Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Noir'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 5 results

  1. Φανταστείτε έναν κόσμο που έχει λίγο από τα ναρκωτικά, την απάθεια, την ψυχρή βία του Bret Easton Ellis, μια ιδέα από τους ψυχωτικούς χαρακτήρες του Jim Thompson (και ιδιαίτερα του σερίφη), την κατάθλιψη, τα αδιέξοδα και τις εμμονές του Raymond Carver και τον υπόκοσμο του Bukowski. Όλο αυτό ντυμένο σε έναν νέο νουάρ μανδύα, με μερικές ρετρό, σουρεαλιστικές, ακόμα και αστείες λεπτομέρειες. Αυτά, και ακόμα περισσότερα που διαφεύγουν της αντίληψής μου είναι το Stray Bullets. Αυτο που πρέπει να θυμάστε είναι πως όποιος περάσει το κατώφλι αυτού του κόσμου πρέπει να αφήσει πίσω του κάθε ελπίδα, για να παραφράσω τα λόγια του ποιητή. Σε αυτόν τον κόσμο η ζωή δεν έχει φερθεί ευγενικά στους πρωταγωνιστές, και εκείνοι το ανταποδίδουν. Παιδιά, γυναίκες και άνδρες ζουν σε έναν μόνιμο εφιάλτη, μια διεστραμμένη, αντίστροφη εκδοχή του Αμερικάνικου Ονείρου. Οι άνθρωποι που συναντούμε μεγαλώνουν, ερωτεύονται, δολοπλοκούν, διασκεδάζουν, δουλεύουν, ονειρεύονται, αλλά κυρίως σακατεύονται σωματικά και ψυχολογικά, υποφέρουν, επιθυμούν, κάνουν μικρά και μεγάλα λάθη, πονούν, τρελαίνονται και τελικά πεθαίνουν. Ο έρωτας είναι φτηνός εδώ, το ίδιο και η αξία της ζωής. Οι άνθρωποι είναι βασανισμένοι και βασανίζουν και εκείνοι με τη σειρά τους. Η βία φέρνει κι άλλη βία, το political correctness δεν υπάρχει σαν έννοια. Οι περισσότεροι, όχι, όλοι οι χαρακτήρες δεν είναι καλά στο μυαλό τους. Σε κάθε ιστορία κάνουμε μικρά άλματα μπρος και πίσω στο χρόνο, παρακολουθώντας μικρά στιγμιότυπα από τις ζωές των (πολλών) πρωταγωνιστών. Οι ζωές τους μπλέκονται η μία με την άλλη με συχνά απρόσμενους τρόπους. Σαν να πατάμε πάνω σε κινούμενη άμμο, κάθε ιστορία μας τραβάει βαθύτερα και μας αποκαλύπτει πτυχές και περιστατικά που ίσως δίνουν απαντήσεις, ίσως γεννούν περισσότερα ερωτήματα. Κάποιες φορές παίρνουμε τις απαντήσεις που θέλουμε. Οι περισσότερες από αυτές τις απαντήσεις δεν θα μας αρέσουν. Γνωρίζουμε όλο και καλύτερα τους πρωταγωνιστές και μάλλον το μετανιώνουμε, γιατί εδώ τα πράγματα είναι πάντα άσχημα πριν γίνουν ακόμα χειρότερα. Το σκίτσο είναι ρεαλιστικό, οι χαρακτήρες ξεχωριστοί και αληθοφανείς, η λεπτομέρεια υπάρχει εκεί που χρειάζεται. Αυτό που με κέρδισε εδώ είναι τα βλέμματα. Οι εκφράσεις. Χρησιμοποιώντας αποκλειστικά μαύρο και λευκό ντύνει τις ιστορίες του με απλά panels. Παίζει πολύ με γκρο πλανς. Δεν θα συναντήσουμε πλάνα υπερπαραγωγές, ούτε τρομερή σκηνοθεσία. Τις περισσότερες φορές όμως καταφέρνει να πετύχει το σκοπό του με μερικές απλές γραμμές και με ανθρώπους να συζητούν - και ο σκοπός του συνήθως είναι να μας ρίξει μια γροθιά στο στομάχι. Ξεκίνησε σαν ανεξάρτητη δημιουργία πίσω στα ένδοξα 90s από την El Capitan (ουσιαστικά την εταιρεία του δημιουργού) και, με μια μικρή παύση, φτάνει μέχρι τις μέρες μας, βρίσκοντας σπίτι στη φιλόξενη Image, έχοντας κερδίσει στην πορεία και δύο βραβεία Eisner. Το πρώτο arc αποτελείται από το Stray Bullets και εκτείνεται σε 41 τεύχη. Το δεύτερο είναι το Killers και ολοκληρώνεται σε 8 ενώ το τελευταίο είναι το Sunshine & Roses, το οποίο τρέχει σε 42 τεύχη. Παραπλεύρως έχουν κυκλοφορήσει και δύο τεύχη αφιερωμένα στην Amy Racecar, με τίτλο Amy Racecar Color Special. Έχει κυκλοφορήσει σε διάφορες εκδόσεις. Η παρουσίαση έγινε από το Stray Bullets Uber Alles Edition, ένα τέρας 1200 σχεδόν σελίδων που συγκεντρώνει όλες τις ιστορίες του πρώτου arc. Το προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί είναι σχετικά φθηνό για το υλικό που προσφέρει αλλά και γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά σαν βαράκι για ασκήσεις. Ο Lapham υποσχέθηκε να επιστρέψει σε αυτόν τον κόσμο με ένα νέο story που θα ονομάζεται Virginia (μία από τις ηρωίδες του πρώτου μέρους) χωρίς να φανερώσει άλλες λεπτομέρειες. Συνοπτικά ο Lapham δημιουργεί έναν κόσμο ρεαλιστικό, ωμό, βίαιο, που πληγώνει τους ήρωες και τους αναγνώστες. Δεν είναι εύκολο ανάγνωσμα και ευτυχώς πολλές φορές η φρίκη είναι υπαινικτική. Εννοείται πως το φως στην άκρη του τούνελ είναι το τρένο που έρχεται καταπάνω στους πρωταγωνιστές για να δώσει ένα γρήγορο, αν είναι τυχεροί, τέλος στις μίζερες ζωές τους. Υ.Γ: Μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο τεύχος εδώ. Cool beans.
  2. Το Parker ήταν ένας τίτλος που καιρό ήθελα να διαβάσω. Έχει αυτό το κάτι στα εξώφυλλα και στον τίτλο που μου κέντρισε από την αρχή το ενδιαφέρον. Κάτι αντίστοιχο θα είδε και ο γνωστός Καναδός κομίστας Darwyn Cooke όταν διάβασε την ομότιτλη σειρά βιβλίων του Donald E. Westlake (ψευδώνυμο Richard Stark) και αποφάσισε να το προσαρμόσει σε κόμικς. Βέβαια, χωρίς να έχω διαβάσει τα βιβλία, από δω και από κει έχω την εντύπωση ότι το κόμικ μάλλον βελτιώνει την εικόνα της σειράς βιβλίων - θεωρείται από πολλούς προϊόν της εποχής της, με μπόλικες ευκολίες και συμβιβασμούς, τίγκα στα κλισέ και στα στερεότυπα ακόμα και για τότε, και πλέον αρκούντως ξεπερασμένη. Το κόμικ από την άλλη, έχει κάτι να πει. Έχω διαβάσει 3 από τα 4 άλμπουμ, ήτοι το Slayground (ξεκίνησα ανάποδα), το The Hunter και το The Outfit, έχοντας αφήσει πιθανά για σήμερα το The Score. Κυκλοφόρησαν σχεδόν ένα το χρόνο, από το '09 έως το '13 με την υπογραφή της IDW και τον Cooke στο τιμόνι τόσο στην προσαρμογή όσο και στο σχέδιο. Δεν μπορώ να κρίνω πόσο καλή ήταν η εν λόγω προσαρμογή, αν και με λίγο διάβασμα καταλαβαίνεις ότι κάποιες παθογένειες τις κουβαλά βαλίτσα. Η υπόθεση γυρνοβολά γύρω από τον Πάρκερ, ένα επαγγελματία ληστή επιφανών στόχων και μεγάλων λαφύρων, που άθελα του μπλέκεται με το Outfit, το μεγαλύτερο εγκληματικό συνδικάτο στις ΗΠΑ. Τα τέσσερα βιβλία περιγράφουν τις κονταρομαχίες μεταξύ των δύο, σε έναν περισσότερο hard-boiled παρά νουάρ αέρα, θυμίζοντας Χάμετ και Τσάντλερ, αλλά όχι τόσο Κέιν, Μακντόναλντ και Σπιλέιν που ήταν πιο ρομαντικοί (αραδιάζω ονόματα τώρα, χοχο). Πιθανά ο Κουκ να έβαλε το χεράκι του να εξομαλύνει κάποιες πιο εξτρίμ πτυχές του Πάρκερ, ειδικά στο πως τον βάζει να συμπεριφέρεται απέναντι στις γυναίκες αλλά κάπου εδώ να βάλω μια άνω τελεία στο σπέκουλο γιατί δεν έχει νόημα αφού τα βιβλία μου παραμένουν άγνωστα και κάθε σύγκριση πέφτει στο κενό. Το σχέδιο μου θύμισε πολύ στην αισθητική τον Αστέριο Πόλυπ του Ματσουκέλι, τόσο που πριν επιβεβαιώσω ότι δεν ήταν δικό του, νόμιζα ότι σίγουρα ήταν. Παίζει μπόλικη τριχρωμία, το μπλε και οι αποχρώσεις του κυριαρχεί. Η γραμματοσειρά χειρόγραφη, οι αντιθέσεις χρωμάτων και οι σκιάσεις κλέβουν την παράσταση και κάνουν το κόμικ να ξεχωρίζει. Χωρίς να μπορώ να το πω και εξαιρετικό, τώρα που το σκέφτομαι δεν μπορώ να του βρω και κάποιο χτυπητό ψεγάδι, είναι τίτλος του 3-4/5. Οπότε υποθέτω έπεισα για ένα τσεκάρισμα. Έχει βγει και martini edition (πςςςςς) αλά James Bond που είναι έτσι πολύ κυριλέ, τα περιέχει όλα και τα λεφτά που κάνει είναι εξίσου κυριλέ. Ευτυχώς έχω φύγει από αυτή τη φάση και το ταμπλετάκι μου αρκεί.
  3. Πάντα συμπαθούσα τα υβρίδια μεταξύ των ζάνρα, κυρίως γιατί θα ήταν είτε πολύ κακά και δεν θα έτρωγαν τον χρόνο μου είτε πολύ καλά, διατηρώντας τα καλύτερα στοιχεία δύο κόσμων. Το Gotham Central κλείνει πιο πολύ προς την δεύτερη κατηγορία, χωρίς όμως να είναι όσα θα μπορούσε. Μιξάρει superhero με crime fiction/neo-noir. Πρωταγωνιστές άγνωστοι μέχρι στιγμής ντετέκτιβ του MCU (σικ - Major Crime Unit) του GCPD. Όταν λέω άγνωστοι εννοώ τελείως άγνωστοι, μιας και ο Gordon έχει πάρει σύνταξη και δεν εμφανίζεται καθόλου, παρά αναφέρεται που και που. Το κόμικ, που έτρεξε για 40 τεύχη αρχής γενομένης τον Δεκέμβριο του '02 μέχρι τον Απρίλιο του '06, αποτελεί μια αρκετά άγνωστη και συνάμα ενδιαφέρουσα πλευρά της Γκόθαμ, αυτής χωρίς τον Μπάτμαν. Και αυτό είναι που κάνει τον τίτλο ιδιαίτερο, ότι ο Μπάτμαν παίζει ελάχιστο και επικουρικό ρόλο στην επίλυση των υποθέσεων, στο superhero στοιχείο μπαίνουν αρκετά πόστα και οι περισσότερες ιστορίες (γιατί τα 40 τεύχη αποτελούνται από μικρότερα sub-arcs) είναι gotham police vs. batman villains. Με απλά λόγια ο Brubaker, μάστερ του νουάρ, γράφει μια ιστορία όπου η αστυνομία της Γκόθαμ έχει βαρεθεί να παίρνει ο Μπάτμαν τα εύσημα για όλα και αποφασίζει να κάνει την δουλειά της για αλλαγή - εναντίον του Τζόκερ, του Τρελοκαπελά, του Πιγκουίνου, της Poison Ivy. Δεν τρελαίνεσαι. Είναι ωραίο, έχει αυτό τον Brubaker αέρα που πολλοί γουστάρουμε αλλά δεν είναι πια και κανένα διαμάντι, σίγουρα όχι τόσο όσο το παρουσιάζουν διάφορες διθυραμβικές κριτικές στο νετ. Παρόλα αυτά είναι καλοστημένο και αρκετά δουλεμένο στο σενάριο, ενώ το σχέδιο συμπληρώνει καλά το σύνολο. Μεγάλο +, ο φοβερός χρωματισμός. Αν έχει ένα χτυπητό ελάττωμα, είναι το ότι εισάγει πάρα πολλούς χαρακτήρες (πάνω από 20) και αν δεν είσαι πολύ προσεκτικός, χάνεσαι το ποιος είναι ποιος και τι ρόλο βαράει ο καθένας. Είχε βγει και φήμη για σειρά από HBO Max, αλλά τελικά ράδιο αρβύλα.
  4. Από το δίδυμο Brubaker-Phillips έχουμε δει πολλές καλές δουλείες. Από το αριστουργηματικό Sleeper που μπλέκει το υπερηρωικό με το noir, το Fatale που αποτελεί μια μίξη λαβκραφτικού τρόμου και noir μέχρι το πρόσφατο Fade Out, οπότε οι συστάσεις μάλλον περιττεύουν. Όμως τούτο εδώ το κόμικ, κατά την κρίση του υποφαινόμενου, αποτελεί το magnum opus τους. Τι είναι λοιπόν το Criminal ; Ένα καθαρό νουάρ κόμικ. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Είναι όμως ένα κόμικ που άνετα μπορεί να στέκεται δίπλα στα ιερά τέρατα της νουάρ λογοτεχνίας. Το Criminal, αποτελείται από έξι ιστορίες: Coward, Lawless, The Dead and the Dying, Bad Night και The Last of the Innocent για να τις πούμε με την σειρά που βγήκαν μέσα σε ένα διάστημα έξι ετών από το 2006 έως το 2011. Βασικά λέω ανακρίβειες αλλά θα επανέλθουμε αργότερα σε αυτό. Οι πρωταγωνιστές των ιστοριών του είναι... τι άλλο; Εγκληματίες. Από τον Leo Patterson, τον πλέον επιδέξιο πορτοφολά της πόλης, τον Tracy Lawless πεζοναύτη που γυρνάει για να εκδικηθεί την δολοφονία του αδερφού του, ως τον Sebastian Hyde τον νυν αφεντικό του υποκόσμου το καστ συμπληρώνεται από μια πληθώρα περιθωριακών στοιχείων που όλοι έχουν σαν κοινό σημείο ένα συγκεκριμένο μπαράκι-καταγώγιο, το Undertown γνωστό και ως Undertow καθώς το νέον του ή έχει από καιρό πάψει να ανάβει (αν το βρείτε προσέξτε μην ενοχλήσετε κανένα θαμώνα και κυρίως όχι το αφεντικό του, τον Gnarly). Όπως καταλάβατε λοιπόν όλες οι ιστορίες συμβαίνουν στο ίδιο σύμπαν όμως το καλό είναι ότι μπορούν να διαβαστούν αυτόνομα και με όποια σειρά θέλει ο καθένας. Μέσα στις σελίδες του θα βρείτε τα πάντα, μαφιόζους, διεφθαρμένους αστυνομικούς, συνωμότες businessmen και φυσικά τις απαραίτητες femme fatales. Όλοι οι χαρακτήρες που εμφανίζονται έχουν την δική τους ξεχωριστή ιστορία και εμείς τους βλέπουμε καθώς πέφτουν όλο και πιο χαμηλά εξαιτίας των (προδιαγεγραμένων; ) επιλογών τους. Οι φιγούρες τους είναι αναγνωρίσιμες και χαρακτηριστικές για το είδος, όμως αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι μπορείς να προβλέψεις την εξέλιξη της ιστορίας και οι ανατροπές δεν είναι λίγες. Το σχέδιο από τον Sean Phillips είναι το πλέον κατάλληλο για την αφήγηση των ιστοριών και σίγουρα ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο χρωματισμό του κόμικ από τον Val Staples. Πραγματικά, καθώς ανοίγεις το Criminal βυθίζεσαι στον κόσμο της νύχτας, όπου οι σκιές είναι πολλές και ο φωτισμός χαμηλός να προέρχεται από τις νέον επιγραφές, από μαγαζιά του υποκόσμου, κακόφημα στέκια, στριπτιτζάδικα, από τις σειρήνες των περιπολικών και γιατί όχι; ενίοτε και από φωτιές. Η σκηνοθεσία σε κάνει πραγματικά να αφήνεις την άνεση του καναπέ, του γραφείου, γενικά του μέρους όπου ασφαλής και ήσυχος διαβάζεις ιστορίες για επικίνδυνους τύπους και να μεταφέρεσαι ακριβώς εκεί που συμβαίνει η δράση. Φυσικά όλα τα κεφάλαια του βιβλίου είναι εξαιρετικά. Όμως προσωπικά ξεχώρισα δυο ιστορίες ως αγαπημένες. Η πρώτη είναι το Bad Night όπου ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας πρώην πλαστογράφος, χήρος και νυν σχεδιαστής κόμικ στριπς σε εφημερίδα, που ζει μια σχετικά ήσυχη ζωή κατά τα φαινόμενα. Οία θα αλλάξουν όμως όταν θα γνωρίσει μια σαγηνευτική κοκκινομάλλα, που θα τον μπλέξει πάλι με το έγκλημα. Αγαπημένη ιστορία για το σενάριο της και το πως παίζει με την πραγματικότητα και το τι γίνεται στο κεφάλι του ήρωα. Η δεύτερη ιστορία που θεωρώ ότι ξεχωρίζει από μια συλλογή εξαιρετικών, είναι το Last Of The Innocent και είναι μια ιστορία με στοιχεία παρμένα από κόμικς τύπου Archie, μάλιστα παρεμβάλλονται και μονοσέλιδα flashbacks, σχεδιασμένα σε καρτουνίστικο στυλ Archie. Απλά καταπληκτική. Και οι δυο ιστορίες εντάσσονται στις πιο "πειραματικές" ας πούμε του κόμικ. Όπως καταλαβαίνετε, κατατάσσω το Criminal στα καλύτερα κόμικς που έχω διαβάσει και οι δυο deluxe τόμοι που περιλαμβάνουν το σύνολο των ιστοριών καθώς και μπόνους υλικό με σχέδια και εκθέσεις για νουάρ ταινίες που δημοσιεύονταν στα τεύχη του Criminal αποτελούν καμάρια στην συλλογή μου. Επίσης είναι από τα σπάνια κόμικς που έχουν το πλεονέκτημα ότι ξαναδιαβάζονται άνετα και αφήνουν την ίδια ικανοποίηση. Φυσικά λοιπόν και σας το προτείνω να το διαβάσετε. kwtsoκλιμακα 9,5/10. A ! Ξέχασα να σας πω για την ανακρίβεια. Ο βασικός κορμός των ιστοριών όντως τελείωσε κάπου στο 2011 αλλά το 2015 κυκλοφόρησε το one shot τευχάκι με τιτλο Criminal: Savage με υπόθεση που εκτυλίσσεται κάπου στην πρωτόγονη περίοδο. Ακόμα αν και η αρχική έκδοση είναι από την Icon (imprint της Marvel) οι τόμοι έχουν επανεκδοθεί από την Image. Ακόμα, από τον Γενάρη του 2019 οι δημιουργοί επέστρεψαν στην σειρά για να διηγηθούν νέες ιστορίες, μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 8 τεύχη. Περισσότερα για αυτά, όταν διαβαστούν!
  5. Ο Νέστορας Μπούρμα είναι το polar "παιδί" του Γάλλου σουρεαλιστή συγγραφέα Leo Malet. Πολλά νουάρ μυθιστορήματα στην σειρά "Les Nouveaux Mystères de Paris" με πρωταγωνιστή τον κυνικό πρώην-αναρχικό ιδιωτικό ντετέκτιβ, φιγούρα που υποθέτω φώναξε από μακριά τον γάλλο δημιουργό κόμικς και θρύλο της ευρωπαϊκής σκηνής κόμικς, Jacques Tardi. Αποτέλεσμα, με αρχή το παρόν (πρώτη έκδοση από την Casterman το 1982 με τίτλο "Brouillard au pont de Tolbiac") να εκδοθούν 5 προσαρμογές βιβλίων του Μαλέ από τον Ταρντί σε διάστημα 18 ετών με τελευταίο το "M'as-tu vu en cadavre?" (εδώ λίστα με τα υπόλοιπα adaptations). Η ιστορία ξεκινά με τον Μπούρμα να δέχεται ένα περίεργο σημείωμα από τον παλιό του φίλο και έτερο αναρχικό Αλμπέρ Λεναντέ, ο οποίος μετά από επίθεση με μαχαίρι νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Όταν ο ντετέκτιβ τον επισκέπτεται ο δεύτερος έχει ήδη πεθάνει και προσπαθεί μέσα σε ένα βροχερό Παρίσι και με μοναδική βοήθεια μια μυστηριώδη και γοητευτική τσιγγάνα, την Μπελίτα Μοράλες, προσπαθεί να λύσει την υπόθεση. Ο τρόπος του Ταρντί να αφηγείται είναι ιδιαίτερος και μοναδικός, το σχέδιο του από αυτά που είτε γουστάρεις κάργα είτε σε αφήνουν αδιάφορο. Όντας στην πρώτη κατηγορία, ευχαριστήθηκα πολύ διαβάζοντας μια μεταφορά βιβλίου από το είδος που γουστάρω φουλ να διαβάζω, από έναν αγαπημένο μου δημιουργό κόμικς. Αφενός θέλω να διαβάσω κάποια στιγμή Μαλέ (και γενικότερα περισσότερο γαλλικό νουάρ από τα λίγα που έχω ήδη), αφετέρου θα ήθελα πολύ να δω κάποιο από τα υπόλοιπα 4 της σειράς - ή και όλα - να εκδίδονται στα αγγλικά. Η ατμόσφαιρα του κόμικ είναι σχολείο για όποιον αναρωτιέται πως είναι το noir στην ένατη τέχνη, ο Ταρντί είναι αξεπέραστος σε μια ιστορία που είναι καλή μεν αλλά έχει ένα ταβάνι που δύσκολα θα ξεπερνιόταν με άλλο σχεδιαστή. Διάβασα το κόμικ από την αγγλική έκδοση της Fantagraphics (με την ανάλογη ποιότητα και extras) ενώ έχω και την ελληνική που βγήκε το 1986 από την Βαβέλ Noir.
×
×
  • Create New...