Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Matthieu Bonhomme'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. Οι ιστορίες του «φτωχού και μόνου καουμπόυ» που «πυροβολεί πιο γρήγορα από τον ίσκιο του», ξεκίνησαν από ένα άτομο, τον Μορίς, ο οποίος τον Οκτώβρη του 1946 παρουσίασε τον χαρακτήρα του στο γαλλόφωνο κοινό, μέσα από τις σελίδες του Le Journal de Spirou της Dupuis, με την πρώτη περιπέτεια να είναι το Αριζόνα 1880. Δημιουργημένος ως παρωδία της άγριας δύσης, ο Λούκυ Λουκ αποτελεί ουσιαστικά ένα έξυπνο φόρο τιμής και σήμερα είναι ανάμεσα στα τρία πιο γνωστά κόμικς της γαλλοβελγικής σκηνής παγκοσμίως, παρέα με τον ΤενΤεν και τον Αστερίξ. Στην αρχή τις ιστορίες τις έγραφε και τις σχεδίαζε αποκλειστικά ο Μορίς. Σε αυτή την περίοδο του τίτλου, το σχέδιο ήταν πιο καρτουνίστικο, η γραμμή του Μορίς στρογγυλευμένη και το χιούμορ βασιζόταν κυρίως στα οπτικά γκαγκς, με την ίδια την ιστορία να είναι καθαρή περιπέτεια γουέστερν. Οι ιστορίες ήταν επίσης μικρότερες σε αριθμό σελίδων μιας και δημοσιεύονταν βάσει των αναγκών ενός εβδομαδιαίου περιοδικού, με την κυκλοφορία του σε μορφή άλμπουμ και τις προοπτικές που επέφερε, να ξεκινάει 3 χρόνια αργότερα, το 1949. Ο Μορίς αυτή την περίοδο θα κάνει και ένα ταξίδι/περιοδεία στις ΗΠΑ, παρέα με τους Φρανκέν και Ζιζέ (και οι δύο γνωστοί για το Σπιρού και Φαντάζιο), στο οποίο θα γνωρίσει καλλιτέχνες του περιοδικού Mad και θα επηρεαστεί από του χιούμορ της Αμερικάνικης σκηνής, αποκτώντας σταδιακά και το σχεδιαστικό ύφος με το οποίο είναι αναγνωρίσιμος σήμερα. Η πιο καθοριστική στιγμή για την επιτυχία του κόμικ ήρθε το 1956, όταν ο Μορίς συνεργάστηκε με τον Ρενέ Γκοσινί (δημιουργό του Μικρού Νικόλα και φυσικά του Αστερίξ), ο οποίος ανέλαβε το σενάριο, απογειώνοντας τον τίτλο. Εδώ είναι που εδραιώθηκαν πολλά από τα γνωρίσματα που αποδίδουμε στην σειρά. Ο Μορίς είχε εμφανίσει ιστορικές προσωπικότητες πριν, βάζοντας ως πρωταγωνιστές τους Ντάλτον (στην ιστορία “Οι Παράνομοι”, αλλά τους είχε σκοτώσει, μιας και αυτή ήταν και η μοίρα τους στην πραγματικότητα (αν και με άλλο τρόπο από αυτόν που δείχνει το κόμικ). Ο Γκοσινί απλά το παρέκαμψε αυτό, παρουσιάζοντας τα ηλίθια ξαδέρφια τους, που είναι οι Ντάλτον που ξέρουμε σήμερα. Σειρά είχαν προσωπικότητες σαν τον Ρόυ Μπιν τον Δικαστή, τον Μπίλι τον Τρομερό κ.ο.κ. Έμφαση δόθηκε επίσης στην κάλυψη ιστορικών στιγμών της άγριας δύσης, ενώ το χιούμορ της ατάκας, η κωμωδία καταστάσεων και η σάτιρα της τρέχουσας πραγματικότητας με την μορφή αναχρονισμών και την παρουσίαση χαρακτήρων που φέρουν την μορφή σύγχρονων διασημοτήτων, ήρθαν στο προσκήνιο, αποτελώντας παράλληλα και μια μορφή κοινωνικής κριτικής. Η σειρά έκανε την μετάβαση από την Dupuis στην Dargaud το 1968, και από το περιοδικό Spirou στο Pilote, το δικό της βραχύβιο ομότιτλο ανθολογικό περιοδικό μεταξύ 1974-1975, στο TinTin την επόμενη χρονιά και διάφορα άλλα περιοδικά στην συνέχεια. Με το δίδυμο να βγάζει δύο και τρία άλμπουμ το χρόνο όλο αυτό το διάστημα, η συνεργασία διακόπηκε λόγω του πρόωρου θανάτου του Γκοσινί το 1977. Ο Μορίς συνέχισε από το 1980 την σειρά σε συνεργασία με άλλους σεναριογράφους με ποικίλα αποτελέσματα μέχρι και τον δικό του θάνατο το 2001. Είχε προλάβει να δημιουργήσει την δικιά του εταιρία (Lucky Productions) το 1991, η οποία είχε αναλάβει την έκδοση του κόμικ. Έκτοτε, η σειρά συνεχίζεται με τον σχεδιαστή Ασντέ, με διάφορους σεναριογράφους, με τον ίδιο να αναλαμβάνει το σενάριο στα άλμπουμ με τον Λούκυ Κιντ, την σειρά που εξιστορεί τις περιπέτειες του Λούκυ Λουκ όταν ήταν παιδί. Η σειρά έχει ένα μακρύ ιστορικό και στην χώρα μας, με το πρώτο τεύχος να κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1968, από τις εκδόσεις Αιγόκερω, μια συνεργασία του Ανδρεόπουλου και του Στρατίκη, γνωστοί από την κυκλοφορία του περιοδικού Μικρός Σερίφης. Η σειρά είχε μεγάλη επιτυχία από την αρχή, παρά την τσιμπημένη τιμή για τα δεδομένα της εποχής. Χαρακτηριστικό αυτής της έκδοσης είναι πως οι εκδότες πρόσθεταν διηγήματα στην αρχή και στο τέλος του εντύπου. Άλλο χαρακτηριστικό είναι… ο εφιάλτης της αρίθμησης, μιας και οι εκδότες κατέφυγαν σε τουλάχιστον 5 επανεκκινήσεις της σειράς με διαφορετική αρίθμηση των τευχών και με κάποιες περιπτώσεις δύο διαφορετικές αριθμήσεις να τρέχουν παράλληλα, με τον μέσο αναγνώστη να μην ξέρει τι έχει στα χέρια του και με τι σειρά να τα βάλει στην συλλογή του. Υπάρχει πλέον χαρτογράφηση του τι έχει κυκλοφορήσει και με τι αρίθμηση, αλλά θα ασχοληθούμε σε άλλο θέμα με αυτό κάποια στιγμή. Από το 1974 ο Στρατίκης ανέλαβε μόνος του την έκδοση της σειράς, αλλά ξεκίνησε να συνεργάζεται από το 1977 με τον Ψαρόπουλο, ο οποίος ανέλαβε τελικά την σειρά εξ’ ολοκλήρου. Όλα αυτά μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1984, όπου ανέλαβε την σειρά η Μαμούθ Κόμιξ, που κατέχει τα δικαιώματα μέχρι και τις μέρες μας, μια εταιρία που είχε ήδη 4 χρόνια πορείας μέχρι τότε, με μερικές καλές κυκλοφορίες αλλά χωρίς κάποια μεγάλη επιτυχία. Η Μαμούθ εξαρχής ανέβασε την ποιότητα έκδοσης καταργώντας τον πολτό που χρησιμοποιούσαν πριν, μείωσε την τιμή και καθόρισε μια φιξαρισμένη αρίθμηση για όλα τα άλμπουμ σε όλες τις επανεκδόσεις, όλα συστατικά που εκτίναξαν την επιτυχία της σε άλλα επίπεδα. Κράτησε επίσης τις ονομασίες που είχε θεσπίσει ο Στρατίκης, για να μην ξενίσει τους υπάρχοντες αναγνώστες, κάτι που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει στην πορεία, όταν το άλογο του Λούκυ Λουκ, ο Τζόλυ Τζάμπερ, αρσενικού γένους, που είχε βαφτιστεί ως Ντόλυ (γένους θηλυκού), χρειάστηκε να… επανέλθει στο αρχικό του φύλο, όταν μια ιστορία επικεντρώθηκε συγκεκριμένα στο φύλο του και στις ερωτικές περιπέτειες του. Η Μαμούθ έβγαζε σε σταθερή μηνιαία κυκλοφορία την σειρά για δεκαετίες, με την πρώτη έκδοση να τελειώνει στο τεύχος 55 (Επικίνδυνο Πέρασμα) και να ξεκινάει το ακριβώς επόμενο μήνα την επανέκδοση της, προσθέτοντας εμβόλιμα τα νέα άλμπουμ και όσα άλμπουμ δεν είχε δημοσιεύσει την πρώτη φορά. Έκανε 4 επανεκδόσεις της σειράς πριν διακόψει την μηνιαία κυκλοφορία, με τις επόμενες επανεκδόσεις πλέον να γίνονται σποραδικά και όταν εξαντληθεί κάποιο συγκεκριμένο νούμερο. Από το 2010 συνεργάζεται και με διάφορες εφημερίδες για την διάθεση τους ως προσφορά στα Σαββατιάτικα και Κυριακάτικα φύλλα τους. Η αρχή έγινε με την Καθημερινή τον Οκτώβριο του 2010, όπου έβγαλε 16 άλμπουμ της σειρά σε σκληρόδετες εκδόσεις, συνέχισε το 2013 με την έκδοση του Έθνους της Κυριακής, η οποία με διάφορα διαλείμματα έδωσε 44 άλμπουμ μέχρι και το καλοκαίρι του 2015 και κατέληξε με την έκδοση 6 τόμων από το Βήμα της Κυριακής το Καλοκαίρι του 2018, οι οποίοι ήταν λίγο μικρότερου σχήματος και περιλάμβαναν 3 άλμπουμ ο καθένας, αποτελώντας ουσιαστικά τις πρώτες Integrale/omnibus εκδόσεις με τις περιπέτειες του χαρακτήρα στην χώρα μας, αντιγράφοντας αντίστοιχες Γαλλικές εκδόσεις. Η σειρά έχει φτάσει αισίως τα 85 άλμπουμ στην χώρα μας, χωρίς να λάβουμε υπόψη τα διάφορα εκτός σειράς τεύχη. Παραθέτω το οπισθόφυλλο με το κατάλογο της σειράς. Είναι δύσκολο για εμένα να αξιολογήσω την σημασία της σειράς στην χώρα μας αντικειμενικά, μιας και μαζί με το Αστερίξ, είναι τα πρώτα κόμικς που έπιασα στα χέρια μου, πριν μάθω να διαβάζω. Είναι οι σταθεροί συνοδοιπόροι μου όλα αυτά τα χρόνια. Το χιούμορ αυτών των δύο, επηρέασε και το δικό μου σίγουρα. Οπότε πρέπει να κοιτάξω προς τα έξω για να δω πως το αντιλαμβάνεται ο μέσος Έλληνας. Και αυτό που βλέπω είναι πως ο Λούκυ Λουκ, είναι ένα από τα κόμικς (που δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα ενός χεριού) όπου γνωρίζει και ενδιαφέρει να διαβάσει ο οποιοσδήποτε, άσχετα αν δεν ασχολείται με κόμικς, αυτό που συνεχίζει να κάνει τόσες επανεκδόσεις (παρέα πάλι με το Αστερίξ), που ξεπερνάει όλα τα εγχώρια ρεκόρ, το οποίο εν τέλει, επιτρέπει στην εταιρία που το εκδίδει να διατηρείται στην ζωή (ξανά, παρέα με το Αστερίξ). Και αυτά δεν είναι μικρά επιτεύγματα. Προτείνεται ανεπιφύλακτα λοιπόν. Ακόμα και στα υποδεέστερα άλμπουμ, μια άλφα διασκέδαση την παρέχει.
  2. Ο Herve είναι ένας κοινός θνητός : Λιγάκι αδέξιος, κομματάκι ενοχλητικός, σχεδόν ψυχαναγκαστικός, με μια πολύπλοκη σχέση με τη μητέρα του, μια βαρετή δουλειά, λίγο βλαμμένους φίλους, μια αδιέξοδη σχέση. Ζει μια ήσυχη ζωή στο Παρίσι. Ώσπου μια μέρα.... αλλάζουν τα πάντα. Ανεξήγητα, όταν κλείνει τα μάτια οποιοσδήποτε άνθρωπος στον κόσμο, βλέπει ότι βλέπει εκείνος. Όταν κάποιος, οπουδήποτε, κλείσει τα αφτιά του, ακούει ότι ακούει ο Herve. Και ναι, δεν σταματάει εδώ. Μπορούν να πονέσουν όταν πονάει εκείνος, μπορούν να μυρίσουν ότι μυρίζει κι αυτός. Ο εφιάλτης αρχίζει. Εν μέρει καταιγιστική περιπέτεια, εν μέρει κωμωδία / σάτιρα, εν μέρει καυστικό σχόλιο στην ιδιωτικότητα του σύγχρονου ανθρώπου, το κόμικ επωφελείται από ένα γρήγορο, κινηματογραφικό σενάριο και από ένα δυναμικό σκίτσο. Το σενάριο του Lewis Trondheim είναι χαλαρό και ταυτόχρονα έχει συνοχή. Το κυνηγητό είναι συνεχές, οι αστείες σκηνές είναι πραγματικά αστείες Οι χαρακτήρες δεν σε εκπλήσσουν αλλά έχουν ποικιλία και γεμίζουν ιδανικά τους δεύτερους ρόλους. Φυσικά, το κυρίως μήνυμα περί ιδιωτικότητας δεν χάνεται με τα αστεία και υποβόσκει σχεδόν παντού. Νιώθεις και τον δικό σου κόσμο να παραβιάζεται. Δυσανασχετείς με την επιμονή, τη βλακεία, την κακία του κόσμου. Η ζωή του Herve μετατρέπεται από αστεία σε καφκική σε ελάχιστα λεπτά, φίλοι και ξένοι προσπαθούν να βοηθήσουν, άλλοι να εκμεταλλευτούν. Το σκίτσο του Matthieu Bonhomme ακολουθεί τη δυναμική του σεναρίου με καθαρές γραμμές και ωραία, κινηματογραφικά στημένα πλάνα. Υπάρχουν διάφορες έξοχες, αξιομνημόνευτες σκηνές Η επιλογή της χρήσης αποκλειστικά τόνων του λευκού, του μαύρου και του μπλε ίσως κάπου κουράζει στην αρχή αλλά μετά από λίγο απορροφήθηκα και το ξέχασα. Μετά από όλο αυτό το μπάχαλο έρχεται ένα διφορούμενο τέλος το οποίο βρήκα ταιριαστό και ικανοποιητικό. Σε γενικές γραμμές το Omni- Visibilis είναι μια δημιουργία που ισορροπεί ανάμεσα στο να είναι ένα fun, casual read, και στο να σε προβληματίσει και να σε βάλει να σκεφτείς. Πιστεύω τα καταφέρνει πολύ καλά. Πέρασα πολύ καλά, προβληματίστηκα μα και γέλασα με την καρδιά μου. Διαβάστε το!
  3. Το 2016 συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του Λούκυ Λουκ στο θρυλικό Le Journal de Spirou. Με αφορμή τα γενέθλια του διασημότερου καουμπόη των κόμικς, η εκδοτική που κατέχει τα δικαιώματα, η Lucky Comics (θυγατρική της Dagaud βεβαίως-βεβαίως), αποφάσισε να βγάλει μια διαφορετική ιστορία. Και έτσι κυκλοφόρησε το L'Homme qui tua Lucky Luke (εμφανής αναφορά στο κλασικό γουέστερν The Man who shot Liberty Valance) σε σενάριο, σχέδιο και χρωματισμό του Matthieu Bonhomme. Το ίδιο έτος το κόμικ βγήκε στα ελληνικά, υπό τον τίτλο Ποιος σκότωσε τον Λούκυ Λουκ (για άγνωστο λόγο, δεν προτιμήθηκε η κυριολεκτική μετάφραση Ο Άνθρωπος που σκότωσε τον Λούκυ Λουκ). Αυτό που προκάλεσε την έκπληξη όλων μας, είναι ότι δεν κυκλοφόρησε από την Μαμούθ, που μας προσφέρει τις περιπέτειες του Λούκυ Λουκ από την δεκαετία του '80, αλλά από τις εκδόσεις Γράμματα. Η ελληνική έκδοση είναι αρκετά καλή (σκληρόδετο, ιλουστρασιόν χαρτί) αλλά δυστυχώς μικρή σε μέγεθος, με αποτέλεσμα να χάνονται λεπτομέρειες από το σχέδιο του Bonhomme. Η μετάφραση έχει κάποια θεματάκια, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι κακή. Σελίδες από την γαλλική έκδοση Ο Λούκυ Λουκ καταφθάνει στην Φρόγκι Τάουν, μια μικρή πόλη χρυσωρύχων στη μέση του πουθενά. Είναι αργά τη νύχτα, βρέχει καταρρακτωδώς και, το χειρότερο όλων, του έχει σωθεί ο καπνός. Τα προβλήματα αρχίζουν πριν καλά-καλά χωνέψει το φαγητό που τρώει στο πανδοχείο. Υποχρεώνεται να παραδώσει το πιστόλι του στον σερίφη της πόλης, η οποίος φαίνεται ότι αποτελεί υποχείριο των μεγαλύτερων αδερφών του. Κάτι παράξενο συμβαίνει στην Φρόγκι Τάουν και ο Λούκυ Λουκ δεν θα μείνει με σταυρωμένα χέρια... Όπως έγραψα παραπάνω, η εν λόγω ιστορία είναι διαφορετική από τα συνηθισμένα. Έχει γίνει γνωστή πλέον ως η ιστορία που εξηγεί πώς ο Λούκυ Λουκ έκοψε το κάπνισμα, αλλά είναι πολλά παραπάνω. Η ατμόσφαιρά του είναι σκοτεινή και η βία δεν περιορίζεται σε μερικές φάπες στο σαλούν. Ήταν σίγουρα πολύ δύσκολη απόφαση από τους ιθύνοντες, να απεικονίσουν έτσι έναν τόσο αγαπητό ήρωα, αλλά προσωπικά θεωρώ επιτυχημένο το αποτέλεσμα. Ο Bonhomme, μεγαλωμένος με τα κόμικς των Morris και Goscinny, γράφει μια ιστορία ενδιαφέρουσα, προσπαθώντας να δείξει μια άλλη πλευρά του Λούκυ Λουκ, η οποία θεωρητικά δεν υπήρχε μέχρι τότε. Βλέπουμε τον πρωταγωνιστή άκεφο, επηρεασμένο από την κατάσταση στην οποία έμπλεξε, αλλά και από την έλλειψη καπνού. Οι χαρακτήρες γύρω του είναι κι αυτοί, τουλάχιστον στην πλειονότητά τους, σοβαροί, βαρύθυμοι, βίαιοι. Και μόνο συγχαρητήρια μπορώ να του δώσω για τον γερο-Μπόουν, έναν πραγματικά αηδιαστικό αλλά ρεαλιστικό κακό. Το σχέδιο είναι επίσης πετυχημένο. Χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό, ο Bonhomme καταφέρνει να τραβήξει τον αναγνώστη στον κόσμο του, με την ρεαλιστική γραμμή του και τις γήινες αποχρώσεις. Δανείζεται κάποια από τα τρικ του Morris (πχ οι μονοχρωμίες), αλλά προφανώς ξεφεύγει εντελώς από την πεπατημένη των υπόλοιπων κόμικς του Λούκυ Λουκ. Συνολικά, βρήκα το Ποιος σκότωσε τον Λούκυ Λουκ ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ, μια αναπάντεχα καλή «μετάλλαξη» του ήρωα. Το προτείνω με τα χίλια, αν και δε νομίζω να υπάρχουν και πολλοί φαν εκεί έξω που δεν το έχουν διαβάσει.
×
×
  • Create New...