Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Supernatural'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. Το έκτο όπλο, βλέπει το παρελθόν και το μέλλον. Το έκτο όπλο δείχνει αυτά που επιλέγει εκείνο να δείξει στον ιδιοκτήτη του με έναν και μόνο σκοπό, να συνθλίψει τον κόσμο και να δημιουργήσει στην θέση του έναν νέο. Το πρώτο όπλο έχει την δύναμη κανονιού. Το δεύτερο, ξερνάει τις φωτιές της κόλασης. Το τρίτο, μια θανατηφόρα ασθένεια. Το τέταρτο ξυπνά τα πνεύματα αυτών που σκότωσε. Το πέμπτο, δίνει αθανασία. Το έκτο, φέρνει το τέλος του κόσμου. Αυτή είναι μέσες άκρες η υπόθεση του κόμικ. Πασπαλισμένη με λίγο γουέστερν, λίγο (έως πολύ) υπερφυσικό, λίγο post-apocapyptic, λίγο fantasy. Εκεί που λες ότι θα είναι ο κακός χαμός, ο Bunn καταφέρνει και το κάνει να δουλέψει, με αποτέλεσμα ένα άκρως ψυχαγωγικό και ανάλαφρο κόμικ που έχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία - πιστολίδι, καουμπόηδες, ινδιάνους, έρωτα, σαλούν, μύθους και θρύλους της αμερικανικής ηπείρου (wendigo, wyrms, thunderbirds), μαγικά όπλα, μάγισσες, bayou, ερπετόμορφους, σαμάνους, ιερείς βουντού, μυστήριους πιστολέρο, μούμιες, καταραμένα δέντρα γεμάτα κρεμασμένους, λασπανθρώπους, ζωντανούς λόφους γεμάτους πτώματα, μυστικά τάγματα, τον βασιλιά Σολόμωντα. Τι, δεν πειστήκατε ακόμα; Το κόμικ έτρεξε για 50 τεύχη, χωρίς να υπολογίζουμε καμιά εικοσαριά των spin-offs. Το wiki κατατάσσει το κόμικ στο είδος "weird west", εγώ πάλι δεν το έχω ακούσει αυτό ποτέ. Εκδότης η omni press, που του έδωσε σπίτι από τον Μάιο του 2010 έως τον Ιούνιο του 2016. Και κάπου εδώ, χωρίς να μπω σε άλλες λεπτομέρειες περί ιστορίας, να πω πως το σχέδιο του Brian Hurtt μαζί με τον χρωματισμό κάποιου που δεν θυμάμαι πως τον λένε, γαμάει. Θυμίζει όντως bd ως ένα σημείο, είναι λεπτομερές και καθαρό με φοβερά spash pages και γαμάτα τέρατα. Κάνει εξαιρετικό compliment στο σενάριο χωρίς να το μπουκώνει, ενώ το σενάριο από την άλλη εκμεταλλεύεται τα καλύτερα σημεία του σχεδίου και το αφήνει να αναπνεύσει. Ίσως υπάρχουν κάποιες σκηνές μάχης/δράσης που κρατάνε για πάντα (ή έτσι σου φαίνεται), αλλά πάντα μαζεύει το σκοινί και το τελικό αποτέλεσμα είναι άψογο. Χωρίς να είναι κάτι αριστουργηματικό είναι ο,τι πρέπει να είναι ένα κόμικ - διασκέδαση και όχι βάρος. Δεν διαβάζεται με το στανιό, παίζει σε 2 μέρες να το φάτε ολόκληρο. wiki, sixth-gun fandom
  2. Στην μικρή πόλη Annvile στο νότιο Τέξας, ένα ακόμα ξεχασμένο σκατό στο οποίο δεν πέθανε ποτέ το πνεύμα του Αμερικανού Νότου με τις βαμβακοφυτείες και τα μαστίγια, ιερουργεί ο κήρυκας Jesse Custer. Μόνο που αυτή τη φορά, ένα βράδυ πριν την εβδομαδιαία κυριακάτικη λειτουργία, κάτι μέσα του σπάει. Καταλήγει να ντροπιάζει όλο του το ποίμνιο μέσα στο μπαρ και να καταλήγει στον δρόμο με σπασμένα μούτρα. Την επόμενη μέρα έχοντας πλέον παραδώσει τα όπλα, σέρνει την ντροπή του στην εκκλησία για να πει πράγματα που σταμάτησε καιρό να πιστεύει, αν τα πίστεψε και ποτέ. Εκείνη τη στιγμή κάτι τον χτυπάει σαν φορτηγό, μπαίνει μέσα του και εκρήγνυται, με την εκκλησία και τους 200+ παρευρισκόμενους να γίνονται φλαμπέ. Ο Custer πλέον είναι ξενιστής της Γενέσεως, ενός όντος παιδί δαίμονα και αγγέλου που κατέχει την απόλυτη δύναμη και χρειάζεται έναν άνθρωπο με ισχυρή θέληση να το καθοδηγήσει. Άγγελοι στέλνουν Αγίους με ματωμένο παρελθόν για να φέρουν το Gennesis πίσω, μυστικές θρησκευτικές οργανώσεις θέλουν τον Custer για όργανο σε σχέδια Αποκάλυψης, ο ίδιος ο Θεός εγκατέλειψε τον παράδεισο πιθανά από φόβο και ο Custer τελείως τυχαία, αποπροσανατολισμένος και με δυνάμεις που ακόμα δεν έχει ιδέα τι επεκτάσεις έχουν, συναντά στον δρόμο τον έρωτα της ζωής του μετά από χρόνια και έναν βρικόλακα. Ο ιεροκήρυκας πλέον έχει τον Λόγο, μπορεί δηλαδή να μιλήσει ως Θεός (ή και κάτι παραπάνω) και να αναγκάσει τους πάντες να κάνουν το θέλημά του. Καιρός να ξεκινήσει να βρει τον Θεό και να φέρει υπόλογο τον δημιουργό μπροστά στην δημιουργία του. Ο κακός χαμός με λίγα λόγια. Το πόνημα του Garth Ennis με οδηγό στο σχέδιο τον Steve Dillon ήταν ένα ακόμα από τα ορόσημα των κόμικ των '90s και ένας από τους τίτλους που έκαναν την vertigo θρύλο. Φαντάζομαι πως μέρος του infamy του οφείλεται σε διάφορες ριζοσπαστικές απόψεις περί θεού και θρησκείας οι οποίες αν και αρκετά δομημένες -στο πλαίσιο πάντα ενός supernatural κόμικ- σίγουρα θα στράβωσαν πολλά στόματα πριν 25 χρόνια. Έτρεξε για 66 τεύχη συν κάτι ψιλά σε spin-off και origins στην εξαετία 1995-2000. Κλασικά έχουν βγει trades, hc, collected εκδόσεις ανάλογα με τις ορέξεις του καθενός και έχει γίνει και μια σειρά την οποία είχα ξεκινήσει όταν είχε βγει και είχα παρατήσει στα 4-5 επεισόδια - τώρα που το διάβασα, θα την παρατούσα από το 2ο. Το σχέδιο του Dillon αν και δεν έχει κάποια ιδιαίτερη αρτιστική αξία ούτε κάποιο φοβερά προσωπικό στιλ, είναι λειτουργικό και φροντίζει να γεμίζει τίμια την ιστορία. Βέβαια όταν ο Ezquerra κάνει ένα fill-in για ένα τεύχος, η διαφορά μου φάνηκε έντονα και δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ πόσο θα ανέβαινε αν την σχεδίαζε άλλος. Παρόλα αυτά κάποια μονοσέλιδα του Dillon (πιθανά γιατί και ο ίδιος ασχολούνταν παραπάνω) είναι πολύ δυνατά. Αν κάτι θα μου μείνει πολύ καιρό αφού το διαβάσω, είναι τα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ εξώφυλλα του Glen Fabry, τα οποία θέλουν ένα thread από μόνα τους γιατί είναι όλα γάμησε τα, για κάδρα. Τώρα σαν ιστορία λέει αρκετά. Όπως έγραψα πριν, κύρια θεματική πέρα από το σφαξίδι, τις γκόμενες και τους τύπους με στραπατσαρισμένες μούρες (τον Arseface ήξερα ότι θα τον γουστάρω από παλιά που είχα πετύχει την φάτσα του σε ένα άρθρο που διάβασα για το συμβάν με τους Judas Priest που αποτέλεσε και έμπνευση για την δημιουργία του) είναι η οργανωμένη θρησκεία. Ο Ennis σκιαγραφεί έναν Θεό εγωκεντρικό που θέλει η ύπαρξη να τον αγαπάει παθολογικά, σε βαθμό που καταλήγει να την βλάπτει παρά να την ευλογεί, και θέλει να δει τον πλανήτη να υπάρχει σε ένα άθεο σύμπαν. Άθεο όχι με την έννοια του δεν υπάρχει Θεός αλλά με αυτήν του δεν υπάρχει πλέον Θεός. Σε μια κουβέντα εδώ, ειπώθηκε ότι η ιστορία πήρε την κατιούσα από τα μισά και μετά. Αν και σίγουρα δεν πάει τόσο τραίνο μετά το τεύχος 40 και χάνει το νεύρο της, δεν είναι πια ότι χάλασε και πολύ. Δεν είχε πολλά plot-lines οπότε τα μάζεψε σχετικά καλά με ένα φινάλε που ήταν καλούτσικο. Ήταν λίγο "εύκολο" αλλά σίγουρα όχι κακό. Γενικά είναι μια σειρά που θα μνημονεύω ως στάνταρ πρόταση σε όσους γουστάρουν supernatural και την θεωρώ καλή, σίγουρα όμως δεν θα μου μείνει στο μυαλό ως πια η σειράρα που άκουγα κατά καιρούς. Πιθανά να έχτισε τον μύθο της στο shock factor που λέμε στο άλλο θέμα, και αυτός με τα χρόνια να μειώθηκε επειδή και η σειρά μείωσε ταχύτητα (κατ'εμέ λογικό).
  3. Ακόμα θυμάμαι τον κλαυσίγελο που με είχε πιάσει όταν είδα πως είχε μεταφράσει το 9 τον τίτλο. Μα "Εξαίρετοι κύριοι και συντροφιά"; Χάθηκε ένα "Ο συνασπισμός των εξαίρετων αριστοκρατών" ή ένα "Η ομάδα των εξαίρετων κυρίων" ; Το "λεγεώνα των εξαίρετων" ακούγεται πολύ πιασάρικα. Τέλος πάντων αυτή η "συντροφιά" το κάνει λίγο χίπικο αλλά δεν μαμιέται θα το καταπιούμε. Στα του κόμικ τώρα. Το League of Extraordinary Gentlemen, που από δω και πέρα θα το αναφέρω ως LoEG επειδής βαριέμαι να γράφω το μακρινάρι κάθε λίγο, είναι το μπάσταρδο παιδί του μουσάτου πασίγνωστου αηδονιού του Northamptonshire (a.k.a. Alan Moore) και του πάμφτωχου σωσία του Τιντορέττο που διαπρέπει στις σατυρικές ομοιότητες (a.k.a. Kevin O'Neill). Μέσα από τα ψήγματα των δύο αυτών γραμμών μαρτυρείται ο σουρεαλισμός που αγκαλιάζει το LoEG (τσιτάτο ακρωνύμιο, προσπάθησε να το προφέρεις, Λοέγκ) σαν μάνα που προστατεύει το νεογέννητο παιδί της. Ψέματα δεν λέω ούτε χρησιμοποιώ λέξεις των 5 ευρώ για το γ@μώτο αλλά γιατί αν πάρεις μια, ας το πούμε αρκετά διαδικαστική έκδοση του ορισμού, θα διαβάσεις "σουρεαλισμός = ουσιαστικό που χαρακτηρίζει οποιοδήποτε προϊόν, έκφραση, κύμα, ιδέα που βρίσκεται πάνω ή πέρα από την πραγματικότητα". Και ναι φίλε μου, φίλη μου και φίλοι μου, δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή αν κάποιος πει ότι το "Εξαίρετοι κύριοι και συντροφιά" βρίσκεται πάνω και πέρα από την πραγματικότητα. Καθόλου όμως. Αριστερά το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Α' τόμου της Ελληνικής έκδοσης, δεξιά το εξώφυλλο του πρώτου Αγγλικού τόμου Ας το πάμε βήμα βήμα. Στο εξώφυλλο του πρώτου τόμου (έχουν βγει της παναγιάς τα μάτια αλλά ας μην μπλέξουμε με τις εκδόσεις αφού είμαστε ακόμα αγνοί και παρθένοι), βλέπουμε ένα πορτραίτο. Το στυλ του θυμίζει έντονα τα οικογενειακά πορτραίτα της βικτοριανής εποχής, αυτά τα ιδιαιτέρως ανατριχιαστικά που όλοι είχαν ένα χαμόγελο ΝΑ με το συμπάθιο (#not). Η μάνα κάθεται στην μοναδική καρέκλα του πλάνου, ο πατέρας από πίσω μαρτυρώντας μια προστατευτική στάση (πατέρας φαμίλιας) και τα μούλικα γύρω γύρω να θυμίζουν την fertility του μπαμπά και της μαμάς. Στο δικό μας πορτραίτο βλέπουμε 4 χαρακτήρες, ή για την ακρίβεια 5.5 χαρακτήρες. Τι; Δεν ακούγεται λογικό; Μήπως δεν διάβασες την προηγούμενη παράγραφο ρε φίλε; Τέλος πάντων. Φάτσα κάρτα έχουμε μια σικάτη κυρία της αστικής Αγγλικανικής τάξης του 1890, αριστερά της έναν μεσόκοπο εξερευνητή που κρατάει μια καραμπίνα πιο σφιχτά απ'ότι κράτησε ποτέ γυναίκα, στο κέντρο έναν νευρασθενικό χλιμίντζουρα που φαίνεται έτοιμος να πεθάνει, δεξιά έναν μουσάτο (hint hint) Ινδό by the looks of it που θυμίζει μετενσάρκωση της Adi Parashakti στο αρσενικό της και ακόμα πιο δεξιά ένα κουστούμι που φαινομενικά αιωρείται. Πόσους μετράς μέχρι στιγμής; Τέσσερις και κάτι; Καλά πάμε. Αυτό το κάτι κάνε το 0.5 γιατί αυτό το τσιγάρο που μισοκαίγεται καταλήγει σε ένα αόρατο στόμα ενός αόρατου ανθρώπου. Και ο 5ος; Ποιος είναι ο 5ος θα πεις αγαπητέ αναγνώστη. Μη φοβού, θα το λύσουμε μαζί το μυστήριο του πιο πυροβολημένου κόμικ της 1ης,2ης,3ης και 4ης διάστασης αυτού του σύμπαντος και όλων των υπολοίπων. Αν προσέξουμε καλά μέσα στον καθρέφτη που στέκεται ο χλεμπονιάρης υπάρχει η φάτσα ενός πιθηκάνθρωπου που κοιτάει με νόημα προς το μέρος μας και δείχνει να φοράει τα ίδια ρούχα με τον ζορισμένο διπλανό του. Γίνεται λίγο πιο ξεκάθαρο τώρα; Το ωραίο με αυτό το κόμικ είναι ότι μπορείς να του δώσεις χιλιάδες διαφορετικούς χαρακτηρισμούς και πάντα να πέφτεις μέσα. Εδώ μας βολεύει να το ονομάσουμε horror b-movie monster mash up. Γιατί οι πρωταγωνιστές του πορτραίτου δεν είναι άλλοι από τέρατα/χαρακτήρες/πεςτοοπωςθες των κλασικότερων έργων της βικτοριανής λογοτεχνίας. Η φλογερή κυρία δεν είναι άλλη από την Miss Mina Murray, γυναίκα του Jonathan Harker από την πασίγνωστη νουβέλα του κυρίου Stoker, "Dracula" ( μα δεν παρατηρήσατε το και καλά τυχαία τοποθετημένο φουλάρι στον λαιμό της; ). Ο δισυπόστατος κύριος του καθρέφτη είναι - drumroll - ο Mr. Hyde και ο σχεδόν σε κώμα έτερος, ο Dr. Jekyll του ομότιτλου μυθιστορήματος "The strange case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde" του Σκοτσέζου Robert Stevenson. Ο μουσάτος master του Κάμα Σούτρα είναι ο κλασσικότερος καπετάνιος της νιότης μας, ο Captain Nemo από το "Vingt mille lieues sous les mers: Tour du monde sous-marin" ("Twenty Thousand Leagues Under the Seas: An Underwater Tour of the World" ) του Γάλλου Jules Verne. Το "κουστούμι με προσωπικότητα" όπως μου αρέσει να το αποκαλώ, ή αλλιώς ο αόρατος άνθρωπος, ή αλλιώς ο κύριος Griffin, είναι ο πρωταγωνιστής της νουβέλας επιστημονικής φαντασίας του H.G. Wells με τίτλο "The Invisible Man". Τέλος ο μαραμένος εξερευνητής με την φάτσα "περασμένα μεγαλεία να τα θυμάσαι και να κλαις" ονομάζεται Allan Quatermain και είναι ο ήρωας της σειράς βιβλίων του H. Rider Haggard με πρώτο το "King Solomon's Mines". Τα εξώφυλλα των πρώτων εκδόσεων των βιβλίων Όπως θα έχετε καταλάβει μέχρι τώρα, μιλάμε για πολλά υποσχόμενη δουλειά με τέτοια εκρηκτική κομπανία. Ο Moore δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για την λογοτεχνία τρόμου της εικοσαετίας 1880-1900 και το 1999 ήρθε η ώρα για αυτόν να φτιάξει κάτι με θεματολογία αποκλειστικά παρμένη από εκεί. Τουλάχιστον τώρα είναι πιο κατανοητός ο τίτλος μιας και όντως μιλάμε για μια κομπανία εξαιρετικών κυρίων. Ο κυρ Moore δεν έμεινε εκεί όμως αλλά επέκτεινε ακόμα παραπάνω τον κάθε χαρακτήρα δίνοντας ξεχωριστά χαρακτηριστικά αλλά πάντοτε κρατώντας τον σε σκιές του γκρι, αποφεύγοντας να τοποθετεί κανέναν από τους χαρακτήρες του στο άσπρο ή μαύρο. Βρισκόμαστε λοιπόν στο καλοκαίρι του 1898 και η κυρία Murray προσεγγίζεται από έναν shady χαρακτήρα εν ονόματι Campion Bond που της προτείνει να δουλέψει γι'αυτόν και τον εργοδότη του, τον κύριο Μ. υπηρετώντας το μεγάλο έθνος της Γηραιάς Αλβιώνας που βρίσκεται σε τρομερό κίνδυνο. Πρώτο βήμα είναι να πάει στο Κάιρο και να φέρει πίσω έναν ξεπεσμένο Άγγλο εξερευνητή, που εθισμένος πλήρως στο όπιο έχει γίνει σκιά του εαυτού του αλλά ακόμα θεωρείται χρήσιμος για το στέμμα. Έτσι ξεκινάει η στρατολόγηση της πιο περίεργης ομάδας ανθρώπων, από τον Hyde που αιχμαλωτίζεται στο Παρίσι ενώ βιάζει και δολοφονεί πόρνες μέχρι τον Griffin που έχει εγκατασταθεί σε ένα παρθεναγωγείο και γκαστρώνει νεαρές κορασίδες ενώ αυτές πιστεύουν ότι είναι το άγιο πνεύμα. Ποιος είναι ο κίνδυνος; Εν αρχή το μόνο που γνωρίζουμε είναι για έναν επικίνδυνο μυστήριο Κινέζο με το ψευδώνυμο "The Doctor" που έχει κλέψει μια σπάνια ουσία ονόματι cavorite που του δίνει την δυνατότητα να πετάει και αποτελεί άμεση απειλή για την Βρεταννική κυβέρνηση. Ένα τόσο δα δείγμα της εξαιρετικής πένας του O'Neill Προφανώς και δεν είναι τόσα απλά τα πράγματα. Μέσα εμπλέκονται και χαρακτήρες από το σύμπαν του Sherlock Holmes του Arthur Conan Doyle και ο Auguste Dupin του Edgar Allan Poe (αν και έχει πολύ μικρή συμμετοχή), μασόνοι, κυβερνητική αντικατασκοπία και υπερφυσικό σε μια άριστη μείξη. Το έργο έχει χιλιάδες αναφορές και χρειάζεται πάρα πολλές αναγνώσεις για να μπορέσει να τις πιάσει όλες το μάτι, μόνο βέβαια αν έχει διαβάσει κάποιος και τα αντίστοιχα βιβλία. Η σκηνοθεσία είναι υπέροχη και παρατήρησα λεπτομέρειες στα σκίτσα στην σελίδα π.χ. 5 που μαρτυρούν κάτι που συμβαίνει στη σελίδα 200 και πάντα γυρνάς πίσω λέγοντας "ναι ρε φίλε είχε δώσει hint από τόσο πριν". Πραγματικά αριστουργηματικό. Μια άλλη τεχνική που απόλαυσα ιδιαίτερα είναι αυτή των στατικών καρέ που από πάνελ σε πάνελ υπάρχει μια μικρή αλλαγή, το μειδίαμα ενός προσώπου ή το βλέμμα που αλλάζει στόχο. Το σκίτσο του O'Neill σου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, τουλάχιστον εμένα γιατί σε κάποιες φάσεις τα πρόσωπα κάνουν σπασίματα στις γωνίες υποδηλώνοντας προχειρότητα αλλά μετά από 2-3 σελίδες έχει ένα καρέ που πιάνει μια ολόκληρη σελίδα (ή και δύο) φαντασμαγορικό και εξαιρετικό που απλά σου βουλώνει το στόμα και καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν το σχεδιάζει τυχαία. Αριστερά ο Inc. Dupin στο κόμικ και δεξιά σε γκραβούρα εποχής για την ιστορία "The Purloined Letter" Στον δεύτερο τόμο το μοτίβο είναι παρμένο από το βιβλίο "The War of the Worlds" του H.G. Wells (έτος έκδοσης 1897). Αυτή τη φορά οι ήρωες έχουν να αντιμετωπίσουν μια εισβολή Αρειανών στην Αγγλία αλλά και μια εσωτερική προδοσία που πονάει πολύ περισσότερο απ'όσο αφήνουν να εννοηθεί. Πλέον είναι ξεκάθαρη η στροφή στην επιστημονική φαντασία αλλά και η εντονότερη steampunk αισθητική του σκίτσου. Υπήρχαν πολλοί που θεώρησαν το Vol. 2 αρκετά κατώτερο από το πρώτο αλλά προσωπικά το απόλαυσα εξίσου γιατί η ιδέα της έμπνευσης από μια εκ των αγαπημένων μου εποχών της ανθρώπινης ιστορίας με εξιτάρει ακόμα και αν το κύριο plotline είναι σχετικά αδύναμο. Συνέχεια στο επόμενο ποστ...
×
×
  • Create New...