Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Sean Murphy'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: Φεβρουάριος 2019 Υλικό της Συλλογής:Batman: White Knight (2017=2018), DC Comics H DC comics έχει δημιουργήσει μια καινούρια ετικέτα, την οποία ονομάζει Black Label και όπου γνωστοί δημιουργοί των κόμικς θα κληθούν να δημιουργήσουν ιστορίες με γνωστούς ήρωες, αλλά εκτός της επίσημης μυθοπλαστικής γραμμής (continuity). Το πρώτο, νομίζω, κόμικ αυτής της ετικέτας ήταν το Batman: White Knight σε σενάριο και σχέδιο Sean Murphy και χρώμα Matt Hollingsworth, το οποίο κυκλοφόρησε σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και στη χώρα μας, στα πλαίσια της μεγάλης εκδοτικής άνθισης που γνωρίζει τα τελευταία 2-3 χρόνια ο χώρος των κόμικς και ειδικότερα των μεταφρασμένων εκδόσεων και ακόμα ειδικότερα των υπερηρωικών. Το κόμικ εκδόθηκε από το Οξύ σε μια αρκετά καλή έκδοση και πολύ καλή μετάφραση του Σάββα Αργυρού και αποτελεί την πρώτη απόπειρα της εκδοτικής να εισχωρήσει και στο χώρο της DC, αφού μέχρι τώρα οι κυκλοφορίες της ήταν κυρίως Marvel. Ο πλέον εμβληματικός ήρωας της DC, λοιπόν, (αφού ως γνωστόν, ο Superman μόνο για βιτρίνα είναι ) μας ξανασυστήνεται σε αυτό το πολύ καλό κόμικ, το οποίο βασίζεται στην εξής απλή ιδέα: τι θα γίνει εάν ο Τζόκερ βρει τα λογικά του, παρατήσει τα φτιασίδια, αποκηρύξει την εγκληματικότητα και αποφασίσει να γίνει νομοταγής; Πώς μπορεί ο Μπάτμαν να υπάρξει χωρίς τον υπ’αριθμόν ένα εχθρό του; Έχει πλέον λόγο ύπαρξης; Γιατί, βλέπετε, ο Τζόκερ όχι μόνο έχει γίνει νομοταγής, αλλά θεωρεί πλέον ότι ο Μπάτμαν είναι η πραγματική απειλή για το Γκόθαμ. Και φυσικά, αυτή η λογική έχει απόλυτο νόημα: ο μασκοφόρος, αυτόκλητος εκδικητής δικαιούται να υπάρχει μόνο εφόσον υφίσταται έγκλημα και δη ψυχοπαθούς φύσεως, αφού μόνο ένας (σχεδόν αποδεδειγμένα) ψυχασθενής μπορεί να πατάξει τους όμοιούς του (η ψυχαναλυτικού τύπου ομοιοπαθητική ως αντιστάθμισμα του αφελούς μανιχαϊσμού). Ισχύει: χωρίς τον Τζόκερ να περιφέρεται καταστρέφοντας την πόλη και απειλώντας ζωές, ο Μπάτμαν φαίνεται ακόμη περισσότερο ως εμμονοληπτικός, αποσυνάγωγος και μυστικοπαθής. Όλα όσα είναι προτερήματα στη μάχη του εναντίον του εγκλήματος, καθίστανται αυτομάτως κοινωνιοπαθή ελαττώματα, όταν εκείνο απουσιάζει. Ο Μπάτμαν όχι μόνο χρειάζεται το Κακό, αλλά κατά κάποιο τρόπο οφείλει να το δημιουργεί ή έστω να γίνεται ο καταλύτης για την εμφάνισή του. Μην ξεχνάμε ότι σε αντίθεση με τον Σούπερμαν (ενσάρκωση του Καλού και αντιπρόσωπο του Θεού στη Γη), ο οποίος βοηθά την ανθρωπότητα από Αγάπη (δεν είναι λάθος του πληκτρολογίου το κεφαλαίο Α), ο Μπάτμαν ωθείται από την ταπεινή και σκοτεινή επιθυμία για εκδίκηση. Όλοι του σχεδόν οι φίλοι και οι γνωστοί (η οικογένειά του, όπως τους αποκαλεί ο ίδιος) αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, Μεγάλο πλήγμα για αυτόν, η υφαρπαγή / υπεξαίρεση της οικογένειάς του μέσω της νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης στο Σύστημα: οι μασκοφόροι του Γκόθαμ καλούνται να γίνουν μέλη της επίσημης αστυνομίας, έστω και με το δικαίωμα να κρατήσουν μυστική την ταυτότητά τους. Αλίμονο όμως, η ένταξή τους στο σύστημα ακυρώνει και το λόγο της ύπαρξής τους και αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να το δεχτεί ο Νυχτερίδας μας. Και με αυτά και με εκείνα ο Τζόκερ βρίσκει οπαδούς: οι αναξιοπαθούντες του Γκόθαμ επιλέγουν να τον στηρίξουν, αφού με τον Μπάτμαν δεν έχουν δει άσπρη μέρα. Ίσως είναι λίγο αφελές αυτό το σημείο (τα σχόλια περί του 1% μάλλον είναι αχρείαστα) και σίγουρα υπάρχει ελάχιστη εμβάθυνση στα πολιτικά, αλλά, εντάξει, το προσπερνάμε Και ο ίδιος ο Τζόκερ όμως ωθείται όχι μόνο από δίψα για εκδίκηση, αλλά και μια επιθυμία προσέγγισης με τον Μπάτμαν: αποζητά την επαφή με το μεγάλο του εχθρό, ο οποίος του έχει γίνει εμμονή. Και η εμμονή αποζητά την επαφή και την τελική ένωση: οι δύο νοούνται μόνο ως άκρες ενός δίπολου και όχι αυτόνομα, επειδή δεν είναι μόνο ο Μπάτμαν που χρειάζεται το έγκλημα, είναι και ο ίδιος ο Τζόκερ, που, σε αντίθεση με τον Μπάτμαν, γνωρίζει ότι είναι απαραίτητος και ο ίδιος, για να υπάρξει ο Μπάτμαν. Ο ομφάλιος λώρος μεταξύ των δύο είναι εξαιρετικά ισχυρός για να κοπεί και ο Τζόκερ / Λευκός Ιππότης οφείλει να θυσιαστεί και να δώσει στη θέση του στον Τζόκερ / Εγκληματία όχι βέβαια, για να υπάρξει ασφάλεια στο Γκόθαμ (σε αυτήν την πόλη δεν έχουν θέση ταπεινά ένστικτα, όπως ο αλτρουισμός :lol:) , αλλά για να συνεχιστεί και η δική του ύπαρξη. Ακόμα ένα συν του κόμικ είναι ότι επιτέλους έχουμε ένα υπερηρωική ιστορία που διαβάζεται πρωτίστως, έως και αποκλειστικά από ενήλικες. Δεν θυμάμαι άλλη φορά σε παρόμοιο κόμικ να διαβάζω τόσο βαριές βρισιές (έστω και σε πολύ περιορισμένη κλίμακα) και να βλέπω γυμνό (έστω και σε πάρα πολύ περιορισμένη κλίμακα), δείγματα, υποθέτω, της μεγάλης καλλιτεχνικής ελευθερίας που έδωσε η DC στο δημιουργό, αφού ως γνωστόν, αυτού του είδους τα κόμικς παράγονται υπό ασφυκτικές συνθήκες για τους καλλιτέχνες. Να σημειωθεί επίσης, ότι έχουμε τρεις γυναίκες σε κεντρικό ρόλο στην πλοκή: πρωτίστως η Harley Quinn (αυθεντική και σωσίας) και δευτερευόντως η Batgirl, τελευταία σύμμαχος του Batman. Φυσικά, προς το τέλος ο Murphy δεν τολμά να προχωρήσει πάρα πολύ και να θρυμματίσει τα πάντα, για αυτό και μου άφησε μια λίγο πικρή επίγευση. Πιστεύω ότι είχε τολμήσει να κάνει ένα ή δύο βήματα ακόμη, θα παρέδιδε κάτι εξίσου κλασικό με τους Watchmen. Πολύ ωραίο το σχέδιο του Murphy, αν και θα ξενίσει όσους δεν τον ξέρουν. Βρόμικος, αξύριστος, Μπάτμαν, μονίμως κρυμμένος στα σκοτάδια, καθαρός ξυρισμένος Τζόκερ που μας προσφέρεται σε πρώτο πλάνο. Το στήσιμο των καρέ είναι εκπληκτικό και η γενικότερη σκηνοθεσία άψογη. Ο δε Hollingsworth χρωματίζει εξαιρετικά το κόμικ με μουντά χρώματα, έτσι όπως του ταιριάζει. Πάρα πολύ καλό κόμικ, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, που προσφέρει κάτι διαφορετικό και θέλω να πιστεύω ότι θα αφήσει πλήρως ικανοποιημένους τους φίλους του Μπάτμαν. Μια πρώτη εκδοχή της παρουσίασης αυτής αναρτήθηκε στο ιστολόγιο https://astoixeiotos.wordpress.com
  2. Εις το όνομα του Υιού Γιάννης Κουκουλάς Η εικόνα του εσταυρωμένου είναι ίσως το πιο «βαρύ» και φορτισμένο θρησκευτικό σύμβολο του χριστιανισμού. Με το «σταυρό στο χέρι» έχουν γίνει καλές πράξεις και αποτρόπαια εγκλήματα. Σε πληθώρα σύγχρονων κόμικς, όμως, ο Ιησούς στον σταυρό του μαρτυρίου παρουσιάζεται λίγο διαφορετικός από ό,τι μας δίδαξαν… Το σύμβολο του σταυρού βρίσκεται παντού. Σε εκκλησίες, νεκροταφεία, σημαίες και εθνόσημα. Σε κοσμήματα, μπλουζάκια, διακοσμητικά και εικονοστάσια. Οι χριστιανοί γαλουχούνται κάτω από τη σκιά ενός σταυρού, συχνά με τον εσταυρωμένο επάνω του. Η δράση του υπερπληθωρισμού αυτού στη χρήση του συμβόλου γεννά και αντίδραση. Και έτσι, σε πολλά σύγχρονα κόμικς, το σύμβολο, το μεταφυσικό του περιεχόμενο και οι συμπαραδηλώσεις του αλλά και το ίδιο το πρόσωπο του Ιησού χρησιμοποιούνται για άλλους σκοπούς που απέχουν πολύ από τους αρχικούς, σε παρωδίες, εναλλακτικές αναγνώσεις του μύθου, βλάσφημες εκδοχές των βιβλικών περιγραφών. Με άλλα λόγια, σε προσαρμογές και τροποποιήσεις όσων διδαχθήκαμε, στη νέα εποχή στην οποία τα θρησκευτικά σύμβολα έχουν χάσει μεγάλο μέρος της ισχύος τους και όποιος τολμά να τα σατιρίσει δεν κινδυνεύει πια να ριχτεί στην πυρά ή να αφοριστεί. Μια χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι η σειρά τρόμου «Escape from Jesus Island» (2014) των Shawn French και Mortimer Glum που με ένα πολύ ιδιαίτερο κι ενδιαφέρον σενάριο, ξαναφέρνει τον Ιησού στη Γη. Όχι, όμως, όπως ακριβώς θα τον περίμεναν οι οπαδοί της Δευτέρας Παρουσίας και οι μεσσιανιστές της εναπόθεσης της «σωτηρίας» σε ένα μακρινό «κάποτε». Σύμφωνα με το σενάριο, ένα από τα ευρήματα των ανασκαφών που γίνονται στον τόπο της σταύρωσης του Ιησού είναι τα καρφιά που τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια του. Με εξελιγμένες επιστημονικές μεθόδους, ανακτώνται ίχνη βιολογικού υλικού και αίματος και ένας σκοτεινός οργανισμός σε ένα απομονωμένο εργαστήριο προσπαθεί να ανασυστήσει το DNA του. «Escape from Jesus Island» και «The Boys» Για να γίνει αυτό, όμως, χρειάζονται άνθρωποι-πειραματόζωα στους οποίους θα δοκιμαστούν αμέτρητες πειραματικές μέθοδοι. Τα θύματα πάνω στα κορμιά των οποίων θα επιχειρηθεί να «ξαναγεννηθεί» και να κλωνοποιηθεί ο νέος Ιησούς μετατρέπονται σε φρικαλέα τέρατα που στοιβάζονται στις αποθήκες και στα υπόγεια της εταιρείας. Μέχρι μια ομάδα φαινομενικών ακτιβιστών που αντίκεινται στα πειράματα σε ζώα να προσπαθήσει να βάλει ένα τέλος στην κακοποίηση και την εκμετάλλευση των τετράποδων που υποτίθεται πως συμβαίνει στα μυστικά εργαστήρια του νησιού. Για να προκύψει πως τα πειράματα είναι ακόμη πιο φρικτά και με θύματα που δεν είναι τετράποδα αλλά δίποδα. Κι ακόμα χειρότερα, με ένα από τα πειράματα να μην είναι ακριβώς αποτυχημένο. Escape from Jesus Island Ο νέος Ιησούς έχει πράγματι «γεννηθεί», αλλά μαζί του, ως παράπλευρη επιστημονική ανακάλυψη, έχει γεννηθεί και ο δίδυμος αδερφός του, ο αντίχριστος. Και η εκδοχή αυτού του Ιησού και των τερατόμορφων μεταλλαγμένων ακολούθων του που έχουν προκύψει από τα ιατρικά εγκλήματα των άπληστων ανθρώπων δεν θυμίζει σε τίποτα αυτά που πρέσβευαν οι διδασκαλίες του «πρωτοτύπου». Το νησί θα μετατραπεί σε ένα λουτρό αίματος, με τον Ιησού να κατευθύνει και να ενορχηστρώνει τις επιθέσεις, διατηρώντας όμως και πολλά από τα στοιχεία των μαθημάτων του και των διδαχών του αλλά στην πιο κυριολεκτική και μακάβρια εκδοχή τους. Είναι ένας Ιησούς που αν και, όπως και ο βιβλικός, βρέθηκε εκεί παρά τη θέλησή του, δεν είναι διατεθειμένος να ξαναπεθάνει για τους ανθρώπους. Αντιθέτως, διψά για εκδίκηση. Miniature Jesus Λιγότερο βίαιη και περισσότερο στραμμένη προς την ανακάλυψη του εαυτού μέσω της προσέγγισης του Ιησού είναι η εκδοχή του Ted McKeever στο «Miniature Jesus» (2013). Πρωταγωνιστής είναι ο Τσόμσκι (!), ένας αλκοολικός που προσπαθεί να απεξαρτηθεί από το ποτό, απομονωμένος στο σπίτι του, κόβοντας κάθε επαφή με τον έξω κόσμο. Δέσμιος των προσωπικών του δαιμόνων και των παραισθήσεων που τον βασανίζουν, για να απαλλαγεί, αποφασίζει να «επιστρέψει» στα εγκόσμια. Σε μια εκκλησία, όμως, θα γνωρίσει τον Ιησού, τον προσωπικό του Ιησού όπως τραγουδούσαν και οι Depeche Mode. Που δεν εμφανίζεται ούτε με τυυμπανοκρουσίες, ούτε με τη συνοδεία από σάλπιγγες αγγέλων μέσα από συννεφιασμένος ουρανούς. Ο Ιησούς-μινιατούρα του McKeever είναι ένας μικρός, ξύλινος Χριστούλης που κατεβαίνει από τον τοίχο στον οποίο κρεμόταν επί χρόνια και με σπασμένο το χεράκι του θα συντροφεύσει τον Τσόμσκι και θα του δώσει (αντι)μαθήματα ζωής και φιλοσοφίας σε έναν κόσμο εχθρικό και παραμορφωμένο από την ανθρώπινη βλακεία, τον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τις αναθυμιάσεις του αλκοόλ. Crucified Περισσότερο γήινος και σάρκινος, ούτε ξύλινος ούτε προϊόν εργαστηρίων και επικίνδυνων πειραμάτων είναι ο Ιησούς στο «Crucified» (2019) των Sheldon Allen και Armin Ozdic. Αναλαμβάνει δράση εν μέσω μιας ταραγμένης πολιτικά κατάστασης στο Λος Αντζελες όταν κλιμακώνονται οι συγκρούσεις και η βία ανάμεσα σε Αφροαμερικανούς και Μεξικάνους. Ο αποκαλούμενος και «Μεσσίας», με μια του λέξη καταφέρνει να κατευνάσει τα πλήθη και να βάλει τέλος στην έκρυθμη κατάσταση. Απογοητεύοντας και εξοργίζοντας τους υποκινητές της βίας που περίμεναν να αποκομίσουν τα οφέλη. Μπαίνει στο μάτι παρακρατικών οργανισμών και ένας έμπειρος εκτελεστής αναλαμβάνει να τον σκοτώσει. Δεν θα είναι εύκολο, όμως, καθώς η εξέλιξη της ιστορίας αφήνει διαρκώς υπόνοιες περί της πραγματικής ταυτότητας του «Ιησού» που, αν και φαίνεται να είναι ένας κοινός θνητός, οι ικανότητές του γεννούν συνεχώς ερωτήματα για το αν έχει κάποια θεϊκή υπόσταση. Μετά τις δολοφονίες προέδρων και διασήμων στις ΗΠΑ, ένα υπερόπλο προορίζεται για τη δολοφονία του νέου Ιησού Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε άλλη μια εξίσου βλάσφημη αλλά και έντονα σαρκαστική και χιουμοριστική εκδοχή του Ιησού. Στο «Second Coming» των Mark Russell και Richard Pace, ο Θεός είναι απογοητευμένος από την κατάσταση στη Γη και συγκεκριμένα από την ανθρώπινη βλακεία. «Τέλος με τους ανθρώπους. Δεν έπρεπε να ανακατέψω το DNA τους με αυτό των πιθήκων. Από δω και πέρα ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους» λέει στον γιο του την ώρα που γεμίζει ένα ποτηράκι με κρασί για να χαλαρώσει. Ο Ιησούς του «Second Coming» δε θα έχει καλύτερη αντμετώπιση από την πρώτη του φορά… Ο φιλεύσπλαχνος Ιησούς, όμως, με τον νεανικό αυθορμητισμό του ζητά από τον πατέρα του να του δώσει μια ευκαιρία να διορθώσει την κατάσταση. Αυτός συμφωνεί και έτσι ο Χριστός κατεβαίνει για πρώτη φορά, με τη γνωστή δυσάρεστη κατάληξη. Δυο χιλιάδες χρόνια αργότερα κι ενώ Πατήρ και Υιός απολαμβάνουν την ουράνια γαλήνη τρώγοντας τηγανητό κοτόπουλο κι έχοντας ξεχάσει τη Γη, ένας υπερήρωας ονόματι Sunstar έχει γίνει ο επίγειος «Θεός» που λύνει όλα τα προβλήματα. Τότε ο «πραγματικός» Θεός αποφασίζει να δώσει μια ευκαιρία στον γιο του να επιστρέψει αλλά μόνο ως μαθητευόμενος του Sunstar με τον οποίο κλείνει μια επωφελή για όλους συμφωνία. Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται καλύτερα από την πρώτη φορά και η Δευτέρα Παρουσία είναι ένα δράμα… Πατήρ και Υιός απογοητευμένοι από τους ανθρώπους στο Second Coming Προϊόν κλωνοποίησης είναι και ο Ιησούς στο «Punk Rock Jesus» (2012) του Sean Murphy. Με δείγματα από την Ιερά Σινδόνη του Τορίνο οι επιστήμονες, καθοδηγούμενοι από μια ιδιωτική εταιρεία-κολοσσό στην ψυχαγωγία και τη διασκέδαση και με τη συνεργασία της Καθολικής Εκκλησίας προετοιμάζουν ένα νέο επαναστατικό πρότζεκτ με τίτλο J2: τη δημιουργία του νέου Ιησού, με τη ζωή του να καλύπτεται σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση. Σε έναν κόσμο παρακμής και βίας, με τα συμφέροντα να καθορίζουν κάθε κίνηση και εξέλιξη, αυτός ο Ιησούς θα γίνει ένας δημοφιλής για πολλούς και μισητός για άλλους πανκ τραγουδιστής που με τις αποφάσεις του θα προκαλέσει χάος στον κόσμο. Με αποκορύφωμα τη συναυλία του στην Ιερουσαλήμ που θα φέρει σε σύγκρουση θρησκείες και κράτη σε ολόκληρο τον πλανήτη. Punk Rock Jesus Οι προαναφερθέντες είναι λίγοι μόνο από τους αμέτρητους Χριστούς που έχουν εμφανιστεί στα σύγχρονα εναλλακτικά κόμικς. Η πολυπόθητη Δευτέρα Παρουσία για τους πιστούς του χριστιανισμού μπορεί να μην έχει έρθει ακόμα, αλλά στα κόμικς έχει έρθει και η τρίτη και η τέταρτη και πολλές ακόμα. Είτε ως κλωνοποιημένος, είτε ως σατιρική καρικατούρα, είτε ως καθοδηγούμενος Μεσσίας, είτε ως μινιατούρα, ο Ιησούς των κόμικς στην πλειονότητα των εκφάνσεων και εμφανίσεών του αποτελεί έναν φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στη φύση της θρησκείας και της πίστης. Κάποιες από τις εκδοχές αυτές μπορεί να φαντάζουν λίγο περισσότερο τολμηρές και προσβλητικές για τους φανατικούς οπαδούς. Όχι όμως λιγότερο ευφάνταστες και ευρηματικές από το κυρίαρχο αφήγημα της σταύρωσης και της ανάστασης. Πηγή
  3. Ενα μυστηριώδες σήμα εκπέμπεται από τα βάθη των ωκεανών και σε λιγότερο από ένα μήνα, το μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη θα καλυφθεί από νερό, ως αποτέλεσμα τεραστίων τσουνάμι. Σε δυο διαφορετικές χρονικές περιόδους, σε απόσταση 200 ετών μεταξύ τους, 2 διαφορετικές γυναίκες, με διαφορετικά κίνητρα και διαφορετικές επιδιώξεις, θα προσπαθήσουν να λύσουν το μυστήριο της προέλευσης αυτού του μυστηριώδους ηχητικού σήματος. Και αν για την Lee Archer, η αγωνία της πηγάζει από την αφιέρωση της ζωής της στην προστασία της θαλάσσιας ζωής και από την μυστηριώδη της επαφή με μία γοργόνα στην παιδική της ηλικία, για την Leeward, 2 αιώνες μετά, και ζώντας σε έναν τελείως διαφορετικό και πλημμυρισμένο κόσμο,τα πάντα προέρχονται από την ανάγκη της να γνωρίσει τους ανθρώπους που έζησαν πριν από την καταστροφή και την αιτία αυτής. Και ο δύο, σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους, θα ανακαλύψουν ότι αυτό που ονομάζουν γοργόνες είναι στην πραγματικότητα κάτι διαφορετικό, κάτι καταστρεπτικό, κάτι εφιαλτικό για το ανθρώπινο είδος. Ή μήπως τα πάντα είναι ανάποδα; Μήπως όλη η ιστορία, όπως την γνωρίζουμε, είναι ανάποδα; O Scott Snyder έχει γίνει γνωστός κυρίως για το μεγάλο του run στο Batman αλλά και για το American Vampire. Για το Wake όμως πήρε βραβείο Eisner, ως Best Limited Series, οπότε θεώρησα καλό να δω τι γίνεται. Και ναι πρόκειται για ένα αρκετά καλό κόμικ, με τις ατέλειες του βέβαια, αλλά αρκετά στιβαρό και καλογραμμένο. Αρκετά κινηματογραφικό θα έλεγα, σίγουρα επηρρεασμένο από ταινίες όπως το Abyss και το Waterworld, ουσιαστικά παρουσιάζει ένα οικολογικό θρίλερ το οποίο εξελίσσεται σε sci-fi/supernatural περιπέτεια. Χτίζει αργά τόσο τις ίδιες τις ηρωίδες του αλλά και το ίδιο το μυστήριο, αρκετά οργανικά στα πρώτα 5 τεύχη, λίγο βιαστικά και "μπουκωμένα" στα τελευταία 5. Το πρώτο μισό με κράτησε το σχέδιο του αγαπημένου Sean Murphy, στο δεύτερο η κορύφωση του μυστηρίου και της περιπέτειας. Αρκετά καλά δουλεμένο σεναριακά, με κλισέ βέβαια χαρακτήρες και συγγραφικά εργαλεία, αλλά όλα με έξυπνο και όμορφο τρόπο, όπως πρέπει να είναι ένα καλό blockbuster. Δεν είναι κάτι τρομερά πρωτότυπο, και σίγουρα στο τελευταίο τεύχος είπε ΠΟΛΛΑ πράγματα που θα μπορούσε να τα σπάσει στα προηγούμενα, αλλά συνολικά μια ενδιαφέρουσα και άκρως διασκεδαστική περιπέτεια. Για τον Sean Murphy (Batman White Knight, Tokyo Ghost, Punk Rock Jesus κ.α.) δεν μπορώ να γράψω πολλά που δεν έχω ξαναγράψει σε αυτό το forum. Εντυπωσιακά τέρατα, εντυπωσιακές και κινηματογραφικές λήψεις και από τα πιο πιο όμορφα splash που υπάρχουν στο χώρο. Σαφώς και έχει τις αδυναμίες του, όπως την τάση να χρησιμοποιεί τα ίδια μοντέλα για τις ανθρώπινες φιγούρες του, να κάνει όλα τα πηγούνια μυτερά κλπ, αλλά πιστεύω ότι το σύνολο τον δικαιώνει απόλυτα και είναι από τους δημιουργούς, των οποίων δουλειά θα ήθελα να βλέπω πολύ πιο συχνά από ότι συμβαίνει. Όποια δουλειά του έχω δει/διαβάσει, πάντα "προσθέτει" στο σύνολο και στο σενάριο, και αυτό για εμένα είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το military/sci-fi/postpunk σχεδιο το έχει πάρα πολύ, και το ντεκουπάζ του είναι πάντα πανέξυπνο και υποβοηθητικό για τον αναγνώστη. Από τους κορυφαίους, για εμένα, μοντέρνους σχεδιαστές. 10 τεύχη λοιπόν, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα trade, αλλά και σε ένα όμορφο, κανονικού μεγέθους, hardcover. Δεν πρόκειται για κάτι εξαιρετικά πρωτότυπο και δεν θα σας αλλάξει τον κόσμο, αλλά είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό και θα το απολαύσετε μονορούφι. Προτιμήστε το!
  4. Ακολουθώντας τα γεγονότα που εξιστορούνται στο Batman - White Knight ( μπορείτε να διαβάσετε παρουσιάσεις της αμερικάνικης και της ελληνικής έκδοσης από @DaDiRa και @leonidio αντίστοιχα ), ο πόλεμος μεταξύ Batman και Joker έχει κάνει και τους δύο να φαίνονται επικίνδυνοι στα μάτια των πολιτών της Gotham, η οποία έχει μετατραπεί σε σκηνικό ατελείωτων και διαρκών συγκρούσεων μεταξύ των δύο αιώνιων εχθρών. Με την προσωπικότητα του καλοπροαίρετου Jack Napier να υποχωρεί, και στη θέση του να οργιάζει αυτή του Τζόκερ, ο πόλεμος περνάει στο επόμενο επίπεδο, όταν ο χαμογελαστός δολοφόνος αποφασίζει να επιστρατεύσει στις τάξεις του τον Azrael. Χειραγωγόντας τον, και ταϊζοντας τον ψέματα για το παρελθόν του και αυτό των Wayne, καταφέρνει να τον μετατρέψει σε μια ανελέητη πολεμική μηχανή που θα καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμα της και θα φέρει ένα συγκλονιστικό πλήγμα στις τάξεις των συμμάχων του Batman. Με αυτούς όμως, ή τουλάχιστον με αυτούς που του έχουν απομείνει, και με μια απρόσμενη σύμμαχο στο πρόσωπο της Harley Quinn, θα δοθεί η τελευταία μάχη στην οποία θα αποφασιστεί η τύχη της ψυχής της Gotham και του παρελθόντος του Batman. Συνεχίζοντας τα γεγονότα του White Knight, ο Sean Gordon Murphy, σε αυτή την Elseworlds/Off-Canon ιστορία, πηγαίνει τον δικό του Batman και τη δική του Gotham City ένα βήμα παραπέρα. Και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο, μοιράζοντας τον χρόνο της κάμερας του, σχεδόν ισότιμα, μεταξύ του πρωταγωνιστή και της ίδιας της πόλης. Με flashbacks, συχνά και καίρια τοποθετημένα, μας αναλύει την ιστορία της Gotham, πως δημιουργήθηκε, και πως αυτή συνδέθηκε με την οικογένεια Wayne από τις απαρχές της. Χρησιμοποιεί τον απόλυτο κακό του μυθου του Batman, τον Joker, όχι όμως πλέον στο ρόλο του πρωταγωνιστή αλλά σε αυτόν που κινεί τα νήματα, και στη θέση του τοποθετεί τον Azrael. Δίνοντας του επαρκή κίνητρα και καθορίζοντας τον απόλυτα, τον μεταμορφώνει στο αντι-Batman, πειστικό και καταστρεπτικό, όχι όμως απλά ως καρικατούρα super-villain, αλλά ως απόλυτα τραγική φιγούρα η οποία έχει λόγο να μισεί όλους τους Wayne. Τον Murphy τον γνώρισα από το πολύ καλό American Vampire, τον λάτρεψα στο Punk Rock Jesus και θαύμασα το σχέδιο του στο αγαπημένο μου Tokyo Ghost. Οι συγγραφικές του ικανότητες βελτιώνονται από σειρά σε σειρά, και χωρίς να είναι εκπληκτικός σε αυτό κομμάτι, τα καταφέρνει πολύ καλά, ειδικά στο κομμάτι των flashbacks που προαναφέρω, τα οποία παρόλο που είναι πολλά, είναι ακριβώς στο μέγεθος που πρέπει, και ούτε κουράζουν, ούτε σε βγάζουν από το πνεύμα της κύριας ιστορίας. Και αν τα πρώτα 2-3 τεύχη ( από τα συνολικά 8 ) αυτής της σειράς είναι ελαφρώς αργά, μετά απογειώνεται και η δράση και το characterization των χαρακτήρων, οι οποίοι αν και είναι πολλοί, χρησιμοποιούνται όλοι σε ιδανικές "ποσότητες", τόσο ώστε να τους γνωρίσεις, να συμμετέχουν ενεργά, αλλά και να μην βαραίνουν την αφήγηση με άχρηστες πληροφορίες. Η Barbara Gordon, o Nightwing, η Renee Montoya, ακόμα και η τραγική φιγούρα του Jim Gordon δίνουν βάρος και οντότητα στην αίσθηση ότι πραγματικά ο Batman δεν είναι μόνος του, παρά είναι μέλος μιας οικογένειας. Από τους villains, και πέρα από τους δύο που προανέφερα, η φιγούρα μιας λογικής και μητέρας πλέον Harley Quinn, δίνει άλλη μια διάσταση και δημιουργεί ένα πιθανό love story για τον Batman το οποίο πιθανό να δούμε σε επόμενες συνέχειες. Και αν το τέλος, φάνταζε αναμενόμενο και αρκετά κλισέ, η εμφάνιση, δικαιολογημένη και οργανική, ενός χαρακτήρα τον οποίο θεωρούσαμε ( από τη προηγούμενη σειρά ) νεκρό, ολοκληρώνεται αρμονικά, με περισσότερες από ότι το White Knight, ελπίδες για sequel του sequel. To δυνατό χαρτί όμως του Murphy είναι το σχέδιο του, και εδώ, για άλλη μια φορά, δίνει ρέστα. Δυναμικές γραμμές και γωνίες, πανέξυπνη σκηνοθεσία, κοντινά όταν και όποτε πρέπει και wow σκηνές δράσεις σε ικανοποιητικό και όχι υπερβολικό αριθμό. Ο Batman του είναι βρώμικος, κουρασμένος, πολύ συχνά αξύριστος και μονίμως προβληματισμένος αν τελικά οι προσπάθειες του βοηθούν την πόλη ή συντελούν στην καταστροφή του. Όλα αυτά αποτυπώνονται πλήρως στα μολύβια και τα μελάνια, αλλά αναδεικνύονται από τα πολύ καλά χρώματα του Matt Hollingsworth. Κυρίως σκοτεινά, πάντοτε πατημένα και ποτέ πλακάτ, ταιριάζουν στη μουντάδα γεγονότων και συναισθημάτων. Ανοίγουν λίγο στα flashbacks τα οποία τοποθετούνται στα τέλη του 1600, αλλά εκεί ξεχωρίζουν τα μολύβια/μελάνια του Murphy και κυρίως η λεπτομέρεια με την οποία απεικονίζει τοπία, κτίρια και τα ρούχα των χαρακτήρων. Πραγματικά μου έκαναν ιδιαίτερα καλή εντύπωση και θα ήθελα πολύ να δω τον Murphy, μετά το American Vampire, να σχεδίαζε κάποιο άλλο κόμικ "εποχής". Στον επίλογο ο Murphy αναφέρει ότι ένας παιδικός του ήρωας ήταν ο Klaus Janson. Για αυτό και στα πλαίσια του συγκεκριμένου κόμικ, έγραψε το one-shot Batman:White Knight presents Von Freeze. Αρχικά είχε σκοπό να το συμπεριλάβει στη σειρά, αλλά ελλείψει χώρου, το κυκλοφόρησαν μόνο του. Εξίσου καλό, και αρκετά καλά σχεδιασμένο, αν και προσωπικά προτιμώ το σχέδιο του Murphy, μας δίνει ένα origin για τον χαρακτήρα, δίνοντας του μια τραγική διάσταση και αιτιολογώντας, εν μέρει, την μετέπειτα πορεία του. 8 τεύχη λοιπόν, συν ένα one-shot, τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα regular-sized σκληρόδετο τόμο o οποίος αξίζει απόλυτα τα $30 που έχει ως cover price. Το απόλαυσα, ίσως και περισσότερο από το White Knight, και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους δεν έχουν πρόβλημα με τις off-canon ιστορίες. Just buy it!
  5. Τι θα γινόταν αν ο Τζόκερ ανακτούσε την ψυχική του υγεία; Αν λογικευόταν πλήρως και χρησιμοποιούσε όσα μέσα έχει για να κερδίσει τους ανθρώπους του Gotham και να τους δείξει ότι αυτός και ο Batman δεν διαφέρουν τόσο; Αυτό, μαζί με πολλά άλλα στοιχεία από τον μύθο του Batman/Joker πραγματεύεται ο Sean Gordon Murphy στο Batman: White Knight. Έχουμε μια ιστορία εναλλακτικής πραγματικότητας όπου ο Batman, λόγω προσωπικών προβλημάτων, έχει αρχίσει να ξεφεύγει, να εκμεταλλεύεται την ανοχή που του δείχνει ο νόμος, όντας απερίσκεπτος και βίαιος. Ταυτόχρονα, ο Joker - που θεραπεύεται και πλέον αποκτά το όνομα Jack Napier - δουλεύει προς την αθώωση του και αρχίζει να στρέφει το Gotham εναντίον του Batman, δείχνοντάς του τη δική του οπτική της ιστορίας τους. Δεν είναι τόσο πολύ κόμικ για τον Batman (White Knight άλλωστε δεν είναι αυτός). Ο ίδιος, αν και προφανώς παίζει σημαντικό ρόλο, δεν έχει την ευκαιρία να αναπτυχθεί ιδιαίτερα σαν χαρακτήρας. Ο Murphy, βασισμένος στον μύθο που ήδη γνωρίζουμε για τον Σκοτεινό Ιππότη, καταπιάνεται περισσότερο με τη σχέση του Joker με το Gotham, την Harley Quinn και τον Batman. Και θα έλεγα πως αυτά είναι τα τέσσερα πράγματα με τα οποία ασχολείται αυτό το κόμικ. Φυσικά συναντάμε όλους τους γνωστούς χαρακτήρες του Gotham, το Batman Family, το GCPD, όλους τους κακούς, αλλά και έναν νέο (σχέδον) χαρακτήρα (και δεν εννοώ τον Jack Napier...). Τα πρώτα τεύχη είναι κάπως πιο φορτωμένα, με αναφορές στην πολιτική και τα media, νομικά κόλπα και τρικ δημοσιότητας, και ενώ τα βρήκα πολύ ταιριαστά για εισαγωγή, μπορεί κάποιους να τους απωθήσουν. Είναι πυκνογραμμένη σειρά, σε κάθε τεύχος γίνονται πολλά πράγματα και κρατάει ρυθμό μέχρι το τέλος. Πολύ σύντομα, όταν ο Murphy έχει χτίσει τα γερά θεμέλια που θέλει για την ιστορία του, αρχίζει η δράση, οι καταδιώξεις, η ένταση. Αν και το σενάριο μου άρεσε πάρα πολύ, μια σημαντική ένσταση που ίσως να έχουν όσοι ισχυριστούν το αντίθετο είναι το πόσο πειστικά είναι όλα αυτά που συμβαίνουν στο κόμικ, πόσο ταιριάζουν στα κίνητρα και το ύφος των χαρακτήρων. Η αλήθεια είναι πως το γράψιμο του Murphy σηκώνει λίγο ακόνισμα. Δίνει πολύ μεγαλύτερη σημασία στο τι θέλει να πει παρά στο να το κάνει να φαίνεται οργανικά δεμένο με την υπόθεση. Έτσι, κάποιοι χαρακτήρες καταλήγουν να λυγίζουν κάτω από το βάρος της υπόθεσης. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι ιδιαίτερα συχνό στην έκταση του κόμικ, αλλά καταλαβαίνω γιατί θα μπορούσε να απωθήσει μεγάλη μερίδα Μπατμανικών και όχι μόνο. Πάντως για εμένα, που σίγουρα δεν είμαι παιδεμένος με τα κόμικ του Batman, δούλεψε πολύ καλά. Το σχέδιο του, ωστόσο, είναι άψογο! Μαζί με το εξαιρετικό χρώμα του Matt Hollingsworth του δίνω ένα 10/10 και θεωρώ πως είναι από μόνο του λόγος να ασχοληθείς με το κόμικ. Το χαρακτηριστικό του σχεδιαστικό στυλ ταιριάζει απόλυτα με την αισθητική του Gotham. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο Murphy ξέρει να σχεδιάζει πολύ καλά και φροντίζει να το δείξει από την αρχή μέχρι το τέλος. Από τους χαρακτήρες, τα πρόσωπα, τα τοπία και τη δράση μέχρι τα κτήρια και τα οχήματα (από το κόμικ παρελαύνουν τουλάχιστον τέσσερα Batmobiles και άλλα αυτοκίνητα, μηχανές και... πύραυλοι), είναι όλα σαν να βγήκαν από προσεγμένο artbook με θέμα το Gotham. Κάτι άλλο που θέλω να σχολιάσω είναι τα ηχητικά εφέ. Δεν γνωρίζω αν είναι πρωτότυπα ή αν χρησιμοποιεί κάποια έξυπνη τακτική, αλλά πρώτη φορά κάθισα και παρατήρησα τόσο πολύ τα ηχητικά εφέ ενός κόμικ. Τα εξώφυλλα είναι επίσης πανέμορφα, ιδιαίτερα τα Variants. Έχει τα χαρακτηριστικά να γίνει "κλασσικό". Δεν ξέρω αν θα γίνει, αυτό θα το αποφασίσει ο χρόνος. Ελπίζω ότι αργά ή γρήγορα θα το δούμε και στα Ελληνικά. Το κόμικ ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2017 και ολοκληρώθηκε τον περασμένο Μάιο του 2018, με 8 τεύχη. Τον Οκτώβριο του 2018 συλλέχθηκε σε τόμο. Τον Φεβρουάριο του 2019 το είδαμε και στα ελληνικά ως "Batman - Λευκός Ιππότης" από τις εκδόσεις Οξύ. Τον Σεπτέμβριο του 2018 ανακοινώθηκε και συνέχεια με όνομα Batman: Curse of the White Knight, που ξεκίνησε την κυκλοφορία του τον Ιούλιο του 2019 . Κυκλοφορεί, επίσης, το Batman: White Knight Presents, που μέχρι στιγμής έχει μόνο ένα τεύχος, για τον Von Freeze.
  6. "Κάτω από το εμφανές ερωτικό γράμμα, προς τα Road Warrior, Judge Dredd και 13 Assassins, που είναι το κόμικ μας, θα βρείτε μια μελέτη για τον ολοένα αυξανόμενο εθισμό μας στην τεχνολογία και στο επουσιώδες" - Rick Remender Με την παραπάνω πρόταση μας περιγράφει ακριβώς τι συμβαίνει σε αυτή τη σειρά ο πολύ γνωστός συγγραφέας Rick Remender ( X-Men, Captain America, Low, Deadly Class, Black Science, Avengers κ.α ), ο οποίος τελευταία η ποιότητα στα έργα του γίνεται όλο και καλύτερη. Πραγματικά εντυπωσιακή δουλειά και ιδιαίτερα συνοπτική καθώς ολοκληρώθηκε σε 10 τεύχη από την Image. Το σχέδιο ανέλαβε ο Sean Murphy ( The Wake, Punk Rock Jesus, Hellblazer, American Vampire ) και πέτυχε διάνα. Τρομερή λεπτομέρεια σε όλα τα πάνελ, και πολύ δουλειά τόσο σε χαρακτήρες όσο και σε background. Στα χρώματα, ο Matt Hollingsworth (Catwoman, Batman, Alias, Daredevil, Hawkeye ), χρησιμοποιεί γήινους αλλά ταυτόχρονα έντονους τόνους, μεταφέροντας μας έτσι στην δυστοπική κοινωνία του μέλλοντος που λαμβάνει χώρα η σειρά. Βρισκόμαστε στο 2089 και οι κοινωνίες έχουν κατακλυσθεί και ταυτόχρονα εθιστεί στην τεχνολογία και στην διασκέδαση. Ήρωες μας είναι ο Led Dent ( ή αλλιώς ο Judge Dredd του Remender, οι ομοιότητες είναι πάρα πολλές ) και η Debbie Decay. Παιδικοί φίλοι, αγαπημένοι και ερωτευμένοι, δουλεύουν ως αστυνομικοί στο Λος Άντζελες, κυνηγώντας και σκοτώνοντας όσους αντιτίθενται στις μεγάλες εταιρίες entertainment οι οποίες έχουν αναλάβει την εξουσία. Ο Dent είναι εθισμένος στις τηλεοπτικές σειρές τις οποίες παρακολουθεί 24/7 χτυπώντας ενέσεις "συνδρομής" προς τα τηλεοπτικά κανάλια. Η Debbie είναι "καθαρή", αλλά επειδή τον αγαπάει, μένει μαζί του και τον βοηθάει στο "μακέλεμα". Όλα αυτά μέχρι την στιγμή που αναλαμβάνουν την αποστολή να πάνε στο Τόκυο, το οποίο είναι το τελευταίο μέρος πάνω στην γη στο οποίο δεν υπάρχει καθόλου τεχνολογία. Και τότε αρχίζει....... το καλό!!! Πάρα πολύ καλή σειρά, η οποία αγγίζει πολλά επίκαιρα θέματα όπως αυτά της οικολογίας, της εξάρτησης από τους υπολογιστές και τα social media, αλλά παραμένει, στον πυρήνα της, ένα love story και μια ωδή στη αφοσίωση και στην προσωπική θυσία. Από τις λίγες σειρές που με συγκίνησαν τόσο και ταυτόχρονα με προβλημάτισαν. Οπτικά, στην αρχή φαίνεται χαοτικό, γιατί έχει πάρα πολύ φορτωμένο σχέδιο, τόσο με σχεδιαστικές λεπτομέρειες, όσο και με πάμπολλα μικρά μπαλονάκια, τα οποία αντιπροσωπεύουν τις διάφορες τηλεοπτικές σειρές που παρακολουθεί ανελλιπώς ο ήρωας ενώ οδηγάει, πυροβολεί, αποκεφαλίζει και ανασκολοπίζει! Δεν σας κρύβω ότι λίγο πριν το τέλος του πρώτου τεύχους σκέφτηκα προς στιγμήν να το παρατήσω γιατί είχα μπερδευτεί, αλλά χαίρομαι που δεν το έκανα. Αν μπεις στο νόημα και καταλάβεις τι γίνεται, μετά όλα στρώνουν. Πιστεύω ότι πρέπει να είχαν στο μυαλό τους από την αρχή να περιοριστούν στα 10 τεύχη, γιατί οι πληροφορίες που δίνονται στο πρώτο είναι πάρα πολλές και θα μπορούσαν πιο άνετα να μοιραστούν σε 2-3 τεύχη. Η επιλογή τους όμως ήταν σωστή, γιατί έτσι έχουμε μια σφιχτή ιστορία, με ευδιάκριτη την αρχή, την μέση και το τέλος. Ειδικά το τελευταίο τεύχος και συγκεκριμένα οι τελευταίες σελίδες είναι από τις πιο φορτισμένες συναισθηματικά που έχω διαβάσει. Έχουν κυκλοφορήσει ήδη τα 2 trades που συγκεντρώνουν την σειρά, καθώς και ένα Oversize Deluxe Hardcover Edition. Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα και σας προτείνω να διαβάσετε αργά και προσεκτικά το πρώτο τεύχος, έτσι ώστε να αφομοιώσετε το τι γίνεται.
×
×
  • Create New...