Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'TKO'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 7 results

  1. To Redfork είναι μια κλασσική επαρχιακή Αμερικάνικη πόλη, η οποία υπάρχει και επιβιώνει λόγω του κοντινού της ανθρακορυχείο. Υποφέροντας κάτω από τις μάστιγες του αλκοολισμού και της κατάχρησης οπιούχων φαρμάκων, φυτοζωεί, μαζί με τους κατοίκους τους. Όταν ο αποφυλακισμένος Noah McGlade επιστρέφει στο Redfork, βρίσκει το ορυχείο κλειστό, τους εργαζομένους να απεργούν, και ένα κακό, του οποίου οι ρίζες εντοπίζονται στις απαρχές της ύπαρξης της πόλης, το οποία προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια. Και δυστυχώς, για την πλειοψηφία των κατοίκων, τα καταφέρνει. Άλλο ένα θριλεράκι με υπερφυσικές προεκτάσεις, άλλο ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα από την ΤΚΟ, χωρίς βέβαια να κάνει και αυτό τη διαφορά. Γράφει ο Alex Paknadel (Assassin's Creed, Arcadia) για ένα οικογενειακό δράμα, αρκετά τετριμμένο και αναμενόμενο, και στην πορεία μαθαίνουμε για άλλο ένα οικογενειακό δράμα, εξίσου αναμενόμενο με ένα supernatural twist. Εχει κάποια προβληματάκια ρυθμού, αλλού σέρνεται αλλού τρέχει, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερα κακό. Ο μεγάλος κακός είναι αρκετα απρόσωπος, χωρίς λεπτομέρειες για το πως και το γιατί, απλά ένα προαιώνιο κακό. Δεν κατέληξε να γίνεται βαρετό, αλλά έπαιξε λίγο με τα όρια, και αυτό κυρίως επειδή δεν αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα οι χαρακτήρες, παρά έμειναν κλασικά στερεότυπα του καλού αλλά κατατρεγμένου που έχει αδικηθεί από την κενωνία, η ναρκομανής μάνα η οποία έπεσε στα ναρκωτικά γιατί την αδίκησε η κενωνία, ο καλός αδελφός ο οποίος βοηθάει όλους και είναι ο πρώτος ο οποίος πεθαίνει, άρα τον αδικησε και αυτόν η κενωνία κλπ κλπ κλπ. Στο σχέδιο ο Nil Vendrell, αρκετά καλός, με τη λεπτομέρεια του, με τα καλά τα splash του, μια χαρά γενικώς. Όχι αξέχαστος, ούτε και ιδιαίτερα πρωτοποριακός, αλλά τη δουλειά του τη κάνει και τη κάνει καλά. Πιστεύω με δυνατότερο σενάριο θα απέδιδε και καλύτερα. Οι gore σκηνές είναι αρκετά πιστευτές και αρκούντως τρομακτικές. Μια μετριοκαλή σειρούλα από την ΤΚΟ, η οποία αν μη τι άλλο δεν απογοητεύει. Δεν είναι τίποτα για να τρέξετε μην το χάσετε, αλλά περνάς ευχάριστα μια ωρίτσα. 6 oversized τεύχη σε κασετίνα ή ένα oversized trade paperback, όπως όλες οι υπόλοιπες κυκλοφορίες της TKO. Ένα ωραίο 6ράκι και.... NEXT!
  2. O Stu Manning είχε το όνειρο να γίνει αστυνομικός, να προστατεύσει την πόλη του. Αλλά ένα φριχτό γεγονός που του συνέβη σε μία από τις πρώτες περιπολίες του, οδήγησε στο να εκδιωχθεί από το σώμα, ντροπιασμένος και ηθικά εξοντωμένος. Αλλά ακριβώς αυτό το γεγονός του κληρονόμησε μια μεγάλη δύναμη, και μια μεγάλη κατάρα ταυτόχρονα. Πλέον, ως ιδιωτικός αστυνομικός αλλά και κρυφά λυκάνθρωπος, θα προσπαθήσει να εκδικηθεί τον χαμό ενός κοντινού του προσώπου, χρησιμοποιώντας το alter-ego του και πλημμυρίζοντας τους δρόμους με αίμα...... Ας το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Μην περιμένετε να διαβάσετε οτιδήποτε πρωτότυπο ερχόμενοι στο Lonesome Days, Savage Nights. Ακόμα και ο ίδιος ο τίτλος είναι cringy as hell. Επομένως γιατί πέρασα καλά, παρόλο που έχω δει και έχω διαβάσει πάμπολλες ταινίες και βιβλία με πανομοιότυπη ιστορία. Λόγω καλογραμμένου σεναρίου/διαλόγων και λόγω του σχεδίου. Ξεκινώντας από το γράψιμο, ο Salvatore Simeone (Eve of Extinction) που είχε την ιδέα και ο Steve Niles (Simon Dark, 30 Days of Night) που έκανε, μαζί του, την ιδέα σενάριο κινήθηκαν στο όριο και για εμένα δεν το ξεπέρασαν. Και το κατάφεραν αυτό πατώντας πάνω στις μανιέρες του είδους, με λεζάντες μονολόγων, πολύ αλκοόλ και πολλά τσιγάρα, με την φτωχή-πλην-τίμια sex worker και το παιδί της, αλλά δίνοντας όλα αυτά χωρίς πολύ drama, χωρίς ατελείωτο κείμενο για τα κακά της κοινωνίας και την μοίρα που τους χτύπησε κατακέφαλα. Λίγο κείμενο και εκεί που χρειάζεται, διάλογοι τόσο-όσο, χωρίς περιττές φανφάρες, σε ένα σενάριο που τρέχει και δεν διακόπτει το storytelling που κάνει το πανέμορφο σχέδιο. Το οποίο σχέδιο είναι πραγματικά πανέμορφο και από τα λίγα φωτορεαλιστικά τα οποία, εκτός από το να εντυπωσιάζουν σαν στατικοί πίνακες, πραγματικά καταφέρνουν να προωθούν την δράση και να δένουν όμορφα με την ατμόσφαιρα που βγαίνει από το σενάριο. Εχει βέβαια και τις, ευτυχώς λίγες, ποζερο-στιγμές του, και πως θα γινόταν άλλωστε διαφορετικά, αφού, το επαναλαμβάνω, μιλάμε για φωτορεαλιστικό σχέδιο. Ο πολωνός Szymon Kudranski, τον οποίο αγνοούσα μέχρι πρότινως, και ο οποίος έχει αναλάβει και τρέχει τώρα το Spawn, αλλά έχει κάνει και Punisher και το κρυμμένο διαμάντι Black Eyed Kids στην Aftershock, έχει πολύ ταλέντο και πραγματικά με εντυπωσίασε με το αποτέλεσμα του. Καταφέρνει και αναδεικνύει μια κατά τα άλλα τετριμμένη ιστορία, και επιτυγχάνει να κάνει, κάτι το οποίο με ένα πιο generic σχέδιο θα πέρναγε απαρατήρητο, το LDSN να γίνει αξιοπρόσεκτο και συνολικά αρκετά καλό. 6 oversized τευχάκια σε μια όμορφη κασετινούλα, ή ένα (επίσης) oversized trade paperback τα φορμά στα οποία μπορείτε να βρείτε το συγκεκριμένο, όπως όλες τις υπόλοιπες εκδόσεις της TKO. Ιδιαίτερα απολαυστικό, στα όρια της κρυφής απόλαυσης. Προτιμήστε το.
  3. Βρισκόμαστε στον κόσμο των Μικτών Πολεμικών Τεχνών (ΜΜΑ), όπου αναφέρεται και ο τίτλος του κόμικ. Η Ντάνι είναι παράνομη πυγμάχος και προσπαθεί να βγάλει κάποια χρήματα, για να συντηρήσει τον εαυτό της και τη μικρή αδερφή της. Η αλήθεια είναι, ότι η Ντάνι βασανίζεται από διάφορα όνειρα, που έχουν σχέση με το θάνατο του πατέρα της, καθώς η οικογένεια προσπαθούσε να εισέλθει παράνομα στις ΗΠΑ. Όταν όμως κερδίζει έναν αγώνα, που έπρεπε να χάσει, το αφεντικό της απάγει την αδερφή της και η Ντάνι ξεκινάει έναν αγώνα να τη βρει. Με τη βοήθεια δύο ανθρώπων, η Ντάνι θα προσπαθήσει να ξετυλίξει το κουβάρι και να ξαναβρεί την αδερφούλα της, θα αντιμετωπίσει μια ομάδα ρατσιστών, αλλά, στο τέλος, θα ανακαλύψει κάτι πολύ πιο ανατριχιαστικό από ένα κύκλωμα στημένων αγώνων. Η συγγραφέας Natalie Chaidez είναι βασικά, από ό,τι διαβάζω, τηλεοπτική παραγωγός και ασχολείται πρώτη φορά με τα κόμικς. Δεν παραδίδει κάτι εξαιρετικά αξιομνημόνευτο, αλλά σίγουρα επαρκές. Το πρόβλημα είναι ότι πολλά από αυτά που αφηγείται, τα έχουμε ξαναδιαβάσει και οι εκπλήξεις και οι ανατροπές είναι ίσως αναμενόμενες. Υπάρχει μια σαφής θέληση για πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο, αλλά, κατά τη γνώμη μου, πνίγεται μέσα στις υπερβολές. Παρόλα αυτά, η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα και οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι. Ο σχεδιαστής Andy Belanger μου ήταν άγνωστος, αν και έχει δουλέψει σε αρκετά κόμικς. Το σχέδιό του είναι αρκετά βρόμικο και έχει επιρροές από ανεξάρτητα αμερικανικά κόμικς σε αρκετά σημεία. Δεν είναι αξέχαστο και το θεωρώ σαφώς παλαιομοδίτικο, αλλά θεωρώ, ότι τη δουλειά του την κάνει. Αξίζει να σημειωθεί, ότι, σύμφωνα με το βιογραφικό του, ο Καναδός καλλιτέχνης συμμετέχει και ο ίδιος σε αγώνες wrestling. Δεν πρόκειται για κάποιο σπουδαίο κόμικ, νομίζω, ότι θα ξεχαστεί γρήγορα από τους περισσότερους, δεν είναι, όμως και εντελώς αδιάφορο και ίσως αξίζει μια ανάγνωση. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μια μάλλον εκθειαστική κριτική Μια ακόμη θετική και αυτή Και μια ακόμη
  4. Η ΤΚΟ Studios είναι μια νέα εκδοτική εταιρεία για κόμικς, η οποία λειτουργεί με ένα εντελώς πρωτόγνωρο σύστημα: καταρχάς διανείμει τα κόμικς της μόνη της και μέσω του Amazon, που σημαίνει ότι δεν θα είναι εύκολο να βρεθούν σε μη εξειδικευμένα κομιξάδικα. Δεύτερον, εστιάζεται (για την ώρα, τουλάχιστον) σε μίνι σειρές και δεν κυκλοφορεί ένα τεύχος το μήνα, αλλά τα δίνει στην αγορά όλα μαζί, ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του τόμου (TPB), αλλά και σε ψηφιακή μορφή (συνήθως, το πρώτο τεύχος κάθε σειράς δίδεται για δωρεάν κατέβασμα). Οι εκδόσεις των τόμων είναι εξαιρετικές (για τα τεύχη δεν έχω άποψη): είναι σαφώς μεγαλύτεροι σε μέγεθος από το συνηθισμένο, κάτι που αναδεικνύει το σχέδιο και τυπωμένοι σε πολύ ωραίο, σκληρό χαρτί. Τρίτον και σημαντικότερο όλων, έχει "αγκαζάρει" κάποια γερά ονόματα, αλλά και κάποια νέα ταλέντα, που όλοι θα φτιάξουν πρωτότυπες ιστορίες. Η ναυαρχίδα λοιπόν της πρώτης φουρνιάς των κόμικς της ΤΚΟ, είναι το παρόν κόμικ. Και είναι η ναυαρχίδα, λόγω των ονομάτων των συντελεστών, αφού έχουμε τρία πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου. Ο συγγραφέας Garth Ennis είναι από τους πλέον γνωστούς του χώρου, ακόμη και όσοι δεν πολυασχολούνται με τα κόμικς, το Preacher σίγουρα θα το έχουν ακουστά. Ο σχεδιαστής Steve Epting είναι επίσης ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές των αμερικανικών κόμικς, υπερηρωικών και μη, γνωστός κυρίως από το "The Death of Captain America" σε σενάριο του επίσης κορυφαίου Ed Brubaker. Το τρίτο μεγάλο όνομα, λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό λόγω ειδικότητας, είναι η κολορίστρια Elizabeth Breitweiser, μια από τις καλύτερες στο χώρο των κόμικς, κατά τη γνώμη μου, που έχει κάνει τους χρωματισμούς σε πολλά, εξαιρετικά κόμικς των τελευταίων ετών. Οι Epting και Breitweiser συνεργάστηκαν πριν από τρία περίπου χρόνια με τον Ed Brubaker στο αρκετά καλό κατασκοπευτικό κόμικ Velvet. Η ιστορία αφορά τις μάχες στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ και πιο συγκεκριμένα τις προσπάθειες των Σοβιετικών να αναχαιτίσουν με κάθε τρόπο την γερμανική επέλαση επιστρατεύοντας ακόμα και γυναίκες σε ρόλο ελεύθερου σκοπευτή εναντίον του εχθρού (σημειώνω εδώ ότι ο Ένις ασχολείται πολύ με το συγκεκριμένο πόλεμο και μάλιστα έχει υπογράψει και κάποιες, νέες περιπέτειες του θρυλικού στην Ελλάδα Johnny Red, οι οποίες εκδίδονται στη χώρα μας στο περιοδικό Μπλεκ). Μια από αυτές, και μάλιστα η καλύτερη, είναι η Σάρα και το κόμικ αφηγείται κάποιες από τις εμπειρίες της στον πόλεμο. Τεχνικά, ο Ένις, αξιοποιώντας συνεργάτες του Μπρουμπέικερ, φαίνεται με μια πρόχειρη ανάγνωση, να προσπαθεί να μιμηθεί λίγο και το συγγραφικό του στιλ με συνεχείς εσωτερικούς μονολόγους, που επεξηγούν την ψυχική διάθεση και κάποιες από τις πράξεις των ηρώων. Αυτή η επιλογή είναι φυσικά αναπόφευκτη σε μεγάλο βαθμό, επειδή υπαγορεύεται από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πολεμούν οι ηρωίδες. Σε αντίθεση με τον Μπρουμπέικερ όμως, αποφεύγει τις πολλές επεξηγήσεις και το λογοτεχνικό στιλ. Κρατά την αφήγηση λιτή και στρωτή και την μετακινεί μέσα στο χρόνο, για να διαφωτίσει τις πράξεις των ηρωίδων. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και με μια πιο προσεκτική ανάγνωση, ορισμένοι από αυτούς αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται στην αρχή. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες της πλοκής, επειδή δεν θα ήταν σωστό να αποκαλυφθούν κάποια πράγματα, που ο Ένις φροντίζει να μείνουν κρυφά έως το τέλος, εξάλλου η δράση είναι αποσπασματική, κάνει συνεχώς χρονικά άλματα και είναι κυρίως ψυχολογική. Το κύριο θέμα του κόμικ είναι τελικά τι εννοούμε ως πατρίδα και ως συμπατριώτες και γιατί πολεμάμε. Είναι πράγματι εντυπωσιακό, ότι οι αποδεκατισμένοι από τη σταλινική τρομοκρατία Σοβιετικοί συσπειρώθηκαν γύρω από το πρόσωπο του Στάλιν, προφανώς επειδή η άλλη επιλογή ήταν απείρως χειρότερη. Τουλάχιστον ο Στάλιν, ήθελε να τους καθυποτάξει, ενώ ο Χίτλερ δεν θα είχε απολύτως κανένα πρόβλημα να εξολοθρεύσει τους Ρώσους σχεδόν έναν προς ένα, κάτι που τα στρατεύματά του έκαναν με μεγάλη επιτυχία, όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία, επιδιδόμενα σε ένα όργιο φρικιαστικής βίας. Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα, λοιπόν, και ευρισκόμενοι ανάμεσα στη χιτλερική σφύρα και το σταλινικό άκμονα, οι Ρώσοι επέλεξαν τον δεύτερο που στο κάτω-κάτω της γραφής, ήταν ένας από αυτούς. Και μάλιστα, τον επέλεξαν, πολεμώντας λυσσαλέα, ακόμα κι αν πολλοί από αυτούς είχαν θύματα από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι όταν είσαι μεταξύ σφύρας και άκμονος, είναι το σφυρί που σε χτυπάει και μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Ναζί χτυπούσαν ανελέητα. Η πίστη στη μητέρα - πατρίδα, αλλά και οι ασύλληπτες ναζιστικές θηριωδίες κινητοποίησαν τους Ρώσους και τους έδωσαν τελικά τη νίκη, παρά τις τεράστιες απώλειες και παρά το φόβο που είχαν πολλοί για το σταλινικό καθεστώς. Σε αυτό το σημείο, να αναφέρω ότι υπάρχει μια πτυχή του σεναρίου, που ίσως εξοργίσει ορισμένους, αλλά, όπως έγραψα πιο πριν, δεν θα ήθελα να αποκαλύψω λεπτομέρειες της πλοκής. Ο πόλεμος όμως είναι σφαγείο και το αναπόδραστο του θανάτου στοιχειώνει τις πράξεις των στρατιωτών. Σε έναν πόλεμο όλοι, ανεξαρτήτως των ιδανικών τους και το λόγων για τους οποίους πολεμούν, ζουν με δανεικό χρόνο και όταν αυτός εκπνεύσει, εκπνέουν οριστικά και εκείνοι. Για αυτό, ο σωστός στρατιώτης είναι πάντα ψυχολογικά προετοιμασμένος, ότι μπορεί να σκοτωθεί από ώρα σε ώρα: εξάλλου, η έννοια του καθήκοντος, του ηρωισμού, της πατρίδας και της δικαιοσύνης, δεν αρκούν για να προστατεύσουν κανένα γενναίο και κανέναν αθώο. Δεν υπάρχει καμία δικαιοσύνη και καμία λύτρωση στον πόλεμο, μόνο η τύχη κυβερνά τις πράξεις των μαχητών. Και το χειρότερο όλων: ο πόλεμος δεν είναι κόλαση, μόνο επειδή είναι σφαγή, είναι κόλαση, επειδή στερεί από τους ανθρώπους όλες τις επιλογές τους. Από όλους τους στρατιώτες, ο ρόλος του ελεύθερου σκοπευτή είναι ίσως ο πιο ιδιόρρυθμος. Μόνη, χωρίς να περιμένει καμία βοήθεια από κανέναν, η Σάρα πρέπει να υπολογίσει με απόλυτη ακρίβεια τη μία και μοναδική βολή που θα έχει στη διάθεσή της. Κατά κάποιο τρόπο, είναι μόνη απέναντι σε όλο τον εχθρικό στρατό, όπως και όλες οι συντρόφισσές της. Μόνη, απέναντι στον πιθανό θάνατο. Μόνη, χωρίς καν τις σκέψεις της και τις φοβίες της, γιατί το μυαλό πρέπει να είναι καθαρό για τη βολή. Μόνη, χωρίς καν την πολυτέλεια του να έχει τον ίδιο της τον εαυτό στήριγμα. Όταν διαβάσετε το κόμικ μέχρι και την τελευταία σελίδα, θα καταλάβετε ότι οι τέσσερις προηγούμενες παράγραφοι έχουν πολύ συγκεκριμένο νόημα και δεν είναι παραλήρημα δικό μου. ?? Ο Έπτινγκ κάνει εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο. Το βάθος πεδίου στις πολλές σκηνές που διαδραματίζονται σε ανοιχτό χώρο είναι εντυπωσιακό και δίνει το απαραίτητο αίσθημα απόστασης (σωματικής και ψυχολογικής), οι σκηνές σε κλειστό χώρο δίνουν την απαραίτητη αίσθηση στριμώγματος, ερχόμενες έτσι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, οι ηρωίδες και οι ήρωες είναι πολύ καλά σχεδιασμένοι, αφού ο σχεδιαστής έχει συλλάβει όλες τις ψυχικές διαθέσεις τους, που είναι απαραίτητες, για να καταλάβουμε αυτά που χρειάζεται και κυρίως αυτά που το σενάριο αφήνει ηθελημένα ασαφή. Επιπλέον, σε συνεννόηση προφανώς με τον Ένις, αποφεύγει κάθε φρικιαστική λεπτομέρεια του πολέμου. Δεν χρειάζεται πάντα να δείξεις το θάνατο, ούτε κουβάδες αίματος, για να κάνεις εντύπωση, παρά αρκεί η επίδραση του θανάτου σε όσους επέζησαν και λίγες πιτσιλιές αίμα, για να δοθεί ένα μεγάλο δραματουργικό αποτέλεσμα. Αλλά και η Μπρέιτγουέιζερ μεγαλουργεί με τους χρωματισμούς της, σίγουρα το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτούς. Οι εσωτερικές σκηνές έχουν - και σωστά - μια κλειστοφοβική αίσθηση, ενώ οι σκηνές στην ύπαιθρο κυριαρχούνται από αποχρώσεις του λευκού σε σημείο, όπου αισθάνεσαι το χιόνι. Κάθε χρωματική αντίστιξη, κάθε σκιά, έχει τη σημασία της και διαδραματίζει κάποιο ρόλο στην πλοκή. Ελπίζω να έψησα κόσμο να διαβάσει αυτό το αξιόλογο κόμικ και προσωπικά περιμένω να διαβάσω κι άλλα πράγματα από την ΤΚΟ. Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  5. Ένα ακόμη κόμικ από τη νεοσύστατη TKO Studios μετά το πολύ καλό Sara, αλλά σε ένα εντελώς διαφορετικό αφηγηματικό περιβάλλον. Αφηγείται την ιστορία του Έντι, ενός από τους πάρα πολλούς, δυστυχώς, άστεγους που προσπαθούν να επιβιώσουν στο Βένις, ένα προάστιο του Λος Άντζελες, που ονομάστηκε έτσι από τη γνωστή Βενετία (υπάρχει αναφορά στην ιστορία του Βένις μέσα στο κόμικ). Ο Έντι, αθεράπευτα αλκοολικός και μάλλον με κάποιας μορφής σχιζοφρένεια, θα εμπλακεί σε μια ιστορία φόνου και, ως μη όφειλε, θα επιχειρήσει να ξεδιαλύνει το μυστήριο, αλλά το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να βυθιστεί ακόμη περισσότερο σε έναν κόσμο διαφθοράς. Ο βασικός καμβάς της ιστορίας μοιάζει πάρα πολύ με το έξοχο The Dregs, ένα κόμικ, το οποίο, όπως αντιλαμβάνομαι, χρησιμοποιώ συχνά ως μέτρο σύγκρισης. Πράγματι, υπάρχουν πολλά κοινά σημεία: οι άστεγοι, η παράνοια, οι ουσίες και φυσικά η περιβόητη αστική ανάπλαση (gentrification), η οποία και εδώ απειλεί τους άστεγους. Σε αντίθεση με το The Dregs, όμως, η εξέλιξη και η λύση του μυστηρίου ακολουθεί μια λιγότερο σοκαριστική οδό, η οποία όμως δεν είναι ακριβώς προβλέψιμη. Στο ενδιάμεσο, οι δημιουργοί του κόμικ φτιάχνουν μια ενδιαφέρουσα πινακοθήκη χαρακτήρων, στο παρελθόν των οποίων βρίσκονται αρκετές πληγές της Αμερικής: η θρησκοληψία, τα ακροδεξιά γκρουπούσκουλα, η κακοποίηση, η έλλειψη ανεκτικότητας απέναντι στην ομοφυλοφιλία και γενικότερα οι χαμένες ζωές, αυτές που από λάθος ή από αδιαφορία πετιούνται στο περιθώριο της κοινωνίας και καλούνται να επιβιώσουν όπως μπορούν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι δυστυχώς αναλώσιμοι για το αδηφάγο σύστημα. Μια διαδρομή με αίμα, κάποιες χιλιάδες δολάρια, κάποιους ανίκανους εγκληματίες, γενικά ένα σενάριο, που θα μπορούσε να ήταν σε ταινία των αδερφών Κοέν, αν και ο σεναριογράφος αντιμετώπιζε το θέμα με κάποια ελαφρότητα, Ευτυχώς δεν το κάνει και στο τέλος έχουμε μια πολύ πικρή γεύση: όλα όσα συνέβησαν, έγιναν πραγματικά για το τίποτα, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Και στο τέλος, όταν ο Έντι θα αποφασίσει να διανείμει, όλα όσα με αίμα και κατά λάθος κέρδισε, ξέρουμε ότι η ανακούφιση είναι προσωρινή, ότι τίποτα δεν θα αλλάξει: η αστική ανάπλαση είναι ειλημμένη απόφαση και η φωτιά που είναι διαρκώς παρούσα είναι, όπως μαθαίνουμε στο τέλος, πιθανό αποτέλεσμα της φτώχειας, η οποία μαστίζει τους άστεγους. Κι όμως, μέσα σε όλη τη θλιβερή κατάσταση, βλέπουμε, ότι η ζωή, ακόμη και για τους άστεγους, μπορεί να είναι ελπίδα. Ο σεναριογράφος Joshua Dysart και ο σχεδιαστής Alberto Ponticelli είχαν συνεργαστεί και στην εξαιρετική σειρά The Unknown Soldier και πετυχαίνουν και εδώ να δώσουν μια αξιόλογη ιστορία με πολλές πτυχές. Το σχέδιο του Ponticelli αναδεικνύει όλη την απελπισία των ηρώων και τη ζοφερή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει και σε αρκετές στιγμές το στήσιμο των καρέ είναι ευρηματικό, Τα χρώματα της Giulia Brusco συντελούν πολύ στη δημιουργία μιας ασφυκτικής ατμόσφαιρας, ενώ είναι πολύ ζωντανά στις σκηνές που υπάρχει το άπλετο φως της Καλιφόρνια. Ένα σίγουρα καλό κόμικ, ίσως όχι αξέχαστο, αλλά που αξίζει μια ανάγνωση, τουλάχιστον. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  6. Για 50 χρόνια, οι γυναίκες της οικογένειας Banks, είναι οι καλύτεροι διαρρήκτες της πόλης του Σικάγο. Είναι όμως διαρήκτες με ένα κώδικα τιμής. Ποτέ δεν κλέβουν περισσότερα από όσα χρειάζονται και ποτέ δεν επιδεικνύουν τα πλούτη τους. Παίρνουν όσα χρειάζονται για να αναθρέψουν τα παιδιά τους και να ζουν μια ήσυχη, μικροαστική ζωή. Όλα αυτά όμως τελειώνουν με την τρίτη κατά σειρά, και νέωτερη, Banks, η Celia. Εκείνη δεν θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμα της οικογένειας, σπουδάζει και πιάνει δουλειά σε μια τράπεζα. Όταν όμως την παραγκωνίζουν στη δουλειά, βιώνοντας για πρώτη φορά ταυτόχρονα και τον φυλετικό ρατσισμό, αλλά και τον σωβινισμό, αποφασίζει να συνεργαστεί με την μητέρα της και τη γιαγιά της, σε μια προσπάθεια να εκδικηθεί τα πρώην της αφεντικά και τον υπεύθυνο για τον θάνατο του παππού της. Στην ιστορία εμπλέκεται και μιά αστυνομικός η οποία , εδώ και πολλά χρόνια, υποπτεύεται την οικογένεια της αλλά και ένας μαφιόζος, ο οποίος έχει ένα περίεργο δεσμό με το παρόν και το παρελθόν της οικογένειας Banks. Άλλη μια αξιόλογη πρόταση από την καινούρια εκδοτική ΤΚΟ, ένα heist κόμικ, με το επιπλέον στοιχείο ότι οι πρωταγωνιστές είναι γυναίκες και μαύρες. Στα πλαίσια του diversification των τελευταίων λίγων ετών, κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να μας ξενίζει, αλλά το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι η ιστορία, αν και αρκετά "ειπωμένη" και κλισέ, εδώ δίνεται με φρέσκια ματιά και αρκετά καλογραμμένο σενάριο. Το οποίο γράφει η Roxane Gay, με μικρό παρελθόν στα κόμικς αλλά ενδιαφέρον βιογραφικό σε ταινίες και σειρές. Και γράφει ακριβώς έτσι, σύγχρονα και γρήγορα, κοφτά, χωρίς πολλές περιγραφές αλλά με ζωντάνια και φυσικότητα. Παρουσιάζει όμορφα τις 3 πρωταγωνίστριες, με τα αντίστοιχα flashbacks που μας δίνουν τις ζωές τους και τα κίνητρα τους, και παρόλο που πιστεύω ότι θα μπορούσε να δωθεί περισσότερη έμφαση στο charecterization, για την πολυπλοκότητα της ιστορίας και για τα 6 τεύχη "χώρο" που είχε να δουλέψει (αυτό είναι το format όλων των σειρών της ΤΚΟ), η ισορροπία μεταξύ αυτού και της προώθησης της πλοκής ήταν παραπάνω από ικανοποιητική. Χωρίς να μένεις έκπληκτος από την πρωτοτυπία, χωρίς να υπάρχει κάποια σημαντική WTF στιγμή, το δέσιμο όλων νημάτων της ιστορίας και κυρίως οι έξυπνοι διάλογοι της, δημιουργούν μια τελική εντύπωδη η οποία είναι πολύ πάνω από το μέσο όρο. Σχέδιο κάνει η Ming Doyle, η οποία και Hellblazer έχει κάνει, και το Kitchen στη Vertigo έχει σχεδιάσει, και με τον Brian Wood στην Boom! έχει συνεργαστεί. Εμπειρία έχει δηλαδή, και φαίνεται στη συγκεκριμένη σειρά καθώς δεν σχεδιάζει μεν τίποτα εντυπωσιακά (δεν έχει και τέτοιες απαιτήσεις το σενάριο καθώς είναι τελείως urban και street level), αλλάμε ποικιλία στα καρέ της και ατού τις εκφράσεις των προσώπων, παρουσιάζει επιτυχημένα το υπόβαθρο της ιστορίας. Και αν δεν, όπως προείπα, εντυπωσιάζει, αυτό που σίγουρα καταφέρνει είναι να δημιουργήσει συναισθήματα και να αποτυπώσει τέλεια αυτά των πρωταγωνιστών που σχεδιάζει. 6 τεύχη όπως προείπα, σε μεγαλύτερο μέγεθος από το τυπικό αμερικάνικο, αλλά και ένα trade paperback , και αυτό σε μεγαλύτερο μέγεθος, το οποίο περιέχει αυτά ακριβώς τα 6 τεύχη. Δεν θα σας αλλάξει τη ζωή, αλλά σίγουρα θα περάσετε καλά διαβάζοντας το.
  7. Βλέπεις Jeff Lemire; Πρέπει να το διαβάσεις, θα είναι τουλάχιστον καλό (fangirl talking ). Κι αν το σχεδιάζει ο Gabriel Walta (βλέπε Vision ) ακόμα καλύτερα. Μ' αυτή τη λογική το παράγγειλα χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά για ακόμα μια φορά δεν άντεξα και το διάβασα, πριν το πάρω στα χέρια μου σε υλική μορφή Στο δια ταύτα: Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο U.S.S. Montgomery, ένα διαστημόπλοιο που μεταφέρει οικογένειες από τη γη, με προορισμό ένα ασφαλέστερο μέλλον. Η ανθρωπότητα στη γη αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα επιβίωσης, λόγω οικολογικής καταστροφής. Δυστυχώς το μέλλον του πληρώματος αποδεικνύεται κάθε άλλο από ασφαλές, καθώς όλοι οι ενήλικες καταλήγουν νεκροί, (θα ανακαλύψετε πως) και οι μόνοι που μένουν στο διαστημόπλοιο είναι παιδιά έως 13 ετών. Ό,τι κοντινότερο σε μητρική φιγούρα γι αυτά είναι η VAL, AI (τεχνητή νοημοσύνη) του διαστημοπλοίου, με τους περιορισμούς της μηχανικής της υπόστασης. Στο σημείο που βρίσκονται, στη Μαύρη Ζώνη, δεν έχουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με κανέναν για έναν ολόκληρο χρόνο. Η αρχική ιδέα γι αυτό το κόμικ δεν προήλθε από τον ίδιο τον Lemire (όπως συμβαίνει συνήθως), αλλά από τον Tze Chun της TKO (εκδοτικής του κόμικ), που του έριξε την ιδέα να γράψει ένα κόμικ με θέμα: Η A.I. ενός διαστημοπλοίου πρέπει να αναθρέψει τα παιδιά που το επιβαίνουν, καθώς όλοι οι ενήλικες έχουν πεθάνει. " Ο Lemire χάρηκε με την ιδέα, τη θεώρησε πρόκληση κι έφτιαξε άλλο ένα πολύ καλό κόμικ Ο Lemire έχει τη σπάνια ικανότητα να δίνει ψυχή στους χαρακτήρες τoυ μέσα σε μόνο λίγες σελίδες, κάτι που ενισχύεται από την εκφραστικότητα των προσώπων του Walta. Είναι δύσκολο να κρατήσει κανείς τις ισορροπίες και την αληθοφάνεια όταν διαχειρίζεται παιδικούς χαρακτήρες. Κι εδώ το καταφέρνουν ιδανικά. Ακόμα κι όταν έχουν να διαχειριστούν AI χαρακτήρα! Μέσα στη μεγάλη εικόνα, που έχει φόβο για την καταστροφή της ανθρωπότητας, πολιτικές, ίντριγκες στον κόσμο των ενηλίκων, ο Lemire επικεντρώνεται σε μια μικρή (μεγάλη) ιστορία μιας ιδιόρρυθμης οικογένειας, όπου ο καθένας καλείται να ανταποκριθεί σε τελείως διαφορετικές προκλήσεις απ' ό,τι του αντιστοιχεί. Πότε ενηλικιώνονται τα παιδιά; Τι κοινωνικές δομές φτιάχνουν χωρίς την επίβλεψη των μεγάλων; Πως εξελίσσονται με την απότομη ανάληψη ευθυνών, παράλληλα με τα χαρακτηριστικά της ηλικίας τους; Πχ την κυκλοθυμία και την παρορμητικότητα της προεφηβείας; Πώς αντιμετωπίζουν την απώλεια και τους κινδύνους, εσωτερικούς κι εξωτερικούς; Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Lemire δεν έδωσε αναλυτικές οδηγίες στον Walta για το σχέδιο, απλά κάποιες βασικές κατευθυντήριες και συζήτησαν μαζί για την απεικόνιση του διαστημοπλοίου. Δεν ήθελαν να ακολουθήσουν τη συνήθη τακτική των αποστειρωμένων γυαλιστερών διαστημοπλοίων, αλλά να δώσουν την αίσθηση της απομόνωσης και της κλειστοφοβίας, σε μια κατοικία υψηλής τεχνολογίας μεν, αλλά όχι τόσο "καθαρή" με στοιχεία καθημερινής χρήσης. Θεωρώ ότι η ελευθερία που δόθηκε στον Walta απέδωσε κι η ατμόσφαιρα που δημιουργείται στο κόμικ είναι η ιδανική. Όπως θα καταλάβατε μου άρεσε , αν και θεωρώ ότι άνετα θα γινόταν από πολύ καλό εξαιρετικό, με έξι τεύχη ακόμα. Το Sentient είναι υποψήφιο για Eisner στην κατηγορία Best Limited Series. Ένας λόγος παραπάνω να το αποκτήσει κανείς, είναι η εξαιρετική έκδοση της ΤΚΟ, σε μια όμορφη κασετίνα που περιέχει τα 6 τεύχη, που τα αναμένω! Κυκλοφορεί επίσης και σε TPB, αλλά η έκδοση που παρήγγειλα μου φάνηκε πολύ πιο δελεαστική.
×
×
  • Create New...