Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Mike Mignola'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 10 results

  1. Όταν ερχόμαστε σε αυτή τη γη, είναι το μέλλον μας προδιαγεγραμμένο; Ορίζουμε εμείς οι ίδιοι τη μοίρα μας ή ένα αόρατο χέρι κινεί τα νήματα της ύπαρξής μας; Σε αυτό το αιώνιο φιλοσοφικό ερώτημα προσπαθεί να δώσει απαντήσεις ο Mike Mignola χρησιμοποιώντας ως όχημα τον Hellboy. Ένα σπάνιο και εξαιρετικά ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Ο ίδιος ο Mignola είναι, για τα δικά μου γούστα ένας σπάνιος και ενδιαφέρον δημιουργός. Ανήκει σε αυτή την πολύ περιορισμένη ομάδα δημιουργών κόμικς που είναι ταυτόχρονα εξαιρετικός στο σχέδιο και πάρα πολύ καλός στο σενάριο. Ήδη καταξιωμένος με δουλειές του (και με τις δύο «μεγάλες», Marvel & DC) δημιουργεί την περσόνα του Hellboy σαν ένα αποκλειστικά δικό του project. Η πρώτη, cameo, εμφάνιση του χαρακτήρα του γίνεται το Μάιο του 1993 στο πιο απρόσμενο έντυπο! Ένα ιταλικό φανζίν με το όνομα Dime Press, αφιερωμένο στα κόμικς της Bonelli! Μόνο στο εξώφυλλο και χωρίς το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του αλλά με όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του. Η πρώτη ιστορία του, ασπρόμαυρη και μόνο 4 σελίδες, εκδίδεται στο κόμικ περιοδικό του San Diego Comic Con τον Αύγουστο του 1993, ενώ η πρώτη έγχρωμη ιστορία του κυκλοφορεί λίγους μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο του 1993, όπου κάνει εμφάνιση στο John Byrne's Next Men 21. Η Dark Horse, η οποία ήταν και ο εκδότης των δύο αμερικάνικων εντύπων που προαναφέραμε, μετά από την ενθουσιώδη υποδοχή του κοινού, κυκλοφορεί το πρώτο κόμικ με τίτλο Hellboy τον Μάρτιο του 1994. Τους τελευταίους μήνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μια ομάδα Γερμανών ναζί αποκρυφιστών μαζί με τον Grigori Yefimovich Rasputin (ναι τον γνωστό), σ ένα απομακρυσμένο νησί της Σκωτίας, προσπαθούν να φέρουν από άλλη διάσταση τον Anung Un Rama, μισό δαίμονα, μισό άνθρωπο, ο οποίος κατέχει μια μοναδική ιδιότητα. Το δεξί του χέρι είναι το «κλειδί» όπου ανοίγει την αιώνια φυλακή, όπου κρατείται η πολυοντότητα, Ogdru Jahad ή αλλιώς Δράκος της Αποκάλυψης. Με αυτό τον τρόπο οι ναζί πίστευαν ότι θα άλλαζαν την πορεία του πολέμου και θα επικρατούσαν σε ένα κατεστραμμένο κόσμο. Μια ομάδα Αμερικάνων πεζοναυτών μαζί με την τεχνική βοήθεια του Άγγλου καθηγητή και αποκρυφιστή, Trevor Bruttenholm, παρεμβαίνει και καταστρέφει τα σχέδια τους. Αν και όχι εντελώς… Οι Αμερικάνοι (φυσικά) νικούν στην σύντομη μάχη, αλλά ο Anung Un Rama έχει περάσει στη δική μας διάσταση. Όταν τον ανακαλύπτουν διαπιστώνουν ότι είναι ένα μικρό «δαιμονόπαιδο». Τον βαφτίζουν Hellboy και τον παίρνουν μαζί τους, σε μια στρατιωτική βάση στο Νέο Μεξικό. Εκεί ο Bruttenholm, δημιουργεί την ομάδα BPRD (Bureau for Paranormal Research and Defense), μια κρυφή υπηρεσία της Αμερικάνικης κυβέρνησης, με σκοπό να ελέγχει και να αποκρούει όλους τους παραφυσικούς κινδύνους που απειλούν τον κόσμο. Στην πορεία της ομάδας εντάσονται και άλλοι χαρακτήρες με περισσότερα ή λιγότερα παραφυσικά χαρακτηριστικά και ειδικές δυνάμεις. Με αυτά τα στοιχεία ο Mignola χτίζει ένα υπέροχο μύθο. Έχει την οξύνοια να μην κρατήσει την ιστορία «αμερικάνικη» και ούτε να παίζει στην εύκολη λύση, βαμπίρ, λυκάνθρωποι κλπ. Δίνει στο βασικό κορμό της ιστορίας του μια παγκόσμια οπτική και διανθίζει όλα τα επιμέρους γεγονότα με πλήθος παραδόσεων και φολκλόρ από πολλές χώρες του κόσμου. Πετυχαίνει να δώσει σε όλες ένα κοινό υπόβαθρο και με αυτό τον τρόπο να τι κάνει «δικές» του. Ταυτόχρονα, και πέρα από την απλή περιπέτεια, στο ψυχολογικό κομμάτι, μας δείχνει με μεγάλη επιτυχία, τη διαρκή μάχη του χαρακτήρα του με τη διττή φύση του. Είναι ο καταστροφέας ή ο σωτήρας της ανθρωπότητας; Στην εκδοτική ιστορία του κόμικ, το Hellboy ακολουθεί την κλασική αμερικάνικη προσέγγιση. Κυκλοφορεί σε τεύχη, στην συνέχεια σε TPB, ενώ αργότερα σε πιο συγκεντρωτικές εκδόσεις. Ταυτόχρονα και σε αραιά διαστήματα, κυκλοφορούν και κάποιες αυτοτελείς πολυσέλιδες ιστορίες. Αν κάποιος θέλει να διαβάσει το σύνολο των κόμικς με τίτλο Hellboy χωρίς να ψάχνει να βρει όλα τα τεύχη έχει δύο επιλογές. Η πρώτη και πιο ακριβή είναι να πάρει τα εφτά Library Editions, την αυτόνομη ιστορία "Into the Silent Sea", τα δύο Omnibus με μαλακό εξώφυλλο και τίτλο "Hellboy The Complete Short Stories" και τέλος το συγκεντρωτικό τόμο "Hellboy Weird Tales". Ο τελευταίος είναι non canonical και περιέχει διάφορες ιστορίες του Hellboy, που δε συμμετέχουν στο βασικό κορμό και φτιάχτηκαν την περίοδο που ο Mignola ήταν στην παραγωγή των δυο πρώτων ταινιών Hellboy. Η δεύτερη και φθηνότερη λύση είναι να πάρει κάποιος τα τέσσερα Omnibus με μαλακό εξώφυλλο, αντί για τα εφτά library και την έκδοση "Into the Silent Sea". Η εκδοτική επιτυχία του Hellboy, οδήγησε τον Mignola και την Dark Horse σε αρκετά spin offs από το Hellboy universe. Οι τίτλοι αυτοί είναι (θα τους δούμε αναλυτικά σε ξεχωριστές παρουσιάσεις) οι: BPRD, Abe Sapien, Hellboy and BPRD, Witchfinder, Lobster Johnson, ενώ έχουν κυκλοφορήσει και εφτά σειρές με λίγα τεύχη (συνήθως 5ή 6) που πραγματεύονται τις ιστορίες συμπληρωματικών χαρακτήρων, με τίτλους: Rasputin The Voice Of The Dragon, Sledgehammer 44, The Visitor : How and Why He Stayed, Frankenstein Underground, Koshchei The Deathless, Crimson Lotus και Rise Of The Black Flame. Επίσης έχουν κυκλοφορήσει σειρές που απευθύνονται σε μικρότερες ηλικίες με τίτλους: Hellboy Junior, Itty Bitty Hellboy, και Hellboy Animated καθώς και μερικά Art Books. Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει σε μετάφραση τρείς τόμοι από την εκδοτική Jemma Press. Επίσης έχουν βγεί τρεις ταινίες βασισμένες στον κόσμο του Hellboy καθώς και μια animated σειρά. Είναι ένα κόμικ που αξίζει να διαβάσει κανείς; Η ερώτηση είναι καθαρά υποκειμενική και άρα δεν υπάρχει γενική απάντηση. Η δική μου απάντηση, είναι ΝΑΙ!!!!
  2. Ο Μπάτμαν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στη ποπ κουλτούρα. Έχει αγαπηθεί από πολλούς ως υπερήρωας και ειδικότερα μέσα από σειρές και ταινίες. Αλλά αρκετές φορές έχει παρουσιαστεί και ως ντετέκτιβ. Ένα από τα πιο σπουδαία και ενδιαφέροντα παραδείγματα θεωρώ πως είναι το Gotham By Gaslight. Εξώφυλλο βιβλίου (πηγή https://en.wikipedia.org/wiki/Gotham_by_Gaslight) Κυκλοφορώντας πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1989, το Gotham By Gaslight δημιουργήθηκε από τους Brian Augustyn, Mike Mignola και P. Craig Russell. Πρόκειται για ένα one-shot κόμικ της DC που παρουσιάζει έναν διαφορετικό Μπάτμαν, ο οποίος ζει και δρα στο Γκόθαμ του 1889. Ύστερα από ένα ταξίδι στην Ευρώπη και μετά από μια αναδρομή σε ένα όνειρο του Μπρους που απεικονίζει τον θάνατο των γονιών του, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων εγκληματικών δραστηριωτήτων, για κάποιους φόνους οι οποίοι είναι πανομοιότυποι με αυτούς του Τζακ του Αντεροβγάλτη στο Λονδίνο. Ο Μπρους αρχίζει τότα να κάνει την εμφάνιση του ως Μπάτμαν και αναλαμβάνει να εξαλείψει το έγκλημα, ενώ παράλληλα ερευνά και την υπόθεση του Τζακ, με τους κατοίκους της πόλης του να υποψιάζονται ότι οι δυο τους είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο Μπάτμαν στο Γκόθαμ του 19ου αιώνα (πηγή https://www.cbr.com/batman-gotham-by-gaslight-explained) Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την επιθεώρηση μυστηρίων. Συνεπώς δεν υπάρχουν πολλες σκηνές μάχης, κάτι που βοηθάει την ιστορία να αναδειχθεί σαν κάτι εναλλακτικό σε σχέση με τη συνηθισμένη φόρμουλα του υπερηρωικού. Ο χρωματισμός θέτει την ατμόσφαιρα για την ιστορία και μας παρουσιάζει μια άλλη οπτική της Γκόθαμ. Μια οπτική που σίγουρα την εντάσσει στον 19ο αιώνα. Όλο το στήσιμο για την ακρίβεια θυμίζει 19ο αιώνα. Μέσα βρίσκονται κείμενα σε χειρόγραφες γραμματοσειρές και πάνελ που θυμίζουν εφημερίδες της εποχής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της ιστορίας θεωρώ πως είναι η προσωπικότητα του Μπρους Γουέην. Εδώ, παρουσιάζεται πιο ενθουσιώδης και πιο θερμός χαρακτήρας, παρ' ότι το παρελθόν του είναι σχετικά το ίδιο με αυτό του πραγματικού Μπάτμαν. Παρ' ότι μικρό, είναι θεωρώ ένα από τα καλύτερα γκράφικ νόβελ της DC. Ο συνδυασμός στοιχείων φαντασίας και πραγματικότητας κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μαζί με την εικονογράφηση, τον βάζει να δει έναν άλλον κόσμο, στον οποίο ο Μπάτμαν μοιάζει να ανήκει ολοκληρωτικά. Το Gotham By Gaslight πλέον κυκλοφορεί μάζι με τη συνέχειά του, το Batman: Master of the Future ως κομμάτι του Elseworlds, μια σειρά από κόμικς που αναπαριστούν τους ήρωες της DC σε άλλες εποχές και σύμπαντα, όπως εδώ.
  3. Τι συμβαίνει όταν ο Mike Mignola αποφασίζει να δώσει μια pulp fiction χροιά στο Hellboy Universe? Συμβαίνει ο Lobster Johnson, αλλά όχι πάντα με την μεγαλύτερη επιτυχία. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον τίτλο του Hellboy στο δίτευχο Box Full of Evil (Αύγ-Σεπ 1999), επανήλθε στο εξαιρετικό Conqueror Worm το 2001 ενώ το φάντασμα του έπαιξε λίγο και στην σειρά του B.P.R.D.. Η παρούσα σειρά έτρεξε την δεκαετία 2008-2018 και ολοκληρώθηκε σε 31 τεύχη, 6 tpbs και 2 omni. Ο "Αστακός" τηρεί κατά γράμμα όλα τα στερεότυπα του vigilante με τον δικό του κώδικα τιμής και ηθικής, αδίστακτος, σκοτώνει όταν χρειάζεται (και σύμφωνα με αυτόν, πάντα χρειάζεται) και εφαρμόζει την δική του προσωπική δικαιοσύνη. Είναι φιγούρα βγαλμένη από τα pulp αναγνώσματα των 20s-30s, παιδί του pulp fiction και των golden age υπερηρώων μιας και φέρνει σε έναν πιο greesy Μπάτμαν, με το προσωπικό του team από Ρόμπινς και ένα Lobster-cave. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα το ότι σημαδεύει το μέτωπο του κάθε θύματος με μια δαγκάνα αστακού όμοια με αυτή της στολής του. Στις ιστορίες των 31 τευχών (υπάρχουν arcs που φτάνουν το μέγιστο τα 5 τεύχη, αλλά οι περισσότερες είναι αυτοτελείς σε 1 ή 2 τευχάκια) εμφανίζονται κάποιοι villains που έχουμε συναντήσει σε άλλες σειρές του Mignola, όπως ο Μέμνα Σαα που πρωταγωνίστησε σε μεγάλο κομμάτι του πρώτου κύκλου του B.P.R.D. Ο Lobster δρα στην Νέα Υόρκη στο μέσο της δεκαετίας του 1930, οπότε είναι αναμενόμενο να αναφέρεται συχνά η ποταπαγόρευση και οι σχετικοί με αυτήν bootleggers και smugglers ποτών, η ιταλική μαφία των five buroughs, το FBI επί Hoover κ.α. Επίσης, επικρατεί μια σχετική ισορροπία ανάμεσα στην φύση των υποθέσεων που εμπλέκεται ο τιμωρός, μεταξύ κοινών κακοποιών, masterminds αλλά και supernatural. Ίσως, το υπερφυσικό να υπάρχει στο παρασκήνιο αλλά να μην παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ρόλος που παραχωρείται σε πιο κλασικά σενάρια τύπου ρομπότ που χρησιμοποιούνται για παγκόσμια κυριαρχία μέχρι λαθρεμπόριο διαμαντιών ή κατασκοπία Β' Π.Π. Στο δημιουργικό κομμάτι, ο Mignola για ακόμα μια φορά πρακτικά κάνει εποπτεία στα σενάρια που γράφει ο John Arcudi (τον είδαμε και στο B.P.R.D.), κυρίως για να παραμείνουν canon σε σχέση με το υπόλοιπο Hellboy Universe. Σχεδιαστικά πέρασαν διάφοροι (Sebastian Fiumara, Kevin Nowlan, Toni Fejzula, Peter Snejbjerg) αλλά στην μεγαλύτερη διάρκεια της σειράς (περί τα 20 τεύχη) στο σχέδιο ήταν ο συμπαθής Κροάτης Tonci Zonjic, ενώ κλασικά στον δυνατό χρωματισμό ήταν ο Dave Stewart. Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα. Η σειρά είχε μια filler ρετσινιά από το πρώτο τεύχος που δεν μπόρεσε να τινάξει από πάνω της, ενώ η πλειάδα ιστοριών ήταν άνευρες, φάνταζαν υποστηρικτικές σε ένα κεντρικό story arc το οποίο όμως δεν υπήρχε. Παρόλο που είχε εκλάμψεις μιας ρετρό αύρας εκμοντερνισμένης επιτυχώς, δεν την διατηρούσε καταλήγοντας να είναι συχνά μια σειρά βαρετή, κοινότοπη σεναριακά και κλισέ από την αρχή μέχρι το τέλος. Μέχρι στιγμής, με εξαίρεση κάποια καλά σημεία του B.P.R.D., ο,τι έχω διαβάσει στο σύμπαν του Hellboy εκτός προφανώς από την κύρια σειρά, δεν με έχει εντυπωσιάσει, μάλλον το αντίθετο. Παρόλα αυτά, συνεχίζω με Abe Sapien έχοντας κάμποσες ελπίδες μιας και μου αρέσει ο χαρακτήρας. Εδώ λίστα εκδόσεων
  4. Ουφ, το να προσπαθείς να βγάλεις άκρη με μεγάλες σειρές κόμικς που τρέχουν δεκαετίες είναι τόση βαβούρα που σχεδόν με κάνει να μην θέλω να τις ξεκινάω εξ αρχής. Και αυτό στο σύμπαν του Hellboy, φαντάσου τι γίνεται στα υπερηρωικά. Το B.P.R.D. (Bureau for Paranormal Research and Defense) είναι ένα spin-off που ξεπήδησε από τις σελίδες του Hellboy του Mike Mingola και αυτό πρόκειται να δούμε εδώ. Αν θέλετε κουβεντούλα για τον κύριο τίτλο, απευθυνθείτε στην υπερπλήρη παρουσίαση του @AndreasD Η τεράστια εμπορική επιτυχία του τίτλου και η άμεση καλτ λατρεία που ακολούθησε στους κομιξικούς κύκλους ήταν αναμενόμενο να δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για υπο-σειρές, spin-offs, sequels, prequels, canon και non-canon πράγματα. Η σειρά του B.P.R.D. ξεκίνησε να εκδίδεται τον Ιανουάριο του 2002 όπου κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος μέχρι τον Μάιο του 2010 όπου και ολοκληρώθηκε με το τεύχος #68. Ύστερα από ένα τρίμηνο κενό επέστρεψε σε μηνιαία κυκλοφορία κρατώντας την αρίθμηση αλλά προχωρώντας σε ένα άτυπο "rebranding" με νέο τίτλο B.P.R.D. : Hell on Earth συνεχίζοντας μέχρι τον Απρίλη του 2019 και το τεύχος #162. Το B.P.R.D. έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Hellboy: Seed of Destruction που ήταν και το πρώτο Hellboy κόμικ, το 1993. Ιδρύθηκε το 1945 από τον "μπαμπά" του Hellboy και καθηγητή του occult, Trevor Bruttenholm ή Prof. Broom υπό τις κυβερνήσεις των Η.Π.Α. και της Μ. Βρετανίας για να αντιμετωπίσει υπερφυσικές απειλές που ξέμειναν από προγράμματα της Ναζιστικής Γερμανίας. Εν τέλει η υπηρεσία έμεινε να λειτουργεί σε όλη την διάρκεια του 20ου αιώνα, αντιμετωπίζοντας από μικροαστικά τέρατα και αναγεννησιακούς βρικόλακες μέχρι τους λοβκραφτιανούς εχθρούς του Hellboy, τους Όγκρου Τζαχάντ αλλά και στρατούς αμφίβιων βατράχων με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία. Η αλήθεια είναι πως όπως τα γράφω ακούγονται πολύ απλοϊκά αλλά οποιαδήποτε πληρέστερη περιγραφή θα υπονομεύσει την ομορφιά και την έκταση του ίδιου του κόμικ, η οποία δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη μέσα στο όλο το hellboy major universe. Αριστερά προς δεξιά: Kraus, Sherman, Sapien, Roger, Corrigan Πέρα από τον Prof. Broom και τον διευθυντή του τμήματος, Tom Manning, το κύριο σώμα πρακτόρων του B.P.R.D. το απαρτίζουν 7 άτομα. Πρώτος και κύριος ο Hellboy που στο κομμάτι της σειράς που έχω διαβάσει εγώ (όλο το τέλος του Plague of Frogs cycle), εμφανίζεται ελάχιστα έως καθόλου. Αυτό, όπως έχει αναφερθεί σε διάφορους επιλόγους, ήταν επιλογή του ίδιου του Mignola που ήθελε να κρατήσει τον Hellboy στην κύρια σειρά χωρίς να τον βάλει εδώ επισκιάζοντας τους υπόλοιπους (και ίσως, λέω εγώ, να αποφύγει άσκοπες συγκρίσεις που μόνο κακό θα έκαναν στην σειρά). Η Kate Corrigan είναι συχνά τα "brains" στην οργάνωση της εκάστοτε επιχείρησης, όντως καθηγήτρια ιστορίας του παραφυσικού και βαθιά γνώστρια του occult. Η Liz Sherman είναι πυροκινητική, μια ιδιότητα που ανακάλυψε πρώτη φορά στα 11 της χρόνια καίγοντας όλη την οικογένειά της. Η Λιζ αποτελεί ίσως το δυνατότερο (κρυφό και μη) όπλο του B.P.R.D. και παίζει τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της σειράς. Ο Abe Sapien, ένας αμφίβιος άνδρας που η ιστορία του χάνεται κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα ανάμεσα από μυστικά πειράματα και βρετανικές σέκτες του μεταφυσικού γίνεται πράκτορας του B.P.R.D. κάπου στις αρχές του 2000 ενώ ο Johann Kraus, γερμανός medium που πεθαίνει ενώ το εκτόπλασμα του βρίσκεται εκτός σώματος και τώρα συντηρείται ως φάσμα μέσα σε μια αεριοστεγή στολή, μπορεί να επικοινωνεί με τις ψυχές των προσφάτως πεθαμένων. Ο Roger είναι ένα ανθρωποειδές φτιαγμένο από πηλό, μπαχαρικά και κοπριά, βασισμένος πάνω στον εβραϊκό μύθο του Γκόλεμ που περιγράφει και ο Γκουστάβ Μέινριχ στο ομώνυμο βιβλίο του. Αποτελεί αγαπημένο μέλος της ομάδας και έχει μια από τις τραγικότερες ιστορίες στην σειρά. Τέλος, ο απέθαντος λοχαγός Benjamin Daimio αποτελεί για ένα διάστημα διοικητής της ομάδας ενώ συμβουλευτικά συμμετέχει και η Panya, μια αθάνατη μούμια με μαντικές και τηλεπαθητικές ικανότητες. Φοβερό καστ, ε; Προσωπική άποψη; Η σειρά δεν έγινε ποτέ όσα μπορούσε να είναι με βάση το υλικό της. Ναι, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες με την κύρια σειρά του Hellboy και σε αυτές χάνει πανηγυρικά οπότε ας τις προσπεράσουμε, είναι άσκοπες. Εδώ ο Mignola δουλεύει κυρίως εποπτικά. Σαν stand-alone σειρά, που άλλαξε κάμποσους συντελεστές σεναριακά και σχεδιαστικά μέχρι να καταλήξει στο μόνιμο crew των Mike Mignola/John Arcudi στην ιστορία και Guy Davis στο σχέδιο, ήταν συμπαθητική. Και το κύριο story-arc του Plague of Frogs ήταν αρκετά μεγαλοπρεπές, και ένα τίμιο character build-up και development υπήρχε, χωρίς βέβαια να υπερβαίνει ποτέ ένα όριο και να γίνεται αξιομνημόνευτο. Σαν προσθήκη του Hellboy Universe είναι πάντα απολαυστικό να το διαβάζεις, ειδικά αν γουστάρεις τους ήρωες (φοβερή χημεία μεταξύ Kraus, Abe και Liz, ενώ ο Roger ήταν αγαπητός και η Panya ενδιαφέρουσα και μυστηριώδης) αλλά συνολικά θα το θυμάμαι ως μάλλον κάτι συμπαθές αλλά ανά σημεία άνευρο και με ένα σχέδιο που προσωπικά δεν με κέρδισε στιγμή. Τυπωμένο το χέρι του Davis δείχνει σαφώς καλύτερο από το ψηφιακό, αλλά γενικά τον βρήκα αδιάφορο. Με άλλον σχεδιαστή τα spash pages, ειδικά στις μάχες με τους βατραχανθρώπους θα το απογείωναν το κόμικ. Συνεχίζοντας με το Hell on Earth, θα δούμε πως βγαίνει το αποτέλεσμα με τους εναλλασώμενους σχεδιαστές (Davis, Fegredo, Crook κλπ). Εδώ αναλυτική λίστα κυκλοφορίας και εκδόσεων
  5. Όταν η Jemma Press αποφάσισε να φέρει τις περιπέτειες του Hellboy στην Ελλάδα, προσπάθησε αρκετά για να καθιερώσει το σύμπαν του Μινιόλα στα καθ ημάς. Το Τα Οστά των Γιγάντων είναι μια ακόμα απόδειξη αυτού. Το πτώμα του Θεού του Κεραυνού ανακαλύπτεται από έναν ψαρά, και ο Hellboy παρέα με τον Abe Sapiens πηγαίνουν στην Σουηδία για να ανακαλύψουν τι παίζει. Πως δημιουργήθηκε η εντύπωση πως το αποστεωμένο πτώμα που ανακάλυψαν μπορεί να είναι ο Θωρ ρωτάτε; Πολύ απλά, κρατά ένα περίεργο σφυρί από άγνωστο κράμα μετάλλου που ελκύει κεραυνούς πάνω του με ακρίβεια. Η ντόπια κυβερνητική υπηρεσία που είναι υπεύθυνη για την έρευνα του συμβάντος, δεν μπορεί να το αφαιρέσει από την λαβή του νεκρού αλλά ο Hellboy, που δείχνει να ελκύεται προς αυτό, το παίρνει με ευκολία και γίνεται αγωγός μια αλλοτινής εποχής, που θα έπρεπε να έχει τελειώσει ήδη με την έλευση του Ράγκναροκ και τον θάνατο του Ιόρμουνγκαντ, του ερπετού, αλλά φαίνεται πως μετά την καταστροφή των εννέα βασιλείων, έχουν μείνει κάποιες εκκρεμείς υποθέσεις, ξεχασμένες στον δικό μας κόσμο, τις οποίες καλείται ο Hellboy, ως ο ιδανικός αγωγός, να τις φέρει εις πέρας. Το εξώφυλλο της Αμερικάνικης έκδοσης. Το σύμπαν του Hellboy, που φημίζεται για την ένταξη ενός πλήθος μυθολογικών στοιχείων στην δομή του, προσθέτει εδώ και την Σκανδιναβική μυθολογία και ο Κρίστοφερ Γκόλντεν δεν χάνει την ευκαιρία να συνδέσει ξανά τον χαρακτήρα με την καταστροφή του κόσμου, αν και εδώ ο Hellboy γίνεται μάρτυρας μιας καταστροφής που έχει ήδη επέλθει, και δεν σχετίζεται με αυτήν ο ίδιος. Συνεργάτης του σε αυτή την εξιστόρηση, είναι και ο δημιουργός του χαρακτήρα, ο Μάικ Μινιόλα που παρέχει βινιέτες και μικρές εμβόλιμες εικόνες διάσπαρτες μέσα στο κείμενο, για να δώσει έμφαση σε κάποιες στιγμές. Ομολογώ πως μου πήρε λίγο χρόνο στην αρχή για να συνηθίσω την ανάγνωση αυτής της ιστορίας σε μορφή μυθιστορήματος, μιας και το κόμικ είναι πιο ευθυτενές συγκριτικά, μη χάνοντας χρόνο στο να εξηγήσει το πως αισθάνονται οι χαρακτήρες, που βρίσκονται χωροταξικά ή το τι σκέφτονται, απαραίτητα στοιχεία σε ένα βιβλίο αλλά με διαφορετική προσέγγιση σε ένα οπτικό μέσο, αλλά συνήθισα σχετικά γρήγορα και αυτό οφείλεται και στον συγγραφέα, ο οποίος μέσα στα χρόνια, έχει συνεργαστεί με τον Μινιόλα και στα κόμικς και έχει μια καλή αίσθηση του κόσμου που περιγράφει. Δεν χάνει επίσης ευκαιρία να αντλήσει έμπνευση κατά διαστήματα από κλασικούς συγγραφείς του φανταστικού και του τρόμου, όπως ο Ρόμπερτ Χάουαρντ και ο Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ. Ακόμα και η εισαγωγή του Hellboy στο βιβλίο, γίνεται με μια άσχετη με το κεντρικό θέμα περιπέτεια, στο ύφος των ταινιών του Τζέιμς Μποντ, που χρησιμοποιούν αυτό το μοτίβο σε κάθε ταινία ως σύστασης εκ νέου του χαρακτήρα στο κοινό. Κάπου εκεί είναι που χάνει μερικούς πόντους στο συνολικό αποτέλεσμα όμως, καθώς, σε κάποια σημεία στην τρίτη πράξη του βιβλίου, δείχνει να επιμηκύνει κάποιες διηγήσεις για να προσδώσει το ίδιος δέος για το οποίο ήταν γνωστοί αυτοί οι συγγραφείς, καθυστερώντας τις εξελίξεις της υπόθεσης. Το βιβλίο θα μπορούσε άνετα να είναι 20 σελίδες μικρότερο, χωρίς καμιά επίδραση στο συνολικό αποτέλεσμα. Αυτό δεν επαρκεί όμως να χαλάσει την συνολική αίσθηση που μου άφησε η ανάγνωση του. Πέρασα καλά μαζί του και βρήκα την υπόθεση και στο στήσιμο ενδιαφέρον. Ένα τίμιο 3.5αρι με άριστα το 5. Το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αμερική τον Δεκέμβρη του 2001 και είναι το δεύτερο από τα 15 βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει συνολικά στο εξωτερικό μέχρι στιγμής. Τα γεγονότα του θεωρούνται canonical στη γενική σάγκα του Hellboy, κάτι που δεν ισχύει για όλα τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει. Στην χώρα μας, η Jemma το έβγαλε τον Μάιο του 2008, πέντε μήνες μετά την κυκλοφορία του τρίτου τόμου του κόμικ και τρεις μήνες πριν ξεκινήσει την δημοσίευση του Γ.Π.Ε.Α. Ο Έλληνας εκδότης επέλεξε να δημιουργήσει δικιά του σύνθεση για το εξώφυλλο. Γενικά η Ελληνική έκδοση είναι στιβαρή και φροντισμένη, ίσως ανώτερη αισθητικά από την ξένη. Η μετάφραση της Σπυροπούλου είναι καλή αλλά όχι άρτια, με κάποιες εκφράσεις να μην φαντάζουν φυσικές αποδομένες αυτούσιες στα Ελληνικά. Ευτυχώς δεν ήταν πολλές και δεν ήταν τόσο σημαντικές για να την συγκρατήσω, οπότε δεν το θεωρώ ιδιαίτερο πρόβλημα.
  6. Με τον Hellboy να έχει αποχωρήσει από την Γ.Π.Ε.Α. λόγω γεγονότων που έχουν συμβεί σε τόμους που δεν έχουν δημοσιευτεί στη Ελλάδα, Ο Έιμπ Σάπιενς και ο Ρότζερ το Χομούνκουλους, σκέφτονται να αποχωρήσουν και αυτοί, μιας και θεωρούν πως το Γ.Π.Ε.Α. έχει γίνει πιο γραφειοκρατικό πλέον. Όταν η Λιζ Σέρμαν βρίσκεται σε κίνδυνο ξανά από μια οντότητα που θέλει να πάρει την ενέργεια της, τα δύο παλιά μέλη, παρέα με τον νέοπα της παρέας, τον Γιόχαν Κράους, ένα μέντιουμ που δε έχει πλέον υλική υπόσταση, καλούνται να την σώσουν, υπό την επίβλεψη της Δρ. Κέιτ Κόριγκαν. Αυτή είναι η εισαγωγική ιστορία της spin-off σειρά από τον κόσμο του Hellboy, ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, από το Mignolaverse, μια σειρά που πολύς κόσμος θεωρούσε καλύτερη από το ίδιο το Hellboy. Και είναι κατανοητή αυτή η σκοπιά, μιας και χωρίς τον Hellboy ως κεντρική φιγούρα, ο Μινιόλα και η πληθώρα των συνεργατών του έχει το ελεύθερο να πειραματιστεί πολύ περισσότερο σε διάφορα είδη, αφηγηματικά και αισθητικά, ενώ δεν χάνουν την ευκαιρία να αναπτύξουν περισσότερο τους πρώην δευτερεύοντες χαρακτήρες, συστήνοντας και καινούργιους παράλληλα. Η σειρά βγήκε στην χώρα μας από την Jemma Press, όταν αποφάσισε να συνεχίσει με αυτή αντί να βγάλει νέους τόμους από το Hellboy. Ο πρώτος τόμος βγήκε τον Αύγουστο το 2008 (σε μια περίοδο που είχαν βγει ήδη 8 τόμοι στην Αμερική) και ο δεύτερος τον Μάρτιο του 2009. Έκτοτε δεν έχει ασχοληθεί ξανά με το σύμπαν του Mignola η Jemma, δυστυχώς. Κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει πάντως πως δεν προσπάθησε αρκετά πριν παραδώσει τα όπλα... Με την σειρά να είναι κυρίως ανθολογική, η ποιότητα των ιστοριών ποικίλει. Δεν υπάρχει κακή ιστορία, αλλά από τους δύο τόμους ξεχωρίζουν οι κεντρικές ιστορίες (Κούφια Γη, Η ψυχή της Βενετίας), καθώς και οι δύο ιστορίες με τον Λόμπστερ Τζόνσον, ένα πράκτορα που ασχολούνταν με το παραφυσικό στην δεκαετία του '30, αρκετά χρόνια πριν την σύσταση της Γ.Π.Ε.Α. Σε καμιά ιστορία δεν κάνει σχέδιο ο Μινιόλα. Από τους σχεδιαστές που συναντάμε στους δύο τόμους, προσωπικά ξεχώρισα το ατμοσφαιρικό αλλά ταυτόχρονα και προσγειωμένο σχέδιο του Ryan Sook στο Κούφια Γη, το σχέδιο του Guy Davis στο Σκοτεινά Νερά, και του πάντα αγαπημένου μου Scott Kolins στο Νυχτερινό Τρένο. Ο Michael Avon Oeming κάνει και αυτός καλή δουλειά στο Η Ψυχή της Βενετίας αλλά έχω την αίσθηση πως μπορούσε και καλύτερα. Η συνέχεια των δημοσιεύσεων των χαρακτήρων στην Ελλάδα, ήρθε από την Οξύ στο Hellboy and the B.P.R.D. - 1952.
  7. Τον Ιανουάριο του 2005, η Anubis αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητες της στον χώρο των κόμικς βγάζοντας το Conan της Dark Horse, την πρώτη περιοδική έκδοση κόμικς του καταλόγου της. Βέβαια οι προθέσεις της είχαν φανεί από τα προηγούμενα 2 χρόνια, στα οποία έβγαλε μια σειρά τριών graphic novels της Vertigo, επικεντρωμένα στον κόσμο του φανταστικού. Το πρώτο τεύχος φιλοξενούσε 2 ιστορίες: το τεύχος 0 του πρωτότυπου (Νοεμβρίου 2003) και το πρώτο τεύχος (Φεβρουάριος 2004) με το οποίο ξεκίνησε κανονικά στο εξωτερικό η σειρά. Από το δεύτερο τεύχος, τα τεύχη ήταν μονά, κάτι που κράτησε έως και το τεύχος 32 όπου προστέθηκαν ως δευτερεύουσες ιστορίες οι κλασικές ιστορίες του Conan the Barbarian, των Roy Thomas & Barry Windsor Smith, αναχρωματισμένες, όπως αποφάσισε να τις δημοσιεύσει η Dark Horse μέσα στις συλλογές The Chronicles of Conan the Barbarian. Οι κλασικές ιστορίες δημοσιεύονταν μέχρι και το τεύχος 46. Στα τεύχη 47-49 δευτερεύουσα ιστορία ήταν η μίνι σειρά Conan and the Jewels of Gwahlur, ένα τρίτευχο του δημιουργού P.Craig Russel (Έλρικ, Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν). Η σειρά ολοκληρώθηκε μετά από 50 τεύχη, όσα και η Αμερικάνικη δηλαδή. Υπεύθυνος για τα σενάρια στα περισσότερα τεύχη ήταν ο Kurt Busiek ο οποίος έδωσε ένα πιο φιλοσοφικό υπόβαθρο στην σειρά, στοιχείο που βέβαια προϋπήρχε σε μικρότερο βαθμό, τόσο στα διηγήματα του Χάουαρντ όσο και στα σενάρια του Ρόι Τόμας στις αρχικές εκδόσεις της Marvel. Από την σειρά όμως πέρασαν και άλλοι σεναριογράφοι, όπως π.χ. ο Mike Mignola στα τεύχη 29-31, στα οποία διασκεύασε το The Hall of the Dead του Howard, ο Fabian Nicieza που βοήθησε στο τεύχος 18, ο Paul Lee που έγραψε τα τεύχη 37-38 και ο Timothy Truman που έγραψε 13 τεύχη διάσπαρτα από το τεύχος 33 και έπειτα, πριν συνεχίσει την πορεία του με την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Η σειρά συνολικά ήταν ένας συνδυασμός διασκευών διηγημάτων του Χάουαρντ – έξι τον αριθμό – και πρωτότυπων ιστοριών που κάλυπταν κάποια κενά στα χρονικά του Κιμμέριου, με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που τα έβγαλε η Marvel. Υπήρχε επίσης μια υπέρ-σύνδεση μεταξύ των προσώπων του τεύχους 00 και της συνολικής πορείας του τίτλου, ενώ εξετάστηκαν και τα παιδικά χρόνια του χαρακτήρα, τα οποία παρουσιάστηκαν σε εμβόλιμα μεταξύ των διαφορετικών κεφαλαίων/storylines τεύχη. Τεύχη που η Anubis, όταν ήρθε η ώρα να τα ξεστοκάρει σε μορφή τόμων, συνέλεξε ξεχωριστά, αντί να τα βγάλει σειριακά, μια περίεργα εύστοχα λογιστική κίνηση, που κανείς δεν περίμενε για τέτοιες περιπτώσεις. Το μεγάλο πρόβλημα της σειράς όμως είναι το σχέδιο της ή για να είμαστε ειλικρινείς η επιλογή της Dark Horse, η οποία για να προωθήσει το τμήμα χρωμάτων της στο οποίο υπερτερούσε εκείνο το διάστημα, επέλεξε έναν καλλιτέχνη με αφαιρετικό σχέδιο και απλά επαρκές τεχνικές εξιστόρησης/καδραρίσματος για έναν τόσο σημαντικό τίτλο. Φυσικά μιλάω για τον Cary Nord, ο οποίος σχεδιάζει τα περισσότερα τεύχη και ο οποίος ξέροντας πως την περισσότερη δουλειά θα την κάνει ο Dave Steward, ο βασικός κολορίστας του τίτλου, δείχνει σαν να μην προσπαθεί καν τις περισσότερες φορές να παρουσιάσει κάτι δυνατό και με συνοχή. Η διαφορά με όλους τους άλλους που κατά διαστήματα ανέλαβαν κάποια τεύχη, είναι σημαντική για να τον «κρεμάσουν» ως επικεφαλή καλλιτέχνη του τίτλου, ιδίως στα τελευταία τεύχη που αναλαμβάνει ο Tomas Giorello, που ανέλαβε και την επόμενη σειρά, το Conan the Cimmerian. Διάολε, ακόμα και ο Greg Ruth που σχεδιάζει τα παιδικά ιντερλούδια και έχει ένα πιο painted στήσιμο, δείχνει πως θα μπορούσε να γίνει σωστά το πράγμα, ακόμα και σε πιο αρτιστίκ επιλογή. Αυτό δεν πρέπει να αποθαρρύνει όμως ένα υποψήφιο αναγνώστη της σειράς. Ο Busiek είναι ένας από τους καλύτερους σύγχρονους συγγραφείς, και προσέγγισε τον τίτλο με σεβασμό και σοβαρότητα και ας μη ήταν το fantasy η πρώτη του προτίμηση συγγραφικά. Ο Truman που ανέλαβε στην πορεία, είναι επίσης πολύ δυνατός και πιο καταρτισμένος στον κόσμο του Κιμμέριου. Οι ιστορίες συνολικά δεν θα σας απογοητεύσουν, εκτός και αν είστε αμετανόητα μαρβελικοί στους βάρβαρους σας. Που και για εσάς ο Έλληνας εκδότης προνόησε και σας έδωσε τις πρώτες ιστορίες της Marvel, που προσωπικά έχουν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, με τις εκδόσεις του Καμπανά να είναι όντως οι πρώτες μου επαφές με τον χαρακτήρα, χρόνια πριν τις εκδόσεις της Cobra Press. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ο τίτλος έχει μερικά πολύ καλά εξώφυλλα από ονόματα σαν τους Joseph Michael Linsner, Greg Ruth, Ladrönn & Tony Harris. Στο τελευταίο τεύχος ο εκδότης δημοσίευσε μια ανασκόπηση της πορείας τους, καθώς και μια ένδειξη που θέλανε να πάνε στην συνέχεια. Αλλά αυτό θα είναι θέμα μια άλλης παρουσίασης.
  8. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 28-07-2017 Νέος εκδότης για το σύμπαν του Mike Mignola στην Ελλάδα λοιπόν και δεδομένου του παρελθόντος των εκδόσεων Οξύ, πιο ταιριαστό στο εκδοτικό ύφος τους απ' ότι τα υπερηρωικά. Η αρχή έγινε με έναν τόμο που συνδυάζει τόσο τις περιπέτειες του Hellboy όσο και του B.P.R.D. που πλέον μεταφράζεται ως Υ.Μ.Ε.Α., μιας και δεν επέλεξαν να διατηρήσουν την μετάφραση ως Γ.Π.Ε.Α. της Jemma Press. Η ιστορία είναι καλή, αλλά πιο τυπική σε σύγκριση με τους πρώτους τόμους που είχε βγάλει η Jemma. Ίσως η Οξύ το θεώρησε πιο βατό για το νέο κοινό μιας και παίρνει στοιχεία και από τον πρώτο τόμο της σειράς του Hellboy και τα εξετάζει υπό άλλο πρίσμα, οπότε είναι σαν μια εκ νέου σύσταση του σύμπαντος στους αναγνώστες. Όχι ότι υπήρχε κάποιο μπέρδεμα στις παλιές δουλειές... Η υπόθεση. Η Υ.Μ.Ε.Α. καλείται να πάει σε ένα χωριό της Βραζιλίας για να λύσουν μια σειρά δολοφονιών που δείχνουν να έγιναν με υπερφυσικά μέσα. Αυτή είναι και η πρώτη αποστολή του Hellboy, μετά από επιμονή του Καθηγητή Μπρουμ, ο οποίος πιστεύει πλέον πως ήρθε η ώρα για τον Hellboy να δει τον έξω κόσμο. Όταν φτάνουν στο χωριό. συναντούν την γυναίκα που τους κάλεσε, η οποία καταφεύγει κατευθείαν σε υπεκφυγές. Παρόλα αυτά μαθαίνουν πως μια φυλακή που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για βασανιστήρια και μετέπειτα για εγκλεισμό αρρώστων χωρικών, πριν εγκαταλειφθεί, έχει γίνει η βάση ενός κινηματογραφικού συνεργείου. Η νυχτερινή ανάπαυλα της ομάδας διακόπτεται από μια επίθεση ενός υπερφυσικού πλάσματος και η ομάδα διασπάται για να το κυνηγήσει. Όλα οδηγούν στην παλιά φυλακή και στα μυστικά που κρύβει, μαζί με στοιχεία που ενισχύουν τις γεγονότα στους τόμους που κυκλοφόρησε η Jemma. Παράλληλα, μια προδοσία απειλεί την αποστολή… Σε αυτή την περιπέτεια ο Hellboy είναι σαν ψάρι έξω από τον νερό, με τα υπόλοιπα μέλη της Υ.Μ.Ε.Α. να κατευθύνουν την αποστολή. Στο τέλος όμως, όπως είναι αναμενόμενο, ο Hellboy είναι αυτός που θα οδηγήσει στην επίλυση της κατάστασης. Ο Maleev κάνει εξαιρετική δουλειά, προσαρμόζοντας το σχέδιο του στο ύφος του Μινιόλα, οπότε μην περιμένετε το κλασικό sketchy ύφος του, αλλά πλακάτ μαύρα και ασυνήθιστο για αυτόν καδράρισμα. Ο τόμος συλλέγει την μίνι σειρά 5 τευχών Hellboy and The B.P.R.D. - 1952 η οποία βγήκε στην Αμερική από τον Δεκέμβριο του 2014 έως και τον Απρίλιο του 2015 και παρουσιάζει την πρώτη αποστολή του Hellboy για την Υ.Μ.Ε.Α. Στο εξωτερικό η σύμπραξη συνεχίζεται και με μερικές ακόμα μίνι σειρές και αυτοτελή τεύχη με τις επόμενες διαδοχικά χρονιές στο σύμπαν του κόμικ. Η έκδοση δεν έχει ποιοτικά διαφορές από τις εκδόσεις της Μάρβελ που βγάζει η εκδοτική. Περιέχει πάντως ένα πρόλογο του μεταφραστή και sketchbook του Maleev, ενώ μια ωραία πινελιά είναι τα page layouts που κοσμούν τα εσώφυλλα, σε μαύρο φόντο. Με αυτά και με αυτά, φτάσαμε στους 6 τόμους από το σύμπαν του Μινιόλα. Άλλοι 90+ έμειναν. Μακάρι να συνεχιστεί και εδώ η σειρά. Δεν αναφέρει κάτι ο τόμος μέσα πάντως.
  9. Το 2005, ενάμιση χρόνο περίπου μετά το ντεμπούτο της ως εκδοτική, η Jemma Press αποφάσισε να δοκιμάσει της δυνάμεις της με έναν πιο διακεκριμένο τίτλο, ο οποίος ήταν από τους αγαπημένους του εκδότη. Και κάπως έτσι, είδαμε μεταφρασμένο το Hellboy του Μάικ Μινιόλα στην Ελλάδα, μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο. Συνδυάζοντας στοιχεία τρόμου, γοτθικής αισθητικής, λαϊκών δοξασιών, φολκλόρ, μυθολογία και παραφυσικά φαινόμενα, ο τίτλος αποτέλεσε την πιο ενδεικτική περίπτωση για να δείξει τις διαθέσεις του ο νέος – τότε – εκδοτικός οίκος. Ο εκδότης παρουσίασε την σειρά από την αρχή (κάτι πιο εύκολο τότε, μιας και είχαν βγει μόλις 5 trades με in continuity ιστορίες). Έτσι στην αρχή η εκδοτική κυκλοφόρησε ο Σπόρος της Καταστροφής (Seed of Destruction) που ακολουθήθηκε από το Ξυπνώντας τον Διάβολο (Wake the Devil) περίπου 8 μήνες αργότερα, το 2006, και κατέληξε στο Το Αλυσοδεμένο Φέρετρο και Άλλες Ιστορίες (The Chained Coffin and Others) στις εκπνοές του Δεκέμβρη του 2007. Χαρακτηριστικό των δύο πρώτων τόμων ήταν πως, κατόπιν συμφωνία με τον Μινιόλα, τυπώθηκαν σε γκρίζους τόνους αντί για την τυπική έγχρωμη μορφή τους, για να προσδώσουν στην ατμόσφαιρα. Το πρωτότυπο είχε διάφορες βινιέτες ανάμεσα στα κεφάλαια/τεύχη που ήταν σε γκρίζους τόνους, οπότε δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς από που πήρε την ιδέα ο εκδότης. Δυστυχώς όμως, λόγω απειρίας, στον πρώτο τόμο χρησιμοποιήθηκε χαρτί μεγάλης απορροφητικότητας, κάτι που έκανε την ανάγνωση ιδιαίτερα κουραστική υπόθεση μιας και το σχέδιο δεν ξεχώριζε. Το μόνο θετικό ήταν πως η τιμή του τόμου ήταν κάτω από τα 10€. Ευτυχώς το θέμα διορθώθηκε στον επόμενο τόμο, οπότε μπορέσαμε να δούμε καλύτερα γιατί επέλεξε αυτή την οδό ο εκδότης. Αυτός ο τόμος είχε αυξημένη τιμή, στα 11,95€, αλλά είχε και περισσότερες σελίδες. Για τον τρίτο και τελευταίο τόμο καταργήθηκε η επιλογή και είδαμε για πρώτη φορά το διαβολόπαιδο έγχρωμο. Αυτό σήμανε πως για άλλη μια φορά είχαμε αύξηση της τιμής, στα 18,90€, αλλά για άλλη μια φορά είχαμε και περισσότερες σελίδες (180), οπότε η διαφορά είναι κατανοητή. Σε αυτό τον τόμο είχαμε και τα αποτελέσματα ενός διαγωνισμού, όπου τα σχέδια 6 Ελλήνων καλλιτεχνών επιλέχθηκαν από τον ίδιο τον Μινιόλα για να δημοσιευτούν στην πινακοθήκη του τόμου, με την διαλογή να οδηγεί την καθυστέρηση του τόμου κατά δύο μήνες (ήταν να βγει τον Οκτώβρη). Τι πραγματεύεται ο κάθε τόμος όμως; Οι συνόψεις περιέχουν spoilers. ΣΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ Σε σενάριο του γνωστού John Byrne (τα... πάντα από Marvel & DC) με την πλοκή να παρέχεται από τον Μινιόλα. Πρόλογος από τον Robert Bloch (Ρόμπερ Μπλοχ), γνωστός ως ο συγγραφέας του Ψυχώ. Ίσως κάποιοι από εσάς να τον γνωρίζετε και από τα διηγήματα του στις ανθολογίες της Ωρόρα. Στην προσπάθεια τους να κερδίσουν τον πόλεμο, οι Ναζί συνεργάζονται με τον Γκριγκόρι Γιεφίμοβιτς Ρασπούτιν, την γνωστή ιστορική προσωπικότητα που ασκούσε επιρροή στο αυτοκρατορικό ζεύγος του Τσάρου Νικολάου Β’. Μόνο που στο σύμπαν του Hellboy η δολοφονία του Ρασπούτιν δεν πέτυχε και ο μυστικιστής είναι ο υπεύθυνος για την έλευση του πρωταγωνιστή στην διάσταση μας. Κάτι που δεν το ξέρει, μιας και αντιθέτως με τις ταινίες, η ομάδα του άξονα και η ομάδα της Βρετανικής κοινωνίας του παραφυσικού είναι σε διαφορετικές - αν και κοντινές - περιοχές, με τον Hellboy να υλοποιείται στην περιοχή που βρίσκονται οι καλοί της υπόθεσης. Η ομάδα αποφασίζει να υιοθετήσει το μικρό διαβολόπαιδο και ο καθηγητής Μπρουμ, τον ονοματίζει. Οι εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση, αν και έχω κάνει... ζαβολιά για να φαίνονται (στο περίπου) όπως και στις Ελληνικές εκδόσεις Χρόνια αργότερα, ο Hellboy έχει μεγαλώσει και είναι μέλος της ομάδας παραφυσικών ερευνών. Ο καθηγητής Μπρουμ εν τω μεταξύ, δείχνει να τα έχει χαμένα μετά από μια εξερεύνηση που είχε κάνει δέκα μήνες πριν, της οποίας τα μέλη πέθαναν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Καθώς συζητάει για το γεγονός με τον Hellboy ένα ανθρωπόμορφος βάτραχος του επιτίθεται και τον σκοτώνει. Αυτή η πράξη οδηγεί σε μια αλληλουχία γεγονότων που οδηγεί αυτόν, την Λιζ Σέρμαν (που έχει την δυνατότητα της ανάφλεξης) και τον Έιμπ Σάπιεν (έναν αμφίβιο) σε μια αναμέτρηση με τον Ρασπούτιν, του οποίου ο σκοπός ήταν να ξυπνήσει το Ερπετό και να επιφέρει το Ράγκνα Ροκ και θέλει να χρησιμοποιήσει τον Hellboy για να το επιτύχει. Ο σκοπός του ανατρέπεται από την ομάδα και σκοτώνεται, φαινομενικά. Το δίδυμο Μπερν-Μινιόλα μπαίνει κατευθείαν στο ψητό όσο αφορά την ατμόσφαιρα που θέλουν να προσδώσουν, με την εισαγωγή να χρησιμοποιεί το τροπάρι της αφήγησης μέσω επιστολών, παρμένο από τον Δράκουλα και τα έργα του Λάβκραφτ, ενώ το πρώτο πλάνα είναι κατεστραμμένες εκκλησίες και Ναζί. Παραφυσικά φαινόμενα εξερευνούν, τι περιμένατε; Η αφήγηση και οι διάλογοι παραμένουν σφικτοί καθ’ όλη την διάρκεια του τόμου και ένα νέο σύμπαν έχει παρουσιαστεί. ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ Πρόλογος από τον Alan Moore, τον μουσάτο που άνετα πάει κόντρα στον Ρασπούτιν. Ή μήπως είναι το alter ego του. Από αυτόν τον τόμο ο Μινιόλα αναλαμβάνει πλήρως το σενάριο, με ικανοποιητικά αποτελέσματα, σε πολύ διαφορετικό ύφος βέβαια, πιο ευθύ στην εξιστόρηση. Η ιστορία συνεχίζει εν πολλοίς από εκεί που μας άφησε ο προηγούμενος τόμος. Ο Ρασπούτιν είχε προσηλυτίσει αρκετό κόσμο στην διάρκεια της μακράς ζωής του και κάποιοι από αυτούς αφυπνίζονται και θέτουν σε εφαρμογή τα δικά τους σχέδια. Ο Ρασπούτιν εν τω μεταξύ, έχει επιστρέψει ως πνεύμα και προσπαθεί να επανέλθει εν ζωή. Ο Μινιόλα βρίσκει την ευκαιρία να εντάξει βρικόλακες, Λάμιες και κατασκευασμένους από την επιστήμη ανθρώπους. Γνωρίζουμε κάπως καλύτερα την υπόλοιπη ομάδα της Γ.Π.Ε.Α. και τον τρόπο που λειτουργεί. ΤΟ ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Πρόλογος από τον P. Graig Russell (Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν, Έλρικ), ο οποίος έχει συνεργαστεί ως μελανωτής του Μινιόλα στο παρελθόν. Αυτός ο τόμος αποτελείται από αυτοτελείς ιστορίες και την μίνι σειρά Παραλίγο Κολοσσός (Almost Colossus) που είχαν δημοσιευτεί πριν και μετά την μίνι σειρά Ξυπνώντας τον Διάβολο (δεύτερος τόμος), ως επί τούτου κάποια γεγονότα του δεύτερου τόμου δίνουν παραπομπές στον τρίτο, σαν να τα έχουμε διαβάσει πρωτύτερα, ενώ το Ο Παραλίγο Κολοσσός εξηγεί πως έγινε καλά η Λιζ Σέρμαν, μετά τα γεγονότα του δεύτερου τόμου. Στις περισσότερες ιστορίες ο Hellboy δρα μόνος του και ο Μινιόλα δράττεται τις ευκαιρίας για να διασκευάσει αγαπημένα του παραμύθια και θρύλους, εντάσσοντας τα στο κόσμο του χαρακτήρα του, διευρύνοντας παράλληλα και το πεδίο δράσης του. Ο Hellboy καταπολεμά τις δυνάμεις του σκότους για πάνω από πενήντα χρόνια και απ’ ότι φαίνεται, σε αυτές τις ιστορίες τουλάχιστον, κανείς χωρικός δεν δείχνει να ξαφνιάζεται από το παρουσιαστικό του. Η όλη αισθητική είναι γενικά ανάλαφρη και ο Μινιόλα απλά διασκεδάζει με το να βάζει τον χαρακτήρα σε κλασικές αναμετρήσεις με τέρατα και αποστολές διάσωσης. Χτίζει έτσι τον κόσμο του σύμπαντος του ακόμα και όταν δείχνει πως κάνει χαβαλέ. Μετά από αυτό τον τρίτο τόμο, η Jemma αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της με την spin-off σειρά Γ.Π.Ε.Α και το μυθιστόρημα Τα Οστά των Γιγάντων. Ο πρώτος τόμος είναι εξαντλημένος από το 2008. Bonus Συνολική παρουσίαση της Αμερικάνικης έκδοσης Λίστα με όλες τις εκδόσεις του Mignolaverse σε τόμους Η πρόσφατη έκδοση της Οξύ από το σύμπαν του Mignola. Wiki για την σειρά που κυκλοφόρησαν οι ιστορίες Comic Legends: Did Hellboy Almost Debut as Part of a Superhero Team?
  10. Solomon Kane. Ο πουριτανός εκδικητής! Η ρομφαία του Θεού. Ο προστάτης των αθώων γυναικών! Κρατάει πάντα σπαθί και μερικές φορές μουσκέτο ή πιστόλα. Τριγυρνάει στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Αφρική του 16ου αιώνα, κυνηγημένος από την πατρίδα του, την Αγγλία, λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων. Στόχος του είναι να τιμωρεί όσους είναι ενάντιοι στο λόγο του θεού. Δεν πιστεύει στην μαγεία, αλλά την αποδέχεται. Είναι ο βαθιά πιστός και βαθιά αμετανόητος στο ότι πρέπει να σκοτώνει όποιον κάνει κάτι κακό. Είναι ο SOLOMON KANE (ηχητικό εφέ αστραπής) Ο Solomon Kane είναι δημιούργημα του R.E. Howard. Μαζί με τον Cull, είναι οι πιο αναγνωρίσιμοι χαρακτήρες του... αμέσως μετά τον Conan βεβαίως. Οι ιστορίες έχουν γραφτεί για τα παραλογοτεχνικά περιοδικά της επόχής του 1920-1930 στην Αμερική (Weird Tales κ.α.). Πρώτη η Marvel Comics απέδωσε σε μορφή κόμικς τον πουριτανό Ήρωα. Η συγκεκριμένη έκδοση είναι της Dark Horse, αλλά περιέχει επανεκδόσεις ιστοριών της Marvel της δεκαετίας του 1970 και του 1980. Η ιστορία του 1970 αποδίδεται από τον Roy Thomas, ιστορικό συγγραφέα των κόμικς του Conan. Ο Howard ήταν υπεραναλυτικός στις περιγραφές του, και ο Thomas δεν πάει πίσω. Πολύ exposition, αναμενόμενο βέβαια λόγω εποχής. Κυκλοφόρησε στο περιοδικό Marvel Premiere, eίναι σε δύο μέρη και σχεδιάζεται από τον Howard Chaykin. Το σχέδιο είναι και αυτό στα πλαίσια της εποχής, με αρκετή λεπτομέρεια. Ακολουθεί ένα 6τευχο mini series (The Sword of Solomon Kane) που έγραψε ο Ralph Macchio, συγγραφέας της Marvel που έχει κάνει και αρκετά υπερηρωικά εκείνη την εποχή. Διάφοροι σχεδιαστές δούλεψαν σε αυτό το mini series , με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Πιο γνωστός ο πολύς Mike Mignola (Hellboy κ.α.). Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στο ότι το πρώτο τεύχος του mini series έχουμε την απόδοση της ίδιας ιστορίας με αυτήν που παρουσιάζεται στα και στα δύο πρώτα τεύχη ( η ιστορία έχει τον τίτλο Red Shadows ). Περίεργη επιλογή από την Dark Horse, αλλά μπορούμε να συγκρίνουμε τις δουλειές που έκαναν οι δημιουργοί στο ίδιο υλικό. Γενικά ένα τομάκι (200 περίπου σελίδες) το οποίο έφυγε σχετικά γρήγορα, παρά το heavy exposition που έχει κατά καιρούς. Αν σας αρέσουν τέτοιου είδους ιστορίες ή αν είστε φαν του Κόναν και θέλετε να δείτε τι άλλο έγραψε ο δημιουργός του, αξίζετε να το τσεκάρετε.
×
×
  • Create New...