Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'SelfMadeHero'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Ο Verloc συνέρχεται και κοιτάζει γύρω του. Βρίσκεται σε έναν άγνωστο, ερημικό πλανήτη... έχοντας απολέσει μεγάλο μέρος της μνήμης του. Ένα ρομπότ με μορφή πιθήκου, που ονομάζεται Churchill, εμφανίζεται και του παραδίδει το ημερολόγιό του (αληθινό χαρτί!). Με αυτόν τον τρόπο, ο Verloc «θυμάται» τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, αλλά και το μίζερο παρελθόν του: έχει χάσει την επιχείρησή του και την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να αναζητήσει τη λήθη στα ναρκωτικά. Τι κάνει, όμως, στον μακρινό Ona(ji); Όπως φαίνεται, έχει έρθει με τον αδερφό του Conrad, εργαζόμενο σε μια πανίσχυρη εταιρεία βιοτεχνολογίας, για να ανακτήσει ένα πρωτοποριακό πειραματικό υλικό, ονόματι aama... Να αρχίσω λέγοντας ότι τρέφω μεγάλη αγάπη για τον Frederik Peeters. Τον θεωρώ έναν από τους πιο ολοκληρωμένους δημιουργούς κόμικς της εποχής μας και κατ' επέκταση έναν από τους πιο σημαντικότερους. Παρότι έχουν μεταφραστεί πολλά κόμικς του στα αγγλικά, δεν έχει την αναγνώριση που του αξίζει. Όμως όλα αυτά είναι μια άλλη ιστορία... Στα του Aama τώρα. Το world-building ακολουθεί τη λογική των περισσότερων BD του είδους, δηλαδή δίνεται βάση στη φαντασία και λιγότερο στην αληθοφάνεια. Θυμίζει το Incal (αναμφισβήτητη η επιρροή του), αλλά σε αντίθεση με τον Jodorowsky, ο Peeters εντάσσει καλύτερα τις μελλοντικές «εφευρέσεις» στην πλοκή, δίνοντάς τους πραγματικό λόγο ύπαρξης. Οι άνθρωποι του μελλοντικού αυτού σύμπαντος, χρησιμοποιούν φαρυγγικά φίλτρα και εμφυτεύματα που τους επιτρέπουν να συνδέονται με άλλους ανθρώπους, υποβάλλονται σε απίστευτα αποτελεσματικές διαδικασίες αντι-γήρανσης και τροποποιούν το γονιδίωμα των αγέννητων παιδιών τους. Βέβαια, ο κόσμος αυτός είναι αυστηρά ιεραρχημένος και βαθιά διχασμένος. Οι φτωχοί, συχνά παραμορφωμένοι από ασθένειες ή εθισμένοι στο ναρκωτικό shia, ζουν στα κατώτερα επίπεδα. Οι μεγάλες εταιρείες (πολυπλανητικές θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε) φαίνεται ότι κάνουν κουμάντο παντού, καθώς οι αναφορές σε κάποια κυβέρνηση είναι ελάχιστες. Η μη συμμόρφωση με το κοινωνικά αποδεκτό, ακόμη κι αν δεν αντιτίθεται σε κάποιο νόμο, μπορεί να καταδικάσει τον αντικομφορμιστή σε μια ταπεινωτική ζωή ή ακόμη και στον θάνατο. Ο Verloc ανήκει σε αυτούς τους παρίες, καθώς είναι ενάντια σε όλες αυτές τις επεμβάσεις και προτιμά να ζει μια πιο φυσική ζωή. Γι' αυτό και ο Ona(ji) του ταιριάζει περισσότερο. Ο πλανήτης αυτός συνδυάζει τις απέραντες ερημιές των κόμικς του Moebius και τις ζούγκλες με τους αλλόκοτους οργανισμούς των ταινιών του Miyazaki. Ο Peeters έχει συλλάβει μια εκπληκτική και πρωτότυπη ιδέα όσον αφορά τη ζωή αυτού του πλανήτη (που δε νομίζω να έχω συναντήσει αλλού) και την απεικονίζει με μοναδικό τρόπο. Παρόλα αυτά, το σπουδαιότερο προτέρημα του Peeters είναι ο τρόπος που αποτυπώνει τους χαρακτήρες του. Είτε μιλάμε για slice-of-life ιστορίες, είτε για κόμικ φαντασίας, πάντοτε οι άνθρωποι του Peeters έχουν πραγματική υπόσταση. Στο παρόν κόμικ, σαφώς αναλύεται κυρίως η ψυχοσύνθεση του Verloc, αλλά ακόμη και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες μοιάζουν αληθινοί, μέσα από μια σιωπηλή στιγμή, ένα κακιασμένο βλέμμα ή τον τρόπο που εκφράζονται. Ακόμη και τα ρομπότ έχουν κάτι σαν χαρακτήρα. Νομίζω δε ότι αποτελεί ένα από τα λίγα BD που ακουμπάνε το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης. Όμως σε τελική ανάλυση, το Aama είναι ένα ανθρωποκεντρικό κόμικ. Παρά τα εντυπωσιακά τεχνολογικά επιτεύγματα που επινόησε, ο Peeters δεν έχει ως αποκλειστικό σκοπό να μας εντυπωσιάσει με mecha-battles ή ευφυή ανδροειδή, αλλά να μας μιλήσει για μια άλλη ανθρωπότητα, της οποίας τα μέλη θα βρίσκονται πιο κοντά το ένα στο άλλο, από συναισθηματικής άποψης. Να πω την αλήθεια μου, την πρώτη φορά που διάβασα το Aama, πριν από τρία χρόνια, δεν «χώνεψα» και πολλά. Με μια δεύτερη ανάγνωση, πιο συγκεντρωμένος και σαφώς προϊδεασμένος (παρότι είχα γίνει κι εγώ αμνησιακός ), το απόλαυσα πραγματικά. Παρά τον σεβαστό του όγκο (γύρω στις 350 σελίδες συνολικά), διαβάζεται γρήγορα και δεν κάνει πουθενά κοιλιά. Το Aama κυκλοφόρησε από την Gallimard σε τέσσερα άλμπουμ, από το 2011 έως το 2014. Η εξαιρετική SelfMadeHero το έβγαλε, μεταξύ 2014 και 2015, σε ισάριθμους σκληρόδετους τόμους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η σειρά διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ: το πρώτο άλμπουμ κέρδισε το Prix de la BD du Point (ένα από τα δευτερεύοντα βραβεία του φεστιβάλ), ενώ το δεύτερο απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Σειράς.
  2. Η Μάγκι, που δανείζει το ονοματεπώνυμό της στον τίτλο του κόμικ, είναι άνεργη και προσπαθεί να επιβιώσει στο αφιλόξενο Λονδίνο, προσπαθώντας να βγάλει κάποιες λίρες παραπάνω, από ό,τι και να κάνει. Όταν βρίσκει επιτέλους μια δουλειά ως γραμματέας σε έναν αλκοολικό ντετέκτιβ, αλλά φυσικά, αυτή θα είναι και η αφορμή για να αλλάξει η ζωή της, αφού θα εμπλακεί σε μια περίεργη υπόθεση με τον υπόκοσμο του Λονδίνου, θα γνωρίσει αυτόν, που ίσως είναι ο έρωτας της ζωής της και τελικά θα δώσει λύση σε ένα μυστήριο, που θα αποδειχθεί πολύ πιο πολύπλοκο από όσο και η ίδια φαντάζεται. Ακούγεται κοινότοπο, αλλά κάθε άλλο παρά αυτό είναι. Είναι ένα κόμικ που χρησιμοποιεί τις παλιές, δοκιμασμένες φόρμες, για να τις ανατρέψει αργά και μεθοδικά. Είναι επίσης ένα έργο με πραγματικούς, βαθύτατα ανθρώπινους χαρακτήρες, που δεν είναι ήρωες, αλλά απλά κινούνται στο περιθώριο της "ευυπόληπτης" κοινωνίας, προσπαθώντας να επιβιώσουν, έστω και αν αυτή η προσπάθεια συνίσταται στην αγορά ενός πακέτου τσιγάρων ή μιας μπίρας. Και είναι ένα κόμικ, που τόσο σε σεναριακό, όσο και σε εικαστικό επίπεδο αναδεικνύει πολλές δυνατότητες του μέσου, κυρίως τους κενούς χρόνους, για να δώσει επιπλέον ψυχολογικό βάρος στους πρωταγωνιστές. Οι οποίοι πρωταγωνιστές είναι βασικά δύο. Η πρώτη, βέβαια, είναι η Μάγκι, λιγομίλητη, πονηρούλα, καταφερτζού, με έντονο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, κινείται στα όρια της συμβατικής ηθικής, χωρίς όμως να είναι ποτέ ανήθικη και πάντα απολαμβάνει ένα ποτό. Τυπική Αγγλίδα, απόλυτα ψύχραιμη και στωική, δέχεται σχεδόν όλα τα συμβάντα και προσπαθεί να αποκομίσει το καλύτερο από αυτά. Ακόμη και στο πικρό φινάλε, θα υπάρξει μια νότα αισιοδοξίας, για να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή της. Ο πολύ σημαντικός Γάλλος συγγραφέας κόμικς Lewis Trondheim παρέδωσε έναν χαρακτήρα με πολύ μεγάλο ψυχολογικό βάθος, χωρίς ευτυχώς να καταφύγει σε πολυκαιρισμένα κόλπα (μαθαίνουμε ελάχιστα πράγματα για το παρελθόν της Μάγκι, επειδή μας ενδιαφέρει το εδώ και τώρα) Ο δεύτερος πρωταγωνιστής είναι η ίδια η πόλη του Λονδίνου, την οποία ο σχεδιαστής Stéphane Oiry εικονογραφεί με μεγάλη λεπτομέρεια. Δεν είναι φυσικά το Λονδίνο των τουριστών, αλλά το πραγματικό Λονδίνο, των παμπ, της μικροαστικής τάξης και του υποκόσμου. Δεν έχω επισκεφθεί την πόλη και δεν γνωρίζω, εάν το σχέδιο του είναι ακριβές σε σχέση με την πραγματικότητα, αλλά αυτό εμένα δεν με απασχολεί και τόσο, Με απασχολεί όμως ότι το σχέδιο, συνήθως 12 καρέ ανά σελίδα με λίγες εξαιρέσεις εγκλωβίζει τους ήρωες και δίνει μεγάλη έμφαση στη λεπτομέρεια, αλλά επίσης επιμηκύνει το χρόνο και το χώρο, προσδίδοντάς τους διαστάσεις, που δεν είναι εμφανείς από το σενάριο, λειτουργώντας έτσι συμπληρωματικά, ως όφειλε. Οι δε χρωματισμοί, είναι πραγματικά υπέροχοι και αναδεικνύουν σε κάθε στιγμή την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών. Τελικά, ακόμα κι από καθαρά αφηγηματική σκοπιά κι αν το δει κανείς, είναι τεράστια η επιτυχία του δημιουργικού διδύμου να δημιουργήσουν ένα καθαρόαιμο βρετανικό κόμικ - όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι Βρετανοί (δείτε στις πηγές), όντας αμφότεροι Γάλλοι. Το κόμικ εκδόθηκε στη Γαλλία από την Dupuis σε τρεις τόμους μεταξύ των ετών 2014-2016. Το 2019 μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα αγγλικά από τη Self Made Hero (η έκδοση που διάβασα εγώ) συγκεντρώνοντας και τους τρεις γαλλικούς τόμους. Αναμενόμενα, απέσπασε μια υποψηφιότητα για Eisner καλύτερου μεταφρασμένου άλμπουμ και απροσδόκητα ίσως, αλλά πολύ ευχάριστα, και μια υποψηφιότητα για καλύτερο συγγραφέα για τον πολυγραφότατο και πολυσχιδή Lewis Trodheim, τον οποίον θεωρώ μαζί με τον Fabien Vehlmann, τηρουμένων των αναλογιών τα γαλλικά αντίστοιχα του Jeff Lemire, ακριβώς επειδή αυτοί, όπως και εκείνος έχουν την ικανότητα να παίρνουν απλά ή και τετριμμένα θέματα και να τους εμφυσούν μια νέα πνοή. Πηγές για περαιτέρω μελέτη Κριτική στο σάιτ του The Guardian Κριτική στο Slings and Arrows
  3. Ο Oscar Forrest, ένας Ιρλανδός φωτογράφος που προσπαθεί να ξεφύγει από το παρελθόν του, συμμετέχει σε μια ολιγομελή αποστολή στις ανεξερεύνητες (από τον λευκό άνθρωπο) εκτάσεις της Άγριας Δύσης. Ο κύριος Stingley, αρχηγός της αποστολής, καταγράφει με ασυνήθιστη ακρίβεια όσα βλέπει στους ινδιάνικους καταυλισμούς και μιλάει συνεχώς για έναν καινούργιο, τέλειο κόσμο που θα γεννηθεί σε αυτά τα εδάφη. Το τρίτο και τελευταίο μέλος της αποστολής είναι ο Milton, ένα αγροτόπαιδο από το Κάνσας με παράξενες ικανότητες. Οι τρεις τους, αφού διασχίσουν το Τέξας, φτάνουν στην περιοχή των Κομάντσι, των φημισμένων ιππέων των Μεγάλων Πεδιάδων... Πρόκειται για ένα graphic novel 104 σελίδων, το οποίο εκδόθηκε το 2016 από την Casterman, με τον τίτλο L'odeur des garçons affamés. Απέσπασε τρία βραβεία, με κυριότερο αυτό του Prix Saint-Michel Καλύτερου Σχεδίου. Το 2017 η SelfMafeHero έβγαλε την αγγλόφωνη (σκληρόδετη) έκδοση. Κάθε κόμικ που βγάζει ο Frederik Peeters, αποτελεί για εμένα γεγονός. Όταν πριν κάποια χρόνια είδα ότι πρόκειται να ασχοληθεί με το western, ενθουσιάστηκα, γιατί περίμενα ότι θα δώσει μια φρέσκια οπτική στο κουρασμένο αυτό είδος. Βέβαια, τα credits του σεναρίου πάνε στην Loo Hui Phang. Γεννημένη στο Λάος και μεγαλωμένη στην Γαλλία, η Phang έχει γράψει αρκετά κόμικς, αλλά προσωπικά δεν την γνώριζα. Τελικά, το γιατί καθυστέρησα τόσο πολύ να διαβάσω το The Smell of Starving Boys δεν το ξέρω ούτε κι εγώ. Είναι κάπως δύσκολο να γράψω για το κόμικ αυτό. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, υπάρχουν λεπτομέρειες που δημιουργούν μια αδιευκρίνιστα απόκοσμη αίσθηση. Μέχρι να ολοκληρώσω την ανάγνωση, αυτή η αίσθηση παρέμενε στο στομάχι μου. Στο ενδιάμεσο είχαν περάσει μπροστά από τα μάτια μου παρανοϊκά σχέδια, υπερφυσικά όντα και σεξουαλικές «παρεκκλίσεις». Δεν είναι τόσο παράξενο όσο το Pachyderme, αλλά αρκεί για να αποκλείσει ένα σημαντικό μέρος του αναγνωστικού κοινού που θέλει να διαβάσει ένα western. Οι απόψεις της Phang με βρίσκουν σύμφωνο και μου άρεσε ο τρόπος που τις πέρασε στο κόμικ, παρότι πιστεύω ότι σε κάποιους θα φανούν παράταιρες. Η ιστορία έχει ενδιαφέρον, γιατί είναι αδύνατη οποιαδήποτε πρόβλεψη για το τι μέλλει γενέσθαι. Σίγουρα κάποια πράγματα έχουν επίτηδες αφεθεί μετέωρα κι αυτό είναι κάτι που δεν με χαλάει, if done right. Το στοιχείο αυτό είναι που το καθιστά ένα κόμικ πολλαπλών αναγνώσεων. Όσον αφορά το artwork, δεν θα αναλωθώ σε πολλά λόγια: θα μπορούσα να μιλάω για ώρα για τον Peeters, για την ευαισθησία που διακρίνει τα πρόσωπα των χαρακτήρων του, τον ρεαλισμό των τοπίων και την δυναμική των ονειρικών σκηνών. Όχι μόνο για το εν λόγω κόμικ, αλλά για το σύνολο της βιβλιογραφίας του. Μου άρεσε; Σαφώς. Θα το ξαναδιάβαζα; Ναι. Δεν ξέρω σε πόσους θα το πρότεινα, αλλά σίγουρα θα μείνει για αρκετό καιρό στο μυαλό μου.
  4. Γεια και χαρά σου, πιστέ αναγνώστη! Είμαι σίγουρος, όπως σε βλέπω και με βλέπεις, ότι γνωρίζεις τις περιπέτειες του Δον Κιχώτη ντε λα Μάντσα, του πιο γενναίου ιππότη που περιπλανήθηκε ποτέ στα χώματα της Ισπανίας! Είμαι εξίσου σίγουρος ότι δεν έχει διαβάσει το βιβλίο του Miguel de Cervantes (φευ! η κατάρα των κλασικών μυθιστορημάτων, όλοι τα εξαίρουν, μα κανείς δεν τα διαβάζει!). Θα έχεις ακούσει για την μάχη με τους ανεμόμυλους ή το πετσόκομμα των προβάτων. Ήρθε η ώρα λοιπόν, αγαπητέ, να τα διαβάσεις όλα αυτά, με σκίτσα και μπαλονάκια! Μπαρμπαδέλια στην υπηρεσία της κλασικής λογοτεχνίας! Το 2015, μια εκδοτική με πολύ μικρή παρουσία στον χώρο, η Χαραμάδα, εξέδωσε μια μεταφορά του κλασικού Δον Κιχώτη. Δημιουργός του κόμικ είναι ο Rob Davis, μια σημαντική φυσιογνωμία των σύγχρονων βρετανικών (εναλλακτικών) κόμικς. Τα επόμενα χρόνια θα ακολουθούσαν μεταφράσεις κι άλλων έργων του Davis, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το ορίτζιναλ κόμικ, λοιπόν, είχε αρχικά κυκλοφορήσει σε δύο τόμους (2011 και 2013), ενώ το 2013 συγκεντρώθηκε σε έναν τόμο, υπό τον τίτλο The Complete Don Quixote. Όλα από την SelfMadeHero. Την υπόθεση του έργου του Cervantes, την ξέρουμε λίγο-πολύ όλοι: ένας γερο-ιδαλγός σε κάποιο ισπανικό χωριό, ο οποίος το 'χασε από το πολύ διάβασμα, πίστεψε ότι είναι ιππότης και αποφάσισε να σώσει τον κόσμο από αιμοβόρους γίγαντες και διαβολικούς νεκρομάντεις. Ο πιστός αλλά χαζός Σάντσο Πάντσα, το περήφανο ψωράλογο Ροσινάντε, η «πανέμορφη» Δουλτσινέα, η έφοδος κατά των ανεμόμυλων κλπ κλπ. Μπορεί να έχετε διαβάσει στα μικράτα σας κάποια παιδική διασκευή ή να έχετε δει (όπως εγώ ) την σειρά κινουμένων σχεδίων ή κάποιο θεατρικό. Το κόμικ κυκλοφόρησε σε έναν ωραίο σκληρόδετο τόμο, στον οποίο αργότερα προστέθηκε ένα dustcover ειδικά για την ελληνική έκδοση Με το παρόν κόμικ ο Davis δίνει την δική του ματιά στις περιπέτειες του Δον Κιχώτη. Και καταφέρνει να ξεχωρίσει. Δεν είναι μια μεταφορά του σωρού, αλλά ένα θαυμάσιο κόμικ. Ένα κόμικ με καρτουνίστικο σχέδιο, ζωντανά χρώματα, γρήγορη ροή, αφηγηματικούς πειραματισμούς και ταυτόχρονα μεγάλη πιστότητα στο πρωτότυπο (απ' ό,τι διαβάζω σε κριτικές). Όσο κι αν εκθειάζουμε τα κλασικά έργα σαν κι αυτό ή την Οδύσσεια ή τους Τρεις Σωματοφύλακες, ανήκουν σε άλλες εποχές και η «αναβίωσή» τους είναι εξαιρετικά δύσκολη. Όμως ο Davis το κάνει να φαίνεται φρέσκο. Την πρώτη φορά που διάβασα το κόμικ, σαφώς μου άρεσε, αλλά δεν ήμουν τόσο ενθουσιασμένος. Ωστόσο, με την δεύτερη ανάγνωση, που πραγματοποιώ αυτές τις μέρες, ανέβηκε αρκετά στα μάτια μου. Και κυρίως κατόρθωσε να μου δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσω το πρωτότυπο. Σε όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμη, το προτείνω με τα χίλια!
  5. Ρομανδία, 1951. Μια γυναίκα περπατάει σ' έναν επαρχιακό δρόμο, ανάμεσα σε σταματημένα αυτοκίνητα. Ένας ελέφαντας κείτεται στη μέση του δρόμου, υπευθυνος για το μποτιλιάρισμα. Η γυναίκα κόβει δρόμο απ' το δάσος για να πάει στο νοσοκομείο όπου βρίσκεται ο άντρας της, μετά από σοβαρό ατύχημα. Και κάπως έτσι ξεκινά αυτό το πολύ ιδιαίτερο κόμικ. Η ιστoρία είναι γεμάτη από υπέροχα σουρεαλιστικά στοιχεία, φαινομενικά ασύνδετα, αλλά στην τελική αρμονικά δεμένα: Έχει σκηνή εγκλήματος με ελέφαντα, τυφλό χοιροβοσκό, παράξενα ανατριχιαστικά μωρά, αλκοολικό γυναικά χειρούργο που ενδέχεται να είναι σοβιετικός κατάσκοπος, μυστικό αστυνομικό με μύτη φαλλικού σχήματος, νεκρούς που μιλούν, συμμορία από κουτσομπόλες γιαγιάδες στο ασανσέρ, συλλογή από δόντια και άλλα πολλά τέτοια όμορφα. Έχει καρέ φόρο τιμής στη Λάμψη Έχει εξαιρετικό σχέδιο, χρώμα και σκηνοθεσία και υποβλητική ατμόσφαιρα. Το μόνο που με χάλασε ήταν ότι μου φάνηκε σχετικά μικρο, ήθελα κι άλλο! Δεν είναι από τα κόμικ που σου τα δίνουν όλα στο πιάτο. Δεν είναι όμως κι ένα δυσνόητο κόμικ, στο τέλος όλα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά ακόμα, αλλά δεν θέλω να σποϊλεριάσω όσους δεν το χουν διαβάσει - θα ταν κρίμα! Πρόκειται για ένα έξυπνο κόμικ, εμφανώς επηρεασμένο από την ταινία Mulholland Drive του David Lynch. Η πραγματικότητα είναι μπλεγμένη με το όνειρο. Οι ταυτότητες των προσώπων αλλάζουν και συνδυάζονται. Η σεξουαλικότητα της πρωταγωνίστριας εξερευνάται μέσα από ονειρικούς συμβολισμούς, Το Pachyderme κυκλοφόρησε το 2009 και εκδόθηκε στα αγγλικά από τη Self Made Hero. σε ένα όμορφο Hardback. Προτάθηκε για το Grand Prix της Angoulême to 2010. Πιστεύω ότι είναι από τα κόμικ που δεν μπορούν εύκολα να αντιμετωπιστούν ουδέτερα. Ή μαγεύεσαι από την ατμόσφαιρα και βυθίζεσαι μέσα του ή όχι. Μπορεί κανείς να το αγαπήσει ή να το μισήσει. Όπως θα καταλάβατε, ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Είχα καιρό να διαβάσω BD που να μ' αρέσει από την αρχή ως το τέλος και να μου δίνει την αίσθηση μιας φρέσκιας ματιάς. Μετά το Pachyderme και το Koma (εκεί ο Peeters κάνει το σχέδιο) είμαι πολύ πολύ ψημένη να διαβάσω οτιδήποτε άλλο δικό του κυκλοφορεί στα αγγλικά.
  6. Ο ηθικός πανικός γύρω από την κάνναβη Γιάννης Κουκουλάς Έχει χρησιμοποιηθεί για την ευφορία που προκαλεί και για τις καταπραϋντικές–θεραπευτικές της ιδιότητες. Εχει όμως κατηγορηθεί όσο κανένα άλλο φυσικό προϊόν. Ενα νέο βιβλίο περιγράφει την παράξενη ιστορία της κάνναβης στις ΗΠΑ. Μια ιστορία γεμάτη απαγορεύσεις, αλλόκοτους νόμους και άφθονο χρήμα από το παράνομο εμπόριο «Ασαφές παραμένει στην Ιστορία ποιοι ανακάλυψαν την κάνναβη και ποιοι ήταν οι πρώτοι που την κατανάλωσαν. Αλλά με βεβαιότητα γνωρίζουμε πως έφτιαξαν κεφάλι». Ετσι ξεκινά ο Box Brown («Andre the Giant: Life and Legend», «Tetris: The Games People Play», «Is this Guy for Real? The Unbelievable Andy Kaufman» κ.ά.) την αφήγησή του στο «Cannabis, An American History» (εκδόσεις Self Made Hero), ένα βιβλίο για τις περιπέτειες ενός φυτού με πολλαπλές ιδιότητες που για χιλιετίες απολάμβαναν ελεύθερα και για διαφορετικούς λόγους οι άνθρωποι, μέχρι που για οικονομικούς λόγους η χρήση του και η καλλιέργειά του πέρασαν σε καθεστώς παρανομίας, μετατράπηκαν από παραδοσιακές μέθοδοι χαλάρωσης και βιοπορισμού αντιστοίχως σε εγκληματικές πράξεις. Πιθανολογείται ότι στην αμερικανική ήπειρο η κατανάλωση της κάνναβης ως ευφορικής ουσίας ξεκίνησε από ποικιλίες που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό μετά την εισβολή των Ισπανών κονκισταδόρων του Κορτές που μετέφεραν σπόρους από την Ευρώπη. Η πρώτη καταγεγραμμένη μαρτυρία τέτοιας χρήσης χρονολογείται το 1760, ενώ το κάπνισμα αποξηραμένης κάνναβης τυλιγμένης σε χαρτί στριφτού τσιγάρου ξεκίνησε γύρω στο 1850 και παρά την έντονη πολεμική που ασκούσε η Καθολική Εκκλησία προς τους καλλιεργητές και τους χρήστες κατηγορώντας τους για στρεβλή προσπάθεια ανάπτυξης πνευματικών εμπειριών ενάντια στην «αποκλειστικότητα» τέτοιων εμπειριών που προσέφερε η ίδια. Η μεξικανική επανάσταση της δεκαετίας του 1910 οδήγησε πολλούς μετανάστες στις ΗΠΑ οι οποίοι μετέφεραν στη νέα τους πατρίδα την κουλτούρα της χρήσης κάνναβης ενώ το φυτό πωλούνταν τότε ελεύθερα ως θεραπευτικό σκεύασμα σε φαρμακεία και παντοπωλεία. Η μαζική μετανάστευση, όμως, και η συσσώρευση Μεξικανών σε συγκεκριμένες περιοχές του αμερικανικού Νότου είχε αποτέλεσμα τη σταδιακή διαμόρφωση ρατσιστικών αντιλήψεων εναντίον τους στη βάση μιας λανθασμένης εξίσωσης. Οπως συνήθως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις, κάποιες διαφορετικές ή παραβατικές συμπεριφορές των πάμφτωχων μεταναστών, με έναν υπεραπλουστευμένο τρόπο ερμηνείας των κοινωνικών φαινομένων, αποδόθηκαν μεταξύ άλλων στο φυτό που κάπνιζαν. Η εξίσωση έλεγε πάνω – κάτω τα εξής: Αν είσαι Μεξικανός καπνίζεις κάνναβη κι αν καπνίζεις κάνναβη είσαι βίαιος. Άρα οι Μεξικανοί είναι βίαιοι λόγω της κάνναβης. Το φυτό άρχισε να δαιμονοποιείται και να του αποδίδονται αντικοινωνικές και αντιχριστιανικές συμπεριφορές. Ηταν η συνήθεια των φτωχών και έπρεπε να τους κοπεί, σε αντίθεση με το κάπνισμα ή την κατανάλωση αλκοόλ που ήταν ελεύθερες συνήθειες και υποδήλωναν την κοινωνική θέση του χρήστη που είχε τα χρήματα για να αγοράζει καπνό και οινοπνευματώδη ποτά. Το Ελ Πάσο του Τέξας έγινε η πρώτη πόλη που απαγόρευσε τη χρήση κάνναβης ενώ στο Τέξας φούντωσαν τα ρατσιστικά φαινόμενα εναντίον των Μεξικανών μαζί με ένα όργιο ανυπόστατων φημών που εξαπλώθηκαν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα για τις συνέπειες που μπορεί να έχει το ρούφηγμα μερικών καμένων ξεραμένων φύλλων. Όταν άρχισε να σπανίζει το χόρτο, οι εργάτες, Μεξικανοί και Αμερικανοί, που δούλευαν 14 ώρες την ημέρα σε αντίξοες συνθήκες, έπρεπε να το μοιράζονται για να ικανοποιηθούν όλοι. Έτσι ξεκίνησε να «γυρίζει» από χέρι σε χέρι το παράνομο χειροποίητο τσιγάρο και να συμβάλλει στην ανάπτυξη της φιλίας και των ανθρώπινων σχέσεων μεταξύ των εργατών. Άλλη μια αιτία για την περαιτέρω δαιμονοποίησή του. Το χρηματιστηριακό κραχ του 1929 και οι επιπτώσεις που είχε στην αμερικανική οικονομία και κατ’ επέκταση στην κοινωνία επέτειναν το πρόβλημα. Υπερσυντηρητικοί και εθνικιστικοί κύκλοι κατηγορούσαν για την οικονομική κρίση και την αυξανόμενη ανεργία τους μετανάστες που «έκλεβαν τις δουλειές» των Αμερικανών και διέπρατταν εγκλήματα, υποτίθεται υπό την επήρεια κάνναβης. Η μυρωδιά της μαριχουάνας έγινε τη δεκαετία του 1930 «η μυρωδιά του κακού». Και η παρανομία οδήγησε σε κρυφές καλλιέργειες, ανεξέλεγκτο εμπόριο και αθρόες εισαγωγές από άλλες χώρες, μεγαλώνοντας τον παράνομο οικονομικό κύκλο, με το μαύρο χρήμα να ρέει προς τα χέρια επιτήδειων που ανέπτυξαν τη συνεργασία τους με το κράτος και την αστυνομία. Παράλληλα, οι φαρμακευτικές εταιρείες, που αναζητούσαν νέες χρήσεις της κάνναβης και των δευτερογενών πειραματικών προϊόντων της αλλά και ναρκωτικών ουσιών όπως η ηρωίνη, ενεπλάκησαν στη διαμόρφωση του νομικού καθεστώτος σε διάφορες Πολιτείες επιδιώκοντας την αποκλειστικότητα στην εμπορία και τη διακίνηση. Τα πορίσματα των εμπειρογνωμόνων της εποχής, ωστόσο, εστίαζαν στην κοινωνική και εθνική προέλευση των χρηστών: «Η μαριχουάνα καπνίζεται και πωλείται από Μεξικανούς, ισπανόφωνους, Φιλιππινέζους, Ελληνες, Ασιάτες και μαύρους στις πόλεις αλλά και κάποιους λευκούς που συχνάζουν σε τέτοιες γειτονιές». Τέτοιες αντιλήψεις επικράτησαν παντού στις ΗΠΑ κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες και, παρά τις πολλές μελέτες που απέδειξαν ότι η μαριχουάνα δεν προκαλεί όσα της καταμαρτυρούσαν και ότι δεν οδηγεί στην ηρωίνη και στον θάνατο όπως απειλούσαν οι πολέμιοί της, η κατάσταση έγινε χειρότερη, η καταστολή σκλήρυνε και, ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1960 και των μαζικών κοινωνικών κινημάτων αμφισβήτησης, οι φυλακές γέμισαν με «εγκληματίες» καπνιστές. Πρόεδροι όπως ο Νίξον και, αργότερα, ο Ρέιγκαν προώθησαν ακόμη αυστηρότερους νόμους για τη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, ενώ οι ΗΠΑ πολλές φορές επενέβησαν μέχρι και στην αγροτική πολιτική και τις μακρές παραδόσεις ξένων χωρών, όπως η Ινδία, για να ελέγξουν την κάνναβη και να αποτρέψουν τη διάδοση της χρήσης της. Αυτόν τον πόλεμο με ηθικά κριτήρια ενάντια σε ένα φυτό που τα τελευταία χρόνια σταδιακά απενοχοποιείται και ανακαλύπτονται όλο και περισσότερες εφαρμογές του, περιγράφει ο βραβευμένος με Ignatz Award, Box Brown, με ευσύνοπτο τρόπο και καταγράφοντας συγκεκριμένα περιστατικά που διαμόρφωσαν το κλίμα. Με απλά, ασπρόμαυρα σκίτσα και σε μια έκταση (245 σελίδες) ιδανική για μια εισαγωγή στην παράλογη πολιτική ενάντια στην κάνναβη, το ευανάγνωστο «Cannabis: An American History» εξηγεί εν πολλοίς κάποιες από τις εμμονές του δυτικού κόσμου ενάντια στις ευφορικές ουσίες. Με προφανή στόχο την άρση των απαγορεύσεων. Πηγή
×
×
  • Create New...