Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Matt Kindt'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Το Sweet Tooth ήταν η δεύτερη δουλειά του Jeff Lemire για την Vertigo και ανήκει στην πρώτη φουρνιά creator-owned κόμικς του, τα οποία έγραψε και σχεδίασε ο ίδιος. Ολοκληρώθηκε στα 40 τεύχη, που κυκλοφόρησαν από το 2009 έως το 2013 (συλλέχθηκαν σε 6 trade και πιο μετά σε 3 deluxe). Σύμφωνα με τον Lemire, προέκυψε από την επιθυμία του να διηγηθεί μια περιπετειώδη, μετα-αποκαλυπτική ιστορία, με στοιχεία τρόμου και μυθολογίας. Έκανε εξαρχής καλή εντύπωση, όπως αποδεικνύουν οι υποψηφιότητες για Eisner και Harvey Award for Best New Series (και τα δύο πήγαν στο Chew ). Ο μικρός Gus, με κέρατα και άλλα ελαφίσια χαρακτηριστικά, ζει σε ένα ξύλινο σπίτι στα δάση της Nebaska. Ο πατέρας του είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έχει ποτέ γνωρίσει και απ' αυτόν έχει μάθει τα πάντα για τον κόσμο τους: πώς ο Θεός αποφάσισε να ρίξει μια φονική ασθένεια στην ανθρωπότητα και να χαρίσει στα παιδιά ουρές, τρίχωμα ή κέρατα. Τον έχει προειδοποιήσει πολλάκις ότι δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ, να βγει από τα δέντρα, γιατί πέρα απ' αυτά υψώνονται φωτιές και ελλοχεύουν μύρια κακά. Τελικά, η θεόσταλτη αρρώστια παίρνει και τον ίδιο και ο Gus μένει μόνος του. Πριν περάσει καιρός, γνωρίζει τον Μεγάλο Άντρα, τον οποίο έβλεπε συχνά στα όνειρά του. Θα τον εμπιστευτεί και θα αφεθεί να τον οδηγήσει σε ένα καταφύγιο, όπου υπάρχουν κι άλλα παιδιά-υβρίδια σαν αυτόν... Αρχικά, η ιστορία παρέχει ελάχιστα στοιχεία στον αναγνώστη για το «πώς», εξάπτοντας έτσι την φαντασία του. Όσο προχωράει η πλοκή, δένεσαι με τους χαρακτήρες, γιατί ακόμη και μέσα από τις άτεχνες γραμμές του Lemire, νιώθεις τον πόνο και την αγωνία τους. Η εξήγηση που δίνεται, λίγο πριν το τέλος, για την προέλευση της ασθένειας και τη σύνδεσή της με τα υβρίδια, κακοφάνηκε σε αρκετούς αναγνώστες, μεταξύ των οποίων κι εγώ. Ωστόσο το δυνατό φινάλε προσθέτει μερικά ακόμη κομμάτια στο παζλ, δημιουργώντας τελικά μια πολύ όμορφη, συγκινητική ιστορία. Ο Lemire έχει πει ότι αυτό που τον ενδιέφερε κατά βάση είναι να γράψει μια ιστορία που θα χρησιμεύσει ως το όχημα για αυτά που θέλει να πει. Κι αυτά που θέλει να πει, έχουν ενδιαφέρον. Το Sweet Tooth είναι ένα προσωπικό κόμικ. Τα χιονισμένα τοπία και το χόκεϊ (ως γνήσιος Καναδός, ο Lemire λατρεύει το άθλημα) φαίνεται πως είναι χαραγμένα στον ψυχισμό του Lemire, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν στο Essex County. Κυρίως, όμως, ο Lemire προβάλλει τους προβληματισμούς του για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, την ευθύνη του επιστήμονα και τη θρησκεία. Ο ίδιος μεγάλωσε σε μια καθολική οικογένεια κι ενώ δεν είναι θρήσκος, δηλώνει «ότι αυτό δε σημαίνει ότι δεν είμαι πνευματικό άτομο». Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, προσπάθησε να αναδείξει τον σεβασμό προς τη φύση ως έναν πόλο συσπείρωσης των ανθρώπων διαφορετικών δογμάτων. Για να περάσω, τώρα, σε «τεχνικά» θέματα, η πλοκή είναι γραμμένη με τέτοιο τρόπο ώστε προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις. Ο Lemire κάνει ξανά το θαύμα του στο κομμάτι της αφήγησης. Το κόμικ διαβάζεται νεράκι, ακόμη κι αν σταματάς κάθε τόσο να θαυμάσεις τον τρόπο με τον οποίο κατακερματίζει τη σελίδα και στήνει τα καρέ του. Όπως έχει κάνει και σε πολλά άλλα κόμικς του, διαφοροποιεί το σχέδιο στα flashback και στα όνειρα. Εδώ, «αναθέτει» τις διάσπαρτες παρελθοντικές σεκάνς στους Matt Kindt, Nate Powell, Emi Lenox και Nathan Powell, ενώ ο ίδιος αλλάζει το σχέδιό του στα όνειρα-οράματα που βλέπει ο Gus. Αξιοσημείωτα είναι επίσης πολλά από τα εξώφυλλα των τευχών, τα περισσότερα εκ των οποίων φιλοτέχνησε ο Lemire μαζί με τον José Villarrubia, βασικό του κολορίστα (και imho έναν από τους καλύτερους κολορίστες αυτή τη στιγμή). Παρότι ο Lemire είχε ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού με το Essex County, θεωρώ ότι το Sweet Tooth ήταν το σημείο καμπής στην πορεία του, υπό την έννοια ότι του άνοιξε τις πόρτες των υπερηρωικών εκδόσεων. Απέδειξε ότι μπορεί να ταιριάξει το φανταστικό με το καθημερινό, ενώ παράλληλα έπεισε πολύ κόσμο ότι οι πειραματισμοί με τα καρέ και την αφήγηση έχουν θέση σε μια ιστορία δράσης ή επιστημονικής φαντασίας και κατ' επέκταση στο υπερηρωικό είδος. Εξ ου και το αποκλειστικό συμβόλαιο που του προσέφερε η DC to 2010, προτού δηλαδή τελειώσει το Sweet Tooth. Δε συνηθίζω τόσα πολλά λόγια στις παρουσιάσεις μου, αλλά ήθελα να «φροντίσω» ιδιαίτερα ένα τόσο καλό κόμικ ενός τόσο αγαπημένου μου δημιουργού. Για όσους το διαβάσετε, έχετε στο νου ότι το Sweet Tooth απευθύνεται κυρίως στο συναίσθημα και λιγότερο στη λογική.
  2. Ο πιο gore, πιο αιματοβαμμένος Keanu Reeves που είδαμε ποτέ BRZRKR: ο νέος σκοτεινός και αιματοβαμμένος υπερήρωας είναι δημιούργημα του Keanu — πολύ αγαπημένος για να τον προσπεράσεις Κυριάκος Αθανασιάδης «BRZRKR: Αιώνιος Μαχητής»: ο Keanu Reeves πρωταγωνιστεί σε ένα υπερβίαιο graphic novel που έγραψε ο ίδιος και έσπασε κάθε ρεκόρ πωλήσεων (εκδόσεις Anubis) Η αγορά των κόμικς που εκδίδονται στα ελληνικά διευρύνεται όλο και περισσότερο κάθε χρόνο που περνά, και οι νέοι τίτλοι που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο καιρό στα βιβλιοπωλεία μας είναι πολλοί και άκρως ενδιαφέροντες. Ένας από αυτούς που περιμέναμε με ανυπομονησία από την πρώτη μέρα της ανακοίνωσής του δεν ήταν άλλος από το «BRZRKR: Αιώνιος Μαχητής», που κυκλοφόρησε προ ολίγων ημερών από τις Εκδόσεις Anubis, το εκδοτικό με την πιο πλούσια συλλογή κόμικς στην Ελλάδα — και εκδότη μεταξύ πολλών άλλων του Κόναν, που αγαπάμε πολύ. Αναφέρουμε ειδικά τον Κόναν, γιατί υπάρχουν στοιχεία εδώ από τη μυθολογία και το σύμπαν του — απόηχοι μάλλον, και μακρινές ομοιότητες, ή «εκλεκτικές συγγένειες» αν θέλετε. Πράγμα καλό. Όπως συγγένειες υπάρχουν με τον Wolverine — αλλά και με τον Highlander, για να αναφέρουμε λίγες μόνο από τις επιρροές, τους προδρόμους τού BRZRKR. Αυτό όμως που μας φέρνει όλους για πρώτη φορά σε επαφή με το βιβλίο και τον νέο αυτό, σκοτεινό και αιματοβαμμένο, τραγικό υπερήρωα δεν είναι άλλο από το όνομα του δημιουργού του: είναι ο Keanu Reeves — και ο Keanu Reeves είναι πολύ αγαπημένος για να τον προσπεράσεις. Εδώ λοιπόν ο Keanu Reeves κάνει το ντεμπούτο του σαν σεναριογράφος. Για την ακρίβεια, καταθέτει τη βασική ιδέα για τη σειρά και τον ήρωα, και συνεργάζεται με τον πολύπειρο σεναριογράφο Matt Kindt για να γράψουν από κοινού την ιστορία. Πού σταματά ο ένας και πού αρχίζει ο άλλος; Φυσικά, δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Το σχέδιο υπογράφει ο επίσης διάσημοςσχεδιαστής Ron Garney, με πελώρια θητεία κυρίως στη Marvel αλλά όχι μόνο — και εδώ πραγματικά οργιάζει. Έχουμε να κάνουμε με έναν συνδυασμό από τον καλύτερο Frank Miller που θυμόμαστε (πολλά καρέ θα σας θυμίσουν αμέσως το αξεπέραστο «Sin City»), από τον ένα και μοναδικό John Buscema (του αρχικού Κόναν, φυσικά), με νότες από τον μάγο της Heroic Fantasy Frank Frazetta και με τον δυναμισμό του John Romita Jr. — συνολικά, μια δουλειά που δεν της βρήκαμε κανένα ψεγάδι. Τα χρώματα έφτιαξε ο Bill Crabtree, χρησιμοποιώντας όλο το κόκκινο που είχε στη διάθεσή του. Γιατί; Γιατί το BRZRKR είναι γεμάτο, πλημμυρισμένο αίμα. Αλήθεια, τόσο αίμα μαζεμένο δεν θυμόμαστε πόσο καιρό έχουμε να δούμε. Ο ήρωας του Keanu (που βέβαια έχει τα χαρακτηριστικά του) είναι δολοφόνος. Αλλά όχι με μια «περιορισμένη», συνηθισμένη έννοια. Είναι ένα πλάσμα, μισός άνθρωπος και μισός θεός, ή ίσως δαίμονας, γεννημένο και προορισμένο για να σκοτώνει. Ουσιαστικά, είναι μια φυσική δύναμη όπως η καταιγίδα, ή κάτι σαν σωματοποιημένος ιός, που ορμάει με διαβολική δύναμη επάνω στα θύματά του και τα διαλύει, χωρίς ο ίδιος να παθαίνει τίποτε. Ή μάλλον: παθαίνει μεν, αλλά αναπλάθεται αμέσως, ξανά και ξανά και ξανά. Με έναν healing factor που θυμίζει Wolverine, Deadpool, Sabretooth και Sentry αλλά επί χίλια, του είναι απλώς αδύνατον να πεθάνει. Και, καθώς γυρίζει στη γη —και σκοτώνει— εδώ και… 80.000 (!) χρόνια, έχει πια στ’ αλήθεια κουραστεί. Και θέλει να πεθάνει. Το αποζητά. Είναι το μόνο που πραγματικά τον ενδιαφέρει όταν δεν μάχεται. Σήμερα, κι αφού έχει δουλέψει για όλους τους στρατούς και όλες τις κυβερνήσεις, τα βασίλεια και τις αυτοκρατορίες του κόσμου, συνεργάζεται με μια μυστική στρατιωτική υπηρεσία των ΗΠΑ, που εκτελεί «μαύρες» αποστολές σε ξένες χώρες. Ο BRZRKR, αυτός ο άψυχος John Wick, πέφτει μες στη φωτιά χωρίς να νοιάζεται για τίποτε, και εξολοθρεύει κάθε αντίπαλο — και μερικούς από τους συμπολεμιστές του καμιά φορά, καθώς η οργή που τον πλημμυρίζει είναι τυφλή και ανεξέλεγκτη: παράπλευρες απώλειες… Ταυτόχρονα, μία γενετίστρια προσπαθεί να ανακαλύψει τι είναι αυτό που τον καθιστά άτρωτο, κάνοντας πειράματα επάνω του και φέρνοντας στην επιφάνεια μνήμες από τη γέννησή του κατά τη Μέση Παλαιολιθική Εποχή, και από τα πρώτα του ματωμένα βήματα στον κόσμο. Σκληρό όσο δεν πάει, σπλάτερ επίσης όσο δεν πάει, με κάποιες συνθέσεις που πραγματικά δεν τις περιμένεις (ο δαιμονικός αυτός πολεμιστής ξεσκίζει —κυριολεκτικά— ακόμη και με γυμνά χέρια τους αντιπάλους του, και το απολαμβάνει…), το «BRZRKR: Αιώνιος Μαχητής» είναι ένα υπερβίαιο πανηγύρι τού gore. Και μια ιστορία που δεν θα τελειώσει εδώ. Ήδη ετοιμάζονται τα επόμενα τεύχη, ενώ και το Netflix ετοιμάζει τη μεταφορά του graphic novel στη μικρή οθόνη, με πρωταγωνιστή —ποιον άλλον— τον Keanu Reeves. Αφού σημειώσουμε ότι τo πρώτο, διπλό, τεύχος της σειράς είναι το πρώτοπου πούλησε πάνω από 600.000 αντίτυπα στην Αμερική, ένα ρεκόρ που έχει κάνει μόνο το «Star Wars» της Marvel Comics το 2015 (πλέον έχει φτάσει τις 620.000, και συνεχίζει), να πούμε ότι ο τόμος των 128 σελίδων (με διαστάσεις 17 x 26 εκατοστά) από τις Εκδόσεις Anubis είναι άριστα τυπωμένος, σε εξαιρετικό χαρτί, και επιμελημένος όσο πρέπει. Πολύ καλή, πολύ επαγγελματική δουλειά γενικά, που θα την εκτιμήσετε. Ωραία και η μετάφραση από τον Ορέστη Μανούσο. Οι φαν να προμηθευτείτε άφοβα το βιβλίο. Αρκεί, φυσικά, να είστε άνω των 18 ετών: το περιεχόμενο του κόμικς είναι αυστηρώς ακατάλληλο ελέω graphic content. Πηγή
  3. ''Three days later, a second bomb was dropped on Nagasaki… Only President Truman wasn’t the one who gave order....It was ENIAC....'' Το ENIAC είναι η νέα κόμικ σειρά της BAD IDEA comics, μίας νέας εταιρείας που δίνει τα τεύχη της μόνο σε εξειδικευμένα καταστήματα κόμικ.Αυτό σημαίνει ότι σε έναν συγκεκριμένο αριθμό καταστημάτων θα δοθούν αντίτυπα του κόμικ μόνο σε μορφή τέυχους.Ούτε digital μορφή, ούτε trades,hardcovers ή οποιαδήποτε άλλη (προς το παρών;) μορφή. Στην Ελλάδα το κόμικ έρχεται αποκλειστικά στο κατάστημα Limited Edition Comics στα Πετράλωνα.Όπως είχα παρουσιάσει την ανακοίνωση τους τον περασμένο Δεκέμβριο.Το ENIAC είναι μία δημιουργία του συγγραφέα Matt Kindt(Sweet Tooth,Unity) και του σχεδιαστή Doug Braithwaite(Green Arrow,Justice). Στο πρώτο τεύχος της σειράς που θα ολοκληρωθεί σε 4 τεύχη,από μία πρώτη ματιά ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται μεν ότι η ιστορία δεν μπορούμε να πούμε ότι ξεχωρίζει για τη πρωτοτυπία της. Καταφέρνει όμως να τον γραπώσει και να τον κολλήσει από τις πρώτες κιόλας σελίδες του. Χρησιμοποιώντας αληθινά ιστορικά γεγονότα την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο συγγραφέας διηγείται την ιστορία δημιουργίας ενός πανίσχυρου υπολογιστή, που αποκτώντας δική του νόηση, έκρινε την τύχη του πολέμου... Σήμερα δεκαετίες μετά τη λήξη του πολέμου, και έχοντας πλέον γίνει παντοδύναμος, ετοιμάζεται για ένα νέο ολοκαύτωμα(δίνοντας εντολή να χρησιμοποιηθούν όλα τα πυρηνικά όπλα του κόσμου ταυτόχρονα) που θα οδηγήσει στο τέλος της ανθρωπότητας. Και εδώ έρχονται δύο δυναμικά μέλη ειδικών δυνάμεων, που η αποστολή τους θα είναι να εμποδίσουν και να καταστρέψουν τον πανίσχυρο αυτό υπολογιστή....Έχουν όμως δύο μόλις μέρες στη διάθεση τους για να το πετύχουν...Και η αποστολή τους δεν θα είναι καθόλου εύκολη... Όπως ανέφερα και πριν, το σενάριο της ιστορίας δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί η διαβάσει.Ο ρεαλιστικός τρόπος όμως που γράφει ο Kindt, μαζί με τον αληθοφανή τρόπο που συνδυάζει πραγματικά ιστορικά γεγονότα και γεωπολιτικές τοποθεσίες(Βάσεις, υπαρκτά εργαστήρια και προγράμματα, τοποθεσίες)μαζί με τους γρήγορους ρυθμούς της ιστορίας(δεν κάνει κοιλιά ούτε σε μία σελίδα)και την ξέφρενη δράση(ειδικά των πρωταγωνιστριών των ειδικών δυνάμεων Olivia Fleitcher&Allison Falk)δίνουν στο κόμικ όχι μόνο μία χροιά ρεαλισμού αλλά και μία απίστευτη φρεσκάδα μολονότι το σενάριο δεν φημίζεται για τη πρωτοτυπία του. Ίσως το γεγονός ότι ο Kindt χρησιμοποιεί γυναίκες πρωταγωνίστριες στο ρόλο των κομάντο/πρακτόρων χωρίς να παρουσιάζει μία χιλιοειδωμένη εκδοχή της Lara Croft με όλα τα στερεότυπα που τη συνοδεύουν, δείχνει αν μη τι άλλο ότι παίρνει στα σοβαρά τη δουλειά του και την ιστορία που θέλει να πει. Ενδιαφέρουσα πλοκή, ζωντανοί χαρακτήρες, αγωνία και δράση που χτυπάνε κόκκινο, και όλα αυτά μέσα σε έναν οργασμό κατασκοπικής περιπέτειας και ιστορικού/πολεμικού δράματος, που δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους... Στο σχέδιο ο Braithwaite παρουσιάζει μία μεστή δουλειά, χωρίς υπερβολές και σέξυ ποζεριές των πρωταγωνιστριών που αναδεικνύονται ακόμα περισσότερο από τα ωραία, ολοζώντανα και φωτεινά χρώματα του Diego Rodriguez(Harbinger Wars). To τεύχος κλείνει και με μία bonus ιστορία των Matt Kindt&David Lapham βγαλμένη μέσα από τις καλύτερες στιγμές του Twilight Zone ή τίτλων δεκαετίας του '50 όπως Strange Tales ή Tales of Suspense με μία δόση από underground αισθητική. Η ιστορία είναι πολύ διαφορετική από την κύρια, τόσο στο περιεχόμενο όσο και στην εμφάνιση, αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν την απόλαυσα το ίδιο με την αρχική. Γενικά έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος με το πρώτο αυτό τεύχος και ελπίζω να συνεχίσουν στην ίδια ποιότητα και τα υπόλοιπα. Θα προσπαθήσω (αν αυτό είναι εφικτό και αν έρχονται στη χώρα μας) να ακολουθώ καινούργιους τίτλους αυτής της νέας εταιρείας, που όπως όλα δείχνουν θα αποτελέσει τη νέα εκδοτική έκπληξη των επόμενων χρόνων αν συνεχίσει να παράγει τέτοιες δουλειές που παρά τη περιορισμένη διανομή τους έχουν κάτι καινούργιο τελικά να πουν!!
  4. Black Badges, ή αλλιώς Μαύρα Σήματα (στον προσκοπισμό, τα σήματα ή αλλιώς μετάλια, είναι οι διάφορες κονκάρδες ή/και ραφτές επιγραφές που στολίζουν τις στολές και υποδεικνύουν τις γνώσεις του καθενός προσκόπου). Οι Black Badges είναι μια επίλεκτη ομάδα προσκόπων, οι καλύτεροι μεταξύ των καλυτέρων. Πέρα όμως από τα προσκοπικά τους καθήκοντα, και τελείως μυστικά, λειτουργούν ως μια άγνωστη CIA, δεχόμενοι εντολές από την κυβέρνηση και εκτελώντας αποστολές σε ξένες χώρες, εκμεταλλευόμενοι το νεαρό της ηλικίας των μελών τους αλλά και το γεγονός ότι η ύπαρξη τους είναι παγκοσμίως άγνωστη. Παράλληλα, ο αρχηγός της ομάδας ψάχνει να βρει τις αιτίες για την εξαφάνιση ενός μέλους πριν πολλά χρόνια και ο οποίος πλέον θεωρείται νεκρός. Στο ψάξιμο του όμως αυτό, θα συνειδητοποιήσει την ύπαρξη μιας μεγάλης συνομωσίας, και μάλιστα με επίκεντρο στο τελευταίο σημείο που θα το περίμενε ποτέ. Μέσα στην ίδια του την ομάδα! Μια πολύ καλή αρχική ιδέα, χωρίς όμως ιδέες που θα μπορούσαν να την πάνε παραπέρα. Πράγμα που τείνω να πιστέψω ότι είναι χαρακτηριστικό του συγγραφέα Matt Kindt (Mind Mgmt, Ether, Grass Kings κ.α) , αν βέβαια κρίνω καλώς από τις διάφορρες κριτικές που διαβάζω δεξιά και αριστερά αλλά και από την ανάγνωση του πρώτου trade του Folklords, το οποίο θα παρουσιάσω εν καιρώ. Ενώ λοιπόν ξεκινάμε έξυπνα και ρομαντικά (για εμάς που ζήσαμε τα 80s και 90s), με ένα setting τύπου Goonies και Stanger Things (χωρίς το paranormal στοιχείο βέβαια), με μια παρέα παιδιών δηλαδή που ταξιδεύουν τον κόσμο, απελευθερώνουν κρατούμενους και μπλέκονται σε περιπέτειες, αυτό πολύ γρήγορα ξεφουσκώνει. Και χωρίς να αναπτυχθούν ιδιαίτερα οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές, οδηγούμαστε στο δεύτερο arc όπου διαγωνίζονται οι διάφορες ομάδες προσκόπων μεταξύ τους για να ακολουθήσει το τρίτο και τελευταίο στο οποίο αποκαλύπτονται άτσαλα όλα, αλλάζουν στρατόπεδα και επιλύονται μυστήρια και διαφορές ετών, και όλα αυτά μέσα σε μόλις 12 τεύχη. Τρομερά compressed σενάριο, πράγμα που απαιτεί ιδιαίτερη μαεστρία για να μην φανεί βιαστικό. Εδώ όμως, τουλάχιστον σε εμένα, μου φάνηκε βιαστικό. Σημαντικό αρνητικό για εμένα, είναι η απόφαση να δωθεί η τελική αναμέτρηση στο προτελευταίο τεύχος (11ο) και να αφιερωθεί το τελευταίο τεύχος σαν επίλογος και κλείσιμο plot holes. Κίνηση που την έχω ξαναπροσέξει σε 1-2 άλλες σειρές το τελευταίο καιρό, πράγμα που για εμένα δείχνει αδυναμία χρησιμοποίησης της ιστορίας, και κακό προγραμματισμό των όσων θέλεις να πεις. Πέρα του ότι σε αφήνει με ένα πλήρως αντικλιμακτικό τέλος/τεύχος, όπου όλη η δράση έχει γίνει στο προηγούμενο, και εδώ έχουμε ομιλίες και βγάλσιμο εσώψυχων από τους χαρακτήρες. Τα οποία, αν έμπαιναν σε κομβικά σημεία μέσα στα τρέχοντα τεύχη, θα ταίριαζαν και θα προσέφεραν στιγμιαία ξεκούραση από τη δράση, ενώ εδώ απλά μπαίνουν για να κλείσουν τρύπες. Και αν μπορώ να το καταλάβω σε μια μεγάλη σειρά πολλών τευχών, όπου πιθανόν να δικαιολογείται το κλείσιμο με την παρουσίαση των πολλών χαρακτήρων που έχουν εμφανιστεί στην πορεία των πολλών τευχών, για τα 12 τεύχη του Black Badge το θεωρώ φάουλ. Και σε όλα τα παραπάνω, δεν βοηθάει ιδιαίτερα το σχέδιο του Tyler Jenkins. O Tyler Jenkins ( Grass Kings, Peter Panzerfaust κ.α) αποφάσισε να δουλέψει (ή τεχνικά να δώσει μια αίσθηση) ακουαρέλες για τη συγκεκριμένη σειρά, το οποίο είναι μεν ταιριαστό με το coming of age και το "ας θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια" του σεναρίου, αλλά στην πορεία απλά δεν προσφέρει ουσία. Και αυτό γιατί, όπως προανέφερα, το σενάριο είναι αρκετά αδύναμο, και σε συνδυασμό με αρκετά φλου και λιτό σχέδιο, δεν σου κρατάει το ενδιαφέρον σε κανένα σημείο. Τα καρέ είναι κατά βάση αρκετά και κοντινά, όσα (λίγα) μακρινά πλάνα χρησιμοποιεί είναι χωρίς ιδιαίτερη λεπτομέρεια και γενικά προσπαθεί να δώσει μια ανάλαφρη, οπτικά, εικόνα. Σε καμία περίπτωση κακή, δεν είδα πουθενά κάτι που να με ενοχλεί, αλλά δεν είδα και κάτι που να το θυμηθώ και την επόμενη ημέρα. 12 τεύχη συνόλικά, όπως προανέφερα, τα οποία, περιέργως, μαζεύτηκαν σε 3 hardcovers αντί για τα συνηθισμένα paperbacks. H ακριβή τιμή τους ($30 cover price για 4 τεύχη το καθένα) και η γενικότερη αίσθηση ανικανοποίησης που μου άφησε η σειρά, δεν με αφήνουν να τη προτείνω. Ίσως μόνο για φανατικούς του Kindt. Οι υπόλοιποι, με μια ηλεκτρονική ανάγνωση είστε καλυμμένοι
  5. Οι γνωστοί συγγραφείς Jeff Lemire και Matt Kindt θα κυκλοφορήσουν μέσω kickstarter ένα νέο comic με τίτλο Cosmic Detective. H ιστορία θα αφορά ένα θεό που πεθαίνει και έναν ντετέκτιβ ο οποίος καλείται να λύσει το μυστήριο. Στο σχέδιο θα είναι ο David Rubin του Ether. Αγαπημένοι συγγραφείς και οι 2 (ειδικά ο πρώτος), ψήνομαι αρκετά. Η τιμή βέβαια είναι τσιμπημένο, στα $40 + μεταφορικά για ένα σκληρόδετο, oversized comic 164 σελίδων. Την επιτυχία την θεωρώ δεδομένη, καθώς σε λίγες μόνο ώρες, έχουν μαζευτεί σχεδόν $15.000 από τις $35.000 που είναι ο στόχος.
  6. O Aric/X-O Manowar, συνεχίζει να ζει με τους συμπολίτες του Βησιγότθους, στον καταυλισμό που έχουν φτιάξει, στην Βόρεια Νεμπράσκα. Ζει για να τους προστατεύει, και για να το πετυχαίνει αυτό, αναγκάζεται και μπαίνει στην υπηρεσία φύλαξης των ΗΠΑ, αλλά και της Γης γενικότερα. Και το κάνει αυτό με τη βοήθεια της πανοπλίας του, η οποία του δίνει ιδιαίτερες δυνάμεις. Αυτή ακριβώς όμως η πανοπλία του, είναι αυτή που προσελκύσει μια ομάδα κρούσης, μια ομάδα "χειρουργικής" δράσης και εξόντωσης, όχι μόνο των πανοπλιών, αλλά και ολόκληρων των κόσμων όπου βρίσκονται αυτές, εν προκειμένω τη Γη. Πρόκειται για τους Armor Hunters. Προερχόμενοι από τα βάθη του διαστήματος, και κυνηγώντας παντού τις πανοπλίες, πετώντας μέσα σε ένα τεράστιο ρομπότ/διαστημόπλοιο, δεν θα σταματήσουν σε τίποτα για να ολοκληρώσουν το έργο τους, όχι στον X-O Manowar, αλλά ούτε και στον άμαχο πληθυσμό. Σε αυτή τους την προσπάθεια, θα βρούν απέναντι τους, πέρα από τον Aric πανοπλία του, την υπερηρωική ομάδα Unity, τον Bloodshot, αλλά και τις ομάδες (ατόμων προικισμένων με εξαιρετικές δυνάμεις) Harbinger και Generation Zero.Μετά την ισοπέδωση μιας αμερικάνικης στρατιωτικής βάσης αλλά και την εξαύλωση ολόκληρης της πόλης του Mexico, και αφού συνειδητοποιούν ότι η ανθρωπότητα αντιστέκεται, επιτίθενται σε άλλες 6 πόλεις ανά την υφήλιο, ζητώντας την άμεση παράδοση της πανοπλίας του Aric. Ταυτόχρονα επιτίθονται στον καταυλισμό των συμπατριωτών του στη Νεμπράσκα, θέτοντας του ένα αμείλικτο ερώτημα : Η Γη ή η πανοπλία; Για όσους δεν το γνωρίζουν, η Valiant Entertainment, είναι μια εταιρεία που θα ήθελε πολύ να είναι η Marvel. Σαν αποτέλεσμα, ακολουθεί, από πολύ κοντά, τις νόρμες που έχει φτιάξει εκείνη εδώ και πολλά χρόνια. Έτσι, εκτός από χαρακτήρες που θυμίζουν πάρα πολύ αντίστοιχους της Marvel, 1 φορά το χρόνο κάνει και εκείνη το κομιξικό της event. Το 2ο χρονικά, από το reboot της εταιρείας το 2012, και μετά το harbinger Wars, είναι το παρόν Armor Hunters. To οποίο φρόντισε να χρησιμοποιήσει τους καλύτερους και εμπορικότερους χαρακτήρες του σύμπαντος της Valiant, σπάζοντας την ιστορία σε 5 τίτλους, από διάφορους συγγραφείς και σχεδιαστές. Στα ongoing X-O Manowar (κατά κύριο λόγο) και Unity, και στα Armor Hunters, Armor Hunters : Bloodshot, Armor Hunters : Harbinger (τα 3 τελευταία από 3-4 τεύχη), αλλά και σε ένα Aftermath. Όλα τα παραπάνω συνέθεσαν μια συνολικά καλή ιστορία, αν και ίσως με λιγότερη ουσία και βάθος που θα περίμενε κάποιος από το άπλωμα σε τόσα πολλά τευχη. Πέρα από τα 7 τεύχη του κύριου τίτλου X-O Manowar, στο οποίο μας δίνεται και το παρελθόν και η ψυχοσύνθεση των μελών των Armor Hunters και είναι αρκετά καλά γραμμένα από τον Venditti, τα υπόλοιπα τεύχη είναι απλά αφορμή για μπούφλες και εντυπωσιακές σκηνές. Σε ότι αφορά το artwork, σε όλες τις σειρές κινείται από καλά σε πολύ καλά επίπεδα, εκπληρώνοντας απόλυτα το σκοπό ενός υπερηρωικού σχεδίου που είναι να εντυπωσιάσει και να συναρπάσει. Ειδική μνεία εδώ πρέπει να κάνω στον αγαπημένο μου Doug Braithwaite, o οποίος σχεδιάζει τα 4 τεύχη του ομώνυμου τίτλου του event, και όπως πάντα κάνει εκπληκτική δουλειά. Συνεχίζει να μου προξενεί απορία γιατί σε αυτόν τον άνθρωπό δεν του έχουν κάνει κάποιο συμβόλαιο οι δύο μεγάλες και σχεδιάζει, σχεδόν αποκλειστικά, για τη Valiant τα τελευταία χρόνια. Το σχέδιο του είναι πάντα εξαιρετικά φροντισμένο, απλά κοιτάξτε την πιο δεξία φωτογραφία από τις 3 που είναι πάνω από αυτή τη παράγραφο. ΟΚ, τα θέματα είναι γνωστά και πολυειπωμένα από τις 2 μεγάλες Marvel και DC. Η ερώτηση λοιπόν είναι γιατί να διαβάσω κάτι της Valiant; Γιατί είναι κάτι φρέσκο, από πλευράς χαρακτήρων, χωρίς να χρειάζεται να διαβάσεις για το 28ο θάνατο του Iron Man ή για τον 23ο χαρακτήρα που ανέλαβε τον ρόλο του Captain America. Χωρίς και αυτό να σημαίνει ότι η Valiant είναι κάτι καινούργιο, ο X-O Manowar, στη συγκεκριμένη σειρά, είναι στο 3ο του volume, και ήδη κυκλοφορεί το 4ο. Αλλά σίγουρα δεν είναι τόσο χιλιοειπωμένα και παιγμένα όσο κάποια άλλα, και διατηρούν την ελευθερία να πάνε τους χαρακτήρες όπου θέλουν, χωρίς περιορισμούς από ταινίες, σειρές και continuity δεκαετιών. Το συγκεκριμένο event κυκλοφόρησε σε διάφορα trade paperbacks, αλλά και σε ένα πανέμορφο σκληρόδετο Deluxe Edition 480 σελίδων, μετά την ανάγνωση του οποίου, έκανα αυτή τη παρουσίαση. Διαβάστε το για κάτι το οποίο θα σας κάνει να περάσετε καλά, θα το ξεχάσετε άμεσα και θα προχωρήσετε στο επόμενο
×
×
  • Create New...