Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Sergio Bonelli'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. Η επόμενη μετά το "Ροντέο" εμφάνιση του Τεξ Γουίλερ στην Ελλάδα ήρθε 17 ολόκληρα χρόνια μετά την αναστολή έκδοσης του προαναφερθέντος περιοδικού. Και η αλήθεια είναι, ότι ήταν ένα ευχάριστο, πάρα πολύ ευχάριστο σοκ για τους αναγνώστες: όχι μόνο ήταν ένας χορταστικός τόμος 240 σελίδων, αλλά έφερε και τη σχεδιστική υπογραφή ενός θρύλουν των κόμικς, του Joe Kubert, που στην Ελλάδα είχε γίνει γνωστός κυρίως από τον "Ταρζάν" του Δραγούνη. Το σενάριο υπογράφει ο Claudio Nizzi, που υπήρξε τακτικός σεναριογράφος του "Τεξ", αλλά και πολλών άλλων ιταλικών κόμικς. Το σενάριο είναι τυπικό για σπαγγέτι γουέστερν και αφηγείται μαι ιστορία εκδίκησης, ξεκαθαρίσματος λογαριασμών και δικαίωσης με κάποιες αναπόφευκτες (δυστυχώς) σεναριακές ευκολίες, που δεν καταδικάζουν το κόμικ, αλλά σίγουρα δεν του επιτρέπουν να κάνει το βήμα παραπάνω και να απογειωθεί. Αν και η ιστορία δεν είναι ακριβώς αξιομνημόνευτη, οι φίλοι των γουέστερν θα ικανοποιηθούν απόλυτα, αφού το κόμικ βαδίζει σε ασφαλή και δοκιμασμένα μονοπάτια. Φυσικά, το μεγάλο ατού του κόμικ είναι το σχέδιο του Κούμπερτ, που δεν έχει χάσει τίποτα από το δυναμισμό του και αναδεικνύεται υπέροχα μέσα στο ασπρόμαυρο. Δεν έχει νόημα να γράψω κάτι παραπάνω, ο άνθρωπος είναι ένας από τους κορυφαίους σχεδιαστές στην ιστορία των κόμικς: η γραμμή του και το στήσιμο των καρέ υπήρξαν επαναστατικά και έχουν επηρεάσει αμέτρητους άλλους σχεδιαστές. Το κόμικ κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 2001 ως Tex - Albo Speciale # 15 και στη συνέχεια από την SAF Comics το 2005 ως Tex - The Lonesome Rider. Ο εκδότης της SAF (Strip Art Features) Comics, Ervin Rustemagić, είναι Βόσνιος εκδότης και προσωπικός φίλος του Κούμπερτ, αφού πάνω στα δικά του φαξ ο τελευταίος έγραψε και σχεδίασε το κόμικ "Φαξ από το Σεράγεβο", που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά. Ήταν όμως και αυτός, που έπεισε τον Κούμπερτ να εμπλακεί σε αυτό το σχέδιο και ανέλαβε να το εκδώσει και στα αγγλικά. Το κόμικ κυκλοφόρησε και από την Dark Horse Comics σε μια έκδοση, που νομίζω, ότι έχει πλέον εξαντληθεί και κοστολογείται πολύ ακριβά. Η έκδοση της Jemma είναι, για μια ακόμη φορά, απλά υποδειγματική: εξαιρετική επιμέλεια και μετάφραση, ωραίο χαρτί, γερό δέσιμο, αλλά και πολλά επιπλέον στοιχεία, όπως εισαγωγή από τον Rustemagić, βιογραφικά και συνέντευξη του Κούμπερτ. Μπορείτε πλέον να το βρείτε στο σάιτ της εκδοτικής σε τόσο χαμηλή τιμή, που δεν δικαιολογείται να μην το αγοράσετε, εκτός εάν δεν σας αρέσουν καθόλου τα γουέστερν. Το σκανάρισμα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγινε από εμένα, οι εσωτερικές σελίδες είναι από το Ίντερνετ. Πληροφορίες για τον Τεξ στο θέμα του "Ροκ"
  2. Αυτή η παρουσίαση είναι για την πρώτη έκδοση του περιοδικού. Για την τελευταία του έκδοση, υπάρχει μια πάρα πολύ ωραία παρουσίαση από τον @Jonas, στην οποία και παραπέμπω προκειμένου να διαβάσετε για τον ήρωα/ Εγώ το μόνο που έχω να κάνω είναι να προσθέσω μια μικρή νότα ρετρολαγνείας Ο Ζαγκόρ, λοιπόν, ήταν το ένα από τα τρία μέλη της "Αγίας Τριάδας" των ιταλικών κόμικς, που γνώρισαν τεράστια επιτυχία στη χώρα μας. Τα άλλα δύο μέλη ήταν, φυσικά, ο Μπλεκ, που φιλοξενείται ακόμη και σήμερα στο δικό του περιοδικό και ο Λοχαγός Μαρκ, που ξεκίνησε στο περιοδικό "Όμπραξ" και στη συνέχεια μεγάλωσε τουλάχιστον μια γενιά αναγνωστών στην "Περιπέτεια". Υπήρξαν φυσικά και άλλοι ήρωες από την Ιταλία, όπως ο Όμπραξ, ο Κάπταιν Μίκι και ο Ρίνγκο, αλλά ήταν, έστω και λίγο, λιγότερο δημοφιλείς. Όλοι οι προαναφερθέντες ήρωες έχουν κάποια κοινά στοιχεία: δρουν όλοι στην Άγρια Δύση των ΗΠΑ, και έχουν όλοι κάποιους βοηθούς, συνήθως δύο (sidekicks, θα λέγαμε, αν μιλούσαμε για αμερικανικά κόμικς), οι οποίοι έχουν βασικό σκοπό να προκαλέσουν το γέλιο και να τονίσουν την ανδρεία και την εξυπνάδα του βασικού πρωταγωνιστή, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δεν διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη δράση και πολλές φορές μάλιστα σώζουν το βασικό πρωταγωνιστή. Απλά, έχουν σαφή ελαττώματα, έστω κι αν αυτό είναι μόνο η ηλικία τους, και στην πραγματικότητα, είναι εξαρτημένοι από τον ήρωα. Επίσης, είναι όλοι σαφώς και αναμφισβήτητα θετικοί ήρωες, χωρίς κάποιο ψεγάδι στο χαρακτήρα τους. Για αυτό το λόγο, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς ανάμεσα στο προεφηβικό και εφηβηικό κοινό της εποχής εκείνης, στο οποίο και πρωτίστως απευθυνόντουσαν. Ο Ζαγκόρ, όμως, ήταν μια μικρή απόκλιση από αυτή τη συνταγή, αν και είχε βασιστεί πάνω της. Ο ήρωας δρα σε μια υποθετική Αμερική, στο φανταστικό δάσος του Ντάρκγουντ και οι περιπέτειές του βγαίνουν πολλές φορές έξω από τα στενά όρια του γουέστερν και φλερτάρουν έντονα με άλλα είδη, όπως ο τρόμος και η ΕΦ. Βεβαίως, και ο Ζαγκόρ έχει έναν κωμικό σύντροφο, τον Τσίκο και βεβαίως είναι κι αυτός απολύτως θετικός ήρωας, τουλάχιστον στις πρώτες περιπέτειες, γιατί με τον καιρό και καθώς το κόμικ περνά σε μια άλλη εποχή, αποκτά κι αυτός μια λίγο σκοτεινή πλευρά, όπως και οι ίδιες οι ιστορίες, εξάλλου. Όπως μου είχε πει κάποτε ένας φίλος, ο Ζαγκόρ είναι το κόμικ, όπου το παιδικό γίνεται ενήλικο ή έστω καθαρά εφηβικό. Ο Ζαγκόρ είναι δημιουργία των Guido Nollita (ψευδώνυμο του εκδότη Sergio Bonelli) και του σχεδιαστή Gallieno Ferri (οι οποίοι δημιούργησαν και τον Mister No) και κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1961, όπου και εκδίδεται ακόμη, έχοντας φτάσει αυτή τη στιγμή (Δεκέμβριος του 2020) στο τεύχο 665, ένα νούμερο πριν τον τρισκατάρατο αριθμό. . Έχει κυκλοφορήσει με μεγάλη επιτυχία στην τέως Γιουγκλοσλαβία και στην Τουρκία, όπου μάλιστα έχουν γυριστεί και δύο - πειρατικές, εννοείται - ταινίες, με τίτλους Zagor kara korsan'in hazineleri και Zagor kara bela, αμφότερες γυρισμένες το 1971. Σε άλλες χώρες παρέμεινε άγνωστος, αλλά στις 10 αυτού του μήνα θα κυκλοφορήσει ένα crossover με την DC, όπου ο Ζαγκόρ θα συναντήσει το Flash! (Θα το δούμε άραγε στη χώρα μας;;;; ) Στην Ελλάδα, ο Ζαγκόρ κυκλοφόρησε αρχικά τα Χριστούγεννα του 1970, αρχικά κάθε Σάββατο και μετά κάθε Πέμπτη, ενώ παράλληλα έκανε εμφανίσεις και στο Μηναίο Μπλεκ. Αυτή η έκδοση κράτησε 260 τεύχη, έως τις 11/12/1975. Στη συνέχεια, ο Ζαγκόρ μετακόμισε στο περιοδικό "Τζάγκουαρ", το οποίο όμως, αποδείχθηκε πολύ πιο βραχύβιο. Μετά, ο ήρωας θα εμφανιστεί σε άλλα περιοδικά, αλλά αυτά, θα τα δούμε με τη σειρά. Πλέον, κυκλοφορεί κάθε τέσσερις μήνες σε υπέροχες εκδόσεις με πολύ πρόσφατες ιστορίες, αλλά αυτά θα τα διαβάσετε αναλυτικά στην παρουσίαση του @Jonas. Το περιοδικό του 1970 ήταν ασπρόμαυρο με το γνωστό άθλιο πορτοκαλί χρώμα, τυπικό εκείνης της εποχής ανά δισέλιδο. Είχε μικρό σχήμα και αρχικά λίγες σελίδες, 36, οι οποίες προοδευτικά αυξήθηκαν στις 52. Μέσα στα 260 τεύχη παρήλασαν πολλοί άλλοι ήρωες, που γράψανε ιστορία στα ελληνικά κόμικς, όπως ο Κάπταιν Μίκυ και ο Ρόι Ρέης. Σε ελάχιστες περιπτώσεις, οι φιλοξενούμενοι ήρωες, κυρίως ο Τάργκα και ο Κουνγκ-Φου εκτόπισαν τον Ζαγκόρ από το εξώφυλλο. Σε αντίθεση με τον Μπλεκ, που είχε διαρκώς δικό του περιοδικό με μικρές διακοπές τα τελευταία 50 χρόνια, τον Κάπταιν Μίκυ, που φολιξενούταν στο "Μικρό Ιππότη" και τον Λοχαγό Μαρκ και τον Όμπραξ, που απέκτησαν την "Περιπέτεια", ο Ζαγκόρ δεν απέκτησε δικό του περιοδικό από τον Ανεμοδουρά, παρά μόνο στα τελευταία χρόνια, ενώ και οι προσπάθειες αναβίωσής του από άλλες εκδοτικές δεν έφτασαν σε διψήφιο αριθμό τευχών. Κρίμα, γιατί κατά τη γνώμη μου, υπήρξε - και ακόμη είναι - ο πιο ενδιαφέρων ήρωας εκείνης της γενιάς των ιταλικών κόμικς. Δεν χρειάζεται να προσθέσω, ότι η σειρά είναι πάρα, πάρα, πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί. Ειδικά τα πρώτα τεύχη χτυπάνε πολύ υψηλές τιμές. Κάποια στιγμή, λίγο πριν το 2010, είχε πέσει μια μεγάλη παρτίδα τευχών στην αγορά, οι τιμές πήραν την κατιούσα, τουλάχιστον για αυτά τα νούμερα, αλλά κι αυτά πλέον έχουν σχεδόν εξαντληθεί και οι τιμές έχουν ξανά σκαρφαλώσει. Ψάχνω κι εγώ να συμπληρώσω τη σειρά, αλλά μάταια.... Αφιερώνω την παρούσα παρουσίαση στο φίλο @φλοκ και τον καλώ να μας πει σε ποια ιταλικά νούμερα αντιστοιχούν τα ελληνικά τεύχη και να μας κάνει έναν σύντομο σχολιασμό, αν φυσικά θέλει. Αφιερώνω την παρούσα παρουσίαση και στο φίλο @mycomics.gr, στην ιστοσελίδα του οποίου μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για όλες τις παλιές εκδόσεις του Ζαγκόρ και να δείτε και σχεδόν όλα τα εξώφυλλα (δείτε στις πηγές). Τέλος, αφιερώνω την παρούσα παρουσίαση και στο φίλο @Jonas, που επίσης έχει γράψει στο blekmagazine.blogspot.com για όλες τις περιόδους του Ζαγκόρ και έχει γράψει και τις ιστορίες, που περιέχουν όλα τα τεύχη όλων των εκδόσεων (δείτε στις πηγές). Το εξώφυλλο του #1 είναι προσφορά του φίλου @mycomics.gr, τον οποίον και ευχαριστώ. Τα υπόλοιπα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Όλες οι εικόνες προέρχονται από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia στα ελληνικά με αρκετά εκτεταμένο άρθρο wikipedia στα αγγλικά με σχετικά εκτεταμένο άρθρο mycomics.gr με όλα τα εξώφυλλα και παρουσιάσεις όλων των εκδόσεων του περιοδικού έως και τη δεκαετία του 1980 blekmagazine.blogspot.com επίσης με αφιέρωμα σε όλες τις εκδόσεις του περιοδικού έως και την προτελευταία, αυτή που προηγείται της παρουσίασής του comicstrades.wordpress.com με ένα μικρό αφιέρωμα στον ήρωα και στην έκδοση του Ανεμοδουρά. Η επίσημη ιστοσελίδα του Ζαγκόρ στα ιταλικά
  3. Η επανάσταση του Μίστερ Νο Γιάννης Κουκουλάς Οι ιστορίες του Μίστερ Νο ήταν πάντα αντισυμβατικές με πολλαπλά μηνύματα, κυρίως αντιπολεμικού περιεχομένου. Η τριλογία με τον υπότιτλο «Revolution», που μόλις ολοκληρώθηκε, μεταφέρει τον χαρακτήρα 25 χρόνια αργότερα από την «πρωτότυπη» αφήγηση και τον τοποθετεί στο Βιετνάμ, στην Καλιφόρνια, στον Αμαζόνιο Έχει χαρακτηριστεί από πολλούς το κλασικό παράδειγμα αντιήρωα. Κι αυτό γιατί οι ιστορίες του δεν είχαν happy end, ενώ ο ίδιος δεν αποτελούσε πρότυπο ομορφιάς και ανδρείας, δεν έβγαινε αλώβητος από τις περιπέτειές του στα πέρατα της Γης, δεν έκρυβε ποτέ τις ανασφάλειές του και τις απογοητεύσεις του. Ο Μίστερ Νο δημιουργήθηκε από τον Sergio Bonelli, σεναριογράφο, εκδότη και ιδρυτή του ομώνυμου ιταλικού εκδοτικού οίκου το 1975 και πρώτη φορά σχεδιάστηκε από τον θρυλικό Gallieno Ferri. Το πραγματικό όνομα του εξ ανάγκης Αμερικανού τυχοδιώκτη ήταν Τζέρι Ντρέικ, αλλά όλοι τον γνώριζαν ως Μίστερ Νο εξαιτίας της άρνησής του να υποταχτεί, της απείθειάς του στις αρχές και τους κανόνες της εξουσίας, ιδιαίτερα της στρατιωτικής. Πήρε μέρος στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος του αμερικανικού στρατού, αλλά αυτή η τραυματική εμπειρία τον στιγμάτισε για πάντα και κλόνισε ανεπανόρθωτα τον ψυχικό του κόσμο. Επέστρεψε στις ΗΠΑ μετά τη λήξη του πολέμου, αλλά δεν κατάφερε να βρει τη γαλήνη που απεγνωσμένα αναζητούσε και έγινε αναχωρητής. Δοκίμασε την τύχη του στην Μανάους, στα βάθη του Αμαζονίου, όπου και έγινε πιλότος επιβατικού αεροπλάνου σε τοπικά ταξίδια. Όσο όμως κι αν προσπαθούσε να ξεχάσει τον πόλεμο και τη σκληρότητα των ανθρώπων, πάντα κάτι συνέβαινε και τον προσγείωνε στην πραγματικότητα. Επί σχεδόν 45 χρόνια οι ιστορίες του Μίστερ Νο με βάση αυτή τη συνταγή είχαν μεγάλη επιτυχία και διαβάζονταν από εκατομμύρια αναγνώστες, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Δύο τολμηροί δημιουργοί όμως τόλμησαν να πειραματιστούν και να προτείνουν μια εναλλακτική εκδοχή της ζωής του διαφορετικού ήρωα. Ο σεναριογράφος Michele Masiero και ο σχεδιαστής Matteo Cremona φιλοτέχνησαν τον πρώτο τόμο της τριλογίας «Mister No Revolution» (στον δεύτερο τόμο τα σχέδια υπογράφει ο Alessio Avallone, ενώ στον τρίτο οι δύο προηγούμενοι και ο Emiliano Mammucari) μεταθέτοντας στον χρόνο και τον χώρο τα βασικά συστατικά της ιστορίας: ο δικός τους Μίστερ Νο έχει γεννηθεί 25 χρόνια αργότερα από το «πρωτότυπό» του, αντί για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι στρατιώτης στο Βιετνάμ, μετά τον πόλεμο μεταβαίνει στην Καλιφόρνια εν μέσω του θερμού πολιτικού κλίματος της εποχής και από κει καταλήγει στον Αμαζόνιο. Στην εξαιρετική ελληνική έκδοση (εκδ. Μικρός Ηρωας, μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης) που συνοδεύεται από επεξηγηματικά κείμενα γύρω από την ιστορία τού Μίστερ Νο και τις πολιτικοκοινωνικές συνθήκες εντός των οποίων εξελίσσονται οι περιπέτειές του, ο Michele Masiero επισημαίνει: «Στους Bonelli/Nolitta (σ.σ. το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Bonelli) δεν άρεσαν οι νικητές, εκείνοι οι μονοδιάστατοι χαρακτήρες που ποτέ δεν άφηναν να τους αγγίξουν οι αμφιβολίες, εκείνοι που έδιναν απλές απαντήσεις σε περίπλοκες ερωτήσεις, εκείνοι με τα σαφή όρια (το άσπρο από τη μια πλευρά, το μαύρο από την άλλη), που δεν έβλεπαν τις αποχρώσεις του γκρι και πολύ περισσότερο τα χρώματα.» »Ο Μίστερ Νο συγγενεύει με εκείνους τους συμπαθείς κατεργαράκους του γαλλικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60, έχει τη μη συμβατική ομορφιά ενός Στιβ ΜακΚουίν αλλά και την πολύπλοκη ψυχολογία ενός Μπαρτ Λάνκαστερ ή ενός Τζακ Λέμον. Είναι ένας χαρακτήρας απαράμιλλα νεωτεριστής. Τα "χάρτινα αδερφάκια" που τον διαδέχτηκαν είχαν άλλα λιγότερη άλλα περισσότερη τύχη, αφού ο ίδιος υποχρεώθηκε να παραδοθεί και να διακόψει την πορεία του, παραμένοντας όμως μια δημιουργία δυνατή και συναρπαστική στο πανόραμα των κόμικς. Σε σημείο που να μπορεί να αποτελέσει πρότυπο: έναν χαρακτήρα που διατηρώντας άθικτα τα χαρακτηριστικά του, θα μπορούσε ταυτόχρονα να μεταφερθεί σε διαφορετικές συντεταγμένες στο χωροχρόνο». Ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά φέρει στο ακέραιο και ο «νέος» Μίστερ Νο. Σε μια συνθήκη όμως πιο κοντά στη σύγχρονη και σε ένα σενάριο που συνδέει ακόμα περισσότερο τη ζωή και τις δύσκολες αποφάσεις του πρωταγωνιστή με το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος που διαδραματίζεται στο Σαν Φρανσίσκο κατά τη διάρκεια των μαζικών διαδηλώσεων της νεολαίας. «Ιδιαίτερα η Καλιφόρνια στα τέλη της δεκαετίας του ’60 φαντάζει σαν ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής ιδεών, το χωνευτήρι δεκάδων -εκατοντάδων- χιλιάδων επαναστάσεων που προσπάθησαν να αλλάξουν το πρόσωπο της αμερικανικής κοινωνίας και ίσως ολόκληρου του κόσμου. Να χτυπήσουν τον κοινωνικό κομφορμισμό και τον εκπαιδευτικό-οικογενειακό αυταρχισμό, να σμπαραλιάσουν την πανταχού παρούσα νεύρωση για στρατιωτικές επεμβάσεις (που έσυρε τη χώρα στον πόλεμο του Βιετνάμ), να αντισταθούν στον ρατσισμό και σε οικονομικές ή σεξουαλικές διακρίσεις, να ελευθερώσουν τη συνείδηση, τη σκέψη και το σώμα από τα δεσμά κάθε είδους καταπίεσης… Αυτές και άλλες ανησυχίες ωθούσαν τη νεολαία των Ηνωμένων Πολιτειών που εκφραζόταν πλέον μέσα από διάφορες μορφές πολιτικής οργάνωσης, διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και κινήματα» σημειώνει ο Gianmaria Contro προλογίζοντας τον δεύτερο τόμο στον οποίο ο Μίστερ Νο είναι πιο απογοητευμένος από ποτέ νιώθοντας αταίριαστος παντού και πάντα μόνος. Η μοναξιά, η θλίψη, η εξαπάτηση και η προδοσία θα τον οδηγήσουν στον Αμαζόνιο, σε μια εξίσου πολιτικά ταραγμένη περίοδο για τη Βραζιλία. Η φυγή αυτή «θυμίζει τέλεια την περίφημη ατάκα του Μάρλον Μπράντο στην ταινία του Ηλία Καζάν “Το Λιμάνι της Αγωνίας” (1954): “Και τι κερδίζω λοιπόν; Ένα εισιτήριο μετ’ επιστροφής για το Palookaville (μια φανταστική πόλη, κάτι σαν “Μέση του Πουθενά”), το ιδανικό μέρος για τους χαμένους, τους παραστρατημένους και τους παραιτημένους”. Ε και λοιπόν; Ανάμεσα στο πλήθος από ψωνισμένους και απαστράπτοντες Νικητές που κατακλύζουν τον χώρο της ψυχαγωγίας, δεν υπάρχει άραγε επειγόντως ανάγκη για έναν “Beautiful Loser” για να μας διηγηθεί -πάντα με την καλοπροαίρετη ειρωνεία του- την Περιπέτεια της πραγματικής ζωής; Αν λοιπόν τραβάμε για Palookaville, τότε μιλάμε για μια εκδοχή του ρομαντική, ευφυέστατα κυνική και ετερόκλητη όπως αυτή στην ομώνυμη ταινία του Alan Taylor, του 1995: ένα μέρος ξεχασμένο από Θεό και ανθρώπους, στο οποίο όμως αξίζει να περάσεις για λίγο τον καιρό σου… παρέα με καλούς φίλους» γράφει ο Contro στον πρόλογο του τρίτου και τελευταίου τόμου. Με τον οποίο ολοκληρώνεται η συναρπαστική ιστορία, σχεδόν 400 σελίδων, μιας εναλλακτικής διαδρομής του δημοφιλούς χαρακτήρα που πάντα κρατούσε αποστάσεις από τα συνήθη πρότυπα και τις επιταγές της επιτυχίας των συγχρόνων του. Ο Μίστερ Νο, είτε στο Βιετνάμ, είτε στην Ευρώπη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είτε στην Καλιφόρνια, είτε στη Νέα Υόρκη, είτε στις ζούγκλες του Αμαζονίου, θα είναι πάντα ο αρνητής της αποδοχής του υπάρχοντος, ο αμφισβητίας, ο μοναχικός, ο ασυμβίβαστος ακόμα κι αν ξέρει πως θα χάσει με οδυνηρό τρόπο. «Σοβαρά τώρα; Είσαι Θεός; Χάρηκα για τη γνωριμία κύριε Κουκουλκάν, θα προτιμούσα όμως να συνεχίσω να πετάω…» λέει στο όραμα που βλέπει μέσα στην παραζάλη από τα ψυχοτρόπα που έχει εισπνεύσει καταμεσής της ζούγκλας. Γιατί ο Μίστερ Νο μπορεί να απορρίπτει κάθε εξουσία, ακόμα και τη θεϊκή, προτιμώντας να απολαμβάνει την «πτήση» και τη σωτηρία της ψυχής του. Πηγή
×
×
  • Create New...