Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Peter David'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 9 results

  1. Σίγουρα όσοι είμαστε γεννημένοι την δεκαετία του 1980, έχουμε ακούσει κι απολαύσει τα απίθανα “Χελωνονιντζάκια". Πρόκειται για μία σειρά, εμπνευσμένη από τους Kevin Eastman και Peter Laird, η οποία ξεκίνησε από καθαρή πλάκα, σατιρίζοντας θετικά τους χάρτινους ήρωες του Οίκου των Ιδεών και ιδιαίτερα του έτερους μεταλλαγμένους, X-Men. Έτσι, από το μακρινό 1983, τα διάσημα μεταλλαγμένα χελωνάκια, έχουν αντέξει στον χρόνο (με τα ups και τα down τους), έχοντας δημιουργήσει ένα αξιόλογο σύμπαν, που γοητεύει ακόμα και σήμερα τους μικρούς και τους μεγάλους. Στο ενεργητικό τους, τα Χελωνονιτζάκια έχουν να επιδείξουν κόμικς, σειρές, κινηματογραφικές ταινίες, παιχνίδια και βιντεοπαιχνίδια, τα οποία άλλοτε είχαν περισσότερη “ενήλικη” υφή κι άλλοτε μία πιο ανάλαφρη δομή, περισσότερο εύπεπτη για τις μικρότερες ηλικίες. Θέλοντας να εστιάσουμε στον τομέα της Ένατης Τέχνης, η σειρά πρωτοξεκίνησε, υπό την μορφή φανζίν, για να γνωρίσει μία ανέλπιστη επιτυχία και να βρει στην συνέχεια καταφύγιο στην Mirage Studios, αλλά και σε άλλες εκδοτικές, μέσα στο πέρασμα των ετών, για να φτάσει στα χέρια της IDW, στις ημέρες μας. Για κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα (το 2003), το κόμικ κυκλοφόρησε από την Dreamwave, σε επιμέλεια του σπουδαίου σεναριογράφου Peter David (γνωστού από την δουλειά του στις ιστορίες του Hulk) και του σχεδιαστή Thomas LeSean. Δυστυχώς, κυκλοφόρησαν μόλις επτά τεύχη, πριν ακυρωθεί. Αυτά τα εφτά τεύχη, αποφάσισαν να φέρουν στο κοινό οι εκδόσεις “Μικρός Ήρως”, το 2019, όχι σαν αυτόνομη έκδοση, αλλά σαν ένθετο με την εφημερίδα “Sport Time”. Η συνεργασία με την συγκεκριμένη εφημερίδα σταμάτησε στα πέντε τεύχη, ενώ στην συνέχεια η σειρά φαίνεται να μπαίνει στον πάγο. Μετά από δύο χρόνια, όμως, αποφασίστηκε να κυκλοφορήσουν τα εναπομείναντα δύο τεύχη, αυτή την φορά κατευθείαν στα περίπτερα. Η συγκεκριμένη σειρά, λοιπόν, χωρίζεται σε δύο άτυπες ενότητες, με την πρώτη να καλύπτει τα τέσσερα πρώτα τεύχη, στα οποία θα μάθουμε κάποια πράγματα για το origin αρκετών από τους support χαρακτήρες του σύμπαντος των TMNT, όπως η April O’Neil, o Casey Jones κι ο Baxter Stockman. Παράλληλα με αυτά τα άτυπα origins, βλέπουμε και μία ιστορία στο background, η οποία είναι εμπνευσμένη από την δημοφιλή (κι αγαπημένη μου) σειρά του 1987. Στα υπόλοιπα τεύχη θα διαβάσουμε μία μεμονωμένη ιστορία (στο #05), με πρωταγωνιστή τον Rafael, που προσπαθεί να έρθει πιο κοντά στους ανθρώπους και να γίνει προσιτός σε αυτούς, με τις όποιες δυσκολίες μπορεί να έχει η αποδοχή του “διαφορετικού”. Τα τελευταία τεύχη (#06 και #07) θα έχουν για πρωταγωνιστή τον Leonardo, ο οποίος θα μας παραδώσει ένα καλό μάθημα για την αντιμετώπιση του bullying, την ίδια ώρα που εξυμνεί τον αλτρουισμό. Οι ιδέες του σεναρίου έχουν πολλές ομοιότητες με την σειρά των παιδικών μας χρόνων, αλλά η δομή τους είναι πιο σκοτεινή, αρκετά συνυφασμένη με τα πρώτα κόμικς. Κι ενώ από το σενάριο δεν έχω μεγάλα παράπονα, ομολογώ ότι η σκηνοθεσία με κούρασε αρκετά. Η εναλλαγή των σκηνών γίνεται βιαστικά και με μεγάλη συχνότητα, με αποτέλεσμα να χάνεται εύκολα το mood, που προσπαθεί να δημιουργήσει το σενάριο. Όπως και να έχει, πάντως, κάθε τεύχος μού άφησε μία καλή επίγευση στο φινάλε του, αλλά και την αίσθηση ότι ήθελε περισσότερη φροντίδα. Όσον αφορά τον εικαστικό τομέα, δυστυχώς κι εδώ δεν μπορώ να νιώσω ικανοποιημένος αρκετά. Το σχέδιο είναι η επιτομή του “κομπιουτερίστικου” στυλ, ενώ οι χαρακτήρες αποδίδονται παραμορφωμένοι. Οι σκηνές μάχης βγάζουν μία θολούρα, προκειμένου να τονίσουν την κίνηση, αλλά με αυτόν τον τρόπο δημιουργούν μερικά καρέ, τα οποία δυσκολεύτηκα ακόμα και να καταλάβω τι ήταν σχεδιασμένο μέσα σε αυτά. Ο χρωματισμός δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ήταν πέραν του δέοντος μουντός. Χρησιμοποιήθηκε μία σκούρα κι άτονη παλέτα χρωμάτων, η οποία, σε συνδυασμό με το σχέδιο, νομίζω ότι έδωσε ένα όχι και τόσο καλό αποτέλεσμα. Κι ερχόμαστε στα χαρακτηριστικά της έκδοσης, τα οποία πιστεύω ότι είναι το πιο δυνατό σημείο του συγκεκριμένου τίτλου. Τα τεύχη είναι δεμένα με καρφίτσα και τόσο η υφή, όσο και το φορμάτ και το στυλ τους, μου έφεραν στο μυαλό την (αγαπημένη μου) έκδοση του “Μπάτμαν” της Πέργαμος. Το εξώφυλλο είναι αρκετά παχύ για ένα κόμικ 28 σελίδων, ενώ και το χαρτί στο εσωτερικό είναι τίμιο και με καλή υφή στην εκτύπωση. Όλα τα λεφτά, πάντως, είναι τα δισέλιδα άρθρα του αγαπητού Γαβριήλ Τομπαλίδη, που υπάρχουν σε κάθε τεύχος. Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο τεύχος παίρνουμε πληροφορίες για το ξεκίνημα του τίτλου στα κόμικς, στο δεύτερο θα παρελάσουν οι βασικοί χαρακτήρες, στο τρίτο θα μάθουμε διάφορα παράξενα από την πορεία των TMNT (όπως πχ η λογοκρισία που υπέστησαν στην Αγγλία), για να έρθει το τέταρτο τεύχος, το οποίο θα μας παραθέσει το πρώτο μέρος από την πορεία τους στην μεγάλη οθόνη. Στο πέμπτο τεύχος θα έχουμε την συνέχεια, ενώ στα δύο τελευταία τεύχη, ο Γαβριήλ θα μας μιλήσει για το τηλεοπτικό ταξίδι των μεταλλαγμένων χελωνών. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία σειρά που απευθύνεται περισσότερο στους νοσταλγούς των TMNT, παρά στους υπόλοιπους. Αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι η σειρά δεν μακροημέρευσε, μας δίνει το ασφαλές συμπέρασμα ότι δεν ανήκει στις ένδοξες στιγμές του τίτλου. Αν, όντως, νοσταλγείτε τα Χελωνονιντζάκια, καλύτερα να ξεκινήστε να βλέπετε πάλι την άπαιχτη σειρά του 1987.
  2. Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός "Jean Wherever you are,I'll get him for you...I don't care what I have to do...Because I let him get away,and I swear there'll be no further deaths at his hands..None!!! " - Peter Parker/Spider Man Διαβάζοντας τα τελευταία τεύχη του Amazing Spider Man σε σενάριο Nick Spencer (ναι αυτός που έκανε τον Cap Ναζί αλλά στον Spidey παρουσιάζει αξιοπρεπέστατες ιστορίες) που φέρνουν αντιμέτωπο τον άνθρωπο αράχνη με το μυστηριώδη Kindred,παρατήρησα με νοσταλγία ότι επανήλθε στο προσκήνιο και ένας παλαιότερος εχθρός ο Sin Eater.Ένας εχθρός που είχε απασχολήσει τον Spidey, πολλά χρόνια πριν σε ένα story arc που σήμερα θεωρείται κλασικό αλλά και αρκετά σκοτεινό (στη κατηγορία του Kraven's Last Hunt που γράφτηκε έναν χρόνο αργότερα).Θα παρουσιάσω φυσικά το The Death of Jean De Wolff που έγραψε ο Peter David σε σχέδιο του Rich Bucker(Deathlock,Avengers,Fantastic Four,All Star Squadron) και που παρουσιάστηκε στο δεύτερο τότε τίτλο του Spider Man, τον Spectacular Spider Man στα τεύχη #107–110 από τον Οκτώβριο του 1985 μέχρι τον Ιανουάριο του 1986. O Peter David σε συνέντευξή του είχε δηλώσει κάποτε ότι όταν ήταν 17 χρονών είχε πάρει έναν όρκο. Όταν θα γίνονταν συγγραφέας και θα έγραφε κόμικς, να μην σκότωνε ποτέ έναν αγαπημένο supporting χαρακτήρα σε οποιοδήποτε τίτλο...Αυτό γιατί σε εκείνη την ηλικία, και ενώ είχε σταματήσει χρόνια να διαβάζει κόμικς, έμαθε με σκληρό τρόπο(σε ερώτηση του γιατί ο Peter δεν παντρεύεται τη Gwen) ότι η Gwen είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν, και μάλιστα με πολύ τραγικό τρόπο...Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι ο David καταπάτησε τον όρκο του όχι μία αλλά δύο φορές...Και τη δεύτερη μάλιστα επειδή τον ανάγκασαν να το κάνει(η τότε editor του Hulk, Bobbie Chase)με το να σκοτώσει την Betty Ross(αγαπημένη χαρακτήρας της τότε γυναίκας του)εγκατέλειψε τον τίτλο του Hulk μετά από 13 χρόνια υπέροχων ιστοριών... Την πρώτη φορά που "καταπάτησε" τον όρκο του λοιπόν το θύμα ήταν ένας χαρακτήρας που είχε εμφανιστεί κάποια χρόνια νωρίτερα στη ζωή του Spidey(το 1976 στο Marvel Team Up #48),αλλά δεν ήταν αυτό που μπορούμε να πούμε μέλος της οικογένειας του χαρακτήρα. Δημιούργημα των Bill Mantlo και Sal Buscema, ο χαρακτήρας της σκληροτράχηλης επιθεωρήτριας αστυνομικού Jean DeWolff ήταν η θηλυκιά Marvelική απάντηση στον Jim Gordon χαρακτήρα της DC που εμφανίζεται στις ιστορίες του Bat Man.Ακούγωντας πάλι έναν editor στον τίτλο(τον Jim Owsley ή πιο γνωστό τα τελευταία χρόνια ως Priest)που ήθελε ο David να ξεκινήσει στον τίτλο με ένα μεγάλο "μπάμ" ο David από τη πρώτη σελίδα της ιστορίας σοκάρει τους αναγνώστες με το να δείξει το νεκρό σώμα της αστυνομικίνας, ξαπλωμένο στο κρεβάτι της μέσα σε μία λίμνη αίματος, πυροβολημένη εξ'επαφής... Όταν ο Spider Man θα μάθει από έναν αστυνομικό για το θάνατο της συνεργάτιδας του, και ανακαλύψει ότι εκείνη όσο και αν δεν το έδειχνε έτρεφε συναισθήματα για εκείνον θα αποφασίσει να αναλάβει την υπόθεση εντόπισης του δολοφόνου, ο οποίος σκοτώνοντας και έναν δικαστή σχεδόν κάτω από τη μύτη του Matt Murdock(που βρισκόταν ακόμα μέσα στο Δικαστήριο), θα αποκαλυφθεί ως Sin Eater.Ένας παρανοικός πίσω από μία κουκούλα, που με μία κυνηγετική καραμπίνα εξολοθρεύει όποιον θεωρεί αμαρτωλό....Μαζί με τη βοήθεια του αστυνομικού επιθεωρητή Stan Carter,και έχοντας από κοντά και τον Daredevil, θα προσπαθήσει να εντοπίσει το δολοφόνο μονάχα που αυτό που θα ανακαλύψει δε θα του αρέσει καθόλου και θα τον φέρει στα όρια του...Ίσως και πέρα από αυτά... Το ντεμπούτο του David στον τίτλο όχι μόνο τον έφερε σε πιο ώριμα και ρεαλιστικά μονοπάτια(σε σχέση με τις ιστορίες του Al Milgrom που είχαν προηγηθεί στο τίτλο και που ήταν πιο απλοικές)αλλά κυριολεκτικά προκάλεσε "σεισμό" στα μέχρι τότε στερεότυπα των υπερηρωικών κόμικ, κάτι που είχε επιτύχει μόνο ο Frank Miller με το πέρασμα του από τον Daredevil και ιδιαίτερα με το story arc Born Again(που σας έχω παρουσιάσει εδώ). Η ιστορία που ξεκινά με το θάνατο γυναίκας ηρωίδας, όχι πέφτοντας ηρωικά στη μάχη, αλλά ύπουλα και άδικα δολοφονημένης. Όχι από έναν super villain αντίπαλο του Spider Man αλλά από έναν θρησκόληπτο ψυχοπαθή που την πυροβολεί εξ'επαφής... Ο ήρωας που έχοντας έντονες ακόμα τις αναμνήσεις αλλά και ενοχές για το θάνατο της αγαπημένης του από τα χέρια ενός villain, ξαναζώντας μία πανομοιότυπη υπόθεση(ειδικά έτσι όπως αυτή θα εξελιχθεί)θα έρθει στα όρια του. Τόσο ώστε τυφλωμένος από οργή για απόδοση δικαιοσύνης θα έρθει αντιμέτωπος με έναν άλλο ήρωα και σύντροφο στη καταπολέμηση του εγκλήματος τον Daredevil (ο οποίος θα μάθει για πρώτη φορά τη μυστική ταυτότητα του ανθρώπου αράχνη). O οποίος ξεχνώντας ίσως ότι και εκείνος ήρθε στα δικά του όρια όταν ο Kingpin του κατέστρεψε τη ζωή εδώ παρουσιάζεται περισσότερο ώριμος και συγκρατημένος σε σχέση με τον Spider Man που αφήνεται να τον παρασύρει η οργή και η θλίψη του, ίσως με καταστροφικά και για τον ίδιο αποτελέσματα αν δεν ήταν εκεί ο hornhead να τον συγκρατήσει...Ο συγγραφέας επίσης παρουσιάζει τον ηθικό σχετικισμό ανάμεσα στους υπερήρωες, τα λάθη ενός συστήματος απόδοσης ποινικής δικαιοσύνης, και το πώς η τυφλή οργή μπορεί να οδηγήσει έναν ήρωα ταγμένο στην υπηρεσία αυτής της δικαιοσύνης να γίνει και ο ίδιος ένορκος, δικαστής και γιατί όχι και εκτελεστής σε αυτό που ο ίδιος νομίζει για απόδοση δικαιοσύνης, αλλά στη πραγματικότητα είναι απλά ικανοποιητική ( ; ) εκδίκηση... Η ιστορία αυτή καθιέρωσε τον Peter David ως συγγραφέα μεγάλου βεληνεκούς και ήταν η αρχή για μία μεγάλη πορεία στο χώρο των υπερηρωικών και μη κόμικ που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.Ο ίδιος ο συγγραφέας για πολύ καιρό δέχονταν γράμματα από τους αναγνώστες να "αναστήσει" την Jean (με κάποιο τρόπο ή τελικά να μην είχε πεθάνει κτλ.)αλλά ο ίδιος δήλωσε ότι κάτι τέτοιο θα εξασθενούσε το νόημα ολόκληρης της ιστορίας(κάτι το οποίο δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έγινε και με τη Betty στο τίτλο του Hulk, ο θάνατος της οποίας του είχε στοιχήσει τη φυγή του από τον τίτλο έστω και να το αποφάσισε ο ίσιος να γίνει..).Σίγουρα αυτή η ιστορία απέχει πολύ από τον friendly neigbhor Spidey όπως παρουσιάζεται ο ήρωας τις περισσότερες φορές, και όπως ανέφερα και στην αρχή, ανήκει στις πιο σκοτεινές στιγμές του web head όπως και το Karven's Last Hunt που ακολούθησε ένα χρόνο μετά αλλά και αργότερα με ιστορίες όπως το Torment του Todd McFarlane ή το Child Within πάλι του DeMatteis που ίσως παρουσιάσω όλες μαζί σε μελλοντικό μου άρθρο. Φυσικά ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο σχέδιο του βετεράνου Buckler το οποίο σφίζει από ζωή και ενεργητικότητα, γεμάτο δυναμισμό και με ρεαλιστικές εκφράσεις προσώπων, δίνει στην ιστορία την αληθοφάνεια αλλά και πειστικότητα που χρειάζεται και σύμφωνα με τον ίδιο τον David "Του έδωσε το είδος της "βρώμικης'' αίσθησης που αναζητούσαμε...Το είδος του Spidey meets Hill Street Blues.." Σήμερα ίσως μπορεί να θεωρηθεί ξεπερασμένη(σε σχέση με τα τωρινά πρότυπα ιστοριών)αλλά αποτελεί και εκείνη ένα λιθαράκι για την μετέπειτα εξέλιξη τόσο του Spider Man ως χαρακτήρα, όσο και του Peter David ως συγγραφέα...Και σίγουρα είναι μία από εκείνες που τη διάβασα σαν παιδί τότε αλλά έμεινε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου, κάτι που σήμερα ακόμα και που είμαι ενήλικος πλέον(για να μην πω και μεσήλικας) ελάχιστες έως μηδαμινές ιστορίες κάνουν...Το ότι κυκλοφορεί κατά καιρούς σε trade(και μάλιστα κυκλοφορούσε από τις αρχές των 90's σε μία εποχή όπου πολύ λίγες ιστορίες- Watchmen,Dark Knight Returns - κυκλοφορούσαν σε αυτό το format) δείχνει επίσης αν μη τι άλλο ότι υπολογίζεται μέσα στις κλασικές του ήρωα και ότι ακόμα και σήμερα το αναγνωστικό κοινό την αναζητά. Αναζητήστε την και εσείς για να διαβάσετε όχι μόνο μια πολύ καλή ιστορία αλλά και έναν ρεαλισμό που ειδικά εκείνη την εποχή έλειπε από τα κόμικ, και που με ιστορίες όπως τα Watchmen και Maus έκαναν τον κόσμο να δει τα κόμικ και την 9η τέχνη με άλλο μάτι..
  3. Επιστροφή στα μαύρα! Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι είναι εξοικειωμένοι με τη διάσημη μαύρη στολή του Spider-Man, την οποία απέκτησε κατά τη διάρκεια του Secret Wars. (τεύχος #8) Στη πορεία, αποκαλύφθηκε ότι η περιβόητη αυτή μαύρη στολή είναι ένας ζωντανός συμβιωτικός οργανισμός, ο οποίος όταν ενώθηκε με τον Eddie Brock, δημιούργησε τον Venom. Εξαιτίας της δημοτικότητας της μαύρης στολής και της μεγάλης αγάπης που έχει εισπράξει από τους αναγνώστες (ανάμεσα τους και εγώ, προφανώς), η Marvel προχώρησε στη παραγωγή ενός mini-series, 5 τευχών, το οποίο καλύπτει τα γεγονόντα στη ζωή του Peter Parker, πριν από την αποκάλυψη της πραγματικής φύσεως του μαύρου κοστουμιού. Κεντρικός ανταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Quentin Beck ή αλλιώς Mysterio, ο οποίος έχοντας ανακαλύψει το «μυστικό» της εξωγήινης στολής του Spidey (ότι δηλαδή δεν είναι ένα απλό κοστούμι, αλλά μία έμβια ύλη), προσπαθεί να αποσπάσει ένα κομμάτι της προκειμένου να το εκμεταλλευτεί προς δικό του όφελος. Στα εν λόγω τεύχη, εμφανίζονται κατά κόρον οι Black Cat και Kingpin, ενώ ένα cameo κάνει και ο Electro. Στα συγγραφικά καθήκοντα είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Peter David, δημοφιλής από το πολύχρονο run του στο Incredible Hulk της δεκαετίας του ’90. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος έχει ενασχοληθεί και με τον Spider-Man στο παρελθόν, γράφοντας ιστορίες τόσο στο The Amazing όσο και στο The Spectacular. Η πιο δημοφιλής ιστορία του με το χαρακτήρα αποτελεί για μένα το The Death of Jean DeWolff. Το Symbiote Spider-Man είναι μία ιστορία που διαβάζεται γρήγορα χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη και ούτε τον κάνει να βαριέται, δεδομένου ότι έχει κοφτούς διαλόγους, γρήγορες εναλλαγές σκηνών και μπόλικη δράση. Επίσης, άλλο ένα θετικό είναι η “old-school” ατμόσφαιρα που αποπνέει η πλοκή. Όμως, για του λόγου του αληθές, εντόπισα πολλές cheesy ατάκες, ενώ σίγουρα δεν αποτελεί μία ιστορία που «ανακαλύπτει το τροχό» ή εξιστορεί κάτι πολύ πρωτότυπο. Είναι προφανές ότι το όλο κόμικ στήθηκε για να ικανοποιήσει την ανάγκη των φανατικών να δουν περισσότερο τη συμβιωτική στολή, παρά να διαβάσουν κάτι πολύπλοκο ή έστω ιδιαίτερο. Κατά τη γνώμη μου όμως, ο Peter David πέτυχε σε αυτό που κλήθηκε να κάνει, να δημιουργήσει δηλαδή μία εύπεπτη και διασκεδαστική περιπέτεια. Εκεί που χωλαίνει η σειρά είναι στο εικαστικό κομμάτι. Καλλιτέχνης εδώ είναι ο Greg Land, ο διαβόητος αυτός σχεδιαστής που έχει κατηγορηθεί ουκ ολίγες φορές για «καλλιτεχνικές κλοπές», δεδομένου ότι έχει αντιγράψει (σχεδόν ξεπατικώσει) το σχέδιο συναδέλφων του και το έχει πλασάρει ως δικό του. Δε χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες για το από πού παίρνει έμπνευση για τα γυναικεία του πρόσωπα και ανατομία. Για να είμαι ειλικρινής, το σχέδιο του εδώ δεν είναι κακό, αντιθέτως μου άρεσε πολύ ο σχεδιασμός της μαύρης συμβιωτικής στολής, παρόλο που οι πόζες του Spider-Man είναι λίγο στατικές. Επίσης, στο πλαίσιο του χρωματισμού, έχει γίνει άρτια δουλειά. Όμως, βρήκα ελαττωματική την ικανότητα του Land στο σχεδιασμό των προσώπων (ειδικά των αντρικών)… σαν κάτι να είναι off με τις εκφράσεις τους. Γενικά, παρόλο που δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον φωτορεαλισμό στη τέχνη, ειδικά όταν γίνεται σωστά, εδώ όμως μου φάνηκε πολύ πρόχειρη και «ψεύτικη». Εν πάσει περιπτώσει, για μία περιορισμένη σειρά 5 τευχών, μπορώ να πω ότι το σχέδιο του είναι ανεκτό, αφού δε κουράζει στο μάτι και έχει «καθαρές» γραμμές. Εν ολίγοις, πρόκειται για μία τίμια προσπάθεια εκ μέρους των συντελεστών, από τη στιγμή που δεν είχα καμία απαίτηση και είχα βάλει σαν στόχο μόνο να διασκεδάσω. Τα 5 τεύχη έχουν συλλεχθεί σε ένα paperback. Η σειρά έχει και σίκουελ, ονόματι Symbiote Spider-Man Alien Reality.
  4. Ακολουθούν spoilers για αυτό διαβάστε με δική σας ευθύνη!! " Everything we did to protect them from the bad guys..But we couldn't protect them from themselves..." - Hulk Variant Cover από George Perez για το Maestro #1 Γνωρίζω ότι και το προηγούμενο κείμενο μου αφορούσε τον Hulk(έχει φαίνεται την τιμητική του για τον μήνα Αύγουστο)αλλά φυσικά δεν θα μπορούσα να παραλείψω την παρουσίαση του πολυαναμενώμενου Maestro που κατά κάποιο τρόπο ενώνει το δημιουργικό team των Peter David και Dale Keown που μας χάρισε κλασικές στιγμές στον χαρακτήρα(καθώς και το HULK:THE END που ουσιαστικά αποτελεί μέρος πλέον και την συγκεκριμένης ιστορίας.) Το Maestro θα αποκαλύψει για πρώτη φορά στους αναγνώστες όχι φυσικά το origin του Hulk που οι πάντες γνωρίζουμε,αλλά εκείνο του διαβολικού και διεφθαρμένου μελλοντικού εαυτού του,όπως εκείνος παρουσιάστηκε στο κλασικό πλέον Future Imperfect που είχε δημιουργήσει ο Peter David μαζί με τον George Perez.Mέσα από αυτό το limited series που θα ολοκληρωθεί σε 5 τεύχη θα δούμε τους λόγους που οδήγησαν τον jade giant να ακολουθήσει το μοναχικό δρόμο εκείνο που θα τον μετατρέψει σε έναν απόλυτο και παντοδύναμο δυνάστη με το όνομα Maestro.Στο σχέδιο θα βρούμε τόσο τον Dale Keown(στo opening sequence)όσο και τον Germán Peralta(Agents of SHIELD,Man Thing,Thanos). To τεύχος ξεκινά με τον Hulk την εποχή που κυριαρχούσε η προσωπικότητα του "Professor Hulk"δηλαδή του Hulk εκείνου που προέρχεται από την ένωση του Banner(του οποίοι διατηρεί τη βασική προσωπικότητα)του γκρίζου Hulk(Joe Fixit-διατηρεί το attitude)και του πράσινου Hulk(του οποίου έχει τη δύναμη).Ο Ηulk φαινομενικά ζει ευτυχισμένος με τη γυναίκα του Betty και τα δύο του παιδιά και απολαμβάνει τη ζωή του υπερήρωα,καθώς και την αποδοχή από τους υπόλοιπους Avengers και όλου του κόσμου....Μονάχα που κάποια στιγμή διαπιστώνει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.....Και ξυπνάει σε ένα μυστικό υπόγειο εργαστήριο της A.I.M. όπου κρατούνταν για πολλά χρόνια...Για να ανακαλύψει τη φρικτή αλήθεια ότι η ανθρωπότητα όπως τη γνωρίζαμε ουσιαστικά δεν υπάρχει πλέον,και υπεύθυνος για τον αφανισμό της είναι ο ίδιος ο άνθρωπος...Και τότε είναι που θα αρχίσει το μοναχικό του ταξίδι σε ένα δυστοπικό μέλλον που θα τον μεταμορφώσει σε κάποιον άλλο,πέρα του Hulk... Μπορεί μία κλασική ιστορία σαν το Future Imperfect να έχει ένα prequel;;Μπορεί να προσθέσει κάτι το καινούργιο σε μία ήδη γνωστή και αγαπημένη ιστορία;;Η απάντηση σε αυτά είναι φυσικά ΝΑΙ!!Όταν το γράφει ο Peter David που ακόμα και αν δεν έχει την όρεξη και τις αντοχές που είχε πριν 30 χρόνια,παρ΄όλα αυτά κατορθώνει από τις πρώτες κιόλας σελίδες να κεντρίσει το ενδιαφέρων του αναγνώστη,που όπως άλλωστε και ο Hulk,αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά από την αρχή της ιστορίας...Και φυσικά τους κάνει να νιώσουν το πόνο και το αίσθημα της απώλειας,αλλά και την οργή που νιώθει ο ίδιος ο Hulk,όταν ανακαλύπτει ότι υπεύθυνος για τη καταστροφή του πλανήτη δεν ήταν κάποιο τέρας όπως θεωρούσαν και τον ίδιο,αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος που αποτελεί το μεγαλύτερο εχθρό του εαυτού του...Kαι αυτόν τον εχθρό ούτε όλοι οι υπερήρωες της Γης δεν αρκούν τελικά για να τον νικήσουν,ή έστω να τον σταματήσουν... Τα σχέδια των Keown και Peralta πραγματικά είναι χάρμα οφθαλμών σε κάθε σελίδα του τεύχους..Ο Dale Keown μας θυμίζει στα opening scenes γιατί-προσωπικά για εμένα-θεωρείται από τους καλύτερους,αν όχι ο καλύτερος και definitive σχεδιαστής του χαρακτήρα,και με τις δυναμικές του φιγούρες φέρνει αυτόν τον αέρα των early 90's στην ιστορία,με ήρωες που σφίζουν από ζωντάνια και δύναμη.Ο Germán Peralta από την άλλη με περισσότερο "σκοτεινό" σχέδιο μας παρουσιάζει με τρομαχτικό ρεαλισμό το δυστοπικό τοπίο στο οποίο καλείται να ζήσει και να επιβιώσει από εδώ και πέρα ο πράσινος γίγαντας.Πραγματικά θαυμάσιος συνδυασμός δύο σπουδαίων σχεδιαστών που δίνουν με το καλύτερο δυνατό τρόπο σάρκα και οστά στο όραμα του David. Variant cover από Joe Bennett. Μία παροιμία λέει ότι στους τυφλούς,βασιλεύει ο μονόφθαλμος...Σε έναν κόσμο κατεστραμμένο υλικά και ηθικά,όπου τίποτα σχεδόν δεν έχει επιβιώσει,ακόμα και η δύναμη του Hulk δεν αρκεί για να τον κάνει να σταθεί ξανά όρθιος...Ένας κόσμος χωρίς ηγέτες,χωρίς κάποιο αρχηγό θα χρειαστεί κάτι καινούργιο να τον στήσει ξανά στα πόδια του...Ο ίδιος ο Hulk θα πρέπει να μετατραπεί σε κάτι άλλο...Σε έναν καινούργιο αρχηγό...Σε έναν Maestro... Περιμένω με αγωνία το επόμενο τεύχος(μπαγάσα David με έκανες πάλι να νιώσω 15 χρονών!!!Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό!!)
  5. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 20-12-2019 Υλικό Συλλογής: The Incredible Hulk v1 370-377 (June 1990 / January 1991) Πρώτη κυκλοφορία κλασικού τίτλου στην Ελληνική εκδοχή της σειράς της Hachette λοιπόν και δεν θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερο δείγμα από την συγκεκριμένη ιστορία του Peter David, η οποία παντρεύει τις δομές μια μηνιαίας σειράς με αρκετές υποπλοκές για να μας απασχολήσει για χρόνια και την πιο άμεση, πιο συμπαγή μορφή που έχουμε συνηθίσει στις μέρες μας. Ακολουθούν spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Ο Χαλκ αυτής της περιόδου είναι πάλι γκρίζος, μπερμπάντης και πανέξυπνος και εμφανίζεται μόνο τα βράδια, ανεξάρτητα αν θυμώνει ο Μπάνερ ή όχι. Επίσης ο κόσμος τον θεωρεί νεκρό, συμπεριλαμβανόμενου και της γυναίκας του, την Μπέτι. Ο Μπάνερ/Γκρίζος Χαλκ αποφασίζει να πάει να την βρει, αλλά στην πορεία συναντά διάφορα εμπόδια, όπως την επίθεση μιας οντότητας από μια άλλη διάσταση που προσπαθεί να ξαποστείλει ο Δρ. Στρέινζ και ο Ναμόρ, πρώην συνεργάτες του στους Προστάτες (βαρετή μετάφραση Anubis. Το διόρθωσα. Από εδώ και πέρα θα τους αναφέρω με το πιο ορθό και εύηχο Υπερασπιστές ). Θεωρητικά ο Χαλκ καταφέρνει να κλείσει την πύλη της άλλης διάστασης, αλλά η οντότητα κρύβεται μέσα στο θρυμματισμένο μυαλό του Μπάνερ και καταφέρνει να βγει στον δικό μας κόσμο. Οι εικόνες των περιεχόμενων είναι από την Αμερικάνικη έκδοση. Οι Υπερασπιστές παλεύουν τον Χαλκ εξασθενίζοντας τον, αλλά η νίκη εξασφαλίζεται όταν ο Μπάνερ ανοίγει μια νοητή πόρτα μέσα στο μυαλό του, δείχνοντας στην οντότητα κάτι που την τρομάζει αρκετή ώρα ώστε να δώσει την δυνατότητα στον Στρέιντζ να τον ξαποστείλει μια και καλή. Παράλληλα, ένα μυστηριώδες «διαστημικό» κόκκινο αμάξι εντοπίζει τις τοποθεσίες που είχε θεαθεί ο Χαλκ και βρίσκει στην θέση του τον Δρ. Λέοναρντ Σάμσον - τον ψυχολόγο υπερήρωα της Μάρβελ που επίσης έχει μετατραπεί από τις ακτίνες γάμμα - τον οποίο καταφέρνει να βγάλει νοκ-άουτ γρήγορα. Έχουμε διαβάσει μόλις δύο τεύχη και έχουν μπει ήδη τα βασικά στοιχεία της ιστορίας σε κίνηση για εκμετάλλευση τους όχι μόνο στα επόμενα τεύχη του τόμου, αλλά και στον επόμενo. Ο Μπάνερ μαθαίνει πως η Μπέτι έχει ενταχθεί στις καλόγριες, στην προσπάθεια να βρει μια ισορροπία στην ζωή της, και αποφασίζει να μην της πει πως είναι ζωντανός, χωρίς να ξέρει πως ετοιμάζεται να αποχωρήσει. Μόλις το μαθαίνει, προσπαθεί να την προλάβει πριν φύγει με το τραίνο, αλλά το κόκκινο αμάξι τον βρίσκει και του επιτίθεται. Με τον Γκρίζο Χαλκ να εμφανίζεται μόνο την νύχτα, ο Μπάνερ "ελευθερώνει" τον Πράσινο και χαζό Χαλκ, την κλασική περσόνα που εμφανιζόταν όταν θύμωνε και ξεπαστρεύει το αμάξι εύκολα, καταφέροντας τελικά να προλάβει την Μπέτι. Εδώ είναι που μαθαίνουμε μια και καλή πως ο Μπάνερ έχει πολλαπλές προσωπικότητες και πως δεν υπάρχει μόνο ένας Χαλκ, αν και σε αυτή την περίοδο του τίτλου, ξέραμε μόνο για τρεις. Στα επόμενα τεύχη οι δύο Χαλκ πάλευαν μέσα στο μυαλό του Μπάνερ για το ποιος θα πάρει τα ηνία, με τον Γκρίζο Χαλκ να καταφέρνει, εκβιάζοντας τον Μπάνερ, να εμφανιστεί και στην μέρα, για να σώσει την Μπέτι και τον Ρικ Τζόουνς από τους Σκραλς. Κάπου εδώ τους εντοπίζει και ο Σάμσον, ο οποίος προσπαθεί για μια ακόμα φορά να εξισορροπήσει τον Χαλκ, βάζοντας το σε ύπνωση για να ψάξει τα βαθύτερα αίτια της καταστροφικής μανίας του. Το καταφέρνει και την θέση των τριών προσωπικοτήτων την παίρνει μια ενωμένη εκδοχή τους, με την εμφάνιση του Χαλκ και την προσωπικότητα του Μπάνερ και του Γκρίζου Χαλκ. Στις μέρες μας, οι βαθιές ψυχαναλύσεις των χαρακτήρων κόμικς είναι ψωμοτύρι των σεναριογράφων και η αλήθεια είναι πως έχει καταντήσει μπλαζέ, μιας και το έχει καταχραστεί ο κάθε πικραμένος γραφιάς. Το 1990 όμως, ακόμα ήταν πρωτότυπη αντιμετώπιση και λίγοι το προσπαθούσαν με ακόμα λιγότερους να το κάνουν επιτυχημένα. Ο Άλαν Μουρ είναι ο ένας σίγουρα. Αλλά και ο Πίτερ Ντέιβιντ εδώ κάνει πολύ καλή δουλειά, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη του πως δεν θυσίασε το χιούμορ και την προσβασιμότητα του τίτλου σε ένα πιο ευρύ κοινό για να το επιτύχει. Πάτησε βέβαια σε παλιές πλοκές του Μπιλ Μάντλο (αν και η πατρότητα τους είναι υπό αμφισβήτηση, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα), στις οποίες είχαμε μάθει πως ο Μπρους Μπάνερ είχε κακοποιηθεί από τον πατέρα του όταν ήταν μικρός, δείχνοντας μας το φυσικό επακόλουθο, σε μια εποχή που η εξοικείωση του κόσμου με τα αίτια των ψυχικών ασθενειών ήταν ανύπαρκτη. Στην χώρα μας οι συγκεκριμένες ιστορίες δημοσιεύτηκαν από τρεις εκδότες στο παρελθόν: Τα τεύχη 370-375 είχαν δημοσιευτεί στα τεύχη 581-586 του Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά, τρία τεύχη πριν ακυρωθεί ο τίτλος δηλαδή, το 1992. Μερικούς μήνες αργότερα, το 1993, η Μαμούθ Κόμιξ έβγαλε το περιοδικό Ο Άνθρωπος Αράχνη, στο οποίο δημοσίευσε τα επόμενα δύο τεύχη (376-377), στα τεύχη 03 και 06 του τίτλου. Κάτι που δεν ήξερε η Modern Times, όταν μερικά χρόνια αργότερα, το 1997, έβγαλε τον δικό της τίτλο με τις περιπέτειες του Χαλκ, βάζοντας και ορισμένες ιστορίες που είχε δημοσιεύσει πρόσφατα και η Μαμούθ, ανάμεσα τους και το τεύχος 377 του πρωτότυπου. Οπότε αυτή είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύονται μαζεμένες και με κοινή μετάφραση-επιμέλεια και η τρίτη φορά που δημοσιεύεται το τεύχος 377. Αυτή είναι και η πρώτη φορά που διαβάζω την ιστορία σε μια καθισιά και εγώ, και μπορώ να πω πως δεν έχασε τίποτα από την αξία που της είχα αποδώσει όταν την είχα πρωτοδιαβάσει. Βάζοντας τον εαυτό μου στην θέση ενός νεότερου αναγνώστη πάντως, βλέπω πως πιθανότατα θα απολαύσει καλύτερα τις τελευταίες 4-5 ιστορίες του τόμου, αυτές που μπαίνουν στο "ζουμί", αλλά ας μην ξεγράψουν τις άλλες. Υπάρχει εξάλλου και η σειρά της Modern Times για να δουν ποια είναι η μυστηριώδης ομάδα Πάνθεον που κάνει την εμφάνιση της εδώ. Αυτό που μου κάνει εντύπωση με τον τόμο της Hachette, είναι η χαρτογράφηση που έκαναν για τα τεύχη που θεώρησαν πως πρέπει να περιλαμβάνει, μιας και δεν έχω βρει κάποια Αμερικάνικη έκδοση με ακριβώς την ίδια αντιστοιχία. Η πιο διαδεδομένη σειρά Hulk Visionaries: Peter David π.χ., έχει άλλη σειρά, με τα τεύχη 370-372 να βρίσκονται στον πέμπτο τόμο και τα υπόλοιπα στον έκτο. Καμιά δεν είναι λάθος επιλογή πάντως.
  6. "Hulk...strongest one there is. Hulk...only one there is...Hulk feels...cold." - Ηulk Το 2001 η Marvel ξεκίνησε μία νέα σειρά με τίτλο The End στην οποία παρουσιάζονταν οι κυριότεροι χαρακτήρες της σε αυτό που θα ονομάζαμε τελευταία ιστορία τους.Η αρχή έγινε με την τελευταία ιστορία του Hulk(Hulk : The End)όπως την παρουσίασε την ίδια χρονιά σε ένα one shot ο Peter David με τον παλιό συνεργάτη του Dale Keown. Aπό τότε αξιόλογοι δημιουργοί παρουσίασαν μικρά διαμαντάκια μέσα από μεμονωμένα τεύχη ή limited series με ήρωες όπως ο Wolverine,Iron Man,Punisher και φυσικά το πολύ μεγαλύτερο σε έκταση X-MEN The End που ολοκληρώθηκε σε 3 σειρές των 6 τευχών(18 συνολικά)από τον Chris Claremont. H επιτυχία του τίτλου Immortal Hulk στη Marvel,που γράφει έξοχα ο Al Ewing,και που αυτή τη στιγμή θεωρείται ένας από τους καλύτερους(για να μη πω ο καλύτερος)τίτλους της Marvel,έχει τις ρίζες του σε αυτό εδώ το one shot που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2002.Και επίσης η ιδέα ότι ο Hulk θα είναι ο τελευταίος επιζών ολόκληρου του Marvel universe,όταν εκείνο μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο θα έχει καταστραφεί,παρουσιάζεται εκτός από το The End,επίσης και σε μία άλλη κλασική ιστορία πάλι του Peter David το Future Imperfect που σας είχα παρουσιάσει σε προηγούμενο άρθρο μου.Ένα άλλο κοινό στοιχείο που συναντάμε στο Hulk The End και στο τωρινό Immortal Hulk του Ewing είναι ότι και οι δύο ιστορίες ασχολούνται κάπως με την τρομακτική και τραγική σύνδεση μεταξύ του Bruce Banner και του Hulk, και οι δύο μας δείχνουν ότι ο Banner πεθαίνει - ή τουλάχιστον προσπαθεί να πεθάνει - και ο Hulk αρνείται να το επιτρέψει..... Εδώ έχουμε έναν Hulk ο οποίος είναι ο τελευταίος επιζών πάνω στη Γη,μετά από έναν ατομικό πόλεμο που κατέστρεψε την ανθρωπότητα.Τα πάντα έχουν εξαφανιστεί,καμία άλλη ζωή δεν υπάρχει στον πλανήτη εκτός από γιγαντιαία έντομα που επιτίθενται στον Hulk,τον τρώνε,για να αποκαταστήσει τη σάρκα του ξανά,και να ζήσει το ίδιο μαρτύριο(κάτι σαν τον Προμηθέα).Ο Βanner υποστηρίζει ότι τα δεινά του Ηulk είναι η Γη που τον τιμωρεί για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας ως ενσάρκωση των πυρηνικών πολέμων που την κατέστρεψαν. Ένας ρομποτικός ανιχνευτής είναι η μόνη εμφανής τεχνολογία που απομένει από έναν εξωγήινο γνωστό ως Recorder, καθώς παρατηρεί τόσο τον Banner όσο και τον Hulk κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού τους. Κάθε φορά που ο Banner πλησιάζει στο θάνατο ή προσπαθεί να αυτοκτονήσει,θα μεταμορφωθεί σε Hulk,ο οποίος έτσι σώζει και τους δύο από τα δόντια του Χάρου..Ωστόσο, κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας μια μοιραία νύχτα, ο Μπρους θα υποστεί καρδιακή προσβολή και καθώς όλη η ζωή του περνά από μπροστά του θα δει οράματα όλων των ανθρώπων που έπαιξαν ρόλο στη ζωή του,είτε σαν φίλοι,σύντροφοι ακόμα και εχθροί,και οι οποίοι έχουν φύγει για πάντα από τη ζωή του εδώ και πολλά χρόνια...Ενώ ο Μπρους δέχεται το θάνατό του, ο Ηulk αντεπιτίθεται, απελπισμένος να επιβιώσει..Aκόμα και στο τέλος του κόσμου οι επιθυμίες τόσο του Banner όσο και του Ηulk εξακολουθούν και έρχονται σε σύγκρουση.. Ο Hulk επιτέλους πήρε αυτό που επιθυμούσε σε όλη του την ύπαρξη.Να είναι μόνος αλλά πλέον χωρίς να μπορεί να εκφράσει την οργή του σε κανέναν άλλο,από τον ίδιο του τον εαυτό…Ο David μας παρουσιάζει με το πλέον πιο περιγραφικό τρόπο,μέσα από τη διήγηση κυρίως του Hulk,τη πολύπλοκη ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα μέσα σε ένα εφιαλτικό,δυστοπικό τοπίο,όπου ο πράσινος Γολιάθ θα νιώσει πραγματικά στο πετσί του,τι σημαίνει η μοναξιά..Όπου το κρύο θα τρυπήσει το κατα τα άλλα,άφθαρτο δέρμα του... Το σχέδιο από Dale Keown δικαιολογεί για μία ακόμα φορά γιατί τον θεωρώ τον definitive Hulk artist.Ο άνθρωπος που μας χάρισε αξέχαστες σχεδιαστικές στιγμές στο πέρασμα του από τον τίτλο αρχές δεκαετίας του '90(αρχίζοντας από το τεύχος #367 του τίτλου)εδώ για μία ακόμα φορά αποδυκνύει πόσο μεγάλος σχεδιαστής είναι,δίνοντας μας εντυπωσιακά panel και splash pages που ακόμα και σήμερα θεωρούνται κλασικά.Μαζί με τον David θεωρώ ότι αποτελούν το καλύτερο creative team που πέρασε ποτέ από τον Hulk και εδώ σε μία ακόμα συνάντηση τους δείχνουν απόλυτα το γιατί.Μία από τις καλύτερες ιστορίες που έχουν γραφτεί για τον Hulk και μία που δε θα ξεχάσετε για καιρό αφού θα την έχετε διαβάσει.To κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  7. ΗULK:FUTURE IMPERFECT "Persecution...Betrayal...Hatred..These things don't change" -Maestro Σε κάθε ήρωα των κόμικ,θα υπάρχει ο δημιουργός εκείνος που θα έχει συνδυάσει το όνομα του,σχεδόν με την ύπαρξη του χαρακτήρα που γράφει.Είτε είναι εκείνος που δημιούργησε εκείνον το χαρακτήρα(πράγμα πιο εύκολο να γνωρίζει το ίδιο του το δημιούργημα)είτε όχι,αφού φυσικά δεν είναι προϋπόθεση για να γράψεις καλά έναν χαρακτήρα να είσαι ο δημιουργός του.Παραδείγματα άπειρα από την οικογένεια των Duck της Disney και τον Carl Barks,τους Χ-ΜΕΝ και τον Chris Claremont,μέχρι τον Franquin και τους Spirou et Fantasio.Ο Peter David θεωρείται-και δικαιωματικά θα έλεγα-ως ο definitive Hulk writer που πέρασε από τον τίτλο,αφήνοντας πίσω σπουδαίους άλλους συγγραφείς που διέπρεψαν επίσης σε αυτόν όπως οι Bill Mantlo,Stan Lee(τον συν-δημιουργό του Hulk)Bruce Jones,Greg Pak κ.α. Στα τέλη 1992(παράλληλα με το εκπληκτικό του run στον κεντρικό τίτλο του ήρωα Incredible Hulk)μας παρουσίασε μία ακόμα αριστουργηματική του ιστορία για τον πράσινο γίγαντα το Future Imperfect που κυκλοφόρησε σε δύο τεύχη τον Δεκέμβριο του 1992 και τον Γενάρη του 1993.Η ιδέα ήταν της τότε editor in chief του τίτλου,Βobby Chase.Ήθελε ο David να συνεργαστεί με έναν Ευρωπαίο σχεδιαστή που ειδικεύονταν στο να σχεδιάζει δυστοπικά/μελλοντολογικά τοπία.Ο David θα έγραφε την ιστορία τοποθετώντας τον Hulk σε ένα τέτοιο περιβάλλον,σε ένα δυστοπικό μέλλον.Η συνεργασία δεν έγινε ποτέ,αλλά εκείνη η ιστορία ολοκληρώθηκε από τον David,ο οποίος κατά κάποιο τρόπο "αντέστρεψε"το σενάριο του Terminator,δηλαδή αντί να έρθουν στο παρών χαρακτήρες από το μέλλον,θα πηγαίνανε σε αυτό από το παρών... Όταν κάποια στιγμή μετά από μήνες ο David τυχαία συναντήθηκε με τον George Perez,που πάντα ο ένας θαύμαζε τη δουλειά του άλλου,αποφάσισαν να δουλέψουν μαζί εκείνη την ιστορία.Η Chase,μέσω της Μarvel,έδωσε το οκ και εγένετο Future Imperfect!! Για πολλούς η καλύτερη ιστορία που έχει γραφτεί ποτέ για τον Hulk,και μία από τις καλύτερες που έχει γεννήσει η αχαλίνωτη φαντασία του Peter David(μου το επιβεβαίωσε και ο ίδιος σε συζήτηση που είχα μαζί του όταν τον συνάντησα στο πρώτο Athenscon). Βρισκόμαστε στο (ίσως όχι και τόσο μακρινό) μέλλον.Ο κόσμος έτσι όπως τον γνωρίζαμε έχει καταστραφεί από έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και έναν ακόμα που ακολούθησε σε σύντομο διάστημα βάζοντας τη ταφόπλακα...Μέσα σε όλη αυτή τη καταστροφή και τη κόλαση που ακολούθησε,η μελλοντική έκδοση του Hulk,που πλέον ονομάζεται Maestro,όχι απλά επιβίωσε αλλά κρατάει και τα κλειδιά της πύλης αυτής της κολάσεως...Έχοντας δημιουργήσει τη πόλη Dystopia,της οποίας είναι ο βασιλιάς,εξουσιάζει με σιδερένια γροθιά,καταδυναστεύοντας τους επιζώντες,οι οποίοι δεν το σέβονται απλά,αλλά τον φοβούνται... Όσοι (λίγοι)κερδίζουν την εύνοια του,ζούνε στο παλάτι του μέσα στη χλιδή και τις απολαύσεις του χαρεμιού του..Οι υπόλοιποι ζούνε στη φτώχεια και την εξαθλίωση,τρέμοντας καθημερινά την επέλαση του στρατού του,καθώς(όσοι έχουν κόρες)και τις επιθυμίες του βασιλιά τους για νέα σάρκα...Μία ομάδα επαναστατών με αρχηγό την εγγονή του Rick Jones,την Janis,χρησιμοποιώντας τη μηχανή του χρόνου του Doctor Doom(since Fantastic four #4)έρχονται στη δική μας εποχή για να ζητήσουν τη βοήθεια του Hulk(την εποχή εκείνη ήταν γνωστός ως Professor Hulk αφού διατηρούσε τη προσωπικότητα του Banner με το attitude του grey Hulk,κάτι σαν την έκδοση που είδαμε και στο Avengers Endgame πριν λίγες μέρες) τον μόνο ίσως που μπορεί να νικήσει τον εαυτό του στο μέλλον...Μονάχα που η αποστολή του δεν θα είναι καθόλου εύκολη,όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει τον εαυτό του σε εκατό χρόνια,ο οποίος γνωρίζοντας το πώς η νεότερη εκδοχή του σκέφτεται και ενεργεί....Και ο μεγαλύτερος εχθρός του Hulk είναι ο ίδιος του ο εαυτός,μία σκοτεινή και διαβολική μελλοντική εκδοχή του... Σενάριο γεμάτο σασπένς,δράση και αγωνία για τη τελική έκβαση της μάχης,με έναν υπέροχο μαέστρο του λόγου Peter David σε μεγάλα κέφια,με έξυπνους και ζωντανούς διαλόγους,ο οποίος όμως θέτει και κάποιους προβληματισμούς στη πορεία...Μέσα από το στόμα του Maestro,o συγγραφέας δηλώνει ότι"το πραγματικό τέρας δεν ήταν ο Hulk,όπως τον έβλεπαν οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια...Το πραγματικό τέρας ήταν εκείνοι που έφεραν τη καταστροφή στο γένος τους..." "Μe a monster?I wasn't even at their league.."λέει ο Maestro με μία δόση ειρωνείας και κυνισμού...Τόσο αυτή η ιστορία,όσο και αυτή που θα έγραφε χρόνια αργότερα(θα τη παρουσιάσω σε μελλοντικό μου άρθρο)το HULK:THE END με σχέδια του definitive Hulk artist (αυτή τη φορά) Dale Keown,έχουν να κάνουν με το θέμα της αθανασίας...Το να συνεχίζεις να ζεις σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πλέον όπως τον ήξερες,και να είσαι μόνος...Με το πώς είναι να έχεις ζήσει πολλές δεκαετίες και να έχεις δει όσα αγαπάς και νοιάζεσαι,να φεύγουν από κοντά σου...Και ειδικά όταν δεν ευθύνεσαι και εσύ για αυτό,η απώλεια γίνεται ακόμα μεγαλύτερη και - όπως στη περίπτωση του Maestro-σε οδηγεί στη παραφροσύνη....Μήπως και εμείς στη θέση του Hulk/Maestro να αντιδρούσαμε με τον ίδιο τρόπο;;; Όλα αυτά σχεδιασμένα από έναν άλλο definitive artist(αυτή τη φορά στους Avengers)τον George Perez,που τελικά μόνο λύση ανάγκης δεν αποδείχτηκε και(ίσως και με τον Dale Keown)αποτέλεσε τη τέλεια επιλογή για το σχεδιασμό αυτής της ιστορίας.Το λεπτομερέστατο σχέδιο του εδώ αποκαλύπτεται σε όλο του το μεγαλείο!!Ειδικά σε αυτό το κλασικό panel με το trophy room του Rick Jones που μπορείς να το κοιτάς με τις ώρες και πάντα να ανακαλύπτεις κάποιο καινούργιο στοιχείο!! Μέρος του εκπληκτικού trophy room panel που μπορείς να το κοιτάς ώρες... Η ένταση αποτυπώνεται επάνω στα καλοσχεδιασμένα σώματα των πρωταγωνιστών,καθώς επίσης και η απεικόνιση ενός δυστοπικού τοπίου με το καλύτερο και πειστικότερο τρόπο.Θεωρώ(όπως και ο ίδιος ο σχεδιαστής άλλωστε)τη συγκεκριμένη του δουλειά,μία από τις πιο δυνατά σχεδιαστικά που μας έχει προσφέρει και ίσως τη καλύτερη του(τουλάχιστον μέχρι και το Avengers #1 του 1998 που έκανε με τον Busiek)για τη δεκαετία του '90.Έδειξε ότι μπορούσε να συναγωνιστεί ά-ν-ε-τ-α όλα τα νέα "φυντανάκια" της εποχής εκείνης που οι περισσότεροι ήταν και υπερεκτιμημένοι,τύπου McFarlane,Lee και..Liefeld.... Προηγουμένως ανέφερα ότι αυτή η ιστορία έχει να κάνει και με το θέμα της αθανασίας...Και μπορεί στη περίπτωση του Hulk να είχε καταστροφικές συνέπειες,αλλά στη περίπτωση αυτού του κόμικ,σίγουρα είναι καλό που θα παραμείνει τέτοιο..Ένα αθάνατο έργο δυστοπικής φαντασίας και χρονικού παράδοξου,από δύο δημιουργούς που είδη στο χώρο της 9ης τέχνης έχουν περάσει στην αιωνιότητα!!Κλασικό και εικονογραφημένο!!To κείμενο αυτό το βρίσκετε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  8. Πρώτη Κυκλοφορία: 01-12-2019 Υλικό τευχών: The Incredible Hulk v2 77-82 (March/August 2005) Ο Χαλκ βρίσκει τον εαυτό του σε ένα νησί και χρειάζεται να παλέψει διάφορα τέρατα, την γκρίζα εκδοχή του εαυτού του, την αρχική εκδοχή του Γούλβεριν και διάφορους ξέμπαρκους (όσο αφορά την συσχέτιση με αυτόν) εχθρούς του σύμπαντος της Μάρβελ. Παράλληλα, ένα ζευγάρι έχει ξεβραστεί στο νησί ύστερα από ένα ναυάγιο και προσπαθεί να βγάλει επίσης άκρη για το πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά, σε ένα ολοένα αυξανόμενα σουρεαλιστικό σκηνικό. Γιατί πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά, και τι σημαίνει η κατάληξη της ιστορίας για το ιστορικό του Μπρους Μπάνερ και του Χαλκ; Και είναι δυνατόν να ξεγελάσουν οι καταστάσεις αυτές την συνδυασμένη δύναμη και διάνοια του Χαλκ και του Μπάνερ; Ο Πίτερ Ντέιβιντ είχε σταματήσει να γράφει τον τίτλο του Χαλκ εφτά χρόνια πριν επιστρέψει με την παρούσα ιστορία, η οποία αρχικά είχαν σκοπό να την βγάλουν ως μίνι σειρά, αλλά είναι σαν να μην έλειψε μια μέρα, δίνοντας μας εξαρχής μια περιπέτεια που έχει αρκετή δράση και μυστήριο, εισάγοντας παράλληλα στοιχεία στον μύθο του χαρακτήρα που κάλλιστα θα μπορούσαν να έχουν επίδραση στα όσα ξέραμε για το παρελθόν του Χαλκ μέχρι στιγμής! Το τέλος μας αφήνει με ακριβώς αυτή την πιθανότητα, ενώ παράλληλα μας δείχνει πως ο Χαλκ δεν ήταν ο μόνος στόχος της όλης υπόθεσης. Ο Λι Γουίκς είναι ο κατάλληλος σχεδιαστής για αυτή την ιστορία, κάνοντας "παπάδες" στις μάχες και αντλώντας έμπνευση από τον Τζακ Κίρμπυ και τον Σαλ Μπουσέμα για τον σχεδιασμό της δικής του έκδοση των δύο Χαλκς. Και ως μπόνους, μας δίνει μια κλασική αναπροσαρμογή ενός πίνακα του Φραζέτα για ένα από τα εξώφυλλα, το οποίο με την σειρά του έχει γίνει κλασικό. Η τρίτευχη σειρά της Οξύ όμως δεν τελειώνει εδώ, μιας και περιέχει άλλο ένα αυτόνομο τεύχος, με τον Τζάε Λι αυτή την φορά να παρέχει το σχέδιο. Σε αυτή την ιστορία, συγγραφέας παίζει με την προοπτική του ιδανικού ταιριού που περιμένει τον καθένα από εμάς εκεί έξω και το κατά πόσο θα καταφέρουμε να τον βρούμε σε αυτή την ζωή. Η αφορμή πάντως είναι η δολοφονία μιας μάγισσας με υποδεέστερες ικανότητες από τον Δρ. Στρέιντζ, με τον Χαλκ να προσπαθεί να βρει τον δολοφόνο της μέσα σε 24 ώρες, πριν χαθεί η αστρική της μορφή. Ατμοσφαιρική ιστορία και ατμοσφαιρικό σχέδιο όπως συνήθως από τον Τζαε Λι, από τις περιπτώσεις που το αφαιρετικό του σχέδιο δουλεύει. Όπως είπα αρχικά, η βασική ιστορία, προορίζονταν να βγει ως μίνι σειρά, αλλά η Μάρβελ αποφάσισε να την βάλει στον κανονικό τίτλο, βάζοντας ξανά τον Πίτερ Ντέιβιντ ως επικεφαλή της τύχης του χαρακτήρα. Δυστυχώς αυτή η περίοδος κράτησε μόνο για 11 τεύχη, μιας και κάμποσα από αυτά ήταν tie-ins του House o M και μετά από αυτό η εταιρία ξεκίνησε να προγραμματίζει το Planet Hulk. Ποιος ξέρει τι άλλο θα μας έδινε ο συγγραφέας αν παράμενε στον τίτλο. Η έκδοση της Οξύ βγήκε σε συνεργασία με την εφημερίδα Έθνος σε τρία τεύχη. Ήταν η ενδέκατη συνεργασία τους και η έβδομη σειρά της Marvel που βγάλανε μαζί. Η μετάφραση του Αργυρού εδώ είναι μια από τις καλύτερες που έχει κάνει. Και ακριβώς επειδή είναι από τις καλύτερες, όταν βλέπω την έκφραση "...θα πρέπει να βάλεις το κεφάλι σου στο παιχνίδι" μου κάθεται ιδιαίτερα άσχημα σε σύγκριση με άλλες μεταφράσεις που έχουν περισσότερα λάθη. Απλά δεν μιλάει κανείς έτσι, όχι κάποιος που να ξέρει στοιχειώδη Ελληνικά τουλάχιστον.
  9. Διάστημα Κυκλοφορίας: Ιούλιος 1997/Απρίλιος 1998 Υλικό των Τευχών: The Incredible Hulk v1 377, 379, 381-387 (January/November 1991) Το αναμφισβήτητα πιο σημαντικό run δημιουργού στους διάφορους τίτλους του Hulk, είναι αυτό του Πίτερ Ντέιβιντ, ο οποίος καθόριζε την τύχη του χαρακτήρα επί 11 συναπτά έτη, από τον Φεβρουάριο του 1987 μέχρι και τον Απρίλιο του 1998. Από αυτά, είχαμε την τύχη να δούμε στην χώρα μας τα πρώτα πέντε χρόνια, με την πλειοψηφία του υλικού αυτών των χρόνων να καλύπτεται από 3 εκδότες, τον Καμπανά (που έχει την μερίδα του Λέοντος) που εξέδιδε τις περιπέτειες του ως δευτερεύουσες ιστορίες στο Σπάιντερ-Μαν, την Μαμούθ που συνέχισε από εκεί που σταμάτησε ο Καμπανάς βάζοντας τις ιστορίες μέσα στον Άνθρωπο Αράχνη και την Modern Times, που έβγαλε την παρούσα έκδοση. Σκανς δικά μου και της GST. Έκδοση που κάλυψε την αρχή της πιο σημαντικής περιόδου αυτής της εντεκάχρονης πορείας κατά την γνώμη μου, ξεκινώντας με την κατάληξη της συγχώνευσης των τριών προσωπικοτήτων του Χαλκ (ιστορία που είχε βγει και από την Μαμούθ) και συνεχίζοντας με την συνεργασία του χαρακτήρα με την μυστηριώδη ομάδα που ακούει στο όνομα Πάνθεον, την αρχή της οποίας επίσης είχε δημοσιεύσει και η Μαμούθ. Ο εκδότης ξεκίνησε με ένα διπλό τεύχος, συνέχισε με μονά τεύχη (μια ιστορία ανά τεύχος δηλαδή) μέχρι και το τεύχος 6, και έκλεισε τον τίτλο με ακόμα ένα διπλό τεύχος. Στην πορεία, παρέβλεψε δύο τεύχη της Αμερικάνικης έκδοσης που όμως ήταν fillers και δεν μετράνε ιδιαίτερα. Είχαν δημοσιευτεί από την Μαμούθ πάντως. Ο Πίτερ Ντέιβιντ εδώ είναι σε μεγάλη φόρμα, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τις νέες δυνατότητες που του δίνει η νέα κατάσταση του χαρακτήρα, αλλάζοντας ταυτόχρονα και την δυναμική των σχέσεων του με το υποστηρικτικό καστ. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Πράσινου Γίγαντα (που κατά καιρούς φλέρταρε και με άλλους χρωματισμούς), ο χαρακτήρας παύει να μαστίζεται από την άμυαλη προσωπικότητα για πάνω από ένα δευτερόλεπτο και ο κόσμος - και οι δυνατότητες - ανοίγονται μπροστά του, κάτι που ήταν μια σημαντική πνοή για τον τίτλο. Φυσικά αυτό έφερε και νέους κινδύνους και προβληματισμούς, αλλά σε αυτή την περίοδο, μας επιτράπηκε να διαπιστώσουμε πως οι τίτλοι του Χαλκ δεν χρειάζεται να είναι μόνο ένα πράγμα. Το ιδιαίτερο χιούμορ του Ντέιβιντ επίσης, εκδηλώνεται περισσότερο, παρουσιάζοντας μια άλλη πλευρά του Μπρους Μπάνερ/Χαλκ, ένα άτομο που παρουσιάζονταν ως άκρος σοβαρός και κρυόμπλαστρος μέχρι πρότινος, αλλά με τα δεσμά του άγχους να έχουν αποτιναχτεί, επιτρέπει στον εαυτό του να χαλαρώσει, μια πλευρά που ούτε η προσωπικότητα του Κύριου Φίξιτ δεν είχε καλύψει πλήρως. Όσο για τον Ντέιλ Κέον, σε κάθε τεύχος γίνεται και καλύτερος και η συμβολή του ήταν σημαντική στο να γίνει ο τίτλος επιτυχία. Προσωπικά θεωρώ αυτή την περίοδο του σχεδίου του (αλλά και του The Pitt που έβγαλε στην Image όταν αποχώρησε από την Μάρβελ) την πιο δυναμική, μιας και οι μεταγενέστερες δουλειές του, αν και σίγουρα είναι πιο άρτιες τεχνικά, φαντάζουν στα μάτια μου και πιο συγκρατημένες. Ήταν κρίμα που δεν υπήρχε συνέχεια, μιας και ο εκδότης διατηρούσε ένα μοτίβο περιορισμένου αριθμού τευχών για τις σειρές που εξέδιδε. Και δυστυχώς, κανένας άλλος εκδότης δεν έπιασε να συνεχίσει από εκεί που τα παράτησε η Modern Times. Για εμένα πάντως αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τίτλους που έβγαλαν.
×
×
  • Create New...