Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Silvia Ziche'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Ένας ανώνυμος και μασκοφόρος αντιήρωας Γιάννης Κουκουλάς Είκοσι Ιταλοί δημιουργοί κόμικς τιμούν τον Diabolik, τον θρυλικό Αρχοντα του εγκλήματος και της μεταμφίεσης, που συμπληρώνει 60 χρόνια ζωής. Ήταν άσος των μεταμφιέσεων και μπορούσε να ξεγελάσει τους πάντες με τις μάσκες και τα υπέροχα σχεδιασμένα κοστούμια του. Ήταν όμως και άριστος γνώστης των πολεμικών τεχνών, ειδήμων στα όπλα και τη χρήση τους, ικανότατος κατασκευαστής εκρηκτικών και παρασκευαστής χημικών μιγμάτων για κάθε περίσταση. Ήταν επίσης καλλιεργημένος και μορφωμένος αλλά και πολύ εκλεκτικός στα γούστα του. Οδηγούσε πάντα μια μαύρη Τζάγκουαρ και διάλεγε (να κλέβει) τα καλύτερα. Από το 1962 μέχρι σήμερα κανείς δεν έμαθε το πραγματικό του όνομα. Όλοι όμως ήξεραν και έτρεμαν τον Diabolik. Ο μαυροφορεμένος Άρχοντας του εγκλήματος με τις αριστοκρατικές συνήθειες έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα ιταλικά κόμικς το 1962. Τον χαρακτήρα του αλλά και το format των βιβλίων που θα τον φιλοξενούσαν επινόησαν δύο αδελφές από το Μιλάνο, η Angela και η Luciana Giussani. Όπως έλεγαν οι ίδιες, εμπνεύστηκαν τον Diabolik αλλά και το στιλ των ιστοριών του όταν βρήκαν παρατημένο στον σταθμό του τρένου ένα βιβλίο τσέπης με περιπετειώδεις ιστορίες. Η σκέψη ήταν απλή: ένας χαρακτήρας ο οποίος θα πρωταγωνιστεί σε περιπέτειες που διαρκούν όσο ένα σύντομο ταξίδι με τρένο και μάλιστα σε ιστορίες με αστυνομική δράση, που εκείνη την εποχή ήταν ένα ιδιαιτέρως δημοφιλές λογοτεχνικό είδος. Οι αδελφές Giussani ήταν αυτές που εισήγαγαν ή, τουλάχιστον, διέδωσαν τη μορφή των «fumetti neri», των αυτοτελών, σκοτεινών ιταλικών κόμικς με έναν σταθερό χαρακτήρα που κυκλοφορούσαν σε μικρό μέγεθος και κάθε σελίδα τους αποτελούνταν από δύο καρέ. Στον Diabolik, πιθανώς, οφείλει την ύπαρξή του ένα ολόκληρο είδος κόμικς που στην Ιταλία έκαναν θραύση από τη δεκαετία του 1960 και μετά. Όπως γράφει και ο Milo Manara στον πρόλογό του για το «Diabolik - Με το βλέμμα των άλλων» (εκδόσεις Jemma Press, μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης, 192 σελίδες): «Αν δεν είχε υπάρξει το Diabolik, πιθανόν δεν θα υπήρχαν όλα αυτά τα φουμέτι μικρού σχήματος, με δύο καρέ σε κάθε σελίδα που, όπως και αν το δείτε, τους αξίζουν τα εύσημα για το ότι αποτελούσαν για τους αναγνώστες το μεταφορικό μέσο από τα παιδικά κόμικς σ’ εκείνα για ενηλίκους. […] Επιπλέον, η ανάγνωση του Diabolik πέρα από κάθε αμφιβολία συντέλεσε στη μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας, στην κοινωνική και πολιτική ματιά που είναι γνωστή σαν το “εξήντα οκτώ”. Δεν μπορώ να ξέρω σε τι ποσοστό, όμως δίχως άλλο το έκανε, αν μη τι άλλο και μόνο εξαιτίας του θάρρους που είχαν οι αδερφές Giussani να προτείνουν έναν εγκληματία για τον ρόλο ενός ήρωα σαγηνευτικού και ατρόμητου: κάτι πρωτόγνωρο!». Τον Diabolik σχεδίασαν πολλοί σπουδαίοι Ιταλοί δημιουργοί, ανάμεσά τους οι Sergio Zaniboni, Giorgio Montorio, Brenno Fiumali κ.ά. που διατήρησαν τα βασικά χαρακτηριστικά απαράλλαχτα: έντονη δράση με πρωταγωνιστή τον Diabolik και τη συνεργάτιδα, σύντροφο και ερωμένη του, Eva Kant, απίστευτες επινοήσεις και ευρηματικότητα από έναν γοητευτικό και τετραπέρατο ληστή που σκοτώνει σπάνια τους εχθρούς του και μόνο όταν κινδυνεύει η ζωή του, παθιασμένοι ντετέκτιβ και αστυνομικοί που διαρκώς αποτυγχάνουν γιατί ο Diabolik είναι πολύ εξυπνότερος από αυτούς. Οι περιπέτειες του Diabolik έχουν πουλήσει πολλά εκατομμύρια αντίτυπα στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, έχουν μεταφερθεί σε κινούμενα σχέδια, σε κινηματογραφική ταινία, σε ραδιοφωνική σειρά. Και σίγουρα έχουν επηρεάσει πολλούς από τους σύγχρονους Ιταλούς δημιουργούς κόμικς. Πολλοί από αυτούς, μεγάλα ονόματα των σύγχρονων ευρωπαϊκών κόμικς (Vittorio Giardino, Sergio Toppi, Giuseppe Palumbo, Silvia Ziche, Lorenzo Mattotti, Giorgio Cavazzano, Roberto Baldazzini κ.ά.), αποτίνοντας φόρο τιμής στον μασκοφόρο αντιήρωα και αποδίδοντας τα εύσημα στις δημιουργούς του, συμμετέχουν στην έκδοση «Diabolik - Με το βλέμμα των άλλων» με δικές τους ιστορίες για τον «βασιλιά του τρόμου». Σε μια έξοχη έκδοση που συνοδεύεται από τα λόγια και τις απόψεις πολλών από αυτούς τους δημιουργούς για τον μασκοφόρο, διαφορετικό εγκληματία και «δάσκαλό» τους στη σπουδαία διαδρομή των ιταλικών κόμικς από το 1960 μέχρι σήμερα. Πηγή
  2. Τίτλος πρωτότυπου: Diabolik fuori dagli Schemi, εκδόσεις Astorina, 2018 Να λοιπόν, που μετά από σχεδόν 40 χρόνια από την τελευταία του εκδοτική εμφάνιση στα μέρη μας, ο διάσημος μασκοφόρος εγκληματίας Διαβολίκ επιστρέφει. Όχι όμως, σε ένα δικό του κόμικ, αλλά σε μια ανθολογία φόρο τιμής στον ήρωα, η οποία κυκλοφόρησε στην Ιταλία με αφορμή τη συμπλήρωση 55 χρόνων από την πρώτη εμφάνιση του (αντι)ήρωα και αποτελεί επαυξημένη έκδοση μιας παρόμοιας ανθολογίας, η οποία είχε κυκλοφορήσει το 2002. Για το Διαβολίκ και τη σημασία του για τα ιταλικά, κυρίως, κόμικς μπορείτε να διαβάσετε στην ανάρτηση, το σύνδεσμο της οποίας παραθέτω στην πρώτη παράγραφο. Υποθέτω, ότι στους περισσότερους Έλληνες αναγνώστες κάτω των 40 το όνομα "Διαβολίκ" δεν λέει και πολλά, ίσως και τίποτα, αλλά στην Ιταλία είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό κόμικ, κυρίως επειδή ήταν το πρώτο, που λάνσαρε με επιτυχία, τόσο το μικρό μέγεθος με τα δύο καρέ ανά σελίδα, όσο και έναν ήρωα, που αψηφά το νόμο και την ηθική. Η επιρροή του κόμικ στους Ιταλούς κομίστες είναι πολύ μεγάλη και αυτό φαίνεται και από τις συμμετοχές σε αυτόν τον τόμο, όπου συνεργάζονται κάποιοι από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των κόμικς στην Ιταλία, πολλοί από αυτούς είναι γνωστοί και στην Ελλάδα. Sergio Toppi Όλα αυτά είναι μεν ωραία, αλλά αμφιβάλλω, εάν και κατά πόσον ενδιαφέρουν τους σύγχρονους Έλληνες αναγνώστες και κυρίως εκείνους, που δεν έχουν διαβάσει ποτέ το κόμικ. Άρα, ένα πρώτο ερώτημα είναι "τι χρειάζεται να ξέρει ένας νέος στον κόσμο του Διαβολίκ" αναγνώστης. Η απάντηση είναι "σχεδόν τίποτα", παρά μόνο τα βασικά (κλέφτης κυρίως διαμαντιών με ταλέντο στις μεταμφιέσεις, με σύντροφο την Εύα Καντ, τον οποίον κυνηγά διαρκώς ο επιθεωρητής Γκίνκο). Ακόμη κι αυτά, όμως, εξηγούνται στην πρώτη ιστορία της ανθολογίας, συνεπώς οι νέοι αναγνώστες μπορούν να προχωρήσουν άφοβα. Claudio Villa Από εκεί και μετά, μια ανθολογία έχει καλές και λιγότερο καλές στιγμές και το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Κάποιες ιστορίες μου άρεσαν, κάποιες άλλες όχι. Κάποιοι από τους δημιουργούς αποτίουν πραγματικό φόρο τιμής στο Διαβολίκ, άλλοι (όπως η Ziche) τον αποδομούν, ενώ άλλοι (όπως ο Toppi) τον εντάσσουν στο δικό τους καλλιτεχνικό κόσμο, ενώ άλλιοι προσπαθούν να ενταχθούν εκείνοι στο σύμπαν του κόμικ, τόσο σχεδιαστικά, όσο και σεναριακά. Άλλοι τον προσεγγίζουν χιουμοριστικά (όπως ο Cavazzano), άλλοι βίαια (όπως ο Mastantuono). Το σχέδιο ορισμένων είναι εντελώς απομακρυσμένο από το σύμπαν του Διαβολίκ (με πιο προφανή περίπτωση εκείνη του Mattotti, αλλά και του Toppi και του Cavazzano και της Ziche), κάποιοι άλλοι προσπαθούν να βάλουν ένα λιθαράκι στο μύθο του (όπως στην ιστορία "Ας Κερδίσει ο Καλύτερος"), κάποια σενάρια είναι ευφάνταστα (μου άρεσαν ιδιαίτερα τα "Ληστεία στο Νάρνι" και το "Η Μάσκα και το Πρόσωπο"), άλλα όχι. Giancarlo Allessandrini Σε γενικές γραμμές, μου άρεσε η συλλογή, αν και δεν ξέρω πόσο θα την πρότεινα σε κάποιον. Έχει ενδιαφέρον και σίγουρα υπάρχουν πολλοί δημιουργοί, οι οποίοι έχουν κάτι να πουν, έστω και στις λίγες σελίδες, που διαρκούν οι ιστορίες. Από την άλλη, φοβάμαι, ότι οι περισσότερες ιστορίες θα φανούν αδιάφορες σε πολλούς, κυρίως λόγω της πρώτης ύλης. Πιστεύω, πάντως, ότι αξίζει τον κόπο μια ανάγνωση. Η έκδοση της Jemma Press είναι παρά πολύ ωραία και η μετάφραση και επιμέλεια του Γαβριήλ Τομπαλίδη εξαιρετική. Ειδικά για την επιμέλεια, θα το καταλάβετε καλύτερα στα βιογραφικά των πολλών συντελεστών. Το εξώφυλλο του τόμου το έχει σχεδιάσει ο Milo Manara, ο οποίος έχει γράψει και τον πρόλογο (ο ίδιος δεν συμμετέχει με κάποια ιστορία). Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Οι ιταλομαθείς μπορούν να δουν δείγματα του κόμικ και να διαβάσουν τον επίλογο του τόμου και τα βιογραφικά των συντελεστών εδώ.
  3. Θα ήταν ποτέ δυνατόν να κάνει σήριαλ η Λιμνούπολη και το Μίκυ Σίτι να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια; Όχι βέβαια. Καιρός λοιπόν, να μιλήσουμε για το Μεγάλο Σήριαλ Φθόνος & Απληστία. Πρόκειται φυσικά για μια ακόμη δουλειά της Silvia Ziche που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο Topolino το 1997 και ακολούθως στο δικό μας Μίκυ Μάους έναν χρόνο αργότερα. Ο ιταλικός τίτλος είναι Topokolossal. Όπως καταλαβαίνετε, σε αυτό το σήριαλ πρωταγωνιστούν οι ήρωες του σύμπαντος του Μίκυ Σίτι (όπως αντίστοιχα πρωταγωνιστούσαν οι Λιμνουπολαίοι στο Παπιομυστήριο). Πώς όμως βρέθηκαν οι φίλοι μας σε μια τέτοια τηλεοπτική εκπομπή; Όλα ξεκίνησαν όταν ο βαθύπλουτος και φιλάνθρωπος Ντον Ντόλλαρ αποφάσισε στα γεράματά του να αφήσει παρακαταθήκη ένα τηλεοπτικό σήριαλ με απαραίτητη προϋπόθεση το καστ του σήριαλ αυτού να αποτελείται από τον Μίκυ και την παρέα του. Είναι όμως έτσι ακριβώς τα πράγματα ή μήπως κάτι πιο σκοτεινό κρύβεται από πίσω; Αυτό θα το μάθετε μόνο αν το διαβάσετε. Τώρα, όσον αφορά την «πλοκή» του Φθόνος & Απληστία μιλάμε για ένα sci-fi epic με budget ένα σκασμό λεφτά (αλλά και τον Ήτα Βήτα να εμφανίζει/δωρίζει διάφορα σκηνικά από την...τσέπη του). Κεντρικός ήρωας ο Μίκυ Ράνερ (Mickey Skyrunner στην ιταλική έκδοση, σαφές mash-up των Luke Skywalker και Blade Runner), ο οποίος προσπαθεί (;) να προστατεύσει τη Γη από τον κακό Πητ Γκαλάκτους (Μαύρος Πητ με εμφάνιση που θυμίζει Darth Vader) και τα τσιράκια του, οι οποίοι σε κάποια φάση απαγάγουν τη Στέλλα, φωνή της παγκόσμιας συνείδησης (Μίνι Μάους στον συγκεκριμένο ρόλο). Προφανώς όλα όσα είπα παραπάνω είναι μία πολύ απλή σκιαγράφηση της ιστορίας, μιας και στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκα. Κάτι που γουστάρω τρελά σ'αυτή την ιστορία είναι το «τσαλάκωμα» του Μίκυ, το οποίο βγάζει και πολύ γέλιο. Η Silvia Ziche χρησιμοποιεί και σε αυτή την περίπτωση το γνωστό χιούμορ της (το οποίο περιέχει άφθονες "meta" πινελιές), παρωδώντας τις παραγωγές επιστημονικής φαντασίας, αλλά πάει και ένα βήμα ακόμα παραπέρα τη σχέση τηλεθεατών και έργου και συνθέτει ένα ακόμα αριστούργημα (αν και όχι τόσο καλό όσο το Παπιομυστήριο, κατά την ταπεινή μου άποψη).
  4. Καθίστε αναπαυτικά στους καναπέδες σας, γιατί πρέπει να σας μιλήσω για την καλύτερη telenovela όλων των εποχών! Δε μας έρχεται μήτε από Μεξικό ή Αργεντινή μήτε από Βραζιλία, αλλά από την αγαπημένη Λιμνούπολη και μάλιστα με Ιταλίδα παραγωγό. Όπως ήταν αναμενόμενο, μεταγλωττίστηκε και στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Τερζόπουλου. Όλα ξεκίνησαν το 1996, όταν η Silvia Ziche πρότεινε στον τότε διευθυντή του περιοδικού Topolino, Paolo Cavaglione, τη δημιουργία μιας μεγάλης ιστορίας σε συνέχειες (λόγω τεχνικών θεμάτων έπρεπε να εκδίδουν μικρές ιστορίες). Το Παπιομυστήριο, λοιπόν ή όπως λέγεται στα Ιταλικά "Il papero del mistero - Papernovela in uno sproposito di puntate" έκανε τότε την εμφάνισή του και διήρκησε 24 επεισόδια. Ένα χρόνο αργότερα (αν δεν κάνω λάθος) δημοσιεύθηκε και στο ελληνικό Μίκυ Μάους σε συνέχειες και το 2004 κυκλοφόρησε σε ένα τομάκι ολόκληρο το έργο ως το πρώτο από τη σειρά Μεγάλα Σήριαλ. Βασική έμπνευση ήταν φυσικά οι λατινοαμερικανικές σαπουνόπερες που είχαν κατακλύσει τους τηλεοπτικούς μας δέκτες στα 90s (και στην Ιταλία απ'ό,τι φαίνεται). Στα της ιστορίας τώρα. Ο Σκρουτζ παρατηρεί ότι το κανάλι του είναι στον πάτο της τηλεθέασης και όταν παίρνει πρέφα την επιτυχία της σαπουνόπερας «Ατίθασα Πιάτα» αποφασίζει να γυρίσει κι αυτός μία τέτοια. Όμως, γνωστός για το πόσο...ανοιχτοχέρης είναι, καλεί συγγενείς και φίλους να παίξουν, μιας και με αυτόν το τρόπο θα βγάλει πάλι απ'τη μύγα ξύγκι. Επίσης, οι «ηθοποιοί» καλούνται να αυτοσχεδιάσουν, αφού δεν υπάρχει σενάριο και η μετάδοση της σειράς γίνεται live. Όσον αφορά την «πλοκή» της σαπουνόπερας, έχουμε τον πάμπλουτο Δον Σκρούτζιο Ντε Λος Δουβλόνες, ο οποίος ζει με τη μεγάλη οικογένειά του σε μια βίλλα. Όμως, το μόνο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους οι συγγενείς του είναι το πώς θα καταφέρουν να γίνουν οι βασικοί κληρονόμοι του θείου τους και έτσι βρίσκονται συνεχώς σε έναν αγώνα δρόμου για το ποιος θα του είναι πιο αρεστός. Απηυδισμένος, λοιπόν, ο Δον Σκρούτζιο αποφασίζει να τους θέσει ένα γρίφο, δίνοντάς τους επτά αντικείμενα, ένα κουμπί, ένα κουβάρι σπάγκο, ένα καθρεφτάκι, ένα φαγωμένο μολύβι, μια δεκάρα, μια πλάκα σαπούνι και μια πινέζα και λέγοντάς τους ότι όποιος τον αγαπάει πραγματικά θα ξέρει τι να κάνει με αυτά. Πριν προλάβει, όμως να τους πει ποια θα είναι η ανταμοιβή αυτού που θα λύσει τον γρίφο χάνει τη φωνή του από μία κρίση οξείας και χρόνιας λαρυγγίτιδας. Καθώς, όμως, το μυστήριο περιπλέκεται και λόγω της φύσης των γυρισμάτων, η πραγματική ζωή μπλέκεται με αυτή του σήριαλ και ο κόσμος αρχίζει να πιστεύει πως οποιοσδήποτε καταφέρει να λύσει τον γρίφο των επτά αντικειμένων θα γίνει στην πραγματικότητα κληρονόμος του Σκρουτζ ΜακΝτακ (ε, βοήθησε και λίγο το γεγονός ότι ο τσιγκούνης άδραξε την ευκαιρία να βγάλει κι άλλο χρήμα πουλώντας πακέτα με τα επτά αντικείμενα). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση πανζουρλισμού και την ξαφνική εμφάνιση στο πλατό όλο και περισσότερων χαρακτήρων, κυρίως των εχθρών του Σκρουτζ. Να μη σας τα πολυλογώ και καταλήξω να σας πω όλη την ιστορία, το Παπιομυστήριο είναι ένα ιδιοφυές έργο που ξεκινάει μεν από τη σάτιρα στις σαπουνόπερες για να καταπιαστεί και να καυτηριάσει τελικά ένα σωρό ζητήματα είτε άμεσα σχετικά με την τηλεόραση (όπως βλέπουμε από την αλληλεπίδραση του τηλεθεάμονος κοινού στην όλη ιστορία) είτε σε ένα γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο σε τόσο προχωρημένο επίπεδο που δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις ώρες ώρες (αυτά τα λέω για να προλάβω αυτούς που θα πεταχτούν να πουν «έλεος με τα μικυμάου»). Επίσης, μην ξεχνάμε ότι έβαλε για τα καλά στον κομιξικό χάρτη τη Συλβιάρα την Τζίκε, που μας χάρισε κι άλλες υπέρτατες ιστορίες αργότερα. Και τα λέω αυτά εγώ που είμαι της ορθόδοξης πίστης Καρλ Μπαρκς/Ντον Ρόσα, από εκεί να καταλάβετε.
×
×
  • Create New...