Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Marvel Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  2. Όλοι σχεδόν οι υπερήρωες ζούνε μία διττή ζωή. Το πρωί ντύνονται με spandex στολές και μοιράζουνε μπούφλες σε γήινους (ή και όχι) villains και ύστερα επιστρέφουν στην πραγματικότητά η οποία πολλές φορές μόνο ηρωική δεν είναι. Από αυτό δε θα μπορούσε φυσικά να εξαιρεθεί ο Clint Barton (γνωστός και ως Hawkey) ο ίσως πιο παρεξηγημένος Avenger που πέρασε ποτέ από την ομάδα. Ο Clint λοιπόν καταλήγει ξαφνικά μέσα από μία σειρά γεγονότων να γίνετε ξαφνικά ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας της οποίας διαμένει και ο ίδιος όταν η ρωσική μαφία απειλή με έξωση τους ένοικους του κτιρίου. Όμως θα βρεθεί αντιμέτωπος με κάποιους καινούργιος εχθρούς ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να παλέψει για να μην απομακρύνει όλους τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζεται στην καθημερινότητά του. Όταν ακούμε για αριστουργηματικά runs στο mainstream υπερηρωικό είδος οι περισσότεροι (αν όχι όλοι από εμάς) σκεφτόμαστε αυτή την ιστορία. Πράγματι το Hawkeye είναι μία από τις καλύτερες ιστορίες της Marvel τουλάχιστον από τον 21ο αιώνα και μετά πράγμα πολύ περίεργο αν αναλογιστεί κανείς ότι ο αρχικός σκοπός αυτής η σειρά δημιουργήθηκε λόγω του ότι ο Hawkeye έκανε την εμφάνισή του στο σχετικά πρώιμο τότε MCU. Η σειρά βγήκε την ίδια χρονιά βλέπετε με την πρώτη ταινία των Avengers στους κινηματογράφους και όπως ήταν φυσικό η Marvel τότε έβγαζε αβέρτα κόμικς με όλους τους πρωταγωνιστές της ταινίας. Να που όμως αυτό το κόμικ κατάφερε να ξεφύγει από ένα απλό cash-grap της εκδοτικής και να γίνει μία από τις πιο όμορφες και ανθρώπινες ιστορίες του υπερηρωικού είδους. Το γράψιμο του Fraction στην ιστορία είναι εξαιρετικό. Καταφέρνει να εξισορροπήσει τέλεια τις δύο ζωές του Clint δείχνοντας μας έτσι τον άνθρωπο πίσω από τον ήρωα. Βλέπουμε τον Hawkeye να έρχεται αντιμέτωπος με καθημερινά (και με κάποια όχι και τόσο καθημερινά) προβλήματα απομακρυσμένα από τις υπερβολές που διακατέχουν το είδος. Φυσικά δράση υπάρχει και μάλιστα μπόλικη αλλά μαζί υπάρχει και μπόλικο χιούμορ αλλά και κάποιες απίστευτα συγκινητικές και όμορφες στιγμές. Βλέπουμε τον Clint να νιώθει μειονεκτικά δίπλα στους υπεράνθρωπους συντρόφους του αλλά και πως ο ίδιος καταφέρνει να είναι πάντα ένας καλός και ταπεινός ήρωας ο οποίος θα κοιτάξει πάντα το καλό των συνανθρώπων του. Βλέπουμε ακόμα και τη σχέση του με την Kate Bishop που μετέπειτα θα πάρει αυτή το ρόλο του Hawkeye και που σε αυτή την ιστορία κάνει ακόμα τα πρώτα της βήματα. Επίσης εξαιρετική δουλεία γίνετε και στον τομέα του σχεδίου από τον εξαιρετικό David Aja. Το συγκεκριμένο δίδυμο είχε δουλέψει και προηγουμένως μαζί στην ιστορία The Immortal Iron Fist και αποδεικνύουν περίτρανα ότι η ομάδα που δεν αλλάζει δε χάνει. Το σχέδιο του Aja είναι καρτουνίστικο τονίζοντας ιδιαίτερα της κωμικές σκηνές χωρίς όμως να φοβηθεί να γίνει βίαιο και γραφικό σε πολλά σημεία. Ο Aja δε φοβάται να σπάσει τις νόρμες των mainstream κόμικ δημιουργώντας περίεργα καρέ που δίνουν έμφαση στην κίνηση αλλά και πολύ ζωντναό ρυθμό κάνοντας τον αναγνώστη να μην μπορέσει να βαρεθεί ούτε για ένα λεπτό. Η σειρά αποτελείτε συνολικά από 22 τεύχη και 1 Annual και οι βαρετές του στιγμές είναι ελάχιστες. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η ιστορία αποτελεί και ένα άτυπο origin του Hawkeye επομένος μπορεί να διαβαστεί πανεύκολα και από καινούργιους αναγνώστες της Marvel. Δεν είναι τυχαίο που οι μετέπειτα ιστορίες του συγκεκριμένου ήρωα (όπως το πρόσφατο Hawkeye: Freefall) κάνουν αναφορές στο συγκεκριμένο αυτό run καθώς είναι μία ιστορία πολύ αγαπημένη από όλους τους αναγνώστες κόμικς και μία από τις ελάχιστες ιστορίες που δεν έχω βρει ούτε ένα άτομο να μου λέει ότι δεν πέρασε καλά διαβάζοντας αυτή την ιστορία. Και είναι πολύ όμορφο να βλέπουμε ότι ακόμα και τα υπερηρωικά κόμικς μπορούν να μας δώσουν ανθρώπινες ιστορίες.
  3. Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη περίμενε το αναγνωστικό κοινό των Ελληνικών εκδόσεων στα περίπτερα, στις 13 Σεπτέμβρη του 2019 (ναι, ήταν Παρασκευή. ) Αυτή της κυκλοφορίας της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel. Η σειρά αποτελεί μετάφραση της σειράς The Official Marvel Graphic Novel Collection της Hachette (γνωστή και ως The Ultimate Graphic Novels Collection) η οποία ξεκίνησε να κυκλοφορεί στην Αγγλία στα τέλη του Δεκέμβρη του 2011 και έχει ξεπεράσει εκεί τους 200 τόμους, με την εταιρία να προσθέτει συνεχώς νέους. Η επιτυχία της ήταν τέτοια, που το 2016 οι μισοί τόμοι της σειράς επανεκδόθηκαν, ενώ από τον Δεκέμβρη του 2013 ξεκίνησε και μια παράλληλη σειρά, η Marvel's Mightiest Heroes, με επίκεντρο συγκεκριμένους χαρακτήρες της Marvel, η οποία ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Δεκέμβρη του 2018, μετά από 130 τόμους. Παράλληλα, η ίδια η εκδοτική, ανέλαβε να μεταφράσει την σειρά σε καμιά δεκαριά γλώσσες, κυκλοφορόντας την σε πάνω από 15 χώρες, ενώ πρέπει να έχει δώσει την άδεια κυκλοφορίας σε μερικούς ακόμα εκδότες, στις αγορές της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγάλες εκδοτικές εταιρίες κόμικς, κουράρουν κάθε χρόνο λίστες με προτάσεις από τους πιο σημαντικούς τίτλους που θα πρέπει να πάρει/διαβάσει ένας υποψήφιος αναγνώστης για να γνωρίσει το σύμπαν τους. Λίστες που πλασάρονται και στους εκδότες των διεθνών αγορών για την απόκτηση των δικαιωμάτων και την έκδοση τους. Πρακτικά, η έκδοση της Hachette, αντλεί υλικό από αυτές τις λίστες, με ελάχιστες αποκλίσεις, αναβαθμίζοντας την έκδοση τους σε σκληρόδετες εκδόσεις, προσθέτοντας ή επεκτείνοντας το έξτρα περιεχόμενο και διαθέτοντας τες σε πιο ελκυστική τιμή στα σημεία διανομής τύπου, προσεγγίζοντας έτσι ένα νέο κοινό. Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες μου είχαν κινήσει την απορία για το πώς δεν είχε κάποιος Έλληνας εκδότης σκεφτεί να την βγάλει στην χώρα μας εδώ και καιρό. Σε βολιδοσκόπηση που είχα κάνει όμως για αυτό και άλλα θέματα, τα συμπεράσματα ήταν πως α) η κατάσταση του σημείου διανομής και η ίδια η διανομή δεν ελκύει εμπιστοσύνη στους ντόπιους εκδότες, και β) δεν θέλανε να «κάψουν» τις εκδόσεις βιβλιοπωλείου. Δεν λογάριαζε κανείς μας όμως την ίδια την Hachette, η οποία είχε ήδη παρουσία στην Ελλάδα με διάφορες άλλες συλλογές περιπτέρου. Η εταιρία, που ιδρύθηκε το 1826 ως βιβλιοπωλείο στην Γαλλία με το όνομα Brédif από τον Louis Christophe François Hachette, και μετατράπηκε σε διεθνή εκδοτικό οίκο στην πορεία, έχει σαφώς περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και καλύτερες συμφωνίες για το υλικό που βγάζει, οπότε ήταν πρόθυμη να το δοκιμάσει. Για την Ελληνική έκδοση μάλιστα συνεργάστηκε με την Anubis, η οποία έχει και η ίδια μεγάλη παράδοση και εμπειρία στην έκδοση υπερηρωικών και αναλαμβάνει εδώ την μετάφραση και την επιμέλεια της σειράς, κάτι που όπως καταλαβαίνω σημαίνει πως κάνει και την επιλογή των τίτλων που θα δημοσιεύονται. Όσοι γνωρίζουν τι είχε βγάλει η Anubis, ξέρουν πως οι επιλογές της για τις δικές της εκδόσεις με χαρακτήρες της Marvel, ήταν από υλικό της τρέχουσας χιλιετίας, και στην αρχή έπραττε το ίδιο με αυτή την έκδοση, με τις επιλογές που είχαν ανακοινωθεί αρχικά να επικεντρώνονται κυρίως σε παραγωγές του 2005, κομβικό σημείο αλλαγών στο σύμπαν της Marvel, αλλά αυτό άλλαξε στην πορεία για να περιλαμβάνει και παραγωγές από τις δεκαετίες '80-90. Κάποιοι από τους τόμους, περιέχουν και υλικό που είχε δημοσιεύσει παλιότερα η ίδια η Anubis, με την ίδια μετάφραση και απλά μικροαλλαγές στην επιμέλεια. Μάλλον παραχωρούν υλικό που δεν έχουν σκοπό να το ξαναβγάλουν οι ίδιοι. Η έκδοση τώρα ποιοτικά, δεν έχει καμιά διαφορά με τις ξένες εκδόσεις. Η Hachette τυπώνει την Ελληνική έκδοση στην Ρουμανία, χώρα που τυπώνει και άλλες μεταφράσεις του τίτλου το τελευταίο διάστημα, οπότε δεν γίνεται καμιά έκπτωση σε αυτό τον τομέα. Έχει ανακοινωθεί πως θα ετοιμάσουν 60 τεύχη/τόμους της σειράς, με 15θήμερο ρυθμό κυκλοφορίας, διατηρώντας το δικαίωμα να την ακυρώσουν ή να προσθέσουν τόμους ανά πάσα στιγμή. Αυτή είναι πάγια τακτική της εταιρίας και προς το παρόν ακολουθεί τα βήματα της Αγγλικής έκδοσης που επίσης αρχικά είχε ανακοινώσει 60 τόμους. Μεγάλο ατού για να τους πάρει όλους κάποιος, ακόμα και αν τους έχει σε άλλη έκδοση, είναι η συνεκτικότητα της ράχης, η οποία περιλαμβάνει ένα πανοραμικό σχέδιο του Ιταλού Gabriele Dell'Otto. Στην ξένη έκδοση, όταν είχαν προσθέσει άλλους 60 τόμους, είχαν αναθέσει στον Dell’Otto την δημιουργία προσθήκης στο σχέδιο των ραχών. Να δούμε εδώ πως θα τα πάει. Τα πρώτα βήματα πάντως έφεραν κόσμο στα περίπτερα, με διαφήμιση στην τηλεόραση, και με την κλιμακωμένη αύξηση της τιμής, στην οποία μας έχουν συνηθίσει οι συλλογές εταιριών σαν την Hachette. Ο πρώτος τόμος έκανε 3,99€ και έκανε πάταγο, ο δεύτερος 6,99€ και ο τρίτος 9,99€, η σταθερή τιμή που θα έχουν όλοι οι επόμενοι τόμοι, αν και σαφώς θα πρέπει να την συνηθίσει και αποδεχτεί το κοινό του περιπτέρου που δεν έχει άλλα σημεία αναφοράς για το πόσο value for money είναι αυτή. Για ξεχωριστές παρουσιάσεις των τόμων της σειράς που έχουν κυκλοφορήσει, κλικάρετε πάνω στο tag της σειράς (κάτω από τον τίτλο του θέματος). Κυκλοφόρησαν 13-09-2019: The Amazing Spider- Man - Η Επιστροφή 27-09-2019: Iron Man - Extremis 11-10-2019: New Avengers - Απόδραση 25-10-2019: Captain America - Εκτός Χρόνου 08-11-2019: Deadpool - Ο Πόλεμος του Γουέιντ Γουίλσον 22-11-2019: X-Men - Το Χάρισμα 06-12-2019: Thor - Αναγέννηση 20-12-2019: The Incredible Hulk - Σιωπηλές Κραυγές 03-01-2020: Guardians of the Galaxy - Κοσμικοί Εκδικητές 17-01-2020: The Amazing Spider-Man - Η Γέννηση του Βένομ 31-01-2020: Captain America - Στρατιώτης του Χειμώνα 14-02-2020: Fantastic Four - Ασύλληπτη Παγίδα 28-02-2020 - Wolverine v1 13-03-2020 - Daredevil - Αναγέννηση 27-03-2020 - She-Hulk - Μια Μοναδική Ηρωίδα 10-04-2020 - Doctor Strange - Άγνωστοι Τόποι, Άγνωστοι Καιροί 24-04-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Πρώτο 08-05-2020 - Captain Britain - Ένας Παράλογος Κόσμος 22-05-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Πρώτο 05-06-2020 - The Amazing Spider-Man - Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν 19-06-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Δεύτερο 03-07-2020 - New X-Men - Ε Όπως Εξάλειψη 17-07-2020 - Μυστικός Πόλεμος 31-07-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Δεύτερο 14-08-2020 Captain America - Νέο Καθεστώς 28-08-2020 - Marvels 11-09-2020 - Avengers - Διάλυση 25-09-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Πρώτο 09-10-2020 - Ultimate Spider-Man - Δύναμη και Ευθύνη 23-10-2020 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Πρώτο 06-11-2020 - The Mighty Thor - Αναζητώντας του Θεούς 20-11-2020 - Astonishing X-Men - Κίνδυνος 04-12-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Δεύτερο 18-12-2020 - Fantastic Four - Απόλυτη Δράση 01-01-2021 - Fallen Son - Ο Θάνατος του Κάπτεν Αμέρικα 15-01-2021 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Δεύτερο 29-01-2021 - Iron Man - Δαίμονας στο Μπουκάλι 12-02-2021 - The Ultimates - Υπεράνθρωποι 26-02-2021 -Spider-Man - Απώλεια 12-03-2021 - X-Men - Αυτοκρατορική Εισβολή 26-03-2021 - Οίκος του Μ 09-04-2021 - Wolverine - Η Αρχή 23-04-2021 - The Ultimates - Εθνική Ασφάλεια 07-05-2021 - Thor - Ο Τελευταίος Βίκινγκ 21-05-2021 - Η Επιστροφή του Θάνος 04-06-2021 - Spider-Gwen - Καταζητούμενη; Αναμένονται 18-06-2021 - Daredevil - Φύλακας Δαίμονας 02-07-2021 - The Amazing Spider-Man: Revelations 16-07-2021 - Eternals 30-07-2021 - Fantastic Four: The End 13-08-2021 - Jessica Jones 27-08-2021 - The Uncanny X-Men: Second Genesis 10-09-2021 - Ghost Rider: Road to Damnation 24-09-2021 - The Avengers Birth of Ultron 08-10-2021 - Marvel Zombies 22-10-2021 - Marvel Knights Spider-Man Vol. 1: Down Among The Dead Men 05-11-2021 - Secret Avengers 19-11-2021 - Fantastic Four: The Coming of Galactus 03-12-2021 - Marvel Origins: The 60s 17-12-2021 - Marvel Knights Spider-Man Vol. 2: Venomous Για παραγγελία προηγούμενων εκδόσεων, κλικάρετε εδώ. Mails Ελλάδα: info@argoscom.gr Κύπρος: info@kronospublic.com
  4. Η Natasha Romanov, η ευρέως γνωστή κατάσκοπος με το κωδικό όνομα «Μαύρη Χήρα», καταζητείται από την Α.Σ.Π.ΙΔ.Α! Ο λόγος; Φαίνεται πως το παρελθόν της δε λέει να την αφήσει ήσυχη, καθώς ένας νέος αντίπαλος, ονόματι «Weeping Lion», την εκβιάζει στο να κλέψει κάποια αρχεία για αυτόν με αντάλλαγμα το να μην αποκαλύψει το πιο σκοτεινό μυστικό της. Θα κάνει η Χήρα αυτό που της ζητάει; Αν ναι, θα τον αφήσει να ζήσει, εφόσον γνωρίζει αυτό το μυστικό; Ύστερα από το επιτυχημένο πέρασμα τους στον άνθρωπο δίχως φόβο, οι Mark Waid, Chris Samnee και Matthew Wilson συνεργάζονται ξανά για να παρουσιάσουν τη δική τους εκδοχή για τη Black Widow. Προσωπικά, περισσότερο χαρούμενος δε θα μπορούσα να είμαι, διότι το Daredevil των παραπάνω δημιουργών είναι ένα από τα αγαπημένα μου run στο χαρακτήρα, και ένα από τα καλύτερα κόμικς εν γένει! Το Black Widow κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 2016 και, ενώ η σειρά προορίζονταν για ongoing, τελικά έτρεξε μονάχα για 12 τεύχη. Φαντάζομαι ότι ο λόγος για τον οποίο η σειρά περιορίστηκε σχετίζεται με το γεγονός ότι η πρωταγωνίστρια δεν είναι από τις αγαπημένες ηρωίδες των αναγνωστών, με αποτέλεσμα ο τίτλος να έχει χαμηλές πωλήσεις. Παρόλα αυτά, το κόμικ είναι άκρως απολαυστικό, κάτι που οφείλεται στη κοινή προσπάθεια των τριών δημιουργών. Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω διαβάσει κανένα κόμικ του Mark Waid και να μη πέρασα τουλάχιστον καλά. Σε αυτό το κόμικ, τα συγγραφικά καθήκοντα τα μοιράζονται από κοινού ο Waid και ο σχεδιαστής Chris Samnee. Μάλιστα, ίσως ο Samnee να είχε εν τέλει περισσότερη επιρροή στη δημιουργία του. Το βάρος της αφήγησης έχει πέσει επάνω στο σχέδιο παρά στους διαλόγους, οι οποίοι είναι «σποραδικοί» σε όλη την έκταση του κόμικ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πρώτο τεύχος, στο οποίο δεν υπάρχει σχεδόν καμία λέξη και παρουσιάζει με πολύ όμορφο τρόπο τη καταδίωξη της Natasha από την Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. Το πρώτο τεύχος είναι ένα από τα καλύτερα εναρκτήρια κεφάλαια που έχω διαβάσει, καθώς από τη μία δείχνει τις δυνατότητες του κόμικ ως μέσο, ενώ από την άλλη δημιουργεί και το κατάλληλο suspense στον αναγνώστη, που προσπαθεί να μάθει τι στο καλό συμβαίνει. Γενικά, αγαπώ τα «βουβά» τεύχη και το εκτιμώ ιδιαίτερα όταν οι δημιουργοί ενίοτε καταφεύγουν σε αυτήν την οδό. Μιλώντας πιο πάνω για τον Samnee, το σχέδιο του εδώ είναι οπτικά πανέμορφο. Στυλιζαρισμένο όσο πρέπει, με ιδιαίτερη έμφαση στη ορθή αλληλουχία των panels και στην αποτύπωση της «χάρης» της πρωταγωνίστριας Natasha. Φυσικά, η παλέτα του Matthew Wilson, με τα ζεστά της χρώματα, είναι αυτή που συμβάλει στην εξύψωση του τελικού αποτελέσματος. Συνολικά, το Black Widow προτείνεται σε αυτούς που ψάχνουν να διαβάσουν μία χαλαρωτική, ιντριγκαδόρικη, κατασκοπική ιστορία! Το κόμικ έχει συλλεχθεί σε δύο paperbacks και σε μία μαύρη και περιποιημένη Ultimate Collection.
  5. H Doctor Chelli Lona Aphra, είναι μια αρχαιολόγος, μισθοφόρος και γενικά ότι πιο κοντινό υπάρχει στον Han Solo, αλλά σε θηλυκή έκδοση. Φοιτήτρια-θαύμα στο πανεπιστήμιο, αλλά και ταυτόχρονα ανεπιθυμήτη από τους ακαδημαϊκούς κύκλους γιατί ήταν πολύ ανεξάρτητη και εγωίστρια για να ασχοληθεί μαζί τους, έδειξε από την αρχή την τάση της να μην υπακούει σε κανόνες αλλά να εκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα για να επιτύχει τους σκοπούς της. Δεν διστάζει να προδίδει ακόμα και τους κοντινότερους της ανθρώπους, ακόμα και την ίδια της την ερωμένη, ακόμα και τον Darth Vader, μπροστά στην απληστία της για χρήματα, αρχαία αντικείμενα και γνώση. Συνήθως με την συντροφιά 2 droids, τον Triple-Zero και τον Bee-Tee, τα evil alter-egos των γνωστών droids της Rebellion, τα έχει βάλει με όλην Αυτοκρατορία, αλλά και τους καλούς ενίοτε, σταματώντας σε τίποτα μπροστά στη διαγραφή της δικής της πορείας, ως μοναχική, ανεξάρτητη και, πολλές φορές, αδίστακτη τυχοδιώκτρια μέσα στο Γαλαξία. Χαρακτήρας του Kieron Gillen, μέσα από τις σελίδες του Darth Vader, ήταν τόσο μοναδικός και πρωτότυπος, ώστε γρήγορα απέκτησε δική του σειρά, και μάλιστα έφτασε τα 40 τεύχη, με συνεχιστή τον Simon Spurrier, ως volume 1. Και αυτό γιατί πραγματικά είχε ενδιαφέρον, ήταν αρκετά διαφορετικός και τρισδιάστατος, και ξεχώρισε από οτιδήποτε άλλο έφτιαξε η Marvel από τότε που ξαναπήρε το franchise. Ουσιαστικά αποτελεί έναν θηλυκό Indiana Jones, από την αντίθετη πλευρά του ηθικού φάσματος βεβαίως. (Περισσότερα στην παρουσίαση του πρώτου volume όταν αξιωθώ). Βρισκόμενοι, χρονικά, αμέσως μετά τα γεγονότα του Empire Strikes Back, η Aphra ψάχνει για δουλειές, τόσο γιατί της τελείωσαν τα λεφτά όσο και για να ικανοποιήσει την εσωτερική της ανάγκη να αναγνωριστεί ως η καλύτερη αρχαιολόγος του γαλαξία. Και όταν της δίνεται η ευκαιρία να αναζητήσει τα 2 rings of Vaale, τα μυθικά δαχτυλίδια τα οποία χαρίζουν τεράστια δύναμη σε όποιον τα έχει, συγκροτεί μια ομάδα από μισθόφορους, δολοφόνους και άλλα αποβράσματα, για να τα βρει. Ένας μισότρελος όμως αλλά πανίσχυρος και παντοδύναμος αρχηγός μιας εγκληματικής οργάνωσης τα ψάχνει και αυτός, το εγχείρημα απέκτησε περισσότερες δυσκολίες και ένα τελείως διαφορετικό διακύβευμα. Το κακό με το πως χειρίζεται η Marvel την Doctor Aphra, είναι ότι δεν έχει αποφασίσει πόσο "σοβαρή" ή μη θα είναι η προσέγγιση του χαρακτήρα. Σαν αποτέλεσμα, έχουν υπάρχξει αρκετά καλές, έως και σκοτεινές, ιστορίες, και μερικές φορές έχουμε αρκετά dumbed down και "χιουμοριστικά" σενάρια. Κουτσά-στραβά, ο Gillen και ο Spurrier, κράτησαν μια κάποια ισορροπία, και το αποτέλεσμα έβγαινε συνολικά ΟΚ. Σε αυτό το volume έχει αναλάβει η Alyssa Wong το σενάριο, και προσπαθεί να κρατήσει την "πεπατημένη", και τα καταφέρνει αλλά χωρίς να εντυπωσιάζει, δείχνοντας την σχετική απειρία της . Αντίστοιχα, το σχέδιο της Marika Cresta, εξίσουν αν όχι περισσότερο άπειρη, δεν εντυπωσιάζει, δείχνει κάποιες manga επιρροές, αλλά παραμένει συνολικά αρκετά αδιάφορο. Συνολικά, πιστεύω ότι πρόκειται για έναν χαρακτήρα με προοπτικές, φτάνει να του δώσουν το περιθώριο να "ενηλικιωθεί", τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά. Έχω διαβάσει τα 5 πρώτα τεύχη του volume ( από τα 10 που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα ), τα οποία κυκλοφορούν και σε ένα trade paperback. Δύσκολο να το προτείνω σε άτομα πέρα από φανς του σύμπαντος, αλλά μια ηλεκτρονική ανάγνωση δεν θα κουράσει κανέναν.
  6. To Spider-Man: Blue είναι μία μικρή σειρά 6 τευχών, η οποία κυκλοφόρησε τη περίοδο 2002-2003. Συγγραφέας του κόμικ είναι ο Jeph Loeb και σχεδιαστής ο «συνήθης ύποπτος», Tim Sale. Οι δύο τους έχουν συνεργαστεί και σε άλλα projects, τόσο για τη Marvel όσο και για τη DC. (The Long Halloween, Dark Victory) Το Spider-Man: Blue ανήκει στη γνωστή «χρωματική» σειρά που έκαναν οι δύο δημιουργοί για τη Marvel. Ως εκ τούτου, σε αυτό το format κυκλοφόρησαν και τα Daredevil Yellow, Hulk Gray και Captain America White. Το Spider-Man Blue είναι τρόπον τινά μια διασκευή των γεγονόντων εκείνων, όπως αποτυπώθηκαν για πρώτη φορά στις σελίδες του περιοδικού Amazing Spider-Man #40-48. (1963) Ουσιαστικά, ο Peter, με αφορμή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, κάνει μία αναδρομή στο παρελθόν και εξιστορεί το πώς ήρθε κοντά με την Gwen Stacy, η τραγική απώλεια της οποίας παραμένει αλησμόνητη. Στο κόμικ εμφανίζονται πολλοί δημοφιλείς χαρακτήρες από τον κόσμο του Spider-Man, όπως είναι ο Harry Osborn, o Flash Thompson, o Green Goblin ή ακόμα και ο Rhino. Η σειρά μού άφησε μία ευχάριστη τελική εντύπωση, καθώς το γράψιμο του Loeb είναι αφενός πολύ «ξεκούραστο», διότι η αφήγηση του είναι γραμμική χωρίς πολλούς διαλόγους, ενώ αφετέρου εμπεριέχει αυτό το χαρακτηριστικό νοσταλγικό στοιχείο. Η νοσταλγία είναι αναμενόμενη από αυτό το κόμικ, ιδιαιτέρως εάν ληφθεί υπόψη ότι κυκλοφόρησε το 2002 και τα γεγονόντα στα οποία αναφέρεται διαδραματίστηκαν τη δεκαετία του ’70, την εποχή του Stan και του Romita Sr. Με άλλα λόγια, η σειρά καταπιάνεται με μία εποχή όπου τα πράγματα ήταν πιο απλά και πιο αθώα για τον αγαπημένο μας χαρακτήρα. Επιπλέον, ένας παραπάνω λόγος που το εκτίμησα είναι επειδή στάθηκε ως αφορμή για να διαβάσω άλλη μία ιστορία με τη Gwen, για την οποία ανέκαθεν έτρεφα μία αδυναμία. Για τον σχεδιαστή Tim Sale δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Το σχέδιο του αιχμαλωτίζει την ατμόσφαιρα της εποχής στην οποία εγγράφεται η πλοκή. Προσωπικά, μου αρέσει το στυλ του, καθώς διαθέτει νουάρ πινελιές που το ξεχωρίζουν αμέσως. Σε γενικές γραμμές, το βρήκα ταιριαστό με την ιστορία. Το σενάριο του Loeb, θα μπορούσε να πει κανείς, έρχεται και «κουμπώνει» επάνω στο σχέδιο του Sale. (και vice versa, φυσικά.) Το μόνο ψεγάδι που προσάπτω στο κόμικ είναι ότι δεν αφηγείται μία πρωτότυπη ιστορία, αλλά πρόκειται επί της ουσίας για μία αναδιήγηση γνωστών γεγονόντων. Εν πάσει περιπτώσει, εγώ το ευχαριστήθηκα για τους λόγους που προανέφερα. Το Spider-Man: Blue είχε κυκλοφορήσει και πρόσφατα στα ελληνικά από τη Hachette, με τίτλο Aπώλεια. Για μένα είναι must, για όποιον δε το έχει πάρει. Υπάρχει, τέλος, και ένα Omnibus που περιέχει και τις τρεις ιστορίες με τίτλο Jeph Loeb & Tim Sale: Yellow, Blue and Gray.
  7. The Superior Spider-Man, Vol. 1: My Own Worst Enemy Η παρουσίαση αυτή ενδεχομένως να περιέχει spoilers, ειδικά για όσους δε γνωρίζουν το τέλος του Amazing Spider-Man #700. •Ο τόμος αυτός περιλαμβάνει τα πρώτα πέντε τεύχη της σειράς Superior Spider-Man (2013), η οποία ολοκληρώθηκε σε 31 τεύχη και 2 Annuals. •Ο συγγραφέας του κόμικ αυτού,Dan Slott, επιφύλασσε στους αναγνώστες μία μεγάλη έκπληξη στο τέλος της σειράς Amazing Spider-Man, η οποία ήταν τόσο ανατρεπτική όσο και σοκαριστική για τους μακροχρόνιους φίλους του Spidey. Συγκεκριμένα, στο τεύχος #700, επειδή ο Dock Ock a.k.a. Otto Octavius πέθαινε, κατάφερε να βάλει σε εφαρμογή ένα σχέδιο προκειμένου αφενός να «επιβιώσει» και αφετέρου να πάρει εκδίκηση από το χρόνιο αντίπαλο του, Peter Parker. Χρησιμοποιώντας τη ευφυϊα του πέτυχε να αλλάξει σώμα με τον Peter, ο οποίος παγιδεύτηκε στο ετοιμοθάνατο σώμα του Otto. Η ιστορία εκείνη κλείνει με τον Peter να ζητά από τον Otto να τιμήσει το όνομα του Spider-Man. •Στο My Own Worst Enemy, βλέπουμε τα πρώτα βήματα του Dock Ock, ο οποίος έχοντας υιοθετήσει τη διπλή ζωή του PeterParker/Spider-Man, προσπαθεί να γίνει αντάξιος του ονόματος αυτού… με το δικό του τρόπο. Ο Slott εστιάζει στη προσπάθεια του Otto να «προσαρμοστεί» σε αυτή τη νέα ζωή, δίνοντας έμφαση στη σχέση του Otto με τον προσωπικό και επαγγελματικό περίγυρο του Peter. Πρέπει να πω ότι ο Otto ακολουθεί διαφορετικές μεθόδους στην αντιμετώπιση του εγκλήματος απ΄ ό, τι ο Peter, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι πιο ακραίες και δραστικές. Το γεγονός αυτό καθιστά τον νέο «Superior Spider-Man» ξεχωριστό. •Ειδικά μάλιστα, μου φαίνεται ενδιαφέρουσα/αστεία/ creepy η στάση του Otto απέναντι στη MJ, στη θεία May και στους συνεργάτες του στη Horizon Labs. Ωστόσο, ο Slott κάνει μία καλή προσπάθεια στο να κάνει το χαρακτήρα συμπαθητικό, τόσο όσο όμως, ειδικά όταν παρουσιάζει flashbacks από τη παιδική ηλικία του Otto! •Το σχέδιο του Stegman είναι πολύ ωραίο και ταιριάζει με τη νέα, πιο «σκοτεινή» προσέγγιση του Spider-Man. Στο σχέδιο επίσης συμβάλλει και ο Camuncoli, τον οποίο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω στο Athens Con 2019 και να μου υπογράψει αυτό το κόμικ! Γενικά, αν και μου δημιούργησε αρχικά ανάμεικτα συναισθήματα, στη πορεία το «αποδέχθηκα» και μου άρεσε πάρα πολύ! Η σειρά γίνεται όλο και καλύτερη και θέλεις να δεις τη τελική μοίρα του Otto. Είναι ένα πρωτότυπο κόμικ με αστείες και ενδιαφέρουσες ιδέες και το προτείνω σε όλους τους φίλους του Spider-Man!
  8. Η αλήθεια είναι ότι από εδώ ξεκίνησαν σχεδόν όλα για τα υπερηρωικά κόμικς στην Ελλάδα.... Για να μην παρεξηγηθώ, σαφώς είχαν προηγηθεί τα "Καλύτερα Κόμικς" στις αρχές της δεκαετίας του 1960, αλλά αυτή η εποχή ήταν πλέον μακρινή. Και από όσο ξέρω, κάποιες σελίδες Κόναν είχαν δημοσιευθεί σε κάποια λαϊκά αναγνώσματα, αλλά δεν ξέρω πότε, ίσως μπορεί κάποιος να μας διαφωτίσει σχετικά με το εάν προηγήθηκαν της συγκεκριμένης έκδοσης. Σίγουρα λοιπόν, το Μάστερ Κουνγκ-Φου δεν ήταν το πρώτο υπερηρωικό, με την ευρεία έννοια του όρου, κόμικ που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και ίσως να μην ήταν η πρώτη εμφάνιση των Marvel Comics στη χώρα μας, ήταν όμως αυτή που σηματοδότησε την εκδοτική έκρηξη στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, που σημαδεύτηκε από την κυκλοφορία πολλών τίτλων, κάποιοι από τους οποίους συγχωνεύτηκαν στο περιοδικό Σπάιντερ-Μαν από το 1982 και μετά. Πολύ πριν λοιπόν, από τις σημερινές εκδόσεις και από το MCU, υπήρξε το Μάστερ-Κουνγκ Φου, που κυκλοφόρησε το πρώτο του τεύχος τον Ιούνιο του 1976. Το περιοδικό μάλλον επελέγη ως πρώτη Marvel έκδοση του Καμπανά, για να εκμεταλλευτεί τη φρενίτιδα της νεολαίας με τις πολεμικές τέχνες, αφού οι ταινίες καράτε, στις οποίες πρωταγωνιστούσαν κλώνοι του Μπρους Λι είχαν κατακλύσει τις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, ενώ παράλληλα κυκλοφορούσαν και πολλά άλλα έντυπα σχετικά με τις πολεμικές τέχνες. Ο πρωτότυπος τίτλος, Master of Kung-Fu, ήταν κι αυτός μια προσπάθεια της Marvel να εκμεταλλευτεί τη μόδα του καράτε, αλλά ταυτόχρονα, επειδή δεν εντασσόταν, στην αρχή τουλάχιστον, στο κανονικό Marvel Universe, έδωσε μια σπουδαία ευκαιρία σε πολλούς καλλιτέχνες, σεναριογράφους και σχεδιαστές να πειραματιστούν με την ιστορίες και την αφήγηση και να μας προσφέρουν πραγματικά κοσμήματα των κόμικς. Το κόμικ αφηγείται τις περιπέτειες του Shang Chi (τον οποίον ο Καμπανάς απέδωσε λανθασμένα και ανεξήγητα ως "Τσανγκ-Σι", γιου του διαβόητου εγκληματία Φου-Μαντσού, τον οποίον είχε γεννήσει η πένα του συγγραφέα Σαξ Ρόμερ. Ο Σανγκ-Τσι έχει αποκηρύξει τον πατέρα του και την εγκληματική κληρονομιά του και μαζί με μια ομάδα συνεργατών (μεταξύ των οποίων υπάρχει και ο Νέιλαντ Σμιθ, η νέμεσις του Φου-Μαντσού στα βιβλία του Ρόμερ) προσπαθούν να ακυρώσουν τα εγκληματικά σχέδια του πατέρα του. Δεν έχω διαβάσει κανένα από τα βιβλία του Ρόμερ, αλλά έχω διαβάσει ότι βρίθουν από έναν λανθάνοντα (;), υφέρποντα εξωτικό ρατσισμό, τυπικό δείγμα της αποικιοκρατικής εκείνης εποχής , όπου όλοι οι μη ευρωπαϊκοί λαοί θεωρούνταν ως "κατώτεροι" των Ευρωπαίων, Ειδικά ο Φου-Μαντσού (και το μουστάκι του :D) αποτέλεσε πρότυπο για το κλισέ του ευφυέστατου Κινέζου εγκληματία, που εμφανιζόταν πολύ συχνά στα λαϊκά αναγνώσματα και στις B-movies έως και λίγο μετά το Β΄ΠΠ. Ευτυχώς όμως, το κόμικ δεν είναι καθόλου έτσι: τοποθετώντας έναν επίσης Ανατολίτη στο ρόλο του καλού εκμηδενίζει τις εν δυνάμει ρατσιστικές προεκτάσεις και ταυτόχρονα εκσυγχρονίζει τις ιστορίες. Οι κατά καιρούς δημιουργοί , προσπάθησαν μάλιστα να δώσουν και έναν τόνο αισθησιασμού στο κόμικ (πάντα φυσικά με΄σα στα επιτρεπτά πλαίσια του Comics Authority Code, τα οποία είναι ιδιαιτέρως ασφυκτικά) στοχεύοντας σε ένα σαφώς μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό. Αλλά και στο επίπεδο της εικονογράφησης, έγιναν αρκετές καινοτομίες για την εποχή εκείνη με πολύ εντυπωσιακά καδραρίσματα και χρωματισμούς, που δεν ήταν καθόλου κοινός τόπος στα mainstrean κόμικς της εποχής εκείνης. Όποιοι διάβαζαν Σπάιντερ-Μαν τη δεκαετία του 1980, θα θυμούνται πόσο διαφορετικό ήταν το συγκεκριμένο κόμικ, σεναριακά αλλά και σχεδιαστικά, σε σχέση με τα υπόλοιπα, που δημοσίευε το περιοδικό. Ανάμεσα στους δημιουργούς πρέπει να αναφέρουμε τους Steve Englehart και Jim Starlin οι οποίο ξεκίνησαν τη σειρά, την οποία όμως απογείωσε ένας από τους μεγαλύτερους ανανεωτές των αμερικανικών κόμικς, ο σεναριογράφος Dough Moench με τη βοήθεια του επίσης ανανεωτή σχεδιαστή Paul Gulacy. Από ένα σημείο και ,μετά η Marvel δεν είχε το δικαίωμα να δημοσιεύει ιστορίες με τον Fu-Manchu και μάλιστα, ούτε καν να αναφέρει το όνομά του. Αυτό οδήγησε σε μια αναπροσαρμογή των σεναρίων, με αποτέλεσμα τη σταδιακή πτώση της ευρηματικότητας των σεναριογράφων, έως ότου το αμερικανικό περιοδικό σταμάτησε στο τεύχος 125, Για πολλά χρόνια, η Marvel δεν είχε δικαίωμα να ανατυπώσει τις παλιές ιστορίες, αλλά ευτυχώς από το 2016 και μετά, το θέμα λύθηκε και πλέον ολόκληρη η σειρά κυκλοφορεί σε 4 υπέροχα Omnibus, ενώ και ένα τουλάχιστον story arc έχει κυκλοφορήσει στα πλαίσια της Epic Collection. Ως δεύτερη ιστορία του περιοδικού, επελέγη η συναφής σειρά The Deadly Hands of Kung-Fu, η οποία περιείχε ιστορίες των Sons of Tiger, αλλά και του θρυλικού Iron Fist, ο οποίος σε ντουέτο με τον Power Man εμφανίστηκε αργότερα και στο περιοδικό "Απάνθρωποι¨, επίσης των εκδόσεων Καμπανά. Η σειρά ήταν ασπρόμαυρη και στο πρωτότυπο και απείχε πάρα πολύ σε αισθητικό επίπεδο από τα περισσότερα κόμικς της Marvel εκείνη την εποχή. Και εδώ έγραψαν σπουδαίοι δημιουργοί, όπως οι Bill Mantlo, Chris Claremont και George Perez μεταξύ άλλων. Και αυτή η σειρά επανεκδόθηκε πρόσφατα σε δύο Omnibus σκέτα τούμπανα Στα πρώτα 21 τεύχη του περιοδικού δημοσιεύθηκε και μια τρίτη σειρά, ο εξίσου θρυλικός Ka-Zar, και συγκεκριμένα τα τεύχη 1-20, δηλαδή όλα τα τεύχη της αμερικανικής σειράς, όχι όμως με τη εντελώς σωστή σειρά. Στα δε τελυχη 34-42 δημοσιεύθηκε μια άλλη θρυλική και πρωτοποριακή σειρά, σαφώς όμως διαφορετικής θεματολογίας, ο Deathlok. Το περιοδικό κυκλοφόρησε 43 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί το Σεπτέμβριο του 1980. Τελικά, ο Master Kung-Fu ήταν μια από τις σειρές, που επελέγησαν να ενταχθούν στο εβδομαδιαίοι Σπάιντερ-Μαν, το 1982, ίσως επειδή η μόδα των ταινιών καράτε δεν είχε παρέλθει ακόμη. Το περιοδικό ξεκίνησε να δημοσιεύει ιστορίες από το Master of Kung Fu #17, που παρά την αρίθμηση, είναι ουσιαστικά το πρώτο τεύχος της σειράς. Δημοσιεύθηκαν και κάποιες ιστορίες από το Marvel Special Edition, αλλά σε γενικές γραμμές, η δημοσίευση ακολούθησε την κανονική σειρά του αμερικανικού περιοδικού με κάποιες διακυμάνσεις, φτάνοντας έως το τεύχος 55 της αμερικανικής έκδοσης. Από εκεί και μετά, τη σκυτάλη ανέλαβε το εβδομαδιαίο Σπάιντερ-Μαν, στο οποίο δημοσιεύθηκαν σχεδόν όλες οι ιστορίες του ΜΚΦ έως το τέλος της αμερικανικής σειράς (τεύχος 125). Η ποιότητα της έκδοσης ήταν μέτρια: κακή αναπαραγωγή χρωμάτων, μάλλον μέτρια μετάφραση, ακαλαίσθητα τυπογραφικά στοιχεία, ενώ τα τεύχη 37 και 39 έχουν και το ίδιο εξώφυλλο, ευτυχώς όμως, όχι και το ίδιο περιεχόμενο. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι μιλάμε για μια ιστορική και πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες σειρά της Marvel. Θα χαρώ πάρα πολύ να διαβάσω απόψεις, προσθήκες και διορθώσεις της παρουσίασής μου από άλλα μέλη του φόρουμ. Να σημειώσω επίσης, ότι ολόκληρη η σειρά κυκλοφορεί σκαναρισμένη Το εξώφυλλο του τεύχους 1 είναι από τον @mycomics.gr, του τεύχους 43 από εμένα.
  9. Η πρώτη μου επαφή με τους X-Men έγινε όταν ήμουν μικρή και παρακολουθούσα την animated σειρά X-Men: Evolution στη τηλεόραση. Από τη πρώτη στιγμή, μού δημιουργήθηκε μία αγάπη για την ομάδα αυτή κυρίως επειδή μου άρεσε το γεγονός ότι όλοι οι χαρακτήρες ήταν διαφορετικοί και μοναδικοί, το ότι ήταν νέοι και μπορούσα να ταυτιστώ μαζί τους. Λειτουργούσαν όλοι σαν μία μεγάλη οικογένεια και ο ένας πρόσεχε τον άλλον. Επιπλέον, μου άρεσε το ότι οι νεότεροι μεταλλαγμένοι λάμβαναν μαθήματα από τους «παλιούς» στο Ινστιτούτο του Xavier, κάτι που δημιουργούσε μία ευχάριστη και ξεχωριστή «σχολική» αύρα. Οπότε, μεγαλώνοντας, στράφηκα στην ανάγνωση και συλλογή κόμικς των X-Men. Ένα εξ αυτών θα ήθελα να παρουσιάσω παρακάτω. Το κόμικ αυτό ονομάζεται X-Men Second Coming! (2009) Η ιστορία αυτή είναι το τελευταίο μέρος μιας μεγαλύτερης που ξεκίνησε από τα Messiah Complex, Utopia,Nation X και Necrosha. Οι συγγραφείς κυρίως είναι οι Craig Kyle, Christopher Yost, Matt Fraction και σχεδιαστές οι David Finch, Terry Dodson & Mike Choi. Ο μεταλλαγμένος πληθυσμός είχε περιοριστεί σε 181 άτομα και για περισσότερο από ένα χρόνο κανένας νέος μεταλλαγμένος δεν είχε γεννηθεί, μέχρι που εμφανίστηκε η Hope, ένα μεταλλαγμένο κορίτσι. Η Hope στάλθηκε στο μέλλον για τη προστασία της υπό τη επιτήρηση του Cable, ενός άλλου μεταλλαγμένου. Τώρα όμως, η Hope και ο Cable επέστρεψαν στο παρόν! H Hope αντιμετωπίζεται ως ένας «μεσσίας» για τους μεταλλαγμένους, ένας που θα φέρει την ειρήνη και ένα καλύτερο μέλλον για εκείνους. Ωστόσο, μία ομάδα ανταγωνιστών, οι Purifiers, τους οποίους ηγείται ο Bastion, θέλουν να εξαλείψουν την Hope, βάζοντας έτσι ένα τέλος στη μεταλλαγμένη φυλή και στους X-Men. Το κόμικ αυτό έχει μία ιστορία σκοτεινή, ενίοτε ωμή και περιέχει πολλές ανατροπές, διότι κανένας ήρωας δεν είναι ασφαλής. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα ενισχύεται από το σχέδιο, όπως του Finch, και τα πιο σκούρα χρώματα. Η ιστορία διαβάστηκε πολύ γρήγορα, καθώς είχα αγωνία να δω τι θα γίνει. Εν τέλει, τα φινάλε με αποζημίωσε! Γενικά, αυτό το κόμικ το απόλαυσα πολύ και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους φίλους των Χ-men! «It’s always been a bad time to be a mutant. This may be the worst.»
  10. ''There's something really wrong with me right now. Something isn't right here--'' Πριν το αριστουργηματικό Old Man Logan ο Mark Millar έγραψε άλλη μία ιστορία για τον Logan που με τα χρόνια έχει βρει και εκείνη τη θέση της ανάμεσα στις definitive stοries που έχουν γραφτεί ποτέ για τον χαρακτήρα. Φυσικά μιλάμε για το Enemy of the State που εκτυλίσσετε στα τεύχη # 20 – 26 του Wolverine vol.3 από τον Δεκέμβριο του 2004 μέχρι τον Απρίλιο του 2005.Για μία ακόμα φορά ο Wolverine ταξιδεύει στην Ιαπωνία για κάτι που φαίνεται μια απλή υπόθεση απαγωγής. Στην πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύεται πως πρόκειται για μια σκοτεινή πλεκτάνη που έχει στήσει ο μεταλλαγμένος Gorgon για λογαριασμό της οργάνωσης the Hand. To θύμα της απαγωγής θα είναι ο ίδιος τελικά...Θα υποστεί πλύση εγκεφάλου και θα μετατραπεί σε εγκληματικό όπλο ερχόμενος αντιμέτωπος με φίλους και συμμάχους στην προσπάθεια τους να τον σταματήσουν και να τον επαναφέρουν. Ότι δηλαδή φοβόταν περισσότερο στη ζωή του, σε περίπτωση που θα έχανε τον έλεγχο…Οι αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να δουν από πρώτο χέρι τι γίνεται σε περίπτωση που ο Logan άνηκε στην «αντίπαλη ομάδα» εκείνης των κακών, ενώ ο ίδιος ο Logan κυριολεκτικά μετατρέπεται σε αυτό που φοβόταν περισσότερο στη ζωή του, πράξη η οποία θα τον στοιχειώνει για πολλά χρόνια ακόμη στο ήδη βεβαρημένο από σκοτωμούς παρελθόν του. Ουσιαστικά έχουμε τον Wolverine ενάντια ολόκληρου σχεδόν του Marvel universe,καθώς εμφανίζονται φίλοι και σύμμαχοι (X-MEN,Avengers,Fantastic Four,Elektra) που θα τον αντιμετωπίσουν με σκοπό πρώτα να τον βοηθήσουν, και μετά αν αυτό δεν είναι εφικτό να τον εξολοθρεύσουν.. Μονάχα που η αποστολή τους δεν θα είναι καθόλου μα καθόλου εύκολη...Κάθε τεύχος είναι γεμάτο δράση, αγωνία και ανατροπές, με την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο και τα cliffhangers να καθιστούν την αναγνωστική αυτή εμπειρία μοναδική! Δεν μπορούμε να πούμε ότι το κόμικ παρουσιάζει κάποια πρωτοτυπία στο σενάριο του ή είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει το παρελθόν...Αλλά ο Millar είναι μανούλα στο να γράφει larger than life ιστορίες, οι οποίες περιλαμβάνουν μέσα αρκετούς χαρακτήρες, χωρίς όμως να θυσιάζει τη δράση για τους διαλόγους ή το αντίθετο. Υπάρχει μία σχετική ισορροπία ανάμεσα και στα δύο. Επίσης παρόλο που παρουσιάζονται τόσοι χαρακτήρες μέσα σε μία ιστορία, ο Millar δε γράφει σχεδόν κανέναν out of character,και ο καθένας έχει το ρόλο και τη παρουσία που του αναλογούν. Επιπλέον γνωρίζει με ποιόν χαρακτήρα δουλεύει, σέβεται την ιστορία του και το υλικό πάνω στο οποίο θα δουλέψει. Στο σχέδιο ο John Romita jr. όταν ακόμα μπορούσες κάπως να τον ανεχτείς(τουλάχιστον σε αποζημιώνει στις σκηνές της μάχης) και ο Millar να παραδίνει μαθήματα Χιτσκοκικού θρίλερ με μία γεύση ξέφρενης δράσεως που συναντάς στις ταινίες του Tarantino.Kαι ο κόσμος του Logan δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος!! Το κόμικ κυκλοφορεί και στα ελληνικά από την Anubis (Wolverine Δημόσιος Κίνδυνος) σε δύο τόμους και σε μετάφραση του Χρήστου Τσέλιου. Το κείμενο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Comicstreet
  11. Η παρουσίαση ίσως περιλαμβάνει ελαφρά spoilers. The Final Gauntlet, #1-6 Τα τελευταία χρόνια μού έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη συμπάθεια για τους Guardians. Δε ξέρω εάν για αυτό οφείλεται το πολύ επιτυχημένο κινηματογραφικό franchise του James Gunn ή το γεγονός ότι λάτρεψα το Annihilation και τη συνακόλουθη σειρά GoG των Abnett/Laning, αλλά όπως και να έχει, αυτοί οι διαστημικοί ήρωες έχουν πλέον ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου. Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι έχω πολύ καιρό να διαβάσω κάποιο συναφή τίτλο των Guardians. Εδώ και πολύ καιρό η Marvel μου έδινε την εντύπωση πώς δεν είχε να παραδώσει κάτι «φρέσκο» με αυτούς τους χαρακτήρες ή έστω κάτι που να είναι στα επίπεδα αυτού που δημιούργησαν οι Abnett/ Lanning/ Giffen. Όλα αυτά διαφοροποιήθηκαν τη στιγμή που αποφάσισα να ρίξω μία ματιά στο τίτλο Guardians of the Galaxy του 2019 από τους σούπερ σταρ Donny Cates και Geoff Shaw. Η ιστορία έχει μία απλή δομή. Εν συντομία, σε κάποιο προηγούμενο τεύχος/σειρά/graphic novel που είχε γράψει ο Cates (ή κάποιος άλλος, ακόμα δε το έχω διασταυρώσει), ο Thanos φαίνεται να έχει αποχαιρετήσει για άλλη μία φορά τη ζωή και να έχει οδηγηθεί στις αγκάλες της αγαπημένης του, Death. Ο αδερφός του Thanos, Eros, καλεί σε συμβούλιο όλους τους διαστημικούς/κοσμικούς ήρωες προκειμένου να ακούσουν τη διαθήκη που τους άφησε ο Τρελός Τιτάνας. Εκεί μαθαίνουν ότι ο Thanos, σε μία κίνηση καλής θέλησης (), φρόντισε με κάποιο τρόπο να «ανεβάσει» ένα αντίγραφο της συνείδησης του στο μυαλό κάποιου άλλου πλάσματος του Marvel Universe, εξασφαλίζοντας έτσι ότι στην ουσία δεν θα παραμείνει «νεκρός» … Ποιο είναι αυτό το πλάσμα, στο οποίο κρύβεται μέσα ο Thanos; Που κολλάνε οι Guardians σε όλο αυτό; Αν μη τι άλλο, αυτές είναι δύο πολύ ωραίες ερωτήσεις που βρίσκουν απάντηση σε αυτήν την αρκετά συμπαθητική ιστορία που δημιούργησε ο Cates. Έχει ειπωθεί ουκ ολίγες φορές σε αυτό εδώ το forum ότι ο Donny Cates είναι το ανερχόμενο αστέρι της Marvel, ο οποίος μετά την «αναγέννηση» του Venom και τον εμπλουτισμό του ευρύτερου συμβιωτικού σύμπαντος, έχει αναλάβει και το δύσκολο εγχείρημα του επαναπροσδιορισμού της κοσμικής πλευράς του Marvel Universe. Έτσι, μετά από ένα πέρασμα από τον Silver Surfer (Black), Thanos, Cosmic Ghost Rider & Inhumans, σειρά τώρα έχουν και οι Guardians. Όλα τα γνωστά ατού του Cates είναι ορατά και εδώ. Ο Cates γράφει σαν ένα τρελό fanboy και γνωρίζει τι αναμένουν και θέλουν να δουν οι αναγνώστες του στην ιστορία που θα διαβάσουν. Το αποτέλεσμα είναι μία περιπέτεια με ατελείωτο fan service, αρκετά twists και ενίοτε καλό χιούμορ. Παράλληλα, ο Cates δε δαπανά καθόλου χρόνο σε περιττές εισαγωγές, αλλά περνά απευθείας στο «ψητό». Επιπλέον, πάντα καταφέρνει να βρει ένα τρόπο να σου κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και μόλις τελειώσεις το ένα τευχάκι, «διψάς» να διαβάσεις απευθείας το επόμενο! Το σχέδιο του Geoff Shaw κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα και ταιριάζει με την διαστημική ιστορία που αφηγείται ο Cates. Επίσης, διαβάζω ότι ο Shaw είναι και μόνιμος συνεργάτης του, αφού έχουν κάνει μαζί πολλές σειρές τόσο για τη Marvel όσο και για άλλες εταιρίες (π.χ. το Crossover και το God Country για την Image), κάτι που σίγουρα βοηθά τη «χημεία» των δύο δημιουργών. Ένα άλλο ατού του κόμικ είναι ότι αυτό κυλάει πολύ γρήγορα, έχει ξέφρενη δράση, ενώ εμπεριέχει διάφορες και πωρωτικές ατάκες! Νομίζω ότι είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα το ότι μπορεί και συνδέει επιτυχημένα το νήμα όλων των κοσμικών (και λοιπών) ιστοριών που έχει γράψει, χωρίς ο αναγνώστης να χάνεται. (π.χ. γίνεται αναφορά στον Knull, ο οποίος απ’ ό, τι διαβάζω συνδέεται με το run του στον Venom.) Πέρα από τα θετικά, διέκρινα κάποια στοιχεία που με παραξένεψαν. Αρχικά να πω ότι πλέον τα κόμικ της Marvel (φαντάζομαι όλα;) είναι εμφανέστατα επηρεασμένα από το κινηματογραφικό MCU, τόσο στις εμφανίσεις των χαρακτήρων όσο και στο τρόπο που αυτοί συμπεριφέρονται. (π.χ. ο Quill) Αυτό είναι αναμενόμενο για κάποιον που παρακολουθεί ανελλιπώς όλες τις εξελίξεις των κόμικ της Marvel, αλλά για κάποιον (όπως εγώ) που έχει μείνει «μακριά», σίγουρα τού δημιουργεί μία εντύπωση. Αυτή η εντύπωση δεν είναι θετική ή αρνητική απαραίτητα, αλλά ανέκαθεν ήμουν από αυτούς που προτιμούσα ένα «διαχωρισμό» ανάμεσα στα κόμικ και τις ταινίες. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Επίσης, θα ήθελα ο Cates να είχε βάλει μέσα στο κόμικ περισσότερα character moments. Όχι ότι δεν υπήρχαν, απλά θα ήθελα λίιιγα παραπάνω, ώστε να φανεί περισσότερο η χημεία των χαρακτήρων. Μεταξύ των άλλων, μια και αναφέρθηκα στο χιούμορ, μερικά αστειάκια δεν είναι τόσο καλά ή είναι λίγο βεβιασμένα. Εν πάση περιπτώσει, το κόμικ αυτό ήταν για μένα σαν ένα δροσερό, καλοκαιρινό κοκτέιλ. Θέλω και άλλο, δηλαδή. Γενικά, πέρασα πολύ καλά και με έκανε να νοσταλγήσω το έπος του Annihilation & και των πολλαπλών συνεχειών του. Ευτυχώς το run του Cates έχει 6 τεύχη ακόμα. Το επόμενο story-arc ονομάζεται «Faithless», το οποίο ανυπομονώ πολύ να το ξεκινήσω. Το κόμικ αυτό έχει μαζευτεί σε ένα απλό, χαρτόδετο τόμο. Επίσης, κυκλοφορεί ένα hardcover που περιέχει και τις δύο ιστορίες, δηλαδή όλο το run του 2019 από τους Donny Cates και Geoff Shaw. ----- Απαντάω σε κάποιες σύντομες ερωτήσεις: 1. Είμαι αρχάριος, αλλά μου αρέσουν οι Guardians από τις ταινίες. Μπορώ να ξεκινήσω από αυτό το κόμικ; Δε θα σε απέτρεπα από το να το διαβάσεις, αλλά είναι μία αλήθεια ότι χρειάζεται γνώση των πρόσφατων εξελίξεων του Marvel Universe. Βέβαια, ο συγγραφέας κάνει ό, τι μπορεί για να μη «χαθεί» ο αναγνώστης και έως εκ τούτου, ό, τι χρειάζεται να ξέρεις, αναφέρεται μέσα επιγραμματικά. Κάτι που παρέλειψα να πω στη παρουσίαση είναι ότι η σύνθεση της ομάδας είναι διαφορετική από τη ταινία, ενώ έχουν «αποχωρίσει», για τον έναν ή για τον άλλο λόγο, πολλά από τα ιδρυματικά μέλη της. Γενικά, το status quo είναι διαρκώς μεταβαλλόμενο, οπότε θα βοηθούσε μία μικρή αναζήτηση στη Βικιπαίδεια πριν ξεκινήσεις το κόμικ. 2. Μου αρέσει το MCU και οι Guardians. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες; Είσαι τυχερός! Οι ομοιότητες είναι αρκετές όπως ανέφερα παραπάνω, βέβαια υπάρχουν αρκετά αποκλίνοντα στοιχεία που δε θα ήθελα να σποιλάρω. 3. Είναι το καλύτερο κόμικ με τους Guardians που έχει γραφτεί τελευταία; Προσωπικά, για μένα είναι μία αξιόλογη και διασκεδαστική ιστορία η οποία θα σε αφήσει ανυπόμονο για τη συνέχεια! Αναμφισβήτητα έχουν γραφτεί και καλύτερες κοσμικές ιστορίες, όμως η προσέγγιση του Cates είναι το λιγότερο «φρέσκια» και ενδιαφέρουσα. Κλείνω με το επίσημο soundtrack του Tyler Bates από την ομώνυμη ταινία… Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  12. Η Kamala Khan είναι μια έφηβη πακιστανικής καταγωγής που ζει με την οικογένειά της στο Jersey City. Έχει κόλλημα με τους Avengers (μέχρι και fan fiction γράφει), λιώνει στα RPG και της αρέσει να μυρίζει μπέικον. Παρότι οι γονείς της δεν είναι οι υπερ-παραδοσιακοί, υπερ-οπισθοδρομικοί μουσουλμάνοι που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, της επιβάλλονται αρκετοί περιορισμοί και νιώθει πολύ πιεσμένη από τη διαφορετικότητα της. «Γιατί πρέπει να παίρνω πακόρα (δημοφιλές ινδικό και πακιστανικό σνακ) να τρώω στο σχολείο; Γιατί έχω όλες αυτές τις περίεργες διακοπές;» αναρωτιέται. Όταν, λοιπόν, της απαγορεύουν να πάει σε ένα πάρτι, το σκάει και κατευθύνεται προς την προβλήτα. Όμως κι εκεί τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα και φεύγει θυμωμένη. Στον δρόμο, την τυλίγει μια παράξενη ομίχλη και η Kamala λιποθυμάει. Όταν ξυπνάει, αντικρίζει αυτό... ... και συνειδητοποιεί ότι διαθέτει πλέον υπερδυνάμεις! Για την ακρίβεια, είναι ικανή να αλλάζει μορφές και να παραμορφώνει το σώμα της, ενώ έχει αποκτήσει και παράγοντα ίασης. Έτσι ξεκινάνε οι περιπέτειές της ως η υπερηρωίδα της διπλανής πόρτας. Στο διάβα της θα συναντήσει τρελούς επιστήμονες, τον Wolverine, τους Inhumans, τον Loki, όμορφα αγόρια και πολλούς άλλους χαρακτήρες. Η Kamala Khan είναι η τέταρτη κατά σειρά Ms. Marvel. Δημιουργήθηκε από τους G. Willow Wilson και Adrian Alphona, σε συνεργασία με την editor Sana Amanat και τον Φεβρουάριο του 2014 απέκτησε τον δικό της τίτλο. Στο τιμόνι του σεναρίου είναι σταθερά η Wilson, μουσουλμάνα από επιλογή, η οποία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την επιτυχία της σειράς. Η Kamala είναι μια φρέσκια, πιστευτή προσωπικότητα και τα μέλη της οικογένειάς της είναι σχετικά μακριά από τις στερεότυπες απεικονίσεις εθνικών ομάδων. Όσον αφορά την ίδια την πλοκή, αναμειγνύει δράση, χιούμορ και δράμα σε εξαιρετικές αναλογίες. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ωστόσο, είναι το artwork αυτό που απογειώνει το σύνολο. Η ιδιαίτερη γραμμή του Alphona και το όμορφο coloring του Ian Herring αναδεικνύουν την παιχνιδιάρικη διάθεση της Wilson, ενώ παράλληλα λειτουργούν τέλεια στις σκηνές μάχης. Και, σαν κερασάκι στην τούρτα, γεμίζουν το φόντο με αστείες λεπτομέρειες και αναφορές στην ποπ κουλτούρα, που πραγματικά αξίζει να αναζητήσει ο αναγνώστης. Τα τεύχη που σχεδιάζουν άλλοι (Jake Wyatt: #6-7, Elmo Bondoc: #12, Takeshi Miyazawa: #13-15), δε μου έβγαλαν το ίδιο feeling. Η Wilson κάνει αυτό που πολλοί ευαγγελίζονται στα σύγχρονα υπερηρωικά κόμικς, αλλά λίγοι καταφέρνουν: μέσα από μια διασκεδαστική ιστορία προβάλλει προβληματισμούς, χωρίς να βαραίνει το τελικό αποτέλεσμα. Μέσω της Ms. Marvel, η Wilson πολεμά τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία. Υπερασπίζεται, έστω και δια της τέχνης, τους ομόθρησκούς της που στοχοποιούνται λόγω της δράσης φονταμενταλιστών. Το vol. 3 της Ms. Marvel περιέχει 19 τεύχη και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2015. Τον επόμενο μήνα ξεκίνησε το vol. 4 (από το δίδυμο Wilson και Alphona φυσικά), το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα τερμάτισε στα 38 τεύχη, τον Φεβρουάριο του 2019, και ίσως να δούμε σε κάποια μελλοντική παρουσίαση. Υ.Γ.: Στα ελληνικά, έχουμε δει τα πέντε πρώτα τεύχη, στην έκδοση της Anubis Ms. Marvel: Μετάλλαξη, που κυκλοφόρησε το 2019.
  13. Περιέχει τα τεύχη: Fantastic Four (1961) 204 – 214 Το In Search of Galactus είναι μία από τις πιο σημαντικές και κλασσικές ιστορίες των FF. O Marv Wolfman (Crisis on Infinite Earths) κλήθηκε να γράψει μία διαστημική όπερα 11 τευχών, η οποία εκ του αποτελέσματος εμπεριέχει πολλά highlights. Φυσικά, το σπουδαιότερο highlight δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το ντεμπούτο του John Byrne στο τίτλο, στο τεύχος 209, περίπου στη μέση δηλαδή της εν λόγω ιστορίας. Η ιστορία χωρίζεται σε δύο «μισά». Το πρώτο μισό αρχίζει με τη ξαφνική άφιξη της πριγκίπισσας Adora από το Xandar στο κτίριο Baxter. Η Αdora ζητάει βοήθεια από τους 4 Φανταστικούς για την αντιμετώπιση των Skrulls, οι οποίοι έχουν κάνει έφοδο στο πλανήτη της. Οι FF αποφασίζουν να βοηθήσουν και έτσι ταξιδεύουν μαζί της στον γαλαξία της Ανδρομέδας. Αρχικά, ο Johnny Storm ή αλλιώς Human Torch μένει πίσω στη Γη, αλλά τελικά αργότερα φτάνει και αυτός στο Xandar για να βοηθήσει την υπόλοιπη ομάδα, η οποία συνεργάζεται με τους κοσμικούς ήρωες «Champions» και τον Nova. Η ομάδα εν τέλει συνέβαλε στην εξουδετέρωση των Skrulls, όμως οι τελευταίοι πρόλαβαν να χτυπήσουν τους Mister Fantastic, Invisible Girl & Thing με μία ακτίνα ταχείας «γήρανσης», όπερ και σημαίνει ότι οι τρεις τους έχουν 3 μέρες για να βρουν ένα αντίδοτο πριν πεθάνουν. Αυτό είναι σε πολύ γενικές γραμμές το πρώτο μισό της ιστορίας, το οποίο απλώνεται από το τεύχος 204 μέχρι το 208. Θα έλεγα πως είναι περισσότερο ένα «εισαγωγικό σημείωμα» για τη σαφώς καλύτερη και ανώτερη συνέχεια. Ο Wolfman τοποθετεί σιγά-σιγά τα θεμέλια της ιστορίας χωρίς να βιάζεται προκειμένου να την οδηγήσει εκεί ακριβώς που θέλει. Η εμφάνιση της κοσμικής οντότητας Sphinx (ελληνιστί «Σφίγγα») είναι αυτή που έρχεται να ταράξει τα νερά. Η οντότητα αυτή έχει βάλει στο μάτι –ποιον άλλον;- τον πλανήτη Γη και οι 4 Φανταστικοί αναγνωρίζουν ότι δε μπορούν να τα βάλουν μαζί της. Οπότε… Ποια άλλη κοσμική οντότητα είναι εξίσου δυνατή και θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την Sphinx, σώζοντας έτσι τη Γη; Θα μπορέσουν οι FF να έρθουν σε κάποιου είδους συμφωνία μαζί της προκειμένου να αντιμετωπίσει τη Σφίγγα; Θα γίνει αποδεχτή η πρόταση; Αν ναι, ποίες είναι άραγε οι πιθανές συνέπειες μίας τέτοιας συμφωνίας; Και όταν όλα τελειώσουν, θα προλάβει ο Mister Fantastic να βρει κάποιο αντίδοτο για τη ταχεία γήρανση της ομάδας του; Αυτή η κοσμική περιπέτεια προσφέρει συνολικά πολλές αξέχαστες στιγμές. Ο Wolfman γράφει την ιστορία με ένα πολύ φιλόδοξο τρόπο και, τουλάχιστον εμένα, με κράτησε στην άκρη της καρέκλας μου ως το τέλος. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως το κόμικ είναι κάπως άνισο, αφού το πρώτο μισό είναι σαφώς υποδεέστερο από το δεύτερο (και καλύτερο) μισό (209-214). Δε θα διαφωνήσω. Η πλοκή θέλει λίγο χρόνο μέχρι να μπει στο «ωραίο κομμάτι», όμως αυτό δε σημαίνει ότι ο συγγραφέας δε κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Επίσης, όταν αρχίζει το καλό, το κόμικ απλά γίνεται το απόλυτο page turner. Το σχέδιο κινείται σε πολύ, πολύ ικανοποιητικά επίπεδα. Οι Keith Pollard και Sal Buscema κάνουν άρτια δουλεία στον εικαστικό τομέα. Όμως είναι μία μεγάλη αλήθεια πως η άφιξη του Byrne στο 209 τους επισκιάζει και τους δύο. Ίσως μάλιστα και για αυτό από εκείνο το σημείο μέχρι το τέλος, η ιστορία όλο και ανεβαίνει. Ο Byrne έρχεται φουριόζος, με σπασμένα τα φρένα κυριολεκτικά, από το πολύ επιτυχημένο run στους Uncanny X-Men, και συνεχίζει και κάνει τα μαγικά του με τους Fantastic Four. Λεπτομερή δουλειά σε κάθε panel, εντυπωσιακά splash pages, όμορφο στήσιμο της κάθε σελίδας. Πολύ απλά, ο Byrne γεννήθηκε για να σχεδιάζει υπέρ ηρωικά κόμικς. Δεν είναι τυχαίο που το δικό του run στους FF είναι το δεύτερο, πιο διαδεδομένο κλασσικό run της πρώτης οικογένειας της Marvel. (εννοείται ότι το πρώτο και θρυλικό είναι εκείνο των Lee – Kirby.) Άλλες σπουδαίες και χαρακτηριστικές στιγμές είναι η πρώτη εμφάνιση του Terrax, ο οποίος αργότερα έγινε κήρυκας… ενός πολύ γνωστού καταβροχθιστή κόσμων, και φυσικά η πρώτη εμφάνιση του Herbie, το ρομπότ, το οποίο συνοδεύει συχνά πυκνά την οικογένεια στις περιπέτειες της μέχρι και σήμερα. Επιπλέον, θα αρκεστώ να αναφέρω ότι στο τελευταίο τεύχος υπάρχει μια στιγμή που εγώ θεωρώ ότι είναι εφάμιλλη μίας αντίστοιχης από τη ταινία Avengers: Endgame. Ή τουλάχιστον σε μένα δημιουργήθηκε ένας τέτοιος παραλληλισμός, γεγονός που με βοήθησε να εκτιμήσω και να απολαύσω το κόμικ ακόμα περισσότερο. Αν μη τι άλλο, το In Search of Galactus ενίσχυσε την αγάπη που τρέφω για τις κλασσικές ιστορίες της Marvel. Για να παραφράσω μία όμορφη ατάκα του Thing (κατά κόσμον Ben Grimm): «That’s how it is with the classics! You can’t put them down!» Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  14. Πρώτη Κυκλοφορία: (Έκδοση Anubis) 24-02-2012 (Έκδοση Οξύ) 12-01-2020 Υλικό Τευχών: The Avengers v4 01-12 (19-05-2010/20-04-2011) Ένα από τα πράγματα που χρειάζεται να αποδεχτεί ένας αναγνώστης που για τον Α ή Β λόγο ακολουθεί μόνο ή κυρίως τις Ελληνικές εκδόσεις, είναι το γεγονός πως κάποιοι τίτλοι μπορεί να μην συνεχίσουν ποτέ πέρα από το αρχικό storyline ή να τους δει άξαφνα μετά από πολλά χρόνια, όταν θα έχει ξεχάσει τι έχει προηγηθεί. Ακριβώς αυτό έχουμε και εδώ με την παρούσα σειρά του Bendis η οποία έβγαλε 35 τεύχη συνολικά στην Αμερική από το 2010 μέχρι και το 2013, με τα έξι από αυτά να βγαίνουν στην χώρα μας το 2012 από την Anubis σε 6 ισάριθμα μονά τεύχη με αφορμή την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας των Εκδικητών στους κινηματογράφους. Σχεδόν 8 χρόνια μετά, μια άλλη εκδοτική, η Οξύ, έρχεται να βγάλει τα επόμενα 6 (ή 7, θα δούμε στο επόμενο τεύχος) τεύχη σε 2 αντίστοιχα δικά τους τεύχη, με την συνεργασία της εφημερίδας Έθνος. Κοινός παρανομαστής και στις δύο περιπτώσεις, ο μεταφραστής/επιμελητής Σάββας Αργυρού που προφανώς διάλεξε τα τεύχη που τελικά κυκλοφόρησαν και τις δύο φορές. Ευχαριστώ τον leonidio για τα εξώφυλλα από την σειρά της Anubis. Η σειρά της Anubis βρίσκει την βασική τριάδα των Εκδικητών (Στιβ Ρότζερς, Τόνι Σταρκ, Θορ) μονιασμένη ξανά μετά τα γεγονότα του Civil War, με τον Ρότζερς να έχει αναλάβει την διεύθυνση της Ασπίδα, μετά από την θητεία του Νόρμαν Όσμπορν και του Τόνι στο ίδιο πόστο, που οδήγησε σε καταστροφικά αποτελέσματα. Ευθύς εξαρχής μπλέκουν σε μια περιπέτεια με παράξενα φαινόμενα, μιας και ένα γεγονός στο μέλλον που έχουν προκαλέσει οι απόγονοι τους, έχει αποσταθεροποιήσει το σύμπαν. Η ομάδα πρέπει να ταξιδέψει στο μέλλον και να πολεμήσει με το Ούλτρον, ενώ παράλληλα πρέπει να αποτρέψουν τους απογόνους τους από το να πράξουν ακριβώς το ίδιο. Εδώ ο Μπέντις κάνει μια καλή αρχή, προκαλώντας και κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, σε μια απλή αλλά διασκεδαστική μπλοκμπαστεριά, με τον Ρομίτα Τζ. να παρέχει τα πανοραμικά πλάνα/καρέ (love him or hate him, ξέρει την δουλειά του). Ο τίτλος αποτελεί ουσιαστικά τις πρώτες βάσεις για το Age of Ultron event που βγήκε το 2013. Η συνέχεια από τις εκδόσεις Οξύ, μας φέρνει στο δεύτερο storyline όπου ένας τριτοκλασάτος κακοποιός τους, ο Χουντ, τον οποίο προσπάθησαν να προμοτάρουν για χρόνια ανεπιτυχώς ως τον νέο πιθανό Κίνγκπιν (ο αρχιμαφιόζος του σύμπαντος της Marvel), αποδρά από την φυλακή με την γνώση πως τα πετράδια της αιωνιότητας είναι στην γη και τα έχουν κρύψει οι 6 ήρωες που αποτελούν τους Ιλουμινάτι του MarvelU, μιας ελίτ που προσπαθεί να αποτρέψει με προληπτική δράση καταστροφές κοσμικού επιπέδου. Ο Χουντ καταφέρνει να κλέψει τα δύο πρώτα πριν τον πάρουν χαμπάρι, μια πράξη που κάνει την ύπαρξη των Ιλουμινάτι γνωστή στους υπόλοιπους ήρωες, μιας και χρειάζεται να συνταχτούν όλοι για να αντιμετωπίσουν μια απειλή τόση μεγάλη που ούτε ο Κόκκινος Χαλκ δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα από άποψη ωμής δύναμης. Στην πραγματικότητα όμως η υπόθεση δεν δικαιολογεί τόση μεγάλη σύναξη. Τα τρία τέταρτα των χαρακτήρων που εμφανίζονται δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης στην ιστορία και οι ατάκες που μπορεί να έχουν είναι τόσο τετριμμένες και μη προσωπικές σε αυτούς που τις "αναθέτει", που θα μπορούσαν να δοθούν στον οποιοδήποτε από τους 7-8 βασικούς χαρακτήρες, χωρίς να χρειαστεί να μάθει κανείς για τις ατασθαλίες των Ιλουμινάτι. Γενικά ο Μπέντις εδώ εμφανίζει τα πρώτα σημάδια κόπωσης μετά από 7 χρόνια συνεχής ενασχόλησης (μέχρι εκείνη την στιγμή) με τους Εκδικητές. Το μισό storyline αναλώνεται στο να δείχνει μπλαζέ συζητήσεις για τα πετράδια και το γιατί το έκρυψαν από τον Κάπτεν Αμέρικα και το άλλο μισό στις βαρετές και ξέμπαρκες στιγμές μπουφλοπατινάδας!©® Μόνη αναλαμπή η μη απόλυτα χρονολογική παράθεση των γεγονότων που οδήγησαν τον Χουντ στην ανακάλυψη του μυστικού για τα πετράδια και την ανεύρεση τους, που δείχνει τουλάχιστον κάποια ψήγματα πλάνου στην συγγραφή της ιστορίας. Εξίσου βαρετή είναι και η λύση που δίνεται στη απειλή, μιας και ουσιαστικά απλά Η Οξύ χρησιμοποίησε ως οδηγό για την κυκλοφορία της το trade Avengers by Brian Michael Bendis v2. Σε αυτό είχε δημοσιευτεί και το 12.1, ένα τεύχος που είχε διαφημιστεί ως ένα σημείο στο οποίο μπορούσε να ξεκινήσει να διαβάζει ένας νέος αναγνώστης τον τίτλο, χωρίς να έχει πρόβλημα κατανόησης του τι είχε προηγηθεί και τελικά αποδείχτηκε πως ήταν άλλο ένα στάδιο στην μεταγενέστερη αναμέτρηση του Age of Ultron, το οποίο δεν είχε ανακοινωθεί πως θα κυκλοφορήσει μέχρι εκείνη την στιγμή (να επισημάνω πως δεν μιλάω για την ταινία που βγήκε το 2015). Θα μάθουμε αν το συμπεριλάβουν και αυτό την επόμενη βδομάδα. Αν το κάνουν, θα μιλάμε για ένα τεύχος που θα ξεπερνά τις 100 σελίδες, με το πρώτο τεύχος να φτάνει τις 80. Καθόλου άσχημα για μια έκδοση που αρχικά είχε ανακοινωθεί πως θα βγει σε τρία μέρη. Υποθέτω, πως η εφημερίδα αποφάσισε να τελειώσει την συνεργασία της με την Οξύ - 13ος τίτλος, 9ος από το σύμπαν της Μάρβελ, σε λιγότερο από έναν χρόνο - δυναμικά. Edit 21-01-2020: Τελικά το 12.1 δεν συμπεριλήφθηκε στην Ελληνική έκδοση. Καλύτερα να είχαν μείνει στον αρχικό προγραμματισμό των 3 τευχών. Οπότε, το όνομα του Bryan Hitch που σχεδίασε το 12.1, δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης στα εξώφυλλα.
  15. Αυτοί είναι τίτλοι! Έτσι, "Βάρβαροι", χωρίς καν άρθρο Το περιοδικό αυτό, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1978, ήταν η διάδοχη κατάσταση του περιοδικού "Κόναν" και φιλοξενούσε τις ιστορίες του γνωστού μας βάρβαρου μαζί με εκείνες του έτερου βάρβαρου, Κουλ, τον οποίον είχε γνωρίσει το ελληνικό κοινό από το περιοδικό "Θωρ". Και οι δύο τίτλοι συνέχισαν σχεδόν από το σημείο, όπου είχαν σταματήσει στα προηγούμενα περιοδικά. Ο μεν Κόναν από το τεύχος 5 (το #4 παραλήφθηκε) του αμερικανικού Conan the Barbarian και συνέχισε έως το τεύχος 11. Μόνη εξαίρεση, ήταν το ελληνικό τεύχος 4, όπου δεν δημοσιεύτηκε ιστορία, αλλά ένα άρθρο για τη χώρα της Στυγίας, παρμένο από το περιοδικό "The Savage Sword of Conan" #23. Ο δε Κουλ συνεχίστηκε από το αμερικανικό τεύχος #4, ακριβώς εκεί που σταμάτησε στο "Θωρ" και έφτασε και αυτός έως το #10 με μία ιστορία σε κάθε τεύχος με εξαίρεση το τελευταίο. Δίπλα σε αυτούς τους δύο ήρωες, δημοσιεύτηκαν οι πανταχού παρούσες ιστορίες γουέστερν και κάποιες πολεμικές, ενώ κάποια τεύχη είχαν και τις δευτερεύουσες ιστορίες των αμερικανικών τευχών (για παράδειγμα το #8 είχε ιστορία της Red Sonja). Τελικά, το περιοδικό κυκλοφόρησε 8 τεύχη με το τελευταίο να βγαίνει το Δεκέμβριο του 1980. Τον Κόναν θα τον ξαναβλέπαμε σε κάποια χρόνια από την Κόμπρα Πρες, τον Κουλ δεν νομίζω, ότι τον ξαναείδαμε στη γλώσσα μας. Δεν έχω κάτι να προσθέσω, που δεν υπάρχει στις παρουσιάσεις, στις οποίες παραπέμπω. Εννοείται, ότι και αυτή η σειρά είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί πλέον, για να μην πω, ότι ήταν πιο δύσκολη από τις υπόλοιπες, ακόμη και τις παλαιότερες, καλύτερες εποχές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (για τον Κόναν στο θέμα του περιοδικού) Kull the Conqueror
  16. ''They're regrets. We don't get to choose different pasts. What you do get to choose is the future -- the person you want to be. You were a Herald. You chose to be a hero. A Defender! A knight in shining armor, with his trusty steed, ready to save the universe! Save it one more time.'' - Dawn Greenwood Αυτό που πάντα μου άρεσε στη γραφή του Dan Slott είναι ότι πρώτα γράφει σαν fan boy και μετά σαν επαγγελματίας.Πράγμα σπάνιο στο επάγγελμα του συγγραφέα ειδικά των κόμικς...Ειδικά όταν ο Slott αναλαμβάνει να γράψει και χαρακτήρα στον οποίο τρέφει αδυναμία από μικρό παιδί(μεγαλούργησε στον Spider Man όπως και στη She Hulk),εκεί μπορούμε να πούμε ότι δεν πρόκειται απλά για συγγραφή αλλά για πραγματικό έρωτα... Σαν και αυτόν που βρήκε ο Silver Surfer στο πρόσωπο μίας γήινης κοπέλας της Dawn Greenwood,μέσα από τις αξέχαστες και παράξενες περιπέτειες που έζησαν μαζί,στα 29 επικά τεύχη που δημιούργησε ο Slott μαζί με τους Allred(Mike&Laura).Στο 7ο και 8ο volume του Silver Surfer που κυκλοφόρησε από τον Μάιο του 2014 μέχρι και το Δεκέμβριο του 2017 σε δύο volumes λόγο renumbering όπως συνήθως γίνεται τα τελευταία χρόνια σε όλους τους τίτλους των 2 μεγάλων εταιρειών...Και σε αυτή τη περίπτωση ο Slott μας έδειξε πόσο πολύ αγαπάει και τον χαρακτήρα του Surfer δημιουργώντας ένα από τα πιο επικά,παράξενα,αλλοπρόσαλλα,ευαίσθητα αλλά και ανθρώπινα run που γράφτηκαν ποτέ για τον χαρακτήρα... Κάπου εδώ θα σας πω και τη μεγάλη μου αμαρτία....Έχοντας μεγαλώσει με το κλασσικό και αξεπέραστο run των Lee-Buscema όπως επίσης και με τις ιστορίες των Lee-Moebius(Parable άρθρο μου θα βρείτε εδώ)και Starlin-Lim λίγο πριν το Infinity Gauntlet,ήμουν διστακτικός έως και προκατειλημμένος στο να διαβάσω τελικά το run του Slott στον Surfer...Διαβάζοντας σε άρθρα και συνεντεύξεις του συγγραφέα ότι σαν μεγάλος fan της αγγλικής σειράς Doctor Who θα μετέφερε κάποια στοιχεία στο δικό του run,και βλέποντας τον Surfer με τη δική του "companion" νόμιζα ότι απλά θα διάβαζα έναν Doctor Surfer δηλαδή για να εξηγούμαι μία μείξη και των δύο σειρών,που ουσιαστικά θα πραγματεύονται ακριβώς το ίδιο πράγμα... Επίσης το γεγονός ότι τα σχέδια θα έκανε ο Mike Allred(X-Static,MadMan)που έχει ένα δικό του στυλ που είτε το αγαπάς,είτε το μισείς(εγώ είμαι κάπου στη μέση)και σίγουρα δεν μπορείς να το φανταστείς στο στυλ του Surfer,έκανε τη διστακτικότητα μου ακόμα μεγαλύτερη....Πόσο λάθος έκανα και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό!!Το δίδυμο(ή μάλλον τρίδυμο)των Slott,Allerd&Allred(σαν δικηγορικό γραφείο ακούγεται)δημιούργησαν ένα μοντέρνο sci-fi παραμύθι στο οποίο δεν θα σας αποκαλύψω αν ζήσανε εκείνοι καλά και εμείς καλύτερα,σίγουρα όμως έζησαν τις πιο περίεργες καταστάσεις που δεν θα μπορούσαν να φανταστούν....Με τις καλές και κακές τους στιγμές,με χαρές και λύπες,αλλά πάντα με τον έναν να συμπληρώνει τον άλλο... Το artwork του Mike Allred(με τα υπέροχα χρώματα της μόνιμης συνεργάτιδας και γυναίκας του Laura)αποτελεί τον ορισμό της pop art μαζί με μερικά Kirby-ικά στοιχεία που ομορφαίνουν το όλο σύνολο.Τα σχέδια έρχονται σε αντίθεση με το επαναλαμβανόμενο σοβαρό ύφος του Surfer προσδίδοντας μία φρεσκάδα και μία ευχάριστη ανανέωση στο χαρακτήρα.Σελίδες που μοιάζουν σαν ένα ταξίδι όχι με τη σανίδα του Surfer αλλά με LSD,με τα πιο παράξενα σχεδιασμένα panels που μπορείτε να συναντήσετε σε κόμικ,ο Allred κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές του εδώ και καιρό... Η Dawn Greenwood ζούσε μία ήσυχη ζωή στο Anchor Bay στη Μασαχουσέτη μαζί με τον πατέρα της και τη δίδυμη αδελφή της...Όταν η Dawn Greenwood ήταν μικρό κορίτσι, έκανε μια επιθυμία σε ένα αστέρι που έπεφτε.Nα μείνει για πάντα στον ουρανό και ποτέ να μη πέσει..Το αστέρι εκείνο ήταν τότε ο Silver Surfer, πηδώντας μέσα στο διάστημα, προειδοποιώντας τη Γη ότι ο Galactus ήταν έτοιμος να την εξαφανίσει(Fantastic Four #48 - #50 Galactus Trilogy Μάιος-Ιούλιος 1966)... Τα χρόνια πέρασαν και η Dawn μαζί με το μπαμπά της έχουν μαζί το Greenwood inn φιλοξενώντας τουρίστες,ενώ η αδερφή της ταξιδεύει σε όλο το κόσμο...Τίποτα το συνταρακτικό δεν συμβαίνει στη ζωή της Dawn...Όμως η ζωή έχει άλλα σχέδια,και η Dawn και ο Surfer θα βρεθούν μαζί 12 χρόνια αργότερα, όταν ο Surfer πρέπει να σώσει έναν άλλο πλανήτη, η Dawn κρατείται αιχμάλωτη από ένα Γαλαξιακό εξωγήινο πλάσμα, σε περίπτωση που εκείνος αποτύχει...Και από εδώ θα ξεκινήσει το ταξίδι της Dawn με τον Norrin Raad.Ένα ταξίδι που θα τους οδηγήσει στα πέρατα του σύμπαντος,ζώντας τις πιο επικίνδυνες και εξωφρενικές περιπέτειες,βλέποντας κόσμους και γαλαξίες που ποτέ δεν θα μπορούσε να χωρέσει ο ανθρώπινος νους και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά νιώθοντας τα σκιρτήματα του έρωτα...Και ο Norrin Raad μετά από τόσα χρόνια θα νιώσει και θα το ζήσει αληθινά το πώς είναι να είσαι ξανά άνθρωπος και γιατί όχι να ζεις φυσιολογικά και πάλι,παρά τις όποιες αντιξοότητες...Και τελικά αυτό που θα μείνει αιώνιο δεν θα είναι το αστέρι της ευχής της Dawn,αλλά η αγάπη που φωτίζει σε κάθε σημείο του γαλαξία ορατό ή αόρατο...Η αγάπη έτσι όπως την έζησε ο Norrin και η Dawn...Kαι θα ζει αιώνια... ''Norrin, have I ever told you...? You are my time and space...'' -Dawn Greenwood Ίσως το καλύτερο reboot χαρακτήρα που είχα διαβάσει εδώ και πολύ καιρό...Από το να επαναλαμβάνεις τα ίδια σενάρια των τελευταίων δεκαετιών ή να προσπαθείς να μιμηθείς(πράγμα αδύνατο)τη λυρική,ποιητική ευαισθησία των ιστοριών του Stan Lee,ο Slott δίνει τη δική του προσωπική πινελιά στον χαρακτήρα.Προσθέτει κάτι που του έλειπε εδώ και χρόνια και αυτό είναι το στοιχείο του χιούμορ.Και αυτό είναι που θα προσδώσει στον Surfer έναν ακόμη πιο ανθρώπινο χαρακτήρα,θα τον βγάλει από τα στενά όρια του μονοδιάστατου χαρακτήρα που ταξιδεύει μόνος και φιλοσοφεί στις μακρινές γωνιές του σύμπαντος...Ποιος άλλωστε είπε ότι ο Surfer δεν μπορεί να γίνει(έστω και για λίγο)χαρούμενος;;Ποιος μπορεί να κρίνει το γεγονός ότι ο Norrin Radd μπορεί να νιώσει άνθρωπος ξανά;;Ο Slott πέτυχε το ακατόρθωτο με το να φέρνει με την ίδια συχνότητα τόσο το χαμόγελο στα χείλη των αναγνωστών όσο και τα δάκρυα στα μάτια τους..Όλα συνδυασμένα με απόλυτη αρμονία..Ακόμα και αν αποτελούν αντίθετα στοιχεία μεταξύ τους(χαρούμενες και συγκινητικές στιγμές,μοναξιά και έρωτας,το άγνωστο και το γνώριμο,τα όνειρα και η σκληρή πραγματικότητα...) Φαντασία,περιπέτεια,κωμικά στοιχεία,ρομαντισμός, ευαισθησία και ανθρωπιά παρελαύνουν μέσα από τις σελίδες κερδίζοντας ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη...Ακόμα και αναγνώστες σαν εμένα που όπως ανέφερα παραπάνω είμαι της "παλιάς σχολής" ειδικά στον χαρακτήρα του Surfer...Και μπορεί η Dawn να ήταν η κομικσική εκδοχή της Rose και η σανίδα του Surfer(που η Dawn χαριτωμένα αποκαλεί "Toomie"από τη φράση "To me my board" που λέει ο Surfer)το Tardis που θα τους ταξιδέψει παντού,σίγουρα όμως το κόμικ αυτό ΔΕΝ πρόκειται τελικά για μία ακόμα εκδοχή του Doctor Who αλλά με άλλους χαρακτήρες....Είναι και προσφέρει πολλά περισσότερα στους αναγνώστες και στο χαρακτήρα που πραγματεύεται... Μία ιστορία με αρχή,μέση και τέλος,με το πιο συγκινητικό και υπέροχο φινάλε που έχω διαβάσει σε ιστορία του Surfer(μαζί με αυτό του Silver Surfer : Requiem)και όχι μόνο,το κόμικ αυτό είναι απλά μία εμπειρία ζωής,και σίγουρα δεν πρόκειται να το ξεχάσετε για πολύ καιρό αφότου το διαβάσετε(σύντομα θα το ξαναδιαβάσω να ζήσω την ίδια εμπειρία)το οποίο σας συμβουλεύω να κάνετε αμέσως αν δεν έχετε κάνει ήδη!!Μέσα στους καλύτερους τίτλους που έχει βγάλει η Marvel τα τελευταία χρόνια.Το κείμενο αυτό μπορείτε να το βρείτε και ΕΔΩ
  17. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 27-03-2020 Υλικό Συλλογής: She-Hulk v1 01-06 (May-October 2004) Όχι τόσο αστείο όσο διαφημίζεται... Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Η Τζένιφερ Γουόλτερς, έχοντας χάσει όλη την διασκέδαση κατά τα φοιτητικά της χρόνια για να πάρει με άριστα το πτυχίο της νομικής, ξεσπάει τώρα που είναι υπερηρωίδα, διοργανώνοντας το ένα πάρτι μετά το άλλο, με την παραμικρή αφορμή. Αυτό έχει κακό αποτέλεσμα τόσο στην δικηγορική της δουλειά, όσο και στους υπόλοιπους Εκδικητές, οι οποίοι αποφασίζουν πως είναι καιρός να την βγάλουν από ένοικο της Έπαυλης της ομάδας, πάνω στην ώρα που χάνει την θέση της και στην φίρμα στην οποία εργαζόταν. Ευτυχώς για αυτήν, μια αντίπαλη φίρμα αποφασίζει να την προσλάβει, με την προϋπόθεση πως δεν θα μεταμορφώνεται σε Χαλκ κατά την άσκηση των καθηκόντων της στην εταιρία. Αυτό που "ξέχασαν" να την πουν, είναι πως η νέα της φίρμα έχει ένα τμήμα αποκλειστικά για υπερανθρώπινο δίκαιο, όπου αναλαμβάνουν υποθέσεις από πελάτες που έχουν δυνάμεις, προσπαθώντας να βρουν τις ιδιαίτερες γραμμές υπεράσπισης που χρειάζονται για να αθωώσουν τους πελάτες τους. Το στήσιμο της σειράς έχει ένα άλφα ενδιαφέρον, αλλά ο Σλοτ δεν την απογειώνει ποτέ. Οι υποθέσεις δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και το γράψιμο είναι διεκπεραιωτικό. Τα αστεία είναι τεμπέλικα (low-hanging fruit που θα έλεγαν και οι Άγγλοι) και οι όποιες καλές στιγμές μένουν χωρίς συνέχεια. Στην προηγούμενη σειρά της ηρωίδας, ο Τζον Μπερν έκανε την Χαλκ γνώστη του ότι βρίσκεται μέσα σε ένα κόμικ, σπάζοντας τον τέταρτο τοίχο και εισάγοντας ένα σωρό καινοτομίες στον τρόπο της αφήγησης, κάνοντας τον τίτλο να ξεχωρίζει. Ο Σλοτ απλά κάνει τα Marvel Comics να είναι επίσημα δικαστικά έγγραφα, τα οποία χρησιμοποιούν στις δίκες ως δεδικασμένα προηγούμενα. Καλή ιδέα που μένει για άλλη μια φορά ανεκμετάλλευτη. Σε άποψη σχεδίου η σειρά είναι πάλι σε χαμηλές πτήσεις, με τον Juan Bobillo να είναι ανεπαρκής, σχεδιάζοντας την χαρακτήρα κοντή, ακόμα και όταν είναι μεταμορφωμένη στην πράσινη γιγάντισσα. Υπάρχουν κάποια εμφανή ανατομικά λάθη σε κάμποσα καρέ, επίσης. Τουλάχιστον, η σκηνοθεσία των καρέ του δείχνει να είναι επαρκής, σε σχέση με κάποιους σύγχρονους "υπαλλήλους" της Μάρβελ. Υπάρχει μια σχετική βελτίωση όταν αναλαμβάνει το σχέδιο ο Paul Pelletier από το πέμπτο τεύχος, αλλά και αυτός δεν παραδίδει την καλύτερη δουλειά του εδώ. Τουλάχιστον έχουμε τα εξώφυλλα του Adi Granov & Mike Mayhew για να μας κρατάνε το ενδιαφέρον, αν και ο Mayhew κάνει αρκετά καλύτερη δουλειά στα επόμενα τεύχη (και στο v2) σε σύγκριση με τον τόμο που βγήκε στα Ελληνικά. Ο τόμος αποτελεί τον 15ο της σειράς της Hachette στα Ελληνικά. Και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί η φιγούρα του Hulk στην ράχη!
  18. Νομίζω, ότι ο πλέον διάσημος βάρβαρος της λογοτεχνίας και των κόμικ δεν χρειάζεται συστάσεις από εμένα, άρα προχωρώ κατευθείαν στο ψητό, δηλαδή στα της ελληνικής έκδοσης. Ο Καμπανάς έβγαλε το περιοδικό το Φεβρουάριο του 1978 και εξέδωσε 4 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. Αυτό δεν ήταν το τέλος των περιπετειών του Κόναν από τις συγκεκριμένες εκδόσεις, επειδή ο βάρβαρος συνέχισε σε άλλο περιοδικό, που σοφά ονομάστηκε "Οι Βάρβαροι". Αυτή ήταν νομίζω η πρώτη εμφάνιση του Κόναν στα ελληνικά, αφού ο ήρωας εκδόθηκε και από άλλες εταιρείες στη συνέχεια. Ο Καμπανάς ξεκίνησε τις περιπέτειες του Κόναν από την αρχή, από το #1 του αμερικανικού Conan the Barbarian, όπου καθήκοντα σεναριογράφου είχε ο Roy Thomas, η ιστορία του οποίου στο συγκεκριμένο τίτλο θα ήταν μακρά και ένδοξη και καθήκοντα σχεδιαστή ο επίσης θρυλικός Barry Windsor-Smith, ο οποίος εγκατέλειψε τον τίτλο μετά το #24. Στο περιοδικό δημοσιεύτηκαν τα τεύχη #1-#3 της αμερικανικής σειράς, ενώ το τεύχος 4 είχε τη διάσημη ιστορία "Ο Πύργος του Ελέφαντα" από το περιοδικό "The Savage Sword of Conan" #24, πάλι σε σενάριο του Τόμας, αλλά σε σχέδιο του John Buscema. Δεύτερη ιστορία του τεύχους ήταν, παραδόξως, το "Eternals" του Jack Kirby, το οποίο θεματολογικά και αισθητικά δεν είχε καμία σχέση με τον Κόναν. Δημοσιεύτηκαν τα πρώτα 3 τεύχη και στη συνέχεια τα 4-7 τα είδαμε στον "Πόλεμο των Άστρων". Η ύλη του περιοδικού συμπληρωνόταν στα τρία πρώτα τεύχη ή από γουέστερν ή από τον πανταχού παρόντα Λοχία Φιούρυ. Η έκδοση ήταν πολύ μέτρια από πλευράς ποιότητας, κάτι που φαινόταν έντονα στις έγχρωμες σελίδες των πρώτων 3 τευχών. Επιπλέον, τα 4 εξώφυλλα δεν είχαν καμία σχέση με τα εξώφυλλα των αυθεντικών τευχών. Στο τεύχος 4 του Καμπανά, είδαμε και για πρώτη φορά το διάσημο χάρτη της εποχής του Κόναν. Πολλά χρόνια μετά διαβάσαμε ξανά τεύχη από αυτή τη σειρά στο περιοδικό Conan ο Εξολοθρευτής Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κόναν (ο λογοτεχνικός ήρωας) Conan the Barbarian (το περιοδικό) Eternals
  19. Το πρώτο Omnibus περιλαμβάνει τα τεύχη GIANT-SIZE X-MEN 1, X-MEN (1963) 94-131 & ANNUAL (1970) 3. Περίπου σαράντα πέντε χρόνια πριν, ο τίτλος των X-Men βρισκόταν στα πρόθυρα της ακύρωσης δεδομένου ότι ελάχιστοι αναγνώστες έδειχναν ενδιαφέρον για αυτή τη σειρά, αφού οι ιστορίες ήταν αφενός παρωχημένες και αφετέρου οι χαρακτήρες της δεν είχαν να προσφέρουν κάτι καινούργιο. Όλα έδειχναν πως ο τίτλος αυτός θα παρασυρόταν από τη λήθη. Όμως, τα πάντα άλλαξαν το 1975 με τη κυκλοφορία μίας ειδικής έκδοσης που σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης για τους μεταλλαγμένους. Η ειδική έκδοση αυτή ονομάζονταν Giant-Size X-Men #1, η οποία συντέθηκε υπό τη συγγραφική πένα του Len Wein (ο οποίος πέρα από το Giant, ήταν και plotter των Uncanny 94 & 95) και των μολυβιών του David Cockrum. Το συγκεκριμένο τεύχος ξεχώρισε επειδή καθιέρωσε για πρώτη φορά πολλά από τα πιο αγαπημένα μέλη της ομάδας. Η γενναία αυτή κατευθύνση περιλάμβανε χαρακτήρες προερχόμενους από κάθε γωνιά της γης και εν αντιθέσει με τους "προκατόχους" τους, αυτοί εδώ ήταν ενήλικες και όχι έφηβοι: o Wolverine, ο Collosus, η Storm, ο Νightcrawler και ο Thunderbird αποτελούσαν τα καινούργια μέλη της νεοσύστατης ομάδας. Πέρα από τρεις "παλαιότερους" χαρακτήρες που παρείχαν καθόδηγηση στους νέους, Professor X, Cyclops και Banshee, οι υπόλοιποι original X-Men όπως είναι ο Angel, ο Iceman, η Jean Grey, o Ηavoc ή η Polaris ήταν μεν παρόντες μέσα στην ιστορία, αλλά δεν αποτελούσαν ενεργά μέλη του καινούργιου ρόστερ. (τουλάχιστον στην αρχή, γιατί όπως γίνεται φανερό στη πορεία, ενσωματώνεται σταδιακά και η Jean στο νέο τιμ.) Το Giant-Size #1 αποτυπώνει τη πρώτη περιπέτεια του νεοσύστατου συνόλου, το οποίο στέλνεται από το Καθηγητή X σε μία αποστολή διάσωσης των original Χ-Μen που είναι παγιδευμένοι στο νησί «Krakoa». Σύντομα όμως ανακαλύπτουν πως ο Κrakoa δεν είναι απλά ένα νησί, αλλά άλλος ένας μεγάλος μεταλλαγμένος! Ο Claremont έχει συγγραφικά credits από το προαναφερθέν τεύχος 94. Η πρώτη του δουλεία είναι να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας στο τίτλο και να κάνει τους νέους χαρακτήρες ξεχωριστούς και ενδιαφέροντες. Για παράδειγμα, στα πρώτα αυτά τεύχη η Storm παρουσιάζεται σαν μία «θεά», η οποία νοσταλγεί τον καιρό εκείνο που ήταν στην Αφρική και να παρατηρεί μεγάλες διαφορές από τη τωρινή ζωή της στη πόλη. Ο Colossus, επίσης, είναι ένας άλλος χαρακτήρας που θέλει να επιστρέψει στη πατρίδα και την οικογένεια του. Ο Nightcrawler παλεύει να ενσωματωθεί και να ταιριάξει με το ευρύτερο πλήθος, παρά την εξωτερική «δαιμονική» του εμφάνιση. Ιδιαίτερη εντύπωση δημιουργεί ο Wolverine, ο οποίος ακόμα δεν είναι ο «superstar» που είναι σήμερα, αλλά κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη κυρίως λόγω του παρορμητικού χαρακτήρα του και τη μυστικοπάθεια που χαρακτηρίζει το παρελθόν του. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν διάφορα hints για τη προέλευση του, για το «Weapon X», την ικανότητα ίασής του κλπ. Σε αυτό το Omni, μαθαίνουμε για πρώτη φορά ότι το πραγματικό του όνομα είναι Logan! Όμως, ο Claremont φροντίζει να τον χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε η προσωπικότητα του να μην επισκιάζει τους υπόλοιπους. Γενικά, όσον αφορά το characterization, υπάρχει μια αίσθηση ισορρόπιας, καθώς κανένας χαρακτήρας δεν υπερτερεί έναντι του άλλου, ενώ όλοι έχουν τις στιγμές τους να λάμψουν! Αυτό που σίγουρα μου άρεσε είναι ότι ο Claremont παρουσιάζει σταδιακά το «δέσιμο» των μελών της νέας αυτής ομάδας, σε σημείο όπου κάποιος θα τους χαρακτήριζε μέχρι και οικογένεια. Για αυτό, βλέπουμε πολλές φορές τους Χ-Men να περνάνε χρόνο μαζί με… τα πολιτικά τους ρούχα, για παράδειγμα στις γιορτές των Χριστουγέννων ή όταν διοργανώνουν παιχνίδια baseball. (X-Men style, φυσικά!!) Ομολογώ ότι κάτι τέτοιες μικρές στιγμές (υπόσχομαι ότι δεν είναι λίγες!), με έκαναν να δεθώ περισσότερο μαζί τους. Συγγραφικά, ο Claremont «φυτεύει» πολλούς σπόρους για μελλοντικά storylines από πολύ νωρίς. Υπάρχουν αναφορές για τον «Black Tom» Cassidy πολύ πιο πριν κάνει το κάνει το ντεμπούτο του στη σειρά. Το ίδιο ισχύει και με τον Proteus. Το ιστορικής σημασίας και συνάμα εξαιρετικό «Έπος του Μαύρου Φοίνικα» είναι μία ιστορία που χτίζεται 30 ολόκληρα τεύχη, από τη πρώτη αποκάλυψη των νέων δυνάμεων της Jean και την ανάδειξη της ως «Phoenix» στο τεύχος 101 μέχρι και τη σταδιακή εισαγωγή του Hellfire Club & του Jason Wyngarde! Με αυτό τον τρόπο, ο «μάστορας» Claremont καταφέρνει να κάνει ομαλές μεταβάσεις από το ένα storyline στο άλλο, χωρίς δηλαδή να εισαγάγει νέους χαρακτήρες και καταστάσεις στον αναγνώστη από το πουθενά. Φυσικά, κλασσικοί εχθροί των μεταλλαγμένων όπως είναι ο Magneto, o Juggernaut, o Sauron ή τα Sentinels κάνουν την εμφάνιση τους και εδώ. Ειδικά δε για τον Magneto, λέγεται ότι κανένας άλλος συγγραφέας πέρα από τον Claremont δεν έχει αποδώσει τη «φωνή» του τόσο σωστά. Σαφής στόχος του Claremont είναι να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη, κάτι το οποίο επιτυγχάνεται και με το παραπάνω. Οι ιστορίες είναι πολύ διασκεδαστικές ακόμη και με τα σημερινά στάνταρ. Ενίοτε υπάρχουν μικρές και καλές δόσεις χιούμορ και του αντίστοιχου δράματος που χαρακτηρίζει το υπέρ ηρωικό είδος. Ωστόσο, σίγουρα αυτό που θα μπορούσε να ειπωθεί είναι ότι ο Claremont μερικές φορές έχει τη τάση να υπέρ-αναλύει κάποιες σκέψεις χαρακτήρων ή να βάζει πολλά και αχρείαστα αφηγηματικά μπαλονάκια μέσα στην ιστορία. Παρά όμως αυτές τι μικρές (για μένα) συγγραφικές ατέλειες, ο Claremont εξιλεώνει τον εαυτό του για το πάθος και την αγάπη που δείχνει για αυτούς τους ήρωες και φυσικά για την άρτια δομημένη του πλοκή. Τι γίνεται με το σχέδιο; Για τον John Byrne δε μπορώ να πω κάτι παραπάνω από ό, τι έχει ήδη ειπωθεί: ο άνθρωπος αυτός για τα δικά μου μάτια είναι ένας ακόμη θρύλος της 9ης Τέχνης. Δε μπορώ να φανταστώ αυτό το run χωρίς τον συγκεκριμένο σχεδιαστή και σίγουρα οι ιστορίες δεν θα είχαν την ίδια απήχηση και το ίδιο στίγμα χωρίς τα μολύβια του Byrne. Όπως είναι λογικό, δε θα μπορούσε να γίνει μία αναφορά και στο σχέδιο του Cockrum, του οποίου η συμβολή υπήρξε το λιγότερο καθοριστική ιδιαίτερα εάν ληφθούν υπόψη τα πρωτοποριακά και εντυπωσιακά για την εποχή designs των νέων X-Men, όπως είναι αυτό του Νightcrawler, της Storm ή και του Colossus. Για μένα, αυτή η συλλογή αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που θα μπορούσε να προσφέρει η Marvel στο αναγνωστικό κομιξικό κοινό. Είναι απίστευτο ότι κόμικ της ποιότητας αυτής κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την εποχή εκείνη. Τονίζω ξανά ότι σε αυτή τη συλλογή τευχών είναι βέβαιο πως υπάρχουν κάποια σημεία που δείχνουν την ηλικία τους, αλλά πιστέψτε με αυτό δε θα σας νοιάξει. Τέτοια υπέρ ηρωικά (και με τέτοια επιρροή) δε κυκλοφορούν σήμερα, κατά τη γνώμη μου. Διαβάζοντας αυτό το Omnibus, μου έγινε υπενθύμιση γιατί έχω γίνει φανατικός του είδους αυτού εξ’ αρχής. Περιμένω εναγωνίως και τα επόμενα Omnis, με το reprint του δεύτερου να έρχεται στα τέλη Νοέμβρη αυτού του έτους. Κλείνοντας, τον κύριο Claremont είχα τη τύχη να τον συναντήσω πέρυσι στο Athens Con. Aπό τη σύντομη συζήτηση που είχαμε, αντιλήφθηκα ότι το πάθος και η αγάπη του για τους X-Men ξεχειλίζουν ακόμα και σήμερα, στα 70 του (σχεδόν) έτη… Η παρουσίαση του X-Men - Days of Future Past. H παρουσίαση του Wolverine. Το πολύ όμορφο άρθρο για το κόμικ από τη Βασιλεία Βαξεβάνη. (comicdom.gr)
  20. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 17-01-2020 Φτάσαμε κιόλας στον δέκατο τόμο της Επίσημης Συλλογής Graphic Novels της Marvel, το οποίο είναι ένα επίτευγμα από μόνο του, για ένα τέτοιο πρωτοφανές επιχείρημα στα χρονικά των εκδόσεων κόμικς στην Ελλάδα. Επίτευγμα όμως είναι πως συνεχίζουν να βάζουν τίτλους που έχουν εκδοθεί στο μακρινό παρελθόν στην χώρα μας και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, έχουν ανταπόκριση από το τωρινό αγοραστικό κοινό. Από την άλλη, πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν έχουμε την δυνατότητα να δούμε σε νέες υψηλής ποιότητας εκτυπώσεις την προέλευση του Βένομ που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο μικρό Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά; Ο παρόν τόμος λοιπόν συλλέγει μερικές ιστορίες που θεωρούνται κλειδιά για να καταλάβουμε την προέλευση του συμβιωτικού οργανισμού που έγινε γνωστός ως Βένομ. Κανονικά, αυτό το πλάνο θα ήταν αδύνατο σε οτιδήποτε άλλο πέρα από μια έκδοση omnibus, αλλά κατάφεραν να περιορίσουν την έκταση με το αφήσουν την πορεία του Έντι Μπροκ ως του πρώτου πρόθυμου ξενιστή του οργανισμού έξω από τον τόμο. Και εφόσον ακόμα και έτσι έχουμε μια πορεία με συνοχή, δεν ενοχλεί καθόλου. Και πιστεύω πως θα εκπλήξει αρκετούς ευχάριστα πως σε μια τέτοια συλλογή, περιλαμβάνεται και ένα τεύχος που έχει τόσο σημαντικό αντίκτυπο για την σχέση της Μέρι Τζέιν και του Πίτερ, κάνοντας την ίσως την πιο σημαντική στιγμή της συλλογής. Μιλάω φυσικά για το τεύχος 259, ένα από τα αγαπημένα μου τεύχη από την περίοδο του Tom DeFalco στον τίτλο, ο οποίος σε αυτή την συλλογή έχει την μερίδα του λέοντος όσο αφορά τον αριθμό των ιστοριών που παραθέτονται με αυτόν ως συγγραφέα και κανονικά αυτός και ο σχεδιαστής Ron Frenz θα έπρεπε να είναι τα πρώτα ονόματα του εξωφύλλου. Ας δούμε λοιπόν τι περιλαμβάνει ο τόμος και πότε είχαν δημοσιευτεί για πρώτη φορά εδώ. The Amazing Spider-Man 252 - May 1984 (Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 164 & Σούπερ Σπάιντερ-Μαν 016) The Amazing Spider-Man 256-258 - September/November 1984 (Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 174-176 & Σούπερ Σπάιντερ-Μαν 018-019) The Amazing Spider-Man 259 - December 1984 (Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 180 & Σούπερ Σπάιντερ-Μαν 019) Fantastic Four 274 - January 1985 (δισέλιδο απόσπασμα, από τον John Byrne που δεν μνημονεύεται στα credits του τόμου, αδημοσίευτο στην Ελλάδα μέχρι πρότινος) Web of Spider-Man 01 - April 1985 (αδημοσίευτο στην Ελλάδα μέχρι πρότινος) The Amazing Spider-Man 298 - March 1988 (μονοσέλιδο απόσπασμα. Όλη η ιστορία έχει δημοσιευτεί στο Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 470) The Amazing Spider-Man 299 - April 1988 (δισέλιδο απόσπασμα. Όλη η ιστορία έχει δημοσιευτεί στο Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 479) The Amazing Spider-Man 300 May 1988 (είχε δημοσιευτεί σε δύο συνέχειες στα τεύχη 480-481 του Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά) Μπορώ να πω πως ευχαριστήθηκα την εκ νέου ανάγνωση αυτών των τευχών, τόσο όσο και την πρώτη φορά που τα συνάντησα στις εκδόσεις του Καμπανά. Μόνο παράπονο το ότι ακόμα και σε αυτή την έκδοση, δεν λάβαμε την καλύτερη δυνατή μετάφραση. Από το Web of Spider-Man και έπειτα, είδα πολλά λάθη και παραλείψεις συνδετικών προτάσεων. Δεν ξέρω αν ήταν απλή κούραση ή/και βιασύνη του μεταφραστή ή απλά το συγγραφικό ύφος της Louise Simonson και του David Michellinie τον δυσκόλεψε, αλλά σαφώς και υπάρχουν προβλήματα ροής που ξέρω πως δεν οφείλονται στο πρωτότυπο κείμενο. Παρόλα αυτά, έχουμε άλλον έναν πετυχημένο τόμο, τον δεύτερο μάλιστα που ξεπερνά τις 200 σελίδες και τον δεύτερο με τον πάντα δημοφιλή αραχνοκέφαλο, οπότε προτείνεται ανεπιφύλαχτα.
  21. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά , γνωρίζουν επίσης το πάθος που μου ασκεί η λεγόμενη Golden Age εποχή των κόμικ , ιδιαίτερα με τις πρώτες εμφανίσεις των υπερηρώων και των λεγόμενων mystery men στις σελίδες των εικονογραφημένων. Ιστορίες που σήμερα φαντάζουν το λιγότερο "αστείες" μέσα στην απλότητα τους αλλά έχουν τη δική τους μαγεία, αφού εκφράζουν την "αθωότητα" μίας άλλης εποχής με τα προβλήματα , τα στερεότυπα αλλά και τα όνειρα και τις ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον που εκφράζανε. Ακόμα και όταν λίγο αργότερα ο κόσμος έμπαινε μέσα στη δίνη ενός ακόμα παγκοσμίου πολέμου , τα κόμικ(και καρτούν) εκείνης της εποχής, και ειδικά εκείνα με τους υπερήρωες , ανέλαβαν το ρόλο του εμψυχωτή περισσότερο από την εποχή του μεγάλου κραχ στην Αμερική, κάνοντας μικρούς και μεγάλους να πιστέψουν ότι ο καθένας που αγωνίζεται για το κοινό καλό, μπορεί να είναι ήρωας. Και ας μην διαθέτει υπερδυνάμεις... Φαντάζεστε λοιπόν τη χαρά μου όταν το Καλοκαίρι του 2007 ανακοινώνονταν η κυκλοφορία μίας σειράς με θέμα κάποιους ξεχασμένους ήρωες της Marvel από τη λεγόμενη χρυσή εποχή των κόμικ (όταν η εταιρεία ονομάζονταν Timely Comics)στη σημερινή εποχή. Το κόμικ κυκλοφόρησε τελικά την Άνοιξη του 2008 και ονομάζονταν The Twelve.Σε σενάριο του J.Michael Straczynski(Babylon 5,Amazing Spider Man,Superman)και σχέδιο του Βρεττανού σχεδιαστή Chris Weston ( Judge Dredd,Rogue Trooper,The Invisibles)που θα ολοκληρώνονταν σε 12 τεύχη. Το σενάριο θέλει δώδεκα υπερήρωες και mystery men (Captain Wonder,Fiery Mask,Phantom Reporter,Rockman,Dynamic Man,Black Widow,Blue Blade,Mister E,Laughing Mask,Electro,Mastermind Excello,The Witness)την ημέρα της πτώσης του Βερολίνου, πολεμώντας μαζί με άλλους γνωστούς ήρωες της εποχής εκείνης εναντίων των Γερμανών(Captain America,Human Torch,Destroyer κ.α.) και ακολουθώντας τους σε ένα υπόγειο καταφύγιο, να παγιδεύονται μέσα σε αυτό.Τα σώματά τους τοποθετούνται μέσα σε κάψουλες και κανένας δεν ξανακούει για αυτούς παρά μόνο 60 χρόνια αργότερα, όταν σε ανασκαφές στην περιοχή βρίσκουν το υπόγειο καταφύγιο με τα ανέπαφα σώματα τους προστατευμένα στις κάψουλες... Οι ήρωες μίας άλλης εποχής λοιπόν ξαναγυρίζουν στο σήμερα. Σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από εκείνον που είχαν γνωρίσει δεκαετίες πριν. Με όλα και όσα γνώριζαν, αγάπαγαν, πιστεύανε να μην υφίστανται πλέον...Ξεναγός σε αυτή τη δραματική πλέον ιστορία από τη πλευρά των ηρώων μας, θα είναι ο Phanton Reporter/Dick Jones(golden age ιστορίες του υπήρχαν στο δεύτερο τίτλο της Timely το βραχύβιο Daring Mystery Comics)ο οποίος πέρα του ότι έχει να αντιμετωπίσει όπως και οι άλλοι του σύντροφοι, το γεγονός ότι οι ζωές τους όπως τις ήξεραν δεν υπάρχουν πλέον, και έναν προδότη ανάμεσα τους που σκοτώνει έναν σύντροφο τους που φαίνεται να γνωρίζει κάτι παραπάνω για την αλήθεια... Μέσα σε 12 τεύχη ο Straczynski καταφέρνει να δημιουργήσει μία ιστορία που περιλαμβάνει τα πάντα : Περιπέτεια, μυστήριο, ρεαλισμός(όσο είναι εφικτός), δράση , συνεχόμενες ανατροπές ,συναίσθημα, ρομάντζο, δράμα και κωμωδία μαζί...Όλοι οι χαρακτήρες του, σαν πρωταγωνιστές αρχαίου ελληνικού δράματος έχουν τη δική τους ξεχωριστή προσωπικότητα και background ιστορία τους. Ο αναγνώστης νοιάζεται για καθέναν ξεχωριστά, ο συγγραφέας μας δίνει λεπτομέρειες για το παρελθόν(origin)τους κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές και μετατροπές όπου χρειάζεται(μην ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι αυτοί χαρακτήρες άγνωστοι στο αναγνωστικό κοινό είχαν το ίδιο origin εδώ και 60 χρόνια)αλλά και τα συναισθήματα τους, τους φόβους τους , τις απώλειες και την ελπίδα τους για το μέλλον τους που φαντάζει αβέβαιο... Ζούμε τη προσωπική τραγωδία του καθενός από εκείνη του Mister E(Victor Jay)που ανακαλύπτει ότι ο γιός του είναι σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία από εκείνον πλέον και δεν θέλει να τον δει μπροστά του, μέχρι τον Captain Wonder(Jeff Jordan)που διαπιστώνει ότι η οικογένεια που είχε αφήσει πίσω του έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, και ας ήταν νεότατοι όταν εκείνος "εξαφανίστηκε" μη μπορώντας να τους πει ούτε ένα αντίο...Ή εκείνης του Rockman που χτυπώντας δυνατά το έδαφος κάθε βράδυ πιστεύει ότι θα τον ακούσουν άνθρωποι από το υπόγειο βασίλειο του(αν όντως υπάρχει κάτι τέτοιο)μέχρι τη Black Widow(Claire Voyant)που ανακαλύπτει ότι η συμφωνία με το διάβολο που είχε κάνει ισχύει ακόμα και τη καθιστά καταραμένη αιώνια.. Το πρόβλημα που αντιμετώπισε όμως η σειρά ήταν το γεγονός ότι στο τεύχος #8 διακόπηκε όχι εξαιτίας χαμηλών πωλήσεων αλλά λόγο αυξημένου φόρτου εργασίας του συγγραφέα(έγραφε και το σενάριο της ταινίας Changeling)και κάποιων άλλων προβλημάτων του με την εταιρεία(που δεν χρειάζεται να αναφέρουμε εδώ)και έκανε σχεδόν 3 χρόνια να συνεχίσει και να ολοκληρωθεί στο δωδέκατο τεύχος της...Άλλο ήταν επίσης μία σειρά παρόμοιου θέματος(Golden age χαρακτήρες στη σημερινή εποχή ξαφνικά)το Project Superpowers που κυκλοφόρησε την ίδια εποχή περίπου από την Dynamite..Ο Straczynski πήρε παλαιούς χαρακτήρες από το παρελθών της Marvel,που είχαν εμφανιστεί σε λίγες ιστορίες, οι περισσότεροι σε βραχύβιους τίτλους/ανθολογίες, και σε αυτό το κόμικ τους έδωσε υπόσταση και τους έκανε εξίσου να όχι και περισσότερο θα έλεγα, ενδιαφέροντες με τους big guns της εταιρείας, σεβόμενος την ιστορία τους αλλά και χτίζοντας για εκείνους(ή κάποιους από αυτούς τουλάχιστον)ένα μέλλον, σε έναν κόσμο διαφορετικό από εκείνον που γνώρισαν... Πάντως η ιστορία στέκει καλά από μόνη της, δε χρειάζεται γνώση προηγούμενων events της εταιρείας για να τη διαβάσεις, ίσα ίσα ο συγγραφέας δίνει νέες πληροφορίες και origin στους χαρακτήρες χωρίς όμως να μη σεβαστεί την ιστορία τους. Ούτε φυσικά υπάρχουν open plots που οδηγούν σε αλλεπάλληλα crossovers που θα σε κουράσουν και μπερδέψουν ακόμα περισσότερο.. Κάτι φυσικά που έχει απομακρύνει πολλούς αναγνώστες από τα mainstream υπερηρωικά κόμικ και τους έχει κάνει να στραφούν στα indie.Στο Twelve η ιστορία μπορεί να έχει μία αρχή, μέση και τέλος. Το τι ίσως να γινόταν αργότερα - αν δινόταν η ευκαιρία - είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο....Άλλωστε μιλάμε για ενιαίο universe...Τουλάχιστον αποζημιώνεσαι και από το πολύ καλό σχέδιο του Chris Weston που με εμφανείς επιρροές και από Gary Frank, σχεδιάζει χαρακτήρες ζωντανούς, με τη δύναμη να σφύζει πάνω στα καλοσχεδιασμένα κορμιά τους και τις ρεαλιστικές τους εκφράσεις να τους προσδίδουν έναν πιο αληθινό τόνο μέσα στα panel που τους περικλείουν... Σίγουρα όλα έπαιξαν το ρόλο της ώστε το αναγνωστικό κοινό(που ίσως κάποιοι από αυτούς να έκαναν το λάθος να συγκρίνουν τη σειρά με το Watchmen του Moore)να μη δώσει την απαραίτητη προσοχή που της αξίζει. Αν περιμένετε λοιπόν ένα ακόμα Watchmen αλα Marvel style λυπάμαι αλλά δε θα το βρείτε ούτε εδώ ούτε πουθενά αλλού. Έκαστος στο είδος του, διαφορετική υπόθεση και δημιουργοί.. Άμα θέλετε να διαβάσετε μία καλή ιστορία που εστιάζει περισσότερο στον ανθρώπινο παράγοντα και λιγότερο στις σκηνές δράσης(όχι ότι λείπουν και αυτές κάθε άλλο δηλαδή)τότε σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.Το κείμενο το βρίσκετε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  22. Ακόμη ένα περιοδικό, που εξέδωσαν οι εκδόσεις Καμπανά και το οποίο ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1978. Σε αντίθεση με άλλα περιοδικά του Καμπανά, δεν υπήρξε μεγάλο μπέρδεμα με τις σειρές, που φιλοξένησε, αφού βασικά μόνο δύο σειρές δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό: το Inhumans (1975) και το Hero for Hire (1972). Φυσικά, σε σχεδόν κάθε τεύχος υπήρχαν οι αναπόφευκτες προσθήκες με μικρές ιστορίες γουέστερν, πολεμικές ή τρόμου. Οι Inhumans, που έδωσαν το όνομά τους στο περιοδικό, ήταν μια ομάδα υπερηρώων, που αν και γήινοι, έχουν αποκτήσει τις υπερφυσικές τους ικανότητες μέσω πειραμάτων από την εξωγήινη φυλή των Kree. Ζουν απομονωμένοι από την υπόλοιπη ανθρωπότητα στην πόλη Attilan, που είναι κρυμμένη κάπου στα Ιμαλάια. Οι Απάνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν την ύπαρξή τους από την υπόλοιπη ανθρωπότητα, επειδή φοβούνται, ότι μπορεί να τους εκμεταλλευθούν οι άνθρωποι. Η κοινωνία τους είναι αυστηρά δομημένη, ταξική και οργανωμένη σε κάστες, από τις οποίες κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει, ανεξάρτητα από τη θέση του. Αρχηγός τους είναι ο Μαύρος Κεραυνός (Black Bolt), καταδικασμένος σε αιώνια σιωπή, επειδή η φωνή του, ακόμη κι ένας ψίθυρος μπορεί να προκαλέσει όλεθρο στον κόσμο. Άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας είναι η Κρύσταλ, η Μέδουσα, ο Τρίτων, ο Κάρνακ και ο Γκόργκον, όλοι τους προικισμένοι με υπερφυσικές δυνάμεις (να μην ξεχνάμε και το "σκύλο" Lockjaw, που έχει την ικανότητα της τηλεμεταφοράς ). Η συγκεκριμένη σειρά έβγαλε μόνο 12 τεύχη στις ΗΠΑ, από τα οποία ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 10 σε αυτό το περιοδικό. Σε γενικές γραμμές, αυτή η ομάδα δεν έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στις ΗΠΑ. Υπήρξε ένα graphic novel κάπου στη δεκαετία του 1980, αλλά θα χρειαζόταν να φτάσει το 1998 για να δούμε το θρυλικό run ;των 12 τευχών των Paul Jenkins και Jae Lee, ένα από τα καλύτερα υπερηρωικά κόμικς των τελευταίων δύο δεκαετιών (και κάτι) και το οποίο πρέπει να διαβάσετε ο-π-ω-σ-δ-ή-π-ο-τ-ε! Από τότε κύλησε νερό στο αυλάκι, υπήρξαν πολλές εξελίξεις, άλλες δύο σειρές κόμικς, μια σεζόν τηλεοπτικής σειράς, αλλά οι Απάνθρωποι δεν κατάφεραν να στεριώσουν εκδοτικά στο σύμπαν της Marvel. To Hero for Hire από την άλλη, αφηγείται την ιστορία του Luke Cage, γνωστού και ως Power Man (στα ελληνικά: "Δυνατός"), που μετά από ένα πείραμα αποκτά υπερφυσικές δυνάμεις, τις οποίες προσφέρει προς ενοικίαση. Η έκδοση του περιοδικού ήταν ιστορικό γεγονός, αφού ο Λιουκ Κέιτζ (κατά Καμπανά: "Λουκ Καίητζ") ήταν ο πρώτος μαύρος υπερήρωας σε δικό του περιοδικό της Marvel. Γνήσιο τέκνο της δεκαετίας του 1970 και του Blaxploitation, κινείτο σε μια Νέα Υόρκη σαφώς πιο ρεαλιστική σε σχέση με άλλα κόμικς της εταιρείας, αν και θέματα, όπως ο ρατσισμός, αν και παρόντα, δεν θιγόντουσαν σε βάθος . Από το τεύχος 50 και μετά, ο Power Man έγινε ντουέτο με τον άρχοντα των πολεμικών τεχνών Iron Fist (ελληνική μετάφραση: Σιδηρογροθιάς), τον οποίον το ελληνικό κοινό είχε γνωρίσει στο περιοδικό "Μάστερ Κουνγκ-Φου". Οι περιπέτειές τους συνεχίστηκαν έως το 1986, όταν το περιοδικό σταμάτησε. Από τότε, ο Λιουκ Κέιτζ έγινε μέλος των Defenders, συνδέθηκε με την Τζέσικα Τζόουνς, απέκτησε κι αυτός άλλους τίτλους, έγινε τηλεοπτική σειρά και η αλήθεια είναι, ότι είναι σαφώς πιο αναγνωρίσιμος από τους Απάνθρωπους σήμερα. Στα ελληνικά είδαμ ετα 10 πρώτα τεύχη των περιπετειών του, αλλά μόνο τις ιστορίες, που είχαν εκείνο ως πρωταγωνιστή και όχι τις δευτερεύουσες. Η έκδοση του Καμπανά κινείτο στα γνωστά χαμηλά στάνταρ. Έβγαλε 10 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί το Δεκέμβριο του 1980. Προκαλεί εντύπωση, το γεγονός, ότι παρά τον τίτλο του περιοδικού, οι Απάνθρωποι δεν εμφανίστηκαν ούτε σε ένα εξώφυλλο, αφού σε όλα κυριαρχούσε ο Λιουκ Κέιτζ. Είναι μάλλον περιττό να προσθέσω, ότι και αυτά τα τεύχη είναι πλέον πολύ δυσεύρετα. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (στα αγγλικά) Inhumans (wikipedia) Luke Cage (wikipedia)
  23. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 13-09-2019 Υλικό Συλλογής: The Amazing Spider-Man v2 30-35 (June/November 2001) Κλικάρετε πάνω στα tags για τις παρουσιάσεις των υπόλοιπων άλμπουμς. Στην χώρα μας, το run του Στρανζίσκι στο Amazing Spider-Man, παρουσιάστηκε αποσπασματικά, με εκδόσεις που επικεντρώθηκαν στα τελευταία κεφάλαια της πορείας του σεναριογράφου στον τίτλο. Δυστυχώς, μέχρι πρόσφατα, δεν είχαμε την τύχη να δούμε πως ξεκίνησε η πορεία του. Να που ήρθε η ώρα λοιπόν με την σειρά Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel της Hachette, η οποία διάλεξε να κυκλοφορήσει ως πρώτο τόμο το The Amazing Spider-Man – Η Επιστροφή, το πρώτο storyline του Στρανζίσκι δηλαδή. Είναι 2001, και η Marvel, συνεχίζοντας την προσπάθεια στο να επαναφέρει τη εταιρία στην κερδοφορία, αναθέτει στον Στρανζίσκι το τίτλο The Amazing Spider-Man ξεκινώντας από το τεύχος 30 του volume 2. Αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση την εποχή εκείνη, γιατί δεν ήταν ακόμα σύνηθες, σημαντικά ονόματα του Χόλιγουντ να κάνουν την μετάβαση στο μέσο των κόμικς. Ναι, είχαν φέρει τον Κέβιν Σμιθ στον τίτλο του Daredevil δύο χρόνια πριν, αλλά ο Σμιθ δεν θεωρούνταν ποτέ «μεγάλο κεφάλι» και η δημοφιλία που απολαμβάνει σήμερα δεν ήταν καν κοντά στο επίπεδο που έχουμε συνηθίσει. Αν μη τι άλλο, του έδωσε περισσότερο geek cred. Ο Στρανζίσκι όμως δεν το χρειαζόταν και οι ιδέες που έφερε στον τίτλο, έκαναν την διαφορά σε σύγκριση με οτιδήποτε είχε να προτείνει ένας απλός comic writer. Η σύνοψη είναι από την Ελληνική έκδοση. Οι υπόλοιπες εικόνες περιεχόμενου, είναι από την Αμερικάνικη. Ο σεναριογράφος επίσης δεν ήταν άσχετος με τα κόμικς, μιας και είχε δουλέψει σε τίτλους που βασίζονταν σε τηλεοπτικές σειρές την δεκαετία του ’80, ενώ είχε δημιουργήσει την δική του καταξιωμένη σειρά για λογαριασμό της Top Cow, το Rising Stars. Και ευθύς εξαρχής κάνει την διαφορά στον τίτλο, βάζοντας τον Πίτερ Πάρκερ σε πορεία ωρίμανσης ως χαρακτήρα, με το να γίνεται καθηγητής στο λύκειο που φοίτησε και ο ίδιος. Παράλληλα, γνωρίζει τον Ιεζεκιήλ, ένα άτομο που φαίνεται να έχει τις ίδιες δυνάμεις με αυτόν, ο οποίος του κάνει κάποιες ερωτήσεις που αλλάζουν την οπτική που είχε για την μετατροπή του σε Σπάιντερ-Μαν. Ερωτήσεις που τον ταρακουνούν αλλά εν τέλει τον βάζουν στην κατάλληλη πνευματικά κατάσταση για να αντιμετωπίσει έναν κακό που τρέφεται με την ζωτική δύναμη ηρώων σαν και αυτόν, τον Μόρλουν, για τον οποίο χρειάζεται να σκεφτεί εκτός πλαισίου για να τον νικήσει, με την εναλλακτική να είναι ο θάνατος. Και εκεί έγκειται η διαφορά του Στρανζίσκι, σε σύγκριση π.χ. με τον Σλοτ που τον διαδέχτηκε: Ο Στρανζίσκι όχι μόνο προσθέτει νέα πράγματα στον μύθο του Σπάιντερ-Μαν, αλλά προσπαθεί να το κάνει με σοβαρότητα, παίρνοντας στοιχεία από την παγκόσμια λαογραφία και δοξασίες, αντί να το βγάζει από τον κ**ο του, προσθέτοντας κύρος και αληθοφάνεια. Ναι, μπορεί να μην είναι πάντα επιτυχημένη η εκτέλεση, αλλά η προσπάθεια είναι αξιέπαινη και εν τέλει αναγκαία για την ανάπτυξη ενός χαρακτήρα. Αλλιώς βαλτώνει, μαζί με τις πωλήσεις. Στον τίτλο επίσης συναντάμε και τον John Romita Jr, ο οποίος παραμένει μάστορας την κινηματογραφικής και κινητικής απόδοσης του σεναρίου, διατηρώντας παράλληλα την αισθητική των κόμικς, σε μια εποχή που όλοι περιμένουν ρεαλιστικές - αλλά και πολύ συχνά, στατικές - αποδόσεις. Ως τίτλος λοιπόν για αρχή της σειράς της Hachette, κρίνεται επιτυχημένος από εμένα. Στη Αγγλική έκδοση της σειράς, έχει δημοσιευτεί και το αμέσως επόμενο storyline, το οποίο ελπίζω να δούμε και εδώ. Το αμέσως-αμέσως επόμενο τεύχος πάντως ήταν το 36, που ήταν εκτός σειράς, καλύπτοντας την αντίδραση του Σπάιντερ-Μαν στην πτώση των δίδυμων πύργων, τεύχος που δημοσιεύτηκε και στον τόμο της Espresso το 2007.
  24. Στα μέσα Ιουνίου 1986 η Μαμούθ Κόμιξ έξέδωσε το δεύτερο κόμικ της Marvel από τη σειρά "Σούπερηρωες". Θυμάμαι, ότι είχα αγοράσει το τεύχος, αλλά δεν το είχα διαβάσει, γιατί έδινα εξετάσεις για το FCE και δεν ήθελα να μου αποσπασθεί η προσοχή Με αυτό το κόμικ, οι θρυλικοί Χ-ΜΕΝ επανεμφανίστηκαν στα ελληνικά περίπτερα, 4 χρόνια μετά την αναστολή έκδοσης του "Κάπταιν Αμέρικα", όπου είχαν κάνει την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα. Εδώ όμως, είχαμε μια νέα γνωριμία, επειδή η Μαμούθ, πολύ σωστά ποιούσα, δεν δημοσίευσε ιστορίες από το σημείο που είχε σταματήσει ο Καμπανάς (το αμερικανικό #47), αλλά προτίμησε να ξεκινήσει από το αμερικανικό #94, από το τεύχος δηλαδή, που ακολούθησε το θρυλικό τεύχος Giant-Size X-MEN, όπου έκαναν την εμφάνισή τους ορισμένοι εντελώς νέοι ήρωες, οι οποίοι θα αντικαθιστούσαν την αρχική ομάδα. Σε αυτό το σημείο θυμίζω, ότι και στις ΗΠΑ ο τίτλος των Χ-ΜΕΝ είχε σταματήσει να εκδίδει νέες ιστορίες από το #66 με τα #67-#93 να είναι επανεκδόσεις παλιότερων τευχών. Συνεπώς, το Giant-Size X-MEN ήταν η πρώτη καινούρια ιστορία της ομάδας και το #94 το πρώτο της κανονικής αρίθμησης με πρωτότυπη ιστορία μετά το τεύχος 66. Σεναριογράφος ανέλαβε ο Chris Claremont, που έμελλε να γράψει μια τεράστια ιστορία στον τίτλο για πάρα, πάρα πολλά χρόνια και σχεδιαστής αρχικά ο εξαιρετικός Dave Cockrum και στη συνέχεια ο μεγάλος John Byrne, που κι αυτός αντικαταστάθηκε από άλλους σχεδιαστές στη συνέχεια. Γενικά, στα 83 τεύχη του περιοδικού, δημοσιεύτηκαν τα αμερικανικά τεύχη 93-182 εκτός από τα τεύχη 141-142, τα οποία αντιστοιχούν στη διάσημη ιστορία Days of Future Past, αλλά παραδόξως παραλήφθηκαν από τη Μαμούθ. Η νέα σύνθεση της ομάδας ήταν εξαιρετική, όπως εξάλλου και οι περισσότερες ιστορίες. Ο Claremont δημιούργησε μια νέα ομάδα με ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες, με χαρακτήρες, που είχαν εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο και τελείως διαφορετική ψυχοσύνθεση και κατάφερε να τα χειριστεί όλα αυτά με μεγάλη μαεστρία. Κατά τη γνώμη μου, σε αυτό το περιοδικό δημοσιεύτηκαν κάποιες από τις καλύτερες ιστορίες του τίτλου, με ορισμένα μικρά αριστουργήματα. Κατά τη διάρκεια της συγγραφικής του θητείας στον τίτλο, ο Claremont δημιούργησε και άλλους χαρακτήρες και τελικά ένα ολόκληρο σύμπαν μεταλλαγμένων μέσα στο ήδη υπάρχον σύμπαν της Marvel, επισκιάζοντας πολλούς άλλους τίτλους της εταιρείας και κάνοντας τους Χ-ΜΕΝ ένα από τα πιο διάσημα κόμικ της Marvel. Η ελληνική έκδοση ήταν επίσης πολύ καλή, όπως όλες οι Μαμούθ, με ωραία χρώματα και πολύ καλό χαρτί, ενώ από την αρχή υπήρχαν ενημερωτικές σελίδες και σελίδες αλληλογραφίας. Υπήρξαν όμως, κάποιες διαμαρτυρίες για τη μετάφραση, επειδή η Μαμούθ επέλεξε - απολύτως συνειδητά - να εξελληνίσει τα ονόματα όλων των ηρώων, με διαφορετικά επίπεδα επιτυχίας ("Νυχτοβάτης" αντί για "Nightcrawler", "Λυκομάτης" αντί για "Wolverine", "Βετεράνος" αντί για "Banshee"). Αυτές οι επιλογές προκάλεσαν διαμαρτυρίες από ορισμένους αναγνώστες, που έγραψαν αρκετά γράμματα σχετικά με αυτό το θέμα. Το περιοδικό ξεκίνησε ως διμηνιαίο με 2 ιστορίες Χ-ΜΕΝ. Από το #7 άρχισαν να δημοσιεύονται και ιστορίες από άλλα περιοδικά της Marvel, αρχής γενομένης με την "Πτήση Άλφα" (Alpha Flight) στο #7. Στο τεύχος 8 έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση οι "Νέοι Μεταλλαγμένοι" (The New Mutants). Από το τεύχος 11 το περιοδικό έγινε μηνιαίο και άρχισε να φιλοξενεί και άλλους τίτλους, αυξάνοντας από ένα σημείο και μετά τις σελίδες του, αλλά και την τιμή του. Σιγά σιγά, καθώς έκλεισαν τα υπόλοιπα υπερηρωικά περιοδικά της Μαμούθ, το Χ-ΜΕΝ έμεινε το μόνο από τα αρχικά 4, φιλοξενώντας και κάποιους τίτλους, που είχαν ντεμπουτάρει σε άλλα περιοδικά της Μαμούθ και κρίθηκαν αρκετά εμπορικοί (Thor, Fantastic Four, Morituri, West Coast Avengers). Ο τελευταίος τίτλος που προστέθηκε, ήταν το X-Factor στο τεύχος 64. Παρόλα αυτά, ήταν σαφές, ότι το περιοδικό αντιμετώπιζε προβλήματα και η ποιότητα της έκδοσης είχε πέσει και τελικά το τελευταίο τεύχος ήταν το #83, που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1994, σχεδόν ταυτόχρονα με το τελευταίο τεύχος (#24) του "Ανθρώπου-Αράχνη" τερματίζοντας ουσιαστικά την ενασχόληση της Μαμούθ με τα υπερωικά κόμικς. Εκτός από τους Χ-ΜΕΝ, για τους οποίους τα έγραψα πιο πάνω, στο περιοδικό φιλοξενήθηκαν και οι εξής τίτλοι: - Alpha Flight 1-26 - New Mutants 1-25, 27 - West Coast Avengers vol. 2 3-18 - Strikeforce Morituri 3-13 - The Mighty Thor 209-214 - Fantastic Four 122, 127, 128, 168-176 - X-Factor 1-7 Κατά τη γνώμη μου, υπήρξε ένα από τα ιστορικότερα υπερηρωικά περιοδικά που κυκλοφόρησαν εκείνα τα άγονα χρόνια στην Ελλάδα και ένα από τα καλύτερα, επειδή μας έφερε σε επαφή με πολύ ωραίες ιστορίες, ορισμένες από τις οποίες ήταν πιο σύγχρονες και πολλούς καλλιτέχνες, που δεν ξέραμε έως τότε, τουλάχιστον όσοι από εμάς δεν αγοράζαμε τα δυσεύρετα τότε αμερικανικά κόμικς. Ποιος, για παράδειγμα, μπορεί να ξεχάσει αυτό το εξώφυλλο του Biill Sienkewicz; Εάν υπολογίσουμε και την πολύ καλή ποιότητα έκδοσης, μιλάμε ίσως, ίσως για την καλύτερη σειρά με ήρωες της Marvel, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και η οποία, επειδή κράτησε 8 χρόνια, γαλούχησε μια γενιά αναγνωστών στα υπερηρωικά κόμικς και έστρωσε το δρόμο για τη διάδοχη κατάσταση. Πριν από κάποια χρόνια έβρισκες τεύχη ξεχασμένα σε κάποια περίπτερα. Πλέον, έχουν γίνει κι αυτά σπάνια, αλλά τουλάχιστον δεν έχουν εκτοξευτεί ακόμα οι τιμές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (για τους Χ-ΜΕΝ, για τα υπόλοιπα ακολουθήστε τα λινκ της παρουσίασης)
  25. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 08-11-2019 Υλικό Συλλογής: Deadpool: Wade Wilson's War 01-04 (June/November 2010) X-Men Origins: Deadpool (July 2010) Κλικάρετε πάνω στα tags για τις παρουσιάσεις των υπόλοιπων άλμπουμς. Ο πέμπτος τόμος της Επίσημης Συλλογής Graphic Novels της Marvel μας φέρνει τον πρώτο τόμο αφιερωμένο στον Deadpool, και απ' όλες τις απόψεις είναι μέτριος. Η πρώτη από τις δύο ιστορίες, που είχε βγει ως μίνι σειρά υπό την ταμπέλα Marvel Knights, χρησιμοποιεί το μοτίβο του αναξιόπιστου αφηγητή για να μας δείξει έναν Ντέντπουλ να δίνει μαρτυριά μπροστά από μια επιτροπή της Αμερικάνικης γερουσίας, για τα γεγονότα που συνέβηκαν σε μια αποστολή για την οποία κανείς δεν ήξερε πως λάμβανε χώρα, από μια ομάδα που κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει, και οδήγησε σε αιματοκύλισμα. Μέλη της ομάδας ήταν ο Ντέντπουλ, η Ντόμινο, ο Στόχος και η Σίλβερ Σέιμπλ. Όμως το αν συνέβηκαν όσα μας αφηγείται, είναι από την αρχή υπό αμφισβήτηση. Το όλο στήσιμο είναι προσχηματικό για να δικαιολογήσει την υπέρμετρη βία και το τρολάρισμα του αναγνώστη. Στο τέλος τίποτα από αυτά δεν θα έχει νόημα να συγκρατήσει ο αναγνώστης μιας και δεν έχει καμιά επίδραση για τις μετέπειτα ιστορίες του χαρακτήρα. Το σχέδιο επίσης είναι αλλοπρόσαλλο, με κάποια στοιχεία να δουλεύουν και κάποια να είναι αποτυχία - στα μάτια μου τουλάχιστον - ιδίως στις φάτσες που εναλλάσσονται μεταξύ καρτούν και Φρανκεστάιν. ΟΙ εικόνες από τα περιεχόμενα προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Στην δεύτερη ιστορία, ο Ντέντπουλ αποφασίζει να βρει μόνος του τον κατάλληλο σεναριογράφο για να μεταφέρει την ιστορία του στον κινηματογράφο, αντί να κάτσει να περιμένει να το κάνουν μόνοι τους, βγάζοντας κάποια πατάτα. Το αποτέλεσμα όμως δεν τον δικαιώνει, παρά την αρχική θετική εμπειρία. Υπόψη, αυτή η ιστορία βγήκε ένα χρόνο μετά το X-Men Origins - Wolverine που είχε βγει στον κινηματογράφο το 2009 και είχε μια απαράδεχτη εκδοχή του χαρακτήρα μέσα. Αυτή την ιστορία την βρήκα καλύτερη απ' όλες τις απόψεις, αλλά και πάλι δεν είναι κάποια ιστορία που θα μου μείνει στην μνήμη.
×
×
  • Create New...