Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Modern Times'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Η πρώτη αυτόνομη εμφάνιση της θρυλικής σειράς της EC Comics "Tales from the Crypt" άργησε να έρθει στη χώρα μας καμιά πενηνταριά χρονάκια, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Για την πρωτότυπη αμερικάνικη σειρά δεν έχω να πω κάτι παραπάνω από όσα θα διαβάσετε στις πηγές που παραθέτω. Λίγο πολύ όλοι μας την ξέρουμε, την έχουμε έστω ακουστά κι ακόμη κι αν δεν έχουμε δει κάποια από τα κόμικς, σίγουρα έχουμε δει ή ακούσει για την τηλεοπτική σειρά ή για την ταινία, η οπαία βασίστηκε στο κόμικ ή απλά το χρησιμοποίησε ως πηγή έμπνευσης. Συνεπώς, θα περιοριστώ μόνο στα βασικά. Το "Tales from the Crypt" δεν ήταν φυσικά η πρώτη εκδοτική προσπάθεια της EC Comics, η οποία είχε ξεκινήσει με κόμικς ιστορικού και εκπαιδευτικού περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένων και εικονογραφημένων ιστοριών από τη Βίβλο. Αυτά άλλαξαν το 1947, όταν την εταιρεία ανέλαβε ο William Gaines διαδεχόμενος τον πρόωρα χαμένα πατέρα του και αποφάσισε να "εκμοντερνίσει" λίγο τις εκδόσεις αλλάζοντας εντελώς προσανατολισμοί και στρεφόμενος στα κόμικς τρόμου. Ο κατάλληλος συνεργάτης βρέθηκε στο πρόσωπο του θρυλικού Al Feldstein και το "Tales from the Crypt" εμφανίστηκε στα περίπτερα διαδεχόμενο άλλα περιοδικά της EC Comics με παρόμοια θεματολογία, αλλά κρατώντας την αρίθμηση των προηγουμένων με συνέπεια το περιοδικό να ξεκινά από το #20. Οι Gaines και Feldstein συγκέντρωσαν πολλούς ταλαντούχους δημιουργούς, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Jack Davis, Wally Wood, Bernard Krigstein, Jack Kamen, Johnny Craig, Harvey Kurtzman, Joe Orlando, Al Williamson και πάρα πολλοί άλλοι. Όλοι οι δημιουργοί δούλευαν με παρόμοιο τρόπο: σύντομες σιτορίες, οι οποίες είχαν πολλές φορές ένα απροσδόκητο τέλος. Υπήρχε ένας σύντομος πρόλογος κι επίλογος από τους τρεις "οικοδεσπότες" της σειράς, τον Φύλακα της Κρύπτης, τη Γριά Μάγισσα και το Φρουρό των Πεθαμένων. Ίσως να μην ήταν όλες οι ιστορίες σπουδαίες, αλλά κάποιες ήταν μικρά αριστουργήματα, που αξίζει να διαβαστούν ακόμη και σήμερα. (κατά σειρά Jack Davis, Joe Orlando, Bernard Krigstein, Al Feldstein) Εννοείται βέβαια, ότι η EC Comics δημοσίευε και πολλά άλλα περιοδικά, στα οποία συνεργαζόντουσαν οι παραπάνω δημιουργοί, καθώς και αρκετοί άλλοι. Δυστυχώς, αυτά ελάχιστη σημασία είχαν εκείνη την εποχή. Μέσα μια θύελλα αντιδράσεων από τους θεματοφύλακες της ηθικής και κάτω από την επιρροή του διαβόητου βιβλίου "The Seduction of the Innocent" οδήγησε τον Gaines ενώπιον της Επιτροπής Νεανικής Παραβατικότητας και τελικά είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της έκδοσης του περιοδικού. Ευτυχώς, ο Gaines δεν το έβαλε κάτω και μαζί με τον Kurtzman κυρίως, αλλά και άλλους από την ομάδα της EC Comics, δημιούργηααν το θρυλικό περιοδικό MAD, που το είδαμε και στα ελληνικά και μάλιστα και δεύτερη φορά. Δεν έχω φυσικά τα πρωτότυπα τεύχη και δεν ξέρω αν η Modern Times έφερε αυτούσια κάποια τεύχη ή αν έκανε η ίδια κάποια επιλογή ή αν βασίστηκε σε κάποια μετέπειτα έκδοση. Κυκλοφόρησε συνολικά 7 τεύχη σε μορφή μίνι άλμπουμ ξεκινώντας το Μάιο του 1998 και τελειώνοντας το Νοέμβριο του 1999. Ήταν ωραία έκδοση με καλή μετάφραση και όλα τα τεύχη είχαν εισαγωγικά κείμενα, που υποθέτω ότι είχαν μεταφραστεί στα ελληνικά από κάποια άλλη έκδοση. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε και ένας σκληρόδετος τόμος, που νομίζω, ότι περιείχε μια επιλογή των ιστοριών, που δημοσιεύτηκαν στα 7 άλμπουμ. Τα τεύχη είναι δύσκολο να βρεθούν και η δυσκολία αυξάνει εκθετικά όσο προχωράμε προς το #7. Για όσους όμως έχουν κέφι και κάποια χρήματα, εννοείται, ότι προτείνω ανεπιφύλακτα την EC Artists' Library, μια σειρά-κόσμημα της Fantagraphics Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (στα αγγλικά)
  2. Ο Mike Richardson, μετέπειτα ιδρυτής - εκδότης της Dark Horse, δημιούργησε τη Μάσκα το 1982. Ακολούθησαν διάφορες εκδόσεις σε μία εντελώς αδιάφορη περίοδο για αυτό το franchise. Τα ξεχάσαμε όλα (ευτυχώς) και ο χαρακτήρας ουσιαστικά επαναδημιουργήθηκε με την ταινία The Mask (1994) IMDB με τον Jim Carrey σε one-man-show να προσφέρει έναν από τους καλύτερους ρόλους στην καριέρα του. Η ιστορία της ταινίας συνεχίστηκε στη σειρά κινουμένων σχεδίων The Mask: Animated Series (1995-1997) IMDB - Wikipedia η οποία είχε προβληθεί και Ελλάδα από το κανάλι Star. Βασισμένο στη σειρά κινουμένων σχεδίων, κυκλοφόρησε και η σειρά κόμικ Adventures of the Mask (1996) Fandom - Comics.org με συγγραφεά τον Michael Eury και σχέδια από Neil Vokes, Dev Madan και Marc Campos. H Modern Times δεν άργησε καθόλου και Ιούνιο 1997 ξεκίνησε τη σειρά κόμικ στα Ελληνικά με τίτλο "H MASKA" αρχικά και στη συνέχεια σκέτο "MASK". Συνολικά είχαμε 11 τεύχη, με το πρώτο να είναι "διπλό" στις 52 σελίδες και τα υπόλοιπα "μονά" στις 36 σελίδες. Οι διαστάσεις είναι περίπου 16cm x 25cm με τα χιλιοστά να αλλάζουν από τεύχος σε τεύχος, όπως και ο τύπος του χαρτιού. Η μετάφραση των τευχών έγινε από την Τατιάνα Γαλατούλα και τη Βάσω Αμβραζή. Ακολούθησε και η κυκλοφορία τριών τόμων που περιλάμβαναν όλα τα τεύχη. Να ευχαριστήσω τον GreekComicFan που μου έστειλε καθαρισμένα εξώφυλλα τα για τεύχη #7 έως #11. Τα εξώφυλλα των τόμων τα βρήκα στο διαδίκτυο. Είναι ένας από τους τίτλους που ολοκλήρωσε η Modern Times και με μοναδικές ιδιαιτερότητες α) την ένωση των δύο πρώτων τευχών σε ένα τεύχος και β) την αλλαγή στη σειρά των δύο τελευταίων τευχών. Αναλυτικά: Η MASKA #1 από Adventures of the Mask #1 και #2 Η MASKA #2 από Adventures of the Mask #3 MASK #3 από Adventures of the Mask #4 [......] MASK #9 από Adventures of the Mask #10 MASK #10 από Adventures of the Mask #12 MASK #11 από Adventures of the Mask #11 Το μόνο που λείπει από αυτή την έκδοση είναι το εξώφυλλο και η πρώτη σελίδα από το Adventures of the Mask #2. Μπορείτε να τα δείτε εδώ! Πολύ αγαπημένος τίτλος και αξίζει να τον διαβάσετε και στα Αγγλικά και στα Ελληνικά επειδή τα αστεία αλλάζουν στη μετάφραση. Κάθε φορά που ο Στάνλεϊ Ίπκις βάζει τη Μάσκα αλλάζει σε έναν χαρακτήρα που ούτε ο ίδιος δε μπορεί να ελέγξει ή να σταματήσει από το να κοροϊδεύει τους πάντες και τα πάντα. Τη δουλειά του υπερήρωα θα επιλέξει να την κάνει μόνο κάποιες φορές και αυτό θα είναι αποκλειστικά για τη δική του πλάκα.
  3. Μια σειρά της Modern Times, που ολοκληρώθηκε σε 16 τόμους, οι οποίοι κυκλοφόρησαν από τον Ιούλιο του 1998 έως το Δεκέμβριο του 2000. Είναι μια ανθολογία γνωστών, κλασικών αστυνομικών μυθιστορημάτων πολύ γνωστών συγγραφέων (εξαιρώ τον Σιμενόν, τον οποίον δεν θεωρώ "κλασικό" με την ίδια έννοια, που θεωρώ τους υπόλοιπους - τον θεωρώ όμως καλύτερο συγγραφέα από αυτούς) Τα 16 αυτά κόμικ είχαν εκδοθεί στη Γαλλία από τις εκδόσεις CLE και ήταν ταυτόχρονα μέρη επιμέρους σειρών, αλλά και ενταγμένα σε μια μεγάλη σειρά με τον τίτλο "B.Détectives", στην οποία εντάχτηκαν 81 άλμπουμ. Τα 16 άλμπουμ είναι τα εξής: 1. Ηρακλής Πουαρό - Έγκλημα στον Νείλο (François Rivière, Jean-François Miniac) (3ο άλμπουμ της σειράς "Agatha Christie", 1996) 2. Σέρλοκ Χολμς - Υπόθεση κόκκινη βδέλλα (André-Paul Duchâteau, Guy Clair) (1ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1990) 3. Ζόζεφ Ρουλεταμπίλ - Το φάντασμα της όπερας (André-Paul Duchâteau, Bernard Swysen) (1ο άλμπουμ της σειράς "Rouletabille", 1989) 4. Μαιγκρέ - Συμμορία δολοφόνων (Odile Reynaud, Philippe Wurm) (1ο άλμπουμ της σειράς "Maigret", 1996) 5. Ηρακλής Πουαρώ - Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές (François Rivière, Jean-François Miniac) (1ο άλμπουμ της σειράς "Agatha Christie", 1995) 6. Σέρλοκ Χολμς - Θανάσιμο όπλο (André-Paul Duchâteau, Guy Clair) (3ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1993) 7. Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ - Ο Ναός του Ήλιου (Λερού, Γκαστόν) (André-Paul Duchâteau, Bernard Swysen) (6ο άλμπουμ της σειράς "Rouletabille", 1996) 8. Επιθεωρητής Μαιγκρέ - Ένοχη σιωπή (Odile Reynaud, Frank Brichau) (3ο άλμπουμ της σειράς "Maigret", 1994) 9. Σέρλοκ Χολμς - Ο σκύλος των Μπάσκερβιλ (André-Paul Duchâteau, Stibane) (2ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1992) 10. Ζόζεφ Ρουλεταμπίλ - Το μυστήριο της κίτρινης κάμαρας (André-Paul Duchâteau, Bernard Swysen) (2ο άλμπουμ της σειράς "Rouletabille", 1990) 11. Αγκάθα Κρίστι - 10 Μικροί Νέγροι (François Rivière, Frank Leclercq) (4ο άλμπουμ της σειράς "Agatha Christie", 1996) 12. Σέρλοκ Χολμς - Τζακ ο αντεροβγάλτης (André-Paul Duchâteau, Stibane) (4ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1994) 13. Ζόζεφ Ρουλεταμπίλ - Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα (André-Paul Duchâteau, Bernard Swysen) (3ο άλμπουμ της σειράς "Rouletabille", 1991) 14. Αρσέν Λουπέν - Το κρυστάλλινο πώμα (André-Paul Duchâteau, Jacques Géron) (1ο άλμπουμ της σειράς "Arsène Lupin", 1989) 15. Μαιγκρέ - Το τέλειο έγκλημα (Odile Reynaud, Philippe Wurm) (2ο άλμπουμ της σειράς "Maigret", 1993) 16. Σέρλοκ Χολμς - Σκοτεινή πλεκτάνη ((André-Paul Duchâteau, Guy Clair) (8ο άλμπουμ της σειράς "Sherlock Holmes", 1997) Τα περισσότερα άλμπουμ της σειράς είναι κλασικότροπα, στο ύφος της "καθαρής γραμμής", που σημαίνει, ότι έχουν ωραίο, προσεγμένο και λεπτομερές σχέδιο. Κατά τη γνώμη μου, τα 3 άλμπουμ του Μαιγκρέ διαφοροποιούνται λίγο, επειδή το σχέδιο είναι ελάχιστα πιο "βρόμικο" ή ρεαλιστικό, αν προτιμάτε, αλλά και πιο άνετο να το δεις, αφού αποτελείται κυρίως από τρεις σειρές καρέ ανά σελίδα σε αντίθεση με τα υπόλοιπα, τα οποία έχουν τέσσερις. Φαντάζομαι, ότι αυτό είναι λογική συνέπεια της διαφοράς ύφους και περιεχομένου των ίδιων των μυθιστορημάτων του Σιμενόν σε σχέση με εκείνα των υπόλοιπων συγγραφέων). Νομίζω, ότι αυτές οι δύο σελίδες από το "Ρουλεταμπίλ" και το "Μαιγκρέ" αντίστοχα, δείχνουν τις διαφορές, παρόλο που δεν είναι και οι πλέον ενδεικτικές. Σεναριακά, δεν νομίζω, ότι υπάρχουν εκπλήξεις, Τουλάχιστον, για τα μυθιστορήματα, που έχω διαβάσει, μπορώ να διαβεβαιώσω, ότι τα αντίστοιχα κόμικ είναι πιστές μεταφορές τους. Αντικειμενικά, δεν πρόκειται για κάτι σπουδαίο ή ρηξικέλευθο (βρισκόμαστε πάρα πολύ μακριά από τον Ταρντί και τον Μανσέτ), αλλά είναι ευχάριστα αναγνώσματα με καλό σχέδιο. Προφανώς, απευθύνονται πρωτίστως ή σε φανατικούς των BD ή των κλασικών αστυνομικών ή και τα δύο, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι και ο οποιοσδήποτε άλλος δεν θα περάσει καλά διαβάζοντας τα. Η έκδοση της Modern Times ήταν πολύ προσεγμένη, σε μεγάλο σχήμα, καλή μετάφραση και γερό δέσιμο. Η σειρά επανεκδόθηκε δύο φορές: μια σκληρόδετη με διαφορετική αρίθμηση, η οποία όμως περιείχε μόνο τα 10 από τα 16 τεύχη και μια φορά ακόμη από την Εφημερίδα "Ο Κόσμος του Επενδυτή" σε μια πολύ φτηνή έκδοση, που δεν ξέρω πόσα τεύχη κυκλοφόρησε. Τα αυθεντικά 16 τεύχη βρίσκονται συχνά πυκνά και σε λογική τιμή. Τα σκαναρίσματα των εξωφύλλων έγιναν από εμένα, οι εσωτερικές σελίδες είναι από το Ίντερνετ
  4. Ένα σχεδόν θρυλικό κόμικ, που ξεπήδησε από την αστείρευτη φαντασία του σπουδαίου Ευγένιου Τριβιζά και την πένα του Νίκου Μαρουλάκη. Η Φρουτοπία ξεκίνησε μεν ως κόμικ, αλλά έγινε αγαπητή στο κοινό μέσα από τη θρυλική σειρά με κούκλες της οικογένειας Σοφιανού, παρόλο που αυτή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ (διακόπηκε 3 επεισόδια πριν το τέλος). Η ιστορία ξεκινά, όταν ένας μανάβης, ονόματι Μανόλης, εξαφανίζεται από τη χώρα της Φρουτοπίας και η εφημερίδα "Τρέχα Γύρευε" στέλνει τον καλύτερο ρεπόρτερ της, τον Πίκο Απίκο, στη μακρινή Φρουτοπία, για να λύσει το μυστήριο. Καθώς, όμως ο δημοσιογράφος θα γνωρίζει ολοένα και περισσότερο αυτή τη μυστηριώδη χώρα, το μυστήριο θα πυκνώνει. Δεν έχει νόημα να περιγράψει κανείς, την υπόθεση, είναι τόσο γεμάτη με επεισόδια και χαρακτήρες, που ακόμη και η απλή έκθεση της υπόθεσης θα αδικήσει το κόμικ και τους δημιουργούς. Η πρώτη υπόθεση ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη και μετά ο Πίκος Απίκος κλήθηκε να επιστρέψει στη Φρουτοπία άλλες δύο φορές για ισάριθμα ταξίδια. Υπέροχο χιούμορ, σουρεαλιστικό σε πολλές στιγμές, με πολλά λογοπαίγνια, με κάποιες, πολύ λίγες, κάπως άστοχες στιγμές και καλώς ή κακώς αρκετές αναφορές στο χώρο και την εποχή κατά την οποία γράφτηκε (η Ελλάδα της δεκαετίας του 1980). Καθώς εξελισσόταν η πλοκή, εξελισσόντουσαν και οι χαρακτήρες και υπήρξαν πολλές αναφορές με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο. Όσοι έχετε διαβάσει κάτι από Τριβιζά, θα το απολαύσετε, όσοι δεν έχετε διαβάσει, μπορείτε να ξεκινήσετε από εδώ. Εξάλλου, ένα μεγάλο προτέρημα του Τριβιζά και όλων των πετυχημένων συγγραφέων παιδικών βιβλίων, είναι ότι διαβάζονται με την ίδια απόλαυση από όλες τις ηλικίες. Ο Νίκος Μαρουλάκης, που είχε εικονογραφήσει πολλά, παιδικά κυρίως, βιβλία εικονογραφεί πολύ ωραία το σενάριο του Τριβιζά. Μάλλον φαίνεται άτεχνο ή ξεπερασμένο με τα τωρινά δεδομένα, αλλά ελάχιστη σημασία έχει αυτό. Τα σχέδιά του είναι απλά, αλλά οι λεπτομέρειες είναι παρούσες εκεί που πρέπει, καρτουνίστικα μεν, αλλά και ρεαλιστικά, όπου χρειάζεται και δίνουν όλη την ουσία του έργου. Τα χρώματα είναι πολύ ωραία και η συμβολή του στο έργο είναι τεράστια, ισότιμη εκείνη του συγγραφέα. Δεν θα κρύψω, ότι ίσως μιλάει και η νοσταλγία μου ή η συνήθεια, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ άλλη εικονογράφηση για το έργο. Σύμφωνα με τις πηγές, το έργο δημιουργήθηκε το 1983 ως κόμικ, αλλά δεν έχω καταφέρει να βρω που πρωτοδημοσιεύτηκε, αν δημοσιεύτηκε κάπου πριν την προβολή της τηλεοπτικής σειράς, η οποία ξεκίνησε στο τέλος του 1985. Η πρώτη έκδοση του πρώτου κύκλου του κόμικ έγινε από τις Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις το 1986 και ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη. Ο δεύτερος κύκλος εκδόθηκε από τις εκδόσεις Πατάκη το 1992 σε 8 τεύχη και μετά οι εκδόσεις Modern Times εξέδωσαν και τα 50 τεύχη της σειράς μέσα από την Εφημερίδα "Ο Κόσμος του Επενδυτή" ξεκινώντας στις 15/03/2008 και ολοκληρώνοντας στις 21/02/2009. Αυτήν την έκδοση έχω εγώ και από εκεί είναι τα σκαναρίσματα που βλέπετε. Στα τέλη του 2008, η ίδια εκδοτική κυκλοφόρησε και τα 50 τεύχη σε 8 σκληρόδετα άλμπουμ. Αυτά τα ίδια 8 άλμπουμ επανεκδόθηκαν μεταξύ του 2015 και του 2019 από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Εάν κάποιος/α ξέρει παραπάνω πληροφορίες σχετικά με το εάν το κόμικ προηγήθηκε της τηλεοπτικής σειράς, θα παρακαλούσα να το γράψει. Κλείνω τις πληροφορίες της παρουσίασης με τη δυσάρεστη, αλλά αναγκαία υπενθύμιση, ότι, δυστυχώς, ο Νίκος Μαρουλάκης μας άφησε στις 30/09/2015. Νομίζω ότι η επτάτομη έκδοση της Modern Times κυκλοφορεί ακόμη στα βιβλιοπωλεία, αλλά και τα τεύχη της εφημερίδας βρίσκονται σε πολύ χαμηλές τιμές. Σίγουρα κυκλοφορεί η τελευταία έκδοση από τη "Χάρτινη Πόλη". Όλα τα σκαναρίσματ έγιναν από εμένα Πηγές για περαιτέρω μελέτη; wikipedia (στα ελληνικά, βεβαίως) Βιβλιογραφία του Νίκου Μαρουλάκη και του Ευγένιου Τριβιζά (τουλάχιστον για όσους τίτλους είναι καταχωρημένοι στο biblionet.gr) Όλα τα επεισόδια της πολυαγαπημένης τηλεοπτικής σειράς ψηφιοποιημένα στην ΕΡΤ Ένας σύνδεσμος για όσους δεν ξέρουν τα πρόσωπα των ηθοποιών πίσω από τις φωνές Άρθρο στην ελληνική wikipedia για την οικογένεια Σοφιανού, η οποία κατασκεύασε τις κούκλες για τη σειρά (και για πολλές άλλες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης)
  5. Τον Δεκέμβριο του 1999 η πλέον κλειστή εκδοτική Modern Times εκδίδει το "Vol. 1" του House of Secrets, μιας αμερικανικής σειράς κόμικ τρόμου από τους Steven T. Seagle (σενάριο) και Teddy Kristiansen (σχέδιο). Το κόμικ στην Αμερική έτρεξε για 25 τεύχη την διετία 1996-98 από την Vertigo έχοντας εμπνευστεί τον τίτλο από την γνωστή σειρά House of Secrets της DC (1956-76) αλλά πέρα από τον κοινό τίτλο δεν υπάρχει σύνδεση μεταξύ ιστοριών. Εν Ελλάδι βγήκε ένα διπλό τεύχος που περιέχει τα #1-2, έχοντας μεταφραστεί ο τίτλος για κάποιο ηλίθιο λόγο σε "Η Βροχή", όπως ήταν το όνομα της πρωταγωνίστριας. Τουλάχιστον στο εξώφυλλο κράτησαν και τον αρχικό. Η σειρά, όπως όλες των πολλών τευχών που ξεκινούν στην Ελλάδα με καλές προθέσεις, είχε την ίδια κατάληξη: να μείνει ανολοκλήρωτη μόλις μετά από αυτό το τομάκι. Το τεύχος μόλις το διάβασα γιατί μόλις πριν καμία ώρα ανακάλυψα πως το είχα. Το σχέδιο είναι ψιλομούφα αλλά όχι τόσο ώστε να το παρατήσω λόγω αυτού. Η ιστορία είναι οκ, στοιχειωμένο σπίτι μέσα στο οποίο συμβαίνουν afterlife δικαστήρια ψυχών, μια runaway τύπισσα που την βίασε ο πατέρας της και βρήκε καταφύγιο στο προαναφερθέν σπίτι κλπ κλπ. Κλισεδιά αλλά κατέβασα και 5-6 τευχάκια ακόμα για να δω που το πάει.
  6. Διάστημα Κυκλοφορίας: Ιούλιος 1997/Απρίλιος 1998 Υλικό των Τευχών: The Incredible Hulk v1 377, 379, 381-387 (January/November 1991) Το αναμφισβήτητα πιο σημαντικό run δημιουργού στους διάφορους τίτλους του Hulk, είναι αυτό του Πίτερ Ντέιβιντ, ο οποίος καθόριζε την τύχη του χαρακτήρα επί 11 συναπτά έτη, από τον Φεβρουάριο του 1987 μέχρι και τον Απρίλιο του 1998. Από αυτά, είχαμε την τύχη να δούμε στην χώρα μας τα πρώτα πέντε χρόνια, με την πλειοψηφία του υλικού αυτών των χρόνων να καλύπτεται από 3 εκδότες, τον Καμπανά (που έχει την μερίδα του Λέοντος) που εξέδιδε τις περιπέτειες του ως δευτερεύουσες ιστορίες στο Σπάιντερ-Μαν, την Μαμούθ που συνέχισε από εκεί που σταμάτησε ο Καμπανάς βάζοντας τις ιστορίες μέσα στον Άνθρωπο Αράχνη και την Modern Times, που έβγαλε την παρούσα έκδοση. Σκανς δικά μου και της GST. Έκδοση που κάλυψε την αρχή της πιο σημαντικής περιόδου αυτής της εντεκάχρονης πορείας κατά την γνώμη μου, ξεκινώντας με την κατάληξη της συγχώνευσης των τριών προσωπικοτήτων του Χαλκ (ιστορία που είχε βγει και από την Μαμούθ) και συνεχίζοντας με την συνεργασία του χαρακτήρα με την μυστηριώδη ομάδα που ακούει στο όνομα Πάνθεον, την αρχή της οποίας επίσης είχε δημοσιεύσει και η Μαμούθ. Ο εκδότης ξεκίνησε με ένα διπλό τεύχος, συνέχισε με μονά τεύχη (μια ιστορία ανά τεύχος δηλαδή) μέχρι και το τεύχος 6, και έκλεισε τον τίτλο με ακόμα ένα διπλό τεύχος. Στην πορεία, παρέβλεψε δύο τεύχη της Αμερικάνικης έκδοσης που όμως ήταν fillers και δεν μετράνε ιδιαίτερα. Είχαν δημοσιευτεί από την Μαμούθ πάντως. Ο Πίτερ Ντέιβιντ εδώ είναι σε μεγάλη φόρμα, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τις νέες δυνατότητες που του δίνει η νέα κατάσταση του χαρακτήρα, αλλάζοντας ταυτόχρονα και την δυναμική των σχέσεων του με το υποστηρικτικό καστ. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Πράσινου Γίγαντα (που κατά καιρούς φλέρταρε και με άλλους χρωματισμούς), ο χαρακτήρας παύει να μαστίζεται από την άμυαλη προσωπικότητα για πάνω από ένα δευτερόλεπτο και ο κόσμος - και οι δυνατότητες - ανοίγονται μπροστά του, κάτι που ήταν μια σημαντική πνοή για τον τίτλο. Φυσικά αυτό έφερε και νέους κινδύνους και προβληματισμούς, αλλά σε αυτή την περίοδο, μας επιτράπηκε να διαπιστώσουμε πως οι τίτλοι του Χαλκ δεν χρειάζεται να είναι μόνο ένα πράγμα. Το ιδιαίτερο χιούμορ του Ντέιβιντ επίσης, εκδηλώνεται περισσότερο, παρουσιάζοντας μια άλλη πλευρά του Μπρους Μπάνερ/Χαλκ, ένα άτομο που παρουσιάζονταν ως άκρος σοβαρός και κρυόμπλαστρος μέχρι πρότινος, αλλά με τα δεσμά του άγχους να έχουν αποτιναχτεί, επιτρέπει στον εαυτό του να χαλαρώσει, μια πλευρά που ούτε η προσωπικότητα του Κύριου Φίξιτ δεν είχε καλύψει πλήρως. Όσο για τον Ντέιλ Κέον, σε κάθε τεύχος γίνεται και καλύτερος και η συμβολή του ήταν σημαντική στο να γίνει ο τίτλος επιτυχία. Προσωπικά θεωρώ αυτή την περίοδο του σχεδίου του (αλλά και του The Pitt που έβγαλε στην Image όταν αποχώρησε από την Μάρβελ) την πιο δυναμική, μιας και οι μεταγενέστερες δουλειές του, αν και σίγουρα είναι πιο άρτιες τεχνικά, φαντάζουν στα μάτια μου και πιο συγκρατημένες. Ήταν κρίμα που δεν υπήρχε συνέχεια, μιας και ο εκδότης διατηρούσε ένα μοτίβο περιορισμένου αριθμού τευχών για τις σειρές που εξέδιδε. Και δυστυχώς, κανένας άλλος εκδότης δεν έπιασε να συνεχίσει από εκεί που τα παράτησε η Modern Times. Για εμένα πάντως αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τίτλους που έβγαλαν.
×
×
  • Create New...