Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Mickey Mouse'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Categories

  • Neos Kosmos
  • Articles

Calendars

  • Calendar

Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο Μίκυ, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού γίνεται σήμερα 93 ετών – Αχαιοί μιλούν στην «Π» για την παντοκρατορία του Ο Μίκυ Μάους, το διασημότερο ποντίκι του κόσμου γίνεται 93 ετών! Αχαιοί μιλούν στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» για ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του αμερικανικού πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Νικόλ Μακρή Ο Μίκυ Μάους γίνεται 93 ετών σήμερα Παρασκευή 13/01/2023 και δεν έχει γκρίζα μαλλιά στο κεφάλι του. Σίγουρα, είναι λίγο πιο σκανδαλιάρης και φοράει τα ίδια ρούχα εδώ και δεκαετίες, αλλά η γενική του εικόνα είναι σχεδόν ίδια! Η ιστορία του Μίκυ, ωστόσο, ξεκινά με ένα κουνέλι, το 1927, ο Walt Disney δημιούργησε έναν χαρακτήρα που ονομάζεται «Oswald the Lucky Rabbit». Με το στρογγυλό, λευκό πρόσωπό του, τη μεγάλη μύτη του με κουμπιά και τα μαύρα μακριά αυτιά του, ο χαμογελαστός Oswald έγινε αμέσως επιτυχία και η Universal «παρήγγειλε» μια σειρά από σορτς. Όταν τα στελέχη της Disney συναντήθηκαν μίκρυναν λίγο τα αφτιά, προσέθεσαν επιπλέον επένδυση γύρω από τη μέση και μετέτρεψαν το κουνέλι σε ποντίκι. Ονομάστηκε Mortimer. Το παρατσούκλι δεν κράτησε. Υπάρχουν πολλές ιστορίες που προσπαθούν να εξηγήσουν πώς και γιατί -η πιο δημοφιλής είναι ότι η γυναίκα του Disney μισούσε το όνομα και πρότεινε την αντικατάστασή του- σύντομα ήταν έτοιμος για το ντεμπούτο του ως Μίκυ. Ο Μίκυ γεννήθηκε στην Αμερική την εποχή της κατάθλιψης, έγινε -και διαμορφώθηκε για να γίνει- ένας ήρωας για τον απλό άνθρωπο, ένας αισιόδοξος ποντικός που αντιμετώπιζε χαρούμενα τις δυσκολίες που έρχονταν στον δρόμο του και ως χαρούμενο καρτούν κατακτούσε τις αντιξοότητες. Ένα ποντίκι, ντυμένο σαν τον αεροπόρο Τσαρλς Λίντμπεργκ, κατασκευάζει ένα αεροπλάνο και ονειρεύεται να γίνει σπουδαίος πιλότος. Παίρνει μαζί του την κοπέλα του στην πρώτη του πτήση. Αλλά μετά έρχεται εμπόδιο μετά από εμπόδιο -η κοπέλα του παρασύρεται και απομακρύνεται, πλησιάζει μια καταιγίδα και το ποντίκι καταλήγει σε ένα έρημο νησί, όπου οι ντόπιοι αποφασίζουν να τον μαγειρέψουν. Ο Μίκυ τούς πολεμά όλους μόνος του. Αυτό ήταν το πρώτο κόμικ του Μίκυ Μάους, που τυπώθηκε στο «The New York Daily Mirror» πριν από 93 χρόνια, στις 13 Ιανουαρίου 1930. Παρόλο που το «Steamboat Willie», η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων με το ποντίκι, έκανε το ντεμπούτο στη Walt Disney το 1928.,το κόμικ στριπ ήταν αυτό που προκάλεσε διεθνή φήμη για τον Μίκυ Μάους -κυρίως λόγω της πολύ περιορισμένης εμβέλειας των ταινιών τότε. Το κουβάρι του απόλυτου μύθου των κινουμένων σχεδίων ξετυλίγεται σήμερα στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» από τρεις Αχαιούς συμπολίτες που έχουν να πουν ο καθένας τη δική του ιστορία για το απόλυτο σύμβολο της αμερικανικής αισιοδοξίας, επινοητικότητας και ενεργητικότητας: Κώστας Γιαννακόπουλος διευθυντής mycomics.gr-συλλέκτης: «Ο Μίκυ είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού» Ο Μίκυ Μάους είναι ο πιο διάσημος χαρακτήρας κόμικς. Και δεν το λέει αυτό όποιος-όποιος, αλλά η ίδια η Google, καθώς μέσα σε ένα χρόνο έγιναν πάνω από 34 εκατομμύρια αναζητήσεις για αυτόν.Χιλιάδες καλλιτέχνες έχουν δημιουργήσει ιστορίες με τον Μίκυ. Αυτές οι ιστορίες έχουν εκδοθεί σε πάνω από 120 χώρες στον κόσμο. Στην Ελλάδα μόνο, συνολικά, υπάρχουν καταγεγραμμένες πάνω από 260 εκδόσεις με ιστορίες χαρακτήρων της Ντίσνεϋ προεξάρχοντος του Μίκυ. Είναι απλά αδύνατο κάποιος αναγνώστης τους να μην βρει μια έστω ιστορία που μεγαλώνοντας θα έχει να την θυμάται ως την «αγαπημένη» του ιστορία. Στην πραγματικότητα όμως ο Μίκυ Μάους δεν είναι ένας ήρωας. Ο Μίκυ είναι δεκάδες διαφορετικοί χαρακτήρες που απλά μοιάζουν στην εμφάνιση του Μίκυ. Το κατόρθωμα της Ντίσνεϋ είναι ότι μπόρεσε να μετατρέψει το μικρό σκανδαλιάρικο ποντίκι των πρώτων σχηματικών ταινιών κινουμένων σχεδίων σε ένα χαρακτήρα ήρωα για όλες τις εποχές και όλους τους αναγνώστες. Πιστεύω πως όλοι όσοι είστε τώρα μαζί μας σε αυτή σελίδα έχετε διαβάσει ιστορίες με τον Λούκυ Λουκ, Τον Αστερίξ, τον Τεν Τεν, τον Ποπάυ, τον Σπάιντερ Μαν. Όλοι αυτοί οι πετυχημένοι ήρωες πρακτικά κάνουν μόνο μια δουλειά. Την κάνουν σίγουρα καλά για αυτό και είναι διάσημοι στο αντικείμενό τους (!) αλλά είναι και στην ουσία μονοδιάστατοι. Έχουν έναν τυποποιημένο χαρακτήρα και χαρακτηριστικά και πάνω σε αυτά χτίζονται οι ιστορίες τους. Αντίθετα, ο Μίκυ στην καριέρα του έχει κάνει σχεδόν τα πάντα -έχει παρουσιαστεί με διαφορετικούς χαρακτήρες, ιδιότητες και ασχολίες. Αυτό, βέβαια, εξαιτίας των χιλιάδων δημιουργών και εκδόσεων που όπως είπαμε έχουν δημιουργήσει και δημοσιεύσει ιστορίες με τον Μίκυ. Ο Μίκυ, ανάλογα την ιστορία, μπορεί να παρουσιαστεί σαν ξεροκέφαλος, τεμπελάκος, γενναίος, επιπόλαιος, ο πιστός φίλος του Γκούφη, αιώνιος αρραβωνιαστικός της Μίνι Μάους (συνεπωνυμία απλή), ο πιστός θείος στα ανίψια του και το αγαπημένο αφεντικό του σκύλου του Πλούτο. Στην Ελλάδα, η πιο γνωστή ίσως περσόνα του Μίκυ είναι αυτή του κυνηγού της περιπέτειας. Οι ελληνικές εκδόσεις, καθοδηγούμενες από αλάνθαστο ένστικτο ή… τύχη επέλεξαν και πρόσφεραν στους αναγνώστες μερικές από τις πιο καλογραμμένες και σχεδιασμένες ιστορίες κόμικς με τον Μίκυ. Σε αυτές, ο ήρωάς μας είναι ντετέκτιβ που λύνει τα πιο σκοτεινά μυστήρια και καταδιώκει άπιστους εγκληματίες. Περιστασιακά γίνεται εξερευνητής αρχαιολόγος (τρέμε Ιντιάνα Τζόουνς) μέχρι και σερίφης στην άγρια Δύση. Δεν υπάρχει περίπτωση το παιδί αναγνώστης να μην βρει μια πλευρά με την οποία θα ταυτιστεί. Αρκεί το παιδί να βρει χρόνο, κίνητρο και όρεξη να ασχοληθεί με την ανάγνωση των κόμικς. Κάτι που δυστυχώς πλέον σπάνια συμβαίνει με τα παιδιά. Η κατάληξη είναι σήμερα στην εποχή του Internet και του tic toc οι αναγνώστες να είναι κυρίως μεσήλικες που προσπαθούν να επαναφέρουν κομμάτια του παρελθόντος τους και αγαπημένες αναμνήσεις. Η ανάγνωση των κόμικς έχει μετασχηματιστεί σε συλλογή κόμικς. Ακόμα και έτσι όμως ο Μίκυ είναι και εδώ ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, καθώς τα τεύχη του Μίκυ Μάους είναι τα πιο συλλεκτικά και ακριβά ανάμεσα στις ελληνικές εκδόσεις. Αυτή είναι μια ωραία ιστορία που θα αναλύσουμε ίσως σε ένα προσεχές αφιέρωμα. Δήμητρα Φραγκούλη, συγγραφέας: «Ο νους μου τρέχει σ’ εκείνο το μικρό κορίτσι με τον αγαπημένο φίλο τον Μίκυ» Μεσημέρι Αυγούστου 1989.Στο ενοικιαζόμενο επικρατεί ησυχία. Ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι ο ελαφρύς κυματισμός της θάλασσας καθώς σκάει στο ακρογιάλι. Ένα απαλό αεράκι μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο και κουνώντας την κουρτίνα, προσπαθεί να σπάσει για λίγο τη ζέστη που επικρατεί. Η μαμά και ο μπαμπάς έχουν ξαπλώσει, αλλά εγώ όχι, δε θέλω να κοιμηθώ. Τα μαλλιά μου είναι ακόμα βρεγμένα από το λούσιμο -η μαμά μάς λούζει πάντα μετά τη θάλασσα. Βάζω ένα μαξιλάρι στην πλάτη του κρεβατιού και μισοξαπλώνω. Πάνω στο ξύλινο, χαμηλό κομοδίνο είναι ακουμπισμένα τα δύο τελευταία τεύχη του Μίκυ Μάους. Ένα από χθες και ένα από την περασμένη Παρασκευή που δεν είχα προλάβει να πάρω. Τα έφερε ο μπαμπάς το πρωί από την Πάτρα. Πιάνω στα χέρια το πρώτο τεύχος, αυτό της περασμένης εβδομάδας. Η ανυπομονησία δεν περιγράφεται. Απ’ έξω με κοιτάζει ο Μίκυ με ένα τεράστιο χαμόγελο, μέσα στο μπλε αμάξι του, υποσχόμενος μεγάλες περιπέτειες. Ανοίγω την πρώτη σελίδα, την έγχρωμη. Με τις γνώσεις της απόφοιτου της Α’ δημοτικού, χώνομαι συλλαβιστά μέσα στην ιστορία. Ο Μίκυ είναι ντετέκτιβ! Προσπαθεί να λύσει το μυστήριο μιας πολύ περίεργης ληστείας. Τα μάτια μου πετάνε στα συννεφάκια με τα γράμματα, και από εικόνα σε εικόνα, γίνομαι μέλος της ομάδας. Γυρίζω σελίδα, είναι το ασπρόμαυρο μέρος της ιστορίας. Έτσι είναι όλες οι ιστορίες, μια χρωματιστές, μια ασπρόμαυρες. Τις βαρετές Κυριακές του χειμώνα, όταν τελειώνω το διάβασμα, βάζω χρώμα με τις ξυλομπογιές μου και σε αυτές τις σελίδες. Τώρα όμως δε με νοιάζει. Να και ο Γκούφι, που τον βοηθάει στη λύση του μυστηρίου. Η μια ιστορία διαδέχεται την άλλη καθώς τα μάτια μου γίνονται βαριά και το κεφάλι γέρνει στο μαξιλάρι. Ο ύπνος έρχεται κι εγώ παίρνω μαζί μου τον αγαπημένο ήρωα με την παρέα του, στον κόσμο των ονείρων. Μετά τις διακοπές, τα τεύχη του Μίκυ Μάους, τοποθετούνται με ευλάβεια στο μεγάλο κουτί πίσω από το κρεβάτι, μαζί με πολλά άλλα. Από πάνω τους ένα λούτρινο ζευγάρι, ο Μίκυ και η Μίνι, στέκονται φύλακες των αξέχαστων εικονογραφημένων ιστοριών. Με τα χρόνια, και προσπαθώντας να το παίξω μεγάλη, αδιαφόρησα για το ποντίκι με τα λευκά γάντια και δυστυχώς η συλλογή του Μίκυ Μάους χάθηκε. Πολλά δόθηκαν, άλλα πετάχτηκαν, ελάχιστα έμειναν. Ύστερα ήρθε η σκληρή εκλογίκευση της ενηλικίωσης. Τα ποντίκια δε μιλούν, δε φορούν γάντια και κόκκινο σορτσάκι, είναι μόνο μικρά, βρομερά τρωκτικά. Καμιά φορά όμως, ο νους μου τρέχει σ’ εκείνο το μικρό κορίτσι με τη μεγάλη φαντασία και τον αγαπημένο φίλο. Και παραμένει εκεί, καθώς τοποθετώ τον λούτρινο φίλο μου με το κορίτσι του, δίπλα από μερικά -κλασικά πλέον- Μίκυ Μάους, στο δωμάτιο των παιδιών μου. Κώστας Νταλιάνης σκηνοθέτης-συλλέκτης: « Ο Μίκυ Μάους αντιπροσωπεύει όλα όσα ήθελε να εκφράσει ο Γουόλτ Ντίσνεϋ» «Ο Μίκυ Μάους είναι, για μένα, ένα σύμβολο ανεξαρτησίας. Ήταν ένας τρόπος για την εξάλειψη όλων των δυστυχιών», απάντησε ο Γουόλτ Ντίσνεϋ, όταν ρωτήθηκε τι σήμαινε ο Μίκυ για αυτόν.Το ποντίκι του Ντίσνεϋ έγινε το κυρίαρχο σύμβολο της εταιρείας «Γουόλτ Ντίσνεϋ», αποτελώντας την μασκότ της. Το χαρούμενο πρόσωπό του παραμένει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες στον κόσμο, ξεπερνώντας ακόμη και τον Αγιο Βασίλη. Ο Ντίσνεϋ τον δημιούργησε το 1928. Το ενδιαφέρον παρασκήνιο έγκειται στο ότι πριν δημιουργήσει τον Μίκυ Μάους, ο Ντίσνεϋ σχεδίασε τον Οσβαλντ, το τυχερό κουνέλι. Αλλά κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας με τον επιχειρηματικό του συνεργάτη στην εταιρία «Γιουνιβέρσαλ», ο Ντίσνεϋ έχασε τα πνευματικά δικαιώματα του Όσβαλντ. Το 1932 ο Ντίσνεϋ έλαβε ένα ειδικό βραβείο από την Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών για τη δημιουργία του Μίκυ Μάους. Ο Μίκυ έχει λάβει δέκα υποψηφιότητες για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων μικρού μήκους και αποτέλεσε τον πρώτο χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων που κέρδισε ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ. Τα αφτιά του εξακολουθούν να είναι μια από τις πιο διάσημες πολιτιστικές εικόνες του 20ού και 21ου αιώνα. Επίσης, κατέχει την πρωτοπορία στο να είναι ο πρώτος χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων που μίλησε ποτέ στην οθόνη. Η περίφημη ντροπαλή, φαλτσέτο φωνή του αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά χαρακτηριστικά του. Μάλιστα, ο ίδιος ο Ντίσνεϋ δάνεισε τη φωνή του στον Μίκυ, πράγμα για το οποίο ο δημιουργός του ένιωθε ξεχωριστή περηφάνια. Ο Μίκυ Μάους αντιπροσωπεύει όλα όσα ήθελε να εκφράσει ο Γουόλτ Ντίσνεϋ -ευτυχία, διασκέδαση, όνειρα και την ικανότητα να φέρει κοντά τις οικογένειες. Ο Μίκυ έχει τη δύναμη να προκαλεί θετικά συναισθήματα και να δημιουργεί αξέχαστες εμπειρίες, διαμορφώνοντας έτσι ένα ισχυρό και διαχρονικό παγκόσμιο σύμβολο. Η στενή σχέση του Μίκυ με τα παιδιά επέβαλλε να παραμείνει πάντα σεβαστός και ηθικός. Με το πέρασμα του χρόνου, ο Μίκυ Μάους μετατράπηκε από καρτούν σε αναντικατάστατο κομμάτι της παιδικής ηλικίας όλων. Πηγή
  2. RUNAWAY BRAIN Η τερατώδης ταινία με τον Mickey Mouse που η Disney δεν θέλει να δεις ALAMY Τι συνέβαινε στο “Runaway Brain” με τον Mickey Mouse, μία άλλοτε υποψήφια για Όσκαρ ταινία, για να την κρύβει η Disney; ΙΩΣΗΦΙΝΑ ΓΡΙΒΕΑ Η πρόσβαση που μας είχε δοθεί το 2018 στα Walt Disney Animation Studios ήταν στ’ αλήθεια πολύ σπάνια. Οι δημοσιογράφοι που είχαμε φτάσει από όλο τον κόσμο θα επισκεπτόμασταν περιοχές του στούντιο - ναι, περιοχές, τα Walt Disney Animation Studios είναι μία μικρή πόλη - που είναι κανονικά κλειστές στο γενικό κοινό. Μέρη όπως το Νεκροτομείο της Disney όπου η τέχνη δεν πάει για να πεθάνει, ή τα Walt Disney Archives, τα παλαιότερα αρχεία ψυχαγωγίας στον πλανήτη, για τα οποία πρέπει να έχεις ειδική άδεια για ακαδημαϊκού ή άλλου τύπου τύπου έρευνα αν θες να εισχωρήσεις. Ο Mickey Mouse όμως, ο πρώτος σούπερσταρ του Χόλιγουντ, είχε τη δίκαιη τιμητική του. Έκλεινε τα 90 και η εταιρεία είχε οργανώσει τεράστιες καμπάνιες παγκοσμίως για να τον γιορτάσει. Από τα ρούχα της Levi’s και τα ρολόγια της Nixon ως τα special edition ψυγεία της Smeg και διάφορα events που είχε διοργανώσει σε όλο τον κόσμο, η Disney θα αφιέρωνε έναν ολόκληρο χρόνο τιμώντας το ποντίκι που την έχτισε, ξεκινώντας από το θρυλικό πια “Steamboat Willie” και φτάνοντας στην υπερδημοφιλή, φρέσκια σειρά καρτούν του Paul Rudish. Δεν ήθελε να μας στερήσει τίποτα. Εκτός από κάποια, όποια, αναφορά στο “Runaway Brain” του 1995. Τη μικρού μήκους ταινία με πρωταγωνιστή τον Mickey που είχε κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών και αργότερα είχε προταθεί για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους. Η απουσία οποιασδήποτε μνείας στην ταινία ήταν εκκωφαντική, όχι γιατί το “Runaway Brain” είχε κάποια συγκλονιστική επίδραση στη βιομηχανία, αλλά ακριβώς για το αντίθετο. Ενώ για άλλες παραγωγές που η Disney λόγιζε κάποτε ως μαύρες σελίδες στη φιλμογραφία της - ή έστω μικρά στραβοπατήματα - έγιναν αναφορές χωρίς κολλήματα, για τη συγκεκριμένη ταινία δεν ακούστηκε απολύτως τίποτα στη διάρκεια των πέντε ημερών που είχε κρατήσει το event μας. Τι συνέβη όμως με το “Runaway Brain” και η Disney παριστάνει ότι δεν υπάρχει; Ο ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ MICKEY MOUSE Ήδη μέσα στην πρώτη πενταετία κυκλοφορίας του, ο Mickey θα έπεφτε θύμα της τεράστιας και γρήγορης δημοτικότητάς του. Στις 16 Φεβρουαρίου του ‘31, το περιοδικό TIME θα τον ανέφερε σε άρθρο του ως “ελεγχόμενο τρωκτικό του Walt”. Η λογοκρισία είχε αρχίσει να τα βάζει με τις ιστορίες του. Στο short “Shindig” του ‘30, η φίλη του Clarabelle θα διάβαζε στο κρεβάτι της το ερωτικό “Three Weeks”, ένα βιβλίο της Elinor Glyn που θα σκανδάλιζε επί δύο δεκαετίες τη λίστα των best-sellers. Οι λογοκριτές θα χτυπούσαν καμπανάκι, αλλά ο Disney δεν το περίμενε. Είχαν χτυπήσει και νωρίτερα βέβαια, με αφορμή τους μαστούς της Clarabelle. Γι’ αυτό και στο ίδιο short, η αγελάδα θα φορούσε μακριά φούστα για να τους κρύψει. Κι αυτά είναι μονάχα δύο από τα πολλά παραδείγματα που περιόριζαν τους δημιουργούς. Είκοσι χρόνια σχεδόν μετά, ο Disney θα έλεγε στο περιοδικό Collier ότι η ηρωική φύση του Mickey τον είχε πια κάνει τόσο μεγάλο θρύλο που δεν ήταν εύκολο να αστειευτείς μαζί του. Λίγο νωρίτερα, σε ένα άρθρο του στο περιοδικό Modern Screen με τίτλο “Τι Σημαίνει για Μένα ο Mickey”, ο δημιουργός έγραφε: “Ο Mickey έφτασε σύντομα σε στάδιο όπου έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε όσα τον αφήναμε να κάνει. Δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει αρουραίος. Ήταν ήρωας στα μάτια του κόσμου και ειδικά των παιδιών […]”. Ακόμα και η δημοφιλής slapstick βία που τον πρώτο καιρό περνούσε εύκολα, στην πορεία θα γινόταν κίνδυνος για τα 5 εκατομμύρια Mickey προϊόντα που πουλούσε ημερησίως. Σταδιακά πολλές από τις ιστορίες που αρχικά ξεκινούσαν με τον Mickey για πρωταγωνιστή δίνονταν στον Donald Duck ως πιο εύκολη λύση. Η διδακτική φύση του ποντικού, ειδικά για τα πολύ νεαρά παιδιά, αλλά και η ίδια η λατρεία που του είχε ο Disney, τον εμπόδιζαν απ’ το να του βρίσκει συνεχώς νέο υλικό. Ειδικά με το χιούμορ που προτιμούσε. Ήταν ο ίδιος δηλαδή που είχε προτείνει στον Floyd Gottfredson, τον άνθρωπο που πλάναρε, εικονογραφούσε και έγραφε τα comic strips του Mickey επί 45 χρόνια, να χρησιμοποιήσει χιούμορ αυτοκτονίας στα strips. Ο Gottfredson είχε ελευθερίες που το τμήμα του animation είχε χάσει. Ο δικός του Mickey είχε δράση, εξωτικές τοποθεσίες, ταραχώδη cliffhangers, πειρατές και τρελούς επιστήμονες. Δεν είχε χρειαστεί να χάσει τον εαυτό του για να τους υποστηρίξει, απλώς ήταν ο Indiana Jones που είχε σχεδιαστεί να είναι. Το 1920 λοιπόν ο Disney, ως φαν της βαριετέ, είχε παρακολουθήσει την ταινία “Haunted Spooks” του Harold Lloyd. Σε αυτήν ο πρωταγωνιστής προσπαθούσε αποτυχημένα να αυτοκτονήσει, με κωμικές συνέπειες. Το 1930 ο παραγωγός είπε στον Gottfredson να δοκιμάσει το ίδιο με τον Mickey. «Walt! Αστειεύεσαι! Τι θα πουν οι εκδότες; Οι αναγνώστες;»,είχε αναρωτηθεί ο Gottfredson. Η ερώτηση του καρτουνίστα ήταν εύλογη, όμως ο Disney επέμεινε γιατί το χιούμορ αυτοκτονίας ήταν πολύ διαδομένο τότε. Πράγματι, ο Mickey προσπαθεί να αυτοκτονήσει στα strips με όπλο, με πτώση, με κρεμάλα, ή αφήνοντας το γκάζι ανοιχτό. Τελικά, κοιτώντας τους χαρούμενους σκίουρους που τον είχαν περικυκλώσει στο φινάλε, είχε νιώσει ντροπιασμένος για τις σκοτεινές του σκέψεις και είχε αποφασίσει πως δεν θα μπορούσε να πάρει τη ζωή του όταν υπήρχε τόση καλοσύνη ακόμα στον κόσμο. Στο animation όμως, τα χέρια του Disney ήταν δεμένα. Από τη μία έπρεπε να προσέχει να μην τον κάνει κακεντρεχή, από την άλλη δεν του πήγαινε καρδιά να τον βλέπει και ταλαιπωρημένο. To πάλαι ποτέ ριψοκίνδυνο ποντίκι είχε εξημερωθεί. Αυτό είχε οδηγήσει στη συγκέντρωση πολλών ανολοκλήρωτων shorts με τον Mickey, όπως για παράδειγμα το “Plight of Bumblebee” που είχε ήδη τελειώσει κατά 90% από τον θρύλο Fred Moore πριν ακυρωθεί. Ο Disney έτρεφε πικρία για την κατάσταση και πολλές φορές την έστρεφε εναντίον του αγαπημένου του ήρωα. Μετά το “Simple Things” του ‘53, θα έβαζε τον Mickey στα μετόπισθεν κινηματογραφικά, μέχρι τη θριαμβευτική αναβίωσή του με το υποψήφιο για Όσκαρ Mickey’s “Christmas Carol” του 1983. Εκείνη η ταινία όμως είχε προβληθεί μονάχα τηλεοπτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες (κινηματογραφικά μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο). Η ταινία που είχε σχεδιαστεί 40 σχεδόν χρόνια μετά για προβολή στις σκοτεινές αίθουσες ήταν το εξαφανισμένο “Runaway Brain”. Runaway Brain ALAMY STOCK PHOTO ΓΙΑΤΙ Η DISNEY ΕΘΑΨΕ ΤΟ “RUNAWAY BRAIN” Στο ξεκίνημα των ‘90s, η Disney δεν ζούσε πια τη Χρυσή της Εποχή. Αντιθέτως η πανάκριβη παραγωγή του “The Black Cauldron” είχε αποτύχει παταγωδώς στα ταμεία και το στούντιο πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των ‘80s προσπαθώντας να ορθοποδήσει, κυρίως μέσα από live-action ταινίες. Ο στόχος όμως ήταν η παραγωγή ζηλευτού animation όπως πάντα, οπότε ήταν επιτακτικό να πετύχει ξανά η συνταγή του. Ο Michael Eisner, αμφιλεγόμενο κεφάλι της Disney αλλά μπροστάρης στις ταινίες Αναγέννησης του στούντιο, επανέφερε μαζί με τις δημιουργικές ομάδες το animation στα δημιουργικά και εμπορικά ύψη που το στούντιο είχε να δει από την ακμή της εποχής του Walt. Το “Aladdin”, το “Little Mermaid” και το “Beauty and the Beast” δεν ήταν απλώς κινούμενα σχέδια, αλλά πολιτιστικά φαινόμενα που αναγνωρίστηκαν από τους κριτικούς, το box office και πολλαπλώς στα βραβεία Όσκαρ. Δεν ήταν σειρά του Mickey Mouse λοιπόν, του συμβόλου της εταιρείας παγκοσμίως, για μία επανεφεύρεση; Κάπως έτσι γεννήθηκε η ανάγκη για αυτό που θα γινόταν τελικά το “Runaway Brain”. Μία αντισυμβατική, πιο σκοτεινή ιστορία για τον Mickey που θα τον έφερνε ανανεωμένο πίσω στις αίθουσες. Όποιος δημιουργός τότε στη Disney βρισκόταν ενδιάμεσα σε διαφορετικά του πρότζεκτ, καλούταν να φέρνει ιδέες στο τραπέζι για τον Mickey στον χρόνο που του απέμενε. Ένας εξ αυτών θα ήταν ο Chris Bailey, animator στο “The Great Mouse Detective and Oliver & Company” και σκηνοθέτης τελικά του “Runaway Brain”. Το κόνσεπτ αναπτύχθηκε γύρω στο 1993, όταν η επιτυχία του “Hocus Pocus” είχε φέρει στοιχειωτικό αέρα στο brand της Disney. Στο "Runaway Brain", ο Mickey έβρισκε τον Mickey Mouse να συμφωνεί σε ένα πείραμα σε συνεργασία τον επιστήμονα Δρ. Frankenollie, με την ελπίδα να πληρώσει κάποιες ακριβές διακοπές που ήθελαν να κάνουν με τη Minnie. Ο επιστήμονας όμως ανταλλάσσει τον εγκέφαλο του Mickey με αυτό ενός τέρατος, και έτσι ο ήρωας καλείται να τοποθετήσει ξανά τον εγκέφαλό του στο σώμα του. Σε μία από τις πιο σκοτεινές στροφές της ταινίας μάλιστα, ο Mickey πεθαίνει λόγω του πειράματος. Το “Runaway Brain” είναι ένας ξέφρενος αγώνας ενάντια στον χρόνο που περιλαμβάνει μια σειρά από επικίνδυνα σενάρια, συμπεριλαμβανομένης μίας σκηνής όπου η τερατώδης εκδοχή του Mickey επιχειρεί να φλερτάρει τη Minnie. Τελικά τόσο το τέρας όσο και ο Mickey υφίστανται ηλεκτροπληξία και οι εγκέφαλοί τους παίρνουν τη σωστή τους θέση, με τις τελευταίες στιγμές του short να απεικονίζουν τον πρώτο με τη Minnie στη Χαβάη να καβαλούν το τέρας στη θάλασσα. “Όλοι οι πρώιμοι, χαριτωμένοι χαρακτήρες της Disney είχαν σχεδιαστεί σα λούτρινα ζώα”, είχε ο Bailey σε ρεπορτάζ του Polygon. “Οι καρποί τους είναι πάντα μεγαλύτεροι από τα μπράτσα τους, οι αστράγαλοι τους ήταν μεγαλύτεροι από τους μηρούς τους, οπότε κρέμονται σαν λούτρινα ζωάκια. Αυτή είναι η βάση της γοητείας τους”. Είχε δίκιο. Μιλώντας με τον Eric Goldberg, θρύλο πια του animation και ένας από τους ελάχιστους animators της Disney που κάνουν “χεράτα” κινούμενα σχέδια, ο σχεδιαστής είχε συνδέσει την καμπυλότητα του Mickey με τη δημοτικότητά του. “Μέσα στα επόμενα χρόνια, ο Mickey έγινε πιο κυκλικός, πιο εύκαμπτος”, είχε αναφέρει. “Το στόμα του χώρεσε στη μουσούδα, τα μάτια του έγιναν πίτες, τα γόνατά του λύγισαν περισσότερο, τα παπούτσια του κύρτωσαν, τα αυτιά του μεγάλωσαν και φόρεσε τα λευκά του γάντια”. Άρα ο πιο ατημέλητος Mickey που είχε υπόψη του να σχεδιάσει μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, δεν θα “περνούσε”. Δεν θα περνούσαν ούτε κάποιες άλλες ιδέες του, όπως το να δείξουν τον Mickey να πυροβολεί ένα video game του “Bambi”. Στο μεταξύ η Disney είχε αγοράσει ένα νεόκοπο animation στούντιο στη Γαλλία, το Brizzi Studios, που είχε ονομαστεί εκ νέου σε Walt Disney Animation France. Εκείνοι είχαν ένα άνοιγμα στον προγραμματισμό τους και εκεί χώρεσε η ανάπτυξη του “Runaway Brain”. Διαφορετικά μπορεί και αυτό να είχε καταλήξει αποθηκευμένο μαζί με άλλες ιδέες σε κάποιο ράφι της Disney. Όταν το συνεργείο ολοκλήρωσε εκεί τη δουλειά του, θα επέστρεφε στην Αμερική για να την παρουσιάσει στα κεφάλια. Θα υπήρχε όμως μία πολύ βασική απουσία. Αυτή του Jeffrey Katzenberg, ενός εκ των πιο ένθερμων υπερασπιστών της ταινίας, που είχε παραιτηθεί από τι Disney. Η ομάδα αρχικά δεν ανησύχησε, όμως ο αντίκτυπος έγινε άμεσα εμφανής. Ενώ η πρώτη παρουσίαση του short - με δύο διαφορετικά φινάλε μάλιστα - είχε πολύ καλή υποδοχή από τον Eisner, ο Bailey έμαθε την ακριβώς επόμενη μέρα πως o Thomas Schumacher και ο Peter Schneider, μεγαλοστελέχη της εταιρείας, ζητούσαν cuts. Ο Bailey δεν ήθελε να κάνει κανένα και τους το είπε με θυμωμένο τρόπο. Χωρίς τον Katzenberg, δεν υπήρχε πια μεσάζοντας και το στούντιο μπορούσε να παραγγείλει πιο εύκολα αλλαγές. Δεν ήθελαν να τρέχουν τα σάλια του “τερατώδους” Mickey για τη Minnie. Δεν ήθελαν η ηλεκτροπληξία του Mickey να μοιάζει με κατσαρόλα όπου βράζουν μπάλες. Δεν ήθελαν το καλύτερο από τα δύο φινάλε, με το τέρας να κυνηγάει ένα ομοίωμα της Minnie φτιαγμένο από μαξιλάρια αντί για μία φωτογραφία της όπως τελικά έγινε. Ο ενθουσιασμός της ομάδας άρχισε να εξανεμίζεται, οι φήμες έλεγαν πως ο Schumacher και ο Schneider σιχαίνονταν τη μικρού μήκους, και η ταινία πριν από την οποία το στούντιο αποφάσισε να την παρουσιάζει στις αίθουσες ήταν το “A Kid in King Arthur’s Court”. Όσο για το τμήμα του merchandising, εκείνο ενώ είχε αρχικά ενθουσιαστεί με την ιδέα, τελικά έφτιαξε ελάχιστα πράγματα γιατί ένιωθε πως ο Bailey το είχε παρακάνει με τον Mickey. Στο τέλος το “Runaway Brain” έχασε το Όσκαρ από το “A Close Shave” της Aardman Animation και ο Bailey έφυγε από τη Disney αποκαμωμένος. Η ταινία είχε παρουσιαστεί σε χώρες εκτός Αμερικής με τα “A Goofy Movie” και “The Hunchback of Notre Dame”, αλλά δεν προβλήθηκε ποτέ στο Disney Channel όπως συμβαίνει με τα περισσότερα shorts. Τον Νοέμβριο, δε, του 1996, η Disney σκέφτηκε να επισυνάψει τη μικρού μήκους στο live-action του “101 Dalmatians” με τη Glenn Close. Παλιές αναρτήσεις σε message boards υποστηρίζουν ότι το "Runaway Brain" είχε σταλεί σε κινηματογράφους, αλλά την τελευταία στιγμή η Disney διέταξε να αφαιρεθεί η ταινία και να αντικατασταθεί με τρέιλερ για τις επερχόμενες ταινίες της. Η ειδοποίηση όμως είχε φτάσει τόσο αργά που ορισμένοι κινηματογράφοι κατέληξαν να παρουσιάσουν το "Runaway Brain" μαζί με το “101 Dalmatians” όπως και να ‘χει. Όταν το Polygon ήρθε σε επαφή με τη Disney, οι εκπρόσωποι του στούντιο δεν ήθελαν να σχολιάσουν τίποτα για το μέλλον της ταινίας. Η μικρού μήκους δεν προβάλλεται από το Disney+ και είχε μονάχα μία επίσημη κυκλοφορία σε βίντεο, σε μία συλλογή που είναι εδώ και χρόνια out of print, το “Mickey Mouse in Living Color, Volume Tw0”. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν θέλω η ταινία να έχει την αυτονόητη κυκλοφορία που της πρέπει, ή προτιμώ πια να μείνει ανέγγιχτη ως μύθος, όμως ο πειραματισμός δεν θα έπρεπε να θάβεται από ένα στούντιο που χτίστηκε πάνω του. Πηγή
  3. Θα ήταν ποτέ δυνατόν να κάνει σήριαλ η Λιμνούπολη και το Μίκυ Σίτι να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια; Όχι βέβαια. Καιρός λοιπόν, να μιλήσουμε για το Μεγάλο Σήριαλ Φθόνος & Απληστία. Πρόκειται φυσικά για μια ακόμη δουλειά της Silvia Ziche που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο Topolino το 1997 και ακολούθως στο δικό μας Μίκυ Μάους έναν χρόνο αργότερα. Ο ιταλικός τίτλος είναι Topokolossal. Όπως καταλαβαίνετε, σε αυτό το σήριαλ πρωταγωνιστούν οι ήρωες του σύμπαντος του Μίκυ Σίτι (όπως αντίστοιχα πρωταγωνιστούσαν οι Λιμνουπολαίοι στο Παπιομυστήριο). Πώς όμως βρέθηκαν οι φίλοι μας σε μια τέτοια τηλεοπτική εκπομπή; Όλα ξεκίνησαν όταν ο βαθύπλουτος και φιλάνθρωπος Ντον Ντόλλαρ αποφάσισε στα γεράματά του να αφήσει παρακαταθήκη ένα τηλεοπτικό σήριαλ με απαραίτητη προϋπόθεση το καστ του σήριαλ αυτού να αποτελείται από τον Μίκυ και την παρέα του. Είναι όμως έτσι ακριβώς τα πράγματα ή μήπως κάτι πιο σκοτεινό κρύβεται από πίσω; Αυτό θα το μάθετε μόνο αν το διαβάσετε. Τώρα, όσον αφορά την «πλοκή» του Φθόνος & Απληστία μιλάμε για ένα sci-fi epic με budget ένα σκασμό λεφτά (αλλά και τον Ήτα Βήτα να εμφανίζει/δωρίζει διάφορα σκηνικά από την...τσέπη του). Κεντρικός ήρωας ο Μίκυ Ράνερ (Mickey Skyrunner στην ιταλική έκδοση, σαφές mash-up των Luke Skywalker και Blade Runner), ο οποίος προσπαθεί (;) να προστατεύσει τη Γη από τον κακό Πητ Γκαλάκτους (Μαύρος Πητ με εμφάνιση που θυμίζει Darth Vader) και τα τσιράκια του, οι οποίοι σε κάποια φάση απαγάγουν τη Στέλλα, φωνή της παγκόσμιας συνείδησης (Μίνι Μάους στον συγκεκριμένο ρόλο). Προφανώς όλα όσα είπα παραπάνω είναι μία πολύ απλή σκιαγράφηση της ιστορίας, μιας και στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκα. Κάτι που γουστάρω τρελά σ'αυτή την ιστορία είναι το «τσαλάκωμα» του Μίκυ, το οποίο βγάζει και πολύ γέλιο. Η Silvia Ziche χρησιμοποιεί και σε αυτή την περίπτωση το γνωστό χιούμορ της (το οποίο περιέχει άφθονες "meta" πινελιές), παρωδώντας τις παραγωγές επιστημονικής φαντασίας, αλλά πάει και ένα βήμα ακόμα παραπέρα τη σχέση τηλεθεατών και έργου και συνθέτει ένα ακόμα αριστούργημα (αν και όχι τόσο καλό όσο το Παπιομυστήριο, κατά την ταπεινή μου άποψη).
×
×
  • Create New...