώρισε και ένα δεύτερο κύκλο, το Harlem Heroes:Inferno, όπου απεικονίζεται μια εξέλιξη του Aeroball στο ακόμη βιαιότερο, αφού οι αθλητές έπρεπε να οδηγούν μηχανές. Το σενάριο του Tully έχει διάφορες νύξεις για τη διεθνή πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής και γενικά παρουσιάζει ένα ζοφερό μέλλον, όπου η βία είναι πανταχού παρούσα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι την εποχή της δημοσίευσης του κόμικ, η απειλή πυρηνικού πολέμου ήταν (θεωρητικά) υπαρκτή και ο φόβος για τα επακόλουθα μιας πυρηνικής σύρραξης διάχυτος. Στα πλεονεκτήματα της ιστορίας μπορούμε να συμπεριλάβουμε το ότι κανείς πρωταγωνιστής δεν ήταν στο απυρόβλητο, αφού σχεδόν όλοι μπορούσαν να σκοτωθούν στην πορεία της ιστορίας. Φυσικά, ο Tully καταφεύγει σε διάφορες εξωφρενικές ευκολίες (όπως πχ τηλεπαθητικοί εγκέφαλοι, οι οποίοι μάλιστα μιλάνε) και σίγουρα η επεισοδιακή δομή του κόμικ δεν βοηθά πολύ στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Επιπλέον, υπάρχουν υπερβολικά πολλές επεξηγήσεις και πολλή αφήγηση, που στην ουσία δεν προσφέρει πολλά στην ιστορία. Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω, ότι το κόμικ δύσκολα διαβάζεται σήμερα, αφού οι σημερινές τεχνικές αφήγησης των κόμικς είναι εντελώς διαφορετικές. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι ο βίαιος ρεαλισμός και ο κυνισμός του κόμικ θα εντυπωσιάσουν ακόμη και των τωρινό αναγνώστη, αλλά δεν νομίζω ότι θα τον κρατήσουν για πολύ, αφού η πυκνογραμμένη (= φλύαρη) και αποσπασματική αφήγηση αποβαίνει τελικά σε βάρος της ιστορίας. Το σχέδιο όμως, δεν έχει χάσει τίποτα από τη δυναμική του και είναι εντυπωσιακό ακόμη και σήμερα. Και οι δύο κύκλοι του κόμικ συγκεντρώθηκαν σε ένα τόμο με τίτλο: ‘The Complete Harlem Heroes”, που κυκλοφόρησε το 2010 από τις εκδόσεις Rebellion (πρέπει να έχει κυκλοφορήσει και δεύτερη έκδοση έκτοτε), από όπου και το διάβασα. Και οι δύο κύκλοι της σειράς είχαν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με αρχές του 1980 στο πολύ δημοφιλές τότε περιοδικό “Αγόρι”, όπου είχαν δημοσιευτεί και άλλες ιστορίες από το 2000AD, αρκετές μάλιστα σε σενάριο και σχέδιο των ίδιων δημιουργών. Ο πρώτος κύκλος δημοσιεύτηκε με τον τίτλο “Αερομπώλ” στα τεύχη 51-70 της δεύτερης περιόδου και ο δεύτερος με τον τίτλο “Inferno – Οι ήρωες του Χάρλεμ” στα τεύχη 287-326. Η σειρά είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και πολλοί σημερινοί πενηντάρηδες τη θυμούνται ακόμη με νοσταλγία. Αν και δεν μπορώ να το αποδείξω, έχω την εντύπωση, ότι είναι μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό ¨Αγόρι" . ? Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά) Σύνδεσμος για το κόμικ μέσα στο περιοδικό “Αγόρι” στο ιστολόγιο agori-magazine.blogspot.com Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  2. Είναι μια προσπάθεια στον χώρο που δεν μπορείς να παραβλέψεις... Είναι μια ιδέα, στηριζόμενη σε θεμέλια ετών, αλλά πάντα σε επαναστατικά μοτίβα. To πολυθεματικό περιοδικό κόμικς Μπλεκ κυκλοφορεί για έναν χρόνο τώρα, με τον υπότιτλο "Τα Καλύτερα Κόμικς". Έχει ως απώτερο σκοπό την δημοσίευση έργων, τόσο παλαιών όσο και νέων, διεθνώς αναγνωρισμένων δημιουργών, από (σχεδόν) κάθε είδους σχολή κόμικς. Πλειάδα τίτλων αποτελούν τα περιεχόμενα όλων των τευχών, με 8 έως και 12 τίτλους ανά τεύχος, όλοι παίρνοντας τον χώρο τους, άλλοι ως guest ενώ άλλοι ως μόνιμοι (μέχρι μετά από κάποιο ικανοποιητικό αριθμό τευχών να αντικατασταθούν από κάτι άλλο, εξίσου, αν όχι περισσότερο, καλό). Μερικοί από τους μόνιμους είναι: Μπλεκ (αυτό έλειπε), Ταρζάν, Στορμ (έως το #06 έμπαινε ολόκληρη ιστορία, από το #07 κόβεται στα 2), Μάντυ Ρίλεϋ (εξαίρεση το 7ο τεύχος), Φάντομ (, Δικαστής Ντρεντ, και το Παιδί Πάνθηρας. Guest ήρωες έχουμε: Κόρτο Μαλτέζε (#01), Λ-Ο: Πήγασος 4-Ω (#01-03), Γιορ (#01 & #07), Ο Ίσκιος (#03), Μισέλ Βαγιάν (#04-05), Τζόνι Ρεντ (#05-12), Γουίντς (#06-09), Ποπάϋ (#07-08), Κοκομπίλ (#08-...) κα Η βασική ομάδα του περιοδικού έχει αλλάξει δύο φορές σκυτάλη, από το ντουέτο Ανεμοδουράς-Ταρλαντέζος στους Ανεμοδουράς-Τομπαλίδης. Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς έχει και τον εκδοτικό Μικρός Ήρως, συνεχίζοντας (και διευρύνοντας) το έργο του παππού και του θείου του, ενώ και ο Λευτέρης Ταρλαντέζος και ο Γαβριήλ Τομπαλίδης είναι μεγάλοι γνώστες του χώρου, και έχουν ένα πλούσιο παρελθόν στο αντικείμενο των κόμικς... Με 164 σελίδες, όμορφο στήσιμο (από το #03 ειδικά έφτιαξε ιδιαίτερα), πολύ καλό χαρτί, εξαιρετική εκτύπωση, και όλα αυτά στην (απολύτως) λογική τιμή των 5, 90! Μπορεί να βρεθεί σε επιλεγμένα περίπτερα, σε βιβλιοπωλεία και κομιξάδικα πανελλαδικά... Μέχρι το Δεκέμβριο του 20 αριθμεί 8 τεύχη. Μια έκδοση που ξεχειλίζει μεράκι, αγάπη και σεβασμό για την 9η τέχνη... Και έχει σίγουρα πολλά ακόμα να δώσει! O προβληματισμός που φέρει η έκδοση όσον αφορά τον ρετρό χαρακτήρα ή ακόμα και τη στρατηγική της δημοσίευσης αποκλειστικά παλιών έργων, εύκολα εξαλείφεται, χάρη στη μοντέρνα αισθητική του, στους νέους τίτλους που περιλαμβάνει (παράδειγμα ο Λάργκο Γουίντς που δεν είχε συμπεριληφθεί σε κανένα ελληνικό έντυπο έως και σήμερα) ή σε reboots ή νέες συνέχειες παλαιότερων διάσημων δημιουργιών (παραδείγματα είναι ο Μισέλ Βαγιάν και ο Τζόνι Ρεντ), ενώ η παρουσίαση Ελλήνων καλλιτεχνών, η πυκνή αρθρογραφία γύρω από τα κόμικς και την επικαιρότητα στην γενικότερη ποπ κουλτούρα, δείχνει μια τάση αποφυγής επικόλλησης μιας ετικέτας, και αποτελεί απόδειξη πως το Μπλέκ ακόμα πειραματίζεται και θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα. Κείμενό μου στην έκδοση
×
×
  • Create New...