Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Spider-Man'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 24 results

  1. Τον Δεκέμβριο του 1987 οι εκδόσεις Καμπανά μας έκαναν ένα ασυνήθιστο δώρο: Το Marvel Graphic Novel του 1986 με τίτλο "Hooky" Ένα graphic novel που δεν φημίζεται για την πλοκή του (βρίσκεται εκεί απλά για να εξυπηρετήσει το σχέδιο), αλλά φημίζεται για το σχέδιό του από τον μετρ του τρόμου, Berni Wrightson! Την εποχή που βγήκε στην Ελληνική αγορά ήταν κάτι πρωτόγνωρο και μοναδικό, ενώ θεωρούνταν και "πολυτελής έκδοση" για τα τότε δεδομένα. Δυστυχώς όμως η υψηλή τιμή του (300 δρχ, όταν το αντίστοιχο Σούπερ Σπάιντερμαν έκανε 150 δρχ) το εμπόδισε να έχει την κυκλοφορία που του άξιζε με αποτέλεσμα να μην υπάρξει συνέχεια από τις εκδόσεις Καμπανά... Ευχαριστώ τον eponymus της Αρχειοθήκης Κόμικς για την ευγενική παραχώρηση του οπτικού υλικού.
  2. ΤΟΜΟΣ ΣΠΑΙΝΤΕΡΜΑΝ Νο.1 (και Νο.1 της συλλογής). Συγκριτική παρουσίαση των ιστοριών του τόμου της Radnet με των προγενέστερων Ελληνικών Εκδόσεων! Οι εικόνες των εκδόσεων RADNET είναι από τους Ιταλικούς τόμους. Οι εικόνες παλαιών ελληνικών εκδόσεων που εμφανίζονται είναι από σκανς των φίλων eponymus, Leonidio, Pantheon, LucasFF7. Amazing Fantasy No.15 ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ - 2021 Τόμος ESPRESSO/PANINI - 2007 Σπάιντερμαν Νο.17 - 1978 Σπάιντερμαν Νο.167 - 1984 Σπάιντερμαν Νο.264 - 1986 Σπάιντερμαν Νο.386 - 1988 Amazing Spider-Man No.1 - 1η ιστορία ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ - 2021 Σπάιντερμαν Νο.1 - 1977 Σπάιντερμαν Νο.44 - 1980 (ανατύπωση του Νο.1) Σπάιντερμαν Νο.168 - 1984 Σπάιντερμαν Νο.387 - 1988 Amazing Spider-Man No.1 - 2η ιστορία ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ - 2021 Σπάιντερμαν Νο.1 - 1977 Σπάιντερμαν Νο.44 - 1980 Σπάιντερμαν Νο.168 - 1984 (ανατύπωση του Νο.1) Amazing Spider-Man No.2 - 1η ιστορία ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ - 2021 Σπάιντερμαν Νο.169 - 1984 Amazing Spider-Man No.2 - 2η ιστορία ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ - 2021 Σπάιντερμαν Νο.169 - 1984 Amazing Spider-Man No.3 ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ - 2021 Σπάιντερμαν Νο.170 - 1984 Σπάιντερμαν Νο.388 - 1988 Amazing Spider-Man No.4 ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ - 2021 Σπάιντερμαν Νο.171 - 1984 Σπάιντερμαν Νο.389 - 1988 Amazing Spider-Man No.5 ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ - 2021 Σπάιντερμαν Νο.172 - 1984 Σπάιντερμαν Νο.390 - 1988 Συνεχίζεται...
  3. Όταν κανείς αντικρίζει ένα κόμικ με υπερήρωες, μπορεί να υποθέσει ότι είναι Αμερικανικής προέλευσης. Εξάλλου, οι μεγαλύτερες εκδοτικές, όπως η Marvel Comics, ξεκίνησαν από την Αμερική εκδίδοντας κόμικς με ήρωες όπως ως ο Spider-Man. Οι ήρωες αυτοί έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστοί και αγαπητοί σε μικρούς και μεγάλους. Αυτή η προλευσή τους και οι διαστάσεις που οι ιστορίες τους έχουν πάρει μέσα στα χρόνια ήταν που μου κίνησε το ενδιαφέρον βλέποντας πρώτη φορά αυτό το τόμο. Εξώφυλλο του τόμου (πηγή: https://popaganda.gr/newstrack/to-mistiko-tou-kristallou-o-spiderman-gia-proti-fora-sti-venetia) Το "Spider-Man: Το Μυστικό της Αράχνης" είναι ένα δημιούργημα των Ιταλών δημιουργών Tito Faraci και Giorgio Cavazzano το οποίο κυκλοφόρησε στη χώρα μας το Δεκέμβρη του 2021, μετεφρασμένο από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως. Η ιστορία μας ξεκινάει με τον James Jonas Jameson, τον συντάκτη της Daily Bugle στην οποία δουλεύει ο Peter Parker, να του αναθέτει ένα ταξίδι στη Βενετία προς συλλογή φωτογραφικού υλικού. Ο Parker δέχεται, αλλά μια συνάντηση με τον Λεόνε Γκριμάνι, ένα Ιταλό καθηγητή ιστορίας, θα του αλλάξει τη ροή του ταξιδιού του σε μία ακόμα αποστολή διάσωσης του κόσμου από το κακό. (πηγή: https://popaganda.gr/newstrack/to-mistiko-tou-kristallou-o-spiderman-gia-proti-fora-sti-venetia) Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα όταν άνοιξα τον τόμο αυτό, είναι η έκταση της ιστορίας, η οποία είναι μόλις 21 σελίδες (ο ίδιος τόμος έχει έκταση 52 σελίδες). Σε τέτοια έκταση η ιστορία δεν έχει αρκετό χρόνο να αναπτυχθεί. Στη συγκεκριμμένη περίπτωση δε βλέπουμε πολλές λεπτομέρειες όπως θα βλέπαμε σε ένα αντίστοιχο αμερικάνικο κόμικ, ενώ υπάρχουν και κάποια plot holes που ναι μεν δεν αποσπάνε από τη πλοκή, αλλά καταφέρνουν να κάνουν μερικούς χαρακτήρες πιο ρηχούς σα προσωπικότητες. Σχεδιαστικά, το κόμικ είναι ξεκάθαρο πως είναι Ιταλικό. Μάλιστα ο Cavazzano έχει δουλέψει σε κόμικς όπως το "Μίκυ Μυστήριο" και "Οι νέες περιπέτειες του Φάντομ Ντακ". Οι χαρακτήρες σίγουρα ξεχωρίζουν σχεδιαστικά και βγάζουν μια άλλη πνοή. Σε γενικές γραμμές, είναι ένα ενδιαφέρον κεφάλαιο στο μύθο του Spider-Man που δείχνει μια άλλη αισθητική, αλλά μόνο για λίγο, καθώς όπως αναφέρθηκε η ιστορία είναι αρκετά μικρή.
  4. Αυτή η παρουσίαση είναι λίγο διαφορετική από τις άλλες που έχω κάνει, γιατί αφενός δε θα έχει κάποια συγκεκριμένη δομή, ενώ αφετέρου θα προσπαθήσω απλώς να παραθέσω τις σκέψεις μου για μία από τις σπουδαιότερες και πιο εμβληματικές στιγμές στην μακρά ιστορία του Spider-Man. Το «If This Be My Destiny...!» είναι στην ουσία ένα story arc τριών τευχών. Συγκεκριμένα, η ιστορία ξετυλίχθηκε στις σελίδες του περιοδικού The Amazing Spider-Man, στα τεύχη 31 έως 33. Συγγραφέας και καλλιτέχνης του κόμικ είναι ο Stan Lee και ο Steve Ditko αντίστοιχα, οι μεγάλοι συν-δημιουργοί του πιο διάσημου χαρακτήρα της Marvel. Η πλοκή είναι, με μία επιφανειακή ματιά, απλή. Επίσης, διαθέτει και χαρακτηριστικά «αυτονομίας», δεδομένου ότι δε χρειάζεται να έχει διαβάσει κάποιος τα προηγούμενα τεύχη για να μπει στο κλίμα. Άλλωστε, η πάγια πολιτική της Marvel εκείνα τα χρόνια συμπυκνώνεται στο γνωστό μότο «every comic is someone’s first». Σε γενικές γραμμές, η ιστορία ακολουθεί τον Peter Parker, ο οποίος βρίσκεται τώρα στο Πανεπιστήμιο. Δυστυχώς για τον ίδιο, η αγαπημένη του θεία, May, υποκύπτει σε μία μυστηριώδη -και απειλητική για τη ζωή της- ασθένεια. Ο Peter ανακαλύπτει ότι τη λύση για την ασθένεια μπορεί να τη δώσει μόνο ένα σπάνιο ισότοπο, το οποίο βρίσκεται στα χέρια ενός εγκληματία, ονόματι Master Planner. Στη πορεία γίνεται γνωστή και η αληθινή ταυτότητα του εγκληματία. Παρόλα αυτά όμως, η μάχη των δύο θα εγκλωβίσει τον Peter κάτω από ένα βουνό από χαλάσματα. Ο Peter γνωρίζει ότι χρόνος για τη May «τελειώνει». Όμως, ο ίδιος είναι παγιδευμένος και ολομόναχος κάτω από αυτά τα χαλάσματα. Αυτά τα χαλάσματα ζυγίζουν πολλούς τόνους. Άρα, τι πρέπει κάνει; Αντιμετωπίζει μία δύσκολη στιγμή, όπως κάθε άνθρωπος. Υποκινούμενος από την ενοχή που νιώθει (δεν έδρασε όταν έπρεπε και έτσι έχασε τον θείο του, Ben), αλλά και την αίσθηση ευθύνης προς τα αγαπημένα του πρόσωπα, ξεπερνά την δυσκολία που αντιμετωπίζει και αναδεικνύεται -θριαμβευτικά- νικητής. Νομίζω ότι γίνεται κατανοητό για ποιο λόγο πρόκειται για μία εμβληματική ιστορία. Κατά τη γνώμη μου, το κόμικ αυτό παρουσιάζει με το καλύτερο δυνατό τρόπο το τι αντιπροσωπεύει αυτός ο χαρακτήρας και γιατί ήταν, είναι και θα είναι ο πιο αγαπημένος χαρακτήρας των υπέρ ηρωικών κόμικς. Αυτή η ιστορία είναι ορόσημο στην ιστορία της Marvel, συνδυάζοντας από τη μία την αγνή διασκέδαση, ενώ από την άλλη φρόντισε να μεταλαμπαδεύσει στις νεότερες ηλικίες εκείνης της εποχής ένα σημαντικό μάθημα για να το θυμούνται σε όλη τους τη ζωή. Επίσης, αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα δείγματα της υπέρ ηρωικής πλευράς της 9ης Τέχνης. Ο Omar από το Near Mint Condition είχε κάνει μία παρατήρηση για το στήσιμο των σελίδων από τον μεγάλο Steve Ditko, η οποία ανέβασε την ιστορία αυτή στην εκτίμηση μου ακόμα περισσότερο. Πιο ειδικά, ο Ditko, προκειμένου να αναπαραστήσει αριστοτεχνικά την ένταση και την κορύφωση της στιγμής της απελευθέρωσης του Spider-Man από τα χαλάσματα, χρησιμοποίησε στη πρώτη σελίδα 7 panel, στη δεύτερη 6, στη τρίτη 4 και στη τελευταία 1! Αυτό αποτελούσε καινοτομία για την εποχή, διότι εξερευνούσε τις δυνατότητες του μέσου. Συν τοις άλλοις, αυτή η εμβληματική αυτή σκηνή έχει μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία και στις ταινίες του Spider-Man, όπως είναι στο Homecoming του 2017. Αντίστοιχα, μία πολύ επιτυχημένη αναπαράσταση έκανε και η Insomniac στο video game «Spider-Man» του 2018. Κατ’ εμέ, αυτά τα τρία τευχάκια πρέπει να διαβαστούν από όλους όσοι αγαπούν τον χαρακτήρα. Τελεία. Δηλαδή, αν σας δυσκολεύουν τα κόμικ εκείνα της εποχής, τότε σας προτείνω να μη διαβάσετε όλο το εκπληκτικό run των Lee-Ditko (no pun intended), αλλά κάντε μία χάρη στον εαυτό σας και ρίξτε μία ματιά σε αυτά τα τρία τεύχη. Θα έχουμε και τη τύχη (πιθανόν) να δούμε αυτήν την απίθανη κλασική ιστορία στα ελληνικά και από την Rad. BONUS
  5. Ο Spider-Man στα 60 Αιωνίως νέος, παρά την επικείμενη είσοδό του στο κλαμπ της τρίτης ηλικίας, ο Ανθρωπος-Αράχνη εξέφρασε μια εποχή και εξέθρεψε μια αυτοκρατορία. Καρασαρίνης Μάρκος Κατά τον Γουόλτ Ντίσνεϊ, «όλα ξεκίνησαν με ένα ποντίκι» – η έμπνευση για τη δημιουργία του Μίκυ Μάους ήταν εκείνη που έχτισε τα θεμέλια μιας ολόκληρης ψυχαγωγικής αυτοκρατορίας. Αντίστοιχα, για τον Σταν Λι, όλα ξεκίνησαν με μια αράχνη – ή, μήπως, μια μύγα; Σύμφωνα με το επεισόδιο που ο πατριάρχης της Marvel Comics αφηγούνταν πάντοτε με ευχαρίστηση σε συνέδρια κόμικ, συνεντεύξεις και αυτοβιογραφίες, «είδα ένα έντομο να σκαρφαλώνει στον τοίχο και είπα: «Σκέψου να είχε αυτή την ικανότητα ένας άνθρωπος»». Άλλοτε το έντομο αυτό ήταν μύγα, άλλοτε αράχνη και άλλοτε ο Σταν Λι άφηνε να εννοηθεί ότι η ιστορία μπορεί να ήταν και απόκρυφη, αλλά se non è vero, è ben trovato. Το βέβαιο είναι ότι κάποια στιγμή το καλοκαίρι του 1962 εκείνος, ο κορυφαίος κομίστας Τζακ Κέρμπι και ο σχεδιαστής Στιβ Ντίτκο βρέθηκαν να συζητούν για έναν νέο χαρακτήρα με πορτοκαλί και μοβ στολή και ένα μαγικό δαχτυλίδι στο χέρι. Από την ανταλλαγή ιδεών, τις τροποποιήσεις και τις ανασυνθέσεις προέκυψε το καλοκαίρι του 1962 κάτι τελείως διαφορετικό, ο ήρωας του εξωφύλλου του 15oυ τεύχους του περιοδικού «Amazing Fantasy»- και το όνομα αυτού Spider-Man, o Ανθρωπος-Αράχνη. Θεμέλιο της εκτίναξης της Marvel από μικρή εταιρεία σε κολοσσό της αμερικανικής βιομηχανίας των κόμικ, ο κατά κόσμον Πίτερ Πάρκερ γιόρτασε στις 27 Ιουλίου το 900ό του τεύχος συμπληρώνοντας 60 χρόνια ζωής, ιστοβασίας και χαρωπής καταδίωξης των απανταχού εγκληματιών. Στον ιστό του Πίτερ Πάρκερ Ευπροσήγορος, επινοητικός, συνεσταλμένος, ο Πίτερ Πάρκερ υπήρξε επιτυχής αντανάκλαση των εφηβικών ανησυχιών των δεκαετιών του ’60 και του ’70. Είχε να αντιμετωπίσει το τραύμα της απώλειας της πατρικής φιγούρας του θείου του, ο οποίος τον είχε μεγαλώσει, την εύθραυστη υγεία της θείας του, bullying στο σχολείο, φοιτητικές αγωνίες, ερωτικά σκιρτήματα, εργασιακές δυσχέρειες. Διόλου παράξενο που τον Σεπτέμβριο του 1965, σε μια δημοσκόπηση μεταξύ φοιτητών («28 πρόσωπα που μετράνε»), το «Esquire» διαπίστωνε ότι ο Ανθρωπος-Αράχνη κατατασσόταν μεταξύ των επαναστατικών προτύπων της νεολαίας από κοινού με τον Μπομπ Ντίλαν, τον Μάλκολμ Χ και τον Φιντέλ Κάστρο. Πολύ περισσότερο, αν σκεφθεί κανείς ότι ο ίδιος ο χαρακτήρας δεν ήταν επαναστάτης: όντας το καλό παιδί της Marvel, o Πίτερ Πάρκερ δεν ανακατεύθηκε ποτέ προσωπικά με τα ναρκωτικά, τους χίπις, το ειρηνιστικό κίνημα, την αντι-κουλτούρα, ενώ οι πολιτικές του απόψεις ήταν και παραμένουν προσεκτικά θολές. Ολα όμως τα παραπάνω περνούσαν στις σελίδες του περιοδικού μέσα από εμπειρίες τρίτων – φίλων, εχθρών, συντρόφων. Οταν, για παράδειγμα, την άνοιξη του 1968 οι φοιτητικές διαμαρτυρίες στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια κατέληξαν σε σφοδρές συγκρούσεις με την Αστυνομία με 132 φοιτητές τραυματίες και 700 συλλήψεις δυναμιτίζοντας το κλίμα για μήνες, το τεύχος 68 του «Amazing Spider-Man» έσπευσε να απεικονίσει μια αντίστοιχη κατάσταση στο Πανεπιστήμιο Εμπάιαρ Στέιτ του σπουδαστή Πάρκερ. Ο Πολ Κάπερμπεργκ διαπιστώνει στο «The Creation of Spider-Man» (εκδ. Marvel / Rosen) ότι αντίθετα με τα τυπικά υπερηρωικά κόμικ η αφήγηση της ζωής του διακρινόταν από «ισχυρές δόσεις σαπουνόπερας και στοιχεία μελοδράματος». Αταίριαστος φαινομενικά, ο συνδυασμός αποδείχθηκε ευφυής: ο ανασφαλής, αγχωτικός ήρωας εξέφραζε μια ανήσυχη γενιά και απέβαινε μεταφορά των προβλημάτων κοινωνικοποίησής της. Η δημοτικότητά του αυτή μετέβαλε τον Spider-Man σε χρυσωρυχείο – αφού πρώτα τον έσωσε από τη λήθη. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Λι, ο τότε ιδιοκτήτης και εκδότης της εταιρείας, Μάρτιν Γκούντμαν, ενέκρινε τη συμπερίληψή του (από κοινού με τις ιστορίες θρίλερ «Ο κωδωνοκρούστης», «Η σαρκοφάγος της μούμιας» και «Αρειανοί ανάμεσά μας») στο «Amazing Fantasy», ένα περιοδικό ανθολογίας, γνωρίζοντας ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο του τεύχος. Ο Ανθρωπος-Αράχνη προοριζόταν για ήρωας μιας χρήσης – έως ότου ο Γκούντμαν είδε το φθινόπωρο του 1962 τις αριθμητικές καταστάσεις και ανακάλυψε ότι το «Amazing Fantasy» είχε κάνει ρεκόρ πωλήσεων. Απαίτησε τη γρήγορη επιστροφή του στα περίπτερα, με το πρώτο «Amazing Spider-Man» να κάνει την εμφάνισή του στις αρχές του 1963. Ως τα τέλη της δεκαετίας είχε καταστεί η ναυαρχίδα της Marvel, καθώς η κυκλοφορία του άγγιζε τα 600.000 τεύχη μηνιαίως. Το 1972 προστέθηκε ένα δεύτερο περιοδικό, το «Marvel Team-Up», και το 1976 ένα τρίτο, το «Spectacular Spider-Man». Στο απόγειο της απήχησής του, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, κυκλοφορούσαν ταυτόχρονα επτά τίτλοι με νέο υλικό και αναδημοσιεύσεις παλαιότερων περιπετειών, ενώ τον Αύγουστο του 1990 το πρώτο τεύχος του «Spider-Man» σε σενάριο και σχέδιο του δημοφιλούς κομίστα Τοντ Μακ Φάρλαν πούλησε 3 εκατομμύρια αντίτυπα. Παράλληλα, και σε συνάρτηση με το όραμα του Σταν Λι για την εξάπλωση των χάρτινων ηρώων σε άλλα μέσα, ο Ανθρωπος-Αράχνη κατέκτησε εκπομπές κινουμένων σχεδίων (1967), στριπ σε εφημερίδες (1977) και κανονικές τηλεοπτικές σειρές (1978). Αν και το 1977 το πιλοτικό επεισόδιο της σειράς μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, το πραγµατικό ντεµπούτο του στο σινεμά έγινε με την τριλογία του Σαμ Ράιμι (2002-2007), όπου τον Πίτερ Πάρκερ υποδύθηκε ο Τόμπι Μαγκουάιρ. Αισθητικά, τεχνολογικά και εισπρακτικά (2,5 δισ. δολάρια σε έσοδα), οι ταινίες αυτές, μαζί με την περίπου σύγχρονή τους τριλογία του Batman του Κρίστοφερ Νόλαν, έθεσαν τα θεμέλια της σημερινής κυριαρχίας των κόμικ φιλμ στον χώρο των μπλοκμπάστερ. Υπήρξαν επίσης και ο προπομπός της δημιουργίας του Marvel Cinematic Universe, οι συνολικά 29 ταινίες του οποίου (με πιο πρόσφατη την «Black Widow» πριν από μερικές εβδομάδες) έχουν αποφέρει μέχρι στιγμής περισσότερα από 27 δισ. δολάρια. Τα 5,3 από αυτά μάλιστα ανήκουν στα πέντε «Spider-Man» που γυρίστηκαν από το 2012 ως το 2021 με πρωταγωνιστές τους Αντριου Γκάρφιλντ και Τομ Χόλαντ. Τέλος, σε όλα αυτά τα έσοδα θα πρέπει να προστεθούν και οι πωλήσεις από τα παραφερνάλια (μπρελόκ, κουκλάκια, T-shirts κ.τ.λ.), κατηγορία όπου ο ήρωας προηγείται κατά πολύ των συναδέλφων του Avengers και ακόμη περισσότερο των Batman και Superman, με εισπράξεις της τάξης των 1,6 δισ. ετησίως. Κατά καιρούς άλλοι υπερήρωες όπως ο Iron Man ή οι X-Men μπορεί να τον υποσκελίζουν προσωρινά στα φώτα της δημοσιότητας, αλλά ο Ανθρωπος-Αράχνη είναι δικαιωματικά το πρόσωπο της Marvel. Η ζωή μετά τα 900 (τεύχη) Η σημαντικότερη κληρονομιά του Σταν Λι, ο οποίος πέθανε πλήρης ημερών στα 95 του, το 2018, είναι επομένως εξασφαλισμένη; Ναι και όχι. Αν η κινηματογραφική ενσάρκωση του Πίτερ Πάρκερ χαίρει άκρας υγείας, ο χαρακτήρας του κόμικ περνά μια παρατεταμένη κλιμακτήριο. Θύμα των πρακτικών του marketing, του πληρέστερου ελέγχου του έργου τους που έχουν πλέον οι σημερινοί δημιουργοί και των συχνών αναδιατάξεων στις οποίες η Marvel υποβάλλει το σύμπαν της, το «Amazing Spider-Man» έχει επανεκκινήσει τέσσερις φορές από το νούμερο 1 τα τελευταία οκτώ χρόνια, με πιο πρόσφατη εκείνη του περασμένου Απριλίου – το τεύχος 900 κρύβεται πίσω από το τεύχος 6 της τωρινής αρίθμησης. Η δημιουργική ελευθερία που απολαμβάνουν πλέον οι κομίστες συναρτάται οπωσδήποτε με πολύ πιο τολμηρές παραλλαγές του χαρακτήρα, το τίμημα όμως είναι η ασυνέχεια της διαδοχής από τη μία στην άλλη – οι ραφές πια φαίνονται. Ωστόσο, το ζήτημα είναι βαθύτερο. Η πολυδιαφημισμένη back to basics προοπτική που το 2008 ήθελε τον Πίτερ Πάρκερ να επιστρέφει σε μια μινιμαλιστική προσέγγιση (οικογένεια, φίλοι, νέοι και λιγότερο φαντεζί εχθροί) φούσκωσε στην πορεία του χρόνου σε ένα εξωφρενικό αφήγημα όπου ο ίδιος κατέληξε CEO του εταιρικού κολοσσού Parker Industries. Καθώς το κοινό του κόμικ ως μέσου αποτελείται πλέον από ενηλίκους κατά πλειονότητα, η απόπειρα να προσαρμοστούν σε αυτό οι mainstream ήρωες με αντίστοιχη λογική, προβληματισμούς και περιεχόμενο είναι προφανής. Από την άλλη πλευρά, η ενηλικίωση του χαρακτήρα δεν μοιάζει ολοκληρωμένη. Επαγγελματικά, έχει απεικονιστεί από καθηγητής σε σχολείο υποβαθμισμένης περιοχής ως μεγιστάνας αντίστοιχος εκείνων της Σίλικον Βάλεϊ. Το σταθερό καστ των νεανικών του φίλων φυλλορρόησε χωρίς να στεριώσει ένα καινούργιο. Ο γάμος του με τη Μαίρη Τζέιν Γουάτσον το 1987, ιδέα τολμηρή για την εποχή της, απέτυχε να προωθήσει την αφηγηματική εξέλιξή του και στην πορεία εγκαταλείφθηκε. Συγκριτικά, ο γηραιός Superman και η Λόις Λέιν, ζεύγος από το 1996, βρήκαν και συζυγική και μυθοπλαστική ισορροπία, δείγμα της επιτυχίας της οποίας είναι ο ιδιαίτερα δημοφιλής Τζον Κεντ, ο αμφιφυλόφιλος γιος τους που έχει αναλάβει να προστατεύει τη Γη ως νέος υπεράνθρωπος όσο ο πατέρας του διορθώνει διαστημικές αδικίες. Ας είμαστε όμως δίκαιοι, τα ίδια λέγονταν και για τον άνευρο Batman της δεκαετίας του ’80 προτού η πιο βίαιη παραλλαγή του που αποτύπωσε ο Φρανκ Μίλερ στο «The Dark Knight Returns» του 1987 ανοίξει τον δρόμο για μια ιδιαίτερα γόνιμη περίοδο πειραματισμών. Αλλωστε, ο ίδιος ο Ανθρωπος-Αράχνη υπήρξε πρόσφατα πρωτοπόρος ως προς τη φυλετική και έμφυλη ποικιλομορφία του χαρακτήρα: o νεαρός Μάιλς Μοράλες, γιος του Αφροαμερικανού Τζέφερσον Ντέιβις και της Πορτορικανής Ρίο Μοράλες, Spider-Man ενός εναλλακτικού σύμπαντος προτού μετακομίσει στο δικό μας, έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 2011, για να ακολουθήσουν μέσα στη δεκαετία η Ghost Spider και άλλες εκδοχές. Το αδιαμφισβήτητο στάτους του στην ποπ κουλτούρα το επιβεβαιώνουν πλήθος αναφορών, από τη συνάντησή του με τον Μπαράκ Ομπάμα στο εξώφυλλο του τεύχους 583 ως την ιδιοποίηση του ονόματός του από τον διάσημο αναρριχητή κτιρίων Αλέν Ρομπέρ. Στη φήμη του θα προστεθεί στις 27 Ιουλίου ένας επετειακός μαραθώνιος 96 σελίδων και 13 διαφορετικών εξωφύλλων σε σενάριο Ζεμπ Γουέλς και σχέδιο Τζον Ρομίτα Τζούνιορ, το τεύχος 900: αριθμός λίαν τιμητικός, πίσω μόνο από τα «Action Comics» και «Detective Comics» που ξεπέρασαν το ορόσημο του 1.000 το 2018 και το 2019, αντίστοιχα. Για μια φιγούρα που προσγειώθηκε στο χαρτί με μετριοπαθείς βλέψεις («θέλαμε τα παιδιά να περνάνε καλά και να χαίρονται με κάτι θετικό, δεν θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο» έλεγε ο Σταν Λι), η άνοδος αποδείχθηκε μετεωρική. Εξήντα χρόνια μετά, τι άλλο να ζητήσει ένας τίμιος ήρωας; Πηγή
  6. Οι What If ιστορίες είναι κάτι το οποίο δεν ήταν ξένο στα κόμικς της Marvel. Ήδη από τη δεκαετία του ‘70 η εταιρία κατέφευγε σε αυτές τις μορφές ιστορίας οι οποίες εξερευνούσαν πιθανά σενάρια τα οποίο θα μπορούσαν να είχαν συμβεί στο “κανονικό” continuity της σειράς χωρίς όμως να επηρεάζετε το status quo. Αυτό έδινε στους δημιουργούς τη δυνατότητα να καταφεύγουν σε πιο σκοτεινά και βίαια σενάρια και να πειραματιστούν όσο θέλουν με τις ιστορίες και τους ήρωες, χωρίς να έχουν τον φόβο να μπερδευτεί περισσότερο η κανονική ιστορία. Η σειρά είχε πολύ μεγάλη επιτυχία και εμφανιζόταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα σαν τίτλος της Marvel. Μία από αυτές τις ιστορίες είναι και το Spider-man: The Spider’s Shadow το οποίο κυκλοφόρησε φέτος σε σενάριο του Chip Zdarsky (Daredevil και σχέδιο του Pasqual Ferry (Ultimate Iron Man) μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία η οποία αξίζει την προσοχή σας. Η ιστορία μας πηγαίνει πίσω στις εποχές που ο Spider-man ήταν φορέας του alien suit και είναι βασισμένη πάνω στο εξής ερώτημα. Τι θα συνέβαινε αν αντί για τον Eddie Brock γινόταν Venom ο Peter Parker; Για όσους δεν ξέρουν το Alien Costume saga ήταν μία ιστορία που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 80 όπου ο Spider-Man φόρεσε μία στολή που σχεδόν κατέστρεψε τη ζωή του. Αυτή η ιστορία οδήγησε στη δημιουργία του Venom αρχικά εχθρού του Spider-man και μετέπειτα αντιήρωα της Marvel. Η ιστορία λοιπόν, μελετάει αυτή την εκδοχή της ιστορίας με τον αγαπημένο Chip Zdarsky στο σενάριο της ιστορίας και το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο διασκεδαστικό και ενδιαφέρον. Το σενάριο του Zdarsky είναι για άλλη μία φορά εντυπωσιακό. Λόγω του ότι η ιστορία δεν έχει καμία σύνδεση με το κανονικό continuity, αμολάται ελεύθερος και δημιουργεί μία πολύ βίαιη ιστορία και δε χαρίζεται σε κανένα χαρακτήρα, ούτε καν στον ίδιο τον Spider-man. Ένα πολύ ενδιαφέρον πράγμα που κάνει ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης είναι ότι μπορεί να πάρει κλισέ ιστορίες και να τις γράψει με τέτοιον τρόπο ώστε ο αναγνώστης να μη βαριέται. Ο ρυθμός του είναι εξαιρετικός και καταφέρνει μέσα σε μόλις πέντε κεφάλαια να δημιουργήσει ένταση και συγκίνηση. Επίσης δείχνει για άλλη μία φορά πόσο αγαπάει και γνωρίζει τον Spider-man καθώς η πλοκή είναι άρτια δομημένη γύρω από τη μυθολογία του χαρακτήρα. Αν έχω μόνο ένα παράπονο είναι το κάπως άνευρο τέλος το οποίο χτίστηκε έτσι ώστε να υπάρξει μία πιθανή συνέχεια. Αλλά Marvel διαβάζω τι άλλο να περίμενα; Το σχέδιο του Ferry αν και δεν είναι πολύ του στυλ μου είναι πολύ καλό. Αποδίδει λεπτομερέστατα τους χαρακτήρες και οι χορογραφίες των μαχών είναι απλά εξαιρετικές. Πολύ καλή δουλεία γίνετε και με τα χρώματα του Matt Hollingsworth ο οποίος η παλέτα του οποίου έρχεται και δένει αρμονικά με το σχέδιο του Ferry. Γενικά στον τεχνικό τομέα τα πράγματα είναι εξίσου καλά με το σενάριο και οι μια δυο αστοχίες που μπορεί να συναντήσει κανείς στο σχέδιο του Ferry δε θα σε κάνουν να ξενερώσεις ή να σε απωθήσουν από το να συνεχίσεις την ιστορία. ' Σε ένα γενικό πλαίσιο λοιπόν το Spider-man: The Spider’s Shadow είναι ένα άκρως διασκεδαστικό κόμικ το οποίο μελετάει μια ενδιαφέρουσα εκδοχή του ήρωα. Απευθύνεται κυρίως στους φαν του ήρωα, ωστόσο πιστεύω ότι μπορεί να διαβαστεί άντε και από ένα άτομο το οποίο δεν έχει πολύ επαφή με το σύμπαν της Marvel. Δεν είναι κάτι που θα σου αλλάξει τη ζωή είναι όμως ένα πολύ ωραίο κόμικ και ίσως ένα από τα καλύτερα limited series της εταιρίας για τη φετινή χρονιά.
  7. Οι τιμές των κόμικς είναι πλέον αστρονομικές με θριαμβευτή τον Spider-Man Το ντεμπούτο του Superman στο Action Comics Νο. 1, ένα από τα πιο περιζήτητα κόμικς στην ιστορία, πουλήθηκε για 3,2 εκατομμύρια δολάρια αμέσως μετά, σημειώνοντας νέο ρεκόρ. Ο Spider-Man iστην πρώτη του εμφάνιση στο Amazing Fantasy #15 το 1962 | Photo courtesy of Heritage Auctions. Ένα πάνελ με την εικόνα του Spider-Man από τη δεκαετία του 1980 μόλις έπιασε ένα ρεκόρ 3,4 εκατομμυρίων δολαρίων σε δημοπρασία καθώς οι τιμές των κόμικ συνεχίζουν να εκτοξεύονται. Το πρωτότυπο σχέδιο από τον Spider-Man του 1984 σημείωσε νέο ρεκόρ και έγινε το πιο ακριβό κομμάτι εσωτερικών σελίδων κόμικς, στην Heritage Auctions στο Ντάλας. Το έργο του Μάικ Ζεκ πυροδότησε έναν έντονο πόλεμο προσφορών, άνοιξε στα 330.000 δολάρια και γρήγορα κλιμακώθηκε σε εκατομμύρια. Το προηγούμενο ρεκόρ για μια σελίδα πρωτότυπης τέχνης κόμικ —όχι εξώφυλλο— σημειώθηκε το 2014 με την πώληση έναντι 657.250 δολαρίων, του The Incredible Hulk, Νο. 180 (1974) του Herb Trimpe, που παρουσίασε το Wolverine. The Incredible Hulk No. 180 (1974), η πιο ακριβή εσωτερική σελίδα κόμικ | Photo courtesy of Heritage Auctions. Το σχέδιο του Spider-Man με τρία πάνελ είναι η σελίδα 25 από το Marvel Super-Heroes Secret Wars Νο. 8, το οποίο εξηγεί πώς ο υπερήρωας είχε πάρει το νέο του υπέροχο μαύρο κοστούμι μερικούς μήνες νωρίτερα, στο Amazing Spider-Man #252 — το οποίο, όπως οι φίλοι του κόμικ γνωρίζουν, είναι μια κομβική στιγμή για τον χαρακτήρα. Ο Spider-Man προσπάθησε να δημιουργήσει το κοστούμι αφού κατέστρεψε τη μεταμφίεσή του στη μάχη, χρησιμοποιώντας αυτό που νόμιζε ότι ήταν μια φουτουριστική συσκευή αναπαραγωγής υφασμάτων. Έπαθε σοκ όταν μια μαύρη σφαίρα αναδύθηκε από το μηχάνημα και τύλιξε το κορμί του σχηματίζοντας τη νέα στολή. Η προηγούμενη σελίδα, όπου ξεκινά η μεταμόρφωση του υπερήρωα, πουλήθηκε για 288.000 δολάρια σε ξεχωριστή παρτίδα, λίγες στιγμές πριν την καταγραφή του νέου ρεκόρ – με την τιμή να φτάνει συνολικά τα 3,7 εκατομμύρια δολάρια για δύο σελίδες κόμικ. Η τέχνη των κόμικς είναι τόσο αγαπητή όσο και πολύτιμη όσο και καθένα άλλο έργο τέχνης είπαν οι άνθρωποι της δημοπρασίας. Το “Rocket Copy” της Action Comics No. 1 (1938) πουλήθηκε για 3.18 εκατομμύρια δολάρια | Photo courtesy of Heritage Auctions. Το ντεμπούτο του Superman στο Action Comics Νο. 1, ένα από τα πιο περιζήτητα κόμικς στην ιστορία, πουλήθηκε για 3,2 εκατομμύρια δολάρια αμέσως μετά, σημειώνοντας νέο ρεκόρ οίκων δημοπρασιών για τον τίτλο. Ονομάζεται "Rocket Copy" και αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο έχει μια σφραγίδα με ένα πύραυλο στο εξώφυλλο που έβαλε εκεί ο αρχικός ιδιοκτήτης του ως 13χρονος. Ένα άλλο αντίγραφο του σπάνιου βιβλίου έφτασε τα 3,2 εκατομμύρια δολάρια στο eBay το 2014 και μια ιδιωτική πώληση που πραγματοποιήθηκε από την εταιρεία δημοπρασιών συλλεκτικών αντικειμένων Comic Connect αναφέρθηκε στα 3,25 εκατομμύρια δολάρια τον περασμένο Απρίλιο. Αλλά είναι ο Spider-Man που κατέχει το τρέχον ρεκόρ για τεύχος κόμικ σε δημοπρασία, με την πώληση 3,6 εκατομμυρίων δολαρίων του Amazing Fantasy No. 15 (1962), την πρώτη εμφάνιση του web-slinger, στον οίκο δημοπρασιών Heritage τον Σεπτέμβριο. Σε εικονογράφηση Mike Zeck, Marvel Super-Heroes Secret Wars τεύχος 8, σελίδα 25 (1984). | Photo courtesy of Heritage Auctions. Ο Βέλγος σκιτσογράφος Hergé έχει το ρεκόρ για το πιο ακριβό έργο τέχνης κόμικ σε δημοπρασία, , με μια γκουάς του 1936 ζωγραφισμένη για το εξώφυλλο του The Blue Lotus, του Tintin. Το έργο τέχνης, που πουλήθηκε για 3,8 εκατομμύρια δολάρια στο Artcurial στο Παρίσι τον περασμένο Ιανουάριο, είχε πάρα πολλά χρώματα για να αναπαραχθεί μαζικά και ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε τελικά μια απλοποιημένη έκδοση για δημοσίευση. Ο Μίκυ Μάους είναι, φυσικά, ο πιο εμβληματικός χαρακτήρας της Disney όλων των εποχών και ο πιο δημοφιλής που δημιουργήθηκε ποτέ. Για περισσότερες από επτά δεκαετίες, έχει εμφανιστεί σε ταινίες και σε μικρού μήκους κινούμενα σχέδια, σε κόμικς και σε μια φαινομενικά ατελείωτη γκάμα εμπορευμάτων, από ρούχα μέχρι κούπες καφέ. Ένα εξαιρετικά σπάνιο φιλμάκι Mickey Mouse με ασπρόμαυρη μελάνη νιτρικού άλατος παραγωγής Cel Setup, ζωγραφισμένο στο χέρι θα προστεθεί σε μια νέα συλλογή όταν πουληθεί στη δημοπρασία Animation Art Signature της Heritage Auctions στις 4-7 Φεβρουαρίου. Το "ιερό δισκοπότηρο" των συλλεκτών Ντίσνεϊ. τα καρέ από μια άριστα διατηρημένη ταινία ζωγραφισμένη στο χέρι | Photo courtesy of Heritage Auctions. Αυτό είναι ένα σπάνιο κομμάτι, σαν ιερό δισκοπότηρο για τους συλλέκτες κόμικς με τον πιο εμβληματικό χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών. Τα ασπρόμαυρα καρέ του Μίκυ Μάους με το βασικό τους κύριο υπόβαθρο σπάνια επιβιώνουν τόσο πολύ, και σίγουρα όχι σε αυτήν την κατάσταση. Το ταινιάκι που κρατά λίγο περισσότερο από επτά λεπτά, πιστεύεται ότι είναι ένα από λιγότερα από 25 ασπρόμαυρα φιλμάκια Mickey Mouse που παραμένουν σε ιδιωτικά χέρια. Κατά τη διάρκεια της ταινίας, ο Μίκυ Μάους που κρατά τον ξιφία κάνει θόρυβο με μια τράπουλα για να ανταγωνιστεί τον κακόβουλο πειρατή καπετάνιο Peg-Leg Pete. Ήταν η πρώτη ταινία μικρού μήκους με τον Μπίλι Μπλέτσερ ως τη φωνή του Πιτ. Αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν σε μια από τις πρώτες εκθέσεις του Μουσείου Τέχνης Animation για την εταιρεία που ονομάζεται Museum Graphics στην Καλιφόρνια στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Τα καρέ φέρουν υπογραφές "Fergy" και "Spencer", χειρόγραφα στο κάτω άκρο, πιθανότατα ένα νεύμα σε δύο σπουδαίους animators: τον Norman Ferguson, περισσότερο γνωστό για τη συμβολή του στη δημιουργία του χαρακτήρα του Pluto της Disney, Peg-Leg Pete and the Big Bad Wolf και του Fred Spencer, ο οποίος από καιρό ήταν ειδικός στο Donald Duck. Το φόντο αποδίδεται αριστοτεχνικά σε ασπρόμαυρη γκουάς και το χρώμα στα καρέ παραμένει εντελώς άθικτο, καθιστώντας αυτό ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα ασπρόμαυρα σκηνικά του Μίκυ Μάους που έχουν δει οι ειδικοί της Heritage Auctions. Πηγή
  8. Ο Τζέιμς Κάμερον περιγράφει την δική του ταινία «Spider-Man» που δεν έγινε ποτέ Μια πιο σκληρή ταινία, η οποία θα έμοιαζε περισσότερα με τον «Εξολοθρευτή» και τα «Aliens». Πολλά χρόνια πριν δούμε τον Spider-Man να κάνει την εμφάνισή του στο MCU, και ακόμα πριν καλά καλά ο Σαμ Ράιμι μας δείξει την δική του υπέροχη εκδοχή του πολυαγαπημένου ήρωα της Marvel, o Τζέιμς Κάμερον ήταν ένας από τους πρώτους σκηνοθέτες που έδειξε ενδιαφέρον για να μεταφέρει τις περιπέτειες του Πίτερ Πάρκερ στη μεγάλη οθόνη. Και σύμφωνα με τον ίδιον αυτό θα ήταν κάτι το τελείως διαφορετικό από ό,τι θα είχαμε διαβάσει στα κόμικς ή θα είχαμε δει ως τότε στην τηλεόραση. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, ο Κάμερον προσπάθησε να κάνει μια δική του ταινία με τον Spider-Man αλλά ποτέ δεν κατάφερε να πάρει τα δικαιώματα και όλο αυτό κατέληξε σε μια παραγωγική κόλαση όπου στο τέλος απλά μπήκε στο ράφι. Όμως, μιλώντας στο Screen Crush, ο Κάμερον έδωσε μια ιδέα για το πως θα ήταν αυτή η ταινία. «Το πρώτο πράγμα που πρέπει να βάλεις στο μυαλό σου είναι ότι δεν είναι ο Spider-Man. Έχει το όνομα του Spider-Man, αλλά δεν είναι ο Spider-Man. Είναι ο Spider-Kid. Είναι Spider-Γυμνασιόπαιδο-Kid. Είναι κάπως geeky, και κανείς δεν τον προσέχει, και είναι κοινωνικά αντιδημοφιλής και όλα αυτά». Ο Κάμερον συνέχισε λέγοντας ότι η ιδέα της εστίασης σε έναν έφηβο Spider-Man δημιούργησε τη μεταφορά με τις υπερδυνάμεις του να αντιπροσωπεύουν «αυτή την αναξιοποίητη δεξαμενή δυνατοτήτων που έχουν οι άνθρωποι που δεν αναγνωρίζουν στον εαυτό τους. Και ήταν επίσης στο μυαλό μου μια μεταφορά για την εφηβεία και όλες τις αλλαγές στο σώμα σου, τις αγωνίες σου για την κοινωνία, τις προσδοκίες της κοινωνίας, τις σχέσεις σου με το φύλο της επιλογής σου που σε ελκύει, όλα αυτά τα πράγματα.» Μια από τις μεγαλύτερες διαφορές με τα κόμικς ήταν πως ο Κάμερον ήθελε να κάνει τον Πάρκερ να ρίχνει ιστούς από τα χέρια του κι όχι από κάποιο μηχάνημα λέγοντας πως «το να προσεγγίσω την ιδέα με τους βιολογικούς σκοπευτές ιστών ως μέρος της βιολογικής προσαρμογής του στο δάγκωμα της ραδιενεργής αράχνης, μου έβγαζε περισσότερο νόημα». «Ήθελα να φτιάξω κάτι που να έχει ένα είδος σκληρής πραγματικότητας. Οι υπερήρωες γενικά πάντα μου φαινόταν φανταστικοί και ήθελα να κάνω κάτι που θα ήταν περισσότερο στο πνεύμα του “Terminator” και του “Aliens”, που θα πιστεύατε αυτή την πραγματικότητα αμέσως. Άρα βρίσκεστε σε έναν πραγματικό κόσμο, δεν βρίσκεστε σε κάποια μυθική πόλη όπως η Gotham. Ή ο Superman και η Daily Planet και όλα αυτά, όπου πάντα το ένιωθα πολύ μεταφορικό και παραμυθένιο. Ήθελα να είναι: Είναι η Νέα Υόρκη. Χιονίζει. Ένας άντρας δαγκώνεται από μια αράχνη. Μετατρέπεται σε αυτό το παιδί με αυτές τις δυνάμεις, και έχει αυτή τη φαντασίωση να είναι ο Spider-Man, και φτιάχνει αυτό το κοστούμι, και είναι τρομερό, και μετά πρέπει να βελτιώσει το κοστούμι, και το μεγάλο του πρόβλημα είναι το καταραμένο κοστούμι. Τέτοια πράγματα. Ήθελα να το γειώσω στην πραγματικότητα και στην παγκόσμια ανθρώπινη εμπειρία. Νομίζω ότι θα ήταν μια διασκεδαστική ταινία αν γινόταν ποτέ», πρόσθεσε ο Κάμερον. Ομως το ότι τελικά δεν κατάφερε να κάνει αυτή την ταινία του έμαθε κάποια πράγματα. «Πήρα μια απόφαση μετά τον “Τιτανικό” να προχωρήσω και να κάνω τα δικά μου πράγματα και να μην ασχολούμαι με τα franchises άλλων. Οπότε νομίζω ότι [το «Spider-Man» που δεν έγινε] ήταν πιθανώς το χτύπημα που χρειαζόμουν για να πάω να φτιάξω τα δικά μου πράγματα». Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Τζέιμς Κάμερον εδώ. Πηγή
  9. 5+1 λόγοι που ο Spider-Man του Sam Raimi είναι θρυλικός Ο Spider-Man είναι από τα πλέον μεγαλύτερα κινηματογραφικά franchises στον κόσμο. Με το πρόσφατο trailer για το No Way Home να ρίχνει το ίντερνετ, είναι ασφαλές να πούμε πως ο άνθρωπος αράχνη βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Όλοι μας έχουμε δει κάποιο παιδί να προσποιείται ή ακόμα και εμείς οι ίδιοι έχουμε προσποιηθεί να πετάμε με τους φανταστικούς μας ιστούς από κτίριο σε κτίριο, σκίζοντας τους ουρανούς της Νέας Υόρκης. Αν και η πρώτη εμφάνιση του ήρωα ήταν το μακρινό 1962, η φήμη του δεν θα φτάσει στο απόγειο της μέχρι το 2002. Υπεύθυνος γι’ αυτό ο Sam Raimi, σκηνοθέτης της τριλογίας Spider-Man, από το 2002 μέχρι και το 2007. Οι ταινίες θα συγκεντρώσουν συνολικά πάνω από 2,5 δισεκατομμύρια δολλάρια στο παγκόσμιο box office, με σχετικά θετικές κριτικές. Πιο σημαντική από την εισπρακτική επιτυχία είναι, βέβαια, είναι η επίδραση που είχε στην ποπ κουλτούρα στο σύνολο της. Ξαφνικά οι σούπερ ήρωες δεν παρέμεναν στους κύκλους μερικών εκλεκτών φανς των κόμιξ. Είχαν κατακτήσει πλέον το mainstream. Εν αναμονή του No Way Home, στο οποίο ελπίζουμε σε επιστροφή του αγαπημένου Tobey Maguire, ας δούμε τους λόγους που κάνουν αυτή την τριλογία αξεπέραστη. 1. Ήταν μία τριλογία με ψυχή και σεβασμό για τα κόμιξ Ας μην κοροϊδευόμαστε. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς αναλογιζόμενος το original Spider-Man trilogy είναι το πόσο διασκεδαστικές είναι. O Raimi κατάφερε να πλάσει έναν κόσμο “ανοιχτό” για όλους. Από την μία προσβάσιμο σε αυτούς γνώριζαν τον ήρωα και την φιλμογραφία του Raimi για πρώτη φορά. Από την άλλη, πρόσφερε αρκετές ματιές για φανς τόσο του αρχικού υλικού όσο και των ταινιών του γενικότερα. Πλάνα τραβηγμένα κατευθείαν από τις σελίδες των κόμιξ, μικρές αναφορές σε άλλους ήρωες αλλά και διακριτικές νότες τρόμου συνθέτουν το πλεκτό της τριλογίας. Και το αποτέλεσμα είναι άκρως διασκεδαστικό. Πηγή εικόνας: unfilteredopininons.com Έχει πετύχει την χρυσή τομή μεταξύ δράματος και ηρωικής δράσης. Οι σκηνές δράσης είναι συναρπαστικές, με μία μίξη μεταξύ cgi και πρακτικής χορογραφίας. Κι ενώ περιμένουμε την επόμενη σκηνή δράσης, μαρτυρούμε την μάχη του Peter Parker μεταξύ δύναμης και ευθύνης. Μπορεί πλέον να είναι στερεότυπο σε τέτοιου είδους ταινίες, αλλά είναι η ταινία που γέννησε αυτόν τον κανόνα. 2. Ο χαρισματικός Tobey Maguire Λίγα μπορούν να ειπωθούν για το take του Tobey Maguire ως Spider-Man. Μπορεί με την εμφάνιση του να μην πείθει ως έφηβος (ήταν 26 ετών στο πρώτο φιλμ), μα καταφέρνει να δώσει έναν σύνθετο Peter Parker. Είναι ένας περίεργος έφηβος, σχεδόν αντικοινωνικός, που προτιμά την επιστήμη από το ποδόσφαιρο και τα αμάξια. Δυσκολεύεται να μιλήσει στην γειτόνισσα του Mary Jane, που του αρέσει από όταν ήταν παιδιά, και δέχεται bullying. Ακόμα και όταν θα τσιμπηθεί από την αράχνη και γίνει ο ήρωας που όλοι ξέρουμε δεν θα ξεπεράσει ως δια μαγείας αυτά τα θέματα. Ακόμα είναι αδέξιος και ντρέπεται μπροστά στα κορίτσια. Ακόμα του αρέσει η επιστήμη και μισεί το ποδόσφαιρο. Μα έχει στον πυρήνα του μία ηθική υποχρέωση (στον εαυτό του; στον θείο Μπεν;) και κινείται με βάση αυτή. Μπορεί καθώς εξελίσσεται η τριλογία να εξελίσσεται και ο ίδιος ως άτομο, αλλά δεν γίνεται από την μία στιγμή στην άλλη. Μαθαίνει μέσω των δοκιμασιών του και των μαχών του τόσο με τους εχθρούς όσο και με τον ίδιο του τον εαυτό. Βέβαια, όλοι θυμόμαστε τον emo phase Peter Parker του Spider-Man 3. Όσο λιγότερα ειπωθούν γι’ αυτό τόσο το καλύτερο. Ας αρκεστούμε να πούμε πως είναι ίνδαλμα για όλους τους λάθος λόγους. Προχωράμε. 3. Οι καλογραμμένοι (περισσότεροι) villains. Είναι διαδεδομένη η έκφραση πως ένας ήρωας είναι όσο καλλογραμμένος όσο ο εχθρός του. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα και στις τρεις ταινίες (σχεδόν). Ο Green Goblin του Willem Dafoe και ο Doc Ock του Alfred Molina είναι από τους πιο διασκεδαστικούς αλλά και τραγικούς comic book villains της μεγάλης οθόνης. Και οι δύο τους λειτουργούν σαν μέντορες του Peter που όμως καταχράζονται την μεγάλη δύναμη που έχουν. Χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για να εκδικηθούν αυτούς που τους αδίκησαν και να βγάλουν από την μέση τον Spider-Man. Στο τέλος και οι δύο θα χαθούν αφού έχουν ανακαλύψει την ταυτότητα του Peter. Ειδικά στην περίπτωση του Spider-Man 2 και του Doc Ock, εκείνος θα δει την “βλασφημία” του και θα εξιλεωθεί σώζωντας την πόλη με την αυτοθυσία του. Και οι δύο αναμένονται να επιστρέψουν στο No Way Home, ως μέρος του multiverse. Πηγή εικόνας: comicbook.com Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί το 3ο μέρος της τριλογίας, το (κυριολεκτικά) μαύρο πρόβατο όπου έχουμε 3 villains (ή και 4 αν θεωρήσουμε τον ίδιο τον Spider-Man). Όπως είναι φυσικό κανείς τους δεν ξεδιπλώνεται αρκετά λόγω του περιορισμένου χρόνου και χαραμίζονται στην ίδια ταινία. Ο Venom, για του οποίου την δημιουργία ευθύνεται ο ίδιος ο Peter, βγαίνει ως γκρινιάρης και μη απειλητικός. O New Goblin, γιος του αρχικού Green Goblin αν και έχει μεγαλύτερο arc που εκτείνεται και στις τρεις ταινίες περνά αδιάφορος καθώς δεν εμφανίζεται παρό σε μία μόνο σκηνή. Ο Black Spider-Man μας χάρισε απίστευτα memes οπότε συγχωρείται (…ίσως και όχι). Μοναδική εξαίρεση του όλου εγχειρήματος είναι ο Sandman. Mε μία ιστορία που τον καθιστά τραγικό ήρωα που προσπαθεί να σώσει την κόρη του και η σύνδεση του με το παρελθόν του Peter, τον ανεβάζουν σε άλλο επίπεδο. 4. Ο J. Jonah Jameson του J. K. Simmons Δεν χρειάζονται λόγια σε αυτή την περίπτωση. Το κωμικό timing, οι εκφράσεις και το γέλιο έχουν ανυψώσει την ερμηνεία. Ήταν τόσο δημοφιλής που έπαιξε τον ίδιο χαρακτήρα στην νέα σειρά Spider-Man, αποκαλύπτωντας πως την ταυτότητα του ήρωα μας στον κόσμο. Απολαύστε τον. 5. Τα οπτικά εφέ και η στολή Για να παραλλάξουμε λίγο το γνωστό ρητό: “Με μεγάλο μπάτζετ έρχονται και μεγάλα οπτικά εφέ.” Κι έτσι γίνεται και σε αυτή την τριλογία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα εφέ είναι άψογα ακόμα και με σημερινά στάνταρ. Από τα μηχανικά πλοκάμια του Doc Ock, στα άλματα του Spider-Man μεταξύ των αυτοκινήτων στην Times Square, οι κινήσεις φαίνονται φυσικές, ρυθμικές και γεμάτες ένταση. Ας κρατήσουμε ότι έχει περάσει σχεδόν μία εικοσαετία από την πρώτη ταινία. Για την στολή λίγα μπορεί να πει κανείς χωρίς να πλατιάσει. Είναι πιστή στο αρχικό σχέδιο, με τονισμένους τους ιστούς που της δίνουν ένα μοναδικό αίσθημα. Μία εικόνα είναι ίση με χίλιες λέξεις, οπότε ορίστε. Πηγή εικόνας: cbr.com 6. Τα memes Κι εδώ ήρθε η ώρα της τρίτης ταινίας να λάμψει. Σε αυτό τον τομέα έχει προσφέρει τα περισσότερα στην ποπ κουλτούρα από τις άλλες δύο μαζί. Από τον χορό του emo Peter Parker, στο ενοίκιο του κ. Ditkovich, στους σωλήνες που εξολόθρευσαν τον Venom. Χωρίς βέβαια να παραγνωρίζουμε τις προσφορές των άλλων δύο σε αυτόν τον τομέα, όπως την μάχη του Peter με τον Bonesaw από το Spider-Man 1 ή το “Pizza Time” του Spider-Man 2. Όσα χρόνια και να περάσουν o Spider-Man του Sam Raimi θα παραμένει ζωντανός στις μνήμες των φανς οπου μεγάλωσαν με αυτές. Αν πήραμε κάτι από το τρέιλερ του No Way Home, αυτό είναι μία ελπίδα ότι θα ξαναδούμε τον Tobey Maguire να αντιμετωπίζει του παλιούς του γνώριμους κακούς. Λίγοι μόνο μήνες έμειναν μέχρι τον Δεκέμβριο και ευχόμαστε να ξανακούσουμε την έκφραση “I’m gonna throw some dirt in your eye”. Πηγή
  10. Οι περισσότεροι θαυμαστές του Spider-Man έχουμε σαν σημείο αναφοράς τη "χρυσή" περίοδο από τέλη 80s μέχρι αρχές 90s. Τότε ο Άνθρωπος Αράχνη ήταν ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας κόμικ, οι κυκλοφορίες είχαν τους καλύτερους δημιουργούς και τα τεύχη του πούλησαν περισσότερα αντίτυπα από ποτέ. Ανάμεσα σε ολόκληρη την αφρόκρεμα της εποχής ξεχωρίζει ο Todd McFarlane. Ακόμη και σήμερα τα σχέδια του είναι αυτά που ορίζουν στο μυαλό μας τον Spider-Man. Η πρώτη δόση McFarlane (σχέδιο - μελάνι - εξώφυλλα) ήταν στο Amazing Spider-Man σε συνεργασία 29 τευχών με τον σεναριογράφο David Michelinie. Todd "Peter Parker" McFarlane Στη συνέχεια ο McFarlane αποφάσισε να σταματήσει να σχεδιάζει τις ιδέες κάποιων άλλων και να προχωρήσει σαν καλλιτέχνης γράφοντας ο ίδιος και το σεναριο. Ο λόγος ήταν πως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε προσαρμόσει καλύτερα το σενάριο ώστε να τονίζει τις δικές του δυνατότητες ως σχεδιαστή. Αυτό το επιχείρημα βρήκε σε συμφωνία τον συντάκτη Jim Salicrup ο οποίος στήριξε τον McFarlane και έτσι ξεκίνησε ο νέος τίτλος -σκέτο- "Spider-Man" το 1990. Κράτησε τον τίτλο από το τεύχος #1 μέχρι #14 και είχε συμμετοχή στη δημιουργία του #16. Ο McFarlane κατανοούσε πως δεν έχει εμπειρία ως συγγραφές και σωστά προτίμησε να προχωρήσει με "απλοϊκό" σενάριο παρά να γράψει κάτι που θα ήταν "κακό". Εκείνη την εποχή υπήρχαν άλλοι τρεις τίτλοι, το "Amazing Spider-Man", το "Spectacular Spider-Man" και το "Web of Spider-Man" οι οποίοι είχαν δεσμεύσει όλους του villains που ήθελε να σχεδιάσει στο -σκέτο- "Spider-Man". Χρειάστηκε να προσαρμοστεί στους χαρακτήρες που είχε διαθέσιμους και τα κατάφερε μια χαρά παρουσιάζοντας εξαιρετικά κόμικ, με το τεύχος #1 (μαζί με τα variants) να πουλάει 2.500.000 αντίτυπα. Δέχτηκε το πιο ανόητο είδος κριτικής, την κριτική που ζητάει κάτι που δεν θέλει να δώσει ο καλλιτέχνης: ένα δουλεμένο μεν - παιδικό δε σενάριο. Αυτό όμως δεν είναι ο McFarlane και ευτυχώς για όσους ζητάνε να διαβάσουν κάτι τέτοιο υπάρχουν χιλιάδες άλλα κόμικ που τους καλύπτουν. Αυτή η κριτική κορυφώθηκε όταν ο Todd McFarlane έφυγε από την Marvel και μαζί με άλλους δημιουργούς ιδρύσανε την Image Comics. Παραθέτω ένα ιστορικά ενδιαφέρον βίντεο στο Youtube σχετικά με το πιο ανόητο debate όλων των εποχών "Συγγραφέας εναντίων Καλλιτέχνη, Peter David vs Todd McFarlane". Η πρώτη ιστορία "Torment" κράτησε από το Spider-Man #1 μέχρι το #5 (Αύγουστος - Δεκέμβριος, 1990). Είναι το πιο γνωστό arc καθώς έχει βγει κάποιες φορές σε trade αλλά όχι προσωπική μου επιλογή. Έχει το πιο "υποτυπώδες" σενάριο αλλά το σχέδιο είναι "άπιαστο' και μας έδωσε μια αρκετά καλή γεύση για αυτό που θα ακολουθήσει. Η δεύτερη ιστορία "Masques" χωρίστηκε στα Spider-Man #6 και #7 (Ιανουάριος - Φεβρουάριος, 1991). Η εξέλιξη της ιστορίας και συγκεκριμένα η τελευταία σελίδα του #6 έκανε αρκετά πιτσιρίκια να δούνε εφιάλτες(!). Σαν σενάριο είναι το μόνο που με χάλασε γιατί ο McFarlane έδωσε στον υπερήρωα αυτόν τον κλασσικό ανόητο αλτρουϊσμό με τρόπο που όλοι έχουμε βαρεθεί. Το τρίτο story arc είναι το "Perceptions" από Spider-Man #8 μέχρι #12 (Μάρτιος - Ιούλιος, 1991). Για εμένα είναι το καλύτερο του τίτλου και από τα πιο αγαπημένα των Σπάιντερμαν και Γούλβεριν γενικά. Εξαιρετικά και το σχέδιο και η ιστορία η οποία είναι ολοκληρωμένη και στέκετε από μόνη της. Η τέταρτη ιστορία είναι το "Sub-City" από Spider-Man #13 και #14 (Αύγουστος - Σεπτέμβριος, 1991) Πλέον έχοντας γράψει ήδη ένα καλό σενάριο, ο McFarlane ξαναπαρουσίασε αυτό σαν δεύτερο καλό. Βρήκα αστείο που το όλο "δράμα" της εποχής βρέθηκε ακόμη και στα credits των δύο τευχών με τον τρόπο που καταχώρησε τον τότε αρχισυνάκτη Tom DeFalco. Σε αυτόν τον κύκλο κάποιοι συμπεριλαμβάνουν και την crossover ιστορία "Sabotage" χωρισμένη σε Spider-Man #16 και X-Force #4 (Νοέμβριος, 1991) Δεν νομίζει πως αξίζει να συμπεριλαμβάνονται μαζί με τα προηγούμενα τεύχη. Σαν ιστορία είναι απλά "κουραστική". Ο Todd McFarlane ήταν πλέον "ξένο σώμα" στη Marvel και δε πρόσεξε το σχέδιο και ούτε το ολοκλήρωσε ο ίδιος. Το Spider-Man #16 ολοκληρώθηκε από τον Rob Liefeld και φαίνεται πιο πολύ για τεύχος δικό του (αλλά καλύτερο) παρά για τεύχος McFarlane. Το X-Force #4 είναι μόνο-Liefeld και φαίνεται. Τα πρώτα 12 τεύχη (Torment, Masques και Perceptions) κυκλοφόρησαν και στα Ελληνικά από την Μαμούθ Κόμικς μέσα στον τίτλο "Ο Άνθρωπος Αράχνη" (Μάρτιος 1993 - Μάρτιος 1994) H πρώτη συγκεντρωτική κυκλοφορία ήταν 16 Αυγούστου 2016 σε Omnibus (ISBN: 978-1-302-90073-1) Πρόσφατα, 10 Μαρτίου 2021 κυκλοφόρησε σε Trade Paperback (ISBN: 978-1-302-92373-0) Αυτό κατέληξε σε εμένα ως ενός εκ των δύο τυχερών από την κλήρωση Διαγωνισμός Παρουσιάσεων και Δωροεπιταγές από το Star Comics - Vol. 2 Παρέλαβα την δωροεπιταγή 25 ευρώ και τη χρησιμοποίησα για την πιο εύκολη επιλογή που έχω κάνει ποτέ μου, συμπληρώνονας και εγώ κάτι λίγο. Σύντομα, στις 25 Αυγούστου 2021 η συλλογή θα ξανακυκλοφορήσει σε Omnibus με διαφορετικό εξώφυλλο (Wolverine DM Variant New Ptg). Βλέπετε πως υπάρχουν αρκετοί τρόποι να διαβάσετε τις ιστορίες. Επιλέξτε έναν από αυτούς και κάντε ένα καλό δώρο στον εαυτό σας!
  11. To Spider-Man: Blue είναι μία μικρή σειρά 6 τευχών, η οποία κυκλοφόρησε τη περίοδο 2002-2003. Συγγραφέας του κόμικ είναι ο Jeph Loeb και σχεδιαστής ο «συνήθης ύποπτος», Tim Sale. Οι δύο τους έχουν συνεργαστεί και σε άλλα projects, τόσο για τη Marvel όσο και για τη DC. (The Long Halloween, Dark Victory) Το Spider-Man: Blue ανήκει στη γνωστή «χρωματική» σειρά που έκαναν οι δύο δημιουργοί για τη Marvel. Ως εκ τούτου, σε αυτό το format κυκλοφόρησαν και τα Daredevil Yellow, Hulk Gray και Captain America White. Το Spider-Man Blue είναι τρόπον τινά μια διασκευή των γεγονόντων εκείνων, όπως αποτυπώθηκαν για πρώτη φορά στις σελίδες του περιοδικού Amazing Spider-Man #40-48. (1963) Ουσιαστικά, ο Peter, με αφορμή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, κάνει μία αναδρομή στο παρελθόν και εξιστορεί το πώς ήρθε κοντά με την Gwen Stacy, η τραγική απώλεια της οποίας παραμένει αλησμόνητη. Στο κόμικ εμφανίζονται πολλοί δημοφιλείς χαρακτήρες από τον κόσμο του Spider-Man, όπως είναι ο Harry Osborn, o Flash Thompson, o Green Goblin ή ακόμα και ο Rhino. Η σειρά μού άφησε μία ευχάριστη τελική εντύπωση, καθώς το γράψιμο του Loeb είναι αφενός πολύ «ξεκούραστο», διότι η αφήγηση του είναι γραμμική χωρίς πολλούς διαλόγους, ενώ αφετέρου εμπεριέχει αυτό το χαρακτηριστικό νοσταλγικό στοιχείο. Η νοσταλγία είναι αναμενόμενη από αυτό το κόμικ, ιδιαιτέρως εάν ληφθεί υπόψη ότι κυκλοφόρησε το 2002 και τα γεγονόντα στα οποία αναφέρεται διαδραματίστηκαν τη δεκαετία του ’70, την εποχή του Stan και του Romita Sr. Με άλλα λόγια, η σειρά καταπιάνεται με μία εποχή όπου τα πράγματα ήταν πιο απλά και πιο αθώα για τον αγαπημένο μας χαρακτήρα. Επιπλέον, ένας παραπάνω λόγος που το εκτίμησα είναι επειδή στάθηκε ως αφορμή για να διαβάσω άλλη μία ιστορία με τη Gwen, για την οποία ανέκαθεν έτρεφα μία αδυναμία. Για τον σχεδιαστή Tim Sale δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Το σχέδιο του αιχμαλωτίζει την ατμόσφαιρα της εποχής στην οποία εγγράφεται η πλοκή. Προσωπικά, μου αρέσει το στυλ του, καθώς διαθέτει νουάρ πινελιές που το ξεχωρίζουν αμέσως. Σε γενικές γραμμές, το βρήκα ταιριαστό με την ιστορία. Το σενάριο του Loeb, θα μπορούσε να πει κανείς, έρχεται και «κουμπώνει» επάνω στο σχέδιο του Sale. (και vice versa, φυσικά.) Το μόνο ψεγάδι που προσάπτω στο κόμικ είναι ότι δεν αφηγείται μία πρωτότυπη ιστορία, αλλά πρόκειται επί της ουσίας για μία αναδιήγηση γνωστών γεγονόντων. Εν πάσει περιπτώσει, εγώ το ευχαριστήθηκα για τους λόγους που προανέφερα. Το Spider-Man: Blue είχε κυκλοφορήσει και πρόσφατα στα ελληνικά από τη Hachette, με τίτλο Aπώλεια. Για μένα είναι must, για όποιον δε το έχει πάρει. Υπάρχει, τέλος, και ένα Omnibus που περιέχει και τις τρεις ιστορίες με τίτλο Jeph Loeb & Tim Sale: Yellow, Blue and Gray.
  12. The Superior Spider-Man, Vol. 1: My Own Worst Enemy Η παρουσίαση αυτή ενδεχομένως να περιέχει spoilers, ειδικά για όσους δε γνωρίζουν το τέλος του Amazing Spider-Man #700. •Ο τόμος αυτός περιλαμβάνει τα πρώτα πέντε τεύχη της σειράς Superior Spider-Man (2013), η οποία ολοκληρώθηκε σε 31 τεύχη και 2 Annuals. •Ο συγγραφέας του κόμικ αυτού,Dan Slott, επιφύλασσε στους αναγνώστες μία μεγάλη έκπληξη στο τέλος της σειράς Amazing Spider-Man, η οποία ήταν τόσο ανατρεπτική όσο και σοκαριστική για τους μακροχρόνιους φίλους του Spidey. Συγκεκριμένα, στο τεύχος #700, επειδή ο Dock Ock a.k.a. Otto Octavius πέθαινε, κατάφερε να βάλει σε εφαρμογή ένα σχέδιο προκειμένου αφενός να «επιβιώσει» και αφετέρου να πάρει εκδίκηση από το χρόνιο αντίπαλο του, Peter Parker. Χρησιμοποιώντας τη ευφυϊα του πέτυχε να αλλάξει σώμα με τον Peter, ο οποίος παγιδεύτηκε στο ετοιμοθάνατο σώμα του Otto. Η ιστορία εκείνη κλείνει με τον Peter να ζητά από τον Otto να τιμήσει το όνομα του Spider-Man. •Στο My Own Worst Enemy, βλέπουμε τα πρώτα βήματα του Dock Ock, ο οποίος έχοντας υιοθετήσει τη διπλή ζωή του PeterParker/Spider-Man, προσπαθεί να γίνει αντάξιος του ονόματος αυτού… με το δικό του τρόπο. Ο Slott εστιάζει στη προσπάθεια του Otto να «προσαρμοστεί» σε αυτή τη νέα ζωή, δίνοντας έμφαση στη σχέση του Otto με τον προσωπικό και επαγγελματικό περίγυρο του Peter. Πρέπει να πω ότι ο Otto ακολουθεί διαφορετικές μεθόδους στην αντιμετώπιση του εγκλήματος απ΄ ό, τι ο Peter, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο ακραίες και δραστικές. Το γεγονός αυτό καθιστά τον νέο «Superior Spider-Man» ξεχωριστό. •Ειδικά μάλιστα, μου φαίνεται ενδιαφέρουσα/αστεία/ creepy η στάση του Otto απέναντι στη MJ, στη θεία May και στους συνεργάτες του στη Horizon Labs. Ωστόσο, ο Slott κάνει μία καλή προσπάθεια στο να κάνει το χαρακτήρα συμπαθητικό, τόσο όσο όμως, ειδικά όταν παρουσιάζει flashbacks από τη παιδική ηλικία του Otto! •Το σχέδιο του Stegman είναι πολύ ωραίο και ταιριάζει με τη νέα, πιο «σκοτεινή» προσέγγιση του Spider-Man. Στο σχέδιο επίσης συμβάλλει και ο Camuncoli, τον οποίο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω στο Athens Con 2019 και να μου υπογράψει αυτό το κόμικ! Γενικά, αν και μου δημιούργησε αρχικά ανάμεικτα συναισθήματα, στη πορεία το «αποδέχθηκα» και μου άρεσε πάρα πολύ! Η σειρά γίνεται όλο και καλύτερη και θέλεις να δεις τη τελική μοίρα του Otto. Είναι ένα πρωτότυπο κόμικ με αστείες και ενδιαφέρουσες ιδέες και το προτείνω σε όλους τους φίλους του Spider-Man!
  13. Spider-Man’s Tangled Web Τελείωσα πριν λίγο καιρό την σειρά Spider-Man’s Tangled Web, που είχε κυκλοφορήσει σε 22 τεύχη από το 2001 έως το 2003. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ανθολογία που εστιάζει σε διάφορους χαρακτήρες (πολλές φορές δευτερο-τριτοκλασάτους) από τον κόσμο του Spider-Man με τον ίδιο να εμφανίζεται πολύ λίγο έως ελάχιστα! Και όταν λέμε ελάχιστα, μπορεί απλά να αναφέρεται σε ένα καρέ στο τέλος π.χ. ενός τεύχους. Οι περισσότερες ιστορίες είναι αυτόνομες σε ένα τεύχος, με λίγες να απλώνονται σε 2 ή 3 και οι δημιουργοί αλλάζουν επίσης συνέχεια. Και μιλάμε για πραγματικά ξεχωριστούς και ταλαντούχους δημιουργούς, όπως τον Garth Ennis, τους Greg Rucka – Eduardo Risso, τον Darwyn Cook, τον Sean Phillips και άλλους. Η σειρά μπορεί να ξενίσει κάποιον που περιμένει να διαβάσει καθαρόαιμες υπερηρωϊκές ιστορίες, αλλά εγώ πραγματικά απόλαυσα τις περισσότερες – πού αλλού μπορείτε να βρείτε ένα ολόκληρο τεύχος με τους εχθρούς του Spider-Man να τα πίνουν σε ένα μπαρ συζητώντας για γκομενικά και άλλα; Και στο σχέδιο, συναντάμε πολύ μεγάλη ποικιλία στο στυλ και την τεχνοτροπία! Να το διαβάσετε! Έχει βγει και σε omnibus
  14. Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός "Jean Wherever you are,I'll get him for you...I don't care what I have to do...Because I let him get away,and I swear there'll be no further deaths at his hands..None!!! " - Peter Parker/Spider Man Διαβάζοντας τα τελευταία τεύχη του Amazing Spider Man σε σενάριο Nick Spencer (ναι αυτός που έκανε τον Cap Ναζί αλλά στον Spidey παρουσιάζει αξιοπρεπέστατες ιστορίες) που φέρνουν αντιμέτωπο τον άνθρωπο αράχνη με το μυστηριώδη Kindred,παρατήρησα με νοσταλγία ότι επανήλθε στο προσκήνιο και ένας παλαιότερος εχθρός ο Sin Eater.Ένας εχθρός που είχε απασχολήσει τον Spidey, πολλά χρόνια πριν σε ένα story arc που σήμερα θεωρείται κλασικό αλλά και αρκετά σκοτεινό (στη κατηγορία του Kraven's Last Hunt που γράφτηκε έναν χρόνο αργότερα).Θα παρουσιάσω φυσικά το The Death of Jean De Wolff που έγραψε ο Peter David σε σχέδιο του Rich Bucker(Deathlock,Avengers,Fantastic Four,All Star Squadron) και που παρουσιάστηκε στο δεύτερο τότε τίτλο του Spider Man, τον Spectacular Spider Man στα τεύχη #107–110 από τον Οκτώβριο του 1985 μέχρι τον Ιανουάριο του 1986. O Peter David σε συνέντευξή του είχε δηλώσει κάποτε ότι όταν ήταν 17 χρονών είχε πάρει έναν όρκο. Όταν θα γίνονταν συγγραφέας και θα έγραφε κόμικς, να μην σκότωνε ποτέ έναν αγαπημένο supporting χαρακτήρα σε οποιοδήποτε τίτλο...Αυτό γιατί σε εκείνη την ηλικία, και ενώ είχε σταματήσει χρόνια να διαβάζει κόμικς, έμαθε με σκληρό τρόπο(σε ερώτηση του γιατί ο Peter δεν παντρεύεται τη Gwen) ότι η Gwen είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν, και μάλιστα με πολύ τραγικό τρόπο...Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι ο David καταπάτησε τον όρκο του όχι μία αλλά δύο φορές...Και τη δεύτερη μάλιστα επειδή τον ανάγκασαν να το κάνει(η τότε editor του Hulk, Bobbie Chase)με το να σκοτώσει την Betty Ross(αγαπημένη χαρακτήρας της τότε γυναίκας του)εγκατέλειψε τον τίτλο του Hulk μετά από 13 χρόνια υπέροχων ιστοριών... Την πρώτη φορά που "καταπάτησε" τον όρκο του λοιπόν το θύμα ήταν ένας χαρακτήρας που είχε εμφανιστεί κάποια χρόνια νωρίτερα στη ζωή του Spidey(το 1976 στο Marvel Team Up #48),αλλά δεν ήταν αυτό που μπορούμε να πούμε μέλος της οικογένειας του χαρακτήρα. Δημιούργημα των Bill Mantlo και Sal Buscema, ο χαρακτήρας της σκληροτράχηλης επιθεωρήτριας αστυνομικού Jean DeWolff ήταν η θηλυκιά Marvelική απάντηση στον Jim Gordon χαρακτήρα της DC που εμφανίζεται στις ιστορίες του Bat Man.Ακούγωντας πάλι έναν editor στον τίτλο(τον Jim Owsley ή πιο γνωστό τα τελευταία χρόνια ως Priest)που ήθελε ο David να ξεκινήσει στον τίτλο με ένα μεγάλο "μπάμ" ο David από τη πρώτη σελίδα της ιστορίας σοκάρει τους αναγνώστες με το να δείξει το νεκρό σώμα της αστυνομικίνας, ξαπλωμένο στο κρεβάτι της μέσα σε μία λίμνη αίματος, πυροβολημένη εξ'επαφής... Όταν ο Spider Man θα μάθει από έναν αστυνομικό για το θάνατο της συνεργάτιδας του, και ανακαλύψει ότι εκείνη όσο και αν δεν το έδειχνε έτρεφε συναισθήματα για εκείνον θα αποφασίσει να αναλάβει την υπόθεση εντόπισης του δολοφόνου, ο οποίος σκοτώνοντας και έναν δικαστή σχεδόν κάτω από τη μύτη του Matt Murdock(που βρισκόταν ακόμα μέσα στο Δικαστήριο), θα αποκαλυφθεί ως Sin Eater.Ένας παρανοικός πίσω από μία κουκούλα, που με μία κυνηγετική καραμπίνα εξολοθρεύει όποιον θεωρεί αμαρτωλό....Μαζί με τη βοήθεια του αστυνομικού επιθεωρητή Stan Carter,και έχοντας από κοντά και τον Daredevil, θα προσπαθήσει να εντοπίσει το δολοφόνο μονάχα που αυτό που θα ανακαλύψει δε θα του αρέσει καθόλου και θα τον φέρει στα όρια του...Ίσως και πέρα από αυτά... Το ντεμπούτο του David στον τίτλο όχι μόνο τον έφερε σε πιο ώριμα και ρεαλιστικά μονοπάτια(σε σχέση με τις ιστορίες του Al Milgrom που είχαν προηγηθεί στο τίτλο και που ήταν πιο απλοικές)αλλά κυριολεκτικά προκάλεσε "σεισμό" στα μέχρι τότε στερεότυπα των υπερηρωικών κόμικ, κάτι που είχε επιτύχει μόνο ο Frank Miller με το πέρασμα του από τον Daredevil και ιδιαίτερα με το story arc Born Again(που σας έχω παρουσιάσει εδώ). Η ιστορία που ξεκινά με το θάνατο γυναίκας ηρωίδας, όχι πέφτοντας ηρωικά στη μάχη, αλλά ύπουλα και άδικα δολοφονημένης. Όχι από έναν super villain αντίπαλο του Spider Man αλλά από έναν θρησκόληπτο ψυχοπαθή που την πυροβολεί εξ'επαφής... Ο ήρωας που έχοντας έντονες ακόμα τις αναμνήσεις αλλά και ενοχές για το θάνατο της αγαπημένης του από τα χέρια ενός villain, ξαναζώντας μία πανομοιότυπη υπόθεση(ειδικά έτσι όπως αυτή θα εξελιχθεί)θα έρθει στα όρια του. Τόσο ώστε τυφλωμένος από οργή για απόδοση δικαιοσύνης θα έρθει αντιμέτωπος με έναν άλλο ήρωα και σύντροφο στη καταπολέμηση του εγκλήματος τον Daredevil (ο οποίος θα μάθει για πρώτη φορά τη μυστική ταυτότητα του ανθρώπου αράχνη). O οποίος ξεχνώντας ίσως ότι και εκείνος ήρθε στα δικά του όρια όταν ο Kingpin του κατέστρεψε τη ζωή εδώ παρουσιάζεται περισσότερο ώριμος και συγκρατημένος σε σχέση με τον Spider Man που αφήνεται να τον παρασύρει η οργή και η θλίψη του, ίσως με καταστροφικά και για τον ίδιο αποτελέσματα αν δεν ήταν εκεί ο hornhead να τον συγκρατήσει...Ο συγγραφέας επίσης παρουσιάζει τον ηθικό σχετικισμό ανάμεσα στους υπερήρωες, τα λάθη ενός συστήματος απόδοσης ποινικής δικαιοσύνης, και το πώς η τυφλή οργή μπορεί να οδηγήσει έναν ήρωα ταγμένο στην υπηρεσία αυτής της δικαιοσύνης να γίνει και ο ίδιος ένορκος, δικαστής και γιατί όχι και εκτελεστής σε αυτό που ο ίδιος νομίζει για απόδοση δικαιοσύνης, αλλά στη πραγματικότητα είναι απλά ικανοποιητική ( ; ) εκδίκηση... Η ιστορία αυτή καθιέρωσε τον Peter David ως συγγραφέα μεγάλου βεληνεκούς και ήταν η αρχή για μία μεγάλη πορεία στο χώρο των υπερηρωικών και μη κόμικ που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.Ο ίδιος ο συγγραφέας για πολύ καιρό δέχονταν γράμματα από τους αναγνώστες να "αναστήσει" την Jean (με κάποιο τρόπο ή τελικά να μην είχε πεθάνει κτλ.)αλλά ο ίδιος δήλωσε ότι κάτι τέτοιο θα εξασθενούσε το νόημα ολόκληρης της ιστορίας(κάτι το οποίο δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έγινε και με τη Betty στο τίτλο του Hulk, ο θάνατος της οποίας του είχε στοιχήσει τη φυγή του από τον τίτλο έστω και να το αποφάσισε ο ίσιος να γίνει..).Σίγουρα αυτή η ιστορία απέχει πολύ από τον friendly neigbhor Spidey όπως παρουσιάζεται ο ήρωας τις περισσότερες φορές, και όπως ανέφερα και στην αρχή, ανήκει στις πιο σκοτεινές στιγμές του web head όπως και το Karven's Last Hunt που ακολούθησε ένα χρόνο μετά αλλά και αργότερα με ιστορίες όπως το Torment του Todd McFarlane ή το Child Within πάλι του DeMatteis που ίσως παρουσιάσω όλες μαζί σε μελλοντικό μου άρθρο. Φυσικά ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο σχέδιο του βετεράνου Buckler το οποίο σφίζει από ζωή και ενεργητικότητα, γεμάτο δυναμισμό και με ρεαλιστικές εκφράσεις προσώπων, δίνει στην ιστορία την αληθοφάνεια αλλά και πειστικότητα που χρειάζεται και σύμφωνα με τον ίδιο τον David "Του έδωσε το είδος της "βρώμικης'' αίσθησης που αναζητούσαμε...Το είδος του Spidey meets Hill Street Blues.." Σήμερα ίσως μπορεί να θεωρηθεί ξεπερασμένη(σε σχέση με τα τωρινά πρότυπα ιστοριών)αλλά αποτελεί και εκείνη ένα λιθαράκι για την μετέπειτα εξέλιξη τόσο του Spider Man ως χαρακτήρα, όσο και του Peter David ως συγγραφέα...Και σίγουρα είναι μία από εκείνες που τη διάβασα σαν παιδί τότε αλλά έμεινε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου, κάτι που σήμερα ακόμα και που είμαι ενήλικος πλέον(για να μην πω και μεσήλικας) ελάχιστες έως μηδαμινές ιστορίες κάνουν...Το ότι κυκλοφορεί κατά καιρούς σε trade(και μάλιστα κυκλοφορούσε από τις αρχές των 90's σε μία εποχή όπου πολύ λίγες ιστορίες- Watchmen,Dark Knight Returns - κυκλοφορούσαν σε αυτό το format) δείχνει επίσης αν μη τι άλλο ότι υπολογίζεται μέσα στις κλασικές του ήρωα και ότι ακόμα και σήμερα το αναγνωστικό κοινό την αναζητά. Αναζητήστε την και εσείς για να διαβάσετε όχι μόνο μια πολύ καλή ιστορία αλλά και έναν ρεαλισμό που ειδικά εκείνη την εποχή έλειπε από τα κόμικ, και που με ιστορίες όπως τα Watchmen και Maus έκαναν τον κόσμο να δει τα κόμικ και την 9η τέχνη με άλλο μάτι..
  15. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 17-01-2020 Φτάσαμε κιόλας στον δέκατο τόμο της Επίσημης Συλλογής Graphic Novels της Marvel, το οποίο είναι ένα επίτευγμα από μόνο του, για ένα τέτοιο πρωτοφανές επιχείρημα στα χρονικά των εκδόσεων κόμικς στην Ελλάδα. Επίτευγμα όμως είναι πως συνεχίζουν να βάζουν τίτλους που έχουν εκδοθεί στο μακρινό παρελθόν στην χώρα μας και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, έχουν ανταπόκριση από το τωρινό αγοραστικό κοινό. Από την άλλη, πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν έχουμε την δυνατότητα να δούμε σε νέες υψηλής ποιότητας εκτυπώσεις την προέλευση του Βένομ που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο μικρό Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά; Ο παρόν τόμος λοιπόν συλλέγει μερικές ιστορίες που θεωρούνται κλειδιά για να καταλάβουμε την προέλευση του συμβιωτικού οργανισμού που έγινε γνωστός ως Βένομ. Κανονικά, αυτό το πλάνο θα ήταν αδύνατο σε οτιδήποτε άλλο πέρα από μια έκδοση omnibus, αλλά κατάφεραν να περιορίσουν την έκταση με το αφήσουν την πορεία του Έντι Μπροκ ως του πρώτου πρόθυμου ξενιστή του οργανισμού έξω από τον τόμο. Και εφόσον ακόμα και έτσι έχουμε μια πορεία με συνοχή, δεν ενοχλεί καθόλου. Και πιστεύω πως θα εκπλήξει αρκετούς ευχάριστα πως σε μια τέτοια συλλογή, περιλαμβάνεται και ένα τεύχος που έχει τόσο σημαντικό αντίκτυπο για την σχέση της Μέρι Τζέιν και του Πίτερ, κάνοντας την ίσως την πιο σημαντική στιγμή της συλλογής. Μιλάω φυσικά για το τεύχος 259, ένα από τα αγαπημένα μου τεύχη από την περίοδο του Tom DeFalco στον τίτλο, ο οποίος σε αυτή την συλλογή έχει την μερίδα του λέοντος όσο αφορά τον αριθμό των ιστοριών που παραθέτονται με αυτόν ως συγγραφέα και κανονικά αυτός και ο σχεδιαστής Ron Frenz θα έπρεπε να είναι τα πρώτα ονόματα του εξωφύλλου. Ας δούμε λοιπόν τι περιλαμβάνει ο τόμος και πότε είχαν δημοσιευτεί για πρώτη φορά εδώ. The Amazing Spider-Man 252 - May 1984 (Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 164 & Σούπερ Σπάιντερ-Μαν 016) The Amazing Spider-Man 256-258 - September/November 1984 (Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 174-176 & Σούπερ Σπάιντερ-Μαν 018-019) The Amazing Spider-Man 259 - December 1984 (Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 180 & Σούπερ Σπάιντερ-Μαν 019) Fantastic Four 274 - January 1985 (δισέλιδο απόσπασμα, από τον John Byrne που δεν μνημονεύεται στα credits του τόμου, αδημοσίευτο στην Ελλάδα μέχρι πρότινος) Web of Spider-Man 01 - April 1985 (αδημοσίευτο στην Ελλάδα μέχρι πρότινος) The Amazing Spider-Man 298 - March 1988 (μονοσέλιδο απόσπασμα. Όλη η ιστορία έχει δημοσιευτεί στο Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 470) The Amazing Spider-Man 299 - April 1988 (δισέλιδο απόσπασμα. Όλη η ιστορία έχει δημοσιευτεί στο Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 479) The Amazing Spider-Man 300 May 1988 (είχε δημοσιευτεί σε δύο συνέχειες στα τεύχη 480-481 του Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά) Μπορώ να πω πως ευχαριστήθηκα την εκ νέου ανάγνωση αυτών των τευχών, τόσο όσο και την πρώτη φορά που τα συνάντησα στις εκδόσεις του Καμπανά. Μόνο παράπονο το ότι ακόμα και σε αυτή την έκδοση, δεν λάβαμε την καλύτερη δυνατή μετάφραση. Από το Web of Spider-Man και έπειτα, είδα πολλά λάθη και παραλείψεις συνδετικών προτάσεων. Δεν ξέρω αν ήταν απλή κούραση ή/και βιασύνη του μεταφραστή ή απλά το συγγραφικό ύφος της Louise Simonson και του David Michellinie τον δυσκόλεψε, αλλά σαφώς και υπάρχουν προβλήματα ροής που ξέρω πως δεν οφείλονται στο πρωτότυπο κείμενο. Παρόλα αυτά, έχουμε άλλον έναν πετυχημένο τόμο, τον δεύτερο μάλιστα που ξεπερνά τις 200 σελίδες και τον δεύτερο με τον πάντα δημοφιλή αραχνοκέφαλο, οπότε προτείνεται ανεπιφύλαχτα.
  16. Πανδαισία χρωμάτων, έτσι; Την 13-06-1987 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του νέου περιοδικού των εκδόσεων Καμπανά, "Σούπερ Σπάιντερ Μαν" το οποίο ολοκλήρωσε την κυκλοφορία του την 15-09-1991, μετά από κυκλοφορία 52 τευχών, τα εξώφυλλα των οποίων βλέπετε ανωτέρω. Το περιοδικό ήταν εξ ολοκλήρου έγχρωμο, αν και με ανατύπωση από τα πρωτότυπα με τη μέθοδο της φωτοτυπίας η οποία απέδιδε μετρίου ποιότητας αποτελέσματα. Κάθε τεύχος είχε 84 σελίδες και περιείχε συνήθως από δύο 40-σέλιδα ANNUALS της ΜΑΡΒΕΛ με μεγάλη ποικιλία ηρώων, ορισμένοι από τους οποίους δεν εμφανίστηκαν ούτε στο εβδομαδιαίο Σπάιντερ Μαν που αποτελούσε τον πιο διαδεδομένο τίτλο κόμικ των εκδόσεων Καμπανά εκείνης της εποχής. Επίσης φιλοξένησε διάφορα άρθρα, μια πολύ ζεστή στήλη αλληλογραφίας, δημοσίευε ζωγραφιές των αναγνωστών και τα δύο ανωτέρω ένθετα άλμπουμ που συμπληρώνονταν με αυτοκόλλητα ηρώων της Μάρβελ (το 1ο) ή χαρτάκια αυτοκινήτων που κοβόταν (το 2ο) από το εβδομαδιαίο Σπάιντερμαν. Στις σελίδες του παρέλασαν οι ακόλουθες ιστορίες από ANNUALS: Amazing Spider-Man (1963) Annual No. 10, 11, 12, 13, 14, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24 Marvel Team-Up (1972) Annual No. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 Spectacular Spider-Man (1976) Annual No. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 Web of Spider-Man (1985) Annual No. 1, 2, 4, 5, 6 Captain America (1968) Annual No. 3, 5, 6, 7, 8 Iron Man (1968) Annual No. 5, 6, 7, 8, 9 Incredible Hulk (1968) Annual No. 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 16 Avengers (1963) Annual No. 7, 8, 9, 10, 13, 14, 15, 16, 17, 19 Daredevil (1964) Annual No. 5, 6 West Coast Avengers (1985) Annual No. 1, 2, 3, 4 Marvel Two-In-One (1974) Annual No. 7 ROM (1989) Annual No. 1, 2, 4 X-Factor (1986) Annual No. 1 Αλλά και μια σειρά σπέσιαλ τευχών, όπως: The Saga of the Alien Costume tpb (Amazing Spider-Man 252 έως 259) Captain America Special Edition (1984) No.1 (Captain America No. 110, 111, Tower of Shadows/1969 No. 1) Spectacular Spider-Man (1976) No. 128 έως 132 (συνέχεια από το εβδομαδιαίο Σπάιντερμαν, συμπεριλαμβανομένων και 2 συνεχειών του Kraven's Last Hunt!) Captain America (1968) No. 350 (επετειακό, διπλό τεύχος) Captain America (1968) No. 383 (επετειακό, ΤΕΡΑΣΤΙΟ τεύχος) Iron Man (1968) No. 200 (επετειακό, διπλό τεύχος) Avengers (1963) No. 200 (επετειακό, διπλό τεύχος) Spider-Man vs Wolverine (1987), one-shot Marvel Team-Up (1972) No. 149, 150 Marvel Super Heroes (1991) No. 3, 4 Καθώς και ορισμένες ολιγοσέλιδες δευτερεύουσες ιστορίες που περίσσευαν από το εβδομαδιαίο Σπάιντερμαν, από τα: Captain America (1968) No. 364, 365, 366, 367, 369, 371, 372, 373 Επίσης μέσα στις σελίδες του γνωρίσαμε ορισμένα από τα crossovers events που διαδραματίζονταν εκείνη την εποχή στα Αμερικάνικα Annuals, αν και δυστυχώς όχι ολόκληρα. Συγκεκριμένα πρόκειται για τα: Evolutionary War (μέρη 6, 8, 9, 10, 11) Atlantis Attacks (μέρη 4, 7, 11, 12) Lifeform (μέρη 2, 3 από συνολικά 4) Terminus Factor (μόνο το 5ο και τελευταίο μέρος) Spidey's Totally Tiny Adventure (μέρη 1, 2, 3, 4 - το μόνο που ολοκληρώθηκε!) Δυστυχώς προς το τέλος άρχισε να εκδίδει ξανά παλαιές ιστορίες, πολλές των οποίων είχε ξαναδημοσιεύσει (ίσως λόγω αδιαφορίας ή άγνοιας των τότε συντελεστών της έκδοσης) στο παρελθόν, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να ρίξει την κυκλοφορία του και να οδηγήσει στην αντικατάσταση του από το νέο Captain America. Ευχαριστώ τους Pantheon και eponymus της Αρχειοθήκης Κόμικς για την ευγενική παραχώρηση του οπτικού υλικού.
  17. Επιστροφή στα μαύρα! Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι είναι εξοικειωμένοι με τη διάσημη μαύρη στολή του Spider-Man, την οποία απέκτησε κατά τη διάρκεια του Secret Wars. (τεύχος #8) Στη πορεία, αποκαλύφθηκε ότι η περιβόητη αυτή μαύρη στολή είναι ένας ζωντανός συμβιωτικός οργανισμός, ο οποίος όταν ενώθηκε με τον Eddie Brock, δημιούργησε τον Venom. Εξαιτίας της δημοτικότητας της μαύρης στολής και της μεγάλης αγάπης που έχει εισπράξει από τους αναγνώστες (ανάμεσα τους και εγώ, προφανώς), η Marvel προχώρησε στη παραγωγή ενός mini-series, 5 τευχών, το οποίο καλύπτει τα γεγονόντα στη ζωή του Peter Parker, πριν από την αποκάλυψη της πραγματικής φύσεως του μαύρου κοστουμιού. Κεντρικός ανταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Quentin Beck ή αλλιώς Mysterio, ο οποίος έχοντας ανακαλύψει το «μυστικό» της εξωγήινης στολής του Spidey (ότι δηλαδή δεν είναι ένα απλό κοστούμι, αλλά μία έμβια ύλη), προσπαθεί να αποσπάσει ένα κομμάτι της προκειμένου να το εκμεταλλευτεί προς δικό του όφελος. Στα εν λόγω τεύχη, εμφανίζονται κατά κόρον οι Black Cat και Kingpin, ενώ ένα cameo κάνει και ο Electro. Στα συγγραφικά καθήκοντα είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Peter David, δημοφιλής από το πολύχρονο run του στο Incredible Hulk της δεκαετίας του ’90. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος έχει ενασχοληθεί και με τον Spider-Man στο παρελθόν, γράφοντας ιστορίες τόσο στο The Amazing όσο και στο The Spectacular. Η πιο δημοφιλής ιστορία του με το χαρακτήρα αποτελεί για μένα το The Death of Jean DeWolff. Το Symbiote Spider-Man είναι μία ιστορία που διαβάζεται γρήγορα χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη και ούτε τον κάνει να βαριέται, δεδομένου ότι έχει κοφτούς διαλόγους, γρήγορες εναλλαγές σκηνών και μπόλικη δράση. Επίσης, άλλο ένα θετικό είναι η “old-school” ατμόσφαιρα που αποπνέει η πλοκή. Όμως, για του λόγου του αληθές, εντόπισα πολλές cheesy ατάκες, ενώ σίγουρα δεν αποτελεί μία ιστορία που «ανακαλύπτει το τροχό» ή εξιστορεί κάτι πολύ πρωτότυπο. Είναι προφανές ότι το όλο κόμικ στήθηκε για να ικανοποιήσει την ανάγκη των φανατικών να δουν περισσότερο τη συμβιωτική στολή, παρά να διαβάσουν κάτι πολύπλοκο ή έστω ιδιαίτερο. Κατά τη γνώμη μου όμως, ο Peter David πέτυχε σε αυτό που κλήθηκε να κάνει, να δημιουργήσει δηλαδή μία εύπεπτη και διασκεδαστική περιπέτεια. Εκεί που χωλαίνει η σειρά είναι στο εικαστικό κομμάτι. Καλλιτέχνης εδώ είναι ο Greg Land, ο διαβόητος αυτός σχεδιαστής που έχει κατηγορηθεί ουκ ολίγες φορές για «καλλιτεχνικές κλοπές», δεδομένου ότι έχει αντιγράψει (σχεδόν ξεπατικώσει) το σχέδιο συναδέλφων του και το έχει πλασάρει ως δικό του. Δε χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες για το από πού παίρνει έμπνευση για τα γυναικεία του πρόσωπα και ανατομία. Για να είμαι ειλικρινής, το σχέδιο του εδώ δεν είναι κακό, αντιθέτως μου άρεσε πολύ ο σχεδιασμός της μαύρης συμβιωτικής στολής, παρόλο που οι πόζες του Spider-Man είναι λίγο στατικές. Επίσης, στο πλαίσιο του χρωματισμού, έχει γίνει άρτια δουλειά. Όμως, βρήκα ελαττωματική την ικανότητα του Land στο σχεδιασμό των προσώπων (ειδικά των αντρικών)… σαν κάτι να είναι off με τις εκφράσεις τους. Γενικά, παρόλο που δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον φωτορεαλισμό στη τέχνη, ειδικά όταν γίνεται σωστά, εδώ όμως μου φάνηκε πολύ πρόχειρη και «ψεύτικη». Εν πάσει περιπτώσει, για μία περιορισμένη σειρά 5 τευχών, μπορώ να πω ότι το σχέδιο του είναι ανεκτό, αφού δε κουράζει στο μάτι και έχει «καθαρές» γραμμές. Εν ολίγοις, πρόκειται για μία τίμια προσπάθεια εκ μέρους των συντελεστών, από τη στιγμή που δεν είχα καμία απαίτηση και είχα βάλει σαν στόχο μόνο να διασκεδάσω. Τα 5 τεύχη έχουν συλλεχθεί σε ένα paperback. Η σειρά έχει και σίκουελ, ονόματι Symbiote Spider-Man Alien Reality.
  18. Spider Man - A Death in the family (Peter Parker:Spider man #44 - #47 ) "Everyday I refuse to hate you,I keep Gwen alive..." - Peter Parker Mίας και πρόσφατα μίλησα σε προηγούμενο άρθρο μου για το Amazing Spider Man #800 και την επική αναμέτρηση του Spidey με τον Green Goblin(άρθρο που θα βρείτε εδώ)άς θυμηθούμε μία ακόμα κλασσική τους αναμέτρηση έτσι όπως μας την παρουσίασε ο Paul Jenkins(σενάριο) με τον Humberto Ramos(σχέδιο).Η ιστορία αυτή με τον τίτλο A Death in the Family εξιστορείται μέσα σε 4 τεύχη του τίτλου Peter Parker:Spider Man vol.2 στα τεύχη # 44 μέχρι #47 που κυκλοφόρησαν από τον Ιούλιο μέχρι και τον Οκτώβριο του 2002. Πάντα οι αναμετρήσεις του Spider Man με τον μεγαλύτερο archnemesis του, τον Green Goblin είχαν το μεγαλύτερο impact σε ολόκληρο το Spider mythos,και στον χαρακτήρα προσωπικά.Ένας villain που απλά ξεκίνησε σαν μία Joker εκδοχή κακού για τον Spidey,έμεινε στην ιστορία των κόμικ ως ο άνθρωπος που σκότωσε τη Gwen Stacy,και αποτέλεσε το τέλος της αθωότητας στο Marvel Universe... Σε αυτήν εδώ την ιστορία ο Paul Jenkins πηγαίνει αυτή την αντιπαλότητα και τη σχέση μίσους και εξάρτησης(ο Goblin δεν υπάρχει χωρίς την παρουσία της αράχνης) ακόμα παραπέρα...Ήταν και η εποχή που η πρώτη ταινία του Spider Man είχε κυκλοφορήσει(Μάιος 2002)και έπρεπε να γραφτεί μία καλή ιστορία με τον Goblin... O Jenkins όπως και κάποιοι άλλοι συγγραφείς(De Matteis,David,Claremont)εμμένει πολύ και στη ψυχολογία των χαρακτήρων.Σε αυτό το story arc βλέπουμε πολλά περισσότερα από μία απλή μάχη μεταξύ των δύο θανάσιμων εχθρών... Η ιστορία ξεκινά με τον Norman Osborn να επισκέπτεται τον τάφο του γιου του Harry(μιλάμε πριν τα γεγονότα του brand new day)και να του ανακοινώνει ότι τα πράγματα θα αλλάξουν για εκείνον και τον Peter,"δεν θα μείνουν ως έχουν"για την ακρίβεια και ότι ο ίδιος ήταν πάντοτε αδύναμος σαν τη μητέρα του..Μία απογοήτευση και για τους δύο(και φυσικά εδώ ο Norman δεν αναφέρεται στη γυναίκα του αλλά στον Goblin,δείχνοντας μας τη διχασμένη προσωπικότητα του..).O Peter ακόμα καταρρακωμένος από τον χωρισμό του(τότε)με τη γυναίκα του η οποία είναι στη California,αδυνατεί να εξομολογηθεί σε κάποιον άλλο το όνειρο/εφιάλτη που τον βασανίζει τον τελευταίο καιρό... Στη προσπάθεια του να ξεφύγει από τις σκέψεις που τον βασανίζουν ο Peter γυρνάει στον βροχερό ουρανό της Νέας Υόρκης σαν Spider Man.Εκεί όμως θα δεχθεί την επίθεση του Green Goblin...Μετά από μία μάχη(στην οποία ο Peter θα τραυματιστεί)ο Osborn εξομολογείται στον Parker ότι τον θεωρεί περισσότερο οικογένεια παρά αντίπαλο,και γι'αυτό το λόγο ετοιμάζει ένα reunion...Kαι τις περισσότερες φορές όταν μαζεύεις κάποιους σε ένα reunion αυτό μπορεί να είναι μία κηδεία....!! Αργότερα όταν ο Peter γυρνάει στο σπίτι του ανακαλύπτει με τρόμο,ότι ο Goblin μεταδίδει μαγνητοσκοπημένη εκπομπή στη τηλεόραση στην οποία ουσιαστικά κατηγορεί τον Spider Man για το ότι ο θάνατος της Gwen Stacey ήταν δικό του λάθος,ενώ ο ίδιος ήθελε να τη σώσει....Και ουσιαστικά πετάει στα μούτρα του Peter κάτι που μόνο οι δυο τους γνώριζαν μέχρι τότε...Και το πιο τραγικό είναι ότι ο Peter γνωρίζει ότι είναι αλήθεια.... Τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα,όταν ο Osborne αργότερα απαγάγει τον πρώην αλκοολικό Flash Thomson,με τη βία των μπράβων του τον αναγκάζουν να πιεί και τον βάζουν σε ένα αυτοκίνητο της εταιρείας του,με το οποίο ο άτυχος Flash(πάντα στο λάθος μέρος,τη λάθος στιγμή-θυμηθείτε και την περίπτωση του Hobgoblin στα 80's)καρφώνεται επάνω στον τοίχο του σχολείου που διδάσκει ο Peter(ειδικά στο μέρος που βρίσκεται η τάξη του)και τραυματίζεται πάρα πολύ σοβαρά....Σαν να μην έφταναν και όλα αυτά ο Peter λαμβάνει και φωτογραφίες από τον Osborne,των αγαπημένων του προσώπων(Θεία May,Mary Jane)τονίζοντας του με αυτό τον τρόπο ότι πάντα θα είναι στόχος....Το παιχνίδι μεταξύ γάτας/ποντικιού γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν ο Osborne επισκέπτεται και το κατεστραμμένο σχολείο την επόμενη μέρα με γενναιόδωρη διάθεση να βοηθήσει οικονομικά να φτιαχτεί.Άλλωστε ο Thomson οδηγούσε αυτοκίνητο της εταιρείας του..Εκεί οι δυό τους ορίζουν το ραντεβού θανάτου,που θα γίνει σε μία αποθήκη του Osborne... Πρίν ο Parker παραστεί στο μοιραίο ραντεβού επισκέπτεται τον φίλο του(που βρίσκεται σε κόμμα και ίσως να μην επανέλθει ποτέ) στο νοσοκομείο και του ορκίζεται ότι όλα θα διορθωθούν....Θα πέσει τελικά ο Spidey στη παγίδα που του ετοιμάζει ο Goblin;;Θα περάσει τη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει τον ήρωα από τον φονιά;;Θα δώσει το τέλος που και οι δυο επιθυμούν σε αυτή την ατελείωτη σχέση μίσους και εξάρτησης;;; Όπως προανέφερα ο Jenkins μέσα από αυτή την ιστορία μας δείχνει τη πραγματική σχέση ανάμεσα στον Spider Man και τον Green Goblin...Ο Jenkins μεγάλος μάστορας στο να σκιαγραφεί την προσωπικότητα και τον ψυχισμό των χαρακτήρων του εδώ μας δίνει μία άλλη διάσταση στη μεταξύ τους αυτή σχέση...Ο Peter έχει κουραστεί να αντιμετωπίζει τον Norman και να φοβάται για την τύχη των αγαπημένων του προσώπων,και ο Norman απλά δεν υπάρχει σαν Goblin αν δεν καταστρέψει ολοκληρωτικά τον αντίπαλο του...Στη πραγματικότητα και οι δυο τους είναι θύματα του ίδιου τους του μίσους και του πολέμου που μαίνεται ανάμεσα τους...Ο Goblin επίσης προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξωθήσει στα άκρα τον Peter και ίσως ενδόμυχα να επιθυμεί το δικό του τέλος,όχι μόνο τη καταστροφή του Peter...Όλα αυτά μέσα σε ένα απόλυτα σκοτεινό και μουντό σκηνικό(στα περισσότερα panel ειδικά συνάντησης-μάχης Goblin/Spidey βρέχει καταρρακτωδώς)που αντικατοπτρίζει τη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται και οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας... Στη τελική έκβαση της ιστορίας χωρίς να προχωρήσω σε spoilers (για όσους δεν την έχετε διαβάσει)η επιρροή από το Killing Joke του Alan Moore είναι εμφανής,καθώς επίσης για εμένα και η σημαντικότερη νίκη που πέτυχε ποτέ ο Spidey ενάντια στον αντίπαλό του...Πλέον δεν φοβάται για τις συνέπειες του να γνωρίζει ο Norman τη μυστική του ταυτότητα,να απειλεί τους δικούς του ανθρώπους,του να έρχεται σε συνεχή σύγκρουση μαζί του...Απλά πλέον ξέρει να ζει με αυτό το γεγονός,το αποδέχεται σαν μία αρρώστια ή πάθηση που απλά μαθαίνουμε να ζούμε μαζί της.... O Humberto Ramos στα σχέδια καταφέρνει να σταθεί όπως μπορεί στο ύψος των περιστάσεων(το artwork του πάντα είναι love it or hate it)αλλά σε μία τέτοια σκοτεινή και μουντή,γκρίζα ατμόσφαιρα που επικρατεί σε όλη την ιστορία,θα προτιμούσα καλύτερα τα σχέδια του John Romita jr. ή του Mike Deodato jr. Νομίζω ότι αυτό το manga style στα σχέδια του Ramos δεν ταίριαζε τόσο πολύ στον τόνο του story arc(ακόμα και αν ήταν ο κεντρικός σχεδιαστής στον τίτλο την εποχή εκείνη..)Επίσης το design στη στολή του Goblin ενισχύει ακόμα περισσότερο αυτή τη manga αισθητική που έχουν τα σχέδια του Ramos.Με ένα καλύτερο art να υποστηρίζει αυτό το υπέροχο σενάριο,η ιστορία θα είχε "απογειωθεί" ακόμα περισσότερο... Μία από τις καλύτερες και ίσως πιο αμφιλεγόμενες ιστορίες που έχουν γραφτεί για τον Spider Man και τον Green Goblin.Από την εκπληκτική πένα του Jenkins που πάντα ξέρει στις ιστορίες του να προβάλλει την "ανθρωπιά" των χαρακτήρων τους οποίους αναλαμβάνει να γράψει.Εδώ δεν κάνει τίποτε το λιγότερο από αυτό.... Τα 4 τεύχη δεν έχουν βγει σε αυτόνομο trade αλλά μπορείτε να τα βρείτε στον συγκεντρωτικό τόμο Best of Spiderman vol.2 που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2002.To κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  19. Κορωνοϊός: Ηλικιωμένοι στην Αττάλεια διευκολύνονται εν μέσω καραντίνας χάρη στον... Σπάιντερμαν Φωτογραφία αρχείου - Πηγή: AP Photo/Francisco Seco Ο... Σπάιντερμαν άφησε για λίγο τη Νέα Υόρκη και λόγω κορωνοϊού πήγε στην τουρκική πόλη Αττάλεια για να βοηθήσει αυτούς που το έχουν ανάγκη. Πίσω από τη μάσκα του ήρωα «κρύβεται» ο Burak Soylu, ο οποίος συγκεκριμένα, βοηθάει τους ηλικιωμένους με τα ψώνια τους, καθώς είναι αναγκασμένοι να μείνουν σπίτι λόγω των μέτρων που έχουν τεθεί σε ισχύ εξαιτίας της εξάπλωσης του κορωνοϊού. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό που κάνει όχι μόνο διευκολύνει τη ζωή των ηλικιωμένων εν μέσω καραντίνας, αλλά συνεισφέρει και στη ψυχολογία τους. «Κάποιες φορές οδηγώ κι άλλες σκαρφαλώνω. Είμαι πολύ χαρούμενος που μπορώ να βοηθάω τους ανθρώπους και να τους κάνω να δίνουν έμφαση στην εντολή να μείνουν σπίτι» αναφέρει ο Soylu,σύμφωνα με το Anadolu. Ενώ τονίζει πως: «Όλοι έχουν μία σούπερ δύναμη που ονομάζεται "καλοσύνη". Θα πρέπει να τη χρησιμοποιούν περισσότερο». Τέλος, αποκάλυψε ότι δεν σχεδιάζει να εγκαταλείψει σύντομα τη ζωή του σούπερ ήρωα, καθώς σύμφωνα με τον ίδιο σκοπεύει να κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθάει και να ψυχαγωγεί τους ανθρώπους. Πηγή Δείτε και ένα βιντεάκι: https://www.youtube.com/watch?v=IGtzqqepf9E
  20. Βοηθώντας τους θιασώτες των κόμικς να διαχειριστούν τον χρόνο της καραντίνας κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού, η Marvel διαθέτει δωρεάν στο Διαδίκτυο κάποιους από τους πιο δημοφιλείς τίτλους της. Μέσω της ψηφιακής υπηρεσίας συνδρομητικής εγγραφής σε κόμικς, η Marvel Unlimited προσφέρει, για περιορισμένο χρονικό διάστημα, μια επιλογή τίτλων στους οποίους πρωταγωνιστές είναι οι Avengers, Spider-Man, Black Widow, Captain America, Captain Marvel και άλλοι. Οι παρακάτω 12 τίτλοι θα είναι διαθέσιμοι δωρεάν έως τη Δευτέρα 4 Μαΐου: Avengers vs. X-Men, Civil War, Amazing Spider-Man: Red Goblin, Black Panther by Ta-Nehisi Coates Vol. 1, Thanos Wins by Donny Cates, X-Men Milestones: Dark Phoenix Saga, Avengers: Kree/Skrull War, Avengers by Jason Aaron Vol. 1: The Final Host, Fantastic Four Vol. 1: Fourever, Black Widow Vol. 1: S.H.I.E.L.D.'S Most Wanted, Captain America: Winter Soldier Ultimate, Captain Marvel Vol. 1: Higher, Further, Faster, More. ethnos.gr/marvel marvel.com/marvel-unlimited
  21. Η πρώτη αμιγώς υπερηρωική σειρά κόμικς που δημοσιεύθηκε ποτέ στην Ελλάδα (τα Διαπλανητικά δεν ήταν αμιγώς υπερηρωικά), η πρώτη εμφάνιση της Marvel Comics στην Ελλάδα, η μακροβιότερη (κράτησε 15 χρόνια) και αυτή που έφτασε στο μεγαλύτερο αριθμό τευχών (589), και σίγουρα αυτή που έβαλε τα υπερηρωικά κόμικς μέσα σε πολλά ελληνικά σπίτια. Πάρα πολλές πρωτιές για μια σειρά, η οποία ήταν πολύ μέτρια από εκδοτικής άποψης, παρά το γεγονός ότι δημοσίευσε πολλές έξοχες ιστορίες. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η σειρά κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1977 και δεν ήταν η πρώτη σειρά της Marvel που εξέδιδε ο Καμπανάς, αφού είχε προηγηθεί ο θρυλικός Μάστερ Κουνγκ-Φου. Στη συνέχεια ο Καμπανάς εξέδωσε πολλά περιοδικά της Marvel στα ελληνικά, στα πλαίσια αυτού που ο ίδιος ονόμασε "Περιοδικά της Σκληρής Γενιάς". Το πρώτο τεύχος ήταν εντυπωσιακό, αφού περιείχε τα τεύχη #1 του Amazing Spider-Man (θα επανεκδοθεί και σε άλλο τεύχος του Καμπανά), #1 των Fantastic Four (θα επανεκδοθεί σχεδόν 10 χρόνια αργότερα από τη Μαμούθ Κόμικς) και Captain Marvel #1 με εντελώς λάθος χρώματα (που θα επανεκδοθεί σε κάποιο Μπλεκ Νέας Περιόδου κοντά στο #100, αλλά δεν θυμάμαι πλέον το ακριβές τεύχος). Το εξώφυλλο είναι άσχετο (μην κακομαθαίνουμε κιόλας ?), από το Amazing Spider-Man Annual #10, η ιστορία του οποίου δημοσιεύθηκε πάνω από 10 χρόνια αργότερα (κάλλιο αργά παρά ποτέ) στο Σούπερ Σπάιντερ Μαν #15, αν δεν κάνω λάθος, που έχει και το ίδιο εξώφυλλο. Δεν νομίζω ότι υπήρξε άλλο παράδειγμα στην ιστορία των ελληνικών κόμικς, όπου σε ένα τεύχος δημοσιεύθηκαν τρία τόσο ιστορικά τεύχη Το περιοδικό είχε 68 σελίδες ύλη εναλλάξ έγχρωμες με πολύ μέτρια ανατύπωση χρωμάτων και ασπρόμαυρες, έως το τεύχος 7, Από το επόμενο τεύχος, ο Captain Marvel μετακόμισε σε άλλο περιοδικό και έμειναν ο Σπάιντερ-Μαν με τους Τέσσειρς Φανταστικούς και διάφορες ολιγοσέλιδες ιστορίες, κυρίως γουέστερν και πολεμικές. Από το δεύτερο τεύχος και μετά άνουμε ένα μικρό άλμα και βρισκόμαστε στο τεύχος .... 112 του αμερικανικού Amazing Spider-Man ενώ ο Κάπταιν Μάρβελ πηγαίνει κι αυτός από το #1 στο #22. Κατά σύμπτωση, συγγραφέας και της ιστορίας του Σπάιντερ Μαν και εκείνης του Κάπταιν Μάρβελ είναι ο Gerry Conway. Οι δε 4 Φανταστικοί, κάνουν ακόμα μεγαλύτερο άλμα: δημοσιεύεται το τέλος του τεύχους 1 και μετά πηγαίνουμε μάλλον στο #127 με το θρυλικό δίδυμο Roy Thomas - John Buscema. Προφανώς στο τεύχος 1 βάλανε τα πρώτα τεύχη ως εισαγωγή και μετά προχώρησαν παρακάτω, αδιαφορώντας φυσικά για την όποια συνέχεια, πχ πώς άλλαξε στολή ο Κάπταιν Μάρβελ. Το πρώτο εσώφυλλο και το οπισθόφυλλο χρησιμοποιούνται για τις ιστορίες, οι χρωματισμοί είναι και πάλι τραγικοί (ειδικά του Κάπταιν του έχουν αλλάξει τα φώτα χρώματα) κτλ κτλ. Το τεύχος 43 ήταν το πρώτο που δεν είχε ιστορία του Σπάιντερ-Μαν (στη θέση του, οι Απάνθρωποι), ενώ από το επόμενο, οι σελίδες αυξάνονται ξανά στις 68, αλλά αρχίζει η ανατύπωση των ιστοριών. Αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί έως και το τεύχος 64, όταν το περιοδικό αποφασίζει να προβεί σε ριζική ανακαίνιση. Για αυτό το λόγο, το τεύχος 65, που εκδόθηκε στις 17/8/1982 το περιοδικό γίνεται μεν εβδομαδιαίο (κάθε Τρίτη), οι σελίδες παραμένουν 68, αλλά είναι τυπωμένες όλες εναλλάξ ασπρόμαυρες και σε τετραχρωμία. Στο περιοδικό δημοσιευόντουσαν πλέον οι 6 τίτλοι, που επέλεξε να συνεχίσει ο Καμπανάς, αφού όλα τα υπόλοιπα περιοδικά που εξέδιδε, είχαν αναστείλει την έκδοσή τους προ πολλού, και οι οποίοι ήταν οι εξής: Amazing Spider-Man, Iron Man, Captain America, Hulk, Avengers, Master of Kung-Fu. Κάπου στο τεύχος 200 προστέθηκε και ο Rom, ιστορίες από τα Tales to Astonish, Tales of Suspense και Marvel Team-Up, καθώς και ιστορίες από τις δύο άλλες σειρές του Σπάιντερ-Μαν (Spectacular Spider-Man, Web of Spider-Man). Στο τεύχος 254 προστέθηκε ο Daredevil (Ατρόμητος), στο 285 η μίνι σειρά Secret Wars, στο 330 το Secret Wars II, στο 345 οι Micronauts (Μικροναύτες). Αν και δεν είναι καθόλου αυτονόητο για το σημερινό αναγνώστη (ευτυχώς!), οι ιστορίες δεν δημοσιευόντουσαν απαραίτητα με τη σωστή σειρά, ενώ πράγματα που συνέβαιναν σε κάποιες σειρές, δεν συμβάδιζαν χρονικά με γεγονότα που συνέβαιναν σε άλλες σειρές: για παράδειγμα, το μαύρο κοστούμι του Σπάιντερ-Μαν εμφανίστηκε στο ελληνικό τεύχος 164 περίπου, ενώ η σειρά στην οποία πρωτοεμφανίσθηκε (το Secret Wars) δημοσιεύθηκε στα ελληνικά πάνω από 100 τεύχη και δύο χρόνια αργότερα. Με αυτά και με εκείνα, δυστυχώς το περιοδικό απέκτησε διαβόητη φήμη ανάμεσα στους αναγνώστες, αλλά από την άλλη ήταν και η μοναδική μας επαφή με τα υπερηρωικά κόμικς εκείνες τις δύσκολες εποχές. Από την άλλη, μας αποζημίωνε, προσφέροντάς μας κάποιες εξαιρετικές ιστορίες από το σύμπαν της Marvel, πολλές από τις οποίες έχουν μείνει πλέον κλασικές. Αυτό σε συνδυασμό με την ανάμνηση της προσμονής για το καινούριο τεύχος κάθε Τρίτη, κάνει εμάς που το διαβάζαμε τότε, να το θυμόμαστε με κάποια νοσταλγία. Ένα άλλο αρνητικό του περιοδικού, είναι ότι δεν υπήρξε ποτέ η ανάγκη εκ μέρους των εκδοτών να επικοινωνήσουν με τους αναγνώστες του, αφού ουδέποτε υπήρξε στήλη αλληλογραφίας. Ξαφνικά, στο τεύχος 263 υπήρξε η ανακοίνωση όχι μόνο για στήλη αλληλογραφίας από το επόμενο τεύχος, αλλά και αφίσες με ποδοσφαιρικές ομάδες, που αμφότερα πραγματοποιήθηκαν. Τη στήλη αλληλογραφίας υπέγραφε και διαχειριζόταν ο @Πανος Παχνελης, ο οποίος, ήταν ο συνδημιουργός ενός ελληνικού γουέστερν κόμικ της δεκαετίας του 1970, το Ελ Τζο, κάτι που φυσικά οι περισσότεροι αναγνώστες αγνοούσαμε τότε, αν και τελικά επισημάνθηκε από έναν αναγνώστη σε κάποιο τεύχος. Κάπως έτσι κύλησε η πορεία του περιοδικού έως και το τεύχος 493, το οποίο ήταν το τελευταίο ασπρόμαυρο ή σε τετραχρωμία, αφού προαναγγέλθηκε ότι από το επόμενο τεύχος, το περιοδικό θα γινόταν ξανά έγχρωμο, κάτι που όντως έγινε. Από το τεύχος 494, που κυκλοφόρησε στις 6/11/1990, λοιπόν, το περιοδικό θα έχει 52 σελίδες, όλες έγχρωμες και θα έχει μεγαλύτερο σχήμα, περιέχοντας δύο ιστορίες, μια μορφή, η οποία θα διατηρηθεί έως το τελευταίο τεύχος του περιοδικού. Αν και έγχρωμο, η εκτύπωση ήταν χαμηλής ποιότητας, κάτι που γινόταν πολύ αισθητό σε σχέση με τις εκδόσεις της Μαμούθ, οι οποίες κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή. Δυστυχώς, σιγά σιγά η ποιότητα των μεταφράσεων έπεσε αισθητά, "χαρίζοντάς" μας διάφορα μαργαριτάρια, όπως το αλήστου μνήμης "κομματάκι κέικ" (το οποίο ΔΕΝ είναι αστικός μύθος ), τουλάχιστον όμως, οι ιστορίες δημοσιευόντουσαν εδώ και αρκετό καιρό στη σωστή τους σειρά. Κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα για σχεδόν δύο χρόνια και φαινόταν ότι θα συνεχιστούν για αρκετό καιρό ακόμη, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια: ο εκδότης Ηλίας Καμπανάς απεβίωσε και τα παιδιά του αποφάσισαν να μη συνεχίσουν την έκδοση του περιοδικού. Σύμφωνα με την προσωπική μαρτυρία του Πάνου Παχνέλη, οι συντελεστές ζήτησαν να κυκλοφορήσει ένα ακόμη τεύχος, για να αποχαιρετίσουν τους αναγνώστες, αλλά η κόρη του Καμπανά, Σοφία, δεν δέχτηκε. Έτσι, το τεύχος 589, της 1/9/1992 ήταν το τελευταίο της σειράς, η οποία έκλεισε με το stroy arc The Child Within από το Spectacular Spider-Man 183 και το Iron Man 239, κλείνοντας ταυτόχρονα και ένα τεράστιο κεφάλαιο στην ιστορία των κόμικς στην Ελλάδα. Στη συνέχεια, οι ιστορίες του Σπάιντερ Μαν περάσανε για λίγο στη Μαμούθ, μετά ήρθε η Modern Times, στη συνέχεια η Anubis, αλλά αυτές είναι άλλες ιστορίες για μια άλλη φορά .Όλες αυτές οι εκδόσεις ήταν πολύ ποιοτικότερες από εκείνη του Καμπανά, αλλά για όλους εμάς, που είμαστε μεταξύ 40 και 50 ή και μεγαλύτεροι, Σπάιντερ-Μαν σημαίνει Καμπανάς Από το 2015 έχει ξεκινήσει ένα μεγάλο project με σκοπό το σκανάρισμα όλων των τευχών του Σπάιντερ-Μαν, το οποίο βαίνει προς την ολοκλήρωσή του. Όλα τα μέχρι στιγμής σκαναρισμένα τεύχη μπορείτε να τα βρείτε στην Αρχειοθήκη Κόμικς. Τα σκαναρίσματα των εξωφύλλων, που παραθέτω είναι από τους Pantheon (τεύχος 494) και eponymous (τεύχος 589 ). Τα άλλα δύο εξώφυλλα σκαναρίστηκαν από την αφεντιά μου Ορισμένα στοιχεία για τα περιεχόμενα των τευχών αντλήθηκαν από έρευνα του @constantinople.
  22. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 06-07-2019 Υλικό Τευχών: Spider-Man: With Great Power... 01-05 (January/September 2008) Η πέμπτη σειρά της Marvel που βγήκε σε συνεργασία με την Οξύ και την εφημερίδα Έθνος, ήταν μια μίνι σειρά του Spider-Man που βγήκε με το σήμα της Marvel Knights το 2008 και αποτελεί ακόμα μια αναπροσαρμογή της προέλευσης του χαρακτήρα δια χειρός David Lapham (Stray Bullets) και Tony Harris (Ex Machina). Σε αντίθεση με άλλες αναπροσαρμογές, αυτή επικεντρώνεται σε εκείνο το μικρό διάστημα στο οποίο ο Πίτερ Πάρκερ απέκτησε τις δυνάμεις του και σκέφτηκε να ακολουθήσει καριέρα ως επαγγελματίας παλαιστής, αφήνοντας μας λίγο πριν τον θάνατο του θείου Μπεν. Όσοι σκεφτήκατε πως αυτό μοιάζει τραβηγμένο μιας και δεν υπάρχει πολύ «ζουμί» εκεί, έχετε δίκιο. Δεν υπάρχει και αυτά που κάνουν οι κατά τα άλλα καλοί δημιουργοί στις προσωπικές τους δουλειές, δεν δουλεύουν. Οι δημιουργοί θεώρησαν καλό να προσθέσουν μαφιόζους, μοιραίες τεκνατζούδες που επηρεάζουν τα μυαλά του νεαρού Πάρκερ και μερικές πρώιμες προσπάθειες ηρωισμού, ανακατεύοντας με αυτά που πίστευαν πως είναι τα γνωρίσματα ενός 16χρονου το 2008. Το αποτέλεσμα είναι ένα προϊόν που δείχνει πιο ξεπερασμένο από την πρώτη παρουσίαση του Σπάιντερ-Μαν στο Amazing Fantasy 15 το μακρινό 1962 και μας παραδίδουν έναν Πίτερ που σε καμιά φάση της ιστορίας δεν μου φάνηκε συμπαθής, ενώ καμιά από την συναισθηματική ένταση δεν μου φάνηκε γνήσια ώστε να με παρασύρει ως αναγνώστη. Το σχέδιο του Tony Harris (αλλά και του Lapham για το πέμπτο τεύχος) φαντάζει αταίριαστο στο όλο σκηνικό, προσπαθώντας να δώσει δυναμικές πόζες σε ένα σχεδιαστικό ύφος που είναι ξεκάθαρα ριζωμένο στις ρεαλιστικές φόρμες, δημιουργώντας μια πάλη μεταξύ αυτού που θέλουν να δώσουν και αυτό που έχουν μάθει να σχεδιάζουν, και δίνοντας ένα αποτέλεσμα που συμβάλλει στην περαιτέρω αποστασιοποίηση του αναγνώστη από τα τεκταινόμενα, μιας και δεν καταφέρνει ούτε αυτός ο τομέας να τον τραβήξει μέσα στο κόμικ. Άξιζε όμως καθόλου η προσπάθεια την ανανέωσης της προέλευσης του Σπάιντι; Κατά την γνώμη μου όχι.Δεν μπορώ να φανταστώ να γινόταν επιτυχία ο χαρακτήρας, αν αυτό ήταν το πρώτο κόμικ που θα έβγαινε με τις περιπέτειες του ενώ και εξαρχής δεν υπήρχε σκοπός να αντικαταστήσουν τα δρώμενα του Amazing Fantasy και των ιστοριών του κεντρικού σύμπαντος με αυτό, οπότε δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ ποιο το νόημα ύπαρξης ακόμα ενός origin, αν εξαρχής δεν θα οδηγήσει πουθενά και έχει ημερομηνία λήξης το ένα έτος στο οποίο θα είναι η ιστορία στην επικαιρότητα. Εδώ ολόκληρο το Ultimate Spider-Man, που κατάφερε να πιάσει την αίσθηση της εποχής του και ήταν πετυχημένο και είχε βγει στην ίδια δεκαετία με το παρόν κόμικ, δεν κατάφερε να υποσκελίσει τις κλασικές ιστορίες, και δεν υπήρχε κάτι στα σκαριά που να συνδυάζεται με αυτή την ιστορία στο Marvel Knights παράρτημα, οπότε πιο το νόημα; Στην Ελλάδα βγήκε με αφορμή την δεύτερη ταινία του Σπάιντι από το δεύτερο κινηματογραφικό reboot του. Τα πέντε Αμερικάνικα τεύχη καλύφθηκαν σε αντίστοιχα 2 δικά μας. Περιττό να πω πως θα προτιμούσα να δω κάτι άλλο στην θέση του, κάτι που να θύμιζε τουλάχιστον την ανάλαφρη διάθεση που δίνει ο Τομ Χόλαντ στον ρόλο, μιας και ο Spider-Man του Lapham, είναι ξενέρωτος.
  23. O Σπάιντερμαν του Στηβ Ντίτκο (1927-2018) Αυτοπροσωπογραφία του Στηβ Ντίτκο, από καρέ κόμικς Στις 29 Ιουνίου 2018, πέθανε σε ηλικία 92 ετών ο Στηβ Ντίτκο, ο σχεδιαστής του Σπάιντερμαν, του «υπερήρωα της διπλανής πόρτας», σε σενάριο του Σταν Λη - ο οποίος συνειδητά επέλεξε να συνεργαστεί με έναν αφανή ακόμα τότε σχεδιαστή και όχι με τη μεγάλη μορφή των υπερηρωικών εικονογραφημένων, τον Τζακ Κϊρμπυ, για αυτόν τον νέο τότε και διαφορετικό υπερήρωα. Σήμερα αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο κείμενο, από το Books’ Journal#22, Αύγουστος 2012, χρήσιμο για τη γέννηση και την περιγραφή της εκδοτικής διαδρομής του δημοφιλούς χαρακτήρα της ποπ κουλτούρας. 1. Η κινηματογραφική κριτική το προσγείωσε σε ένα μέγεθος που, φαινομενικά,το αξίζει. Η νέα ταινία Σπάιντερ Μαν (ο λόγος για το φιλμ The Amazing Spider-Man, σε σκηνοθεσία Marc Webb, που όταν γράφτηκε το κείμενο παιζόταν ήδη στους κινηματογράφους), είπαν κατά κανόνα οι περισσότερες κριτικές σε έντυπα που καθορίζουν το κοινό γούστο, είναι προσεγμένη, έχει ρυθμό, αλλά δεν μας λέει κάτι παραπάνω απ’ ό,τι μας έλεγαν οι τρεις προηγούμενες ταινίες τις οποίες είχε σκηνοθετήσει ο Σαμ Ράιμι. Απλώς, παρατήρησαν οι κριτικοί, μετατοπίζει λίγο την οπτική της και, στο βαθμό που επανεγγράφει το origin, την καταγωγή και την εξέλιξη του πιο «ανθρώπινου υπερήρωα των κόμικς», αλλάζει τα κινητήρια πρόσωπα της ιστορίας: το αντικείμενο του πόθου του νεαρού Πήτερ Πάρκερ, του ανθρώπου πίσω από τη μάσκα της Αράχνης, δεν είναι πλέον η Μαίρη-Τζέην αλλά η ωραία ξανθιά Γκουέν Στέησυ, κόρη του διευθυντή της Αστυνομίας· και ο βασικός αντίπαλός του, το «τέρας» με το οποίο θα συγκρουστεί, δεν είναι ο δρ. Νόρμαν Όσμπορν που θα μεταμορφωθεί στο φονικό, ιπτάμενο ξωτικό Hobgoblin, αλλά ένας άλλος επιστήμονας, ο μονόχειρας δρ. Κερτ Κόννορς, η προσπάθεια του οποίου να επισπεύσει ένα πείραμα ανάπλασης κατεστραμμένων ιστών προκειμένου να αποκτήσει το χέρι που του λείπει τον μετατρέπει σε τερατώδη, φονική σαύρα. Οι κριτικοί παρατήρησαν, επίσης, ότι ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Πήτερ Πάρκερ/Σπάιντερμαν, όπως τον εμψυχώνει αυτή τη φορά ο Άντριου Γκάρφιλντ αντί του Τομπ Μαγκουάιρ, είναι περισσότερο ψαγμένος, περισσότερο συνειδητοποιημένος, περισσότερο υπεύθυνος, σαν έτοιμος δηλαδή από καιρό να σηκώσει το βάρος της ευθύνης που απορρέει από τον ρόλο του υπερήρωα τον οποίο πολύ σύντομα θα επωμισθεί – το βάρος, δηλαδή, της επιλογής του να αυτοδικεί, να επιλέγει ο ίδιος, συχνά βιαστικά, τι είναι καλό και τι κακό και να προβαίνει δημοσίως, αυτόκλητος τοποτηρητής της τάξης και του καλού εναντίον κάθε κακού. Η αλήθεια είναι ότι ο νέος κινηματογραφικός Σπάιντερμαν έχει χάσει το πλεονέκτημα του ξαφνιάσματος των θεατών. Αυτό το χρησιμοποίησε κατά κόρον ο Σαμ Ράιμι, με τις προηγούμενες σχετικές ταινίες, ειδικότερα μάλιστα την πρώτη και τη δεύτερη. Ωστόσο, η νέα αυτή εκδοχή των περιπετειών του ήρωα είναι πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα της ζωής στις σύγχρονες μητροπόλεις, περισσότερο οξυδερκής και πολιτική (κι ας μην το δηλώνει κραυγαλέα). Και εκτός από το θέμα της αυτοδικίας, θέτει μερικά ακόμα ουσιαστικά σύγχρονα διλήμματα. Ένα από τα διλήμματα αυτά έχει να κάνει με το φόβο, διάχυτο στις κοινωνίες μας και εξαιρετικά δημοφιλή στις αφηγήσεις της λογοτεχνίας του φανταστικού και των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών αντιστοίχων της, κατά πόσον η επιστήμη μπορεί εν τέλει να προκαλέσει καλό στους ανθρώπους. Η φήμη που συνοδεύει π.χ. τα μεταλλαγμένα προϊόντα, ότι μακροχρόνια προκαλούν βλάβες στους ανθρώπους, γι’ αυτό άλλωστε τα οικολογικά κινήματα προτείνουν ενίσχυση των ελέγχων από τα κράτη και τους οργανισμούς και, στην καταναλωτική μετάφραση αυτής της φήμης, μας καθοδηγούν να αγοράζουμε (πανάκριβα και πεπερασμένων ποσοτήτων) βιολογικά, σαν συνειδητοί καταναλωτές που έχουν (όσοι το έχουν) το προνόμιο της επιλογής σπανιότερων και ακριβότερων προϊόντων, προκύπτει από αυτή την επιφύλαξη στην καλή προαίρεση της επιστήμης απέναντι στους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλές χιλιαστικές αναγνώσεις αυτής της επιφύλαξης. Μια πολιτογραφημένη αριστερή, αλλά πάντως χιλιαστική και γενικευτική, θεωρεί ότι είναι επικίνδυνο να έχει, σε πολλές περιπτώσεις, αφεθεί η επιστημονική εξέλιξη σε ιδιωτικές εταιρείες, σκοπός των οποίων είναι το πάση θυσία κέρδος. Η άποψη αυτή προεξοφλεί ότι, προκειμένου να κερδίσει η επιχείρηση, δεν έχει πρόβλημα να προκαλέσει ακόμα και μαζικές εκατόμβες ανθρώπινων θυμάτων. Ένας τέτοιος φόβος δεν είναι απολύτως αστοιχείωτος και έωλος (ας θυμηθούμε μόνο, ως παράδειγμα, την περίπτωση της πυρηνικής καταστροφής της Φουκουσίμα, για την οποία ευθύνεται ένα πλέγμα συμπτώσεων, από την αρχική υποτίμηση του προβλήματος, την προσπάθεια των υπευθύνων να το υποβαθμίσουν όταν άρχισε να γίνεται απειλητικό μέχρι την καθυστερημένη κατανόηση από πλευράς των κρατικών αρχών του εύρους της απειλής…). Αλλά δεν δικαιολογείται στην πολιτική, χρέος της οποίας είναι, αν θέλει να συμβάλει στο κοινό καλό το οποίο ευαγγελίζεται, να έχει επεξεργασίες της συνθετότητας των πραγμάτων. Αντίθετα, οι τέχνες της αφήγησης, τρέφονται συχνά από τις γενικεύσεις. Στον καινούργιο κινηματογραφικό Σπάιντερμαν, ωστόσο, δεν μπορεί κανείς εύκολα να ισχυριστεί ότι η ταινία γενικεύει όταν περιστρέφει την αφήγησή της γύρω από την υποβάθμιση της ατομικής ευθύνης του επιστήμονα απέναντι στο κοινό σύνολο, δι’ ίδιον όφελος. Στις αφηγήσεις, βλέπετε, υπάρχει πάντα ένα επίπεδο, αόρατο με την πρώτη ματιά, ενδεχομένως και με την πρώτη ανάγνωση, ένα επίπεδο στο οποίο μπορεί να υποκρύπτονται ιδιαίτερες εμβαθύνσεις, καθοριστικές στην εξέλιξη της ίδιας της αφήγησης, που ακόμα κι αν δεν τις προσπελάσει κανείς δεν θα επηρεαστεί η αφηγηματική τεχνική ούτε η πρόσληψη της αφηγούμενης ιστορίας από το μεγάλο κοινό. Στην περίπτωση του νέου κινηματογραφικού Σπάιντερμαν, το καλά κρυμμένο μυστικό πίσω από τα πολλά ειδικά εφέ, τις αναγκαίες σκηνές δράσης, τις εντάσεις και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των κεντρικών ηρώων, είναι η δειλή, εξπρεσιονιστική ματιά στη σύγχρονη ζωή των πόλεων. Η ματιά αυτή, ακόμα κι αν δεν το πιστεύετε, είναι αντλημένη από τις ιστορίες των comic-books με ήρωα τον Σπάιντερμαν των χρόνων του 1960, οπότε και δομήθηκε η βασική ιστορία του την οποία επικαλούνται σήμερα οι σεναριογράφοι των κινηματογραφικών μεταφορών του. Στην περίπτωση της ανάγνωσης του Σπάιντερμαν από τον Μαρκ Γουέμπ, όμως, ο εξπρεσιονισμός είναι αντλημένος από τα δεδομένα της σημερινής εποχής μας – τα οποία ο ίδιος δεν φαίνεται να τα προσεγγίζει επιφανειακά. Και κινηματογραφικά σημαίνονται από τις διακριτικές παραπομπές στην παράδοση του γερμανικού εξπρεσιονισμού που άκμασε τα χρόνια της δημοκρατίας της Βαϊμάρης – στην παράδοση, δηλαδή, ενός κινηματογράφου που εξέφρασε, συμβολικά έστω, τους μύχιους φόβους συνειδητοποιημένων τμημάτων της κοινωνίας απέναντι σε δεινά τα οποία κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, αιωρούνταν όμως ως αδιόρατη απειλή στον αέρα. Θα πει κανείς ότι στην παράδοση της Γερμανίας και του γερμανικού ρομαντισμού υπήρχαν πολλές αναφορές στα σκοτεινά αποκυήματα της φαντασίας, γκόλεμ και τέρατα, που ενέπνευσαν τις ταινίες με τρελούς επιστήμονες, παράξενα πεισιθάνατα κατασκευάσματα σε εργαστήρια παρανοϊκών εγκεφάλων και τις συνεχείς σκιές που συμβόλιζαν απειλές στους τοίχους και στο κινηματογραφημένο ημίφως. Η απάντηση βρίσκεται στα ίδια τα υπερηρωικά κόμικς – και εν προκειμένω, κυρίως, στα κόμικς του Σπάιντερμαν. Που στα πενήντα χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του «ανθρώπινου υπερήρωα» έχουν περάσει από σαράντα κύματα. Ας βουτήξουμε λίγο στον ωκεανό των εικονογραφημένων αυτών ιστοριών. 2. Η δεκαετία του 1960 στην Αμερική ήταν η εποχή ανάδυσης ενός δεύτερου κύματος υπερηρώων των κόμικς, στην παράδοση των περιοδικών με τις ιστορίες του Μπάτμαν, του Σούπερμαν, του Κάπταιν Αμέρικα και ενός ακόμη σωρού μασκοφόρων στο πλευρό του νόμου και της τάξης. Στην πραγματικότητα, η αύξηση της καταναλωτικής δυνατότητας των λαϊκών στρωμάτων δημιούργησε μια νέα ανάγκη κυκλοφορίας αυτοτελών pulpιστοριών σε ξεχωριστά τεύχη – έως τότε λίγα τέτοια έντυπα κυκλοφορούσαν και, πάντως, τα κόμικς κυρίως δημοσιεύονταν με τη μορφή στριπ, ως καθημερινά αναγνώσματα συνεχείας, στις εφημερίδες. Στο χώρο των εικονογραφημένων, εκείνη την εποχή, βρίσκονταν δυο πρόσωπα που σήμερα θεωρούνται αξιοσέβαστα. Ο ένας ονομαζόταν Τζακ Κίρμπυ, ήταν εικονογράφος αφηγήσεων με εικόνες και το στιβαρό σχεδιαστικό στυλ του, το κινηματογραφικό ντεκουπάζ, οι ευρηματικές γωνίες λήψης από τις οποίες συχνά διαμόρφωνε τα καρέ του και η ευρηματικότητά του στην απόδοση συμπλοκών και σκηνών μάχης του είχαν δώσει τα προσωνύμια «The King», ο βασιλιάς, αλλά και «ο Ουίλλιαμ Μπλέηκ των εικονογραφημένων» στο σινάφι των εργαζομένων στα κόμικς (που τότε ήταν μια απλή ταπεινή τέχνη από την οποία με δυσκολία βιοπορίζονταν όσοι την ασκούσαν). Επιπλέον, μάλιστα, είχε επινοήσει (με τον σεναριογράφο Τζόε Σάιμον) τα χαρακτηριστικά του Κάπταιν Αμέρικα, ο οποίος είχε πρωτοεμφανιστεί στα κόμικς στα 1940 ως απηνής διώκτης του ναζισμού και του Χίτλερ του ίδιου. Ο άλλος λεγόταν (λέγεται, ζει ακόμα) Σταν Λη και είχε αρχίσει να γράφει σενάρια «με το κιλό», επινοώντας συνεχώς νέους υπερήρωες για τις εκδοτικές ανάγκες μιας νέας εταιρείας που φιλοδοξούσε να ανταγωνιστεί την παντοκράτειρα DC, εκείνο το διάστημα, στα υπερηρωικά κόμικς, της Marvel. Κίρμπυ και Λη συνεργάστηκαν σε πολλές νέες σειρές, επινοώντας και λανσάροντας νέους υπερήρωες, κι ανάμεσά τους την ομάδα των Τεσσάρων Φανταστικών (που απέκτησαν υπερδυνάμεις έπειτα από το βομβαρδισμό τους με κοσμική ακτινοβολία από έναν αστεροειδή από τον οποίο πέρασαν ξυστά σε μια πτήση στο διάστημα), την ομάδα των μεταλλαγμένων X-Men και το πρασινοτόμαρο τέρας Χουλκ (αποτέλεσμα μιας παρενέργειας, όταν ο πυρηνικός επιστήμονας Μπρους Μπάννερ εκτέθηκε σε ακτίνες Γάμα). Για τον Σπάιντερμαν, πάντως, οι δύο συνεργάτες (που αργότερα χώρισαν τα τσανάκια τους με άγριο τρόπο, ο Κίρμπυ μάλιστα δεν κατάφερε να πάρει ούτε πνευματικά δικαιώματα ούτε τίποτα, πέθανε το 1994, θαυμαζόμενος μεν από τους φαν του αλλά φτωχός, σχεδιάζοντας υπερήρωες μέχρι τέλους και ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή η επιτυχία του θα επαναλαμβανόταν) δεν βρήκαν χρόνο να ενώσουν τις δημιουργικές τους ικανότητες ακόμα μια φορά. Ο Σταν Λη το 1962 συνεργάστηκε με έναν άλλο εικονογράφο, τον Στηβ Ντίτκο, για να αφηγηθούν την ιστορία ενός ορφανού νεαρού, του Πήτερ Πάρκερ, που μένει στο σπίτι των θείων του, φοιτά σε κολέγιο, κι είναι βαθιά προσηλωμένος στα βιβλία του, νωθρός και αδέξιος. Αλλά έπειτα από το δάγκωμα μιας ραδιενεργού αράχνης αποκτά υπερδυνάμεις που του επιτρέπουν να σκαρφαλώνει σε τοίχους και, γενικώς, να κάνει αναλογικά πολλαπλάσια ό,τι κάνει η αράχνη, έντομο ιδιαίτερα δυνατό παρά το μικρό δέμας της. Στην αρχή, θα χρησιμοποιήσει τα χαρίσματά του για να επωφεληθεί στο σχολείο έναντι των συμμαθητών του που του κάνουν συστηματικά καζούρα και στο λαϊκό θέαμα για να κερδίσει κάποια χρήματα – για να γίνει ένα είδος μπεχλιβάνη σε ρινγκ, άλλωστε για τις ανάγκες των παραστάσεων αυτών επινόησε τη χαρακτηριστική κόκκινη και μπλε στολή του. Αλλά στη συνέχεια ένας κλέφτης, τον οποίο θα μπορούσε ο ίδιος να έχει εξουδετερώσει αν ενδιαφερόταν λίγο, δολοφονεί το θείο του – κι εκεί η ιδέα της αυτοδικίας Η πρώτη ιστορία του Σπάιντερμαν τυπώθηκε στο τελευταίο τεύχος, #15, του βραχύβιου περιοδικού Amazing Fantasy, τον Αύγουστο του 1962. Η επιτυχία ήταν μεγάλη και πολύ σύντομα, τον Μάρτιο του 1963, κυκλοφόρησε ένας νέος τίτλος: The Amazing Spider Man. Η επιτυχία επιβεβαιώθηκε, και δεν οφειλόταν τόσο στη μόδα όσο στα συστατικά της αφήγησης: κατά βάσιν, μια ιστορία που έχει θέμα και κοινό τους τηνέιτζερ, μπολιάζεται με την κουλτούρα των υπερηρωικών κόμικς. Δεν απουσιάζουν η ηθικολογία και ο μανιχαϊσμός, αλλά τα κλισέ αυτά επισκιάζονται από το δυναμισμό του σχεδίου του Ντίτκο και, κυρίως, από την απόδοση υπερηρωικών χαρακτηριστικών σε ένα παιδί του διπλανού θρανίου, έναν δειλό έφηβο με σπυράκια που μαθαίνει σιγά σιγά να αναμετριέται με τις αμφιβολίες, τις αναστολές και τους φόβους του. Η επιτυχία του ανθρώπινου υπερήρωα ήταν τεράστια. Πολύ σύντομα, οι περιπέτειες του Σπάιντερμαν έγιναν το υπ’ αριθμόν ένα εμπορικό ατού τηςMarvel. Ενδεικτικό είναι το ότι δυο χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του ξεχωριστού τίτλου με τις περιπέτειες του ήρωα με την κόκκινη και την μπλε στολή, σε έρευνα του περιοδικού Esquire ανάμεσα σε σπουδαστές κολεγίων, η συγκεκριμένη κόμικς φιγούρα ήταν πιο δημοφιλής ποπ εικόνα από εκείνες του Μπομπ Ντύλαν ή του Τσε Γκεβάρα. Η επιτυχία του κόμικς δεν σήμανε για τη Marvel και τους συντελεστές της καθήλωση στα κλισέ δεδομένα μιας αφήγησης που πουλούσε. Ο Πήτερ Πάρκερ μεγάλωνε και, μαζί, μεγάλωναν οι ανάγκες του. Μαζί με τους αντιπάλους του που γίνονταν πιο ισχυροί και πιο περίπλοκοι, γινόταν πιο περίπλοκος ως χαρακτήρας και ο ίδιος. Όταν, το 1966, ο Ντίτκο αποχώρησε για να αναλάβει τον σχεδιασμό της σειράς ο τελειοθήρας Τζον Ρομίτα πατήρ, ο κόσμος του Πήτερ Πάρκερ είχε μεγαλώσει πολύ. Οι βασικές σπουδές είχαν τελειώσει, συνέχιζε όμως με την αγαπημένη του χημεία, οι δουλειές του ως υπερήρωα μεγάλωναν και, παρ’ όλα αυτά, για να βγάζει το χαρτζιλίκι του είχε πιάσει και δουλειά, free lancerφωτορεπόρτερ στην εφημερίδα Daily Buggle – όπου, βεβαίως, έγινε δεκτός επειδή, χάρη σε μια αυτόματη μηχανή, εξασφάλιζε αποκλειστικές φωτογραφίες με τον Σπάιντερμαν! Την επόμενη δεκαετία, και ενώ ο θρίαμβος θα συνεχιζόταν, ο Σπάιντερμαν έμελλε να είναι ένας από τους τίτλους χάρη στους οποίους άλλαξαν πολλά στα κόμικς: οι αισθητικές αλλά, κυρίως, η αντίληψη για το καλό και το κακό. Ήταν θέμα χρόνου να γίνει, τα ερωτήματα είχαν ήδη τεθεί: ποιος νομιμοποιούσε τους υπερήρωες να δρουν για λογαριασμό των κοινωνιών; από πού αντλούσαν το δικαίωμα στην αυτοδικία; γιατί οι θεωρητικώς «καλοί» ήταν καλύτεροι από τους θεωρητικώς «κακούς»; Χρειάστηκαν, βεβαίως, μερικά συμβολικά γεγονότα με ευρύτερη απήχηση στο χώρο των κόμικς και, κυρίως, δύο καλλιτέχνες, το πέρασμα των οποίων τα άλλαξε όλα. Αλλά ώσπου να έρθει η ώρα τους, συνέβησαν μερικά πράγματα ακόμα. 3. Τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1960, η Marvel είχε αλλάξει τα δεδομένα της βιομηχανίας των κόμικς, αναθερμαίνοντας το αναγνωστικό ενδιαφέρον και συμβάλλοντας στη γιγάντωση της ποπ κουλτούρας. Χωρίς τη γιγάντωση αυτή, άλλωστε, και χωρίς τους εκφραστικούς τρόπους που το mainstream είχε επιβάλει, δύσκολα θα εύρισκαν την απήχηση που τελικά είχαν οι εκπρόσωποι της αντεργκράουντ σκηνής – ανάμεσα στους οποίους ο Ρόμπερτ Κραμπ που, το 1967, τάραξε τα νερά με το δικό του περιοδικό, Zap, και με τους δικούς του ήρωες (Φριτς ο Πονηρόγατος, Μr. Νatural), που κινήθηκαν στον αντίποδα των αστέρων της Marvel και της ανταγωνιστικής της DC: στην περιοχή της ψυχεδέλειας, της σεξουαλικότητας, της πολιτικής σάτιρας και της κατεδαφιστικής, σχεδόν μηδενιστικής κριτικής στην πόζα της πανεπιστημιακής κυρίως διανόησης. Το διάστημα εκείνο, στο αντεργκράουντ ρεύμα της Νέας Υόρκης, έκανε την εμφάνισή του και ο Αρτ Σπίγκελμαν – πασίγνωστος αργότερα πρωτίστως για το μπεστ σέλερ Maus, με θέμα του το Ολοκαύτωμα αλλά και την πρόσληψη της μνήμης του από τις γενιές των Εβραίων που ακολούθησαν. Οι αλληλεπιδράσεις των σχολών, ωστόσο, δεν άφησαν ανεπηρέαστη την κεντρική σκηνή των κόμικς. Η Marvel, ιδίως, και ο βασικός τίτλος της, ο Amazing Spider-man, συνέχισε να γίνεται μπεστ σέλερ χάρη στα νέα αφηγηματικά δεδομένα που έφερε στα κόμικς, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της νέας δεκαετίας. Εν πρώτοις, έστω και συναινετικά, στο πλαίσιο μιας καμπάνιας για την καταπολέμηση των ναρκωτικών που έγινε σε συνεργασία με την κεντρική κυβέρνηση, ο Σταν Λη βρήκε την ευκαιρία να καταστρατηγήσει τον περίφημο Κώδικα των Κόμικς, μακαρθική επιβίωση που τηρούσαν απαρεγκλίτως τα κόμικς με διαπλαστικό χαρακτήρα και στην πραγματικότητα επέβαλλε μια σειρά από σοβαρούς εκφραστικούς περιορισμούς στους καλλιτέχνες, θεματολογικούς και αισθητικούς. Απαλλαγμένοι από το βραχνά της αυτολογοκρισίας, οι καλλιτέχνες της Marvel μπόρεσαν να κινηθούν πιο ελεύθερα. Και δεν χρειάστηκε παρά η έλευση στο σενάριο των περιπετειών που δημοσίευε τοAmazing Spider-man του ευρηματικού Τζέρρυ Κονγουαίυ, ο οποίος ανέλαβε τις ιστορίες της σειράς τον Αύγουστο του 1992. Πολύ σύντομα, σε συνεργασία με σχεδιαστές όπως ο Τζιν Γκόλαν, ο Ρομίτα πατήρ και ο Ρος Άντρου, έβαλε σε καινούργια τροχιά τις περιπέτειες του υπερήρωα. Κομβική θεωρείται η επιλογή του Kονγουαίυ, τον Ιούνιο του 1973, στο τεύχος #121, να «αποσύρει» από τη δράση ένα από τα κομβικά πρόσωπα στον περίγυρο του Πήτερ Πάρκερ/Σπάιντερμαν: την αγαπημένη του Γκουέν Στέησυ. Σε μια σύγκρουση με τον καλύτερο φίλο του, Χάρρυ Όσμπορν, που έχει μεταμορφωθεί στo τέρας Green Goblin και είναι πια αδυσώπητος αντίπαλός του, ο υπερήρωας δεν καταφέρνει να σώσει την αγαπημένη του, που ο αντίπαλός του έχει σπρώξει στο κενό από τη Γέφυρα Τζορτζ Γουάσινγκτον της Νέας Υόρκης. Ο θάνατος εισβάλλει σε μια αφήγηση, οι αναγνώστες της οποίας είχαν τη σιγουριά ότι τουλάχιστον οι ήρωές τους είναι άτρωτοι – κι ακόμα μια φορά θα αλλάξουν όλα στα υπερηρωικά κόμικς. Χρειάστηκε, βεβαίως, να περάσουν κι άλλα χρόνια, και κυρίως η δεκαετία του 1980, για να αναθεωρηθούν, εκτός από μερικά δεδομένα της δράσης, και οι αισθητικές της. Σε αυτό συνέβαλαν κυρίως δύο πρόσωπα των κόμικς, που σήμερα οι συνάδελφοί τους τα αντιμετωπίζουν με δέος. Ο ένας ονομάζεται Φρανκ Μίλλερ (και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, νεαρός ακόμα και άγνωστος, έγραψε ιστορίες για τα περιοδικά με τις περιπέτειες του Σπάιντερμαν, μία εκ των οποίων, «The Bend sinister», περιέχει εν σπέρματι πολλά από τα χαρακτηριστικά των μεταγενέστερων ιστοριών του – το «πείραγμα» της τυπικής αλληλουχίας των καρέ μέσω των οποίων προχωρεί η αφήγηση των κόμικς, την αποδόμηση των δεδομένων ίσαμε τότε εικονογραφικών τρόπων και την εισαγωγή στοιχείων που είχε υιοθετήσει πολλά χρόνια νωρίτερα η λογοτεχνία του φανταστικού (ο Ρέυ Μπράντμπερυ, ας πούμε, ή ο Άλντους Χάξλεϋ), όπως η περιγραφή μελλοντικών δυστοπιών σε αυταρχικά, ολοκληρωτικά περιβάλλοντα, αλλά και τυπικά μοτίβα του γερμανικού εξπρεσιονισμού, τον μυστικισμό και τη μαγεία. Ο άλλος ήρθε στην Αμερική από τη Βρετανία και ονομάζεται Άλαν Μουρ. 4. Η είσοδος του φρανκ Μίλλερ στα υπερηρωικά κόμικς δεν πρέπει να ήταν δύσκολη. Ως free lancer, κατάφερε σχεδόν πιτσιρικάς να σχεδιάσει ιστορίες για σειρές της εταιρείας, ανάμεσα στις οποίες, όπως είδαμε, και Σπάιντερμαν. Κάποια στιγμή, βρέθηκε, τον Μάιο του 1979, σχεδιαστής στο περιοδικόDaredevil – στις περιπέτειες ενός τυφλού υπερήρωα με υπεραισθήσεις – ο οποίος, εκτός των άλλων, είναι και σπουδαίος δικηγόρος της Νέας Υόρκης. Εκεί πειραματίστηκε με τα πάντα, άλλαξε τα πάντα, καλλιέργησε τα αναγνωρίσιμα δεδομένα της προσωπικής του αφήγησης (αφαίρεση, εσωτερικοί μονόλογοι, αναφορές στο πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο…) απογειώνοντας τη σειρά – και ανοίγοντας δρόμους για τη δική του καριέρα. Η ιστορία που άλλαξε οριστικά τα υπερηρωικά κόμικς, ωστόσο, δεν ήταν με τον Σπάιντερμαν ούτε στη Marvel. Το 1986, ο Μίλλερ συνεργάστηκε με την ανταγωνιστική της Marvel, DC, για μια ιστορία τουBatman: The Dark Knight Returns, H επιστροφή του Σκοτεινού Ιππότη. Είναι η πρώτη φορά που ο κεντρικός ήρωας είναι φθαρμένος, κουρασμένος και κακοσυντηρημένος μεσήλικος, και επιπλέον πρόσωπο διαβλητό ως προς τη δράση που αναλαμβάνει: ποιος έδωσε σε αυτό το πρόσωπο το δικαίωμα να κρίνει και να επιβάλει το δίκιο;, φαίνεται να αναρωτιέται ο Μίλλερ. Και κάπως έτσι, μέσα σεελάχιστο διάστημα, τα κόμικς μευπερήρωες έγιναν κάτι πολύ συνθετότερο από αφηγήσεις περιπετειών ορισμένων τύπων με κολάνπου έχουν την απόλυτη αίσθησητου δικαίου. Ανάλογη ήταν η εισφορά στην ποπ κουλτούρα, στην κατεύθυνση της αποδόμησης των κλισέ, του Άλαν Μουρ. Έχοντας προϋπηρεσία στα βρετανικά κόμικς περιοδικά 2000AD και Warrior, κι έχοντας γράψει επικές αφηγήσεις (From Hell), πορνογραφία και υπερηρωικές ιστορίες, βρίσκεται στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όπου κυρίως εργάζεται για έναν τίτλο της DC που επίσης σήμερα θεωρείται κομβικός: το Swamp Thing, το Πράγμα του Βάλτου, είναι ένα αλλόκοτο πλάσμα που ζει την απόλυτη μοναξιά και την υπαρξιακή καταδίκη στα πιο αντιηρωικά περιβάλλοντα όλων των εποχών. Μπορεί αυτό το πλάσμα να αγαπηθεί; Ο Μουρ μπολιάζει με τα μοτίβα του ρομαντισμού μια αντιηρωική μορφή των κόμικς, συμβάλλοντας κι αυτός με τον τρόπο του στην κατάλυση του πομπώδους που θεωρούνταν σύμφυτο με τα υπερηρωικά κόμικς. Κάπως έτσι, συνέχισε και αργότερα, όταν ανέλαβε πιο mainstream κόμικς, όπως ο Μπάτμαν, για να κάνει συμπαθή για μια τουλάχιστον φορά τον Τζόκερ, τον κύριο εχθρό του Μπάτμαν, στο Φονικό αστείο (το τέρας είναι μέσα στην ψυχή του Τζόκερ – αλλά μήπως διεκδικεί χώρο και στη δική μας ψυχή, που ταυτιζόμαστε σε μεγάλο βαθμό με τις επιλογές του;) Και δεν σταμάτησε εκεί. Συνέχισε με τη δημιουργία ενός ολόκληρου, αποκλειστικά δικού του τημ υπερηρώων, των Watcmen, που επίσης αποδιάρθρωσαν τα κλισέ τα οποία καλλιεργούσε το είδος, επί χρόνια. Και ο Σπάιντερμαν; Το διάστημα που οι σημαντικοί αυτοί καλλιτέχνες άλλαζαν τα κόμικς, τις τύχες του δημοφιλούς Ανθρώπου-Αράχνη ανέλαβε ένας άλλος δαιμόνιος σεναριογράφος και εικονογράφος, ο Τοντ Μακφάρλαν. ο οποίος, από το 1988 και ώς το 1991, μεταμόρφωσε τον υπερήρωα. Με πάνελ πιο απλά και ευανάγνωστα, με σχεδιαστικό ρετούς στον ήρωα και στη σύζυγό του Μαίρη-Τζέην (ο Πήτερ, βλέπετε, ξεπέρασε τον πόνο του για την Γκουέν Στέησυ και στην πορεία ξανασυνάντησε μια άλλη παιδική του φίλη, με την οποία ταίριαξαν), η οποία άλλαξε χτένισμα, απέκτησε πιο θελκτικές αναλογίες και κέρδισε ρόλο σε μια διάσημη σαπουνόπερα, και με την επινόηση νέων, επίσης πολυσύνθετων αντιπάλων (όπως ο Venom), ο Σπάιντερ ξανάρχισε να αντανακλά την εποχή του: ποτέ πομπώδης αλλά πρόσωπο κύρους, ποτέ σοβαροφανής αλλά πάντα σοβαρός, ποτέ ηθικολόγος αλλά πάντα στην περιοχή του «καλού», έστω κι αν πολλοί το αμφισβητούν… Και κάποια στιγμή, θα απελευθερώσει κάτι που ούτε οι ρεαλιστές των δεκαετιών του 1960 και του 1970 ούτε οι αναμορφωτές των υπερηρωικών περιπετειών είχαν σκεφτεί: την εισαγωγή στις περιπέτειες του Σπάιντερμαν (ιδιαίτερα σε έναν νέο, δικό του τίτλο, που συμφώνησε λόγω της επιτυχίας του να εκδίδει) του μυστικισμού και της μαγείας. Η ουσία είναι ότι ο Μακφάρλαν (και για σύντομο χρονικό διάστημα ο διάδοχός του στις ιστορίες Σπάιντερμαν, Έρικ Λάρσεν), ήταν ο τελευταίος σπουδαίος, ώς σήμερα, καλλιτέχνης του Σπάιντερμαν. Πρωτεργάτης μιας ανταρσίας των καλλιτεχνών της Marvel, που αποχώρησαν, συνέβαλε στη δημιουργία μιας νέας, ανεξάρτητης εκδοτικής εταιρείας κόμικς, της Ιmage, η οποία, παρά την επιτυχία τίτλων όπως ο Spawn του ίδιου του Μακφάρλαν, δεν κατάφερε να αλλάξει τα πράγματα. Κι ύστερα, μπήκαν πολύ στην αισθητική των κόμικς τα κομπιούτερ, και την ντίτζιταλ περίοδο οι υπερήρωες άρχισαν όντως να μην αισθάνονται καλά. Στο χαρτί έμοιαζε να έχουν ειπωθεί όλα – πώς να ξεπεράσεις καλλιτεχνικές προτάσεις όπως του Μίλλερ ή του Μουρ; Αλλά η περίοδος είχε ωριμάσει για μια καινούργια καριέρα των υπερηρώων στο πανί. Ο Σπάιντερμαν, με τα δικά του χαρακτηριστικά, φαινομενικά φωτεινότερος χαρακτήρας από τον Μπάτμαν1, ήδη κάνει την τέταρτη εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη… Είναι όμως τόσο φωτογενής, όσο εκ πρώτης όψεως τον παρουσιάζει ο φακός; 5. Σε μια σκηνή του καινούργιου κινηματογραφικού Σπάιντερμαν, από τον Σαμ Ράιμι, ο καθηγητής Κόννορς, ο οποίος εξαιτίας μιας θεραπείας που εφαρμόζει στον εαυτό του μεταμορφώνεται σε γιγαντιαία φονική σαύρα, περιπλανιέται στους υπονόμους της Νέας Υόρκης – εκεί όπου, σε λίγο, θα δώσει μια αδυσώπητη μάχη εναντίον του διώκτη του, του Ανθρώπου Αράχνη. Περπατά σκυφτός και η σκιά του μεγεθύνεται απειλητικά στον τοίχο του υπονόμου. Η σκηνή κρατά ελάχιστα, ο μυημένος θεατής ωστόσο δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι η σκιά του τέρατος στο οποίο έχει μεταμορφωθεί ο (όπως αποδεικνύεται) τρελός επιστήμων μοιάζει πάρα πολύ με τις σκιές σε ταινίες όπως Το εργαστήρι του δόκτορα Καλιγκάρι, ο Νοσφεράτου, οι εξπρεσιονιστικές ταινίες του Φριτς Λανγκ. Η σκηνή κρατά ελάχιστα, αλλά είναι φως φανάρι ότι ο Ράιμι ψάχνει να βρει τρόπους για να δηλώσει ότι ο δαίμονας είναι εδώ, πανταχού παρών, έτοιμος να στοιχειώσει την καθημερινότητα των ανθρώπων, να συμβολίσει τη γιγάντωση των φόβων τους για μια νέα εποχή αβεβαιότητας που μοιάζει να πέφτει πάνω από τον κόσμο. Ο κόσμος, μοιάζει να δηλώνει ο αμερικανός σκηνοθέτης, είναι εδώ μπροστά μας, στέλνει τα σήματά του – και όσο επιτρέπει η αισθητική των μπλοκμπάστερ, εμείς πρέπει να τον αποδώσουμε έτσι όπως είναι: εφιαλτικό πίσω από τη φωτεινή επιφάνειά του, σκοτεινό, μεγεθυμένο όπως η σκιά του τέρατος που ψάχνει στα υπόγεια τον εχθρό του, ο οποίος θέλει να του στερήσει το όνειρο για κυριαρχία. Ο εξπρεσιονισμός επιστρέφει – και τα τέρατα των κόμικς που μεταπήδησαν στον κινηματογράφο, φως φανάρι, κάτι θέλουν να μας πουν. Να είναι κάτι αντίστοιχο όσων ήθελε να πει ο Νίτσε (μέσω του Τάδε έφη Ζαρατούστρα) στους σύγχρονους των πρωτεργατών της «δαιμονικής οθόνης» του γερμανικού εξπρεσιονισμού; «Τι με νοιάζει για τη σκιά μου! Άσ’ τη να με κυνηγάει. Μπορώ να τρέξω και να της ξεφύγω…» Όταν όμως κοίταξα στον καθρέφτη έβγαλα μια κραυγή και η καρδιά μου ταράχτηκε・ αυτό που έβλεπα στον καθρέφτη δεν ήταν ο εαυτός μου αλλά το μορφάζον πρόσωπο του διαβόλου… Σημείωση: Στις 20 Ιουλίου 2012, στην πρεμιέρα της νέας κινηματογραφικής ταινίας με ήρωα τον Μπάτμαν, ένας νεαρός μπήκε σε κινηματογράφο του Ντένβερ, στο Κολοράντο της Αμερικής, και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως. Πέθαναν ακαριαία δέκα, πολλοί περισσότεροι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, αρκετοί ανάμεσά τους πολύ σοβαρά, κάποιοι δεν επέζησαν, αρκετοί έπαθαν νευρικό κλωνισμό. Ο νεαρός ιδιόρρυθμος δολοφόνος, σαν άλλος Τζόκερ, είχε επιπλέον παγιδεύσει με εκρηκτικά το σπίτι του. Ήταν τόση η ευρηματικότητά του στην κατασκευή παγίδων, που οι αστυνομικές αρχές σπατάλησαν μέρες για να τις εξουδετερώσουν και να εισβάλουν στο χώρο, αναζητώντας πειστήρια για την ταυτότητα του νεαρού δολοφόνου. Με αφορμή την κυκλοφορία και της ταινίας αυτής στην Ελλάδα, την κυκλοφορία του σπουδαίου γκράφικ νόβελ Arkham Asylum των Γκραντ Μόρρισον και Ντέηβ ΜακΚην στα ελληνικά και το γεγονός που προανέφερα, θα μου επιτρέψετε, ελπίζω, ένα δεύτερο κείμενο, για τον Μπάτμαν τη φορά αυτή, όταν τα καταφέρω. Πηγή
  24. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 02-11-2018 Υλικό Συλλογής: Spider-Man/Black Cat - The Evil that Men Do 01-06 (August 2002/March 2006) Ο Spidey συνεργάζεται με την μαύρη γάτα, σε μια υπόθεση που μας βάζει μέσα στον κόσμο των ναρκωτικών. Ένα από τα λίγα κόμικ που έχει γράψει ο γνωστός σκηνοθέτης Κέβιν Σμιθ, σε ένα τίτλο που βγήκε σε μια περίοδο που η προσέλκυση αστέρων του Χόλιγουντ για την δημιουργία ιστοριών ήταν ακόμα καινοτομία. Είναι επίσης ένα κόμικ που «στιγματίστηκε» από καθυστερήσεις μιας και ουσιαστικά ο σκηνοθέτης το είχε παρατήσει για τέσσερα χρόνια, πριν αποφασίσει να το ολοκληρώσει στις αρχές του 2006. Η καθυστέρηση το ωφέλησε όμως μιας και η στροφή που παίρνει η σειρά ήταν πιο ενήλικη και σαφώς πιο πλούσια, μιας και καταπιάστηκε και με το θέμα της κακοποίησης σε πολλαπλά μέτωπα και το πως αυτό σχετίζεται με τον κόσμο των ναρκωτικών. Πιστεύω πως ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει και μόνος του την διαφορά στο ύφος που έχουν τα πρώτα 3 τεύχη σε σχέση με τα μεταγενέστερα 3 που ολοκλήρωσαν την μίνι σειρά. Σταθερή αξία πάντως είναι το σχέδιο δια χειρός του ζεύγους Dodson. Παραμένει μια από τις δημοφιλείς μίνι σειρές του Σπάιντι.
×
×
  • Create New...