Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Marvel Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  2. Περιέχει τα τεύχη: Fantastic Four (1961) 204 – 214 Το In Search of Galactus είναι μία από τις πιο σημαντικές και κλασσικές ιστορίες των FF. O Marv Wolfman (Crisis on Infinite Earths) κλήθηκε να γράψει μία διαστημική όπερα 11 τευχών, η οποία εκ του αποτελέσματος εμπεριέχει πολλά highlights. Φυσικά, το σπουδαιότερο highlight δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το ντεμπούτο του John Byrne στο τίτλο, στο τεύχος 209, περίπου στη μέση δηλαδή της εν λόγω ιστορίας. Η ιστορία χωρίζεται σε δύο «μισά». Το πρώτο μισό αρχίζει με τη ξαφνική άφιξη της πριγκίπισσας Adora από το Xandar στο κτίριο Baxter. Η Αdora ζητάει βοήθεια από τους 4 Φανταστικούς για την αντιμετώπιση των Skrulls, οι οποίοι έχουν κάνει έφοδο στο πλανήτη της. Οι FF αποφασίζουν να βοηθήσουν και έτσι ταξιδεύουν μαζί της στον γαλαξία της Ανδρομέδας. Αρχικά, ο Johnny Storm ή αλλιώς Human Torch μένει πίσω στη Γη, αλλά τελικά αργότερα φτάνει και αυτός στο Xandar για να βοηθήσει την υπόλοιπη ομάδα, η οποία συνεργάζεται με τους κοσμικούς ήρωες «Champions» και τον Nova. Η ομάδα εν τέλει συνέβαλε στην εξουδετέρωση των Skrulls, όμως οι τελευταίοι πρόλαβαν να χτυπήσουν τους Mister Fantastic, Invisible Girl & Thing με μία ακτίνα ταχείας «γήρανσης», όπερ και σημαίνει ότι οι τρεις τους έχουν 3 μέρες για να βρουν ένα αντίδοτο πριν πεθάνουν. Αυτό είναι σε πολύ γενικές γραμμές το πρώτο μισό της ιστορίας, το οποίο απλώνεται από το τεύχος 204 μέχρι το 208. Θα έλεγα πως είναι περισσότερο ένα «εισαγωγικό σημείωμα» για τη σαφώς καλύτερη και ανώτερη συνέχεια. Ο Wolfman τοποθετεί σιγά-σιγά τα θεμέλια της ιστορίας χωρίς να βιάζεται προκειμένου να την οδηγήσει εκεί ακριβώς που θέλει. Η εμφάνιση της κοσμικής οντότητας Sphinx (ελληνιστί «Σφίγγα») είναι αυτή που έρχεται να ταράξει τα νερά. Η οντότητα αυτή έχει βάλει στο μάτι –ποιον άλλον;- τον πλανήτη Γη και οι 4 Φανταστικοί αναγνωρίζουν ότι δε μπορούν να τα βάλουν μαζί της. Οπότε… Ποια άλλη κοσμική οντότητα είναι εξίσου δυνατή και θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την Sphinx, σώζοντας έτσι τη Γη; Θα μπορέσουν οι FF να έρθουν σε κάποιου είδους συμφωνία μαζί της προκειμένου να αντιμετωπίσει τη Σφίγγα; Θα γίνει αποδεχτή η πρόταση; Αν ναι, ποίες είναι άραγε οι πιθανές συνέπειες μίας τέτοιας συμφωνίας; Και όταν όλα τελειώσουν, θα προλάβει ο Mister Fantastic να βρει κάποιο αντίδοτο για τη ταχεία γήρανση της ομάδας του; Αυτή η κοσμική περιπέτεια προσφέρει συνολικά πολλές αξέχαστες στιγμές. Ο Wolfman γράφει την ιστορία με ένα πολύ φιλόδοξο τρόπο και, τουλάχιστον εμένα, με κράτησε στην άκρη της καρέκλας μου ως το τέλος. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως το κόμικ είναι κάπως άνισο, αφού το πρώτο μισό είναι σαφώς υποδεέστερο από το δεύτερο (και καλύτερο) μισό (209-214). Δε θα διαφωνήσω. Η πλοκή θέλει λίγο χρόνο μέχρι να μπει στο «ωραίο κομμάτι», όμως αυτό δε σημαίνει ότι ο συγγραφέας δε κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Επίσης, όταν αρχίζει το καλό, το κόμικ απλά γίνεται το απόλυτο page turner. Το σχέδιο κινείται σε πολύ, πολύ ικανοποιητικά επίπεδα. Οι Keith Pollard και Sal Buscema κάνουν άρτια δουλεία στον εικαστικό τομέα. Όμως είναι μία μεγάλη αλήθεια πως η άφιξη του Byrne στο 209 τους επισκιάζει και τους δύο. Ίσως μάλιστα και για αυτό από εκείνο το σημείο μέχρι το τέλος, η ιστορία όλο και ανεβαίνει. Ο Byrne έρχεται φουριόζος, με σπασμένα τα φρένα κυριολεκτικά, από το πολύ επιτυχημένο run στους Uncanny X-Men, και συνεχίζει και κάνει τα μαγικά του με τους Fantastic Four. Λεπτομερή δουλειά σε κάθε panel, εντυπωσιακά splash pages, όμορφο στήσιμο της κάθε σελίδας. Πολύ απλά, ο Byrne γεννήθηκε για να σχεδιάζει υπέρ ηρωικά κόμικς. Δεν είναι τυχαίο που το δικό του run στους FF είναι το δεύτερο, πιο διαδεδομένο κλασσικό run της πρώτης οικογένειας της Marvel. (εννοείται ότι το πρώτο και θρυλικό είναι εκείνο των Lee – Kirby.) Άλλες σπουδαίες και χαρακτηριστικές στιγμές είναι η πρώτη εμφάνιση του Terrax, ο οποίος αργότερα έγινε κήρυκας… ενός πολύ γνωστού καταβροχθιστή κόσμων, και φυσικά η πρώτη εμφάνιση του Herbie, το ρομπότ, το οποίο συνοδεύει συχνά πυκνά την οικογένεια στις περιπέτειες της μέχρι και σήμερα. Επιπλέον, θα αρκεστώ να αναφέρω ότι στο τελευταίο τεύχος υπάρχει μια στιγμή που εγώ θεωρώ ότι είναι εφάμιλλη μίας αντίστοιχης από τη ταινία Avengers: Endgame. Ή τουλάχιστον σε μένα δημιουργήθηκε ένας τέτοιος παραλληλισμός, γεγονός που με βοήθησε να εκτιμήσω και να απολαύσω το κόμικ ακόμα περισσότερο. Αν μη τι άλλο, το In Search of Galactus ενίσχυσε την αγάπη που τρέφω για τις κλασσικές ιστορίες της Marvel. Για να παραφράσω μία όμορφη ατάκα του Thing (κατά κόσμον Ben Grimm): «That’s how it is with the classics! You can’t put them down!» Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  3. Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη περίμενε το αναγνωστικό κοινό των Ελληνικών εκδόσεων στα περίπτερα, στις 13 Σεπτέμβρη του 2019 (ναι, ήταν Παρασκευή. ) Αυτή της κυκλοφορίας της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel. Η σειρά αποτελεί μετάφραση της σειράς The Official Marvel Graphic Novel Collection της Hachette (γνωστή και ως The Ultimate Graphic Novels Collection) η οποία ξεκίνησε να κυκλοφορεί στην Αγγλία στα τέλη του Δεκέμβρη του 2011 και έχει ξεπεράσει εκεί τους 200 τόμους, με την εταιρία να προσθέτει συνεχώς νέους. Η επιτυχία της ήταν τέτοια, που το 2016 οι μισοί τόμοι της σειράς επανεκδόθηκαν, ενώ από τον Δεκέμβρη του 2013 ξεκίνησε και μια παράλληλη σειρά, η Marvel's Mightiest Heroes, με επίκεντρο συγκεκριμένους χαρακτήρες της Marvel, η οποία ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Δεκέμβρη του 2018, μετά από 130 τόμους. Παράλληλα, η ίδια η εκδοτική, ανέλαβε να μεταφράσει την σειρά σε καμιά δεκαριά γλώσσες, κυκλοφορόντας την σε πάνω από 15 χώρες, ενώ πρέπει να έχει δώσει την άδεια κυκλοφορίας σε μερικούς ακόμα εκδότες, στις αγορές της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγάλες εκδοτικές εταιρίες κόμικς, κουράρουν κάθε χρόνο λίστες με προτάσεις από τους πιο σημαντικούς τίτλους που θα πρέπει να πάρει/διαβάσει ένας υποψήφιος αναγνώστης για να γνωρίσει το σύμπαν τους. Λίστες που πλασάρονται και στους εκδότες των διεθνών αγορών για την απόκτηση των δικαιωμάτων και την έκδοση τους. Πρακτικά, η έκδοση της Hachette, αντλεί υλικό από αυτές τις λίστες, με ελάχιστες αποκλίσεις, αναβαθμίζοντας την έκδοση τους σε σκληρόδετες εκδόσεις, προσθέτοντας ή επεκτείνοντας το έξτρα περιεχόμενο και διαθέτοντας τες σε πιο ελκυστική τιμή στα σημεία διανομής τύπου, προσεγγίζοντας έτσι ένα νέο κοινό. Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες μου είχαν κινήσει την απορία για το πώς δεν είχε κάποιος Έλληνας εκδότης σκεφτεί να την βγάλει στην χώρα μας εδώ και καιρό. Σε βολιδοσκόπηση που είχα κάνει όμως για αυτό και άλλα θέματα, τα συμπεράσματα ήταν πως α) η κατάσταση του σημείου διανομής και η ίδια η διανομή δεν ελκύει εμπιστοσύνη στους ντόπιους εκδότες, και β) δεν θέλανε να «κάψουν» τις εκδόσεις βιβλιοπωλείου. Δεν λογάριαζε κανείς μας όμως την ίδια την Hachette, η οποία είχε ήδη παρουσία στην Ελλάδα με διάφορες άλλες συλλογές περιπτέρου. Η εταιρία, που ιδρύθηκε το 1826 ως βιβλιοπωλείο στην Γαλλία με το όνομα Brédif από τον Louis Christophe François Hachette, και μετατράπηκε σε διεθνή εκδοτικό οίκο στην πορεία, έχει σαφώς περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και καλύτερες συμφωνίες για το υλικό που βγάζει, οπότε ήταν πρόθυμη να το δοκιμάσει. Για την Ελληνική έκδοση μάλιστα συνεργάστηκε με την Anubis, η οποία έχει και η ίδια μεγάλη παράδοση και εμπειρία στην έκδοση υπερηρωικών και αναλαμβάνει εδώ την μετάφραση και την επιμέλεια της σειράς, κάτι που όπως καταλαβαίνω σημαίνει πως κάνει και την επιλογή των τίτλων που θα δημοσιεύονται. Όσοι γνωρίζουν τι είχε βγάλει η Anubis, ξέρουν πως οι επιλογές της για τις δικές της εκδόσεις με χαρακτήρες της Marvel, ήταν από υλικό της τρέχουσας χιλιετίας, και στην αρχή έπραττε το ίδιο με αυτή την έκδοση, με τις επιλογές που είχαν ανακοινωθεί αρχικά να επικεντρώνονται κυρίως σε παραγωγές του 2005, κομβικό σημείο αλλαγών στο σύμπαν της Marvel, αλλά αυτό άλλαξε στην πορεία για να περιλαμβάνει και παραγωγές από τις δεκαετίες '80-90. Κάποιοι από τους τόμους, περιέχουν και υλικό που είχε δημοσιεύσει παλιότερα η ίδια η Anubis, με την ίδια μετάφραση και απλά μικροαλλαγές στην επιμέλεια. Μάλλον παραχωρούν υλικό που δεν έχουν σκοπό να το ξαναβγάλουν οι ίδιοι. Η έκδοση τώρα ποιοτικά, δεν έχει καμιά διαφορά με τις ξένες εκδόσεις. Η Hachette τυπώνει την Ελληνική έκδοση στην Ρουμανία, χώρα που τυπώνει και άλλες μεταφράσεις του τίτλου το τελευταίο διάστημα, οπότε δεν γίνεται καμιά έκπτωση σε αυτό τον τομέα. Έχει ανακοινωθεί πως θα ετοιμάσουν 60 τεύχη/τόμους της σειράς, με 15θήμερο ρυθμό κυκλοφορίας, διατηρώντας το δικαίωμα να την ακυρώσουν ή να προσθέσουν τόμους ανά πάσα στιγμή. Αυτή είναι πάγια τακτική της εταιρίας και προς το παρόν ακολουθεί τα βήματα της Αγγλικής έκδοσης που επίσης αρχικά είχε ανακοινώσει 60 τόμους. Μεγάλο ατού για να τους πάρει όλους κάποιος, ακόμα και αν τους έχει σε άλλη έκδοση, είναι η συνεκτικότητα της ράχης, η οποία περιλαμβάνει ένα πανοραμικό σχέδιο του Ιταλού Gabriele Dell'Otto. Στην ξένη έκδοση, όταν είχαν προσθέσει άλλους 60 τόμους, είχαν αναθέσει στον Dell’Otto την δημιουργία προσθήκης στο σχέδιο των ραχών. Να δούμε εδώ πως θα τα πάει. Τα πρώτα βήματα πάντως έφεραν κόσμο στα περίπτερα, με διαφήμιση στην τηλεόραση, και με την κλιμακωμένη αύξηση της τιμής, στην οποία μας έχουν συνηθίσει οι συλλογές εταιριών σαν την Hachette. Ο πρώτος τόμος έκανε 3,99€ και έκανε πάταγο, ο δεύτερος 6,99€ και ο τρίτος 9,99€, η σταθερή τιμή που θα έχουν όλοι οι επόμενοι τόμοι, αν και σαφώς θα πρέπει να την συνηθίσει και αποδεχτεί το κοινό του περιπτέρου που δεν έχει άλλα σημεία αναφοράς για το πόσο value for money είναι αυτή. Για ξεχωριστές παρουσιάσεις των τόμων της σειράς που έχουν κυκλοφορήσει, κλικάρετε πάνω στο tag της σειράς (κάτω από τον τίτλο του θέματος). Κυκλοφόρησαν 13-09-2019: The Amazing Spider- Man - Η Επιστροφή 27-09-2019: Iron Man - Extremis 11-10-2019: New Avengers - Απόδραση 25-10-2019: Captain America - Εκτός Χρόνου 08-11-2019: Deadpool - Ο Πόλεμος του Γουέιντ Γουίλσον 22-11-2019: X-Men - Το Χάρισμα 06-12-2019: Thor - Αναγέννηση 20-12-2019: The Incredible Hulk - Σιωπηλές Κραυγές 03-01-2020: Guardians of the Galaxy - Κοσμικοί Εκδικητές 17-01-2020: The Amazing Spider-Man - Η Γέννηση του Βένομ 31-01-2020: Captain America - Στρατιώτης του Χειμώνα 14-02-2020: Fantastic Four - Ασύλληπτη Παγίδα 28-02-2020 - Wolverine v1 13-03-2020 - Daredevil - Αναγέννηση 27-03-2020 - She-Hulk - Μια Μοναδική Ηρωίδα 10-04-2020 - Doctor Strange - Άγνωστοι Τόποι, Άγνωστοι Καιροί 24-04-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Πρώτο 08-05-2020 - Captain Britain - Ένας Παράλογος Κόσμος 22-05-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Πρώτο 05-06-2020 - The Amazing Spider-Man - Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν 19-06-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Δεύτερο 03-07-2020 - New X-Men - Ε Όπως Εξάλειψη 17-07-2020 - Μυστικός Πόλεμος 31-07-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Δεύτερο 14-08-2020 Captain America - Νέο Καθεστώς 28-08-2020 - Marvels 11-09-2020 - Avengers - Διάλυση 25-09-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Πρώτο 09-10-2020 - Ultimate Spider-Man - Δύναμη και Ευθύνη 23-10-2020 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Πρώτο 06-11-2020 - The Mighty Thor - Αναζητώντας του Θεούς 20-11-2020 - Astonishing X-Men - Κίνδυνος 04-12-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Δεύτερο 18-12-2020 - Fantastic Four - Απόλυτη Δράση 01-01-2021 - Fallen Son - Ο Θάνατος του Κάπτεν Αμέρικα 15-01-2021 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Δεύτερο 29-01-2021 - Iron Man - Δαίμονας στο Μπουκάλι 12-02-2021 - The Ultimates - Υπεράνθρωποι 26-02-2021 -Spider-Man - Απώλεια Αναμένονται 12-03-2021 - X-Men - Αυτοκρατορική Εισβολή 26-03-2021 ?? 09-04-2021 ?? 23-04-2021 - The Ultimates - Εθνική Ασφάλεια Για παραγγελία προηγούμενων εκδόσεων, κλικάρετε εδώ. Mails Ελλάδα: info@argoscom.gr Κύπρος: info@kronospublic.com
  4. Πρώτη Κυκλοφορία: (Έκδοση Anubis) 24-02-2012 (Έκδοση Οξύ) 12-01-2020 Υλικό Τευχών: The Avengers v4 01-12 (19-05-2010/20-04-2011) Ένα από τα πράγματα που χρειάζεται να αποδεχτεί ένας αναγνώστης που για τον Α ή Β λόγο ακολουθεί μόνο ή κυρίως τις Ελληνικές εκδόσεις, είναι το γεγονός πως κάποιοι τίτλοι μπορεί να μην συνεχίσουν ποτέ πέρα από το αρχικό storyline ή να τους δει άξαφνα μετά από πολλά χρόνια, όταν θα έχει ξεχάσει τι έχει προηγηθεί. Ακριβώς αυτό έχουμε και εδώ με την παρούσα σειρά του Bendis η οποία έβγαλε 35 τεύχη συνολικά στην Αμερική από το 2010 μέχρι και το 2013, με τα έξι από αυτά να βγαίνουν στην χώρα μας το 2012 από την Anubis σε 6 ισάριθμα μονά τεύχη με αφορμή την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας των Εκδικητών στους κινηματογράφους. Σχεδόν 8 χρόνια μετά, μια άλλη εκδοτική, η Οξύ, έρχεται να βγάλει τα επόμενα 6 (ή 7, θα δούμε στο επόμενο τεύχος) τεύχη σε 2 αντίστοιχα δικά τους τεύχη, με την συνεργασία της εφημερίδας Έθνος. Κοινός παρανομαστής και στις δύο περιπτώσεις, ο μεταφραστής/επιμελητής Σάββας Αργυρού που προφανώς διάλεξε τα τεύχη που τελικά κυκλοφόρησαν και τις δύο φορές. Ευχαριστώ τον leonidio για τα εξώφυλλα από την σειρά της Anubis. Η σειρά της Anubis βρίσκει την βασική τριάδα των Εκδικητών (Στιβ Ρότζερς, Τόνι Σταρκ, Θορ) μονιασμένη ξανά μετά τα γεγονότα του Civil War, με τον Ρότζερς να έχει αναλάβει την διεύθυνση της Ασπίδα, μετά από την θητεία του Νόρμαν Όσμπορν και του Τόνι στο ίδιο πόστο, που οδήγησε σε καταστροφικά αποτελέσματα. Ευθύς εξαρχής μπλέκουν σε μια περιπέτεια με παράξενα φαινόμενα, μιας και ένα γεγονός στο μέλλον που έχουν προκαλέσει οι απόγονοι τους, έχει αποσταθεροποιήσει το σύμπαν. Η ομάδα πρέπει να ταξιδέψει στο μέλλον και να πολεμήσει με το Ούλτρον, ενώ παράλληλα πρέπει να αποτρέψουν τους απογόνους τους από το να πράξουν ακριβώς το ίδιο. Εδώ ο Μπέντις κάνει μια καλή αρχή, προκαλώντας και κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, σε μια απλή αλλά διασκεδαστική μπλοκμπαστεριά, με τον Ρομίτα Τζ. να παρέχει τα πανοραμικά πλάνα/καρέ (love him or hate him, ξέρει την δουλειά του). Ο τίτλος αποτελεί ουσιαστικά τις πρώτες βάσεις για το Age of Ultron event που βγήκε το 2013. Η συνέχεια από τις εκδόσεις Οξύ, μας φέρνει στο δεύτερο storyline όπου ένας τριτοκλασάτος κακοποιός τους, ο Χουντ, τον οποίο προσπάθησαν να προμοτάρουν για χρόνια ανεπιτυχώς ως τον νέο πιθανό Κίνγκπιν (ο αρχιμαφιόζος του σύμπαντος της Marvel), αποδρά από την φυλακή με την γνώση πως τα πετράδια της αιωνιότητας είναι στην γη και τα έχουν κρύψει οι 6 ήρωες που αποτελούν τους Ιλουμινάτι του MarvelU, μιας ελίτ που προσπαθεί να αποτρέψει με προληπτική δράση καταστροφές κοσμικού επιπέδου. Ο Χουντ καταφέρνει να κλέψει τα δύο πρώτα πριν τον πάρουν χαμπάρι, μια πράξη που κάνει την ύπαρξη των Ιλουμινάτι γνωστή στους υπόλοιπους ήρωες, μιας και χρειάζεται να συνταχτούν όλοι για να αντιμετωπίσουν μια απειλή τόση μεγάλη που ούτε ο Κόκκινος Χαλκ δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα από άποψη ωμής δύναμης. Στην πραγματικότητα όμως η υπόθεση δεν δικαιολογεί τόση μεγάλη σύναξη. Τα τρία τέταρτα των χαρακτήρων που εμφανίζονται δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης στην ιστορία και οι ατάκες που μπορεί να έχουν είναι τόσο τετριμμένες και μη προσωπικές σε αυτούς που τις "αναθέτει", που θα μπορούσαν να δοθούν στον οποιοδήποτε από τους 7-8 βασικούς χαρακτήρες, χωρίς να χρειαστεί να μάθει κανείς για τις ατασθαλίες των Ιλουμινάτι. Γενικά ο Μπέντις εδώ εμφανίζει τα πρώτα σημάδια κόπωσης μετά από 7 χρόνια συνεχής ενασχόλησης (μέχρι εκείνη την στιγμή) με τους Εκδικητές. Το μισό storyline αναλώνεται στο να δείχνει μπλαζέ συζητήσεις για τα πετράδια και το γιατί το έκρυψαν από τον Κάπτεν Αμέρικα και το άλλο μισό στις βαρετές και ξέμπαρκες στιγμές μπουφλοπατινάδας!©® Μόνη αναλαμπή η μη απόλυτα χρονολογική παράθεση των γεγονότων που οδήγησαν τον Χουντ στην ανακάλυψη του μυστικού για τα πετράδια και την ανεύρεση τους, που δείχνει τουλάχιστον κάποια ψήγματα πλάνου στην συγγραφή της ιστορίας. Εξίσου βαρετή είναι και η λύση που δίνεται στη απειλή, μιας και ουσιαστικά απλά Η Οξύ χρησιμοποίησε ως οδηγό για την κυκλοφορία της το trade Avengers by Brian Michael Bendis v2. Σε αυτό είχε δημοσιευτεί και το 12.1, ένα τεύχος που είχε διαφημιστεί ως ένα σημείο στο οποίο μπορούσε να ξεκινήσει να διαβάζει ένας νέος αναγνώστης τον τίτλο, χωρίς να έχει πρόβλημα κατανόησης του τι είχε προηγηθεί και τελικά αποδείχτηκε πως ήταν άλλο ένα στάδιο στην μεταγενέστερη αναμέτρηση του Age of Ultron, το οποίο δεν είχε ανακοινωθεί πως θα κυκλοφορήσει μέχρι εκείνη την στιγμή (να επισημάνω πως δεν μιλάω για την ταινία που βγήκε το 2015). Θα μάθουμε αν το συμπεριλάβουν και αυτό την επόμενη βδομάδα. Αν το κάνουν, θα μιλάμε για ένα τεύχος που θα ξεπερνά τις 100 σελίδες, με το πρώτο τεύχος να φτάνει τις 80. Καθόλου άσχημα για μια έκδοση που αρχικά είχε ανακοινωθεί πως θα βγει σε τρία μέρη. Υποθέτω, πως η εφημερίδα αποφάσισε να τελειώσει την συνεργασία της με την Οξύ - 13ος τίτλος, 9ος από το σύμπαν της Μάρβελ, σε λιγότερο από έναν χρόνο - δυναμικά. Edit 21-01-2020: Τελικά το 12.1 δεν συμπεριλήφθηκε στην Ελληνική έκδοση. Καλύτερα να είχαν μείνει στον αρχικό προγραμματισμό των 3 τευχών. Οπότε, το όνομα του Bryan Hitch που σχεδίασε το 12.1, δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης στα εξώφυλλα.
  5. Αυτοί είναι τίτλοι! Έτσι, "Βάρβαροι", χωρίς καν άρθρο Το περιοδικό αυτό, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1978, ήταν η διάδοχη κατάσταση του περιοδικού "Κόναν" και φιλοξενούσε τις ιστορίες του γνωστού μας βάρβαρου μαζί με εκείνες του έτερου βάρβαρου, Κουλ, τον οποίον είχε γνωρίσει το ελληνικό κοινό από το περιοδικό "Θωρ". Και οι δύο τίτλοι συνέχισαν σχεδόν από το σημείο, όπου είχαν σταματήσει στα προηγούμενα περιοδικά. Ο μεν Κόναν από το τεύχος 5 (το #4 παραλήφθηκε) του αμερικανικού Conan the Barbarian και συνέχισε έως το τεύχος 11. Μόνη εξαίρεση, ήταν το ελληνικό τεύχος 4, όπου δεν δημοσιεύτηκε ιστορία, αλλά ένα άρθρο για τη χώρα της Στυγίας, παρμένο από το περιοδικό "The Savage Sword of Conan" #23. Ο δε Κουλ συνεχίστηκε από το αμερικανικό τεύχος #4, ακριβώς εκεί που σταμάτησε στο "Θωρ" και έφτασε και αυτός έως το #10 με μία ιστορία σε κάθε τεύχος με εξαίρεση το τελευταίο. Δίπλα σε αυτούς τους δύο ήρωες, δημοσιεύτηκαν οι πανταχού παρούσες ιστορίες γουέστερν και κάποιες πολεμικές, ενώ κάποια τεύχη είχαν και τις δευτερεύουσες ιστορίες των αμερικανικών τευχών (για παράδειγμα το #8 είχε ιστορία της Red Sonja). Τελικά, το περιοδικό κυκλοφόρησε 8 τεύχη με το τελευταίο να βγαίνει το Δεκέμβριο του 1980. Τον Κόναν θα τον ξαναβλέπαμε σε κάποια χρόνια από την Κόμπρα Πρες, τον Κουλ δεν νομίζω, ότι τον ξαναείδαμε στη γλώσσα μας. Δεν έχω κάτι να προσθέσω, που δεν υπάρχει στις παρουσιάσεις, στις οποίες παραπέμπω. Εννοείται, ότι και αυτή η σειρά είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί πλέον, για να μην πω, ότι ήταν πιο δύσκολη από τις υπόλοιπες, ακόμη και τις παλαιότερες, καλύτερες εποχές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (για τον Κόναν στο θέμα του περιοδικού) Kull the Conqueror
  6. ''They're regrets. We don't get to choose different pasts. What you do get to choose is the future -- the person you want to be. You were a Herald. You chose to be a hero. A Defender! A knight in shining armor, with his trusty steed, ready to save the universe! Save it one more time.'' - Dawn Greenwood Αυτό που πάντα μου άρεσε στη γραφή του Dan Slott είναι ότι πρώτα γράφει σαν fan boy και μετά σαν επαγγελματίας.Πράγμα σπάνιο στο επάγγελμα του συγγραφέα ειδικά των κόμικς...Ειδικά όταν ο Slott αναλαμβάνει να γράψει και χαρακτήρα στον οποίο τρέφει αδυναμία από μικρό παιδί(μεγαλούργησε στον Spider Man όπως και στη She Hulk),εκεί μπορούμε να πούμε ότι δεν πρόκειται απλά για συγγραφή αλλά για πραγματικό έρωτα... Σαν και αυτόν που βρήκε ο Silver Surfer στο πρόσωπο μίας γήινης κοπέλας της Dawn Greenwood,μέσα από τις αξέχαστες και παράξενες περιπέτειες που έζησαν μαζί,στα 29 επικά τεύχη που δημιούργησε ο Slott μαζί με τους Allred(Mike&Laura).Στο 7ο και 8ο volume του Silver Surfer που κυκλοφόρησε από τον Μάιο του 2014 μέχρι και το Δεκέμβριο του 2017 σε δύο volumes λόγο renumbering όπως συνήθως γίνεται τα τελευταία χρόνια σε όλους τους τίτλους των 2 μεγάλων εταιρειών...Και σε αυτή τη περίπτωση ο Slott μας έδειξε πόσο πολύ αγαπάει και τον χαρακτήρα του Surfer δημιουργώντας ένα από τα πιο επικά,παράξενα,αλλοπρόσαλλα,ευαίσθητα αλλά και ανθρώπινα run που γράφτηκαν ποτέ για τον χαρακτήρα... Κάπου εδώ θα σας πω και τη μεγάλη μου αμαρτία....Έχοντας μεγαλώσει με το κλασσικό και αξεπέραστο run των Lee-Buscema όπως επίσης και με τις ιστορίες των Lee-Moebius(Parable άρθρο μου θα βρείτε εδώ)και Starlin-Lim λίγο πριν το Infinity Gauntlet,ήμουν διστακτικός έως και προκατειλημμένος στο να διαβάσω τελικά το run του Slott στον Surfer...Διαβάζοντας σε άρθρα και συνεντεύξεις του συγγραφέα ότι σαν μεγάλος fan της αγγλικής σειράς Doctor Who θα μετέφερε κάποια στοιχεία στο δικό του run,και βλέποντας τον Surfer με τη δική του "companion" νόμιζα ότι απλά θα διάβαζα έναν Doctor Surfer δηλαδή για να εξηγούμαι μία μείξη και των δύο σειρών,που ουσιαστικά θα πραγματεύονται ακριβώς το ίδιο πράγμα... Επίσης το γεγονός ότι τα σχέδια θα έκανε ο Mike Allred(X-Static,MadMan)που έχει ένα δικό του στυλ που είτε το αγαπάς,είτε το μισείς(εγώ είμαι κάπου στη μέση)και σίγουρα δεν μπορείς να το φανταστείς στο στυλ του Surfer,έκανε τη διστακτικότητα μου ακόμα μεγαλύτερη....Πόσο λάθος έκανα και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό!!Το δίδυμο(ή μάλλον τρίδυμο)των Slott,Allerd&Allred(σαν δικηγορικό γραφείο ακούγεται)δημιούργησαν ένα μοντέρνο sci-fi παραμύθι στο οποίο δεν θα σας αποκαλύψω αν ζήσανε εκείνοι καλά και εμείς καλύτερα,σίγουρα όμως έζησαν τις πιο περίεργες καταστάσεις που δεν θα μπορούσαν να φανταστούν....Με τις καλές και κακές τους στιγμές,με χαρές και λύπες,αλλά πάντα με τον έναν να συμπληρώνει τον άλλο... Το artwork του Mike Allred(με τα υπέροχα χρώματα της μόνιμης συνεργάτιδας και γυναίκας του Laura)αποτελεί τον ορισμό της pop art μαζί με μερικά Kirby-ικά στοιχεία που ομορφαίνουν το όλο σύνολο.Τα σχέδια έρχονται σε αντίθεση με το επαναλαμβανόμενο σοβαρό ύφος του Surfer προσδίδοντας μία φρεσκάδα και μία ευχάριστη ανανέωση στο χαρακτήρα.Σελίδες που μοιάζουν σαν ένα ταξίδι όχι με τη σανίδα του Surfer αλλά με LSD,με τα πιο παράξενα σχεδιασμένα panels που μπορείτε να συναντήσετε σε κόμικ,ο Allred κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές του εδώ και καιρό... Η Dawn Greenwood ζούσε μία ήσυχη ζωή στο Anchor Bay στη Μασαχουσέτη μαζί με τον πατέρα της και τη δίδυμη αδελφή της...Όταν η Dawn Greenwood ήταν μικρό κορίτσι, έκανε μια επιθυμία σε ένα αστέρι που έπεφτε.Nα μείνει για πάντα στον ουρανό και ποτέ να μη πέσει..Το αστέρι εκείνο ήταν τότε ο Silver Surfer, πηδώντας μέσα στο διάστημα, προειδοποιώντας τη Γη ότι ο Galactus ήταν έτοιμος να την εξαφανίσει(Fantastic Four #48 - #50 Galactus Trilogy Μάιος-Ιούλιος 1966)... Τα χρόνια πέρασαν και η Dawn μαζί με το μπαμπά της έχουν μαζί το Greenwood inn φιλοξενώντας τουρίστες,ενώ η αδερφή της ταξιδεύει σε όλο το κόσμο...Τίποτα το συνταρακτικό δεν συμβαίνει στη ζωή της Dawn...Όμως η ζωή έχει άλλα σχέδια,και η Dawn και ο Surfer θα βρεθούν μαζί 12 χρόνια αργότερα, όταν ο Surfer πρέπει να σώσει έναν άλλο πλανήτη, η Dawn κρατείται αιχμάλωτη από ένα Γαλαξιακό εξωγήινο πλάσμα, σε περίπτωση που εκείνος αποτύχει...Και από εδώ θα ξεκινήσει το ταξίδι της Dawn με τον Norrin Raad.Ένα ταξίδι που θα τους οδηγήσει στα πέρατα του σύμπαντος,ζώντας τις πιο επικίνδυνες και εξωφρενικές περιπέτειες,βλέποντας κόσμους και γαλαξίες που ποτέ δεν θα μπορούσε να χωρέσει ο ανθρώπινος νους και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά νιώθοντας τα σκιρτήματα του έρωτα...Και ο Norrin Raad μετά από τόσα χρόνια θα νιώσει και θα το ζήσει αληθινά το πώς είναι να είσαι ξανά άνθρωπος και γιατί όχι να ζεις φυσιολογικά και πάλι,παρά τις όποιες αντιξοότητες...Και τελικά αυτό που θα μείνει αιώνιο δεν θα είναι το αστέρι της ευχής της Dawn,αλλά η αγάπη που φωτίζει σε κάθε σημείο του γαλαξία ορατό ή αόρατο...Η αγάπη έτσι όπως την έζησε ο Norrin και η Dawn...Kαι θα ζει αιώνια... ''Norrin, have I ever told you...? You are my time and space...'' -Dawn Greenwood Ίσως το καλύτερο reboot χαρακτήρα που είχα διαβάσει εδώ και πολύ καιρό...Από το να επαναλαμβάνεις τα ίδια σενάρια των τελευταίων δεκαετιών ή να προσπαθείς να μιμηθείς(πράγμα αδύνατο)τη λυρική,ποιητική ευαισθησία των ιστοριών του Stan Lee,ο Slott δίνει τη δική του προσωπική πινελιά στον χαρακτήρα.Προσθέτει κάτι που του έλειπε εδώ και χρόνια και αυτό είναι το στοιχείο του χιούμορ.Και αυτό είναι που θα προσδώσει στον Surfer έναν ακόμη πιο ανθρώπινο χαρακτήρα,θα τον βγάλει από τα στενά όρια του μονοδιάστατου χαρακτήρα που ταξιδεύει μόνος και φιλοσοφεί στις μακρινές γωνιές του σύμπαντος...Ποιος άλλωστε είπε ότι ο Surfer δεν μπορεί να γίνει(έστω και για λίγο)χαρούμενος;;Ποιος μπορεί να κρίνει το γεγονός ότι ο Norrin Radd μπορεί να νιώσει άνθρωπος ξανά;;Ο Slott πέτυχε το ακατόρθωτο με το να φέρνει με την ίδια συχνότητα τόσο το χαμόγελο στα χείλη των αναγνωστών όσο και τα δάκρυα στα μάτια τους..Όλα συνδυασμένα με απόλυτη αρμονία..Ακόμα και αν αποτελούν αντίθετα στοιχεία μεταξύ τους(χαρούμενες και συγκινητικές στιγμές,μοναξιά και έρωτας,το άγνωστο και το γνώριμο,τα όνειρα και η σκληρή πραγματικότητα...) Φαντασία,περιπέτεια,κωμικά στοιχεία,ρομαντισμός, ευαισθησία και ανθρωπιά παρελαύνουν μέσα από τις σελίδες κερδίζοντας ακόμα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη...Ακόμα και αναγνώστες σαν εμένα που όπως ανέφερα παραπάνω είμαι της "παλιάς σχολής" ειδικά στον χαρακτήρα του Surfer...Και μπορεί η Dawn να ήταν η κομικσική εκδοχή της Rose και η σανίδα του Surfer(που η Dawn χαριτωμένα αποκαλεί "Toomie"από τη φράση "To me my board" που λέει ο Surfer)το Tardis που θα τους ταξιδέψει παντού,σίγουρα όμως το κόμικ αυτό ΔΕΝ πρόκειται τελικά για μία ακόμα εκδοχή του Doctor Who αλλά με άλλους χαρακτήρες....Είναι και προσφέρει πολλά περισσότερα στους αναγνώστες και στο χαρακτήρα που πραγματεύεται... Μία ιστορία με αρχή,μέση και τέλος,με το πιο συγκινητικό και υπέροχο φινάλε που έχω διαβάσει σε ιστορία του Surfer(μαζί με αυτό του Silver Surfer : Requiem)και όχι μόνο,το κόμικ αυτό είναι απλά μία εμπειρία ζωής,και σίγουρα δεν πρόκειται να το ξεχάσετε για πολύ καιρό αφότου το διαβάσετε(σύντομα θα το ξαναδιαβάσω να ζήσω την ίδια εμπειρία)το οποίο σας συμβουλεύω να κάνετε αμέσως αν δεν έχετε κάνει ήδη!!Μέσα στους καλύτερους τίτλους που έχει βγάλει η Marvel τα τελευταία χρόνια.Το κείμενο αυτό μπορείτε να το βρείτε και ΕΔΩ
  7. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 27-03-2020 Υλικό Συλλογής: She-Hulk v1 01-06 (May-October 2004) Όχι τόσο αστείο όσο διαφημίζεται... Ακολουθούν Spoilers. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Η Τζένιφερ Γουόλτερς, έχοντας χάσει όλη την διασκέδαση κατά τα φοιτητικά της χρόνια για να πάρει με άριστα το πτυχίο της νομικής, ξεσπάει τώρα που είναι υπερηρωίδα, διοργανώνοντας το ένα πάρτι μετά το άλλο, με την παραμικρή αφορμή. Αυτό έχει κακό αποτέλεσμα τόσο στην δικηγορική της δουλειά, όσο και στους υπόλοιπους Εκδικητές, οι οποίοι αποφασίζουν πως είναι καιρός να την βγάλουν από ένοικο της Έπαυλης της ομάδας, πάνω στην ώρα που χάνει την θέση της και στην φίρμα στην οποία εργαζόταν. Ευτυχώς για αυτήν, μια αντίπαλη φίρμα αποφασίζει να την προσλάβει, με την προϋπόθεση πως δεν θα μεταμορφώνεται σε Χαλκ κατά την άσκηση των καθηκόντων της στην εταιρία. Αυτό που "ξέχασαν" να την πουν, είναι πως η νέα της φίρμα έχει ένα τμήμα αποκλειστικά για υπερανθρώπινο δίκαιο, όπου αναλαμβάνουν υποθέσεις από πελάτες που έχουν δυνάμεις, προσπαθώντας να βρουν τις ιδιαίτερες γραμμές υπεράσπισης που χρειάζονται για να αθωώσουν τους πελάτες τους. Το στήσιμο της σειράς έχει ένα άλφα ενδιαφέρον, αλλά ο Σλοτ δεν την απογειώνει ποτέ. Οι υποθέσεις δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και το γράψιμο είναι διεκπεραιωτικό. Τα αστεία είναι τεμπέλικα (low-hanging fruit που θα έλεγαν και οι Άγγλοι) και οι όποιες καλές στιγμές μένουν χωρίς συνέχεια. Στην προηγούμενη σειρά της ηρωίδας, ο Τζον Μπερν έκανε την Χαλκ γνώστη του ότι βρίσκεται μέσα σε ένα κόμικ, σπάζοντας τον τέταρτο τοίχο και εισάγοντας ένα σωρό καινοτομίες στον τρόπο της αφήγησης, κάνοντας τον τίτλο να ξεχωρίζει. Ο Σλοτ απλά κάνει τα Marvel Comics να είναι επίσημα δικαστικά έγγραφα, τα οποία χρησιμοποιούν στις δίκες ως δεδικασμένα προηγούμενα. Καλή ιδέα που μένει για άλλη μια φορά ανεκμετάλλευτη. Σε άποψη σχεδίου η σειρά είναι πάλι σε χαμηλές πτήσεις, με τον Juan Bobillo να είναι ανεπαρκής, σχεδιάζοντας την χαρακτήρα κοντή, ακόμα και όταν είναι μεταμορφωμένη στην πράσινη γιγάντισσα. Υπάρχουν κάποια εμφανή ανατομικά λάθη σε κάμποσα καρέ, επίσης. Τουλάχιστον, η σκηνοθεσία των καρέ του δείχνει να είναι επαρκής, σε σχέση με κάποιους σύγχρονους "υπαλλήλους" της Μάρβελ. Υπάρχει μια σχετική βελτίωση όταν αναλαμβάνει το σχέδιο ο Paul Pelletier από το πέμπτο τεύχος, αλλά και αυτός δεν παραδίδει την καλύτερη δουλειά του εδώ. Τουλάχιστον έχουμε τα εξώφυλλα του Adi Granov & Mike Mayhew για να μας κρατάνε το ενδιαφέρον, αν και ο Mayhew κάνει αρκετά καλύτερη δουλειά στα επόμενα τεύχη (και στο v2) σε σύγκριση με τον τόμο που βγήκε στα Ελληνικά. Ο τόμος αποτελεί τον 15ο της σειράς της Hachette στα Ελληνικά. Και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί η φιγούρα του Hulk στην ράχη!
  8. Νομίζω, ότι ο πλέον διάσημος βάρβαρος της λογοτεχνίας και των κόμικ δεν χρειάζεται συστάσεις από εμένα, άρα προχωρώ κατευθείαν στο ψητό, δηλαδή στα της ελληνικής έκδοσης. Ο Καμπανάς έβγαλε το περιοδικό το Φεβρουάριο του 1978 και εξέδωσε 4 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. Αυτό δεν ήταν το τέλος των περιπετειών του Κόναν από τις συγκεκριμένες εκδόσεις, επειδή ο βάρβαρος συνέχισε σε άλλο περιοδικό, που σοφά ονομάστηκε "Οι Βάρβαροι". Αυτή ήταν νομίζω η πρώτη εμφάνιση του Κόναν στα ελληνικά, αφού ο ήρωας εκδόθηκε και από άλλες εταιρείες στη συνέχεια. Ο Καμπανάς ξεκίνησε τις περιπέτειες του Κόναν από την αρχή, από το #1 του αμερικανικού Conan the Barbarian, όπου καθήκοντα σεναριογράφου είχε ο Roy Thomas, η ιστορία του οποίου στο συγκεκριμένο τίτλο θα ήταν μακρά και ένδοξη και καθήκοντα σχεδιαστή ο επίσης θρυλικός Barry Windsor-Smith, ο οποίος εγκατέλειψε τον τίτλο μετά το #24. Στο περιοδικό δημοσιεύτηκαν τα τεύχη #1-#3 της αμερικανικής σειράς, ενώ το τεύχος 4 είχε τη διάσημη ιστορία "Ο Πύργος του Ελέφαντα" από το περιοδικό "The Savage Sword of Conan" #24, πάλι σε σενάριο του Τόμας, αλλά σε σχέδιο του John Buscema. Δεύτερη ιστορία του τεύχους ήταν, παραδόξως, το "Eternals" του Jack Kirby, το οποίο θεματολογικά και αισθητικά δεν είχε καμία σχέση με τον Κόναν. Δημοσιεύτηκαν τα πρώτα 3 τεύχη και στη συνέχεια τα 4-7 τα είδαμε στον "Πόλεμο των Άστρων". Η ύλη του περιοδικού συμπληρωνόταν στα τρία πρώτα τεύχη ή από γουέστερν ή από τον πανταχού παρόντα Λοχία Φιούρυ. Η έκδοση ήταν πολύ μέτρια από πλευράς ποιότητας, κάτι που φαινόταν έντονα στις έγχρωμες σελίδες των πρώτων 3 τευχών. Επιπλέον, τα 4 εξώφυλλα δεν είχαν καμία σχέση με τα εξώφυλλα των αυθεντικών τευχών. Στο τεύχος 4 του Καμπανά, είδαμε και για πρώτη φορά το διάσημο χάρτη της εποχής του Κόναν. Πολλά χρόνια μετά διαβάσαμε ξανά τεύχη από αυτή τη σειρά στο περιοδικό Conan ο Εξολοθρευτής Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κόναν (ο λογοτεχνικός ήρωας) Conan the Barbarian (το περιοδικό) Eternals
  9. Το πρώτο Omnibus περιλαμβάνει τα τεύχη GIANT-SIZE X-MEN 1, X-MEN (1963) 94-131 & ANNUAL (1970) 3. Περίπου σαράντα πέντε χρόνια πριν, ο τίτλος των X-Men βρισκόταν στα πρόθυρα της ακύρωσης δεδομένου ότι ελάχιστοι αναγνώστες έδειχναν ενδιαφέρον για αυτή τη σειρά, αφού οι ιστορίες ήταν αφενός παρωχημένες και αφετέρου οι χαρακτήρες της δεν είχαν να προσφέρουν κάτι καινούργιο. Όλα έδειχναν πως ο τίτλος αυτός θα παρασυρόταν από τη λήθη. Όμως, τα πάντα άλλαξαν το 1975 με τη κυκλοφορία μίας ειδικής έκδοσης που σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης για τους μεταλλαγμένους. Η ειδική έκδοση αυτή ονομάζονταν Giant-Size X-Men #1, η οποία συντέθηκε υπό τη συγγραφική πένα του Len Wein (ο οποίος πέρα από το Giant, ήταν και plotter των Uncanny 94 & 95) και των μολυβιών του David Cockrum. Το συγκεκριμένο τεύχος ξεχώρισε επειδή καθιέρωσε για πρώτη φορά πολλά από τα πιο αγαπημένα μέλη της ομάδας. Η γενναία αυτή κατευθύνση περιλάμβανε χαρακτήρες προερχόμενους από κάθε γωνιά της γης και εν αντιθέσει με τους "προκατόχους" τους, αυτοί εδώ ήταν ενήλικες και όχι έφηβοι: o Wolverine, ο Collosus, η Storm, ο Νightcrawler και ο Thunderbird αποτελούσαν τα καινούργια μέλη της νεοσύστατης ομάδας. Πέρα από τρεις "παλαιότερους" χαρακτήρες που παρείχαν καθόδηγηση στους νέους, Professor X, Cyclops και Banshee, οι υπόλοιποι original X-Men όπως είναι ο Angel, ο Iceman, η Jean Grey, o Ηavoc ή η Polaris ήταν μεν παρόντες μέσα στην ιστορία, αλλά δεν αποτελούσαν ενεργά μέλη του καινούργιου ρόστερ. (τουλάχιστον στην αρχή, γιατί όπως γίνεται φανερό στη πορεία, ενσωματώνεται σταδιακά και η Jean στο νέο τιμ.) Το Giant-Size #1 αποτυπώνει τη πρώτη περιπέτεια του νεοσύστατου συνόλου, το οποίο στέλνεται από το Καθηγητή X σε μία αποστολή διάσωσης των original Χ-Μen που είναι παγιδευμένοι στο νησί «Krakoa». Σύντομα όμως ανακαλύπτουν πως ο Κrakoa δεν είναι απλά ένα νησί, αλλά άλλος ένας μεγάλος μεταλλαγμένος! Ο Claremont έχει συγγραφικά credits από το προαναφερθέν τεύχος 94. Η πρώτη του δουλεία είναι να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας στο τίτλο και να κάνει τους νέους χαρακτήρες ξεχωριστούς και ενδιαφέροντες. Για παράδειγμα, στα πρώτα αυτά τεύχη η Storm παρουσιάζεται σαν μία «θεά», η οποία νοσταλγεί τον καιρό εκείνο που ήταν στην Αφρική και να παρατηρεί μεγάλες διαφορές από τη τωρινή ζωή της στη πόλη. Ο Colossus, επίσης, είναι ένας άλλος χαρακτήρας που θέλει να επιστρέψει στη πατρίδα και την οικογένεια του. Ο Nightcrawler παλεύει να ενσωματωθεί και να ταιριάξει με το ευρύτερο πλήθος, παρά την εξωτερική «δαιμονική» του εμφάνιση. Ιδιαίτερη εντύπωση δημιουργεί ο Wolverine, ο οποίος ακόμα δεν είναι ο «superstar» που είναι σήμερα, αλλά κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη κυρίως λόγω του παρορμητικού χαρακτήρα του και τη μυστικοπάθεια που χαρακτηρίζει το παρελθόν του. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν διάφορα hints για τη προέλευση του, για το «Weapon X», την ικανότητα ίασής του κλπ. Σε αυτό το Omni, μαθαίνουμε για πρώτη φορά ότι το πραγματικό του όνομα είναι Logan! Όμως, ο Claremont φροντίζει να τον χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε η προσωπικότητα του να μην επισκιάζει τους υπόλοιπους. Γενικά, όσον αφορά το characterization, υπάρχει μια αίσθηση ισορρόπιας, καθώς κανένας χαρακτήρας δεν υπερτερεί έναντι του άλλου, ενώ όλοι έχουν τις στιγμές τους να λάμψουν! Αυτό που σίγουρα μου άρεσε είναι ότι ο Claremont παρουσιάζει σταδιακά το «δέσιμο» των μελών της νέας αυτής ομάδας, σε σημείο όπου κάποιος θα τους χαρακτήριζε μέχρι και οικογένεια. Για αυτό, βλέπουμε πολλές φορές τους Χ-Men να περνάνε χρόνο μαζί με… τα πολιτικά τους ρούχα, για παράδειγμα στις γιορτές των Χριστουγέννων ή όταν διοργανώνουν παιχνίδια baseball. (X-Men style, φυσικά!!) Ομολογώ ότι κάτι τέτοιες μικρές στιγμές (υπόσχομαι ότι δεν είναι λίγες!), με έκαναν να δεθώ περισσότερο μαζί τους. Συγγραφικά, ο Claremont «φυτεύει» πολλούς σπόρους για μελλοντικά storylines από πολύ νωρίς. Υπάρχουν αναφορές για τον «Black Tom» Cassidy πολύ πιο πριν κάνει το κάνει το ντεμπούτο του στη σειρά. Το ίδιο ισχύει και με τον Proteus. Το ιστορικής σημασίας και συνάμα εξαιρετικό «Έπος του Μαύρου Φοίνικα» είναι μία ιστορία που χτίζεται 30 ολόκληρα τεύχη, από τη πρώτη αποκάλυψη των νέων δυνάμεων της Jean και την ανάδειξη της ως «Phoenix» στο τεύχος 101 μέχρι και τη σταδιακή εισαγωγή του Hellfire Club & του Jason Wyngarde! Με αυτό τον τρόπο, ο «μάστορας» Claremont καταφέρνει να κάνει ομαλές μεταβάσεις από το ένα storyline στο άλλο, χωρίς δηλαδή να εισαγάγει νέους χαρακτήρες και καταστάσεις στον αναγνώστη από το πουθενά. Φυσικά, κλασσικοί εχθροί των μεταλλαγμένων όπως είναι ο Magneto, o Juggernaut, o Sauron ή τα Sentinels κάνουν την εμφάνιση τους και εδώ. Ειδικά δε για τον Magneto, λέγεται ότι κανένας άλλος συγγραφέας πέρα από τον Claremont δεν έχει αποδώσει τη «φωνή» του τόσο σωστά. Σαφής στόχος του Claremont είναι να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη, κάτι το οποίο επιτυγχάνεται και με το παραπάνω. Οι ιστορίες είναι πολύ διασκεδαστικές ακόμη και με τα σημερινά στάνταρ. Ενίοτε υπάρχουν μικρές και καλές δόσεις χιούμορ και του αντίστοιχου δράματος που χαρακτηρίζει το υπέρ ηρωικό είδος. Ωστόσο, σίγουρα αυτό που θα μπορούσε να ειπωθεί είναι ότι ο Claremont μερικές φορές έχει τη τάση να υπέρ-αναλύει κάποιες σκέψεις χαρακτήρων ή να βάζει πολλά και αχρείαστα αφηγηματικά μπαλονάκια μέσα στην ιστορία. Παρά όμως αυτές τι μικρές (για μένα) συγγραφικές ατέλειες, ο Claremont εξιλεώνει τον εαυτό του για το πάθος και την αγάπη που δείχνει για αυτούς τους ήρωες και φυσικά για την άρτια δομημένη του πλοκή. Τι γίνεται με το σχέδιο; Για τον John Byrne δε μπορώ να πω κάτι παραπάνω από ό, τι έχει ήδη ειπωθεί: ο άνθρωπος αυτός για τα δικά μου μάτια είναι ένας ακόμη θρύλος της 9ης Τέχνης. Δε μπορώ να φανταστώ αυτό το run χωρίς τον συγκεκριμένο σχεδιαστή και σίγουρα οι ιστορίες δεν θα είχαν την ίδια απήχηση και το ίδιο στίγμα χωρίς τα μολύβια του Byrne. Όπως είναι λογικό, δε θα μπορούσε να γίνει μία αναφορά και στο σχέδιο του Cockrum, του οποίου η συμβολή υπήρξε το λιγότερο καθοριστική ιδιαίτερα εάν ληφθούν υπόψη τα πρωτοποριακά και εντυπωσιακά για την εποχή designs των νέων X-Men, όπως είναι αυτό του Νightcrawler, της Storm ή και του Colossus. Για μένα, αυτή η συλλογή αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που θα μπορούσε να προσφέρει η Marvel στο αναγνωστικό κομιξικό κοινό. Είναι απίστευτο ότι κόμικ της ποιότητας αυτής κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την εποχή εκείνη. Τονίζω ξανά ότι σε αυτή τη συλλογή τευχών είναι βέβαιο πως υπάρχουν κάποια σημεία που δείχνουν την ηλικία τους, αλλά πιστέψτε με αυτό δε θα σας νοιάξει. Τέτοια υπέρ ηρωικά (και με τέτοια επιρροή) δε κυκλοφορούν σήμερα, κατά τη γνώμη μου. Διαβάζοντας αυτό το Omnibus, μου έγινε υπενθύμιση γιατί έχω γίνει φανατικός του είδους αυτού εξ’ αρχής. Περιμένω εναγωνίως και τα επόμενα Omnis, με το reprint του δεύτερου να έρχεται στα τέλη Νοέμβρη αυτού του έτους. Κλείνοντας, τον κύριο Claremont είχα τη τύχη να τον συναντήσω πέρυσι στο Athens Con. Aπό τη σύντομη συζήτηση που είχαμε, αντιλήφθηκα ότι το πάθος και η αγάπη του για τους X-Men ξεχειλίζουν ακόμα και σήμερα, στα 70 του (σχεδόν) έτη… Η παρουσίαση του X-Men - Days of Future Past. H παρουσίαση του Wolverine. Το πολύ όμορφο άρθρο για το κόμικ από τη Βασιλεία Βαξεβάνη. (comicdom.gr)
  10. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 17-01-2020 Φτάσαμε κιόλας στον δέκατο τόμο της Επίσημης Συλλογής Graphic Novels της Marvel, το οποίο είναι ένα επίτευγμα από μόνο του, για ένα τέτοιο πρωτοφανές επιχείρημα στα χρονικά των εκδόσεων κόμικς στην Ελλάδα. Επίτευγμα όμως είναι πως συνεχίζουν να βάζουν τίτλους που έχουν εκδοθεί στο μακρινό παρελθόν στην χώρα μας και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, έχουν ανταπόκριση από το τωρινό αγοραστικό κοινό. Από την άλλη, πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν έχουμε την δυνατότητα να δούμε σε νέες υψηλής ποιότητας εκτυπώσεις την προέλευση του Βένομ που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο μικρό Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά; Ο παρόν τόμος λοιπόν συλλέγει μερικές ιστορίες που θεωρούνται κλειδιά για να καταλάβουμε την προέλευση του συμβιωτικού οργανισμού που έγινε γνωστός ως Βένομ. Κανονικά, αυτό το πλάνο θα ήταν αδύνατο σε οτιδήποτε άλλο πέρα από μια έκδοση omnibus, αλλά κατάφεραν να περιορίσουν την έκταση με το αφήσουν την πορεία του Έντι Μπροκ ως του πρώτου πρόθυμου ξενιστή του οργανισμού έξω από τον τόμο. Και εφόσον ακόμα και έτσι έχουμε μια πορεία με συνοχή, δεν ενοχλεί καθόλου. Και πιστεύω πως θα εκπλήξει αρκετούς ευχάριστα πως σε μια τέτοια συλλογή, περιλαμβάνεται και ένα τεύχος που έχει τόσο σημαντικό αντίκτυπο για την σχέση της Μέρι Τζέιν και του Πίτερ, κάνοντας την ίσως την πιο σημαντική στιγμή της συλλογής. Μιλάω φυσικά για το τεύχος 259, ένα από τα αγαπημένα μου τεύχη από την περίοδο του Tom DeFalco στον τίτλο, ο οποίος σε αυτή την συλλογή έχει την μερίδα του λέοντος όσο αφορά τον αριθμό των ιστοριών που παραθέτονται με αυτόν ως συγγραφέα και κανονικά αυτός και ο σχεδιαστής Ron Frenz θα έπρεπε να είναι τα πρώτα ονόματα του εξωφύλλου. Ας δούμε λοιπόν τι περιλαμβάνει ο τόμος και πότε είχαν δημοσιευτεί για πρώτη φορά εδώ. The Amazing Spider-Man 252 - May 1984 (Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 164 & Σούπερ Σπάιντερ-Μαν 016) The Amazing Spider-Man 256-258 - September/November 1984 (Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 174-176 & Σούπερ Σπάιντερ-Μαν 018-019) The Amazing Spider-Man 259 - December 1984 (Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 180 & Σούπερ Σπάιντερ-Μαν 019) Fantastic Four 274 - January 1985 (δισέλιδο απόσπασμα, από τον John Byrne που δεν μνημονεύεται στα credits του τόμου, αδημοσίευτο στην Ελλάδα μέχρι πρότινος) Web of Spider-Man 01 - April 1985 (αδημοσίευτο στην Ελλάδα μέχρι πρότινος) The Amazing Spider-Man 298 - March 1988 (μονοσέλιδο απόσπασμα. Όλη η ιστορία έχει δημοσιευτεί στο Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 470) The Amazing Spider-Man 299 - April 1988 (δισέλιδο απόσπασμα. Όλη η ιστορία έχει δημοσιευτεί στο Σπάιντερ-Μαν Καμπανά 479) The Amazing Spider-Man 300 May 1988 (είχε δημοσιευτεί σε δύο συνέχειες στα τεύχη 480-481 του Σπάιντερ-Μαν του Καμπανά) Μπορώ να πω πως ευχαριστήθηκα την εκ νέου ανάγνωση αυτών των τευχών, τόσο όσο και την πρώτη φορά που τα συνάντησα στις εκδόσεις του Καμπανά. Μόνο παράπονο το ότι ακόμα και σε αυτή την έκδοση, δεν λάβαμε την καλύτερη δυνατή μετάφραση. Από το Web of Spider-Man και έπειτα, είδα πολλά λάθη και παραλείψεις συνδετικών προτάσεων. Δεν ξέρω αν ήταν απλή κούραση ή/και βιασύνη του μεταφραστή ή απλά το συγγραφικό ύφος της Louise Simonson και του David Michellinie τον δυσκόλεψε, αλλά σαφώς και υπάρχουν προβλήματα ροής που ξέρω πως δεν οφείλονται στο πρωτότυπο κείμενο. Παρόλα αυτά, έχουμε άλλον έναν πετυχημένο τόμο, τον δεύτερο μάλιστα που ξεπερνά τις 200 σελίδες και τον δεύτερο με τον πάντα δημοφιλή αραχνοκέφαλο, οπότε προτείνεται ανεπιφύλαχτα.
  11. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά , γνωρίζουν επίσης το πάθος που μου ασκεί η λεγόμενη Golden Age εποχή των κόμικ , ιδιαίτερα με τις πρώτες εμφανίσεις των υπερηρώων και των λεγόμενων mystery men στις σελίδες των εικονογραφημένων. Ιστορίες που σήμερα φαντάζουν το λιγότερο "αστείες" μέσα στην απλότητα τους αλλά έχουν τη δική τους μαγεία, αφού εκφράζουν την "αθωότητα" μίας άλλης εποχής με τα προβλήματα , τα στερεότυπα αλλά και τα όνειρα και τις ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον που εκφράζανε. Ακόμα και όταν λίγο αργότερα ο κόσμος έμπαινε μέσα στη δίνη ενός ακόμα παγκοσμίου πολέμου , τα κόμικ(και καρτούν) εκείνης της εποχής, και ειδικά εκείνα με τους υπερήρωες , ανέλαβαν το ρόλο του εμψυχωτή περισσότερο από την εποχή του μεγάλου κραχ στην Αμερική, κάνοντας μικρούς και μεγάλους να πιστέψουν ότι ο καθένας που αγωνίζεται για το κοινό καλό, μπορεί να είναι ήρωας. Και ας μην διαθέτει υπερδυνάμεις... Φαντάζεστε λοιπόν τη χαρά μου όταν το Καλοκαίρι του 2007 ανακοινώνονταν η κυκλοφορία μίας σειράς με θέμα κάποιους ξεχασμένους ήρωες της Marvel από τη λεγόμενη χρυσή εποχή των κόμικ (όταν η εταιρεία ονομάζονταν Timely Comics)στη σημερινή εποχή. Το κόμικ κυκλοφόρησε τελικά την Άνοιξη του 2008 και ονομάζονταν The Twelve.Σε σενάριο του J.Michael Straczynski(Babylon 5,Amazing Spider Man,Superman)και σχέδιο του Βρεττανού σχεδιαστή Chris Weston ( Judge Dredd,Rogue Trooper,The Invisibles)που θα ολοκληρώνονταν σε 12 τεύχη. Το σενάριο θέλει δώδεκα υπερήρωες και mystery men (Captain Wonder,Fiery Mask,Phantom Reporter,Rockman,Dynamic Man,Black Widow,Blue Blade,Mister E,Laughing Mask,Electro,Mastermind Excello,The Witness)την ημέρα της πτώσης του Βερολίνου, πολεμώντας μαζί με άλλους γνωστούς ήρωες της εποχής εκείνης εναντίων των Γερμανών(Captain America,Human Torch,Destroyer κ.α.) και ακολουθώντας τους σε ένα υπόγειο καταφύγιο, να παγιδεύονται μέσα σε αυτό.Τα σώματά τους τοποθετούνται μέσα σε κάψουλες και κανένας δεν ξανακούει για αυτούς παρά μόνο 60 χρόνια αργότερα, όταν σε ανασκαφές στην περιοχή βρίσκουν το υπόγειο καταφύγιο με τα ανέπαφα σώματα τους προστατευμένα στις κάψουλες... Οι ήρωες μίας άλλης εποχής λοιπόν ξαναγυρίζουν στο σήμερα. Σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από εκείνον που είχαν γνωρίσει δεκαετίες πριν. Με όλα και όσα γνώριζαν, αγάπαγαν, πιστεύανε να μην υφίστανται πλέον...Ξεναγός σε αυτή τη δραματική πλέον ιστορία από τη πλευρά των ηρώων μας, θα είναι ο Phanton Reporter/Dick Jones(golden age ιστορίες του υπήρχαν στο δεύτερο τίτλο της Timely το βραχύβιο Daring Mystery Comics)ο οποίος πέρα του ότι έχει να αντιμετωπίσει όπως και οι άλλοι του σύντροφοι, το γεγονός ότι οι ζωές τους όπως τις ήξεραν δεν υπάρχουν πλέον, και έναν προδότη ανάμεσα τους που σκοτώνει έναν σύντροφο τους που φαίνεται να γνωρίζει κάτι παραπάνω για την αλήθεια... Μέσα σε 12 τεύχη ο Straczynski καταφέρνει να δημιουργήσει μία ιστορία που περιλαμβάνει τα πάντα : Περιπέτεια, μυστήριο, ρεαλισμός(όσο είναι εφικτός), δράση , συνεχόμενες ανατροπές ,συναίσθημα, ρομάντζο, δράμα και κωμωδία μαζί...Όλοι οι χαρακτήρες του, σαν πρωταγωνιστές αρχαίου ελληνικού δράματος έχουν τη δική τους ξεχωριστή προσωπικότητα και background ιστορία τους. Ο αναγνώστης νοιάζεται για καθέναν ξεχωριστά, ο συγγραφέας μας δίνει λεπτομέρειες για το παρελθόν(origin)τους κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές και μετατροπές όπου χρειάζεται(μην ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι αυτοί χαρακτήρες άγνωστοι στο αναγνωστικό κοινό είχαν το ίδιο origin εδώ και 60 χρόνια)αλλά και τα συναισθήματα τους, τους φόβους τους , τις απώλειες και την ελπίδα τους για το μέλλον τους που φαντάζει αβέβαιο... Ζούμε τη προσωπική τραγωδία του καθενός από εκείνη του Mister E(Victor Jay)που ανακαλύπτει ότι ο γιός του είναι σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία από εκείνον πλέον και δεν θέλει να τον δει μπροστά του, μέχρι τον Captain Wonder(Jeff Jordan)που διαπιστώνει ότι η οικογένεια που είχε αφήσει πίσω του έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, και ας ήταν νεότατοι όταν εκείνος "εξαφανίστηκε" μη μπορώντας να τους πει ούτε ένα αντίο...Ή εκείνης του Rockman που χτυπώντας δυνατά το έδαφος κάθε βράδυ πιστεύει ότι θα τον ακούσουν άνθρωποι από το υπόγειο βασίλειο του(αν όντως υπάρχει κάτι τέτοιο)μέχρι τη Black Widow(Claire Voyant)που ανακαλύπτει ότι η συμφωνία με το διάβολο που είχε κάνει ισχύει ακόμα και τη καθιστά καταραμένη αιώνια.. Το πρόβλημα που αντιμετώπισε όμως η σειρά ήταν το γεγονός ότι στο τεύχος #8 διακόπηκε όχι εξαιτίας χαμηλών πωλήσεων αλλά λόγο αυξημένου φόρτου εργασίας του συγγραφέα(έγραφε και το σενάριο της ταινίας Changeling)και κάποιων άλλων προβλημάτων του με την εταιρεία(που δεν χρειάζεται να αναφέρουμε εδώ)και έκανε σχεδόν 3 χρόνια να συνεχίσει και να ολοκληρωθεί στο δωδέκατο τεύχος της...Άλλο ήταν επίσης μία σειρά παρόμοιου θέματος(Golden age χαρακτήρες στη σημερινή εποχή ξαφνικά)το Project Superpowers που κυκλοφόρησε την ίδια εποχή περίπου από την Dynamite..Ο Straczynski πήρε παλαιούς χαρακτήρες από το παρελθών της Marvel,που είχαν εμφανιστεί σε λίγες ιστορίες, οι περισσότεροι σε βραχύβιους τίτλους/ανθολογίες, και σε αυτό το κόμικ τους έδωσε υπόσταση και τους έκανε εξίσου να όχι και περισσότερο θα έλεγα, ενδιαφέροντες με τους big guns της εταιρείας, σεβόμενος την ιστορία τους αλλά και χτίζοντας για εκείνους(ή κάποιους από αυτούς τουλάχιστον)ένα μέλλον, σε έναν κόσμο διαφορετικό από εκείνον που γνώρισαν... Πάντως η ιστορία στέκει καλά από μόνη της, δε χρειάζεται γνώση προηγούμενων events της εταιρείας για να τη διαβάσεις, ίσα ίσα ο συγγραφέας δίνει νέες πληροφορίες και origin στους χαρακτήρες χωρίς όμως να μη σεβαστεί την ιστορία τους. Ούτε φυσικά υπάρχουν open plots που οδηγούν σε αλλεπάλληλα crossovers που θα σε κουράσουν και μπερδέψουν ακόμα περισσότερο.. Κάτι φυσικά που έχει απομακρύνει πολλούς αναγνώστες από τα mainstream υπερηρωικά κόμικ και τους έχει κάνει να στραφούν στα indie.Στο Twelve η ιστορία μπορεί να έχει μία αρχή, μέση και τέλος. Το τι ίσως να γινόταν αργότερα - αν δινόταν η ευκαιρία - είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο....Άλλωστε μιλάμε για ενιαίο universe...Τουλάχιστον αποζημιώνεσαι και από το πολύ καλό σχέδιο του Chris Weston που με εμφανείς επιρροές και από Gary Frank, σχεδιάζει χαρακτήρες ζωντανούς, με τη δύναμη να σφύζει πάνω στα καλοσχεδιασμένα κορμιά τους και τις ρεαλιστικές τους εκφράσεις να τους προσδίδουν έναν πιο αληθινό τόνο μέσα στα panel που τους περικλείουν... Σίγουρα όλα έπαιξαν το ρόλο της ώστε το αναγνωστικό κοινό(που ίσως κάποιοι από αυτούς να έκαναν το λάθος να συγκρίνουν τη σειρά με το Watchmen του Moore)να μη δώσει την απαραίτητη προσοχή που της αξίζει. Αν περιμένετε λοιπόν ένα ακόμα Watchmen αλα Marvel style λυπάμαι αλλά δε θα το βρείτε ούτε εδώ ούτε πουθενά αλλού. Έκαστος στο είδος του, διαφορετική υπόθεση και δημιουργοί.. Άμα θέλετε να διαβάσετε μία καλή ιστορία που εστιάζει περισσότερο στον ανθρώπινο παράγοντα και λιγότερο στις σκηνές δράσης(όχι ότι λείπουν και αυτές κάθε άλλο δηλαδή)τότε σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.Το κείμενο το βρίσκετε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  12. Ακόμη ένα περιοδικό, που εξέδωσαν οι εκδόσεις Καμπανά και το οποίο ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1978. Σε αντίθεση με άλλα περιοδικά του Καμπανά, δεν υπήρξε μεγάλο μπέρδεμα με τις σειρές, που φιλοξένησε, αφού βασικά μόνο δύο σειρές δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό: το Inhumans (1975) και το Hero for Hire (1972). Φυσικά, σε σχεδόν κάθε τεύχος υπήρχαν οι αναπόφευκτες προσθήκες με μικρές ιστορίες γουέστερν, πολεμικές ή τρόμου. Οι Inhumans, που έδωσαν το όνομά τους στο περιοδικό, ήταν μια ομάδα υπερηρώων, που αν και γήινοι, έχουν αποκτήσει τις υπερφυσικές τους ικανότητες μέσω πειραμάτων από την εξωγήινη φυλή των Kree. Ζουν απομονωμένοι από την υπόλοιπη ανθρωπότητα στην πόλη Attilan, που είναι κρυμμένη κάπου στα Ιμαλάια. Οι Απάνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν την ύπαρξή τους από την υπόλοιπη ανθρωπότητα, επειδή φοβούνται, ότι μπορεί να τους εκμεταλλευθούν οι άνθρωποι. Η κοινωνία τους είναι αυστηρά δομημένη, ταξική και οργανωμένη σε κάστες, από τις οποίες κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει, ανεξάρτητα από τη θέση του. Αρχηγός τους είναι ο Μαύρος Κεραυνός (Black Bolt), καταδικασμένος σε αιώνια σιωπή, επειδή η φωνή του, ακόμη κι ένας ψίθυρος μπορεί να προκαλέσει όλεθρο στον κόσμο. Άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας είναι η Κρύσταλ, η Μέδουσα, ο Τρίτων, ο Κάρνακ και ο Γκόργκον, όλοι τους προικισμένοι με υπερφυσικές δυνάμεις (να μην ξεχνάμε και το "σκύλο" Lockjaw, που έχει την ικανότητα της τηλεμεταφοράς ). Η συγκεκριμένη σειρά έβγαλε μόνο 12 τεύχη στις ΗΠΑ, από τα οποία ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 10 σε αυτό το περιοδικό. Σε γενικές γραμμές, αυτή η ομάδα δεν έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στις ΗΠΑ. Υπήρξε ένα graphic novel κάπου στη δεκαετία του 1980, αλλά θα χρειαζόταν να φτάσει το 1998 για να δούμε το θρυλικό run ;των 12 τευχών των Paul Jenkins και Jae Lee, ένα από τα καλύτερα υπερηρωικά κόμικς των τελευταίων δύο δεκαετιών (και κάτι) και το οποίο πρέπει να διαβάσετε ο-π-ω-σ-δ-ή-π-ο-τ-ε! Από τότε κύλησε νερό στο αυλάκι, υπήρξαν πολλές εξελίξεις, άλλες δύο σειρές κόμικς, μια σεζόν τηλεοπτικής σειράς, αλλά οι Απάνθρωποι δεν κατάφεραν να στεριώσουν εκδοτικά στο σύμπαν της Marvel. To Hero for Hire από την άλλη, αφηγείται την ιστορία του Luke Cage, γνωστού και ως Power Man (στα ελληνικά: "Δυνατός"), που μετά από ένα πείραμα αποκτά υπερφυσικές δυνάμεις, τις οποίες προσφέρει προς ενοικίαση. Η έκδοση του περιοδικού ήταν ιστορικό γεγονός, αφού ο Λιουκ Κέιτζ (κατά Καμπανά: "Λουκ Καίητζ") ήταν ο πρώτος μαύρος υπερήρωας σε δικό του περιοδικό της Marvel. Γνήσιο τέκνο της δεκαετίας του 1970 και του Blaxploitation, κινείτο σε μια Νέα Υόρκη σαφώς πιο ρεαλιστική σε σχέση με άλλα κόμικς της εταιρείας, αν και θέματα, όπως ο ρατσισμός, αν και παρόντα, δεν θιγόντουσαν σε βάθος . Από το τεύχος 50 και μετά, ο Power Man έγινε ντουέτο με τον άρχοντα των πολεμικών τεχνών Iron Fist (ελληνική μετάφραση: Σιδηρογροθιάς), τον οποίον το ελληνικό κοινό είχε γνωρίσει στο περιοδικό "Μάστερ Κουνγκ-Φου". Οι περιπέτειές τους συνεχίστηκαν έως το 1986, όταν το περιοδικό σταμάτησε. Από τότε, ο Λιουκ Κέιτζ έγινε μέλος των Defenders, συνδέθηκε με την Τζέσικα Τζόουνς, απέκτησε κι αυτός άλλους τίτλους, έγινε τηλεοπτική σειρά και η αλήθεια είναι, ότι είναι σαφώς πιο αναγνωρίσιμος από τους Απάνθρωπους σήμερα. Στα ελληνικά είδαμ ετα 10 πρώτα τεύχη των περιπετειών του, αλλά μόνο τις ιστορίες, που είχαν εκείνο ως πρωταγωνιστή και όχι τις δευτερεύουσες. Η έκδοση του Καμπανά κινείτο στα γνωστά χαμηλά στάνταρ. Έβγαλε 10 τεύχη με το τελευταίο να κυκλοφορεί το Δεκέμβριο του 1980. Προκαλεί εντύπωση, το γεγονός, ότι παρά τον τίτλο του περιοδικού, οι Απάνθρωποι δεν εμφανίστηκαν ούτε σε ένα εξώφυλλο, αφού σε όλα κυριαρχούσε ο Λιουκ Κέιτζ. Είναι μάλλον περιττό να προσθέσω, ότι και αυτά τα τεύχη είναι πλέον πολύ δυσεύρετα. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (στα αγγλικά) Inhumans (wikipedia) Luke Cage (wikipedia)
  13. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 13-09-2019 Υλικό Συλλογής: The Amazing Spider-Man v2 30-35 (June/November 2001) Κλικάρετε πάνω στα tags για τις παρουσιάσεις των υπόλοιπων άλμπουμς. Στην χώρα μας, το run του Στρανζίσκι στο Amazing Spider-Man, παρουσιάστηκε αποσπασματικά, με εκδόσεις που επικεντρώθηκαν στα τελευταία κεφάλαια της πορείας του σεναριογράφου στον τίτλο. Δυστυχώς, μέχρι πρόσφατα, δεν είχαμε την τύχη να δούμε πως ξεκίνησε η πορεία του. Να που ήρθε η ώρα λοιπόν με την σειρά Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel της Hachette, η οποία διάλεξε να κυκλοφορήσει ως πρώτο τόμο το The Amazing Spider-Man – Η Επιστροφή, το πρώτο storyline του Στρανζίσκι δηλαδή. Είναι 2001, και η Marvel, συνεχίζοντας την προσπάθεια στο να επαναφέρει τη εταιρία στην κερδοφορία, αναθέτει στον Στρανζίσκι το τίτλο The Amazing Spider-Man ξεκινώντας από το τεύχος 30 του volume 2. Αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση την εποχή εκείνη, γιατί δεν ήταν ακόμα σύνηθες, σημαντικά ονόματα του Χόλιγουντ να κάνουν την μετάβαση στο μέσο των κόμικς. Ναι, είχαν φέρει τον Κέβιν Σμιθ στον τίτλο του Daredevil δύο χρόνια πριν, αλλά ο Σμιθ δεν θεωρούνταν ποτέ «μεγάλο κεφάλι» και η δημοφιλία που απολαμβάνει σήμερα δεν ήταν καν κοντά στο επίπεδο που έχουμε συνηθίσει. Αν μη τι άλλο, του έδωσε περισσότερο geek cred. Ο Στρανζίσκι όμως δεν το χρειαζόταν και οι ιδέες που έφερε στον τίτλο, έκαναν την διαφορά σε σύγκριση με οτιδήποτε είχε να προτείνει ένας απλός comic writer. Η σύνοψη είναι από την Ελληνική έκδοση. Οι υπόλοιπες εικόνες περιεχόμενου, είναι από την Αμερικάνικη. Ο σεναριογράφος επίσης δεν ήταν άσχετος με τα κόμικς, μιας και είχε δουλέψει σε τίτλους που βασίζονταν σε τηλεοπτικές σειρές την δεκαετία του ’80, ενώ είχε δημιουργήσει την δική του καταξιωμένη σειρά για λογαριασμό της Top Cow, το Rising Stars. Και ευθύς εξαρχής κάνει την διαφορά στον τίτλο, βάζοντας τον Πίτερ Πάρκερ σε πορεία ωρίμανσης ως χαρακτήρα, με το να γίνεται καθηγητής στο λύκειο που φοίτησε και ο ίδιος. Παράλληλα, γνωρίζει τον Ιεζεκιήλ, ένα άτομο που φαίνεται να έχει τις ίδιες δυνάμεις με αυτόν, ο οποίος του κάνει κάποιες ερωτήσεις που αλλάζουν την οπτική που είχε για την μετατροπή του σε Σπάιντερ-Μαν. Ερωτήσεις που τον ταρακουνούν αλλά εν τέλει τον βάζουν στην κατάλληλη πνευματικά κατάσταση για να αντιμετωπίσει έναν κακό που τρέφεται με την ζωτική δύναμη ηρώων σαν και αυτόν, τον Μόρλουν, για τον οποίο χρειάζεται να σκεφτεί εκτός πλαισίου για να τον νικήσει, με την εναλλακτική να είναι ο θάνατος. Και εκεί έγκειται η διαφορά του Στρανζίσκι, σε σύγκριση π.χ. με τον Σλοτ που τον διαδέχτηκε: Ο Στρανζίσκι όχι μόνο προσθέτει νέα πράγματα στον μύθο του Σπάιντερ-Μαν, αλλά προσπαθεί να το κάνει με σοβαρότητα, παίρνοντας στοιχεία από την παγκόσμια λαογραφία και δοξασίες, αντί να το βγάζει από τον κ**ο του, προσθέτοντας κύρος και αληθοφάνεια. Ναι, μπορεί να μην είναι πάντα επιτυχημένη η εκτέλεση, αλλά η προσπάθεια είναι αξιέπαινη και εν τέλει αναγκαία για την ανάπτυξη ενός χαρακτήρα. Αλλιώς βαλτώνει, μαζί με τις πωλήσεις. Στον τίτλο επίσης συναντάμε και τον John Romita Jr, ο οποίος παραμένει μάστορας την κινηματογραφικής και κινητικής απόδοσης του σεναρίου, διατηρώντας παράλληλα την αισθητική των κόμικς, σε μια εποχή που όλοι περιμένουν ρεαλιστικές - αλλά και πολύ συχνά, στατικές - αποδόσεις. Ως τίτλος λοιπόν για αρχή της σειράς της Hachette, κρίνεται επιτυχημένος από εμένα. Στη Αγγλική έκδοση της σειράς, έχει δημοσιευτεί και το αμέσως επόμενο storyline, το οποίο ελπίζω να δούμε και εδώ. Το αμέσως-αμέσως επόμενο τεύχος πάντως ήταν το 36, που ήταν εκτός σειράς, καλύπτοντας την αντίδραση του Σπάιντερ-Μαν στην πτώση των δίδυμων πύργων, τεύχος που δημοσιεύτηκε και στον τόμο της Espresso το 2007.
  14. Στα μέσα Ιουνίου 1986 η Μαμούθ Κόμιξ έξέδωσε το δεύτερο κόμικ της Marvel από τη σειρά "Σούπερηρωες". Θυμάμαι, ότι είχα αγοράσει το τεύχος, αλλά δεν το είχα διαβάσει, γιατί έδινα εξετάσεις για το FCE και δεν ήθελα να μου αποσπασθεί η προσοχή Με αυτό το κόμικ, οι θρυλικοί Χ-ΜΕΝ επανεμφανίστηκαν στα ελληνικά περίπτερα, 4 χρόνια μετά την αναστολή έκδοσης του "Κάπταιν Αμέρικα", όπου είχαν κάνει την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα. Εδώ όμως, είχαμε μια νέα γνωριμία, επειδή η Μαμούθ, πολύ σωστά ποιούσα, δεν δημοσίευσε ιστορίες από το σημείο που είχε σταματήσει ο Καμπανάς (το αμερικανικό #47), αλλά προτίμησε να ξεκινήσει από το αμερικανικό #94, από το τεύχος δηλαδή, που ακολούθησε το θρυλικό τεύχος Giant-Size X-MEN, όπου έκαναν την εμφάνισή τους ορισμένοι εντελώς νέοι ήρωες, οι οποίοι θα αντικαθιστούσαν την αρχική ομάδα. Σε αυτό το σημείο θυμίζω, ότι και στις ΗΠΑ ο τίτλος των Χ-ΜΕΝ είχε σταματήσει να εκδίδει νέες ιστορίες από το #66 με τα #67-#93 να είναι επανεκδόσεις παλιότερων τευχών. Συνεπώς, το Giant-Size X-MEN ήταν η πρώτη καινούρια ιστορία της ομάδας και το #94 το πρώτο της κανονικής αρίθμησης με πρωτότυπη ιστορία μετά το τεύχος 66. Σεναριογράφος ανέλαβε ο Chris Claremont, που έμελλε να γράψει μια τεράστια ιστορία στον τίτλο για πάρα, πάρα πολλά χρόνια και σχεδιαστής αρχικά ο εξαιρετικός Dave Cockrum και στη συνέχεια ο μεγάλος John Byrne, που κι αυτός αντικαταστάθηκε από άλλους σχεδιαστές στη συνέχεια. Γενικά, στα 83 τεύχη του περιοδικού, δημοσιεύτηκαν τα αμερικανικά τεύχη 93-182 εκτός από τα τεύχη 141-142, τα οποία αντιστοιχούν στη διάσημη ιστορία Days of Future Past, αλλά παραδόξως παραλήφθηκαν από τη Μαμούθ. Η νέα σύνθεση της ομάδας ήταν εξαιρετική, όπως εξάλλου και οι περισσότερες ιστορίες. Ο Claremont δημιούργησε μια νέα ομάδα με ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες, με χαρακτήρες, που είχαν εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο και τελείως διαφορετική ψυχοσύνθεση και κατάφερε να τα χειριστεί όλα αυτά με μεγάλη μαεστρία. Κατά τη γνώμη μου, σε αυτό το περιοδικό δημοσιεύτηκαν κάποιες από τις καλύτερες ιστορίες του τίτλου, με ορισμένα μικρά αριστουργήματα. Κατά τη διάρκεια της συγγραφικής του θητείας στον τίτλο, ο Claremont δημιούργησε και άλλους χαρακτήρες και τελικά ένα ολόκληρο σύμπαν μεταλλαγμένων μέσα στο ήδη υπάρχον σύμπαν της Marvel, επισκιάζοντας πολλούς άλλους τίτλους της εταιρείας και κάνοντας τους Χ-ΜΕΝ ένα από τα πιο διάσημα κόμικ της Marvel. Η ελληνική έκδοση ήταν επίσης πολύ καλή, όπως όλες οι Μαμούθ, με ωραία χρώματα και πολύ καλό χαρτί, ενώ από την αρχή υπήρχαν ενημερωτικές σελίδες και σελίδες αλληλογραφίας. Υπήρξαν όμως, κάποιες διαμαρτυρίες για τη μετάφραση, επειδή η Μαμούθ επέλεξε - απολύτως συνειδητά - να εξελληνίσει τα ονόματα όλων των ηρώων, με διαφορετικά επίπεδα επιτυχίας ("Νυχτοβάτης" αντί για "Nightcrawler", "Λυκομάτης" αντί για "Wolverine", "Βετεράνος" αντί για "Banshee"). Αυτές οι επιλογές προκάλεσαν διαμαρτυρίες από ορισμένους αναγνώστες, που έγραψαν αρκετά γράμματα σχετικά με αυτό το θέμα. Το περιοδικό ξεκίνησε ως διμηνιαίο με 2 ιστορίες Χ-ΜΕΝ. Από το #7 άρχισαν να δημοσιεύονται και ιστορίες από άλλα περιοδικά της Marvel, αρχής γενομένης με την "Πτήση Άλφα" (Alpha Flight) στο #7. Στο τεύχος 8 έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση οι "Νέοι Μεταλλαγμένοι" (The New Mutants). Από το τεύχος 11 το περιοδικό έγινε μηνιαίο και άρχισε να φιλοξενεί και άλλους τίτλους, αυξάνοντας από ένα σημείο και μετά τις σελίδες του, αλλά και την τιμή του. Σιγά σιγά, καθώς έκλεισαν τα υπόλοιπα υπερηρωικά περιοδικά της Μαμούθ, το Χ-ΜΕΝ έμεινε το μόνο από τα αρχικά 4, φιλοξενώντας και κάποιους τίτλους, που είχαν ντεμπουτάρει σε άλλα περιοδικά της Μαμούθ και κρίθηκαν αρκετά εμπορικοί (Thor, Fantastic Four, Morituri, West Coast Avengers). Ο τελευταίος τίτλος που προστέθηκε, ήταν το X-Factor στο τεύχος 64. Παρόλα αυτά, ήταν σαφές, ότι το περιοδικό αντιμετώπιζε προβλήματα και η ποιότητα της έκδοσης είχε πέσει και τελικά το τελευταίο τεύχος ήταν το #83, που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1994, σχεδόν ταυτόχρονα με το τελευταίο τεύχος (#24) του "Ανθρώπου-Αράχνη" τερματίζοντας ουσιαστικά την ενασχόληση της Μαμούθ με τα υπερωικά κόμικς. Εκτός από τους Χ-ΜΕΝ, για τους οποίους τα έγραψα πιο πάνω, στο περιοδικό φιλοξενήθηκαν και οι εξής τίτλοι: - Alpha Flight 1-26 - New Mutants 1-25, 27 - West Coast Avengers vol. 2 3-18 - Strikeforce Morituri 3-13 - The Mighty Thor 209-214 - Fantastic Four 122, 127, 128, 168-176 - X-Factor 1-7 Κατά τη γνώμη μου, υπήρξε ένα από τα ιστορικότερα υπερηρωικά περιοδικά που κυκλοφόρησαν εκείνα τα άγονα χρόνια στην Ελλάδα και ένα από τα καλύτερα, επειδή μας έφερε σε επαφή με πολύ ωραίες ιστορίες, ορισμένες από τις οποίες ήταν πιο σύγχρονες και πολλούς καλλιτέχνες, που δεν ξέραμε έως τότε, τουλάχιστον όσοι από εμάς δεν αγοράζαμε τα δυσεύρετα τότε αμερικανικά κόμικς. Ποιος, για παράδειγμα, μπορεί να ξεχάσει αυτό το εξώφυλλο του Biill Sienkewicz; Εάν υπολογίσουμε και την πολύ καλή ποιότητα έκδοσης, μιλάμε ίσως, ίσως για την καλύτερη σειρά με ήρωες της Marvel, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και η οποία, επειδή κράτησε 8 χρόνια, γαλούχησε μια γενιά αναγνωστών στα υπερηρωικά κόμικς και έστρωσε το δρόμο για τη διάδοχη κατάσταση. Πριν από κάποια χρόνια έβρισκες τεύχη ξεχασμένα σε κάποια περίπτερα. Πλέον, έχουν γίνει κι αυτά σπάνια, αλλά τουλάχιστον δεν έχουν εκτοξευτεί ακόμα οι τιμές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (για τους Χ-ΜΕΝ, για τα υπόλοιπα ακολουθήστε τα λινκ της παρουσίασης)
  15. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 08-11-2019 Υλικό Συλλογής: Deadpool: Wade Wilson's War 01-04 (June/November 2010) X-Men Origins: Deadpool (July 2010) Κλικάρετε πάνω στα tags για τις παρουσιάσεις των υπόλοιπων άλμπουμς. Ο πέμπτος τόμος της Επίσημης Συλλογής Graphic Novels της Marvel μας φέρνει τον πρώτο τόμο αφιερωμένο στον Deadpool, και απ' όλες τις απόψεις είναι μέτριος. Η πρώτη από τις δύο ιστορίες, που είχε βγει ως μίνι σειρά υπό την ταμπέλα Marvel Knights, χρησιμοποιεί το μοτίβο του αναξιόπιστου αφηγητή για να μας δείξει έναν Ντέντπουλ να δίνει μαρτυριά μπροστά από μια επιτροπή της Αμερικάνικης γερουσίας, για τα γεγονότα που συνέβηκαν σε μια αποστολή για την οποία κανείς δεν ήξερε πως λάμβανε χώρα, από μια ομάδα που κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει, και οδήγησε σε αιματοκύλισμα. Μέλη της ομάδας ήταν ο Ντέντπουλ, η Ντόμινο, ο Στόχος και η Σίλβερ Σέιμπλ. Όμως το αν συνέβηκαν όσα μας αφηγείται, είναι από την αρχή υπό αμφισβήτηση. Το όλο στήσιμο είναι προσχηματικό για να δικαιολογήσει την υπέρμετρη βία και το τρολάρισμα του αναγνώστη. Στο τέλος τίποτα από αυτά δεν θα έχει νόημα να συγκρατήσει ο αναγνώστης μιας και δεν έχει καμιά επίδραση για τις μετέπειτα ιστορίες του χαρακτήρα. Το σχέδιο επίσης είναι αλλοπρόσαλλο, με κάποια στοιχεία να δουλεύουν και κάποια να είναι αποτυχία - στα μάτια μου τουλάχιστον - ιδίως στις φάτσες που εναλλάσσονται μεταξύ καρτούν και Φρανκεστάιν. ΟΙ εικόνες από τα περιεχόμενα προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Στην δεύτερη ιστορία, ο Ντέντπουλ αποφασίζει να βρει μόνος του τον κατάλληλο σεναριογράφο για να μεταφέρει την ιστορία του στον κινηματογράφο, αντί να κάτσει να περιμένει να το κάνουν μόνοι τους, βγάζοντας κάποια πατάτα. Το αποτέλεσμα όμως δεν τον δικαιώνει, παρά την αρχική θετική εμπειρία. Υπόψη, αυτή η ιστορία βγήκε ένα χρόνο μετά το X-Men Origins - Wolverine που είχε βγει στον κινηματογράφο το 2009 και είχε μια απαράδεχτη εκδοχή του χαρακτήρα μέσα. Αυτή την ιστορία την βρήκα καλύτερη απ' όλες τις απόψεις, αλλά και πάλι δεν είναι κάποια ιστορία που θα μου μείνει στην μνήμη.
  16. Marvel: Οι νοσηλευτές έγιναν υπερήρωες σε κόμικ Οι νέοι υπερήρωες είναι οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας Η Marvel έκανε τους νοσηλευτές υπερήρωες σε κόμικ (Marvel) H Marvel Comics και το Allegheny Health Network (AHN) συνεργάστηκαν για να τιμήσουν τους ήρωες της υγειονομικής περίθαλψης σε ένα νέο κόμικ, την εποχή της πανδημίας του κορωνοϊού. Σε μια χρονιά όπου η πανδημία του κορωνοϊού έχει επισκιάσει τα πάντα, οι υπερήρωες άλλαξαν. Οι εργαζόμενοι στην υγειονομική περίθαλψη πήραν τη θέση τους ως υπερήρωες πραγματικής ζωής, διακινδυνεύοντας τη δική τους υγεία κάθε μέρα για να σώσουν τη ζωή άλλων. Το κόμικ True Nurse Stories επικεντρώνεται στους νοσηλευτές και τις νοσηλεύτριες και τον ηρωισμό τους. Κάθε χαρακτήρας και ιστορία προέρχεται από τις εμπειρίες πραγματικών ανθρώπων, από τα 13 νοσοκομεία του AHN στη Δυτική Πενσιλβάνια. «Καθ 'όλη τη διάρκεια της πανδημίας, αισθανόμαστε δέος για το θάρρος και την επινοητικότητα των νοσοκόμων μας, οι οποίοι θέτουν τη δική τους υγεία σε κίνδυνο για να φροντίσουν αυτούς τους ευάλωτους ασθενείς», δήλωσε η Claire Zangerle, διευθύνουσα σύμβουλος της AHN. Ο Jessi Showalter, ο οποίος εργάζεται στο Νοσοκομείο West Penn, είναι ένας από τους οκτώ νοσηλευτές που εμφανίζονται στα κόμικς, σύμφωνα με το KDKA. «Σκέφτομαι ότι "γιατί εγώ; Δεν είμαι κάτι ιδιαίτερο" Απλώς έρχομαι εδώ και κάνω αυτό που αγαπώ κάθε μέρα και προσπαθώ να βοηθήσω τους ασθενείς μου. Αν αυτό με κάνει ήρωα, μετά υποθέτω ότι ναι με κάνει ήρωα», δήλωσε ο στην KDKA. Η δημιουργία του κόμικ ήταν η απόλυτη έκπληξη για τους νοσηλευτές. «Είμαστε τόσο περήφανοι γι 'αυτούς και θέλουμε να βεβαιωθούμε ότι γνωρίζουν πόσο εκτιμούμε την εξαιρετική δουλειά τους. Ελπίζουμε ότι όταν βλέπουν τους εαυτούς τους ως πραγματικούς σούπερ ήρωες της Marvel Comics, μπορούν να αφιερώσουν λίγο χρόνο για να κοιτάξουν πίσω με υπερηφάνεια την εξαιρετική δουλειά τους και τη συμπόνοια που έδειξαν σε μια απίστευτα δύσκολη στιγμή για τις κοινότητές μας», πρόσθεσε η Zangerle. Το σάιτ του AHN παρουσίασε ένα βίντεο με το νοσηλευτικό προσωπικό που εμφανίζεται στα κόμικς. «Στη Marvel, λέμε καθημερινά ιστορίες για ήρωες. Αλλά αυτή η ιστορία είναι ξεχωριστή. Αφηγείται μια ιστορία για τους καθημερινούς ήρωές μας - οι νοσηλευτές και οι επαγγελματίες υγείας που εργάζονται ακούραστα και θαρραλέα για να σώσουν ζωές», δήλωσε ο Dan Buckley, πρόεδρος της Marvel . «Μαζί με το AHN, έχουμε την τιμή να λέμε αυτές τις ιστορίες, τις οποίες αφιερώνουμε στους πραγματικούς ήρωες που σώζουν τον κόσμο». Με πληροφορίες του CNN Πηγή
  17. Καλησπέρα Ενδιαφέρομαι εδώ και λίγο καιρό να ασχοληθώ με marvel ,dc comics ,αλλά έχω χαθεί από τους διάφορους ήρωες , εκδόσεις-επανεκδόσεις,δημιουργούς κλπ. Οπότε αν ήταν εύκολο να μου δώσετε ένα μπούσουλα από που να ξεκινήσω! Προυποθέσεις Δεν έχω κάποια προτίμηση στον ήρωα, τη θεματολογία, ούτε αν υπάρχουν στα Ελληνικά αλλά προτιμώ γενικά αυτοτελείς εκδόσεις(αν υπάρχουν). Αγόρασα πρόσφατα πάντως ένα τεύχος απο τη συλλογή της Marvel που βγαίνει αυτή τη περίοδο και είχε αρκετό ενδιαφέρον οπότε σκέφτομαι να πάρω τα υπόλοιπα που θα βγουν αν αξίζει το κόπο. Να σημειώσω ότι η μόνη μου επαφή με τα σύμπαντα είναι από τις ταινίες και κινούμενα σχέδια που είχε κατά καιρούς η τηλεόραση.Δεν έχω δει καμία ταινία με χαρακτήρες τύπου Wolverine, X-MEN, Avengers ωστώσο. Ευχαριστώ για το χρόνο σας!
  18. Αν και είναι και οι δύο λυκάνθρωποι, ο ήρωας αυτού του περιοδικού δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον ήρωα του περιοδικού "Μαν-Γουλφ". Το κεντρικό κόμικ αυτού του περιοδικού ήταν το "Werewolf by night" και τραγικός ήρωας ο Τζακ Ράσελ, που λόγω μιας αρχαίας οικογενειακής κατάρας είναι καταραμένος να μεταμορφώνεται σε λυκάνθρωπο και να σκορπίζει το χάος γύρω του. Ο (αντι)ήρωας έκανε την εμφάνισή του το Φεβρουάριο του 1972 στο περιοδικό "Marvel Spotlight" και πολύ σύντομα, το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, αποκτά το δικό του τίτλο, ο οποίος ξεκινά ακριβώς από το σημείο, που είχε σταματήσει η προηγούμενη ιστορία του, στο Marvel Spotlight #4. Ο Καμπανάς έφερε ακριβώς αυτόν τον τίτλο στην Ελλάδα, ξεκινώντας από το #1 και αυτός είναι και ο λόγος, που η ιστορία φαίνεται να μην ξεκινά από την αρχή. Το πρώτο ελληνικό τεύχος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1978 και το 8ο και τελευταίο το Σεπτέμβριο του 1979. Ο αμερικανικός τίτλος έφτασε, νομίζω, έως το τεύχος 43 (Μάρτιος του 1977) και στη συνέχεια ο χαρακτήρας έκανε σποραδικές εμφανίσεις σε άλλα περιοδικά. Ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 8 πρώτα τεύχη της αμερικανικής έκδοσης με τη σωστή σειρά. Ως δεύτερη ιστορία επιλέχθηκε ο Skull the Slayer, άλλος αντιήρωας, που περιφερόταν σε μια εναλλακτική Γη, όπου άνθρωποι, εξωγήινοι και δεινόσαυροι ζούσαν μαζί (θα μου πείτε τώρα, ότι παρόμοια σκηνικά έχουμε και στην "κανονική" Γη της Marvel ). Ο Skull, που φυσικά ο Καμπανάς τον μετέφρασε ως "Σκουλ", εμφανίστηκε στο δικό του περιοδικό το 1975, το οποίο όμως έβγαλε μόνο 8 τεύχη. Ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 7 από αυτά, στα ισάριθμα πρώτα τεύχη του περιοδικού, ενώ αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Σκαλ (ή Σκουλ, τέλος πάντων) εμφανίστηκε στα μισά εξώφυλλα της σειράς, και συγκεκριμένα στα τεύχη 1-3 και 8. Και οι δύο σειρές, και κυρίως ο Λυκάνθρωπος, ήταν ενδεικτικές των πειραματισμών της Marvel στη δεκαετία του 1970, όταν προσπαθούσε να διευρύνει τη θεματολογία της και να προσεγγίσει ένα κάπως διαφορετικό κοινό, που δεν περιοριζόταν μόνο στα υπερηρωικά κόμικς. Δεν είναι σε καμία περίπτωση τα καλύτερα δείγματα του είδους, αλλά παρουσιάζουν ενδιαφέρον, ειδικά ο Λυκάνθρωπος, κατά τη γνώμη μου πάντα. Τα τεύχη συμπληρωνόντουσαν κλασικά με ιστορίες γουέστερν ή τρόμου, ενώ έκανε και μια εμφάνιση ο πανταχού παρών Λοχίας Φιούρυ. Στο τεύχος 5 υπάρχει η συνέχεια μιας ιστορίας του Χουλκ από το #7 του δικού του τίτλου, ενώ στα τεύχη 7 και 8 υπάρχουν οι ιστορίες από το "The Mighty Thor" 132 και 133 (συνεχίζοντας από το "Οδύσσεια 2001"). Περιττό μάλλον να προσθέσω, ότι τα ελληνικά τεύχη είναι πλέον πολύ δύσκολο να βρεθούν. Όσοι τα ψάχνετε, να έχετε υπόψη, ότι από λάθος αρίθμηση, υπάρχουν 2 τεύχη με τον αριθμό 7 (γεγονός όχι πρωτάκουστο για Καμπανά). Το ένα από αυτά (το αριστερό) είναι στην πραγματικότητα το #4. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (όλες στα αγγλικά) wikipedia για το Werewolf by Night wikipedia για το Skyll the Slayer Όλες οι εμφανίσεις του Λυκανθρώπου κατά χρονολογική σειρά
  19. Η Kamala Khan είναι μια έφηβη πακιστανικής καταγωγής που ζει με την οικογένειά της στο Jersey City. Έχει κόλλημα με τους Avengers (μέχρι και fan fiction γράφει), λιώνει στα RPG και της αρέσει να μυρίζει μπέικον. Παρότι οι γονείς της δεν είναι οι υπερ-παραδοσιακοί, υπερ-οπισθοδρομικοί μουσουλμάνοι που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, της επιβάλλονται αρκετοί περιορισμοί και νιώθει πολύ πιεσμένη από τη διαφορετικότητα της. «Γιατί πρέπει να παίρνω πακόρα (δημοφιλές ινδικό και πακιστανικό σνακ) να τρώω στο σχολείο; Γιατί έχω όλες αυτές τις περίεργες διακοπές;» αναρωτιέται. Όταν, λοιπόν, της απαγορεύουν να πάει σε ένα πάρτι, το σκάει και κατευθύνεται προς την προβλήτα. Όμως κι εκεί τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα και φεύγει θυμωμένη. Στον δρόμο, την τυλίγει μια παράξενη ομίχλη και η Kamala λιποθυμάει. Όταν ξυπνάει, αντικρίζει αυτό... ... και συνειδητοποιεί ότι διαθέτει πλέον υπερδυνάμεις! Για την ακρίβεια, είναι ικανή να αλλάζει μορφές και να παραμορφώνει το σώμα της, ενώ έχει αποκτήσει και παράγοντα ίασης. Έτσι ξεκινάνε οι περιπέτειές της ως η υπερηρωίδα της διπλανής πόρτας. Στο διάβα της θα συναντήσει τρελούς επιστήμονες, τον Wolverine, τους Inhumans, τον Loki, όμορφα αγόρια και πολλούς άλλους χαρακτήρες. Η Kamala Khan είναι η τέταρτη κατά σειρά Ms. Marvel. Δημιουργήθηκε από τους G. Willow Wilson και Adrian Alphona, σε συνεργασία με την editor Sana Amanat και τον Φεβρουάριο του 2014 απέκτησε τον δικό της τίτλο. Στο τιμόνι του σεναρίου είναι σταθερά η Wilson, μουσουλμάνα από επιλογή, η οποία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την επιτυχία της σειράς. Η Kamala είναι μια φρέσκια, πιστευτή προσωπικότητα και τα μέλη της οικογένειάς της είναι σχετικά μακριά από τις στερεότυπες απεικονίσεις εθνικών ομάδων. Όσον αφορά την ίδια την πλοκή, αναμειγνύει δράση, χιούμορ και δράμα σε εξαιρετικές αναλογίες. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ωστόσο, είναι το artwork αυτό που απογειώνει το σύνολο. Η ιδιαίτερη γραμμή του Alphona και το όμορφο coloring του Ian Herring αναδεικνύουν την παιχνιδιάρικη διάθεση της Wilson, ενώ παράλληλα λειτουργούν τέλεια στις σκηνές μάχης. Και, σαν κερασάκι στην τούρτα, γεμίζουν το φόντο με αστείες λεπτομέρειες και αναφορές στην ποπ κουλτούρα, που πραγματικά αξίζει να αναζητήσει ο αναγνώστης. Τα τεύχη που σχεδιάζουν άλλοι (Jake Wyatt: #6-7, Elmo Bondoc: #12, Takeshi Miyazawa: #13-15), δε μου έβγαλαν το ίδιο feeling. Η Wilson κάνει αυτό που πολλοί ευαγγελίζονται στα σύγχρονα υπερηρωικά κόμικς, αλλά λίγοι καταφέρνουν: μέσα από μια διασκεδαστική ιστορία προβάλλει προβληματισμούς, χωρίς να βαραίνει το τελικό αποτέλεσμα. Μέσω της Ms. Marvel, η Wilson πολεμά τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία. Υπερασπίζεται, έστω και δια της τέχνης, τους ομόθρησκούς της που στοχοποιούνται λόγω της δράσης φονταμενταλιστών. Το vol. 3 της Ms. Marvel περιέχει 19 τεύχη και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2015. Τον επόμενο μήνα ξεκίνησε το vol. 4 (από το δίδυμο Wilson και Alphona φυσικά), το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα τερμάτισε στα 38 τεύχη, τον Φεβρουάριο του 2019, και ίσως να δούμε σε κάποια μελλοντική παρουσίαση. Υ.Γ.: Στα ελληνικά, έχουμε δει τα πέντε πρώτα τεύχη, στην έκδοση της Anubis Ms. Marvel: Μετάλλαξη, που κυκλοφόρησε το 2019.
  20. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 11-2007 Υλικό Συλλογής: Eternals v3 01-07 (August 2006/March 2007) Οι Eternals ήταν το τελευταίο μεγάλο έργο που παρουσίασε ο Τζακ Κίρμπι, κατά γενική παραδοχή, και δεν αποτελεί καμιά έκπληξη πως πραγματευόταν ένα από τα αγαπημένα του θέματα, αυτό της κοσμογονίας και των θρύλων. Είχε ασχοληθεί πρόσφατα εξάλλου με αυτό όταν είχε επιστρέψει στην DC και έφτιαξε τους New Gods και η δημοφιλία των βιβλίων του Έρικ Φον - ancient aliens - Ντένικεν στην δεκαετία του '70, του έδωσε την δυνατότητα να ασχοληθεί ξανά με το θέμα όταν επέστρεψε στην Marvel. Η γραφή του μπορεί να μην ήταν πρωτοκλασάτη, αλλά η πλοκή, οι ιδέες και το σχέδιο του ήταν σε υψηλά επίπεδα, όπως συνήθως, τόσο που ακόμα και σε μια φτωχή εκτύπωση όπως αυτή του Καμπανά, καταφέρνει να εντυπωσιάσει. Από το Κόναν ο Βάρβαρος 02 του Καμπανά (04-1978). Pantheon scan. Μετά την αποχώρηση του όμως, η Marvel δεν ήξερε τι να κάνει με το concept και τους χαρακτήρες. Στα μάτια τους (και μάλλον ορθά), δεν ήταν σωστό να υποδηλώσουν πως στο σύμπαν τους η ανθρωπότητα αποτελούνταν από εξωγήινες σπορές (εκτός από κάποιες εξαιρέσεις), ενώ και οι ίδιοι οι χαρακτήρες ήταν πολύ δυνατοί και αλλόκοτοι για να εισαχθούν στο ευρύτερο σύμπαν της εταιρίας. Κάτι λογικό μιας και ο Κίρμπι τους έφτιαξε ως αυτόνομη οντότητα. Ακόμα και η Σέρσι (επηρεασμένη από την Κίρκη της Οδύσσειας, σύμφωνα με μεταγενέστερη αναθεώρηση), ήταν εντελώς αδιάφορη ως μέλος των Εκδικητών, και μόνο στην μεταγενέστερη επιστροφή της στην ομάδα απέκτησε ενδιαφέρον, με τον Bob Harras (που έγραφε τον τίτλο εκείνη τη εποχή) να την αλλάζει εντελώς για να το επιτύχει. Όταν ανέλαβε ο Γκέιμαν τον τίτλο λοιπόν, είχε αρκετά να ξεκαθαρίσει. Και το πέτυχε (μερικώς), χρησιμοποιώντας το "χαρτί" της αμνησίας. Οι σελίδες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Με τους βασικούς χαρακτήρες να μην θυμούνται την πρότερη ζωή τους και να ζουν μια φυσιολογική ζωή ως θνητοί, ο Γκέιμαν είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει εκ νέου τους Eternals στο νεότερο κοινό, προσαρμόζοντας και αλλάζοντας παράλληλα όσα τα στοιχεία του παρελθόντος δεν θέλανε να κρατήσουν. Ο αναγνώστης μαθαίνει πληροφορίες για τους Eternals παράλληλα με τους πρωταγωνιστές: Το ποιοι είναι, το πως δημιουργήθηκαν, τι θέση έχουν στην ανθρωπότητα και ποια είναι η επιρροή που έχουν ασκήσει στους πολιτισμούς της, ποιοι είναι οι Deviants, ποιοι είναι οι Celestials και τι σημαίνει η αφύπνιση του κοιμώμενου Celestial για τον κόσμο και ποια η θέση όλων αυτών στο σύμπαν της Marvel, ιδίως σε μια εποχή που έτρεχε το event του Εμφύλιου Πολέμου. Ένα αρκετά κλασικό μοτίβο εξιστόρησης δηλαδή, που όμως στα έμπειρα χέρια του Γκέιμαν (συγγραφέα μεταξύ άλλων του American Gods, μην ξεχνάμε), χρησιμοποιείται για να δώσει τόνους πληροφορίας και φιλοσοφίας με μεστό και κατανοητό τρόπο. Παράλληλα μαθαίνουμε ποιος είναι υπεύθυνος για την απώλεια μνήμης των Eternals. Αυτό που δεν μαθαίνουμε είναι η κατάληξη με την αφύπνιση του Κοιμώμενου Celestial, μιας και ο Γκέιμαν θεώρησε καλό να «ξεσκονίσει» μόνο τον τίτλο και να αφήσει την συνέχεια της ενσωμάτωσης τους σε άλλους δημιουργούς, κάτι που αφήνει μια γεύση ἡμιτελείας και που δεν είχε και τα καλύτερα αποτελέσματα έτσι και αλλιώς μιας και το επόμενο volume που βγήκε το 2008 με τους Knaufs στο σενάριο, δεν ήταν και το καλύτερο βήμα που θα μπορούσε να γίνει, θάβοντας πάλι τον τίτλο στην αφάνεια... μέχρι και την έλευση της αναμενόμενης ταινίας του MCU, η οποία μακάρι να είναι καλή και να δώσει νέα πνοή στον τίτλο, αλλά δεν τρέφω και μεγάλες ελπίδες. Ο Γκέιμαν συντροφεύεται από τον Ρομίτα Τζ., ο οποίος κάνει παπάδες στα πλάνα που αναπροσαρμόζουν το όραμα του Κίρμπι στο σήμερα. Για εμένα, δεν θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερο σχεδιαστή για το πρότζεκτ. Το αποδεικνύει και το επόμενο volume, στο οποίο ανάθεσαν το σχέδιο στον Daniel Acuña, του οποίου η αισθητική του ήταν τόσο ξένη με την θεματική των Eternals που καταντούσε τραγικό. Η Ελληνική έκδοση. Η έκδοση της Anubis βγήκε την ίδια χρονιά που βγήκε και το πρώτο trade της σειράς στο εξωτερικό. Προέρχεται όμως από την προσαρμοσμένη για την Ευρωπαϊκή αγορά έκδοση της Panini. Και δεν εντυπωσιάζει. Εκτός από τα εναλλακτικά εξώφυλλα δεν έχει κανένα άλλο έξτρα ενώ σε όλα τα σημεία που το σχέδιο καταλαμβάνει όλη την σελίδα, το σχέδιο έχει υποστεί κροπάρισμα. Βλέπετε το κόκκινο πλαίσιο στην προηγούμενη εικόνα που έβαλα π.χ.; Δεν υπάρχει στην Ελληνική έκδοση, μαζί με μέρος των υπόλοιπων άκρων της σελίδας. Τουλάχιστον η σελιδοποίηση είναι σφικτή και δεν υπάρχει πρόβλημα διάλυσης του αντίτυπου, κάτι που χρειάζεται, μιας και μερικά μπαλονάκια είναι στην άκρη της ράχης και για να διαβαστούν, πρέπει να πιέσει λίγο παραπάνω ο αναγνώστης για να δει το κείμενο. Άλλο προσωπικό πρόβλημα που έχω, είναι μια συγκεκριμένη επιλογή στην μετάφραση. Τα ονόματα των Eternals (Αιώνιοι), Celestials (Ουράνιοι) και Deviants (που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποδοθούν ως Αποκλίνοντες), έχουν παραμείνει στα Αγγλικά στο κείμενο. Έχουμε λοιπόν μια ιστορία γεμάτη με συμβολισμούς και φιλοσοφικές προεκτάσεις, έχουμε και μερικά ονόματα που τροφοδοτούνται και τροφοδοτούν άμεσα από/και την υπόθεση, και η Anubis αποφάσισε πως δεν έχει σημασία και θα το προσεγγίσει σαν μετάφραση κατάλογου φαστφουντάδικου. Τέλεια! Κάποιος πρέπει να κάνει έρευνα για να δει ποιο είναι το πραγματικό επίπεδο των αγγλικών του μέσου μη αγγλόφωνου αναγνώστη, καθώς και το πως αντιμετωπίζει το μυαλό του μέσου αναγνώστη έννοιες που δεν καταλαβαίνει (ακόμα και αν έχει ακούσει πως μεταφράζονται), μπας και δούμε πιο μεστές μεταφράσεις στο μέλλον και όχι μια στατική θεώρηση για όλες τις κυκλοφορίες. Παράρτημα. Τον Νοέμβριο του 2020 ανακοινώθηκε η επανέκδοση του τόμου με αφορμή την επερχόμενη (και καθυστερημένη λόγω covid) κυκλοφορία της ταινίας ενταγμένη στο MCU.
  21. Όταν ο οργανισμός των Illuminati (όχι αυτών που ξέρουμε εννοείται) αποφασίζει ότι ο Hulk αποτελεί πλέον δημόσιο κίνδυνο για τους ανθρώπους της Γης , αποφασίζουν να τον απομακρύνουν από τον πλανήτη παρά τη θέληση του. Ο ίδιος πέφτει στην παγίδα τους και συνειδητοποιεί πολύ αργά το σχέδιο των μέχρι τώρα συντρόφων του, οι οποίοι (όπως του λένε οι ίδιοι) θέλουν να τον στείλουν σε έναν ήσυχο και ειρηνικό πλανήτη για να ζήσει εκεί την υπόλοιπη ζωή του. Ωστόσο λόγω κάποιον λανθασμένων συντεταγμένων το διαστημόπλοιο καταλήγει στον πλανήτη Sakaar. Εκεί θα πιαστεί αιχμάλωτος από τον πολεμοχαρή αυτοκράτορα του πλανήτη, ο οποίος θα τον βάλει να μονομαχήσει μέχρι θανάτου για να καταφέρει να κερδίσει την ελευθερία του. Όμως κανείς δεν τα βάζει με τον Hulk. Έτσι σύντομα ο πράσινος γίγαντας θα βρεθεί σε μία βίαιη και αιματηρή περιπέτεια προσφέροντάς μας μία από τις πιο χορταστικές περιπέτειες της Marvel. Πάντα αγαπούσα τον Hulk. Η τραγικότητα που συνοδεύει τον συγκεκριμένο ήρωα σε όλη την πορεία του είναι κάτι το οποίο με γοήτευε ανέκαθεν στον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Και το Planet Hulk είναι χωρίς καμία αμφιβολία μία από τις καλύτερες (αν όχι η καλύτερη) περιπέτεια με τον πράσινο, θυμωμένο, γίγαντα. Η ιστορία ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2006 με το Incredible Hulk #92 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2007 με το τεύχος 105 στα δεκατρία κεφάλαια (τεράστιος αριθμός για Marvel). Ο Greg Pack, ο σεναριογράφος της σειράς, αναπτύσσοντας την ιδέα του αρχισυντάκτη της Marvel Joe Quesada δημιουργεί μία καταπληκτική ιστορία η οποία αναπτύσσει τον χαρακτήρα του Hulk στο έπακρο. Σε κάποιο σημείο ο Hulk λέει στην ιστορία ότι αυτό που ήθελε από πάντα ήταν ένα πράγμα: Να μείνει μόνος του μακριά από τους ανθρώπους που πάντα τον θεωρούσαν ως ένα τέρας. Η ιστορία εξερευνά πτυχές και όψεις του Hulk όσο λίγα άλλα κόμικς στην ιστορία του ήρωα. Επιχειρεί (και καταφέρνει) να παρουσιάσει μία εντελώς διαφορετική οπτική στον χαρακτήρα: αυτή του “τέρατος”. Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Bruce Banner είναι σχεδόν ανύπαρκτος στην ιστορία. Η ιστορία είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στον Hulk και στο πως αντιλαμβάνεται τον κόσμο (και τους ανθρώπους) γύρω του. Ο Pack είχε δηλώσει ότι είχε επηρεαστεί πολύ από διάφορους πολέμαρχους της ιστορίας όπως ο Τζένγκις Χαν όπως και από την “Τέχνη του Πολέμου” του φιλόσοφου Sun Tzu, όμως δεν μπορεί να ξεφύγει φυσικά και η επιρροή που άντλησε από την ιστορία του Σπάρτακου. Το σχέδιο των Pagulayan και Lopresti είναι με πολύ απλά λόγια εξαιρετικό. Οι σκηνές μάχης πολλές φορές απλώνονται σε δύο ολόκληρες σελίδες μιας και ο Hulk πολλές φορές πολεμάει τέρατα δέκα φορές μεγαλύτερα από ότι ο ίδιος. Οι έμπειροι αυτοί σχεδιαστές βοηθάνε ώστε η ιστορία να αποδοθεί όπως ακριβώς της αξίζει. Οι μάχες μεταφέρονται στο χαρτί τόσο άμεσα που ο αναγνώστης πολλές φορές παρασύρεται μέσα στη δίνη της ιστορίας. Η ιστορία αποτέλεσε προοίμιο του World War Hulk μίας επίσης πολύ καλής ιστορίας η οποία ασχολείται με τη συνέχεια των γεγονότων του Planet Hulk, ενώ εκδόθηκε και ένα special τεύχος με τίτλο Planet Hulk: Gladiator Handbook όπου εξιστορούνται με λεπτομέρεια οι χαρακτήρες, οι φυλές και οι διάφορες κουλτούρες που συναντάμε στην ιστορία, δείχνοντας μας πόσο μεγάλο αντίκτυπο είχε η ιστορία στους αναγνώστες. Το Planet Hulk είναι μία από τις αγαπημένες μου ιστορίες σε κόμικ και μάλλον η αγαπημένη μου υπερηρωική ιστορία. Πιστεύω ότι είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις πάνω στον χαρακτήρα του Hulk και για εμένα θα είναι πάντα μία από τις πιο όμορφες και ιδιαίτερες ιστορίες με πρωταγωνιστή τον θυμωμένο (αλλά αγαπημένο) πράσινο γίγαντα.
  22. Επιστροφή στα μαύρα! Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι είναι εξοικειωμένοι με τη διάσημη μαύρη στολή του Spider-Man, την οποία απέκτησε κατά τη διάρκεια του Secret Wars. (τεύχος #8) Στη πορεία, αποκαλύφθηκε ότι η περιβόητη αυτή μαύρη στολή είναι ένας ζωντανός συμβιωτικός οργανισμός, ο οποίος όταν ενώθηκε με τον Eddie Brock, δημιούργησε τον Venom. Εξαιτίας της δημοτικότητας της μαύρης στολής και της μεγάλης αγάπης που έχει εισπράξει από τους αναγνώστες (ανάμεσα τους και εγώ, προφανώς), η Marvel προχώρησε στη παραγωγή ενός mini-series, 5 τευχών, το οποίο καλύπτει τα γεγονόντα στη ζωή του Peter Parker, πριν από την αποκάλυψη της πραγματικής φύσεως του μαύρου κοστουμιού. Κεντρικός ανταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Quentin Beck ή αλλιώς Mysterio, ο οποίος έχοντας ανακαλύψει το «μυστικό» της εξωγήινης στολής του Spidey (ότι δηλαδή δεν είναι ένα απλό κοστούμι, αλλά μία έμβια ύλη), προσπαθεί να αποσπάσει ένα κομμάτι της προκειμένου να το εκμεταλλευτεί προς δικό του όφελος. Στα εν λόγω τεύχη, εμφανίζονται κατά κόρον οι Black Cat και Kingpin, ενώ ένα cameo κάνει και ο Electro. Στα συγγραφικά καθήκοντα είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Peter David, δημοφιλής από το πολύχρονο run του στο Incredible Hulk της δεκαετίας του ’90. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος έχει ενασχοληθεί και με τον Spider-Man στο παρελθόν, γράφοντας ιστορίες τόσο στο The Amazing όσο και στο The Spectacular. Η πιο δημοφιλής ιστορία του με το χαρακτήρα αποτελεί για μένα το The Death of Jean DeWolff. Το Symbiote Spider-Man είναι μία ιστορία που διαβάζεται γρήγορα χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη και ούτε τον κάνει να βαριέται, δεδομένου ότι έχει κοφτούς διαλόγους, γρήγορες εναλλαγές σκηνών και μπόλικη δράση. Επίσης, άλλο ένα θετικό είναι η “old-school” ατμόσφαιρα που αποπνέει η πλοκή. Όμως, για του λόγου του αληθές, εντόπισα πολλές cheesy ατάκες, ενώ σίγουρα δεν αποτελεί μία ιστορία που «ανακαλύπτει το τροχό» ή εξιστορεί κάτι πολύ πρωτότυπο. Είναι προφανές ότι το όλο κόμικ στήθηκε για να ικανοποιήσει την ανάγκη των φανατικών να δουν περισσότερο τη συμβιωτική στολή, παρά να διαβάσουν κάτι πολύπλοκο ή έστω ιδιαίτερο. Κατά τη γνώμη μου όμως, ο Peter David πέτυχε σε αυτό που κλήθηκε να κάνει, να δημιουργήσει δηλαδή μία εύπεπτη και διασκεδαστική περιπέτεια. Εκεί που χωλαίνει η σειρά είναι στο εικαστικό κομμάτι. Καλλιτέχνης εδώ είναι ο Greg Land, ο διαβόητος αυτός σχεδιαστής που έχει κατηγορηθεί ουκ ολίγες φορές για «καλλιτεχνικές κλοπές», δεδομένου ότι έχει αντιγράψει (σχεδόν ξεπατικώσει) το σχέδιο συναδέλφων του και το έχει πλασάρει ως δικό του. Δε χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες για το από πού παίρνει έμπνευση για τα γυναικεία του πρόσωπα και ανατομία. Για να είμαι ειλικρινής, το σχέδιο του εδώ δεν είναι κακό, αντιθέτως μου άρεσε πολύ ο σχεδιασμός της μαύρης συμβιωτικής στολής, παρόλο που οι πόζες του Spider-Man είναι λίγο στατικές. Επίσης, στο πλαίσιο του χρωματισμού, έχει γίνει άρτια δουλειά. Όμως, βρήκα ελαττωματική την ικανότητα του Land στο σχεδιασμό των προσώπων (ειδικά των αντρικών)… σαν κάτι να είναι off με τις εκφράσεις τους. Γενικά, παρόλο που δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον φωτορεαλισμό στη τέχνη, ειδικά όταν γίνεται σωστά, εδώ όμως μου φάνηκε πολύ πρόχειρη και «ψεύτικη». Εν πάσει περιπτώσει, για μία περιορισμένη σειρά 5 τευχών, μπορώ να πω ότι το σχέδιο του είναι ανεκτό, αφού δε κουράζει στο μάτι και έχει «καθαρές» γραμμές. Εν ολίγοις, πρόκειται για μία τίμια προσπάθεια εκ μέρους των συντελεστών, από τη στιγμή που δεν είχα καμία απαίτηση και είχα βάλει σαν στόχο μόνο να διασκεδάσω. Τα 5 τεύχη έχουν συλλεχθεί σε ένα paperback. Η σειρά έχει και σίκουελ, ονόματι Symbiote Spider-Man Alien Reality.
  23. Ακόμη μια έκδοση του Καμπανά, η οποία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1978. Εδώ έχουμε ένα συνδυασμό υπερηρωικού κόμικ και κόμικ τρόμου, αφού η κεντρική ιστορία αφηγείται τις περιπέτειες του Τζον Τζέημσον, γιου του εκδότη και ορκισμένου εχθρού του Σπάιντερ-Μαν, Τζέι Τζόνα Τζέιμσον. Ο Τζον ήταν αστροναύτης, αλλά σε μια αποστολή βρήκε μια πέτρα στη Σελήνη, η οποία τον μετέτρεπε σε λυκάνθρωπο, κάθε φορά που είχε πανσέληνο. Κατά τη διάρκεια της μεταμόρφωσής του, ο Τζον / Λυκάνθρωπος ερχόταν αντιμέτωπος με πολλούς ήρωες και εγκληματίες τους σύμπαντος της Marvel. Το περιοδικό ήταν μεταφορά του τίτλου "Creatures on the Loose", ο οποίος είχε ξεκινήσει με άλλη ονομασία (Tower of Shadows) και άλλαξε μετά το τεύχος 10. Ο Καμπανάς ξεκίνησε να δημοσιεύει ιστορίες από το τεύχος 30 του αμερικανικού περιοδικού, που νομίζω, ότι ήταν το πρώτο με ήρωα τον Μαν-Γουλφ και τις έφτασε έως το αμερικάνικο #37, εκεί που σταμάτησε και η αμερικανική σειρά, στην οποία συνείσφεραν σημαντικά ονόματα, όπως ο Doug Moench και George Perez. Στα τέσσερα πρώτα τεύχη, η δεύτερη ιστορία είναι η Ms. Marvel του volume 1 #1 - #4 (όχι η τρέχουσα, η Kamala Khan, αλλά η αυθεντική, η Κάρολ Ντάνβερς, προτού γίνει Captain Marvel) όπου έγραφαν σενάρια οι Gerry Conway και Chris Claremont και έκανε σχέδιο ο John Buscema, τουλάχιστον στα τεύχη, που είδαμε από τον Καμπανά. Στο τεύχος 4 δημοσιεύτηκε μια σύντομη ιστορία του Σόλομον Κέιν από το περιοδικό Kull and the Barbarians #3, στο τεύχος 5 μια ιστορία του Blade από το Marvel Preview #3, ενώ στα τεύχη 5 και 6 δημοσιεύτηκαν ιστορίες από το Monster Of Frankenstein #17 και #18 αντίστοιχα, συνεχίζοντας το συγκεκριμένο τίτλο από το σημείο, που σταμάτησε όταν ανεστάλη η έκδοση του περιοδικού "Γκραν Γκινιόλ". Σε κάποια τεύχη είχαν δημοσιευτεί σύντομες ιστορίες γουέστερν και ο αναπόφευκτος Λοχίας Φιούρυ. Τελικά, το περιοδικό σταμάτησε στο τεύχος 7, που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1979, αφού είχε σταματήσει και η αμερικανική σειρά. Το τέλος του συγκεκριμένου story arc δημοσιεύτηκε σε άλλο αμερικανικό περιοδικό, αλλά όχι από τον Καμπανά. Ως σειρά είναι καλή, κάτι ελαφρώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα υπερηρωικά, αλλά δεν είναι κάτι σπουδαίο. Κατά τη γνώμη ου, οι ιστορίες καθαρού τρόμου, που πλαισιώνουν την κεντρική, είναι σίγουρα καλύτερες. Τον Man-Wolf δεν θυμάμαι να τον ξαναείδαμε σε περιοδικό του Καμπανά, παρά μόνο ως γκεστ σταρ σε διάφορες ιστορίες του Σπάιντερ-Μαν. Τη Ms, Marvel την ξαναείδαμε στη δεκαετία του 1980 από τη Μαμούθ, αρχικά στη Σπάιντερ-Γούμαν, μετά στους 4 Φανταστικούς και τέλος σε δικό της τόμο. Μάλλον είναι περιττό να προσθέσω, ότι και αυτή η σειρά είναι πλέον πάρα, πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί. Να σημειώσω επιπλέον, ότι υπάρχει και μια άλλη σειρά του Καμπανά με τίτλο "Λυκάνθρωπος", αλλά το συγκεκριμένο κόμικ, όπως και ο κεντρικός ήρωας, δεν έχει καμία σχέση με αυτό εδώ το κόμικ (περισσότερα, όταν γίνει η αντίστοιχη παρουσίαση). Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (στα αγγλικά και οι δύο): Για την αμερικάνικη σειρά Tower of Shadows / Creatures on the Loose Για το χαρακτήρα του Μαν-Γουλφ
  24. "Luke. I am your father." Με αυτή την ατάκα, κλείνει ουσιαστικά το The Empire Strikes Back. Και έτσι, έχουμε τον Luke με κομμένο χέρι, τον Boba Fett να έχει παγιδεύσει τον Han σε καρμπονίτη και να μην ξέρει κανείς που είναι, η Leia να προσπαθεί να συμμαζέψει τα συντρίμια του στόλου των επαναστατών. Ο Lando θέλει να ξαναγίνει ιδιοκτήτης του Bespine και ο Chewbacca θρηνεί για την απώλεια του αγαπημένου του φίλου. Κατά τη διάρκεια των παραπάνω, ο Luke αναζητά το χαμένο του lightsaber και βλέπει οράματα για μια γυναικεία φιγούρα που του το δίνει και ο Darth Vader, με τη βοήθεια του σπασίματος των κωδικών επικοινωνίας των επαναστατών, αναθέτει σε μια αδίστακτη αξιωματικό της αυτοκρατορίας, να καταστρέψει τα υπολείμματα του επαναστατικού στόλου. Με όλα αυτά, ξεκινάει το 3ο, κατά σειρά, volume του Star Wars. H συγγραφική σκυτάλη περνάει πλέον στον Charles Soule, βετεράνο πλέον σχεδιαστή της Marvel, με πολλούς τίτλους στο ενεργητικό του (Daredevil, Inhumans, Darth Vader, Poe Dameron κ.α.) αλλά και ενδιαφέρουσες creator- owned δουλειές, όπως το Letter 44, το Curse Words και το Undiscovered Country. Είναι φανερό από τον τρόπο που γράφει την ιστορία και ιδίως τους διαλόγους, ότι πρόκειτα για φαν της επικής space-saga και προσεγγίζει με αγάπη τους χαρακτήρες. Η επιτυχία των Star Wars comics, έγκειται συνήθως, στους δευτερεύοντες χαρακτήρες που εισάγουν οι συγγραφείς, καθώς 9 ταινίες και διάφορα animation που έχουν προηγηθεί, έχουν καθορίσει πολύ στενά τους πρωταγωνιστές, τις ιστορίες τους και τις πιθανές κινήσεις. H Marvel φαίνεται ότι το έμαθε καλά το μάθημα αυτό, καθώς από τα 75 τεύχη του προηγούμενου volume, τα μόνα ενδιαφέροντα ήταν αυτά τα οποία είχαν καινούριους χαρακτήρες σε κύριους ρόλους. Έτσι, στα πρώτα 6 τεύχη τα οποία αποτελούν το πρώτο arc, έχουμε 2 καινούριους γυναικείους χαρακτήρες, έναν για κάθε πλευρά. Και οι δύο παρουσιάζονται με ενδιαφέρον και πειστικό τρόπο, και πραγματικά ελπίζω να βασιστεί πάνω τους (ή σε κάποιους αντίστοιχους) η καινούρια σειρά, γιατί ιστορίες, άλλη μια φορά, βασισμένες πάνω στον Luke και την Leia, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Η (κακή για εμένα) πραγματικότητα των τελευταίων ετών, κάνει σχεδόν σίγουρο ότι από τον τίτλο θα παρελάσουν πολλοί και διάφοροι σχεδιαστές. Την αρχή εδώ την κάνει ο Jesus Saiz, δημιουργός που έχει δουλέψει κυρίως για τις Marvel και DC, με συμμετοχή σε τίτλους όπως οι Manhunter, Swamp Thing, Doctor Strange κ.α. Εδώ κάνει καλή δουλειά, χωρίς να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, δίνοντας μας μερικά πανέμορφα splash, όπως η μεσαία από τις τρεις φωτογραφίες που βρίσκονται ακριβώς από πάνω. Επειδή όλα τα comics στο σύμπαν του Star Wars, βασίζονται περισσότερο στο να πετύχουν στην αποτύπωση της ομοιότητας των πασίγνωστων ηθοποιών, δεν περιμένω ποτέ να εντυπωσιαστώ, απλά να δω καλοσχεδιασμένες αερομαχίες και φωτοσπαθομαχίες. Εδώ τα έχουμε και τα δύο, οπότε, χωρίς να έχουμε τίποτα αξιοσημείωτο, όλα καλά. 6 τεύχη λοιπόν, τα οποία θα μαζευτούν στο πρώτο trade που θα κυκλοφορήσει σε μερικές ημέρες, και θα έχει τον τίτλο του arc, δηλαδή το The Destiny Path. Ας ελπίσουμε να έχουμε καλύτερο volume από ότι ήταν το προηγούμενο, αν και δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος.
  25. Daredevil. Matt Murdock. Ο πιο βασανισμένος ήρωας της Marvel. Από την εποχή που ανέλαβε το τίτλο ο Frank Miller, o χαρακτήρας έχει υποστεί (κυριολεκτικά) τα πάνδεινα. Τα στίγματα του Miller, τόσο στον ήρωα όσο και στην ατμόσφαιρα των ιστοριών που τον ακολουθούν, η οποία χαρακτηρίζεται έως και πολύ σκοτεινή, έμειναν ανεξίτηλα, όπως γίνεται φανερό από τα runs των Kevin Smith, Brian Bendis, Ed Brubaker & Andy Diggle. Το 2014 η Marvel αποφάσισε πως ήρθε ο καιρός για μία αλλαγή και ότι έπρεπε να γίνει κάτι καινούργιο με τον ήρωα. Η δουλεία ανατέθηκε στο πολύπειρο Mark Waid, ο οποίος κλήθηκε να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας και να προσδώσει μία νέα, πιο «φωτεινή» κατεύθυνση στο τίτλο, χωρίς όμως να απομακρύνει το χαρακτήρα από τις ρίζες του. Τον Waid πλαισιώνουν αρχικά οι επίσης έμπειροι καλλιτέχνες, Paolo Rivera και Marcos Martin, αμφότεροι γνωστοί από τις δουλείες τους στο Amazing Spider-Man. Η ιστορία έχει πάνω κάτω ως εξής: ο Matt, μετά τα γεγονόντα του Shadowland όπου είχε κυριευθεί από μια οντότητα ονόματι «Βeast of the Hand», επιστρέφει στη Νέα Υόρκη για να κάνει μια νέα αρχή ως δικηγόρος την ημέρα και ως τιμωρός του εγκλήματος τη νύχτα. Παράλληλα, προσπαθεί για αλλαγή να αντιμετωπίζει κάθε γεγονός που του τυχαίνει με αισιοδοξία, βρίσκοντας κάτι θετικό σε ό, τι και αν κάνει. Ποιο είναι όμως το πρόβλημα με τη «πρωινή δουλεία» του ως δικηγόρος; Από τη στιγμή που η «διπλή ζωή» του Matt είναι λίγο πολύ γνωστή στο ευρύ κοινό, είναι φανερό ότι δε μπορεί να εκπροσωπεί ο ίδιος πελάτες στο δικαστήριο γιατί η γνώση το ότι είναι ο Daredevil μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα εναντίον του από τον «αντίπαλο» δικηγόρο. Και εδώ είναι που o Waid το χειρίζεται έξυπνα. Η φίρμα Nelson & Murdock αποφασίζει λοιπόν να «εκπαιδεύει» τον εκάστοτε πελάτη της παρέχοντας του τα κατάλληλα εφόδια, προκειμένου να εκπροσωπήσει τον εαυτό του μόνος του κατά τη διάρκεια της δίκης. Είναι μία καινοτομία που δεν έχουμε ξαναδεί προηγουμένως σε κόμικς του Daredevil, η οποία αν και δε διήρκεσε και πολύ, αποτελούσε μία έξυπνη ιδέα που μου είχε δημιουργήσει ιδιαίτερη εντύπωση. Την ίδια στιγμή o Matt, ως Daredevil, βρίσκεται στο στόχαστρο εξαιτίας της κατοχής ενός σημαντικού αντικειμένου το οποίο φαίνεται πως θέλουν οι μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις του κόσμου. Συγχρόνως, έρχονται στη ζωή του εχθροί από το παρελθόν καθώς και καινούργιοι, όπως είναι ο Coyote ή ο Ikari. Ο Ikari (δημιουργία του Mark Waid) είναι ένας νίντζα Γιαπωνέζικης καταγωγής, που από τη μία φέρει όλες τις δυνάμεις του Matt (ενισχυμένες αισθήσεις, την 6η του «radar» αίσθηση) ενώ από την άλλη έχει … και κάτι παραπάνω. Στη πορεία ο αναγνώστης ανακαλύπτει ότι πίσω από όλα τα εμπόδια που αντιμετωπίζει ο Matt τελευταία κρύβεται κάποιος άλλος, ο οποίος σχεδίαζε για πολύ καιρό την εκδίκηση του. Την ίδια στιγμή, η άνοδος της Serpent Society θα οδηγήσει τον Matt σε μία καθοριστική απόφαση, η οποία θα τον μεταφέρει μακριά από τη NY και τη Hell’s Kitchen, οδηγώντας τον για πρώτη φορά στο San Francisco! Ikari Όπως τονίστηκε προηγουμένως, ο Waid πετυχαίνει στο να δημιουργήσει μία φωτεινή ατμόσφαιρα, δημιουργώντας ανάλαφρες και ψυχαγωγικές περιπέτειες, οι οποίες ξεχωρίζουν για το πολύ καλό characterization, το χιούμορ αλλά και το πολύ συναίσθημα. Οι πρωταγωνιστές, όπως είναι ο Matt, ο Foggy ή ακόμα και η Kirsten McDuffie, έχουν άριστη χημεία και οι «τριβές» μεταξύ τους είναι πειστικές και αληθοφανείς. Το χιούμορ, ενίοτε σε μικρές και καλές δόσεις, είναι ένας χαρακτηριστικός παράγοντας της σειράς αυτής και παρέχεται τη στιγμή που χρειάζεται, πάντα για να εξισορροπήσει το δράμα της εκάστοτε σκηνής. Μιλώντας για το δράμα, μολονότι η σειρά έχει πιο χαρούμενο κλίμα σε σχέση με άλλα κόμικς του Daredevil, εντούτοις ο Waid καταπιάνεται με θεματικές όπως είναι η ψυχολογική κατάσταση του Matt, εάν δηλαδή ο «χαρούμενος εαυτός του» είναι απλά μια «μάσκα» για κρύψει την υποβόσκουσα κατάθλιψη του. Επίσης, επειδή η σειρά δεν αφορά μόνο τον Matt Murdock, o Waid υποβάλλει εξίσου τον Foggy σε πνευματικές και σωματικές δοκιμασίες. Ειδικά δε ο Foggy, δια χειρός Waid, εξελίσσεται περισσότερο ως χαρακτήρας και οι αλληλεπιδράσεις που έχει με τον καλύτερο του φίλο, Matt, φανερώνει το πόσο κοντά έχουν έλθει μεταξύ τους και το πόσο μεγάλη σημασία έχει και για τους δύο αυτή η φιλία, παρά τα εμπόδια που τους παρουσιάζονται. Η Kirsten McDuffie είναι ένας άλλος χαρακτήρας που δημιούργησε ο Waid για χάρη της σειράς, o οποίος αποτελεί το ερωτικό ενδιαφέρον του Matt και η σχέση των δύο περνά από πολλές «στρώσεις» μέχρι οδηγηθούν σε σχέση. Αναμφίβολα, η Kirsten είναι ένας δυνατός χαρακτήρας και η σχέση της με τον Matt αποτελεί έναν από τους (πολλούς) ακρογωνιαίους λίθους της σειράς. Η χημεία μεταξύ των δύο οδηγεί πολλές φορές στη παραγωγή ξεκαρδιστικών καταστάσεων. Ένα άλλο δυνατό ατού του τίτλου είναι η φιλοδοξία του Waid να τοποθετήσει τον Daredevil σε περιβάλλοντα όπου δε θα περιμέναμε να τον δούμε, γεγονός που γίνεται με πολύ οργανικό τρόπο και που εξυπηρετεί τη πλοκή και χωρίς να δίνεται η εντύπωση πως ο χαρακτήρας είναι «έξω από τα νερά του». Για παράδειγμα, έχετε φανταστεί τον Daredevil να εμπλέκεται σε περιπέτειες που τοποθετούνται … στη Latveria, πατρίδα του Dr. Doom; Ή να ταξιδεύει στη Wakanda, έδρα του Μαύρου Πάνθηρα; Επιπλέον, σε αυτό το run, πέρα από το σύνηθες πλέον cameo του αγαπημένου αραχνάκια (ως γνωστόν, οι Daredevil και Spider-Man είναι πολλά χρόνια φίλοι στα κόμικς), υπάρχουν cameos και από άλλους ήρωες του ευρύτερου μαρβελικού σύμπαντος όπως του Captain America, Dr. Strange, Hank Pym ή ακόμα και του Silver Surfer! Αυτά τα cameos δεν αποπροσανατολίζουν τον αναγνώστη σε καμία περίπτωση, αλλά επιτυγχάνουν περισσότερο την εδραίωση του ίδιου του Daredevil στο χάρτη του κόσμου της Marvel. Όπως αναφέρθηκε, οι Marcos Martin και Paolo Rivera είναι αρχικά οι σχεδιαστές της σειράς, αμφότεροι κάνοντας πολύ άρτια δουλεία, και με οπτικά όμορφα αποτελέσματα. Ο δεύτερος μάλιστα ευθύνεται για τη νέα και μοναδική απόδοση/απεικόνιση της 360 μοιρών «radar» αίσθησης του Daredevil, δίνοντας την ευκαιρία στον αναγνώστη να δει μέσα από τον τρόπο που εκείνος «παρατηρεί» τα πράγματα. Στα δικά μου μάτια, η σειρά απογειώθηκε κυριολεκτικά από το τεύχος 12. Τι έγινε στο #12; Εδώ έκανε ντεμπούτο ο Chris Samnee, ο μόνιμος σχεδιαστής της σειράς από αυτό το σημείο και έπειτα. Ο Samnee είναι της σχολής του Darwin Cook, το σχέδιο του οποίου ταιριάζει απόλυτα με τη νέα και «αισιόδοξη» κατεύθυνση του τίτλου. Όσο περνάνε τα τεύχη γίνεται όλο και καλύτερος, καθώς το σχέδιο του αποκτά μεγαλύτερη κίνηση και «ζωντάνια». Ο Chris Samnee είναι ίσως ο αγαπημένος μου σχεδιαστής για το έτος 2020. Φυσικά, δε θα μπορούσε να μη γίνει αναφορά στον επίσης εξαιρετικό Matthew Wilson, χωρίς τη χρωματική παλέτα του οποίου το σχέδιο του Samnee δε θα έδειχνε καθόλου το ίδιο. Το run του Waid έτρεξε συνολικά σε δύο κύκλους, με τον πρώτο να ολοκληρώνεται στο τεύχος #36 και τον δεύτερο στο τεύχος #18. Φυσικά υπάρχουν και πολλά «ενδιάμεσα» τεύχη (1.50, 0.1, 15.1…), καθώς και μικρά crossovers με άλλες σειρές. (π.χ. Indestructible Hulk) Η σειρά έχει συγκεντρωθεί σε δύο πολύ όμορφα Omnis. Προσωπικά, εγώ την έχω μαζέψει σε 5 Deluxe HC, τα οποία περιέχουν όλο το υλικό. Κλείνοντας, ο Waid δημιούργησε έναν τίτλο, ο οποίος προσωπικά μου «μίλησε», ενώ απέδειξε ότι ένας τίτλος με το όνομα «Daredevil» διαθέτει πολλές δυνατότητες και ότι μπορούν να δημιουργηθούν ιστορίες του που κυμαίνονται από πολύ σκοτεινές έως και φωτεινές, και να είναι και οι δύο εξίσου πετυχημένες εκδοχές. Δε θα μπορούσα να προτείνω αυτή τη σειρά περισσότερο. Άνθρωπος Δίχως Φόβο!
×
×
  • Create New...