Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Phase Productions'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Categories

  • Neos Kosmos
  • Articles

Calendars

  • Calendar

Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. Πρώτη Κυκλοφορία: 30-11-2019 Μου αρέσει όταν οι αποτυχίες όσων προηγήθηκαν δεν λειτουργούν ανασταλτικά για όσους αποφασίσουν να βαδίσουν σε παραπλήσια μονοπάτια, αλλά σαν παράδειγμα για το τι διαφορετικό θα μπορούσε να γίνει. Ακόμα και αν δεν καταφέρουν να πετύχουν, η εναλλακτική είναι το μαράζωμα, το οποίο απεύχομαι. Με αυτό το σκεπτικό, καλωσόρισα τα νέα της κυκλοφορίας ενός νέου περιοδικού-ανθολογίας κόμικς με τον τίτλο Epifany Comics της Phase Productions. Επηρεασμένο ξεκάθαρα από την τωρινή μορφή του 2000ad, το περιοδικό περιέχει 7 ιστορίες κόμικς, 1 διήγημα και 3 μόνιμες (απ' όσο καταλαβαίνω) στήλες αρθρογραφίας. Το δε περιεχόμενο των κόμικς έχει κάτι για σχεδόν όλα τα γούστα. Την περιπέτεια με στοιχεία κοινωνικής κριτικής του Στρατιώτη Κέιν, του Κώστα Παντούλα. Τις ντελιριακές καφρίλες του He-Punk and the Bastards of the Universe του Βασίλη Λώλου. Τις μυστηριακές-τρόμου στιγμές του Growwwl του Captain Jimmy & Βασίλη Χειλά. Το μελλοντολογικό-anime σκηνικό του Talos σε μια Αθήνα του μέλλοντος του Γιώργου Κωνσταντόπουλου και του Κώστα Παντούλα. Το επηρεασμένο από moebius και sci-fi σκηνή Blood Cracker του Βασίλη Γέρκου και Βασίλη Χειλά. Το manga Old Man Time του Γιάννη Δαλκίδη. Και την σπλατεριά Οι Ψίθυροι του Άδη, επηρεασμένη από τον Κλάιβ Μπάρκερ, και άλλους άρχοντες του τρόμου, του Βασίλη Ζήκου. Όλες οι ιστορίες συνεχίζονται και στο επόμενο τεύχος, με πιθανή εξαίρεση τους Ψιθύρους του Άδη. Φυσικά σε μια ανθολογία είναι αδύνατο να αρέσουν σε όλους τα πάντα. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, κάποιες ιστορίες μου άρεσαν και κάποιες με άφησαν παγερά αδιάφορο. Δεν βρήκα καμιά που να με ξετρελάνει, αν και 2-3 από αυτές πιστεύω πως μας άφησαν πάνω στο καλύτερο και μας περιμένουν καλύτερα πράγματα στα επόμενα τεύχη, αλλά ως συνολική εκτίμηση, το περιοδικό μου άφησε θετική εντύπωση και θα το συνεχίσω για να δω πως θα πάει. Και εκεί έρχεται η μεγάλη ένσταση μου: Το περιοδικό είναι τριμηνιαίο, όμως το στήσιμο του περιοδικού βασίζεται σε εβδομαδιαίες και μηνιαίες φόρμες. Καταλαβαίνω πως η συχνότερη κυκλοφορία είναι ένα πολύ μεγάλο οικονομικό άνοιγμα για τον οποιοδήποτε, αλλά κάτι πρέπει να γίνει για να το εξισορροπήσει αυτό, μιας και ο μέσος σύγχρονος αναγνώστης δεν θα κάτσει να επενδύσει τόσο χρόνο σε κάτι που δεν του δίνεται στην ολότητα του. Ίσως το μοντέλο που θα έπρεπε να ακολουθηθεί, είναι 3-4 πλήρεις ιστορίες, παύση από αυτούς του δημιουργούς στο ένα τεύχος για να δώσει στην άλλη παρτίδα δημιουργών να παρουσιάσουν την δική τους ιστορία και τράμπα ξανά στο επόμενο. Έτσι πιστεύω πως θα δημιουργήσει και ένα σταθερό κοινό που ίσως δώσει την δυνατότητα στην αύξηση κυκλοφορίας του περιοδικού. Θα πρέπει να δοθεί επίσης μεγαλύτερη έμφαση στον χρωματισμό. Οι εικόνες που έβαλα είναι από τα αρχεία που μοιράζουν τα ίδια τα παιδιά του περιοδικού, αλλά στην μαζική παραγωγή εντύπων με απλά χαρτιά, τα χρώματα είναι πάντα πιο σκούρα, με αποτέλεσμα οι εξαρχής σκοτεινές παλέτες να δείχνουν άσχημα στο τελικό αποτέλεσμα. Ενδιαφέρουσες βρήκα και τις τρεις στήλες του περιοδικού, οι οποίες συνδράμουν στην πιο φιλική εικόνα του. Το The True Masters είχε αφιέρωμα στον Osamu Tezuka από τον Σπύρο Ανδριανό. Είχε αρκετές ενδιαφέροντες πληροφορίες για τον δημιουργό που εκτίμησα, αν και βασίστηκε περισσότερο στην εγκυκλοπαιδική γνώση παρά στην ανάλυση του γιατί θεωρείται σημαντικός. Αλλά αυτό είναι κάτι στο οποίο και εγώ έχω υποπέσει μερικές φορές στα κείμενα μου, οπότε πιστεύω πως θα βελτιωθεί στην πορεία, όταν πάρει το κολάι ο Σπύρος και βρει πως να αξιοποιεί τον διαθέσιμο χώρο που έχει για την στήλη. Η στήλη του The Comics' Chest! ήταν αυτή που εκτίμησα περισσότερο, παρουσιάζοντας το Ισπανικό κόμικ επιστημονικής φαντασίας Πέντε για το Άπειρο, στο οποίο στην χώρα μας έχει βγει ως 5 Στο Διάστημα σε συνέχειες στις σελίδες του Μικρού Καουμπόυ. Και τέλος έχουμε την στήλη Πόσο Μεγάλη την Έχεις; το οποίο είναι παραλλαγή του Shelf Porn ύφους της παρουσίασης της συλλογής των αναγνωστών και γνωστών συλλεκτών της Ελλάδας.
  2. Το Δεκέμβριο του 2018 (και συγκεκριμένα στις 11 του μηνός), μία νέα έκδοση 36 σελίδων έκανε το ντεμπούτο της στα περίπτερα της Αθήνας (αρχικά), από την εταιρία PHASE PRODUCTIONS. Το σενάριο το έχει επιμεληθεί ο Βασίλης Χειλάς, ενώ τον σχεδιασμό τον έχει κάνει ο πολύ καλός μας φίλος, Παναγιώτης Τσαούσης. Η ιστορία τοποθετείται χρονικά στην περίοδο του Μεσοπολέμου και πιο συγκεκριμένα κοντά στο 1930, την εποχή που επικρατούσαν οι φοβεροί και τρομεροί λήσταρχοι, που ήταν γνωστοί για την δράση τους στα χωριά. Για να καταφέρει το ελληνικό κράτος να τους εξαλείψει, ψηφίζει έναν νόμο, σύμφωνα με τον οποίο, όποιος λήσταρχος πρόδιδε κάποιον “συνάδελφό” του (κι έφερνε το κεφάλι του) στην Χωροφυλακή, τότε θα έπαιρνε αμνηστία και θα μπορούσε ακόμα και να καταταγεί στις δυνάμεις της. Αυτός ο νόμος στάθηκε αφορμή, πολλές συμμορίες να διαλυθούν. Από εκεί και πέρα, το σενάριο είναι μία περιπέτεια, η οποία έχει για κεντρικούς πρωταγωνιστές δύο λήσταρχους, τον Καρδάρα και τον Πένγκο, τους οποίους η φιλία δοκιμάζεται. Η περιπέτεια αυτή, ουσιαστικά είναι μία μελλοντική αφήγηση από αυτούς που είχαν επιζήσει εκείνα τα χρόνια, αλλά δεν παραλείπονται κι αναδρομές στο παρελθόν. Όσον αφορά το σχέδιο του Παναγιώτη, αυτό είναι χαρακτηριστικό τού ταλαντούχου δημιουργού. Όπως ο ίδιος ανέφερε, όλος ο σχεδιασμός των κουστουμιών, αλλά και του οπλισμού είναι προϊόν επισταμένης ιστορικής έρευνας. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 4 τεύχη των 36 σελίδων έκαστο, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, το 5ο τεύχος είναι σχεδόν ολοκληρωμένο κι αναμένεται (εκτός απροόπτου) να κυκλοφορήσει μέσα στον Ιούνιο. Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι Λήσταρχοι ξεκίνησαν σαν έκδοση στην Αγγλική γλώσσα, η χρηματοδότηση της οποίας έγινε μέσω της πλατφόρμας Indiegogo. Μάλιστα, κάποιο από τα πακέτα έδινε την ευκαιρία στον χρηματοδότη να δει την μορφή του να φιγουράρει σε κάποιον χαρακτήρα της ιστορίας, λήσταρχο ή χωροφύλακα. Και τώρα, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να δούμε το κάθε τεύχος ξεχωριστά. Μέρος Πρώτο - Η Ομηρεία Διαβάστηκε και μου άφησε θετικές εντυπώσεις. Σεναριακά, το κόμικ, καταπιάνεται και προσπαθεί να αναλύσει μία κατάσταση της Ελλάδας που ήταν υπαρκτή και να την παρουσιάσει στο νεότερο αναγνωστικό κοινό. Σαν Έλληνας και φίλος των κόμικς, βρίσκω αυτή την κίνηση σωστή και χρήσιμη. Κι αυτό γιατί, αφενός μου δίνεται η ευκαιρία για ένα γρήγορο μάθημα νεότερης ιστορίας κι αφετέρου αυτό επιτυγχάνεται με το αγαπημένο μου μέσο. Οι διάλογοι δεν ήταν μακροσκελείς, αλλά όσο χρειαζόταν, ενώ προσπαθεί να διατηρηθεί και η ντοπιολαλιά. Οι αναδρομές στο παρελθόν, η αλήθεια είναι ότι είναι πλέον κλισέ, αλλά εδώ δεν με κούρασαν. Σίγουρα από το πρώτο τεύχος δεν μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για την πορεία, αλλά φαίνεται ότι, αν κι έχει λίγες σελίδες στην διάθεσή του, δεν κινείται βιαστικά. Μεγάλη βοήθεια είναι και τα εισαγωγικά σημειώματα που υπάρχουν (και κατά την γνώμη μου πρέπει να διαβαστούν πριν την ιστορία) και βάζουν τον αναγνώστη αμέσως στο νόημα για το τι θα επακολουθήσει. Το σχέδιο του Παναγιώτη είναι χαρακτηριστικό και λεπτομερές. Δύσκολα κάποιος που ξέρει το έργο του, δεν θα μπορέσει να το αναγνωρίσει. Ευχάριστη έκπληξη εδώ ήταν ο χρωματισμός, κάτι στο οποίο δεν μας συνηθίζει ο ταλαντούχος καλλιτέχνης. Κάποια μικρά λαθάκια (κατά την άποψή μου) που εντόπισα (δυσαναλογίες μεταξύ κεφαλιού και σώματος, έλλειψη πλαστικότητας στις κινήσεις σε μερικά καρέ) πιστεύω ότι, τεύχος με το τεύχος, θα εξαλειφθούν. Η έκδοση, για την τιμή που διατίθεται, είναι προσεγμένη. Έχει όμορφο γυαλιστερό χαρτί, στο οποίο αποτυπώνονται εξαιρετικά τα έγχρωμα καρέ. Ίσως να ήθελα λίγο πιο παχύ το εξώφυλλο για να μην είναι επιρρεπές σε τσαλακώματα. Αν και το πρώτο τεύχος εκτείνεται σε λίγες σελίδες, παρόλα αυτά έχει πλούσιο συνοδευτικό υλικό. Από άρθρα κι εναλλακτικά εξώφυλλα, μέχρι art gallery, βιογραφίες των δημιουργών, διαφήμιση του επόμενου τεύχους και αποκόμματα εφημερίδων της εποχής. Σίγουρα βέβαια αυτό λειτουργεί σε βάρος της κύριας ιστορίας, που τις κόβει σελίδες από το τεύχος, αλλά αυτή την διαχείριση την ξέρουν καλύτερα οι συντελεστές. Μοναδική παραφωνία το μονοσέλιδο κόμικ "Ιστορίες από τον λάκκο", το οποίο το βρήκα εντελώς παράταιρο με το ύφος του περιοδικού και κατά την γνώμη μου δεν θα έπρεπε να φιλοξενηθεί. Μέρος Δεύτερο - Η Τιμή Μετά την ανάγνωση διαπιστώνω ότι το δεύτερο τεύχος εντείνει την δυναμικότητά του, όσον αφορά την περιγραφή των σκληρών σκηνών και των σκηνών δράσης. Ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας του φινάλε μίας τραγικής ιστορίας εκδίκησης, ενώ στις τελευταίες σελίδες γίνεται η σύνδεση με το επόμενο τεύχος. Για να πούμε όμως και την αλήθεια, ένιωσα ότι το τεύχος αυτό δεν "προχωράει" και πολύ την υπόθεση, καθώς ουσιαστικά μένει σε μία μόνο κύρια σκηνή. Εννοείται ότι δεν με πείραξε αυτή η πρακτική, αλλά με τις σελίδες που έχει το τεύχος στην διάθεσή του και την περιοδικότητά του, φοβάμαι μήπως συνεχίζει με το σταγονόμετρο. Όπως και να έχει, η πορεία θα δείξει. Για το σχέδιο δεν έχω να πω κάτι καινούργιο. Πολύ καθαρό και ρεαλιστικό, με τις όποιες μικρές ατέλειες έχουμε επισημάνει σε προηγούμενες τοποθετήσεις. Το χρώμα είναι επιτυχημένο, αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά μονότονο. Αρκετά τίμια δουλειά εξακολουθεί να γίνεται και από μεριάς έκδοσης. Το τεύχος, για διανομή σε περίπτερο, στέκεται αξιοπρεπώς, καθώς έχει καλό χαρτί κι εκτύπωση. Θεωρώ όμως υπερβολικό, σε 36 σελίδες που έχει στην διάθεσή του, να υπάρχουν 5 ολόκληρες σελίδες με preview μίας άλλης έκδοσης (Αιώνιος). Συμφωνώ ότι γίνεται για λόγους διαφημιστικούς, αλλά και πάλι τις βρήκα πολλές για το συνολικό αριθμό. Μέρος Τρίτο - Η Ενέδρα Σε αντίθεση με την δεύτερη συνέχεια, εδώ έχουμε μία πλοκή που αναπνέει και ρολάρει πολύ καλύτερα, ενώ έχουμε κι εξέλιξη του μύθου. Οι ισχυρές προσωπικότητες της εποχής συνεχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και μέσω αυτών περιγράφεται η κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την άστατη και βάρβαρη εποχή στην Ελλάδα. Κι εδώ υπάρχουν έντονες σκηνές δράσης, αλλά η αλήθεια είναι ότι η εναλλαγή των καταστάσεων ήταν λίγο ζαλιστική. Θα την ήθελα πιο ήπια (βέβαια αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρχουν περισσότερες σελίδες στο “επεισόδιο”). Τέλος, το plot twist στο φινάλε του τρίτου μέρους και η αποκάλυψη του Άφαντου Ληστή ήταν καλογραμμένα. Το σχέδιο του Παναγιώτη είναι πολύ ζωντανό και με μεγάλη προσοχή στην λεπτομέρεια. Φαίνεται ότι αποτυπώνει αξιόλογα τις σκηνές δράσης και βίας (ιδίως στα πρόσωπα των χαρακτήρων). Επίσης, η διαδοχή των καρέ και η σκηνοθεσία μού άρεσαν πολύ. Η έκδοση κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με τα προηγούμενα τεύχη. Εξακολουθώ να διατηρώ τις εντάσεις μου για τις αρκετές σελίδες (από τις συνολικές του τεύχους) με την διαφήμιση των “Αιωνίων” και της επιστροφής του “Στρατιώτη Κέιν”. Κι αν εξαιρέσουμε το μελάνι που σκυλοβρωμάει ( ), μιλάμε για μία καλής ποιότητας έκδοση περιπτέρου. Μέρος Τέταρτο - Η Λίμνη Διαβάστηκε και το τέταρτο τεύχος κι αυτό που σκέφτηκα πρώτο είναι ότι πάμε πολύ καλά! Σε αυτό το επεισόδιο, ασχολούμαστε με ένα μικρό love story, το οποίο στάθηκε αφορμή να χωρίσουν δύο σύντροφοι και να ξεκινήσει ένας "εμφύλιος" ανάμεσα στους λήσταρχους. Το σενάριο συνεχίζει να λειτουργεί με την μορφή αφήγησης, χωρίς όμως πολλά επεξηγηματικά πλαίσια, δίνοντας περισσότερο χρόνο στους χαρακτήρες να είναι εκείνοι που θα διηγηθούν τα γεγονότα. Η πλοκή κυλάει αβίαστα και παρά τις λίγες (σχετικά) σελίδες που έχει στην διάθεσή της, προλαβαίνει να παρουσιάσει μία σκηνή αρκετά δυνατή. Το επόμενο επεισόδιο, που είναι κι εκείνο που ολοκληρώνει την ιστορία, υπόσχεται να μας δώσει μία σύγκρουση ανάμεσα σε δύο πρώην φίλους. Υπομονή λοιπόν. Το σχέδιο κυμαίνεται στα ίδια αξιόλογα επίπεδα με τα προηγούμενα επεισόδια. Το δυνατό του σημείο, νομίζω ότι είναι το background και οι σκιάσεις. Μικρές ενστάσεις έχω από την απόδοση των χαρακτήρων, όπου εξακολουθεί να εμφανίζεται μία δυσαναλογία ανάμεσα στα σώματα και στα κεφάλια. Γενικά όμως είναι αρκετά ευχάριστο. Η έκδοση δεν κρύβει εκπλήξεις. Είναι καλής ποιότητας, πάντα για έκδοση περιπτέρου. Το ευχάριστο είναι ότι έχουν μειωθεί οι σελίδες με διαφημίσεις των άλλων εκδόσεων της εταιρίας, κρατώντας το τεύχος περισσότερο “καθαρό”. Αρκετά βοηθητική είναι η περίληψη των προηγουμένων. Η αλήθεια είναι ότι με τόσα πολλά ονόματα που παρελαύνουν στην ιστορία (αλλά και με την αραιή περιοδικότητά της), χάνεται λίγο η μπάλα. Σίγουρα μετά την ολοκλήρωσή της, θα διαβάσω όλα τα τεύχη μαζί για μία καλή επανάληψη. Μέρος Πέμπτο - Η Σύγκρουση Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να γραφτεί ο επίλογος της όμορφης αυτής σειράς, με το 5ο κεφάλαιο. Το σενάριο επικεντρώνεται στην βασική διαμάχη, ανάμεσα στους δύο πρώην συντρόφους, η οποία εδώ μεταμορφώνεται σε ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό μεταξύ του Ενωμοτάρχη (πλέον) Καρδάρα και του τρομερού ληστή Πένγκου. Ο συγγραφέας φροντίζει να μας δώσει μία μεγάλη σκηνή καταδίωξης, που συνοδεύεται από δράση, αλλά και δυνατές στιγμές ωμής βίας (όπως το ζητούσε η περίσταση), ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε έναν Πένγκο, κάπως αλλαγμένο. Ο αιμοβόρος λήσταρχος φαίνεται να έχει μία διάθεση απολογητική κι εξομολογείται στους αναγνώστες την ζωή του, την γνωριμία του με τον Καρδάρα και τους λόγους που τον ώθησαν να ακολουθήσει αυτού του είδους την πορεία και “καριέρα”. Σαν να θέλει την τελευταία στιγμή να εξιλεωθεί για τους φόνους που έχει διαπράξει. Η πλοκή, λοιπόν, μεταφέρει τον αναγνώστη στους δασώδεις πρόποδες του Σμόλικα, όπου θα εκτυλιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος. Μετά την ανάγνωση ολόκληρης της ιστορίας, μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν μία πολύ ευχάριστη δουλειά, με όμορφη πλοκή κι ανάπτυξη χαρακτήρων. Οι αναδρομές στο παρελθόν, μπορεί να είναι αρκετές, αλλά προσωπικά δεν με πείραξαν. Το θέμα το οποίο έχει επιλεχθεί το βρήκα πρωτότυπο. Ασχολείται με μία εποχή στην Ελλάδα (αυτή του Μεσοπολέμου), η οποία προσφέρεται για ιστορίες και ταυτόχρονα δεν έχει “πολυδουλευτεί” από τους κομίστες, σε αντίθεση με εκείνη της επανάστασης του 1821. Η ιστορία κλείνει ικανοποιητικά, αλλά αισθάνθηκα ότι το φινάλε ήταν κάπως βιαστικό. Επίσης, πιστεύω ότι θα μπορούσε άνετα να υπάρξει κι άλλο κεφάλαιο, που να αναλύει τις λεπτομέρειες μετά την σύλληψη του Πένγκου. Όπως και να έχει, πάντως, είναι μία αξιόλογη ιστορία, που συνδυάζει ιστορικές αλήθειες και κινηματογραφικό σασπένς. Αξίζει να διαβαστεί από όλους. Για το σχέδιο δεν έχω να πω κάτι περισσότερο. Αξίζει, νομίζω, να σταθούμε στην μελέτη που έχει εκπονήσει ο Παναγιώτης, όσον αφορά την απεικόνιση του οπλισμού που χρησιμοποιήθηκε στην σειρά. Ειλικρινά, αξίζει συγχαρητήρια. Εννοείται, φυσικά, ότι τα ίδια συγχαρητήρια θα πρέπει να λάβει κι ο Βασίλης Χειλάς για την δική του έρευνα επάνω στου Ληστές και γενικά την επικρατούσα πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1920. Σαν φαν του έξτρα υλικού, δεν μπορώ να έχω παράπονο από το 5ο τεύχος. Στο εσωτερικό του εξώφυλλου, ο αναγνώστης θα βρει μία λεπτομερή περίληψη των προηγούμενων μερών, γεγονός που με έκανε να μην πραγματοποιήσω την επανάληψη που έλεγα. Μετά το πέρας της ιστορίας, έχουμε ένα άρθρο της εφημερίδας “Ακρόπολις” που αναφέρεται στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μετά την σύλληψη του Πένγκου. Εδώ είναι που θα προτιμούσα αντί για το άρθρο να διαβάζαμε ένα ακόμα μέρος. Θα ακολουθήσουν δύο σελίδες με τα λόγια των δύο πρώην συντρόφων και μετά από ένα όμορφο σκίτσο της Αρετής, επιμελημένο από τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο, έρχεται το καλύτερο. Μία λίστα με τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν από τους πρωταγωνιστές, μαζί με τα βασικά χαρακτηριστικά τους! Δεν λείπουν, βέβαια, και οι απαραίτητες διαφημίσεις της εκδοτικής.
×
×
  • Create New...