Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Steve Epting'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Η ΤΚΟ Studios είναι μια νέα εκδοτική εταιρεία για κόμικς, η οποία λειτουργεί με ένα εντελώς πρωτόγνωρο σύστημα: καταρχάς διανείμει τα κόμικς της μόνη της και μέσω του Amazon, που σημαίνει ότι δεν θα είναι εύκολο να βρεθούν σε μη εξειδικευμένα κομιξάδικα. Δεύτερον, εστιάζεται (για την ώρα, τουλάχιστον) σε μίνι σειρές και δεν κυκλοφορεί ένα τεύχος το μήνα, αλλά τα δίνει στην αγορά όλα μαζί, ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του τόμου (TPB), αλλά και σε ψηφιακή μορφή (συνήθως, το πρώτο τεύχος κάθε σειράς δίδεται για δωρεάν κατέβασμα). Οι εκδόσεις των τόμων είναι εξαιρετικές (για τα τεύχη δεν έχω άποψη): είναι σαφώς μεγαλύτεροι σε μέγεθος από το συνηθισμένο, κάτι που αναδεικνύει το σχέδιο και τυπωμένοι σε πολύ ωραίο, σκληρό χαρτί. Τρίτον και σημαντικότερο όλων, έχει "αγκαζάρει" κάποια γερά ονόματα, αλλά και κάποια νέα ταλέντα, που όλοι θα φτιάξουν πρωτότυπες ιστορίες. Η ναυαρχίδα λοιπόν της πρώτης φουρνιάς των κόμικς της ΤΚΟ, είναι το παρόν κόμικ. Και είναι η ναυαρχίδα, λόγω των ονομάτων των συντελεστών, αφού έχουμε τρία πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου. Ο συγγραφέας Garth Ennis είναι από τους πλέον γνωστούς του χώρου, ακόμη και όσοι δεν πολυασχολούνται με τα κόμικς, το Preacher σίγουρα θα το έχουν ακουστά. Ο σχεδιαστής Steve Epting είναι επίσης ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές των αμερικανικών κόμικς, υπερηρωικών και μη, γνωστός κυρίως από το "The Death of Captain America" σε σενάριο του επίσης κορυφαίου Ed Brubaker. Το τρίτο μεγάλο όνομα, λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό λόγω ειδικότητας, είναι η κολορίστρια Elizabeth Breitweiser, μια από τις καλύτερες στο χώρο των κόμικς, κατά τη γνώμη μου, που έχει κάνει τους χρωματισμούς σε πολλά, εξαιρετικά κόμικς των τελευταίων ετών. Οι Epting και Breitweiser συνεργάστηκαν πριν από τρία περίπου χρόνια με τον Ed Brubaker στο αρκετά καλό κατασκοπευτικό κόμικ Velvet. Η ιστορία αφορά τις μάχες στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ και πιο συγκεκριμένα τις προσπάθειες των Σοβιετικών να αναχαιτίσουν με κάθε τρόπο την γερμανική επέλαση επιστρατεύοντας ακόμα και γυναίκες σε ρόλο ελεύθερου σκοπευτή εναντίον του εχθρού (σημειώνω εδώ ότι ο Ένις ασχολείται πολύ με το συγκεκριμένο πόλεμο και μάλιστα έχει υπογράψει και κάποιες, νέες περιπέτειες του θρυλικού στην Ελλάδα Johnny Red, οι οποίες εκδίδονται στη χώρα μας στο περιοδικό Μπλεκ). Μια από αυτές, και μάλιστα η καλύτερη, είναι η Σάρα και το κόμικ αφηγείται κάποιες από τις εμπειρίες της στον πόλεμο. Τεχνικά, ο Ένις, αξιοποιώντας συνεργάτες του Μπρουμπέικερ, φαίνεται με μια πρόχειρη ανάγνωση, να προσπαθεί να μιμηθεί λίγο και το συγγραφικό του στιλ με συνεχείς εσωτερικούς μονολόγους, που επεξηγούν την ψυχική διάθεση και κάποιες από τις πράξεις των ηρώων. Αυτή η επιλογή είναι φυσικά αναπόφευκτη σε μεγάλο βαθμό, επειδή υπαγορεύεται από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πολεμούν οι ηρωίδες. Σε αντίθεση με τον Μπρουμπέικερ όμως, αποφεύγει τις πολλές επεξηγήσεις και το λογοτεχνικό στιλ. Κρατά την αφήγηση λιτή και στρωτή και την μετακινεί μέσα στο χρόνο, για να διαφωτίσει τις πράξεις των ηρωίδων. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και με μια πιο προσεκτική ανάγνωση, ορισμένοι από αυτούς αποκαλύπτουν πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται στην αρχή. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες της πλοκής, επειδή δεν θα ήταν σωστό να αποκαλυφθούν κάποια πράγματα, που ο Ένις φροντίζει να μείνουν κρυφά έως το τέλος, εξάλλου η δράση είναι αποσπασματική, κάνει συνεχώς χρονικά άλματα και είναι κυρίως ψυχολογική. Το κύριο θέμα του κόμικ είναι τελικά τι εννοούμε ως πατρίδα και ως συμπατριώτες και γιατί πολεμάμε. Είναι πράγματι εντυπωσιακό, ότι οι αποδεκατισμένοι από τη σταλινική τρομοκρατία Σοβιετικοί συσπειρώθηκαν γύρω από το πρόσωπο του Στάλιν, προφανώς επειδή η άλλη επιλογή ήταν απείρως χειρότερη. Τουλάχιστον ο Στάλιν, ήθελε να τους καθυποτάξει, ενώ ο Χίτλερ δεν θα είχε απολύτως κανένα πρόβλημα να εξολοθρεύσει τους Ρώσους σχεδόν έναν προς ένα, κάτι που τα στρατεύματά του έκαναν με μεγάλη επιτυχία, όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία, επιδιδόμενα σε ένα όργιο φρικιαστικής βίας. Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα, λοιπόν, και ευρισκόμενοι ανάμεσα στη χιτλερική σφύρα και το σταλινικό άκμονα, οι Ρώσοι επέλεξαν τον δεύτερο που στο κάτω-κάτω της γραφής, ήταν ένας από αυτούς. Και μάλιστα, τον επέλεξαν, πολεμώντας λυσσαλέα, ακόμα κι αν πολλοί από αυτούς είχαν θύματα από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι όταν είσαι μεταξύ σφύρας και άκμονος, είναι το σφυρί που σε χτυπάει και μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Ναζί χτυπούσαν ανελέητα. Η πίστη στη μητέρα - πατρίδα, αλλά και οι ασύλληπτες ναζιστικές θηριωδίες κινητοποίησαν τους Ρώσους και τους έδωσαν τελικά τη νίκη, παρά τις τεράστιες απώλειες και παρά το φόβο που είχαν πολλοί για το σταλινικό καθεστώς. Σε αυτό το σημείο, να αναφέρω ότι υπάρχει μια πτυχή του σεναρίου, που ίσως εξοργίσει ορισμένους, αλλά, όπως έγραψα πιο πριν, δεν θα ήθελα να αποκαλύψω λεπτομέρειες της πλοκής. Ο πόλεμος όμως είναι σφαγείο και το αναπόδραστο του θανάτου στοιχειώνει τις πράξεις των στρατιωτών. Σε έναν πόλεμο όλοι, ανεξαρτήτως των ιδανικών τους και το λόγων για τους οποίους πολεμούν, ζουν με δανεικό χρόνο και όταν αυτός εκπνεύσει, εκπνέουν οριστικά και εκείνοι. Για αυτό, ο σωστός στρατιώτης είναι πάντα ψυχολογικά προετοιμασμένος, ότι μπορεί να σκοτωθεί από ώρα σε ώρα: εξάλλου, η έννοια του καθήκοντος, του ηρωισμού, της πατρίδας και της δικαιοσύνης, δεν αρκούν για να προστατεύσουν κανένα γενναίο και κανέναν αθώο. Δεν υπάρχει καμία δικαιοσύνη και καμία λύτρωση στον πόλεμο, μόνο η τύχη κυβερνά τις πράξεις των μαχητών. Και το χειρότερο όλων: ο πόλεμος δεν είναι κόλαση, μόνο επειδή είναι σφαγή, είναι κόλαση, επειδή στερεί από τους ανθρώπους όλες τις επιλογές τους. Από όλους τους στρατιώτες, ο ρόλος του ελεύθερου σκοπευτή είναι ίσως ο πιο ιδιόρρυθμος. Μόνη, χωρίς να περιμένει καμία βοήθεια από κανέναν, η Σάρα πρέπει να υπολογίσει με απόλυτη ακρίβεια τη μία και μοναδική βολή που θα έχει στη διάθεσή της. Κατά κάποιο τρόπο, είναι μόνη απέναντι σε όλο τον εχθρικό στρατό, όπως και όλες οι συντρόφισσές της. Μόνη, απέναντι στον πιθανό θάνατο. Μόνη, χωρίς καν τις σκέψεις της και τις φοβίες της, γιατί το μυαλό πρέπει να είναι καθαρό για τη βολή. Μόνη, χωρίς καν την πολυτέλεια του να έχει τον ίδιο της τον εαυτό στήριγμα. Όταν διαβάσετε το κόμικ μέχρι και την τελευταία σελίδα, θα καταλάβετε ότι οι τέσσερις προηγούμενες παράγραφοι έχουν πολύ συγκεκριμένο νόημα και δεν είναι παραλήρημα δικό μου. ?? Ο Έπτινγκ κάνει εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο. Το βάθος πεδίου στις πολλές σκηνές που διαδραματίζονται σε ανοιχτό χώρο είναι εντυπωσιακό και δίνει το απαραίτητο αίσθημα απόστασης (σωματικής και ψυχολογικής), οι σκηνές σε κλειστό χώρο δίνουν την απαραίτητη αίσθηση στριμώγματος, ερχόμενες έτσι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, οι ηρωίδες και οι ήρωες είναι πολύ καλά σχεδιασμένοι, αφού ο σχεδιαστής έχει συλλάβει όλες τις ψυχικές διαθέσεις τους, που είναι απαραίτητες, για να καταλάβουμε αυτά που χρειάζεται και κυρίως αυτά που το σενάριο αφήνει ηθελημένα ασαφή. Επιπλέον, σε συνεννόηση προφανώς με τον Ένις, αποφεύγει κάθε φρικιαστική λεπτομέρεια του πολέμου. Δεν χρειάζεται πάντα να δείξεις το θάνατο, ούτε κουβάδες αίματος, για να κάνεις εντύπωση, παρά αρκεί η επίδραση του θανάτου σε όσους επέζησαν και λίγες πιτσιλιές αίμα, για να δοθεί ένα μεγάλο δραματουργικό αποτέλεσμα. Αλλά και η Μπρέιτγουέιζερ μεγαλουργεί με τους χρωματισμούς της, σίγουρα το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτούς. Οι εσωτερικές σκηνές έχουν - και σωστά - μια κλειστοφοβική αίσθηση, ενώ οι σκηνές στην ύπαιθρο κυριαρχούνται από αποχρώσεις του λευκού σε σημείο, όπου αισθάνεσαι το χιόνι. Κάθε χρωματική αντίστιξη, κάθε σκιά, έχει τη σημασία της και διαδραματίζει κάποιο ρόλο στην πλοκή. Ελπίζω να έψησα κόσμο να διαβάσει αυτό το αξιόλογο κόμικ και προσωπικά περιμένω να διαβάσω κι άλλα πράγματα από την ΤΚΟ. Μια ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  2. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 31-01-2020 Υλικό Συλλογής: Captain America v5 08-09, 11-14 (September 2005 / April 2006) Με το πρώτο trade να αποτελεί το στήσιμο του σκηνικού στο οποίο ο Brubaker θα βασίσει τις θεματικές της "θητείας" του στον τίτλο, εδώ ερχόμαστε στην πρώτη σημαντική στιγμή του πέμπτου volume. Ακολουθούν spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο Κάπτεν Αμέρικα προσπαθεί ακόμα να αποδεχτεί το ότι ο Μπάκι είναι ζωντανός και δεν πρόκειται για κάποιο κόλπο, με την παρέμβαση του Μπάκι σε μια επιχείριση να του προκαλεί ακόμα περισσότερη σύγχυση. Παράλληλα, ο Αλεξάντερ Λούκιν κινεί διάφορα νήματα για να νομιμοποιήσει την σκιώδη πολυεθνική του, την Κρόνας, φέρνοντας εις πέρας αρκετές εξαγορές, χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του κοσμικού κύβου ως πειθώ. Καταφέρνει μάλιστα να πείσει και την Αμερικάνικη κυβέρνηση να συνεργαστεί μαζί του, με τον Κάπτεν και την ΑΣΠΙΔΑ να το ανακαλύπτει αυτό ενώ μπουκάρανε - χωρίς εξουσιοδότηση - σε ένα από τα γραφεία της Κρόνας στο οποίο πίστευαν πως μπορεί να φυλάει ο Λούκιν τον Κύβο. Παράλληλα, ο Κροσμπόουνς, ο οποίος έχει ορκιστεί να εκδικηθεί τον θάνατο του Κόκκινου Κρανίου, βάζει στόχο να βρει και να θέσει την κόρη του Κρανίου υπό τον έλεγχο της οργάνωσης του. Η σημαντική αφηγηματική στιγμή του τόμου όμως είναι η εξήγηση για το πως είναι δυνατόν να παραμένει ο Μπάκι ζωντανός. Με τον κοσμικό κύβο να κάνει τα παιχνίδια του (μιας και κανείς δεν μπορεί να ελέγξει απόλυτα τις πράξεις του), ο Κάπτεν λαμβάνει τον φάκελο που καταγράφει τις πράξεις του προγράμματος Στρατιώτης του Χειμώνα. Με τις ζωτικές λειτουργίες του Μπάκι να έχουν κατασταλεί από τα παγωμένα νερά στα οποία έπεσε χάρη στην έκρηξη του πυραύλου του Βαρόνου Ζέμο και την μνήμη του να έχει χαθεί, οι Ρώσοι βρήκαν το φαινομενικά τέλειο πειθήνιο εργαλείο για χρήση κρυφών αποστολών σε εχθρικά - προς αυτούς - εδάφη στην διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Όμως το ότι ο Μπάκι δεν θυμάται το παρελθόν του δεν σημαίνει πως είναι αρκετά ευσταθής για να παραμείνει για μεγάλα χρονικά διαστήματα ενεργός. Μετά από κάποια επεισόδια που σημειώθηκαν μετά το πέρας των αποστολών, οι σοβιετικοί αποφάσισαν να τον χρησιμοποιούν περιστασιακά, με το υπόλοιπο χρόνο να είναι σε κατάσταση νάρκης. Το πρόγραμμα Στρατιώτης του Χειμώνα τερματίστηκε προς το τέλος του ψυχρού πολέμου, με τον Μπάκι να παραμένει αδρανής όλο αυτό τον καιρό. Ο Μπρουμπέικερ βάζει σε αυτό το κομμάτι της ιστορίας όλη την μαεστρία του, παραθέτοντας όλο το ιστορικό με την μορφή επιχειρησιακού φακέλου και την όλη περίοδο να διαβάζεται σαν μίξη κατασκοπευτικού υλικού και απόκρυφου φαινόμενου από τα X-Files. Το ότι δεν έβαλε την δράση του Μπάκι να επεκτείνεται πέρα από τον ψυχρό πόλεμο, εντείνει την ατμόσφαιρα μυστηρίου και τονώνει την αληθοφάνεια της, δίνοντας παράλληλα το κατάλληλο συναισθηματικό φορτίο, το οποίο κάνει τον Κάπτεν να αποφασίσει πως όντως πρόκειται για αυτόν και πρέπει να τον σώσει πάση θυσία. Και φυσικά, αποτελεί μια έμμεση κριτική ματιά του συγγραφέα σε αυτή την ιστορική περίοδο Και ερχόμαστε σταδιακά στην κατάληξη της ιστορίας. Με τον Κάπτεν να προσπαθεί να αποτρέψει την συμμετοχή της Σάρον Κάρτερ, φοβούμενος - δικαιολογημένα - πως αν τις δοθεί ευκαιρία, θα τον σκοτώσει, ο Κάπτεν προσπαθεί να βρει τον Μπάκι μόνος του. Η Σάρον όμως αποφασίζει να ενημερώσει τον Φάλκον και τον Άιρον Μαν, σταθερούς του φίλους (ακόμα τότε), ώστε τουλάχιστον να έχει ενισχύσεις στην προσπάθεια του. Καταφέρνουν τελικά να το βρουν, εντοπίζοντας τις πιθανές κρυψώνες του κοσμικού κύβου και στην μάχη που ακολουθεί, ο Κάπτεν χρησιμοποιεί τον κύβο για να δώσει πίσω τις αναμνήσεις του Μπάκι, πριν καταστραφεί ολοσχερώς ο κύβος. Μαζί με τον κύβο εξαφανίζεται και ο Μπάκι όμως, ο οποίος θα απασχολήσει τους αναγνώστες σε μεταγενέστερο χρόνο. Τελειώνοντας, ο τόμος μας δίνει άλλη μια αποκάλυψη: Το Κόκκινο Κρανίο έχει επιζήσει, με τον κοσμικό κύβο να έχει μεταφέρει την προσωπικότητα μέσα στον μυαλό του Λούκιν, ο οποίος από τον προηγούμενο τόμο ήδη φαίνεται να παλεύει να κρατήσει την δικιά του προσωπικότητα στο προσκήνιο. Μπορώ να πω τώρα που ξαναδιαβάζω τις ιστορίες, πως μου έχουν λείψει οι συγγραφείς που παράγουν υπερηρωικά κόμικς ικανά να λειτουργήσουν τόσο ως μηνιαίοι τίτλοι, όσο και ως αυτόνομη ιστορία με επαρκή τρόπο. Το κάθε τεύχος του τόμου είναι τέλειο στο να τραβήξει τον αναγνώστη μέσα στην υπόθεση ακόμα και αν διαβαστεί αυτόνομα, ενώ παράλληλα λειτουργεί αθροιστικά στη ιστορία και στήνει - επιπλέον - στοιχεία για μεταγενέστερους τόμους, που όμως δεν φαντάζουν παράταιρα στοιχεία μέσα στους τρέχοντες. Η όλη υπόθεση με την κόρη του Κρανίου, έρχεται στο προσκήνιο στο επόμενο κεφαλαίο, με το μεθεπόμενο να είναι συνδεδεμένο με τον Civil War, δυστυχώς όμως η Hachette δεν τα έχει δημοσιεύσει αυτά στο εξωτερικό, οπότε δεν βλέπω να βγαίνουν στην χώρα μας. Την μόνη πιθανή συνέχεια που βλέπω στον ορίζοντα, είναι τον Θάνατο του Κάπτεν Αμέρικα, ο οποίος έχει βγει από την συλλογή. Επίσης, αν αναρωτιέστε γιατί δεν συμπεριλήφθηκε το δέκατο τεύχος μέσα στον παρόν τόμο, απλά αποτελούσε συνοδευτικό του House of M, οπότε δεν έχει σχέση με τα τεκταινόμενα του τόμου. Αυτός είναι ο ενδέκατος τόμος της συλλογής της Hachette που βγαίνει στα Ελληνικά και είναι η πρώτη φορά που συνεχίζεται η πορεία κάποιου volume ενός τίτλου.
  3. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 25-10-2019 Υλικό Συλλογής: Captain America v5 01-07 (January/July 2005) Επιτέλους, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Μια παράλειψη των Ελλήνων εκδοτών, επιτέλους διορθώθηκε, με την κυκλοφορία του πρώτου τόμου από το πολυβραβευμένο run του Brubaker, μέσα από την σειρά Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel, της Hachette. Ο Κάπτεν Αμέρικα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο μιας τρομοκρατικής επίθεσης διεθνούς κλίμακας, με ηθικούς αυτουργούς τον Ρεντ Σκαλ, έναν αποστάτη στρατηγό της πρώην Σοβιετικής ένωσης και με το τελευταίο άτομο που θα περίμενε από το παρελθόν του ως εκτελεστή των σχεδίων του. Παράλληλα, κάποιες καταπιεσμένες μνήμες (ή μήπως είναι ψευδείς; ) ανασύρονται για να του δώσουν υποσυνείδητα την λύση στο ερώτημα. Τα αντιμετωπίζει όλα με την βοήθεια της Ασπίδα και πιο συγκεκριμένα του Νικ Φιούρι και της Πράκτορα 13. Οι εικόνες είναι από την Αμερικάνικη έκδοση Ο Brubaker φροντίζει ώστε να καταφέρνοντας έτσι να μας εκπλήξει και να μας δείξει με το καλημέρα πως η δικιά του σειρά δεν θα κινηθεί πάνω σε γνώριμα μονοπάτια. Στην θέση του αναπτύσσει τον χαρακτήρα του νέου κακού, ο οποίος είναι πολυδιάστατος και με κατανοητά – αν και εν τέλει, στρεβλά - ιδεολογικά πιστεύω να τον παρακινούν. Παράλληλα, φροντίζει να αναπτύξει και τον ίδιον τον πρωταγωνιστή, απομακρύνοντας τον από την μονοδιάστατη φιγούρα που πάντα ξέρει τι κάνει και τι είναι το σωστό που έχουμε συνηθίσει σε άλλες σειρές, εξερευνώντας το παρελθόν του και αποδομώντας ή/και αλλάζοντας όλα αυτά τα στοιχεία του παρελθόντος που είναι αντικρουόμενα από παλιότερες ιστορίες. Ο συγγραφέας, παιδί στρατιωτικού που μεγάλωσε μετακινούμενος από βάση σε βάση, φροντίζει να μας δείξει έναν Κάπτεν Αμέρικα που ξέρει και σέβεται την ιστορία, τόσο του τόπου του, όσο και την διεθνή, καθώς και τα επιτεύγματα του κάθε τόπου, σε αντίθεση με πολλούς συμπατριώτες του. Και παρέα με το καταπληκτικό σχέδιο των Steve Epting & Michael Lark, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που είναι ουσιαστικά στα χωρικά ύδατα του κατασκοπευτικού νουάρ, το οποίο φροντίζει να το διανθίσει και με μηχανισμούς whodunit, είδη που είναι οπαδός και στα οποία είναι μάστορας όταν καταπιάνεται με αυτά. Και αυτά είναι μόνο η αρχή, μιας και στο τέλος μας τάζουν πως η ιστορία θα συνεχιστεί με τον επόμενο τόμο. Η έκδοση της Hachette είναι στα γνωστά υψηλά στάνταρ, με αυτό τον τόμο να έχει κάποια παραπάνω έξτρα από το συνηθισμένο, αλλά και την απαραίτητη συνέντευξη/άρθρο με τον Brubaker, που δείχνει την ιδιοσυγκρασία του αρκετά καλά πιστεύω. Παρουσίαση του Steve Rogers - Super Soldier Reading Order για όλο το run του Brubaker
  4. 1973. H Velvet Templeton είναι γραμματέας στη Mi-6 (τη μυστική υπηρεσία της Μ. Βρετανίας), τέως εξαιρετικά επιτυχημένη μυστική πράκτορας και (όχι μόνο τέως, αλλά και νυν) μοιραία γυναίκα με ένα εντυπωσιακό παλμαρέ κατακτήσεων, που περιλαμβάνει πολλούς μυστικούς πράκτορες (και όχι μόνο), τόσο Βρετανούς, όσο και αλλοδαπούς. Όταν ένας από τους πιο επιτυχημένους μυστικούς πράκτορες της υπηρεσίας της (και παλιά κατάκτησή της, βεβαίως, βεβαίως) δολοφονείται μυστηριωδώς, η Velvet, θορυβημένη, αποφασίζει να ψάξει λίγο μόνη της την υπόθεση, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πάρα πολύ σύντομα, ότι η βασική ύποπτος είναι η ίδια... Και φυσικά, θα καταφύγει στην παρανομία προσπαθώντας να ξεδιαλύνει μόνη της την πλεκτάνη. Αυτά για την υπόθεση, οτιδήποτε άλλο θα είναι spoiler. Σεναριογράφος ο πολύ πετυχημένος και πάρα πολύ καλός Ed Brubaker, ο οποίος μας δίνει ένα ακόμα σενάριο, το οποίο εμβαθύνει με μεγάλη διορατικότητα στους κεντρικούς χαρακτήρες, οι οποίοι εξελίσσονται διαρκώς και αποκαλύπτουν τα μυστικά τους αργά αργά, επιφυλάσσοντάς μας τη μια ανατροπή μετά την άλλη και προσφέροντάς μας ένα ιδιαιτέρως πολύπλοκο μυστήριο. Και εδώ έγκειται το βασικό πρόβλημα της σειράς (δυστυχώς, κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε ο Brubaker :D), ότι δηλαδή η πλεκτάνη είναι τόσο βαθιά και πολύπλοκη, ώστε ούτε ο ίδιος ο σεναριογράφος μπορεί να την ξεδιαλύνει χωρίς να καταφύγει σε κάποιες εύκολες λύσεις (υπάρχει ένα συγκεκριμένο gadget, το οποίο λύνει τα χέρια της ηρωίδας με απαράδεκτα εύκολο τρόπο) ή αναληθοφάνειες (ένας πράκτορας εναντίον μιας ολόκληρης μυστικής υπηρεσίας; Χμμμ... ), που δεν αρμόζουν σε ένα συγγραφέα του επιπέδου του Brubaker. Για να μην είμαι όμως άδικος, αυτά τα ελαττώματα δεν είναι τόσα πολλά, έτσι ώστε να καταστρέψουν την απόλαυση της ανάγνωσης, η οποία βασίζεται, όπως σχεδόν όλες οι προσωπικές δουλειές του Brubaker, στην εκτεταμένη χρήση εσωτερικού μονολόγου. Και επίσης, εάν κάποιος δεν πάρει τα τεκταινόμενα πολύ στα σοβαρά (όπως, κακώς ίσως, έκανα εγώ), θα απολαύσει την ιστορία. Aντιθέτως, δεν έχω τίποτα αρνητικό να γράψω για το σχέδιο του εξαιρετικού Epting. Θεωρώ ότι τα καταφέρνει τέλεια σε όλα τα επίπεδα, και στο στήσιμο των σκηνών και στις σκηνές δράσης και στην ψυχολογική απεικόνιση των χαρακτήρων, καλύπτει εν μέρει κάποιες από τις προαναφερθείσες αναληθοφάνειες και πιστώνεται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό την επιτυχία του κόμικ. Θα ήταν άδικο να μην αναφέρω και τους εξαίρετους χρωματισμούς της Elizabeth Breitweiser: μουντά και ψυχρά χρώματα (εξάλλου η ιστορία διαδραματίζεται εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου), οι νυχτερινές σκηνές που κυριαρχούν στο κόμικ αναδεικνύονται πλήρως και οι σκιές έχουν έναν εξίσου σημαντικό ρόλο με τα λόγια και με τα βλέμματα. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 15 τεύχη, τα οποία συλλέχθηκαν σε 3 TPB, από όπου και τη διάβασα. Κανένας από τους τρεις τόμους δεν περιέχει επιπλέον υλικό, πέραν των αυθεντικών εξωφύλλων. Λόγω των σκηνών βίας και κάποιου περιορισμένου γυμνού, η σειρά χαρακτηρίστηκε ως "Μ" (Mature) και ως εκ τούτου απευθύνεται σε ενήλικο κοινό.
×
×
  • Create New...