Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Marvel Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Αυτός είναι ο τόμος #72 της Επίσημης Συλλογής Graphic Novel της Marvel. Κυκλοφόρησε στις 03/06/2022 και περιέχει τα τεύχη Thunderbolts 110-115, Civil War: Choosing Sides Δεν είχε τύχει να διαβάσω έως τώρα ιστορία με τους Thunderbolts και μπορώ να πω, ότι έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από την ιστορία. Δεν χρειάζεται να ξέρετε πολλά πράγματα σχετικά με το τι έχει προηγηθεί, προκειμένου να απολαύσετε την ιστορία, απλά, ότι μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο των Υπερηρώων (τον πρώτο, τον ορθόδοξο ), η κυβέρνηση έστησε μια ομάδα από τέως (::::) εγκληματίες, για να κυνηγήσουν τους υπερήρωες, οι οποίοι δεν είχαν καταγραφεί. Βεβαίως, αρχηγός της ομάδας είναι ο αρχικακός Νόρμαν Όσμπορν, οπότε καταλαβαίνετε, ότι τίποτα δεν θα πάει καλά. Και εδώ αναλαμβάνει ο Γουόρεν Έλις, ο οποίος καταφέρνει να δώσει πνοή σε μια χούφτα δευτεροκλασάτων (ως επί το πλείστον) χαρακτήρων, οι οποίοι είναι βυθισμένοι στην παράνοια, στην απελπισία και στο μίσος, όχι απαραίτητα με αυτή τη σύσταση για όλους/ες. Και βεβαίως, γράφει μια ενδιαφέρουσα ιστορία με δράση, χιούμορ, βία, κάποια πολύ επιτυχημένα σημεία (το cameo του Stan Lee) και βολές προς ορισμένους ("Fix News: Σας Λέμε τη Γνώμη Σας). Πάρα πολύ επιτυχημένο μείγμα, που εμένα προσωπικά δεν με κούρασε ούτε για μια στιγμή, αφού βρήκα την ιστορία απολαυστική! Για το σχέδιο του Deodato, τι να γράφουμε και να ξαναγράφουμε, θεωρώ ότι δεν έχει νόημα, κατά τη γνώμη μου είναι ένας από τους καλύτερους σχεδιαστές, που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Και επειδή το κόμικ κυκλοφόρησε προ δεκαπενταετίας περίπου, οι διαγεγραμμένες σελίδες του, τις οποίες χρησιμοποιεί κατά κόρον πλέον, δεν υπάρχουν εδώ. Για να μη μακρηγορώ και σας ζαλίζω, αν σας αρέσουν τα υπεηρωικά διαβάστε το οπωσδήποτε. Εγώ θα ψάξω να βρω και τη συνέχεια κάποια στιγμή, επειδή η ιστορία, αν και αυτοτελής, μας αφήνει με ένα κάποιο cliffhanger. Περιττό ίσως να προσθέσω, ότι η έκδοση είναι ακόμη μια φορά εξαιρετική, όπως και η μετάφραση του Ορέστη Μανούσου. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο είναι σκαναρισμένα από εμένα και οι εσωτερικές σελίδες από τις αμερικανικές εκδόσεις και αλιευμένες από το Ίντερνετ.
  2. Ημερομηνία Κυκλοφορίας στα Ελληνικά: 19-04-2018 Υλικό της Συλλογής: Venom by Rick Remender v1 (Venom v2 01-05, May/ September 2011) Ο Φλας Τόμσον έχει αλλάξει αρκετά ως χαρακτήρας από τότε που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Amazing Fantasy 15 το 1962, παρέα με τον φιλικό αραχνάκια της γειτονιάς σας: Από νταής και νέμεση του Πίτερ Πάρκερ που όμως ήταν οπαδός του Σπάιντι, σε φίλο του Πίτερ, και τελικά σε στρατιώτη που έχασε τα πόδια του υπηρετώντας την πατρίδα του. Την μεγαλύτερη πρόκληση όμως θα την αναλάβει όταν κλιθεί να γίνει ο νέος ξενιστής του συμβιωτικού οργανισμού γνωστού ως Βένομ, που έφερε μαζί του ο Σπάιντι από τους αρχικούς μυστικούς πολέμους, που μετά διάλεξε τον Έντι Μπροκ, οδηγώντας τον στην παράνοια και μετά δόθηκε στον ήδη παρανοϊκό Μακ Κάργκαν, τον πρώην Σκορπιό. Θα τα πάει άραγε καλύτερα αυτός σε σχέση με τους προκάτοχους ξενιστές ή θα τον κυριεύσει και αυτόν ο Βένομ. Σπόιλερ: Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η έκδοση περιέχει τα πρώτα 5 τεύχη της σειράς του Rick Remender και βγήκε για να εκμεταλλευτεί τον ενδιαφέρον που υπήρχε χάρη στην - τότε - επερχόμενη ταινία της Sony, ταινία που παραδόξως έκανε μεγάλη επιτυχία, παρόλα τα προβλήματα της. Η σειρά στο εξωτερικό έφτασε τα 47 τεύχη (μαζί με τα διάφορα .1 ενδιάμεσα τεύχη). Περίεργη επιλογή για πρώτο τίτλο Βένομ στην χώρα μας, μιας και προφανώς θα περίμενε κανείς κάτι από Έντι Μπροκ, αλλά είναι από τους τίτλους που είχαν πέραση στην Αμερική στην τρέχουσα δεκαετία από την παραγωγή της Μάρβελ, και μπορεί κανείς να καταλάβει το γιατί διαβάζοντας τον τόμο. Η ιστορία είναι εύπεπτη και έχει ένα άλφα ενδιαφέρον, αντιγράφει την φόρμουλα των τίτλων του Spider-Man (στην προσπάθεια του Φλας να ισορροπήσει μεταξύ της τροπής που έχουν οι περιπέτειες του και τις υποχρεώσεις που έχει απέναντι στα άτομα που αγαπά) και σαφώς προκαλεί το ενδιαφέρον και για πιθανή συνέχεια, άσχετα που πιθανότατα αυτή δεν θα έρθει ποτέ στην χώρα μας. Τον τροχό πάντως δεν τον ανακαλύπτει ξανά. Η έκδοση είναι στα τυπικά στάνταρ της Οξύ. Περιέχει πάντως και ένα gallery με μερικές σελίδες του κόμικ ως δείγμα αμελάνωτες και μελανωμένες.
  3. Πρώτη Ελληνική κυκλοφορία: 04-03-2019 Υλικό Συλλογής: Original Sin 00-08 + Point 1 (April/September 2014) Κάποιος σκότωσε τον Παρατηρητή Ουάτου, την γνωστή φιγούρα που εμφανίζεται στο πεδίο κάθε σημαντικής στιγμής της ανθρωπότητας χωρίς να συμμετάσχει στα δρώμενα, και οι Εκδικητές, παρέα με τον Νικ Φιούρι, ψάχνουν να λύσουν το μυστήριο. Ένα μυστήριο που θα οδηγήσει τους ήρωες στο να ανακαλύψουν σημαντικά μυστικά για την ζωή τους και το απόλυτο μυστικό στο τέλος της σειράς, το οποίο θα αλλάξει τα δεδομένα στο σύμπαν της Μάρβελ με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Οι εσωτερικές εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Το τελευταίο event της Marvel που έχει αρκετή συνοχή ώστε να παραμείνει διασκεδαστικό τόσο στην πρώτη ανάγνωση όσο και τις επαναλήψεις, κατά την γνώμη μου. Επίσης, από τα λίγα crossovers από τότε που ξαναμπήκαν στον "παιχνίδι" από το δεύτερο μισό της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, που το τέλος παραδίδει αυτά που υπόσχεται και δεν αναλώνεται στο να χτίσει υλικό για μεταγενέστερες εκδόσεις, εις βάρος της ιστορίας καθαυτής. Να προσθέσω, πως έχοντας διαβάσει και τα περισσότερα tie-ins στα αγγλικά όταν κυκλοφόρησε, δεν θεωρώ πως είναι απαραίτητο να διαβάσει κανείς κάτι άλλο από αυτά που προσφέρονται σε αυτόν τον τόμο για να βγάλει νόημα. Βοηθάει σίγουρα, αλλά στέκεται και μόνο του. Η κατάληξη του τίτλου επίσης δεν έχουν αναιρεθεί ακόμα, σχεδόν 7 χρόνια μετά την αρχική δημοσίευση του. Μου άρεσε επίσης που πριν ξεκινήσουν το event, μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν την προέλευση της φυλής στην οποία ανήκει ο Παρατηρητής και τον λόγο της μη επέμβασης της, δίνοντας έξτρα βάρος στα τεκταινόμενα. Και φυσικά το σχέδιο του Deodato με τις ιδιαίτερες σκιάσεις του, ταιριάζει τέλεια στην ιστορία, εντείνοντας το μυστήριο και την ένταση. Ο τόμος της Οξύ έχει λίγο παραπάνω σφικτή ράχη από το φυσιολογικό αλλά γενικά αντέχει αν τον ανοίξεις λίγο παραπάνω για να δεις το σχέδιο και το κείμενο στα μπαλονάκια.
  4. Με αφορμή το Love and Thunder, αποφάσισα να κάνω έναν κομιξο-μαραθώνα και να διαβάσω όλο το run του Aaron από την αρχή. Έχω συλλέξει τα τεύχη σε deluxe hardcovers και complete collections. Προφανώς, θα ήθελα να έχω τα Omnibus, αλλά και τα hc/ complete με βόλεψαν μια χαρά. 1. Thor: God of Thunder (2012) Εδώ ξεκίνησαν όλα. Κατά τη γνώμη μου το πρώτο storyline με τον Gorr είναι πολύ καλογραμμένο, δεδομένου ότι ο Aaron έχει δημιουργήσει έναν αξιομνημόνευτο ανταγωνιστή, με αληθοφανή κίνητρα. Δε μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που τον έβαλαν τώρα στην ταινία. Για να είμαι ειλικρινής, και πολύ άργησαν. Στα του κόμικ τώρα. Η ιστορία έχει πολύ καλό ρυθμό και δε βαρέθηκα σε κανένα σημείο. Η αφήγηση κάνει συχνές εναλλαγές μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Και επειδή 1 Thor δεν είναι ποτέ αρκετός, εδώ έχουμε να κάνουμε με 3, όπου ο καθένας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, παρόλο που είναι στην ουσία το ίδιο πρόσωπο. Το φινάλε είναι πολύ δυνατό, αν και όχι απρόβλεπτο, βέβαια έχει αυτό το επικό στοιχείο που το κάνει να ξεχωρίζει. Για την ακρίβεια, όλη η ιστορία έχει επικές/ μυθολογικές προεκτάσεις, γεγονός που με οδήγησε στο να την απολαύσω ακόμα περισσότερο. Ο Ribic γεννήθηκε να σχεδιάσει τον Thor. Βέβαια, για να λέμε και τα πράγματα όπως είναι, κάποιες εκφράσεις τις βρήκα λίγο εκτός κλίματος, ειδικά εκείνες που εκδήλωναν θαυμασμό και έκπληξη. Όμως, σε γενικές γραμμές, το τελικό αποτέλεσμα που παρουσίασε ο Κροάτης σχεδιαστής είναι άρτιο και έγινε με πολύ μεράκι. Tο β' μισό του God of Thunder μου φάνηκε εξίσου καλό με το πρώτο. Βέβαια, η ιστορία με τον Gorr παραμένει προς το παρόν αξεπέραστη, αλλά και πάλι αυτά τα τευχάκια ήταν πολύ ωραία. Έχουμε ιστορίες με τον Malekith (ο οποίος από όσο ξέρω θα παίξει σημαντικό ρόλο αργότερα), με την Roxxon, τον Ulik κλπ. Ο Aaron νομίζω έχει πιάσει το παλμό των ηρώων, όλοι συμπεριφέρονται in-character, ενώ οι ιστορίες εξακολουθούν να έχουν επικές προεκτάσεις, όπως έχει για παράδειγμα εκείνη η φοβερή μονομαχία του King Thor με τον Galactus! Μα τα γένια του Odin! Έπος! Εν ολίγοις, τα πρώτα 25 τεύχη είναι πολύ, πολύ καλογραμμένα. 2. Thor (2014), Thor Annual (2015), Thors 1-4 "There must always be a Thor." Νέο volume λοιπόν, όπου η Jane Foster παίρνει το τίτλο του πανίσχυρου Thor, αφού πλέον ο Thor Odinson είναι ανάξιος να σηκώσει το Mjolnir. Αυτό το volume δεν έχει τη μυθολογική ατμόσφαιρα που είχαν τα 25 τεύχη του God of Thunder, καθώς εδώ ο Aaron επιλέγει να δώσει μία πιο καθαρόαιμη υπέρ ηρωική κατεύθυνση. Αυτό γίνεται αντιληπτό και από την αλλαγή του βασικού σχεδιαστή, αφού τη θέση του Ribic καταλαμβάνει πλέον ο Russell Dauterman. Το σχέδιο του Russell οπτικά είναι πολύ όμορφο, λεπτομερές και με πολύ ζωηρά χρώματα. Προσωπικά, πέρασα καλά διαβάζοντας αυτά τα τεύχη, παρόλο που μου κλώτσησε ο in your face φεμινισμός σε κάποια σημεία. (π.χ. το περιστατικό της Thor με την Titania και τον Absoribing Man.) Επίσης, δε ξέρω εάν συμφωνώ με το characterization του Odin, ο οποίος παρουσιάζεται εδώ ως μισογύνης και σύμβολο της πατριαρχίας, εν ολίγοις. Για να είμαι ειλικρινής, πάντα έβρισκα αντιπαθητικό τον Odin, αλλά πρώτη φορά ένιωσα την ενόχληση σε έντονο βαθμό. (π.χ. στο run του Simonson δεν είχα διαπιστώσει κάτι τέτοιο) Tο volume αυτό, αν και μικρό, ήταν αρκετά καλογραμμένο. Το Annual από την άλλη, όχι και τόσο. Περιέχει 3 ιστορίες, όπου μόνο τη μία έχει γράψει ο Aaron. Σχετικά καλή η δική του, οι άλλες 2 είναι miss. Όμως, τη τρίτη ιστορία την έχει σχεδιάσει ο Rob Guillory (αλήθεια, που έχει χαθεί αυτή η ψυχή;) και μου θύμισε ότι μάλλον θα πρέπει να συνεχίσω κάποια στιγμή το Chew, που το έχω παρατήσει στη μέση. Thanks, Rob! Το Thors το βρήκα συμπαθητικό, βέβαια το διάβασα γρήγορα καθώς ήθελα να συνεχίσω με τα καινούργια τεύχη The Mighty Thor. 3. The Mighty Thor (2015) Thunder in her veins. Σε αυτόν τον τόμο μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα την Jane Foster, καθώς στο προηγούμενο volume η αληθινή ταυτότητα της νέας Thor ήταν λίγο ως πολύ "μυστική", μέχρι που έγινε η αποκάλυψη στο τελευταίο τεύχος. Η αλήθεια είναι ότι μ' αρέσει η Jane. Βέβαια, ο Aaron δεν της έχει προσδώσει ιδιαίτερο βάθος ώστε να με πάει στο επόμενο βήμα και να την "αγαπήσω". Μάλιστα, αυτό είναι και ένα θεματάκι που έχω μέχρι στιγμής: η ιστορία εστιάζει περισσότερο στην Thor, παρά στην Jane. Καλώς ή κακώς, είμαι από αυτούς τους αναγνώστες που θέλουν ισορροπημένο "screen time" ανάμεσα στον ήρωα και το alter ego του. Γιατί στο κάτω κάτω, το characterization δεν διαφοροποιεί πολύ τη νέα Thor από τον Odinson. Όμως καταλαβαίνω γιατί ο Aaron δεν έχει καταφέρει να εστιάσει πολύ στη Jane, καθώς η ιστορία είναι τόσο πολύπλοκη και "μεγαλειώδης" που ουσιαστικά δεν υπάρχει χώρος (ούτε χρόνος) ώστε να γίνει κάτι τέτοιο. Στην αρχή βλέπουμε τον πόλεμο μεταξύ των Dark και των Light Elves. Μετά έχουμε πόλεμο μεταξύ των Asgardians και των Shi'ar. Στο παρασκήνιο υποβόσκει ο Πόλεμος των Βασιλείων/ War of the Realms. Και όλα αυτά εντάσσονται μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πολιτικής, συμμαχιών, προδοσιών, επιστροφών παλιών/κλασικών χαρακτήρων κλπ. Σε γενικές γραμμές, τα τεύχη 1-12 είναι πολύ διασκεδαστικά. Μετά αρχίζει και κάνει μία μικρή κοιλιά, αλλά και πάλι ο τίτλος σου κρατάει το ενδιαφέρον με τόσα πράγματα που συμβαίνουν. Θεωρώ ότι ο ρυθμός είναι αρκετά γρήγορος και για αυτό ο αναγνώστης πριν καλά προλάβει να αφουγκραστεί ένα συμβάν, ξαφνικά περνάει απευθείας στο επόμενο. Αυτό δε το λέω απαραίτητα για κακό, αλλά για μένα το ιδανικό θα ήταν να υπήρχε μία παύση που και που, για να να μπορέσω να ανασάνω λίγο. Βέβαια, για να μην είμαι και άδικος, μεταξύ των 3 arcs, υπάρχουν 2-3 τεύχη που είναι λίγο filler, υπό την έννοια ότι δεν συνδέονται άμεσα με τη βασική ιστορία, αλλά υπάρχουν για να ξεκουραστείς. (π.χ. η όμορφη ιστορία με τη προέλευση του Mjolnir) Θα μου άρεσε να υπήρχαν περισσότερες τέτοιες μικρές στιγμές και στα υπόλοιπα τεύχη. Μετά από μία κοιλιά στα τεύχη 13-19, το Mighty Thor επιστρέφει δριμύτερο και ο Aaron φύλαξε τη καλύτερη ιστορία με τη Jane στο τέλος! Ανατρίχιασα ολόκληρος με τη τελευταία ιστορία. Συνολικά, μπορώ να πω ότι ήταν συμπαθητική η Jane --> Αυτό, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Παράλληλα, ο Dauterman χάρισε απλόχερα πολλά επικά panels, όπως το παρακάτω: Ήρθε πλέον η στιγμή να επιστρέψει ο Thor, ο ορθόδοξος, ο παραδοσιακός, στο τίτλο. Προτού μιλήσω για το επόμενο volume, ας κάνω μία σύντομη αναφορά στο... 4. Unworthy Thor, Generations: Unworthy Thor & Mighty Thor, Mighty Thor: At the Gates of Valhalla Το Unworthy Thor ήταν απολαυστικό. Eπιτέλους μάθαμε για ποιο λόγο ο Thor είναι ανάξιος & η αιτιολογία συνδέεται πνευματικά με το God of Thunder. Επίσης, το τεύχος #1 του Unworthy περιέχει μία από τις πιο cool στιγμές του run του Aaron, από αυτές που σου εντυπώνονται στο μυαλό όταν το έχεις διαβάσει όλο. Tο Generations το οποίο το βρήκα σχετικά καλό (αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο), ενώ Το Valhalla το βρήκα εξίσου διασκεδαστικό με τα υπόλοιπα και στήνει περαιτέρω την άφιξη του Πολέμου των Βασιλειών στη Midgard/ Γη... 5. Thor (2018) Επιτέλους, ο Thor επέστρεψε. Με συγχωρείς Jane, αλλά ένας είναι ο πραγματικός Thor. Λοιπόν, αυτός ο κύκλος διήρκεσε 16 τεύχη και στο μεγαλύτερο μέρος του στήνει το War of the Realms, το πολύκροτο event που χτιζόταν πολλά χρόνια από τον Aaron. Το μόνο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι το σχέδιο του Mike del Mundo, παρόλο που είναι λεπτομερές, εντούτοις είναι πολύ κουραστικό στο μάτι. Δηλαδή, τα καρέ του είναι υπερφορτωμένα με μπόλικη πληροφορία και ενίοτε χρειαζόμουν αρκετή συγκέντρωση για να ξεχωρίσω ποιος είναι ποιος και τι πραγματεύεται το κάθε ένα από αυτά. Όμως, μάλλον το πήρε γραμμή στα τελευταία τεύχη και έτσι, άρχισε να αφαιρεί πράγμα από τα καρέ του. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι αξιοπρεπές και ικανοποιητικό. Εδώ να πω ότι τεύχος #10 (εκείνο με τον Odin) είναι ένα από τα πιο συγκινητικά κόμικ που έχω διαβάσει. 6. War of the Realms O Malekith και η στρατιά του έχουν κατακτήσει 9 Βασίλεια! Του μένει μόνο ένα για να πει ότι τα έχει κατακτήσει όλα! Ποιο Βασίλειο είναι αυτό; Μαντέψτε... Επικό το War of the Realms, νομίζω ότι άξιζε τη πολυετή αναμονή και το χτίσιμο του Aaron. Σύμφωνοι, δεν είναι δα και Civil War, αλλά στα μάτια μου είναι ένα πολύ διασκεδαστικό event, με μπόλικες επικές στιγμές (ειδικά προς το τέλος) και ορισμένες ανατροπές. Θα ήθελα μεγαλύτερη παρουσία του Thor καθ' όλη τη διάρκεια του event, αλλά το τελευταίο τεύχος με αποζημίωσε. 7. King Thor In the end, there is darkness. But then god says... Let there be thunder. Ο συγκινητικός επίλογος των 100+ τευχών του Jason Aaron. Σε αυτό, έχουμε πολλές επιστροφές καταστροφές. Η πρώτη είναι είναι του Esad Ribic, ο οποίος αναλαμβάνει χρέη σχεδιαστή μετά από πολύ καιρό. Ο Κροάτης ήταν μαζί με τον Aaron στην αρχή (God of Thunder), οπότε οφείλει να είναι μαζί του και στο τέλος. Και τι τέλος. Θα πω ότι ο επίλογος είναι πολύ μελαγχολικός, ενώ ο Aaron φανερώνει για άλλη μία φορά την αγάπη που έχει για τον χαρακτήρα. Υπάρχει και άλλη μία επιστροφή/ ανατροπή στο King Thor, για την οποία δεν θα ήθελα να δώσω περαιτέρω λεπτομέρειες. Το μόνο που θα πω είναι ότι με το King Thor, το run του Aaron φτάνει στο τερματισμό του κύκλου του, εκείνου του κύκλου που ξεκίνησε το 2012. Βασικά, όχι κύκλου. Του ταξιδιού. 8. Κατακλείδα 7 χρόνια είναι πολλά. ~2.500 σελίδες/ 100+ τεύχη ακόμα πιο πολλά. Συνολικά, το Thor του Jason Aaron είναι ένα από τα καλύτερα μοντέρνα υπέρ ηρωικά έπη και από τα καλύτερα runs του θεού του Κεραυνού. Συμφωνώ, δεν είναι καλύτερο από το run του Simonson. Επίσης, συμφωνώ ότι πολλές ιδέες του Aaron δεν είναι καινούργιες. Το γεγονός ότι ο Thor είναι ανάξιος να σηκώσει το σφυρί; Είναι μία ιδέα που την έχουμε δει στα πρώτα τεύχη του Stan Lee. Το ότι μία γυναίκα κρατάει το σφυρί; Μη κοιτάτε πιο μακριά από τη Thor Girl από το run του Jurgens. Όμως, είναι μία αλήθεια ότι το υπέρ ηρωικό είδος έχει κορεστεί, δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο για πρωτοτυπία. Για αυτό, το μόνο που ζητάω από τα μοντέρνα υπέρ ηρωικά είναι το να έχουν καλό γράψιμο, συγκινητικές στιγμές, ομηρικές μονομαχίες, ελκυστικό σχέδιο και να υπάρχει έστω λίγο βάθος. Όλα τα τελευταία στοιχεία τα συνάντησα στο run του Aaron. Το God of Thunder έχει βγει στα ελληνικά από την Anubis (τα πρώτα 5 τεύχη), το War of the Realms και το King Thor από το Οξύ. Κυκλοφορούν 5 Complete Collections που περιέχουν όλο το υλικό. Πρόσφατα, κυκλοφόρησε το πρώτο Omnibus που καλύπτει το α' μισό του run. Κάποια στιγμή θα βγει και το δεύτερο Omni, με το β' μισό. (λογικά το 2023) Προτείνεται σε όλους τους αναγνώστες των υπέρ ηρωικών και κυρίως στους φανατικούς του θεού του Κεραυνού. Κατά την άποψη μου, είναι προτιμότερο να διαβαστεί μαζεμένο, για να εκτιμηθεί πλήρως. Και ο κομιξο-μαραθώνας τελειώνει κάπου εδώ.
  5. Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη περίμενε το αναγνωστικό κοινό των Ελληνικών εκδόσεων στα περίπτερα, στις 13 Σεπτέμβρη του 2019 (ναι, ήταν Παρασκευή. ) Αυτή της κυκλοφορίας της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel. Η σειρά αποτελεί μετάφραση της σειράς The Official Marvel Graphic Novel Collection της Hachette (γνωστή και ως The Ultimate Graphic Novels Collection) η οποία ξεκίνησε να κυκλοφορεί στην Αγγλία στα τέλη του Δεκέμβρη του 2011 και έχει ξεπεράσει εκεί τους 200 τόμους, με την εταιρία να προσθέτει συνεχώς νέους. Η επιτυχία της ήταν τέτοια, που το 2016 οι μισοί τόμοι της σειράς επανεκδόθηκαν, ενώ από τον Δεκέμβρη του 2013 ξεκίνησε και μια παράλληλη σειρά, η Marvel's Mightiest Heroes, με επίκεντρο συγκεκριμένους χαρακτήρες της Marvel, η οποία ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Δεκέμβρη του 2018, μετά από 130 τόμους. Παράλληλα, η ίδια η εκδοτική, ανέλαβε να μεταφράσει την σειρά σε καμιά δεκαριά γλώσσες, κυκλοφορόντας την σε πάνω από 15 χώρες, ενώ πρέπει να έχει δώσει την άδεια κυκλοφορίας σε μερικούς ακόμα εκδότες, στις αγορές της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγάλες εκδοτικές εταιρίες κόμικς, κουράρουν κάθε χρόνο λίστες με προτάσεις από τους πιο σημαντικούς τίτλους που θα πρέπει να πάρει/διαβάσει ένας υποψήφιος αναγνώστης για να γνωρίσει το σύμπαν τους. Λίστες που πλασάρονται και στους εκδότες των διεθνών αγορών για την απόκτηση των δικαιωμάτων και την έκδοση τους. Πρακτικά, η έκδοση της Hachette, αντλεί υλικό από αυτές τις λίστες, με ελάχιστες αποκλίσεις, αναβαθμίζοντας την έκδοση τους σε σκληρόδετες εκδόσεις, προσθέτοντας ή επεκτείνοντας το έξτρα περιεχόμενο και διαθέτοντας τες σε πιο ελκυστική τιμή στα σημεία διανομής τύπου, προσεγγίζοντας έτσι ένα νέο κοινό. Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες μου είχαν κινήσει την απορία για το πώς δεν είχε κάποιος Έλληνας εκδότης σκεφτεί να την βγάλει στην χώρα μας εδώ και καιρό. Σε βολιδοσκόπηση που είχα κάνει όμως για αυτό και άλλα θέματα, τα συμπεράσματα ήταν πως α) η κατάσταση του σημείου διανομής και η ίδια η διανομή δεν ελκύει εμπιστοσύνη στους ντόπιους εκδότες, και β) δεν θέλανε να «κάψουν» τις εκδόσεις βιβλιοπωλείου. Δεν λογάριαζε κανείς μας όμως την ίδια την Hachette, η οποία είχε ήδη παρουσία στην Ελλάδα με διάφορες άλλες συλλογές περιπτέρου. Η εταιρία, που ιδρύθηκε το 1826 ως βιβλιοπωλείο στην Γαλλία με το όνομα Brédif από τον Louis Christophe François Hachette, και μετατράπηκε σε διεθνή εκδοτικό οίκο στην πορεία, έχει σαφώς περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και καλύτερες συμφωνίες για το υλικό που βγάζει, οπότε ήταν πρόθυμη να το δοκιμάσει. Για την Ελληνική έκδοση μάλιστα συνεργάστηκε με την Anubis, η οποία έχει και η ίδια μεγάλη παράδοση και εμπειρία στην έκδοση υπερηρωικών και αναλαμβάνει εδώ την μετάφραση και την επιμέλεια της σειράς, κάτι που όπως καταλαβαίνω σημαίνει πως κάνει και την επιλογή των τίτλων που θα δημοσιεύονται. Όσοι γνωρίζουν τι είχε βγάλει η Anubis, ξέρουν πως οι επιλογές της για τις δικές της εκδόσεις με χαρακτήρες της Marvel, ήταν από υλικό της τρέχουσας χιλιετίας, και στην αρχή έπραττε το ίδιο με αυτή την έκδοση, με τις επιλογές που είχαν ανακοινωθεί αρχικά να επικεντρώνονται κυρίως σε παραγωγές του 2005, κομβικό σημείο αλλαγών στο σύμπαν της Marvel, αλλά αυτό άλλαξε στην πορεία για να περιλαμβάνει και παραγωγές από τις δεκαετίες '80-90. Κάποιοι από τους τόμους, περιέχουν και υλικό που είχε δημοσιεύσει παλιότερα η ίδια η Anubis, με την ίδια μετάφραση και απλά μικροαλλαγές στην επιμέλεια. Μάλλον παραχωρούν υλικό που δεν έχουν σκοπό να το ξαναβγάλουν οι ίδιοι. Η έκδοση τώρα ποιοτικά, δεν έχει καμιά διαφορά με τις ξένες εκδόσεις. Η Hachette τυπώνει την Ελληνική έκδοση στην Ρουμανία, χώρα που τυπώνει και άλλες μεταφράσεις του τίτλου το τελευταίο διάστημα, οπότε δεν γίνεται καμιά έκπτωση σε αυτό τον τομέα. Έχει ανακοινωθεί πως θα ετοιμάσουν 60 τεύχη/τόμους της σειράς, με 15θήμερο ρυθμό κυκλοφορίας, διατηρώντας το δικαίωμα να την ακυρώσουν ή να προσθέσουν τόμους ανά πάσα στιγμή. Αυτή είναι πάγια τακτική της εταιρίας και προς το παρόν ακολουθεί τα βήματα της Αγγλικής έκδοσης που επίσης αρχικά είχε ανακοινώσει 60 τόμους. Μεγάλο ατού για να τους πάρει όλους κάποιος, ακόμα και αν τους έχει σε άλλη έκδοση, είναι η συνεκτικότητα της ράχης, η οποία περιλαμβάνει ένα πανοραμικό σχέδιο του Ιταλού Gabriele Dell'Otto. Στην ξένη έκδοση, όταν είχαν προσθέσει άλλους 60 τόμους, είχαν αναθέσει στον Dell’Otto την δημιουργία προσθήκης στο σχέδιο των ραχών. Να δούμε εδώ πως θα τα πάει. Τα πρώτα βήματα πάντως έφεραν κόσμο στα περίπτερα, με διαφήμιση στην τηλεόραση, και με την κλιμακωμένη αύξηση της τιμής, στην οποία μας έχουν συνηθίσει οι συλλογές εταιριών σαν την Hachette. Ο πρώτος τόμος έκανε 3,99€ και έκανε πάταγο, ο δεύτερος 6,99€ και ο τρίτος 9,99€, η σταθερή τιμή που θα έχουν όλοι οι επόμενοι τόμοι, αν και σαφώς θα πρέπει να την συνηθίσει και αποδεχτεί το κοινό του περιπτέρου που δεν έχει άλλα σημεία αναφοράς για το πόσο value for money είναι αυτή. Για ξεχωριστές παρουσιάσεις των τόμων της σειράς που έχουν κυκλοφορήσει, κλικάρετε πάνω στο tag της σειράς (κάτω από τον τίτλο του θέματος). Κυκλοφόρησαν Πρώτη 60αδα 13-09-2019: The Amazing Spider- Man - Η Επιστροφή 27-09-2019: Iron Man - Extremis 11-10-2019: New Avengers - Απόδραση 25-10-2019: Captain America - Εκτός Χρόνου 08-11-2019: Deadpool - Ο Πόλεμος του Γουέιντ Γουίλσον 22-11-2019: X-Men - Το Χάρισμα 06-12-2019: Thor - Αναγέννηση 20-12-2019: The Incredible Hulk - Σιωπηλές Κραυγές 03-01-2020: Guardians of the Galaxy - Κοσμικοί Εκδικητές 17-01-2020: The Amazing Spider-Man - Η Γέννηση του Βένομ 31-01-2020: Captain America - Στρατιώτης του Χειμώνα 14-02-2020: Fantastic Four - Ασύλληπτη Παγίδα 28-02-2020 - Wolverine v1 13-03-2020 - Daredevil - Αναγέννηση 27-03-2020 - She-Hulk - Μια Μοναδική Ηρωίδα 10-04-2020 - Doctor Strange - Άγνωστοι Τόποι, Άγνωστοι Καιροί 24-04-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Πρώτο 08-05-2020 - Captain Britain - Ένας Παράλογος Κόσμος 22-05-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Πρώτο 05-06-2020 - The Amazing Spider-Man - Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν 19-06-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Δεύτερο 03-07-2020 - New X-Men - Ε Όπως Εξάλειψη 17-07-2020 - Μυστικός Πόλεμος 31-07-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Δεύτερο 14-08-2020 Captain America - Νέο Καθεστώς 28-08-2020 - Marvels 11-09-2020 - Avengers - Διάλυση 25-09-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Πρώτο 09-10-2020 - Ultimate Spider-Man - Δύναμη και Ευθύνη 23-10-2020 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Πρώτο 06-11-2020 - The Mighty Thor - Αναζητώντας του Θεούς 20-11-2020 - Astonishing X-Men - Κίνδυνος 04-12-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Δεύτερο 18-12-2020 - Fantastic Four - Απόλυτη Δράση 01-01-2021 - Fallen Son - Ο Θάνατος του Κάπτεν Αμέρικα 15-01-2021 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Δεύτερο 29-01-2021 - Iron Man - Δαίμονας στο Μπουκάλι 12-02-2021 - The Ultimates - Υπεράνθρωποι 26-02-2021 -Spider-Man - Απώλεια 12-03-2021 - X-Men - Αυτοκρατορική Εισβολή 26-03-2021 - Οίκος του Μ 09-04-2021 - Wolverine - Η Αρχή 23-04-2021 - The Ultimates - Εθνική Ασφάλεια 07-05-2021 - Thor - Ο Τελευταίος Βίκινγκ 21-05-2021 - Η Επιστροφή του Θάνος 04-06-2021 - Spider-Gwen - Καταζητούμενη; 18-06-2021 - Daredevil - Φύλακας Δαίμονας 02-07-2021 - The Amazing Spider-Man - Αποκαλύψεις & Μέχρι να Σβήσουν τα Άστρα 16-07-2021 - Marvel Origins - Δεκαετία του 1960 30-07-2021 - Fantastic Four - Το Τέλος 13-08-2021 - Jessica Jones - Ελεύθερη 27-08-2021 - Uncanny X-Men - Δεύτερη Γέννηση 10-09-2021 - Ghost Rider - Αιώνια Καταδίκη 24-09-2021 - The Avengers - Η Γέννηση του Ούλτρον 08-10-2021 - Marvel Zombies 22-10-2021 - Marvel Knights Spider-Man - Άνιση Αναμέτρηση 05-11-2021 - Secret Avengers - Αποστολή στον Άρη 19-11-2021 - Fantastic Four - Ο Ερχομός του Γκαλάκτους 03-12-2021 - Marvel Knights Spider-Man - Δηλητήριο 17-12-2021 - Eternals Δεύτερη 60αδα 29-12-2021 - Black Panther - Ποιος Είναι ο Μαύρος Πάνθηρας; 14-01-2022 - Captain America & the Falcon - Μυστική Αυτοκρατορία 28-01-2022 - Wolverine - Όπλο X 11-02-2022 - 1602 25-02-2022 - Deadpool - Οι Μυστικά Μυστικοί Πόλεμοι 11-03-2022 - Παγκόσμιος Εχθρός Hulk 25-03-2022 - Captain Britain and MI13 - Η Επίθεση των Βαμπίρ 08-04-2022 - Captain America - Ο Εκλεκτός 22-04-2022 - Wolverine - Ο Γέρος Λόγκαν 06-05-2022 - Μυστική Εισβολή 20-05-2022 - Doctor Strange - Ο Όρκος 03-06-2022 - Thunderbolts - Έμπιστα Τέρατα 17-06-2022 - Venom Αναμένονται 01-07-2022 - Son Of M 15-07-2022 - Avengers Prime 29-07-2022 - X-Men: Twilight of the Mutants 12-08-2022 - Shadowland 26-08-2022 - Iron Man -The Tragedy and the Triumph 09-09-2022 - X-Men Schism 23-09-2022 - Life and Death of Captain Marvel Part 1 07-10-2022 - Life and Death of Captain Marvel Part2 21-10-2022 - Ultimate Death of Spider-Man 04-11-2022 - Thor - Tales of Asgard 18-11-2022 - Siege 02-12-2022 - The Incredible Hulk:The Monster Unleashed 16-12-2022 - Nick Fury: Agent of SHIELD Part 1 30-12-2022 - Nick Fury: Agent of SHIELD Part 2 13-01-2023 - Avengers: Children Crusade 27-01-2023 - Daredevil: Marked For Murder 10-02-2023 - The Amazing Spider-Man - Spider-Man No More 24-02-2023 - The Mighty Thor: Ragnarok 10-03-2023 - Iron Fist: The Search for Colleen Wing 24-03-2023 - X-Men: In the Shadow Of Sauron 07-04-2023 - Hulk: Scorched Earth 21-04-2023 - Dr. Strange: A Separate Reality 05-05-2023 - Silver Surfer: Origins 19-05-2023 - Spider-Island Part 1 02-06-2023 - Spider-Island Part 2 16-06-2023 - Black Panther: Panther's Rage 30-06-2023 - Marvel Horror 14-07-2023 - Fantastic Four: Doomsday 28-07-2023 - The Amazing Spider-Man: Death of The Stacys 11-08-2023 - Daredevil: Sound and Fury 25-08-2023 - The Avengers: The Korvac Saga 01-09-2023 - Iron Man: The Beginning of the End 15-09-2023 - Uncanny Avengers: The Red Shadow 29-09-2023 - Hawkeye: My Life As A Weapon 13-10-2023 - All-New Ghost Rider: Engines of Vengeance 27-10-2023 - Avengers: Avengers World 10-11-2023 - Silver Surfer: New Dawn 24-11-2023 - New Avengers: Everything Dies 08-12-2023 - Superior Spider-Man: My Own Worst Enemy 22-12-2023 - Thor: God of Thunder: The God Butcher 05-01-2024 - Infinity Vol. 1 19-01-2024 - Infinity Vol. 2 02-02-2024 - Young Avengers: Style > Substance 16-02-2024 - Death of Wolverine 01-03-2024 - Rocket Raccoon: A Chasing Tail 15-03-2024 - The Amazing Spider-Man: Spider-Verse 29-03-2024 - Civil War Για παραγγελία προηγούμενων εκδόσεων, κλικάρετε εδώ. Mails Ελλάδα: hachette@argoscom.gr Κύπρος: info@kronospublic.com
  6. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  7. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 29-08-2013 Υλικό Τευχών: Thor: God of Thunder 01-05 (November 2012 / February 2013) Η αρχή του καταξιωμένου run του Jason Aaron ξεκίνησε από εδώ και το είχε βγάλει και η Anubis. Σε αυτήν, ο Θωρ απαντάει στην έκκληση για βοήθεια μιας εξωγήινης φυλής και προσπαθώντας να μάθει τι απέγιναν οι δικοί τους θεοί, έρχεται αντιμέτωπος με μια γνώριμη απειλή του παρελθόντος. O Aaron αναπτύσσει την ιστορία του σε τρεις χρονικές περιόδους: Το παρελθόν το οποίο παρακολουθούμε γεγονότα που συνέβηκαν πάνω από μια χιλιετία πριν, όταν ο Θωρ ήταν ακόμα νέος, το παρόν, και το απώτατο μέλλον, στο οποίο ο Θωρ είναι ο ηγεμόνας της Άσγκαρντ και ο μόνος επιζών. Αυτό μας βοηθά στο να γνωρίσουμε την απειλή αλλά και να καταλάβουμε την σημαντικότητα της, βλέποντας το εύρος της σε χρονολογική κλίμακα. Και εδώ είναι που ο Άαρον «δανείζεται» στοιχεία από το run του Dan Jurgens, αλλά ευτυχώς δεν μένει εκεί, παραδίδοντας μας μια μεστή ιστορία και ενδιαφέρουσα από τις απαρχές της. Γενικά αυτή η σειρά είναι πιο κοντά στην Σκανδιναβική μυθολογία και ο Θωρ συμπεριφέρεται ανάλογα. Οπότε και η επιλογή του Ribic που έχει σχεδιάσει και την μίνι σειρά LOKI που ήταν εκτός continuity δεν είναι τυχαία, μιας και η παρούσα έκδοση έχει μεγαλύτερη σχέση με εκείνη την έκδοση παρά με τα άλλα κόμικς με τον χαρακτήρα που έχει βγάλει η Marvel στο παρελθόν, αν και εδώ ο Ribic σχεδιάζει πιο παραδοσιακά αντί να καταφεύγει σε painting. Η σειρά στην Αμερική σταμάτησε μετά από 25 τεύχη παρουσιάζοντας μια νέα Thor στο επόμενο volume, αλλά ουσιαστικά όλα αυτά τα χρόνια ο Aaron έγραφε διαφορετικά κεφάλαια της ίδιας ιστορίας, η οποία απλώθηκε σε 5 διαφορετικές επανεκκινήσεις της σειράς, μιας αναρίθμησης, μιας μίνι σειράς και ενός event πριν ολοκληρωθεί στις αρχές του 2020 και με τα τελευταία δύο να είναι τα μόνα που έχουμε δει δυστυχώς μεταφρασμένα και στην χώρα μας. Τα πέντε τεύχη που βγήκαν από την Anubis, ήταν με αφορμή της κυκλοφορίας της δεύτερης κινηματογραφικής ταινίας του Thor. Ήταν επίσης η δεύτερη σειρά που είχε βγει από το διαβόητο Marvel Now! στην χώρα μας και η δεύτερη σειρά τευχών που βγήκε με το νέο - τότε - φορμά τευχών μικρότερων διαστάσεων και υποδεέστερων χαρτιών (τύφλα να έχουν τα τσιγαρόχαρτα! ) που χρησιμοποιεί μέχρι και σήμερα.
  8. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 11-2007 Υλικό Συλλογής: Eternals v3 01-07 (August 2006/March 2007) Οι Eternals ήταν το τελευταίο μεγάλο έργο που παρουσίασε ο Τζακ Κίρμπι, κατά γενική παραδοχή, και δεν αποτελεί καμιά έκπληξη πως πραγματευόταν ένα από τα αγαπημένα του θέματα, αυτό της κοσμογονίας και των θρύλων. Είχε ασχοληθεί πρόσφατα εξάλλου με αυτό όταν είχε επιστρέψει στην DC και έφτιαξε τους New Gods και η δημοφιλία των βιβλίων του Έρικ Φον - ancient aliens - Ντένικεν στην δεκαετία του '70, του έδωσε την δυνατότητα να ασχοληθεί ξανά με το θέμα όταν επέστρεψε στην Marvel. Η γραφή του μπορεί να μην ήταν πρωτοκλασάτη, αλλά η πλοκή, οι ιδέες και το σχέδιο του ήταν σε υψηλά επίπεδα, όπως συνήθως, τόσο που ακόμα και σε μια φτωχή εκτύπωση όπως αυτή του Καμπανά, καταφέρνει να εντυπωσιάσει. Από το Κόναν ο Βάρβαρος 02 του Καμπανά (04-1978). Pantheon scan. Μετά την αποχώρηση του όμως, η Marvel δεν ήξερε τι να κάνει με το concept και τους χαρακτήρες. Στα μάτια τους (και μάλλον ορθά), δεν ήταν σωστό να υποδηλώσουν πως στο σύμπαν τους η ανθρωπότητα αποτελούνταν από εξωγήινες σπορές (εκτός από κάποιες εξαιρέσεις), ενώ και οι ίδιοι οι χαρακτήρες ήταν πολύ δυνατοί και αλλόκοτοι για να εισαχθούν στο ευρύτερο σύμπαν της εταιρίας. Κάτι λογικό μιας και ο Κίρμπι τους έφτιαξε ως αυτόνομη οντότητα. Ακόμα και η Σέρσι (επηρεασμένη από την Κίρκη της Οδύσσειας, σύμφωνα με μεταγενέστερη αναθεώρηση), ήταν εντελώς αδιάφορη ως μέλος των Εκδικητών, και μόνο στην μεταγενέστερη επιστροφή της στην ομάδα απέκτησε ενδιαφέρον, με τον Bob Harras (που έγραφε τον τίτλο εκείνη τη εποχή) να την αλλάζει εντελώς για να το επιτύχει. Όταν ανέλαβε ο Γκέιμαν τον τίτλο λοιπόν, είχε αρκετά να ξεκαθαρίσει. Και το πέτυχε (μερικώς), χρησιμοποιώντας το "χαρτί" της αμνησίας. Οι σελίδες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Με τους βασικούς χαρακτήρες να μην θυμούνται την πρότερη ζωή τους και να ζουν μια φυσιολογική ζωή ως θνητοί, ο Γκέιμαν είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει εκ νέου τους Eternals στο νεότερο κοινό, προσαρμόζοντας και αλλάζοντας παράλληλα όσα τα στοιχεία του παρελθόντος δεν θέλανε να κρατήσουν. Ο αναγνώστης μαθαίνει πληροφορίες για τους Eternals παράλληλα με τους πρωταγωνιστές: Το ποιοι είναι, το πως δημιουργήθηκαν, τι θέση έχουν στην ανθρωπότητα και ποια είναι η επιρροή που έχουν ασκήσει στους πολιτισμούς της, ποιοι είναι οι Deviants, ποιοι είναι οι Celestials και τι σημαίνει η αφύπνιση του κοιμώμενου Celestial για τον κόσμο και ποια η θέση όλων αυτών στο σύμπαν της Marvel, ιδίως σε μια εποχή που έτρεχε το event του Εμφύλιου Πολέμου. Ένα αρκετά κλασικό μοτίβο εξιστόρησης δηλαδή, που όμως στα έμπειρα χέρια του Γκέιμαν (συγγραφέα μεταξύ άλλων του American Gods, μην ξεχνάμε), χρησιμοποιείται για να δώσει τόνους πληροφορίας και φιλοσοφίας με μεστό και κατανοητό τρόπο. Παράλληλα μαθαίνουμε ποιος είναι υπεύθυνος για την απώλεια μνήμης των Eternals. Αυτό που δεν μαθαίνουμε είναι η κατάληξη με την αφύπνιση του Κοιμώμενου Celestial, μιας και ο Γκέιμαν θεώρησε καλό να «ξεσκονίσει» μόνο τον τίτλο και να αφήσει την συνέχεια της ενσωμάτωσης τους σε άλλους δημιουργούς, κάτι που αφήνει μια γεύση ἡμιτελείας και που δεν είχε και τα καλύτερα αποτελέσματα έτσι και αλλιώς μιας και το επόμενο volume που βγήκε το 2008 με τους Knaufs στο σενάριο, δεν ήταν και το καλύτερο βήμα που θα μπορούσε να γίνει, θάβοντας πάλι τον τίτλο στην αφάνεια... μέχρι και την έλευση της αναμενόμενης ταινίας του MCU, η οποία μακάρι να είναι καλή και να δώσει νέα πνοή στον τίτλο, αλλά δεν τρέφω και μεγάλες ελπίδες. Ο Γκέιμαν συντροφεύεται από τον Ρομίτα Τζ., ο οποίος κάνει παπάδες στα πλάνα που αναπροσαρμόζουν το όραμα του Κίρμπι στο σήμερα. Για εμένα, δεν θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερο σχεδιαστή για το πρότζεκτ. Το αποδεικνύει και το επόμενο volume, στο οποίο ανάθεσαν το σχέδιο στον Daniel Acuña, του οποίου η αισθητική του ήταν τόσο ξένη με την θεματική των Eternals που καταντούσε τραγικό. Η Ελληνική έκδοση. Η έκδοση της Anubis βγήκε την ίδια χρονιά που βγήκε και το πρώτο trade της σειράς στο εξωτερικό. Προέρχεται όμως από την προσαρμοσμένη για την Ευρωπαϊκή αγορά έκδοση της Panini. Και δεν εντυπωσιάζει. Εκτός από τα εναλλακτικά εξώφυλλα δεν έχει κανένα άλλο έξτρα ενώ σε όλα τα σημεία που το σχέδιο καταλαμβάνει όλη την σελίδα, το σχέδιο έχει υποστεί κροπάρισμα. Βλέπετε το κόκκινο πλαίσιο στην προηγούμενη εικόνα που έβαλα π.χ.; Δεν υπάρχει στην Ελληνική έκδοση, μαζί με μέρος των υπόλοιπων άκρων της σελίδας. Τουλάχιστον η σελιδοποίηση είναι σφικτή και δεν υπάρχει πρόβλημα διάλυσης του αντίτυπου, κάτι που χρειάζεται, μιας και μερικά μπαλονάκια είναι στην άκρη της ράχης και για να διαβαστούν, πρέπει να πιέσει λίγο παραπάνω ο αναγνώστης για να δει το κείμενο. Άλλο προσωπικό πρόβλημα που έχω, είναι μια συγκεκριμένη επιλογή στην μετάφραση. Τα ονόματα των Eternals (Αιώνιοι), Celestials (Ουράνιοι) και Deviants (που θα μπορούσαν κάλλιστα να αποδοθούν ως Αποκλίνοντες), έχουν παραμείνει στα Αγγλικά στο κείμενο. Έχουμε λοιπόν μια ιστορία γεμάτη με συμβολισμούς και φιλοσοφικές προεκτάσεις, έχουμε και μερικά ονόματα που τροφοδοτούνται και τροφοδοτούν άμεσα από/και την υπόθεση, και η Anubis αποφάσισε πως δεν έχει σημασία και θα το προσεγγίσει σαν μετάφραση κατάλογου φαστφουντάδικου. Τέλεια! Κάποιος πρέπει να κάνει έρευνα για να δει ποιο είναι το πραγματικό επίπεδο των αγγλικών του μέσου μη αγγλόφωνου αναγνώστη, καθώς και το πως αντιμετωπίζει το μυαλό του μέσου αναγνώστη έννοιες που δεν καταλαβαίνει (ακόμα και αν έχει ακούσει πως μεταφράζονται), μπας και δούμε πιο μεστές μεταφράσεις στο μέλλον και όχι μια στατική θεώρηση για όλες τις κυκλοφορίες. Παράρτημα. Τον Νοέμβριο του 2020 ανακοινώθηκε η επανέκδοση του τόμου με αφορμή την επερχόμενη (και καθυστερημένη λόγω covid) κυκλοφορία της ταινίας ενταγμένη στο MCU.
  9. Ms Marvel: Η ιστορία της Ιμάν Βελάνι πίσω από τον ρόλο της πρώτης μουσουλμάνας action hero Η Ιμάν Βελάνι είναι η Ms Marvel, η πρώτη μουσουλμάνα superhero του Marvel Universe © IMDB Όσα είπε η 19χρονη ηθοποιός σε συνέντευξή της στον Guardian Newsroom Ιμάν Βελάνι: Η 19χρονη θα υποδυθεί τη Ms Marvel και είναι η πρώτη Μουσουλμάνα ηρωίδα στο Marvel Universe - Η ιστορία πίσω από τον ρόλο της. Η 19χρονη Ιμάν Βελάνι είναι η πρώτη Μουσουλμάνα ηρωίδα στο Marvel Universe και θα υποδυθεί την Ms Marvel ή αλλιώς Καμάλα Καν, όπως θα λέγεται κανονικά ο χαρακτήρας της. Η Καμάλα Καν είναι μία... σπασίκλας με καταγωγή από το Πακιστάν που μένει στο Νιου Τζέρσεϊ. Έχει εμμονή με τα κόμικ και μια μέρα γίνεται σούπερ ήρωας. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η πραγματική Βελανι, μία Πακιστανό-Καναδή έφηβη και αυτοαποκαλούμενη «geek» που έχει εμμονή με τα κόμικ και υποδύεται έναν υπερήρωα, που όπως τονίζει της φαίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξέρει πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Η Καμάλα Καν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα κόμικς το 2013. Είναι ένας από τους νεότερους χαρακτήρες της Marvel και μέρος μιας γενιάς υπερηρώων που ηγείται από γυναίκες και διαφορετικούς εθνικά χαρακτήρες (βλ. επίσης She-Hulk, Elektra και μια σειρά X-Men που επικεντρώνεται στις γυναίκες). Είναι μουσουλμάνα Αμερικανίδα – όπως οι δημιουργοί της G Willow Wilson, συγγραφέας κόμικς που ασπάστηκε το Ισλάμ ως ενήλικας και η Sana Amanat, διευθύντρια ανάπτυξης χαρακτήρων της Marvel – και η θρησκεία και ο πολιτισμός της ασπάζονται. Οι συγκρούσεις της Καμάλα Καν δεν αφορούν μόνο τους υπερκακούς, αλλά την πνευματικότητα, τα οικογενειακά της καθήκοντα και τις παραδόσεις της: «Η ιστορία της Καμάλα δεν είναι ευαγγελισμός», είχε πει ο Γουίλσον στους New York Times. «Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να παρουσιάσω την Καμάλα ως κάποιον που παλεύει με την πίστη της». Αλλά το κρίσιμο του χαρακτήρα και της ιστορίας της Καν δεν είναι μόνο το πώς είναι να είσαι μουσουλμάνος. Είναι πολύ περισσότερο για τις περιπέτειές της ως έφηβη με υπερδυνάμεις. Έχει μόνιμα νεύρα με τα αγόρια και δεν ξέρει πώς να είναι ψύχραιμη μαζί τους. Μαλώνει με τους γονείς της. Παλεύει με τη διαχείριση των σχολικών της εργασιών ενώ σώζει τον πλανήτη. Και έχει εμμονή με την Carol Danvers, γνωστή και ως Captain Marvel. Γι' αυτό τελικά ονομάζει τον εαυτό της Ms Marvel όταν ανακαλύπτει την ικανότητα να κάνει μεγάλα μέρη του σώματός της. Η εισαγωγή της στο Marvel Universe δεν ήρθε χωρίς... διαμάχη. Σε κάποιο σημείο, ένα ανώτερο στέλεχος της Marvel κατηγόρησε τους διαφορετικούς χαρακτήρες για τη συνολική πτώση στις πωλήσεις έντυπων εκδόσεων. Ο Αμανατ είχε σημειώσει ότι έπρεπε να προετοιμαστεί για την αρνητικότητα από «άτομα που είναι μουσουλμάνοι και μπορεί να θέλουν ο χαρακτήρας να απεικονιστεί σε ένα συγκεκριμένο φως». Αλλά η MS Marvel βρήκε γρήγορα τη βάση των θαυμαστών της. Και ένας από αυτούς τους θαυμαστές ήταν η ίδια η Βελανι. Ιμάν Βελάνι: Πώς ξεκίνησε η αγάπη της με τη Marvel «Το πρώτο τεύχος του Ms Marvel που πήρα ήταν όταν η Kamala γιορτάζει το Εΐντ αλ-φιτρ. Το έδειξα στον μπαμπά μου!». λέει η Βελάνι σε συνέντευξή της στον Guardian. Η ίδια γεννήθηκε στο Καράτσι του Πακιστάν, πριν μετακομίσει η οικογένειά της στον Καναδά, όπου μεγάλωσε περιτριγυρισμένη από τη Marvel, όταν ήταν ενός έτους. «Έχω έναν αδερφό που είναι έξι χρόνια μεγαλύτερος από εμένα και βλέπαμε μόνο πράγματα που ήθελε να παρακολουθήσει – Lord of the Rings, Pirates of the Caribbean και MCU». Στο γυμνάσιο, η εμμονή της με τη Marvel διαμορφώθηκε πλήρως. «Οι γονείς μου μου έδιναν ένα χαρτζιλίκι 20 $ και τα ξόδευα όλα σε McDonald's και κόμικς του Iron Man. Ήταν μια ανθυγιεινή εμμονή. Μια μέρα, πήρα ένα κόμικ της Ironheart» –το Ironheart είναι ένας χαρακτήρας που σχετίζεται με τον Iron Man– «και η Καμάλα ήταν στο εξώφυλλο. Έλεγα: «Θεέ μου, ποιος είναι αυτός ο καστανός άνθρωπος;» Τότε ήταν που έγινα ένα με την Ms Marvel. Η Βελανι δεν ήθελε να γίνει ηθοποιός. Αλλά όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία να περάσει από οντισιόν, δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί δεύτερη φορά. «Ήταν τρομακτικό για εμένα αλλά ήξερα τι πάω να κάνω. Ήξερα τόσο καλά τον χαρακτήρα που απλά βασίστηκα στις γνώσεις μου». Έμαθε πως πήρε το ρόλο την τελευταία ημέρα του Λυκείου. Ήταν με φίλους όταν της έγινε μία βιντεοκλήση, που της το ανακοίνωσαν. Αλλά είναι αλήθεια ότι η Καν είναι ο πρώτος μουσουλμάνος υπερήρωας της Marvel; Η Scarlet Scarab από το Moon Knight, ο Αιγύπτιος προστάτη που υποδύεται η Αιγυπτιοπαλαιστίνια ηθοποιός May Calamawy; «Δεν λέγεται συγκεκριμένα μουσουλμάνα», λέει η Βελανι. «Αν είναι, πρέπει να αρχίσουμε να χαρακτηρίζουμε την σειρά μας με κάτι άλλο! «Είμαστε η πρώτη σειρά που προβάλλει τη θρησκεία, την ισορροπία μεταξύ εξωσχολικής και σχολικής ζωής – και έγινε τόσο απρόσκοπτα, πιστεύω. Μοιάζει πολύ με το πώς είναι στην πραγματική μου ζωή: πηγαίνω στο σχολείο αυτή την ώρα, τρώω δείπνο αυτή την ώρα, πηγαίνω στο τζαμί αυτή την ώρα, κοιμάμαι αυτήν την ώρα. Είναι απλώς ένα μέρος του προγράμματός μου. Και έτσι νιώθεις όταν παρακολουθείς την σειρά». Πηγή
  10. Τα υπερηρωικά κόμικς έχουν ένα μεγάλο αφηγηματικό μειονέκτημα: δεν τελειώνουν ποτέ. Οι ήρωες ζουν και ξαναζούν περιπέτειες εδώ και δεκαετίες, χωρίς οι ίδιοι να γερνούν, σε αντίθεση με τον πραγματικό κόσμο. Ο Ουμπέρτο Έκο στο κλασικό βιβλίο του “Κήνσορες και Θεράποντες” είχε μελετήσει το μηχανισμό με τον οποίον αυτό το μειονέκτημα γίνεται πιστευτό, αλλά ακόμη κι έτσι, τα κόμικς, ως καθαρά εικονογραφική τέχνη έχουν ένα ακόμη μειονέκτημα: η εικόνα πολλές φορές προδίδει τη χρονολογία δημιουργίας του έργου, έστω και στο περίπου: τα ρούχα, οι κομμώσεις, ο περίγυρος των ιστοριών συνήθως παραπέμπουν στην εποχή στο οποίο αυτές δημιουργήθηκαν, για να μην αναφερθώ και σε συγκεκριμένες αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις της εκάστοτε πραγματικότητας. Με αυτά και με εκείνα, παρά την αγάπη που έχουμε ορισμένοι για αυτά, η αλήθεια είναι, ότι αυτό παραμένει ένα μάλλον δυσεπίλυτο πρόβλημα. Από αυτό ακριβώς το σημείο ξεκινά η απλή, αλλά ευφυής σύλληψη του συγκεκριμένου κόμικ των Chip Zdarksy (σενάριο), Mark Bagley (σχέδιο), John Dell και Andrew Hennessy (μελάνια) και Frank D’Armata (χρώματα), που ολοκληρώθηκε σε έξι τεύχη: παρακολουθεί την ιστορία του γνωστότερου ήρωα της Marvel Comics σε πραγματικό χρόνο θέτοντας ως δεδομένο ότι ο αγαπημένος μας Σπάιντερ-Μαν γερνάει πραγματικά, όπως και ο πραγματικός κόσμος και όπως και οι αναγνώστες. Το κόμικ ξεκινάει το 1966, όταν ο Πίτερ Πάρκερ / Σπάιντερ Μαν είναι περίπου 19 ετών και κάθε κεφάλαιο / τεύχος είναι αφιερωμένο σε μια δεκαετία, φτάνοντας έως το 2019, όταν ο ήρωας είναι 70 ετών και βάλε και γερασμένος, όπως κάθε πραγματικός άνθρωπος. Μια έξοχη, λοιπόν, ιδέα η οποία δεν παραμένει απλά ιδέα, αλλά αξιοποιείται πολύ πετυχημένα, δείχνοντάς μας τον Πίτερ Πάρκερ να μεγαλώνει, να παντρεύεται, να φτιάχνει οικογένεια, να ετοιμάζει τη διάδοχη κατάσταση, να κάνει έναν απολογισμό της ζωής του και τελικά να βρίσκει την “κοινή ανθρώπινη μοίρα”, έστω και με υπερηρωικό τρόπο. Για πρώτη ίσως φορά, βλέπουμε έναν υπερήρωα να γερνάει και να αντιμετωπίζει και αυτός την αμετάκλητη και αμείλικτη φθορά του χρόνου. Ακόμη σημαντικότερο: για πρώτη φορά, τα συμβάντα είναι οριστικά και αμετάκλητα (οι αναγνώστες υπερηρωικών κόμικς γνωρίζουν ότι σε αυτά οι θάνατοι σπανίως είναι οριστικοί, αφού πάντα εφευρίσκεται ένας τρόπος να διορθωθούν τα πράγματα). Για πρώτη φορά, ο υπερήρωας είναι πρωτίστως ήρωας (δηλαδή, άνθρωπος) και δευτερευόντως υπέρ- (δηλαδή, ημίθεος), κάποιος που πρέπει να αντιμετωπίσει την άμμο του χρόνου, όπως και οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί. Ο συγγραφέας, Τσιπ Ζντάρσκι, όμως έχει κι άλλους άσσους στο μανίκι του: παρουσιάζει και τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα (Βιετνάμ, 11/9) με τους ήρωες να τοποθετούνται και να εξαναγκάζονται να πάρουν θέση και μέσα σε όλα αυτά καταφέρνει να ενσωματώσει πολλές αναφορές σε διάσημες ιστορίες του Σπάιντερ-Μαν (ενδεικτικά: Clone Saga, Sevret Wars, Alien Costume Saga, Craven’s Last Hunt, Civil War), αλλά και να παρουσιάσει τους κυριότερους εχθρούς του ήρωά μας, ορισμένους έστω και φευγαλέα. Συνεπώς, η σειρά απευθύνεται σε όλους και στους φανατικούς, αλλά και σε εκείνους, που θα ήθελαν να διαβάσουν κάτι διαφορετικό. Φυσικά, χρειάζεται γνώση του σύμπαντος της Marvel, για να συλλάβει κάποιος όλες τις αναφορές, η ιστορία όμως καθαυτή διαβάζεται και από ανθρώπους, που μπορεί να έχουν διαβάσει ελάχιστα κόμικς του Σπάιντερ-Μαν στη ζωή τους. Όσο για το σχεδιαστή, Μαρκ Μπάγκλεϊ, δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι παλιά καραβάνα και έχει σχεδιάσει τον ήρωα από τη δεκαετία του 1990 κιόλας. Είναι εξαιρετικά ικανός και μας προσφέρει εξαιρετικές σκηνές μαχών, όπου χρειάζεται, αλλά (κυριότερο, κατά τη γνώμη μου) καταφέρνει να αποδώσει με εξαιρετική επιτυχία τις εκφράσεις των προσώπων, αλλά και των σωμάτων, τα οποία πλέον είναι φθαρτά. Εξαιρετική και η συμβολή των υπόλοιπων συντελεστών στο οπτικά υπέροχο αποτέλεσμα, το οποίο απολαμβάνουμε. Εγώ φυσικά, διάβασα το ΤΡΒ, το οποίο συλλέγει τα 6 τεύχη και περιέχει τα εξώφυλλα της σειράς, κάποια εκ των οποίων ιδιαιτέρως εμπνευσμένα, όπως μπορείτε να δείτε πιο κάτω, αλλά και εναλλακτικά εξώφυλλα, που επίσης είναι ορισμένα εξαιρετικά. Εκφράζω την ευχή να κυκλοφορήσει και στα ελληνικά κάποια στιγμή. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μπορείτε να διαβάσετε κριτική του κάθε τεύχους ξεχωριστά από τον @Spyros Andrianos εδώ. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Μια ελάιστα τροποποιημένη εκδοχή αυτής της παρουσίασης αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  11. Το πρώτο Omnibus περιλαμβάνει τα τεύχη GIANT-SIZE X-MEN 1, X-MEN (1963) 94-131 & ANNUAL (1970) 3. Περίπου σαράντα πέντε χρόνια πριν, ο τίτλος των X-Men βρισκόταν στα πρόθυρα της ακύρωσης δεδομένου ότι ελάχιστοι αναγνώστες έδειχναν ενδιαφέρον για αυτή τη σειρά, αφού οι ιστορίες ήταν αφενός παρωχημένες και αφετέρου οι χαρακτήρες της δεν είχαν να προσφέρουν κάτι καινούργιο. Όλα έδειχναν πως ο τίτλος αυτός θα παρασυρόταν από τη λήθη. Όμως, τα πάντα άλλαξαν το 1975 με τη κυκλοφορία μίας ειδικής έκδοσης που σηματοδότησε την αλλαγή πλεύσης για τους μεταλλαγμένους. Η ειδική έκδοση αυτή ονομάζονταν Giant-Size X-Men #1, η οποία συντέθηκε υπό τη συγγραφική πένα του Len Wein (ο οποίος πέρα από το Giant, ήταν και plotter των Uncanny 94 & 95) και των μολυβιών του David Cockrum. Το συγκεκριμένο τεύχος ξεχώρισε επειδή καθιέρωσε για πρώτη φορά πολλά από τα πιο αγαπημένα μέλη της ομάδας. Η γενναία αυτή κατευθύνση περιλάμβανε χαρακτήρες προερχόμενους από κάθε γωνιά της γης και εν αντιθέσει με τους "προκατόχους" τους, αυτοί εδώ ήταν ενήλικες και όχι έφηβοι: o Wolverine, ο Collosus, η Storm, ο Νightcrawler και ο Thunderbird αποτελούσαν τα καινούργια μέλη της νεοσύστατης ομάδας. Πέρα από τρεις "παλαιότερους" χαρακτήρες που παρείχαν καθόδηγηση στους νέους, Professor X, Cyclops και Banshee, οι υπόλοιποι original X-Men όπως είναι ο Angel, ο Iceman, η Jean Grey, o Ηavoc ή η Polaris ήταν μεν παρόντες μέσα στην ιστορία, αλλά δεν αποτελούσαν ενεργά μέλη του καινούργιου ρόστερ. (τουλάχιστον στην αρχή, γιατί όπως γίνεται φανερό στη πορεία, ενσωματώνεται σταδιακά και η Jean στο νέο τιμ.) Το Giant-Size #1 αποτυπώνει τη πρώτη περιπέτεια του νεοσύστατου συνόλου, το οποίο στέλνεται από το Καθηγητή X σε μία αποστολή διάσωσης των original Χ-Μen που είναι παγιδευμένοι στο νησί «Krakoa». Σύντομα όμως ανακαλύπτουν πως ο Κrakoa δεν είναι απλά ένα νησί, αλλά άλλος ένας μεγάλος μεταλλαγμένος! Ο Claremont έχει συγγραφικά credits από το προαναφερθέν τεύχος 94. Η πρώτη του δουλεία είναι να φέρει έναν αέρα φρεσκάδας στο τίτλο και να κάνει τους νέους χαρακτήρες ξεχωριστούς και ενδιαφέροντες. Για παράδειγμα, στα πρώτα αυτά τεύχη η Storm παρουσιάζεται σαν μία «θεά», η οποία νοσταλγεί τον καιρό εκείνο που ήταν στην Αφρική και να παρατηρεί μεγάλες διαφορές από τη τωρινή ζωή της στη πόλη. Ο Colossus, επίσης, είναι ένας άλλος χαρακτήρας που θέλει να επιστρέψει στη πατρίδα και την οικογένεια του. Ο Nightcrawler παλεύει να ενσωματωθεί και να ταιριάξει με το ευρύτερο πλήθος, παρά την εξωτερική «δαιμονική» του εμφάνιση. Ιδιαίτερη εντύπωση δημιουργεί ο Wolverine, ο οποίος ακόμα δεν είναι ο «superstar» που είναι σήμερα, αλλά κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη κυρίως λόγω του παρορμητικού χαρακτήρα του και τη μυστικοπάθεια που χαρακτηρίζει το παρελθόν του. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν διάφορα hints για τη προέλευση του, για το «Weapon X», την ικανότητα ίασής του κλπ. Σε αυτό το Omni, μαθαίνουμε για πρώτη φορά ότι το πραγματικό του όνομα είναι Logan! Όμως, ο Claremont φροντίζει να τον χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε η προσωπικότητα του να μην επισκιάζει τους υπόλοιπους. Γενικά, όσον αφορά το characterization, υπάρχει μια αίσθηση ισορρόπιας, καθώς κανένας χαρακτήρας δεν υπερτερεί έναντι του άλλου, ενώ όλοι έχουν τις στιγμές τους να λάμψουν! Αυτό που σίγουρα μου άρεσε είναι ότι ο Claremont παρουσιάζει σταδιακά το «δέσιμο» των μελών της νέας αυτής ομάδας, σε σημείο όπου κάποιος θα τους χαρακτήριζε μέχρι και οικογένεια. Για αυτό, βλέπουμε πολλές φορές τους Χ-Men να περνάνε χρόνο μαζί με… τα πολιτικά τους ρούχα, για παράδειγμα στις γιορτές των Χριστουγέννων ή όταν διοργανώνουν παιχνίδια baseball. (X-Men style, φυσικά!!) Ομολογώ ότι κάτι τέτοιες μικρές στιγμές (υπόσχομαι ότι δεν είναι λίγες!), με έκαναν να δεθώ περισσότερο μαζί τους. Συγγραφικά, ο Claremont «φυτεύει» πολλούς σπόρους για μελλοντικά storylines από πολύ νωρίς. Υπάρχουν αναφορές για τον «Black Tom» Cassidy πολύ πιο πριν κάνει το κάνει το ντεμπούτο του στη σειρά. Το ίδιο ισχύει και με τον Proteus. Το ιστορικής σημασίας και συνάμα εξαιρετικό «Έπος του Μαύρου Φοίνικα» είναι μία ιστορία που χτίζεται 30 ολόκληρα τεύχη, από τη πρώτη αποκάλυψη των νέων δυνάμεων της Jean και την ανάδειξη της ως «Phoenix» στο τεύχος 101 μέχρι και τη σταδιακή εισαγωγή του Hellfire Club & του Jason Wyngarde! Με αυτό τον τρόπο, ο «μάστορας» Claremont καταφέρνει να κάνει ομαλές μεταβάσεις από το ένα storyline στο άλλο, χωρίς δηλαδή να εισαγάγει νέους χαρακτήρες και καταστάσεις στον αναγνώστη από το πουθενά. Φυσικά, κλασσικοί εχθροί των μεταλλαγμένων όπως είναι ο Magneto, o Juggernaut, o Sauron ή τα Sentinels κάνουν την εμφάνιση τους και εδώ. Ειδικά δε για τον Magneto, λέγεται ότι κανένας άλλος συγγραφέας πέρα από τον Claremont δεν έχει αποδώσει τη «φωνή» του τόσο σωστά. Σαφής στόχος του Claremont είναι να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη, κάτι το οποίο επιτυγχάνεται και με το παραπάνω. Οι ιστορίες είναι πολύ διασκεδαστικές ακόμη και με τα σημερινά στάνταρ. Ενίοτε υπάρχουν μικρές και καλές δόσεις χιούμορ και του αντίστοιχου δράματος που χαρακτηρίζει το υπέρ ηρωικό είδος. Ωστόσο, σίγουρα αυτό που θα μπορούσε να ειπωθεί είναι ότι ο Claremont μερικές φορές έχει τη τάση να υπέρ-αναλύει κάποιες σκέψεις χαρακτήρων ή να βάζει πολλά και αχρείαστα αφηγηματικά μπαλονάκια μέσα στην ιστορία. Παρά όμως αυτές τι μικρές (για μένα) συγγραφικές ατέλειες, ο Claremont εξιλεώνει τον εαυτό του για το πάθος και την αγάπη που δείχνει για αυτούς τους ήρωες και φυσικά για την άρτια δομημένη του πλοκή. Τι γίνεται με το σχέδιο; Για τον John Byrne δε μπορώ να πω κάτι παραπάνω από ό, τι έχει ήδη ειπωθεί: ο άνθρωπος αυτός για τα δικά μου μάτια είναι ένας ακόμη θρύλος της 9ης Τέχνης. Δε μπορώ να φανταστώ αυτό το run χωρίς τον συγκεκριμένο σχεδιαστή και σίγουρα οι ιστορίες δεν θα είχαν την ίδια απήχηση και το ίδιο στίγμα χωρίς τα μολύβια του Byrne. Όπως είναι λογικό, δε θα μπορούσε να γίνει μία αναφορά και στο σχέδιο του Cockrum, του οποίου η συμβολή υπήρξε το λιγότερο καθοριστική ιδιαίτερα εάν ληφθούν υπόψη τα πρωτοποριακά και εντυπωσιακά για την εποχή designs των νέων X-Men, όπως είναι αυτό του Νightcrawler, της Storm ή και του Colossus. Για μένα, αυτή η συλλογή αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που θα μπορούσε να προσφέρει η Marvel στο αναγνωστικό κομιξικό κοινό. Είναι απίστευτο ότι κόμικ της ποιότητας αυτής κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την εποχή εκείνη. Τονίζω ξανά ότι σε αυτή τη συλλογή τευχών είναι βέβαιο πως υπάρχουν κάποια σημεία που δείχνουν την ηλικία τους, αλλά πιστέψτε με αυτό δε θα σας νοιάξει. Τέτοια υπέρ ηρωικά (και με τέτοια επιρροή) δε κυκλοφορούν σήμερα, κατά τη γνώμη μου. Διαβάζοντας αυτό το Omnibus, μου έγινε υπενθύμιση γιατί έχω γίνει φανατικός του είδους αυτού εξ’ αρχής. Περιμένω εναγωνίως και τα επόμενα Omnis, με το reprint του δεύτερου να έρχεται στα τέλη Νοέμβρη αυτού του έτους. Κλείνοντας, τον κύριο Claremont είχα τη τύχη να τον συναντήσω πέρυσι στο Athens Con. Aπό τη σύντομη συζήτηση που είχαμε, αντιλήφθηκα ότι το πάθος και η αγάπη του για τους X-Men ξεχειλίζουν ακόμα και σήμερα, στα 70 του (σχεδόν) έτη… Η παρουσίαση του X-Men - Days of Future Past. H παρουσίαση του Wolverine. Το πολύ όμορφο άρθρο για το κόμικ από τη Βασιλεία Βαξεβάνη. (comicdom.gr)
  12. DAREDEVIL BORN AGAIN "I had an awful dream. Everybody hated me. Everybody took everything away from me…Then Santa Clause stabbed me with a knife." -Matt Murdock Με αφορμή την αριστουργηματική τρίτη season του Daredevil σήμερα θα σας μιλήσω για μία από τις πιο κλασικές στιγμές του χαρακτήρα,μέσα από ένα ακόμα αριστούργημα του Frank Miller από το οποίο η καινούργια σειρά δανείζεται πολλά στοιχεία.Πρόκειται για το story arc που ονομάστηκε Daredevil Born Again και που είχε δημοσιευτεί στα τεύχη #227- 233 (Φεβρουάριος με Αύγουστος του 1986) της σειράς Daredevil. Έχω γράψει επανειλημμένα σε όλα μου τα άρθρα μέχρι στιγμής για σχεδόν όλες τις δουλειές του Frank Miller,ότι οι δεκαετίες του '70 και του '80 υπήρξαν ίσως οι παραγωγικότερες και πιο πετυχημένες του δημιουργού.Είναι τα χρόνια εκείνα που ο Miller μας έδωσε τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του(Dark Knight Returns,Ronin,Bat Man Year One,Elektra Assasin,και το εκπληκτικό run στον Daredevil)που σε σχέση με αυτά που δημιουργεί τα τελευταία χρόνια,ακόμα και σήμερα τα διαβάζουμε και αναπολούμε τις εποχές που ο Miller πραγματικά "πέταγε" σχεδιαστικά και συγγραφικά,και που ότι άγγιζε στα χέρια του γίνονταν πραγματικά χρυσό!!Και ναι ίσως μας πιάνει και μία μικρή θλίψη για τα περασμένα μεγαλεία ενός μεγάλου δημιουργού,ο οποίος έχει χάσει το μαγικό άγγιγμα του Μίδα εδώ και χρόνια,αν και τελευταία δείχνει μικρά(σχεδόν δυσδιάκριτα) αλλά σταθερά σημεία "ανάκαμψης"... Μετά από ένα εκπληκτικότατο run στον Daredevil(μέσα απο το οποίο ο Miller ανανέωσε ολόκληρο το status quo του χαρακτήρα,βγάζοντας τον από το δημιουργικό τέλμα που τον είχαν φέρει με τα χρόνια οι προηγούμενοι δημιουργοί και γλυτώνοντας τον ήρωα από το cancelation.Ουσιαστικά έκανε ένα reboot στον ήρωα πριν ακόμα χρησιμοποιήσουμε αυτή τη λέξη στα κόμικ)το 1986 και ενώ ο Denny O'Neil θα ολοκλήρωνε τη δική του συγγραφική παρουσία στον τίτλο,ο τότε editor του Daredevil, Ralph Macchio,είχε την ιδέα να πάρει τηλέφωνο τον Miller και να του ζητήσει να επιστρέψει στον τίτλο,έστω για λίγα τεύχη.Ο Μiller συμφώνησε υπό έναν όρο.Θα έφερνε μαζί του τον καλλιτέχνη David Mazzuchelli που θα σχεδίαζε τα σενάρια του Miller κατευθείαν από τα κείμενα(δηλαδή δεν θα δούλευε πάνω στα lay outs του Miller όπως έκανε ο Klaus Janson).Θα μπορούσε να επαναληφθεί η μαγεία του προηγούμενου run του Miller στον τίτλο;;Συνήθως κάτι τέτοιο φαντάζει κομματάκι δύσκολο(δείτε παραδείγματα του Claremont στους X-MEN)αλλά ευτυχώς για όλους εμάς ο Miller απέδειξε το άκρως αντίθετο!!Όχι μόνο επανέλαβε όλα εκείνα τα μαγικά κόλπα που έκαναν τον Daredevil στα χρόνια που τον έγραφε να γίνει από τους καλύτερους τίτλους της Marvel,αλλά κυριολεκτικά απογείωσε τον τίτλο και μας παρουσίασε έναν Daredevil έτσι όπως ποτέ δεν τον είχαμε ξαναδεί...Ο κόκκινος διάολος της Hell Kitchen κυριολεκτικά θα περάσει μέσα από την κόλαση και θα αναγεννηθεί με τον τρόπο που μόνο ένας Frank Miller θα μπορούσε να γράψει... Η παλιά γραμματέας(και πρώην φιλενάδα)του Matt Mardock,η Karen Page η οποία είχε φύγει απο το γραφείο του εδώ και χρόνια κυνηγώντας καριέρα ηθοποιού,έχει καταντήσει μία τελειωμένη ναρκομανής που γυρίζει porn films κάπου στο Μεξικό....Δυστυχώς τα όνειρα μας δεν βγαίνουν πάντα αληθινά ή (όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση)μετατρέπονται ενίοτε και σε εφιάλτες...Τα λεφτά όμως δεν φτάνουν για τη δόση της και για όσα ζητάει από εκείνη ο "προστάτης"αγαπητικός της...Πάνω στην απελπισία της πουλάει το μυστικό(που στην πραγματικότητα θα άξιζε χρυσάφι,αλλά το "σκοτώνει" για μία/δύο δόσεις) που γνώριζε εδώ και χρόνια..Ότι ο δικηγόρος Matt Murdock είναι ο ήρωας με το όνομα Daredevil....Ο άνθρωπος που παίρνει τη πληροφορία,επιχειρηματικό μυαλό,με τη σειρά του τη δίνει σε εκείνον που ο Matt θα ήθελε να ήταν ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη που θα την αποκτούσε...Και το όνομα αυτού Wilson Fisk!! Και κάπου εκεί μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο ολικής εξόντωσης όχι του ήρωα Daredevil,αλλά του απλού ανθρώπου Matt Murdock...Toυς επόμενους 6 μήνες ο Wilson Fisk θα χρησιμοποιήσει τη δύναμη και την εξουσία που διαθέτει,θα εκφοβίσει και θα εκβιάσει τους κατάλληλους ανθρώπους στις κατάλληλες θέσεις(αστυνομικούς,τραπεζίτες,εισαγγελείς)για να πετύχει την ολοκληρωτική καταστροφή του Murdock και να του δείξει τι εστί Kingpin...Οι τραπεζικοί λογαριασμοί του παγιώνονται,το σπίτι του μπαίνει σε πλειστηριασμό και ένας αστυνομικός που ο Fisk εκβιάζει(Nicholas Manolis)καταθέτει ψευδώς ότι ο Murdock εξαγόρασε μάρτυρα...Ο Foggy Nelson βοηθά τον φίλο του στο δικαστήριο,αλλά το όνομα του έχει ήδη αμαυρωθεί και δεν θα μπορεί να εξασκήσει το λειτούργημα του δικηγόρου πια...Σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο Matt χωρίζει με την τότε κοπέλα του την Glorianna(η οποία αργότερα θα γίνει ζευγάρι με τον Foggy)και σε μία ακόμα ένδειξη πυγμής ο Kingpin θα ανατινάξει το κτίριο όπου ο Murdock έμενε....Πάνω στα αποκαΐδια ο Matt είναι που θα "σπάσει" κρατώντας τη κουρελιασμένη στολή του Daredevil(μήνυμα του Fisk ότι γνωρίζει την αλήθεια)... Για πρώτη ίσως φορά και σε τέτοια έκταση ο άνθρωπος χωρίς φόβο,θα νιώσει τη μοναξιά,την απαξίωση,τη μοναχικότητα...Θα νιώσει μόνος εναντίων όλων...Όλα αυτά και σε συνδυασμό με τις ενοχές για το θάνατο τόσο της Elektra,όσο και μιας παλαιότερης σχέσης του θα κάνουν τον Matt να οδηγηθεί στην παράνοια...Ο διάβολος της Hell Kitchen έχει πάρει το εισιτήριο πρώτης θέσης για τη κόλαση.Εξαφανισμένος από τους φίλους του,και διψώντας για εκδίκηση ο Matt θα οδηγηθεί στο αρχηγείο του Kingpin...Εκεί όμως στη μεταξύ τους αναμέτρηση ο Matt τσακισμένος ήδη ψυχικά,θα τσακιστεί και σωματικά από τον αντίπαλό του,ο οποίος έχει μεθύσει από το γλυκό κρασί της νίκης έναντι του εχθρού του....O Kingpin θα βάλει το σχεδόν άψυχο σώμα του εχθρού του ποτισμένο με αλκοόλ,σε ένα κλεμμένο ταξί και θα το ρίξει στο ποτάμι...Για να φανεί ο θάνατος του σαν ατύχημα...Το ταξίδι στη κόλαση συνεχίζεται...Μονάχα που ο Matt είναι ο άνθρωπος που δεν γνωρίζει φόβο,και που δεν σκοπεύει να μείνει στη κόλαση για πολύ ακόμα...Και ο δρόμος προς την εξιλέωση θα είναι μακρύς,σκληρός και γεμάτος πόνο,ακόμα και για έναν "ατρόμητο" σαν τον Matt Murdock... Ο Μiller που ήδη με το προηγούμενο πέρασμα του από τον τίτλο είχε προάγει τον Daredevil,από έναν μασκοφόρο ήρωα του κόσμου των υπερηρωικών κόμικ,στον σκοτεινό κόσμο της ενήλικης crime μυθοπλασίας,σε αυτή την ιστορία δείχνει ότι το πέρασμα αυτό μόνο τυχαίο δεν ήταν,αλλά είχε έρθει για να μείνει.Και να καθορίσει τον χαρακτήρα για όλο το υπόλοιπο της εκδοτικής του πορείας σχεδόν μέχρι σήμερα... Είναι η ιστορία αυτή που δεν αφορά τον ήρωα Daredevil,αλλά τον άνθρωπο Matt Murdock που ξαφνικά στερείται τα πάντα στη ζωή του,ακόμα και τη λογική του.Ο Kingpin δεν αποτελεί τον villain εκείνον που θα επιτεθεί στον ήρωα στους δρόμους της Νέας Υόρκης,με τα τσιράκια του για να πάρει εκδίκηση και να χάσει ακόμα μια φορά...Θα καταστρέψει αργά αλλά μεθοδικά τον μικρόκοσμο του Matt Murdock,θα τον απαξιώσει στα μάτια των φίλων του,του περίγυρού του και της κοινωνίας,αλλά πολύ περισσότερο στα δικά του...Θα του δείξει ότι πίσω από τη κόκκινη στολή,δεν βρίσκεται ένας ήρωας που δεν γνωρίζει το φόβο,αλλά ένας άνθρωπος που θα τον γευτεί βαθιά μέσα στο πετσί του.Μπορεί σαν ήρωας και υπερασπιστής του δικαίου να φορούσε τη στολή ενός διαβόλου,αλλά χωρίς αυτή είναι ο άνθρωπος που θα προσπαθήσει να επιβιώσει μέσα στη κόλαση,που ο Fisk θα φροντίσει να είναι κάθε στιγμή της ζωής του... Βασικά έχουμε να κάνουμε με το δράμα της εξιλέωσις...Ο αγώνας ενός ανθρώπου που πιάνει "πάτο",και παλεύει ενάντια σε καταστάσεις υπεράνω των δυνάμεών του,για να σταθεί και πάλι στα πόδια του,για να πάρει πίσω τη ζωή που δικαιωματικά του ανήκει..O Miller γνωρίζει καλά από ανθρώπινο πόνο,και γνωρίζει ακόμα περισσότερο πώς να τον αποτυπώσει στα σενάριά του και να τα παρουσιάσει στη σελίδα των κόμικ... Επίσης ο Miller χρησιμοποιεί στην ιστορία του πολλούς χριστιανικούς συμβολισμούς(ειδικά της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας,αφού ο ήρωας είναι Καθολικός)ειδικά στα splash pages που σε κάθε τεύχος παρουσιάζουν και μία διαφορετική στάση του ήρωα,ή στην περιπλάνηση του όντας βαριά τραυματισμένος στα σοκάκια της Hell's Kitchen,που θυμίζουν τα πάθη του Χριστού και το δρόμο του σταυρού(Via Crucis)προς το Γολγοθά....Η εμφάνιση της sister Maggie(που ο συγγραφέας για πρώτη φορά τότε άφηνε υπόνοιες ότι ήταν η χαμένη μητέρα του ήρωα)στο ρόλο της παρθένου Μαρίας,που θα δει τη σταύρωση αλλά και την ανάσταση του Υιού της ενισχύει ακόμα περισσότερο τους συμβολισμούς αυτούς... Ο Μiller μπορεί να είναι στα σενάρια του σκληρός,βίαιος,σκοτεινός,αλλά συνάμα και ανθρώπινος...Η εξιλέωση δεν αφορά μόνο τον Murdock σε αυτή την ιστορία αλλά και την Karen που θα περάσει και εκείνη το δικό της δρόμο του Σταυρού ή τη δική της προσωπική κόλαση,μέχρι να βρει τον τρόπο να ξεφύγει από τους δικούς της δαίμονες και εφιάλτες...Το story arc αυτό δεν είναι μόνο ο αγώνας του Matt Murdock ή της Karen προς την εξιλέωση...Είναι και ο αγώνας του Ben Urich να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από την καταστροφή του Matt με κίνδυνο της ίδιας του της ζωής(μια ματιά του συγγραφέα στο δύσκολο επάγγελμα του αδέκαστου δημοσιογράφου που ψάχνει την αλήθεια όσο κρυμμένη από κάποιους αυτή είναι)είναι ο αγώνας του Foggy να σώσει και να βοηθήσει το φίλο του παίρνοντας και αποφάσεις για τη μεταξύ τους αδερφική τους σχέση,είναι ο αγώνας της μητέρας Maggie να βοηθήσει το παιδί που κάποτε άφησε και που τώρα βλέπει να αργοπεθαίνει μπροστά στα μάτια της,είναι ο αγώνας ακόμα και του ίδιου του Fisk να επιβεβαιώσει και να επιβεβαιωθεί και στα δικά του μάτια,ότι μπορεί να καταστρέψει όλους όσους τολμήσουν να τα βάλουν μαζί του,χρησιμοποιώντας όλα τα αθέμιτα μέσα που διαθέτει,αδιαφορώντας για τις οποιοδήποτε συνέπειες φτάνει να πετύχει το σκοπό του... Και αυτό θα προσπαθήσει να το κάνει με το να ρίξει στη παρτίδα,και έναν αποτυχημένο πείραμα για να δημιουργηθεί ένας super soldier(σαν τον Captain America)τον Nuke.Χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις του στα ανώτερα στρατιωτικά κλιμάκια,ο Fisk,διαβάλλοντας το ήδη "καμένο"μυαλό του Nuke θα τον πείσει να επιτεθεί στη Hell's Kitchen εκεί όπου βρίσκεται ο εχθρός(μία ακόμα σκληρή κριτική στην Αμερική και τα ιδανικά της από την πένα του Miller,κάτι που θα επαναλάβει σε πολλές δουλειές του)σπέρνοντας τον όλεθρο στο πέρασμά του...Και εδώ θα χρειαστεί η βοήθεια του Captain America,του Iron Man και των υπόλοιπων Avengers(που εδώ κάνουν μία guest εμφάνιση) για να σταματήσουν τον Αρμαγεδώνα... Όλοι οι χαρακτήρες που αποτελούν το κύκλο του Murdock,καθώς και αυτοί που δημιουργήθηκαν για αυτήν την ιστορία θα λάμψουν(ακόμα και αν χρειαστεί να περάσουν το δικό τους Γολγοθά ή κόλαση αν προτιμάτε) κάτω από τη πένα του Miller,που εδώ θα ασχοληθεί εξ' ολοκλήρου με το σενάριο αφήνοντας το σχέδιο στα έμπειρα χέρια του David Mazzuchelli.Η ίδια ομάδα θα διαπρέψει αργότερα και στο Bat Man:Year one(άρθρο μου θα βρείτε εδώ)για την DC. Δεν θα μπορούσε ειλικρινά να βρει καλύτερο συνεργάτη για να αποτυπώσει στο χαρτί αυτή την ιστορία έτσι όπως την έγραψε ο Miller.Ο David Mazzucchelli διατήρησε τη ζωντάνια και τη δυναμική του σχεδίου,χωρίς να γίνει ένας κλώνος του Miller.Απόδωσε πιστά τη σκοτεινή,noir ατμόσφαιρα που πρέπει να υπάρχει μέσα στην ιστορία αυτή.Έδωσε τη δική του προσωπική χροιά στους χαρακτήρες,σχεδιάζοντας τους με απίστευτη ρεαλιστικότητα,φωτογραφική λεπτομέρεια,ολοζώντανη εκφραστικότητα προσώπων και κινήσεων του σώματος...Νιώθεις τον πόνο στο πρόσωπο της Karen κάθε φορά που περνάει μία στέρηση,βλέπεις το χαμένο βλέμμα αποτυπωμένο στο πρόσωπο του Murdock τη στιγμή που περιπλανιέται μόνος και αβοήθητος στα σοκάκια της Hell's Kitchen και αισθάνεσαι την απόγνωση του να σε πνίγει...Μία αίσθηση οργής σε περιβάλλει όταν παρά το χτυπημένο και ματωμένο πρόσωπό του ο Kingpin γελάει ειρωνικά,ξέροντας ότι ήδη έχει νικήσει τον αντιπαλό του εκείνη τη στιγμή,γνωρίζοντας ότι ο εχθρός του έχει ξοφλήσει μια για πάντα...Αυτό μόνο ένα μεγάλο ταλέντο του βεληνεκούς του Mazzucchelli μπορεί να αποδώσει πάνω στα δυναμικά και άκρως αληθοφανή σχέδια του. Το Born Again είναι μία μοντέρνα εκδοχή μιας αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.Όλα τα στοιχεία που την χαρακτηρίζουν υπάρχουν μέσα σε αυτό το κόμικ.Στο τέλος όμως κάθε τραγωδίας έρχεται και η κάθαρση...Κάθε τέλος είναι και μία αρχή και ο Matt Murdock θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του,θα διεκδικήσει ότι του στέρησαν,θα αγωνιστεί να κερδίσει πίσω τη ζωή του ή ότι τέλος πάντων έχει απομείνει από δαύτη...Και αυτό θα γίνει μέσω της εσωτερικής δύναμης που διαθέτει ο χαρακτήρας καθώς επίσης και με τη βοήθεια φίλων,είτε παλαιών,είτε και ανθρώπων που δεν ήξερε ότι τελικά μπορούσε να βασιστεί σε αυτούς...Μαζί με τον εαυτό του,ο Μurdock θα ανακαλύψει ότι τελικά δεν ήταν τόσο μόνος όσο πίστευε και αυτό θα είναι και η μεγαλύτερη ανταμοιβή για όσα πέρασε μέχρι την τελική του αναγέννηση...Η ζωή του δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια ίσως,αλλά τώρα γνωρίζει ότι στο δύσκολο δρόμο της επιστροφής έχει δίπλα του ένα στήριγμα...Έστω και αν το στήριγμα αυτό κάποτε τον πρόδωσε για ένα "φιξάκι"... Προσωπικά μαζί με το πρώτο Dark Knight,θεωρώ το Born Again ως την καλύτερη συγγραφική στιγμή της καριέρας του Frank Miller.Ιστορία που κάθε φορά που την διαβάζω όλα αυτά τα χρόνια,από τη πρώτη στιγμή που τη διάβασα(στο ελληνικό Captain America του Καμπανά το 1992)μέχρι σήμερα,νιώθω ακριβώς το ίδιο δέος,με πλημμυρίζουν τα ίδια συναισθήματα όπως τότε...Και αυτό λίγες ιστορίες μπορούν να το πετύχουν,πόσο μάλλον στα υπερηρωικά κόμικ, που σήμερα λιγάκι από κάποιους απαξιώνονται για τα πιο "ενήλικα" ή ποιοτικά indie που οι πρωταγωνιστές τους δεν φορούν πολύχρωμες κολλητές στολές...Ευτυχώς που υπάρχουν και ιστορίες όπως το Born Again που πάντα θα αποδεικνύουν το αντίθετο... Μερικά χρόνια αργότερα ουσιαστικά κυκλοφόρησε πάλι μέσα στις σελίδες του Daredevil ένα "άτυπο" sequel του Born Again,με διαφορετικό όμως creative team(D.G.Chisteter σενάριο/Lee Weeks σχέδιο)το "Last Rites"στα τεύχη #297 - #300 (Οκτώβριος 1991 - Ιανουάριος 1992)που ουσιαστικά αντιστρέφει τους ρόλους από το Born Again,και ο Daredevil είναι αυτός που ουσιαστικά καταστρέφει τη ζωή του Kingpin,αποκαλύπτοντας όλες τις βρομιές του,καθώς επίσης ο Murdock παίρνει πίσω την άδεια εξασκήσεως του επαγγέλματος του σαν δικηγόρος.Πολλά στοιχεία και από αυτό το story arc θα χρησιμοποιηθούν στην 3η season του Daredevil. To κόμικ έχει κυκλοφορήσει πολλές φορές σε trades και hardcovers αφού δικαιολογημένα θεωρείται κλασικό και μία από τις πιο definitive stories που γράφτηκαν ποτέ για τον Daredevil.Στα ελληνικά πέρα από την δημοσίευση της στα τεύχη του Captain America του Καμπανά δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα σε graphic novel και ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή θα γίνει(τουλάχιστον από τις εκδόσεις Anubis ή OΞΥ) Αν αναζητάτε τη definitive ιστορία του Daredevil για να κάνετε μία αρχή τότε ξέρετε τι πρέπει να επιλέξετε.Κλασικό εικονογραφημένο και άκρως αγαπημένο!!Το άρθρο αυτό θα το βρείτε και στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  13. Περιέχει τα Wolverine (vol.3) 20-32, Wolverine (vol. 3) 66-72 και Wolverine Giant -Size Old Man Logan Στον Wolverine κάνουν πλύση εγκεφάλου οι νίντζα του Hand, και τον αναγκάζουν να "θερίσει" πάρα πολλούς ήρωες και φίλους του, μέχρι και να σκοτώσει ένα μέλος των X-Men. Όταν όμως "θεραπεύεται", θα εξαπολύσει την εκδίκηση του, μη σταματόντας μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν. Σε ένα άλλο σύμπαν, σε ένα post-apocalyptic σκηνικό, ο Wolverine, γερασμένος και κουρασμένος, έχει αποσυρθεί σε μια φάρμα στην έρημο και ζει με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, έχοντας ορκιστεί να μην ξανακουστεί ποτέ ο ήχος SNIKT! Δέχεται όμως την επίσκεψη του (σχεδόν) τυφλού πλέον Hawkey, και αναγκάζεται να ταξιδέψει στην Ουάσινγκτον, σε ρόλο συνοδού του Hawkeye, επειδή χρειάζεται λεφτά για να προστατεύσει την οικογένεια του. Ένα ωραίο, συνοπτικό, μικρούλι Omnibus-άκι, 600 παρά κάτι σελίδων, μαζεύει ότι έχει γράψει ο Mark Millar για τον Wolverine. Και αυτά είναι ουσιαστικά 2 story arcs, με το πρώτο απλώνεται σε 12 τεύχη με τον τίτλο Enemy of the State, και να είναι ότι πιο κλασικό μπορείτε να φανταστείτε. Δηλαδή, ο Wolverine κακος (έστω κι αν φταίνε άλλοι), ο Wolverine μετανιωμένος, o Wolverine προσπαθώντας να διορθώσει τις @#$^& του, σφάζει χωρίς έλεος ότι πέφτει μπροστά του, μετανιωμένος και με βαριά καρδιά. Οκ συνολικά, τίποτα ιδιαίτερο, λίγο βιαστικό κλείσιμο, αλλά συνολικά γραμμένο για να σχεδιάσει το σχετικό ξυλίκι ο John Romita Jr (more on that later). H δεύτερη ιστορία, το Old Man Logan, ξεκίνησε σαν ένα What if, άσχετα αν μετά είπαν ότι λαμβάνει μέρος σε ένα ξεχωριστό σύμπαν, ένα από τα πολλά που υπήρχαν την εποχή προ Secret Wars (των τελευταίων). Εκεί όπου τα πάντα δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που ξέρουμε, οι περισσότεροι X-Men έχουν πεθάνει, ο Wolverine (και άλλοι) έχουν γεράσει, η Αμερική έχει χωριστεί σε 3-4 κομμάτια τα οποία διοικούν διάφοροι villains με προεξάρχοντα τον Red Skull που κάνει κουμάντο στην Washington. Καλογραμμένη, με το μυστήριο και την αγωνία της, με ήρωες και villains σε αναπάντεχους ρόλους, με ωραία εξελιξη και επικό τέλος. Τα γράφει και ΕΔΩ ο @Θρηνωδός, ένα συνολικά ευχάριστο ανάγνωσμα, κυλάει νεράκι. Ανάμεσα στα 2 αυτά, έχουμε ένα μονότευχο, με το Wolverine σε στρατοπεδο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας το 1942. Τελείως διαφορετικό, με τον χαρακτήρα να απεικονίζεται ως βουβή απειλή, larger than life και ταυτόχρονα down to earth. Σαν σύνολο, ο Millar σίγουρα έπιασε τον σφυγμό του Wolverine, τον γράφει καλά και πιστά στον ρόλο που του έχει ανατεθεί όλα αυτά τα χρόνια. Το Old Man Logan ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο για την εποχή του, και αρκετά καλογραμμένο. Συνολικά δεν έχω να προσάψω κάτι αρνητικό στο γράψιμο, χωρίς να εντυπωσιάζει, κάνει τη δουλειά του άριστα. Στο Enemy of the State, θυμήθηκα γιατί έκραζαν τον John Romita Jr. πριν τόσα χρόνια. Είναι ένας περίεργος συνδυασμός, γιατί και σκηνοθετικές ιδέες έχει, και καθόλου βαρετός δεν είναι, και φαίνεται ότι όταν ασχολείται με τα καρέ του, βγάζει καλό αποτέλεσμα. Γενικά με τις σκηνές δράσης τα πάει καλά, από εκεί και πέρα όμως το χάος. Ιδια κεφάλια όλοι, το ίδιο στόμα όλοι, προχειροφτιαγμένες φιγούρες και πολλές άλλες, μικρότερες και μεγαλύτερες λεπτομέρειες, οι οποίες με χάλασαν πολύ. Και ενώ συνολικά δεν μπορώ να πω ότι με χάλασαν τόσο, ώστε να με "βγάλουν" από την απόλαυση της ιστορίας, συνολικά κάνουν το οπτικό αποτέλεσμα να είναι αρκετά μέτριο. Στο Old Man Logan, ο Καναδός Steve McNiven (που είναι αυτή η ψυχή;;;) κάνει παπάδες! Ο ορισμός του επικού υπερηρωικού, με λεπτομέρεια, με επικές πόζες και φανταστικά κοντινά. Ότι πρέπει. Στο one-shot σχέδιο κάνει o (επίσης) Καναδός Kaare Andrews, πιάνοντας τέλεια τη moody ατμόσφαιρα του σεναρίου. Συνολικά, και αν κρίνω με επιοίκεια τις $%^#^& του Romita, αρκετά καλό σχέδιο σε όλο τον τόμο. Από τη φύση τους, και λόγω του όγκου τους, σπάνια τα Omnibus είναι καλά σε όλη τη διάρκεια τους. Εδώ έχουμε ένα από τα λίγα τα οποία διαβάζονται απνευστί, και λόγω του σχετικά μικρού τους μέγεθους αλλά και λόγω της ικανότητας του Millar να μην πλατειάζει και να αφήνει τον σχεδιαστή του να μιλάει για αυτόν. Και όπου πλατειάζει, η χρήση της γλώσσας και η επιλογή του σημείου είναι τέτοια ώστε να μην κουράζει. Ωραίο Omnibus για κάποιον που θέλει να μπει και στο χομπι, αλλά και συγκεκριμένα στον χαρακτήρα! 7/10 και recommended!!
  14. Μετά το run των Mark Waid και Chris Samnee (κατά κύριο λόγο) ακολούθησε το vol. 5 του Charles Soule για την ιστορική σειρά και στη συνέχεια η Marvel αποφάσισε να κάνει μια ακόμη επανεκκίνηση στις περιπέτειες του αγαπημένου ήρωα εμπιστευόμενη τον Chip Zdarsky στο σενάριο και τον Marco Checchetto ως βασικό σχεδιαστή. Η σειρά γνώρισε μεγάλη επιτυχία και κατά τη γνώμη μου δικαίως! Στο vol. 5 συνέβησαν διάφορα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, τα οποία τα πληροφορούμαστε ακόμη κι αν δεν το έχουμε διαβάσει (όπως συμβαίνει με εμένα), τα οποία δεν θα γράψω εδώ, τόσο για να αποφύγω τα σπόιλερ, όσο και επειδή τα περισσότερα αναφέρονται στα πρώτα τεύχη της νέας αρίθμησης. Περιορίζομαι μόνο να γράψω, ότι μιλάμε για μια σχεδόν ολική επανεκκίνηση του ήρωα. Ο Zdarsky είναι σεναριογράφος εγνωσμένης αξίας και κάνει εξαιρετική δουλειά στο χαρακτήρα. επικεντρώνεται πολύ περισσότερο στον άνθρωπο Matt Murdoch, παρά στον υπερήρωα Daredevil και μας παρουσιάζει ένα Ματ ευάλωτο, ανασφαλή, γεμάτο αμφιβολίες, να αποζητά την αποδοχή, αλλά και την ανθρώπινη επαφή και με αυτό εννοώ και τη γυναικεία και να παλεύει διαρκώς με την καθολική του πίστη, αναρτώμενος εάν πράττει το σωστό ως μασκοφόρος υπερήρωας. Τα πράγματα για εκείνον θα επιδεινωθούν, όταν κατά λάθος θα σκοτώσει ένα διαρρήκτη και θα έχει να αντιμετωπίσει τόσο το νόμο, όσο και τους προσωπικούς του εφιάλτες. Πολλοί - ανάμεσά τους και ο φιλικός μας γείτονας - θα απαιτήσουν να μείνει εκτός δράσης, αλλά του είναι αδύνατον και για αυτό θα επιχειρήσει να καταπολεμήσει το έγκλημα με άλλους τρόπους. Ο Matt όμως, είναι ο Daredevil ακόμη και χωρίς τη μάσκα και δεν μπορεί να αποβάλει την ανάγκη του να καταπολεμήσει το έγκλημα και να βοηθήσει την περιοχή του. Δύο πράγματα θα συμβούν στη συνέχεια της ιστορίας, που θα της δώσουν μια νέα τροπή: μια οικογένεια Κροίσων θα θελήσει να αγοράσει τα κτήρια στη φτωχή γειτονιά του Matt και εκείνος θα αποφασίσει να παραδοθεί στην αστυνομία, μη αντέχοντας τις τύψεις για τη ζωή, που αφαίρεσε. Μέσα σε όλα αυτά, θα δούμε τον Κίνγκπιν και το οργανωμένο έγκλημα της πόλης να δρουν εναντίον του, την Ηλέκτρα να προσπαθεί να τον βοηθήσει με ανορθόδοξους τρόπους, τον αδερφό του να εμφανίζεται και θα υπάρξει ακόμη κι ένα crossover με το King in Black σε ένα ή δύο τεύχη, στο κατά τη γνώμη μου, πιο αδύναμο κομμάτι του run. Θα κάνουν και μικρές ή μεγαλύτερες εμφανίσεις και άλλοι ήρωες και εγκληματίες, που έχουμε δει, καθώς και ένας χαρακτήρας από το run του Waid, αλλά τίποτα δεν αλλάζει: η ιστορία ανήκει στο Matt και σε κανέναν άλλο. Ήδη έχω γράψει πάρα πολλά, αλλά η ουσία είναι, ότι ο Zdarsky δίνει μεγάλο βάθος στον ήρωα: ταλαιπωρημένος, κυνηγημένος, απόκληρος, φυλακισμένος, καταδικασμένος να βοηθά τους άλλους, βαθιά ανθρώπινος, πραγματικά μου έδωσε αφορμή για πολλές σκέψεις. Στο σχέδιο βρίσκεται πρωτίστως ο Marco Checchetto, αλλά αρκετά τεύχη έχουν σχεδιαστεί από τον Jorge Fornés και ορισμένα από τον Lalit Kumar Sharma. Έχουν κάνει όλοι πολύ καλή δουλειά, αλλά η προτίμησή μου είναι σαφώς με τον πρώτο, ο οποίος σχεδιάζει σε ένα κλασικό, πολύ δυναμικό στιλ. Έχουν κυκλοφορήσει 36 τεύχη και μετά νομίζω, ότι η σειρά ξεκίνησε νέα αρίθμηση (διορθώστε με, αν κάνω λάθος). Εγώ έχω διαβάσει τα έξι πρώτα trades, που φτάνουν έως το #30. Για τους φίλους του ήρωα και γενικά των υπερηρωικών είναι must, αλλά πιστεύω ότι και όλοι οι άλλοι θα έπρεπε να του ρίξουν μια ματιά!
  15. Αυτός είναι ο 62ος τόμος της Επίσημης Συλλογής Graphic Novel της Marvel. Κυκλοφόρησε στις 14/01/2022 και περιέχει τα τεύχη Captain America & The Falcon 169-176 (Ιανουάριος - Αύγουστος 1974). Μια από τις πιο κλασικές ιστορίες του Κάπταιν Αμέρικα στη δεκαετία του 1970, η "Μυστική Αυτοκρατορία" αφηγείται τον τρόπο με τον οποίον ο υπερήρωας έγινε στόχος μιας σκευωρίας, η οποία είχε ως απώτερο στόχο την ηθική κυρίως, αλλά και σωματική εξόντωσή του. Παράλληλα, παρακολουθούμε και τις προσπάθειες του συνεργάτη του, του Falcon, να αποκτήσει υπερδυνάμεις, προκειμένου να σταθεί καλύτερα στο πλευρό του και να υπερασπιστεί το νόμο. Στην ιστορία συμμετέχουν σε καίριους ή μικρότερους ρόλους πολλοί άλλοι ήρωες της Marvel (Μαύρος Πάνθηρας, μέλη των Χ-ΜΕΝ, Εκδικητές). Αν θέλουμε να κρίνουμε την ιστορία με βάση την περίοδο στην οποία δημοσιεύτηκε, μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε το λιγότερο καινοτόμα. Βρισκόμαστε σε μια εποχή αμφισβήτησης των παραδοσιακών αξιών, αλλά και στον απόηχο του βρόμικου πολέμου στο Βιετνάμ και του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ και ο Κάπταιν Αμέρικα φάνταζε πλέον παρωχημένος στα μάτια πολλών αναγνωστών. Η "Μυστική Αυτοκρατορία" βάζει τον κατεξοχήν υπερασπιστή του λεγόμενου αμερικανικού ιδεώδους σε μια πολύ δύσκολη θέση, όπου θα χρειαστεί να δράσει εκτός των πλαισίων του νόμου, κατηγορούμενος για ένα έγκλημα, που δεν διέπραξε. Στο τέλος της ιστορίας, ο σοκαρισμένος Κάπταιν Αμέρικα θα ανακαλύψει, ότι οι εκπρόσωποι των θεσμών, τους οποίους υπηρετούσε βρίσκονται στην καρδιά της σκευωρίας (σαφής αναφορά στα γεγονότα της εποχής) και θα αποφασίσει να μη συνεχίσει να φορά τη στολή του ήρωα. Αν θέλουμε, όμως να κρίνουμε την ιστορία με τα σημερινά κριτήρια, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί να συγκριθεί με πιο σύγχρονες, όπως ο "Στρατιώτης του Χειμώνα" ή το "Εκτός Χρόνου" . Η αφήγηση είναι αργή, με υπερβολικά πολλή αφήγηση και προσφωνήσεις προς τους αναγνώστες, οι οποίες φαίνονται παρωχημένες, το πέρασμα των Χ-ΜΕΝ αποδεικνύεται λίγο εύκολο, παρόλο που έχει τη σημασία του, καθώς εκείνοι δρούσαν υπό καθεστώς παρανομίας για πολλά χρόνια, το δε σχέδιο του Sal Buscema είναι σίγουρα καλό και δυναμικό, αλλά και αυτό ανήκει σε μια άλλη εποχή. Όσο για την αμφισβήτηση (εντός ή εκτός εισαγωγικών) των αξιών, παρά τις καλές προθέσεις, δεν κράτησε πολύ. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ: διάβασα ξανά την ιστορία μετά από πολλά χρόνια και πέρασα ευχάριστα. Όταν όμως την είχα διαβάσει για πρώτη φορά ήμουν ανήλικος και πλέον είμαι 50. Έχω διαβάσει πολλές άλλες ιστορίες, πολύ πιο σύνθετες και επεξεργασμένες τόσο αφηγηματικά, όσο και σχεδιαστικά. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι τοποθετώντας τα τεύχη στο ιστορικό τους πλαίσιο, πρόκειται για μια πολύ σημαντική και πολύ καλή ιστορία. και όσοι/ες ενδιαφέρονται για τον ήρωα, αλλά και για την ίδια τη Marvel εκείνης της εποχής, πρέπει να τη διαβάσουν σίγουρα. Απλά, φοβάμαι, ότι για τους υπόλοιπους δεν θα είναι κάτι τρομερό. Φυσικά, η έκδοση της Hachette με την επιμέλεια της Anubis είναι υποδειγματική. Στον τόμο περιέχεται μια βιογραφία του Sal Buscema και ένα δισέλιδο με διάφορες εικονογραφήσεις του Falcon. Εξαιρετική επίσης η μετάφραση του Χρήστου Κανελλόπουλου. Τα αμερικανικά τεύχη είχαν κυκλοφορήσει και στο περιοδικό "Κάπταιν Αμέρικα" (1976) του Καμπανά και συγκεκριμένα στα τεύχη 12-19. Φυσικά, η όποια προσπάθεια σύγκρισης μεταξύ των δύο εκδόσεων είναι άνευ νοήματος, αφού τα πάντα στην τωρινή έκδοση είναι συντριπτικά καλύτερα, όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο του @Lord Makro: Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο είναι σκαναρισμένα από εμένα και οι εσωτερικές σελίδες από τις αμερικανικές εκδόσεις και αλιευμένες από το Ίντερνετ.
  16. Στα μέσα Ιουνίου 1986 η Μαμούθ Κόμιξ έξέδωσε το δεύτερο κόμικ της Marvel από τη σειρά "Σούπερηρωες". Θυμάμαι, ότι είχα αγοράσει το τεύχος, αλλά δεν το είχα διαβάσει, γιατί έδινα εξετάσεις για το FCE και δεν ήθελα να μου αποσπασθεί η προσοχή Με αυτό το κόμικ, οι θρυλικοί Χ-ΜΕΝ επανεμφανίστηκαν στα ελληνικά περίπτερα, 4 χρόνια μετά την αναστολή έκδοσης του "Κάπταιν Αμέρικα", όπου είχαν κάνει την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα. Εδώ όμως, είχαμε μια νέα γνωριμία, επειδή η Μαμούθ, πολύ σωστά ποιούσα, δεν δημοσίευσε ιστορίες από το σημείο που είχε σταματήσει ο Καμπανάς (το αμερικανικό #47), αλλά προτίμησε να ξεκινήσει από το αμερικανικό #94, από το τεύχος δηλαδή, που ακολούθησε το θρυλικό τεύχος Giant-Size X-MEN, όπου έκαναν την εμφάνισή τους ορισμένοι εντελώς νέοι ήρωες, οι οποίοι θα αντικαθιστούσαν την αρχική ομάδα. Σε αυτό το σημείο θυμίζω, ότι και στις ΗΠΑ ο τίτλος των Χ-ΜΕΝ είχε σταματήσει να εκδίδει νέες ιστορίες από το #66 με τα #67-#93 να είναι επανεκδόσεις παλιότερων τευχών. Συνεπώς, το Giant-Size X-MEN ήταν η πρώτη καινούρια ιστορία της ομάδας και το #94 το πρώτο της κανονικής αρίθμησης με πρωτότυπη ιστορία μετά το τεύχος 66. Σεναριογράφος ανέλαβε ο Chris Claremont, που έμελλε να γράψει μια τεράστια ιστορία στον τίτλο για πάρα, πάρα πολλά χρόνια και σχεδιαστής αρχικά ο εξαιρετικός Dave Cockrum και στη συνέχεια ο μεγάλος John Byrne, που κι αυτός αντικαταστάθηκε από άλλους σχεδιαστές στη συνέχεια. Γενικά, στα 83 τεύχη του περιοδικού, δημοσιεύτηκαν τα αμερικανικά τεύχη 93-182 εκτός από τα τεύχη 141-142, τα οποία αντιστοιχούν στη διάσημη ιστορία Days of Future Past, αλλά παραδόξως παραλήφθηκαν από τη Μαμούθ. Η νέα σύνθεση της ομάδας ήταν εξαιρετική, όπως εξάλλου και οι περισσότερες ιστορίες. Ο Claremont δημιούργησε μια νέα ομάδα με ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες, με χαρακτήρες, που είχαν εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο και τελείως διαφορετική ψυχοσύνθεση και κατάφερε να τα χειριστεί όλα αυτά με μεγάλη μαεστρία. Κατά τη γνώμη μου, σε αυτό το περιοδικό δημοσιεύτηκαν κάποιες από τις καλύτερες ιστορίες του τίτλου, με ορισμένα μικρά αριστουργήματα. Κατά τη διάρκεια της συγγραφικής του θητείας στον τίτλο, ο Claremont δημιούργησε και άλλους χαρακτήρες και τελικά ένα ολόκληρο σύμπαν μεταλλαγμένων μέσα στο ήδη υπάρχον σύμπαν της Marvel, επισκιάζοντας πολλούς άλλους τίτλους της εταιρείας και κάνοντας τους Χ-ΜΕΝ ένα από τα πιο διάσημα κόμικ της Marvel. Η ελληνική έκδοση ήταν επίσης πολύ καλή, όπως όλες οι Μαμούθ, με ωραία χρώματα και πολύ καλό χαρτί, ενώ από την αρχή υπήρχαν ενημερωτικές σελίδες και σελίδες αλληλογραφίας. Υπήρξαν όμως, κάποιες διαμαρτυρίες για τη μετάφραση, επειδή η Μαμούθ επέλεξε - απολύτως συνειδητά - να εξελληνίσει τα ονόματα όλων των ηρώων, με διαφορετικά επίπεδα επιτυχίας ("Νυχτοβάτης" αντί για "Nightcrawler", "Λυκομάτης" αντί για "Wolverine", "Βετεράνος" αντί για "Banshee"). Αυτές οι επιλογές προκάλεσαν διαμαρτυρίες από ορισμένους αναγνώστες, που έγραψαν αρκετά γράμματα σχετικά με αυτό το θέμα. Το περιοδικό ξεκίνησε ως διμηνιαίο με 2 ιστορίες Χ-ΜΕΝ. Από το #7 άρχισαν να δημοσιεύονται και ιστορίες από άλλα περιοδικά της Marvel, αρχής γενομένης με την "Πτήση Άλφα" (Alpha Flight) στο #7. Στο τεύχος 8 έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση οι "Νέοι Μεταλλαγμένοι" (The New Mutants). Από το τεύχος 11 το περιοδικό έγινε μηνιαίο και άρχισε να φιλοξενεί και άλλους τίτλους, αυξάνοντας από ένα σημείο και μετά τις σελίδες του, αλλά και την τιμή του. Σιγά σιγά, καθώς έκλεισαν τα υπόλοιπα υπερηρωικά περιοδικά της Μαμούθ, το Χ-ΜΕΝ έμεινε το μόνο από τα αρχικά 4, φιλοξενώντας και κάποιους τίτλους, που είχαν ντεμπουτάρει σε άλλα περιοδικά της Μαμούθ και κρίθηκαν αρκετά εμπορικοί (Thor, Fantastic Four, Morituri, West Coast Avengers). Ο τελευταίος τίτλος που προστέθηκε, ήταν το X-Factor στο τεύχος 64. Παρόλα αυτά, ήταν σαφές, ότι το περιοδικό αντιμετώπιζε προβλήματα και η ποιότητα της έκδοσης είχε πέσει και τελικά το τελευταίο τεύχος ήταν το #83, που κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1994, σχεδόν ταυτόχρονα με το τελευταίο τεύχος (#24) του "Ανθρώπου-Αράχνη" τερματίζοντας ουσιαστικά την ενασχόληση της Μαμούθ με τα υπερωικά κόμικς. Εκτός από τους Χ-ΜΕΝ, για τους οποίους τα έγραψα πιο πάνω, στο περιοδικό φιλοξενήθηκαν και οι εξής τίτλοι: - Alpha Flight 1-26 - New Mutants 1-25, 27 - West Coast Avengers vol. 2 3-18 - Strikeforce Morituri 3-13 - The Mighty Thor 209-214 - Fantastic Four 122, 127, 128, 168-176 - X-Factor 1-7 Κατά τη γνώμη μου, υπήρξε ένα από τα ιστορικότερα υπερηρωικά περιοδικά που κυκλοφόρησαν εκείνα τα άγονα χρόνια στην Ελλάδα και ένα από τα καλύτερα, επειδή μας έφερε σε επαφή με πολύ ωραίες ιστορίες, ορισμένες από τις οποίες ήταν πιο σύγχρονες και πολλούς καλλιτέχνες, που δεν ξέραμε έως τότε, τουλάχιστον όσοι από εμάς δεν αγοράζαμε τα δυσεύρετα τότε αμερικανικά κόμικς. Ποιος, για παράδειγμα, μπορεί να ξεχάσει αυτό το εξώφυλλο του Biill Sienkewicz; Εάν υπολογίσουμε και την πολύ καλή ποιότητα έκδοσης, μιλάμε ίσως, ίσως για την καλύτερη σειρά με ήρωες της Marvel, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και η οποία, επειδή κράτησε 8 χρόνια, γαλούχησε μια γενιά αναγνωστών στα υπερηρωικά κόμικς και έστρωσε το δρόμο για τη διάδοχη κατάσταση. Πριν από κάποια χρόνια έβρισκες τεύχη ξεχασμένα σε κάποια περίπτερα. Πλέον, έχουν γίνει κι αυτά σπάνια, αλλά τουλάχιστον δεν έχουν εκτοξευτεί ακόμα οι τιμές. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia (για τους Χ-ΜΕΝ, για τα υπόλοιπα ακολουθήστε τα λινκ της παρουσίασης)
  17. Ψάχνοντας τις διαδικτυακές εκπτώσεις σε γνωστή αλυσίδα καταστημάτων, έτυχε να πέσω σε ένα κόμικ της σειράς Amazing Spider-Man το οποίο φαινόταν διαφορετικό από οτιδήποτε είχα δει μέχρι στιγμής. Έδινε έναν πιο καλλιτεχνικό αέρα και το εξώφυλλο είχε μια ιδιαίτερη γραφιστική επιμέλεια. Δεδομένου ότι παρακολουθώ τέτοια μαθήματα ήταν λογικό να με τραβήξει η σύνθεση του εξωφύλλου. Έτσι και το παρήγγειλα και μέτα από λίγο κόπο έφτασε στα χέρια μου. Εξώφυλλο του Amazing Spider-Man Family Business (πηγή https://www.goodreads.com/book/show/18119043-amazing-spider-man) Το "Amazing Spider-Man Family Business" είναι ένα Graphic Novel της Marvel Comics το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 2014 μέσω της σειράς "Marvel OGN". Γραμμένο από τους Mark Waid και James Robinson και σε σχέδιο του Gabriele Dell'Otto, πρόκειται για μια ιστορία με στοιχεία noir όπως τον κυνισμό που παρουσιάζει ο Peter Parker, τα οποία συνδυάζονται με κατασκόπους και μυστικές αποστολές. Εικονογράφηση από το βιβλίο (πηγή https://www.reddit.com/r/comicbooks/comments/666pxr/this_is_some_beautiful_art_amazing/) Στην ιστορία, ο Peter Parker γίνεται στόχος μιας καταδίωξης και βρίσκει τη χαμένη του αδερφή, η οποία ως κατάσκοπος τον οδηγεί σε μια αποστολή αναζήτησης της κληρονομιάς των γονιών τους. Παράλληλα, ο Kingpin έρχεται σε έπαφη με τον Mentallo, έναν μεταλλαγμένο με την ικανότητα να δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Σα σενάριο είναι κάτι αρκετά απλό που μπορεί να δουλέψει. Αυτό όμως που το ανεβάζει είναι το σχέδιο. Κάθε σελίδα και πάνελ θυμίζει πίνακα ζωγραφικής χάρη στο χρωματισμό του, ο οποίος προσωπικά μου θυμίζει τα έργα του Alex Ross. Στο σύνολο του, το βίβλιο συνδυάζει υπερηρωική δράση με ιστορίες κατασκόπων και στοιχεία film noir, αλλά φαίνεται να κλίνει περισσότερο στη κατασκοπία παρά στους υπερήρωες. Αυτό που κρατάει την ιστορία είναι σίγουρα το εικαστικό κομμάτι, αν και το βιβλίο είναι από μόνο του μικρό σχετικά σε έκταση, με γύρω στις εκατό σελίδες περιεχόμενο. Είναι μια κάλη εμπειρία σε γενικές γραμμές. Μπορεί η ιστορία να μη κρατάει πολύ μόνη της, αλλά η εικονογράφηση είναι σίγουρα ένας λόγος για να έχει κάποιος αυτό το βιβλίο στη συλλογή του.
  18. Τι έμαθα διαβάζοντας και τα 27.000 κόμικς της Marvel Το Dark Reign προέβλεψε πράγματι τον Τραμπ; Είχε να κάνει η ιστορία Iron Man με την αμερικανική στρατιωτική ισχύ; Ποιο ήταν το ανίκητο Squirrel Girl και ήταν η μη βίαιη επίλυση συγκρούσεων η υπερδύναμή της; Μόνο ένας άνθρωπος έχει τις απαντήσεις Του Douglas Wolk Αυτό δεν πρέπει να είναι πολύ δύσκολο, σκέφτηκα, αρκεί να παραμένω πειθαρχημένος. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να διαβάσω 27.000 κόμικς και μετά να γράψω για αυτά. Μόλις είχα υπογράψει ένα συμβόλαιο για να γράψω το «All of the Marvels», ένα βιβλίο για την ανάγνωση κάθε ιστορίας υπερήρωων που έχει δημοσιεύσει η Marvel από το 1961 ως μια μοναδική γιγάντια αφήγηση. Η ιστορία της Marvel είναι πανταχού παρούσα – οι χαρακτήρες της είναι παντού, στις ταινίες, στην τηλεόραση, ακόμη και σε μπουκάλια σαμπουάν και σακουλάκια με σαλάτες. Υποτίθεται ότι είναι μια μεγάλη ιστορία: οποιοδήποτε επεισόδιο μπορεί να αναφέρεται και να είναι συμβατό με οποιοδήποτε προηγούμενο. Αλλά ούτε και οι άνθρωποι που λένε την ιστορία δεν έχουν διαβάσει ολόκληρο. Δεν διάβασα, ωστόσο, έξι δεκαετίες με ιστορίες στη σειρά. Αυτό θα ήταν αβάσταχτο – κι ένα από τα δύο λάθη που κάνουν συχνά οι αναγνώστες της Marvel. Είναι μια ασφαλής διαδρομή προς την πλήξη και την απογοήτευση, καθώς η διασκέδαση έγκειται στο να ακολουθείτε τις ιδιοτροπίες σας. Το άλλο σφάλμα είναι η προσπάθεια επιλογής των μεγαλύτερων επιτυχιών, των κομβικών μεμονωμένων τευχών. Μεμονωμένα, πρόκειται για κορυφές χωρίς οροσειρές. Η δραματική τους δύναμη πηγάζει από το πλαίσιό τους. Διάβαζα τις ιστορίες σε καναπέδες, στο λεωφορείο, στον διάδρομο του γυμναστηρίου. Τις διάβασα ως κιτρινισμένα τεύχη που είχα αγοράσει όταν πρωτοδημοσιεύτηκαν, τα πέτυχα σε παζάρια ως παιδί ή τα άρπαξα από τα καλάθια των προσφορών σε ένα συνέδριο ως ενήλικας. Τα διάβασα σε γυαλιστερά, χαρτόδετα τεύχη από τη βιβλιοθήκη και δανεισμένα από φίλους. Διάβασα μερικά από μια στοίβα τευχών που είχε εγκαταλείψει κάποιος στο διπλανό τραπέζι καθώς καθόμουν και δούλευα στα Starbucks. Διάβασα πάρα πολλά ψηφιακά, σε tablet. Και πέρασα τέλεια. Τα καλύτερα κόμικ της Marvel, παλιά και νέα, ήταν τόσο εκπληκτικά , συναρπαστικά και ευφάνταστα. Υπήρχαν επίσης πολλά δεύτερα, παλαιότερα, πράγματα που κυκλοφόρησαν για να εξυπηρετήσουν ένα κοινό από εύπιστα παιδιά ή αιμοδιψείς νοσταλγούς. Συχνά αντιλαμβανόμουν ότι έπαιρνα κάτι που είχε φτιαχτεί μόνο για σνακ, αποδίδοντας το χειρότερο μέρος της παρόρμησης του συλλέκτη: το μέρος που προσπαθεί για την πληρότητα (όπως ακριβώς ο Beyonder στο Secret Wars) παρά για την απόλαυση. Όταν κάποιος με ρώτησε πρόσφατα αν είχα πραγματικά διαβάσει κάθε τεύχος του «NFL SuperPro», μιας βραχύβιας σειράς για έναν υπερδύναμο αμερικανό ποδοσφαιριστή, είπα: «Φυσικά!». Και στο νούμερο 10 περιλαμβάνεται τόσο μια παρωδία του μυθοποιητικού ανδρικού κινήματος των αρχών της δεκαετίας του 1990 όσο και έναν χαρακτήρα του οποίου η δύναμη είναι κυριολεκτικά να ρίχνει χρήματα σε κακοποιούς – τα νομίσματα πετάνε από τα χέρια του. Το στάδιο της ανάγνωσης συνεχίστηκε για περισσότερο από όσο νόμιζα. Αποδεικνύεται ότι ο εγκέφαλός μου μπορεί να χειριστεί τόσες πολύχρωμες, υπερ-βίαιες σαπουνόπερες σε μια μέρα. Το αποκορύφωμα μπορεί να ήταν η πάλη με τον στοχαστικό, εξαιρετικά σχεδιασμένο, αλλά προβληματικό τίτλο του 1974-1983 Master of Kung Fu, ο οποίος εισήγαγε τον χαρακτήρα του Shang-Chi που έφτασε πρόσφατα στη μεγάλη οθόνη. Ένα τεντωμένο, εσωστρεφές κατασκοπευτικό θρίλερ του οποίου ο ανταγωνιστής είναι ο Φου Μαντσού, η σειρά έγινε, με την πάροδο του χρόνου, και πιο εντυπωσιακή και – για τις ρατσιστικές της απεικονίσεις – πιο εκρηκτική. Ανακάλυψα ξανά τη θρυλική 16χρονη πορεία του συγγραφέα Κρις Κλαρμόντ στο Uncanny X-Men, του οποίου η φριχτή εφευρετικότητα και η συμπόνια για το είδος των μεταλλαγμένων και των περιθωριακών το έκαναν το κόμικ ισοδύναμο της καριέρας του Ντέιβιντ Μπόουι. Στη συνέχεια, υπήρχε η χαρά της ανάγνωσης της αφοπλιστικά τρυφερής σειράς «The Unbeatable Squirrel Girl» του Ράιαν Νορθ και της Ερικα Χέντερσον. Η πρωταγωνίστριά του έχει την ανάλογη ταχύτητα και δύναμη σκίουρου αλλά η πραγματική της δύναμη είναι μια ικανότητα για δημιουργική μη βίαιη επίλυση συγκρούσεων, μια σπάνια ποιότητα σε έναν υπερήρωα. Το δυσκολότερο σημείο ήταν σίγουρα η μιάμιση εβδομάδα που πέρασα κλείνοντας τον εαυτό μου σε ένα διαμέρισμα της Νέας Υόρκης, αναγκάζοντας τον εαυτό μου να οργώσω 30 χρόνια από τις αιματοβαμμένες περιπέτειες του λιγότερο αγαπημένου μου χαρακτήρα, του Punisher, ο οποίος έχει μέχρι στιγμής σφάξει πάνω από 1.000 εμπόρους ναρκωτικών, φύλακες και άλλους τέτοιους (τους μέτρησα). Ανέπτυξα επίσης μια γοητεία με την εξαιρετικά δευτερεύουσα σειρά του 1961 Student Nurse της Λίντα Κάρτερ. Δεν είναι καλό, με κανένα λογικό πρότυπο, αλλά είναι αξιοσημείωτο ως παράδειγμα των ξεχασμένων τίτλων της Marvel από τη δεκαετία του 1960 για τις συνηθισμένες νεαρές γυναίκες και το πώς οι χαρακτήρες και ο τόνος τους απορροφήθηκαν από τη γραμμή των υπερηρώων. Ο πρωταγωνιστής του εμφανίστηκε ξανά, μια δεκαετία αργότερα, στο καστ της ακόμα πιο βραχύβιας Night Nurse και ξανά στη δεκαετία του 2000 ως νοσοκόμα που διευθύνει μια μυστική ιατρική κλινική για τραυματισμένους υπερήρωες. Για ένα διάστημα έβγαινε επίσης με τον Doctor Strange, τον Sorcerer Supreme, o οποίος ζούσε στο Γκρίνγουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης και πρόκειται να εμφανιστεί στις οθόνες φέτος, στο Doctor Strange στο Multiverse of Madness. Όπως ήλπιζα, σταδιακά απέκτησα μια αίσθηση της μεγάλης, τυχαίας μορφής της ιστορίας της Marvel και του τρόπου με τον οποίο αντικατόπτριζε την εποχή της. Μόλις δεις τον Iron Man ως ένα 60χρονο σχολιασμό για το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ, δεν μπορείς να τον δεις – από τους διαδηλωτές που εισβάλλουν στο εργοστάσιο όπλων του Τόνι Σταρκ τη δεκαετία του 1970 μέχρι την τεχνολογία drone που αναπτύσσει τη δεκαετία του 2000. Παρατήρησα την περίεργη ιστορία του Black Panther, πώς η υπέροχη ιδέα της Ουακάντα, της αφρικανικής πατρίδας του, εξελίχθηκε από δεκάδες συγγραφείς και καλλιτέχνες που συνδύασαν ο ένας τις εφευρέσεις του άλλου για δεκαετίες: από την αφροτεχνολογική ουτοπία της πρώτης εμφάνισης αυτού του φανταστικού έθνους το 1966, έως την πολιτική ίντριγκα που προστέθηκε στη δεκαετία του 1970 και τις περιφερειακές φατρίες που έκαναν το ντεμπούτο τους στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η διαδικασία συγγραφής διήρκησε επίσης περισσότερο από ό,τι είχα υπολογίσει: αποδεικνύεται ότι δεν είναι εύκολο να αποκτήσεις σταθερό έλεγχο σε μια ιστορία μεγαλύτερη από μισό εκατομμύριο σελίδες. Αφού τελείωσα μια αρχική έκδοση, κατέληξα να την απορρίψω σχεδόν τελείως και να ξεκινήσω από την αρχή. Αυτό που έκανε τα πάντα να κάνουν κλικ τελικά ήταν η συνειδητοποίηση ότι θα μπορούσα να γίνω ξεναγός για τους αναγνώστες. Το τελευταίο στάδιο της συγγραφής πήγε οδυνηρά αργά, κατά τους απαίσιους μήνες που η πανδημία επικαλύπτεται με την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ. Η βύθισή μου στην ιστορία της Marvel, είχε γίνει ένας χρήσιμος φακός, ακόμα και εκείνη τη στιγμή. Έγινε σαφές ότι το Dark Reign με τις αλληλένδετες ιστορίες του που εμφανίστηκε το 2009, προέβλεπε απίστευτα, τόσο το πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένα ολοκληρωτικό τέρας που ανέβαινε στην εξουσία στις ΗΠΑ (όπως ο εξαιρετικά πλούσιος, μεσίτης και πολύ σκληρός Νόρμαν Όσμπορν, ο παλιός εχθρός του Spiderman, o Green Goblin) όσο και τι μπορεί να το γκρεμίσει (η επανένωση ενός σπασμένου συνασπισμού, εδώ με τη μορφή των Avengers, καθώς κι ένα έξυπνο ρεπορτάζ). Αρνούμαι να ισχυριστώ ότι υπάρχει κάποιου είδους κανόνας βασικών θεμάτων που μπορούν να απολαύσουν όλοι. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να προσφέρω μονοπάτια προς το βουνό της Marvel και να προτείνω προοπτικές από τις οποίες αυτή η τεράστια ιστορία μπορεί να προσφέρει τη χαρά για την οποία σχεδιάστηκε: ένα τεύχος του Fantastic Four του 1966 που δείχνει την ξέφρενη εφευρετικότητα του Jack Kirby και του Lee στα χρυσά τους χρόνια. Ένα σύμπλεγμα από κόμικς Thor και Loki που εκτείνεται δεκαετίες που παρέχουν έναν έξυπνο διαλογισμό για τη μυθοπλασία, τον μύθο και τα ψέματα. Ένα σύνολο ζητημάτων της εποχής του πολέμου στο Βιετνάμ που χαράσσουν την εξέλιξη της σχέσης της Marvel με την πολιτική. Θέλετε να μάθετε τους αγαπημένους μου χαρακτήρες; Δεν πρόκειται να σας το πω, γιατί δεν έχει σημασία. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να σου δώσω τα εργαλεία για να βρεις τα δικά σου. Πηγή (Δική μου σημείωση: όπως γίνεται αμέσως αντιληπτό σε όσες/ους διαβάσουν το άρθρο είναι μια μέτρια μετάφραση από τα αγγλικά. Το πρωτότυπο μπορείτε να το βρείτε [και] εδώ και είναι πιο εκτεταμένο]
  19. H Doctor Chelli Lona Aphra, είναι μια αρχαιολόγος, μισθοφόρος και γενικά ότι πιο κοντινό υπάρχει στον Han Solo, αλλά σε θηλυκή έκδοση. Φοιτήτρια-θαύμα στο πανεπιστήμιο, αλλά και ταυτόχρονα ανεπιθυμήτη από τους ακαδημαϊκούς κύκλους γιατί ήταν πολύ ανεξάρτητη και εγωίστρια για να ασχοληθεί μαζί τους, έδειξε από την αρχή την τάση της να μην υπακούει σε κανόνες αλλά να εκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα για να επιτύχει τους σκοπούς της. Δεν διστάζει να προδίδει ακόμα και τους κοντινότερους της ανθρώπους, ακόμα και την ίδια της την ερωμένη, ακόμα και τον Darth Vader, μπροστά στην απληστία της για χρήματα, αρχαία αντικείμενα και γνώση. Συνήθως με την συντροφιά 2 droids, τον Triple-Zero και τον Bee-Tee, τα evil alter-egos των γνωστών droids της Rebellion, τα έχει βάλει με όλην Αυτοκρατορία, αλλά και τους καλούς ενίοτε, σταματώντας σε τίποτα μπροστά στη διαγραφή της δικής της πορείας, ως μοναχική, ανεξάρτητη και, πολλές φορές, αδίστακτη τυχοδιώκτρια μέσα στο Γαλαξία. Χαρακτήρας του Kieron Gillen, μέσα από τις σελίδες του Darth Vader, ήταν τόσο μοναδικός και πρωτότυπος, ώστε γρήγορα απέκτησε δική του σειρά, και μάλιστα έφτασε τα 40 τεύχη, με συνεχιστή τον Simon Spurrier, ως volume 1. Και αυτό γιατί πραγματικά είχε ενδιαφέρον, ήταν αρκετά διαφορετικός και τρισδιάστατος, και ξεχώρισε από οτιδήποτε άλλο έφτιαξε η Marvel από τότε που ξαναπήρε το franchise. Ουσιαστικά αποτελεί έναν θηλυκό Indiana Jones, από την αντίθετη πλευρά του ηθικού φάσματος βεβαίως. (Περισσότερα στην παρουσίαση του πρώτου volume όταν αξιωθώ). Βρισκόμενοι, χρονικά, αμέσως μετά τα γεγονότα του Empire Strikes Back, η Aphra ψάχνει για δουλειές, τόσο γιατί της τελείωσαν τα λεφτά όσο και για να ικανοποιήσει την εσωτερική της ανάγκη να αναγνωριστεί ως η καλύτερη αρχαιολόγος του γαλαξία. Και όταν της δίνεται η ευκαιρία να αναζητήσει τα 2 rings of Vaale, τα μυθικά δαχτυλίδια τα οποία χαρίζουν τεράστια δύναμη σε όποιον τα έχει, συγκροτεί μια ομάδα από μισθόφορους, δολοφόνους και άλλα αποβράσματα, για να τα βρει. Ένας μισότρελος όμως αλλά πανίσχυρος και παντοδύναμος αρχηγός μιας εγκληματικής οργάνωσης τα ψάχνει και αυτός, το εγχείρημα απέκτησε περισσότερες δυσκολίες και ένα τελείως διαφορετικό διακύβευμα. Το κακό με το πως χειρίζεται η Marvel την Doctor Aphra, είναι ότι δεν έχει αποφασίσει πόσο "σοβαρή" ή μη θα είναι η προσέγγιση του χαρακτήρα. Σαν αποτέλεσμα, έχουν υπάρχξει αρκετά καλές, έως και σκοτεινές, ιστορίες, και μερικές φορές έχουμε αρκετά dumbed down και "χιουμοριστικά" σενάρια. Κουτσά-στραβά, ο Gillen και ο Spurrier, κράτησαν μια κάποια ισορροπία, και το αποτέλεσμα έβγαινε συνολικά ΟΚ. Σε αυτό το volume έχει αναλάβει η Alyssa Wong το σενάριο, και προσπαθεί να κρατήσει την "πεπατημένη", και τα καταφέρνει αλλά χωρίς να εντυπωσιάζει, δείχνοντας την σχετική απειρία της . Αντίστοιχα, το σχέδιο της Marika Cresta, εξίσουν αν όχι περισσότερο άπειρη, δεν εντυπωσιάζει, δείχνει κάποιες manga επιρροές, αλλά παραμένει συνολικά αρκετά αδιάφορο. Συνολικά, πιστεύω ότι πρόκειται για έναν χαρακτήρα με προοπτικές, φτάνει να του δώσουν το περιθώριο να "ενηλικιωθεί", τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά. Έχω διαβάσει τα 5 πρώτα τεύχη του volume ( από τα 10 που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα ), τα οποία κυκλοφορούν και σε ένα trade paperback. Δύσκολο να το προτείνω σε άτομα πέρα από φανς του σύμπαντος, αλλά μια ηλεκτρονική ανάγνωση δεν θα κουράσει κανέναν.
  20. Ένας ιστός 60 ετών Γιάννης Κουκουλάς Σε λίγους μήνες συμπληρώνονται 60 χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του Spider-Man, ενός από τους πιο δημοφιλείς υπερήρωες του σύμπαντος της Marvel. Εν αναμονή των γενεθλίων, ο Ανθρωπος-Αράχνη τιμάται από ένα βιβλίο αναδρομής στη ζωή του και μια συναρπαστική ταινία. Ανάμεσα στους τόσους πολλούς και διαφορετικούς υπερήρωες της Marvel, που ξεπήδησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από την οργιώδη φαντασία του Stan Lee, ο πιο ξεχωριστός και πιθανώς ο πιο δημοφιλής μέχρι σήμερα είναι ο Spider-Man. Εύκολα μπορούσαν να ταυτιστούν μαζί του οι νεαροί αναγνώστες καθώς ήταν κι αυτός μικρός στην ηλικία και μάλιστα ιδιαίτερα συναισθηματικός και εύθραυστος, ένα παιδί που δεν δίσταζε να εκφράσει την αμηχανία του για όλα όσα του συνέβαιναν, να στενοχωριέται για το μπούλινγκ που δεχόταν από τους συμμαθητές του, να εξωτερικεύει το άγχος του και τις αδυναμίες του, να μετανιώνει για κάποιες από τις πράξεις του. Στις πρώτες ιστορίες, σχεδιασμένες από τον Steve Ditko, φαινόταν μάλιστα υπερβολικά παιδί, ένα δειλό, λιγνό και αγύμναστο ορφανό αγόρι με μικρή αυτοεκτίμηση που μεγαλώνει με τη θεία και τον θείο του, προσπαθώντας να είναι καλός μαθητής παρά τα πειράγματα των συνομηλίκων του και σε διαρκή απογοήτευση επειδή τα κορίτσια ούτε καν έστρεφαν το βλέμμα τους προς αυτόν. Όλα άλλαξαν όταν η μοίρα τού έπαιξε ένα άσχημο διπλό παιχνίδι. Πρώτα τον τσίμπησε μια ραδιενεργή αράχνη και τον μετέτρεψε σε υπερήρωα με μοναδική ευλυγισία και αίσθηση ισορροπίας, αλλά και την ικανότητα να σκαρφαλώνει σε μεγάλα ύψη, να πετάει ιστούς, να πηδάει από κτίριο σε κτίριο με ευκολία. Και στη συνέχεια πέθανε ο θείος Μπεν, ο «δεύτερος πατέρας» του, περιστατικό για το οποίο πάντα ένιωθε τύψεις καθώς, όπως πίστευε, μπορούσε και έπρεπε να το έχει αποτρέψει. Άργησε πολύ να κατορθώσει να διαχειριστεί αυτή την ανορθόδοξη ζωή ο Πίτερ Πάρκερ. Και μάλλον δεν τα κατάφερε ποτέ να ανταποκριθεί σε όσα ένιωθε ότι οφείλει να κάνει για τους συνανθρώπους του. Πάντα ζούσε μέσα σε αντιφάσεις, σε προσδοκίες που δεν εκπληρώνονταν, πασχίζοντας να παραμείνει ακέραιος, να ολοκληρώσει τις σπουδές του, να γίνει οικογενειάρχης και όταν οι περιστάσεις το απαιτούν να φορά τη στολή του και να αντιμετωπίζει μοχθηρούς και παράφρονες εγκληματίες. Τα χρόνια που ακολούθησαν βέβαια όλα έγιναν πιο περίπλοκα. Οι κόσμοι των υπερηρώων εμπλουτίστηκαν σε θέματα, οι κακοί έγιναν πιο ισχυροί και πιο βάναυσοι, οι απειλές πιο μεγάλες, οι υπερήρωες άρχισαν να συνεργάζονται αλλά και να διαφωνούν, η πολιτική να επηρεάζει όλο και πιο έντονα τις πράξεις τους. Από την άλλη η δημοφιλία του Spider-Man οδήγησε σε πολλές εκδόσεις που άρχισαν να μπλέκουν όλο και περισσότερο την κατάσταση με αναπόφευκτο αποτέλεσμα το χάος για τον αναγνώστη που δεν είχε τον χρόνο, τη διάθεση ή τα χρήματα να παρακολουθεί κάθε λεπτομέρεια για την καταγωγή, τις σχέσεις, τις συνεργασίες, τους αντίπαλους του Ανθρώπου-Αράχνη. Όλο αυτό το χάος έρχεται να βάλει σε μια τάξη το βιβλίο «Spider-Man, Η Ζωή μου» των Chip Zdarsky και Mark Bagley (εκδόσεις Anubis, μετάφραση: Χρήστος Κανελλόπουλος). Οι δύο δημιουργοί καταφέρνουν σε μόλις έναν τόμο να αφηγηθούν σε έξι κεφάλαια, ένα για κάθε δεκαετία από το 1960 μέχρι σήμερα, όλα τα σημαντικά γεγονότα της ζωής τού Spider-Man, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα να αποδώσουν κατάλληλα και μέρος του κλίματος της εκάστοτε εποχής εντός της οποίας αυτά συμβαίνουν. Επιπλέον λαμβάνουν υπόψη τους και εντάσσουν στις ιστορίες τους και πολλές από τις εξελίξεις στο σύμπαν των υπερηρώων της Marvel που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του Spider-Man και επηρέασαν τις πράξεις και τις κινήσεις του. Η δεκαετία του 1960 φυσικά είναι αυτή της σχετικής «αθωότητας» που διακόπτεται από τα διλήμματα του Spider-Man ως προς τη συμμετοχή του στον Πόλεμο του Βιετνάμ και τη γνωριμία του με τον Captain America, ο οποίος αρνήθηκε να γίνει εργαλείο της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ σε αντίθεση με τον πάντα πειθήνιο και συνεργάσιμο Iron Man, κατά κόσμον κατασκευαστή και έμπορο όπλων Tony Stark.Τα χρόνια του ’70 και με τη συνοδεία ντίσκο μουσικής ο Spider-Man θα βιώσει ακόμη μια προσωπική τραγωδία με τον θάνατο της αγαπημένης του Gwen Stacy, γεγονός σπάνιο εκείνη την εποχή για πρωταγωνιστικά πρόσωπα σε υπερηρωικά κόμικς, αλλά θα καταφέρει να σώσει τον κλώνο του από θάνατο με αποτέλεσμα να γίνει «διπλός». Τις επόμενες δεκαετίες θα βιώσει κι άλλες τραγωδίες αλλά θα γίνει και πατέρας, θα συνεργαστεί με ομάδες υπερηρώων, ενώ με αμφιθυμία θα πάρει μέρος στον εμφύλιο πόλεμό τους («Civil War»), δεν θα σταματήσει να τα βάζει με τους διαχρονικούς εχθρούς του, τον Dr Octopus, τον Green Goblin, τον Mysterio, τον Kraven, τον Venom, αλλά θα δει και τους συντρόφους του έναν έναν να πεθαίνουν και τον εαυτό του να γερνάει, να φθείρεται, να επιθυμεί να αποσυρθεί αλλά να νιώθει πάντα το καθήκον να τον καλεί. Με ένα τέτοιο πολυδαίδαλο παρελθόν το έργο των Zdarsky και Bagley να περιλάβουν όσο περισσότερα στοιχεία μπορούσαν σε μια ενιαία ιστορία, που δεν θα ήταν θηριώδης σε μέγεθος αλλά ευσύνοπτη και θα λειτουργούσε ανεξάρτητα από τα διαβάσματα του κάθε αναγνώστη, ήταν εξ αρχής δύσκολο. Πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο, από πολλές μεριές είχαν διατυπωθεί επιφυλάξεις και ειρωνικά σχόλια για τους «υπερφίαλους» δημιουργούς του και για τα «μεγαλεπήβολα» σχέδιά τους. Το αποτέλεσμα τελικά ήταν όχι απλώς ικανοποιητικό, αλλά εξαιρετικό. Η ελληνική έκδοση ήρθε με το σωστό timing δύο χρόνια σχεδόν μετά την αμερικανική, για να συμπέσει με την προβολή της ταινίας «Spider-Man: No Way Home» που παίζεται ακόμα στις ελληνικές αίθουσες. Η ταινία αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας με πρωταγωνιστή τον Tom Holland και κλείνει τον κύκλο που ξεκίνησε με το «Homecoming» (2017) και συνεχίστηκε με το «Far From Home» (2019), όλα σε σκηνοθεσία του John Watts. Και αποτελεί μια θαυμάσια επιλογή ακόμα και για όσους είναι ανεξοικείωτοι με τον Spider-Man και τις περιπέτειές του, καθώς, πέρα από τα εντυπωσιακά εφέ και την πλούσια δράση, παρουσιάζει μια πλειάδα κακών που μπορούν να λειτουργήσουν ως μια εισαγωγή στο αραχνο-σύμπαν και τα πολλαπλά πρόσωπα που το κατοικούν. Αξιοσημείωτη επίσης είναι και η καθοριστική εμφάνιση και παρουσία τού Doctor Strange, που προσφέρει το απαραίτητο μεταφυσικό και μαγικό στοιχείο αλλά και τα έντονα ψυχολογικά κοντράστ των χαρακτήρων που ακροβατούν μεταξύ παράνοιας και μετάνοιας εντός λίγων λεπτών. Το πιο εντυπωσιακό και αρκούντως συγκινητικό όμως είναι η έμπνευση των δημιουργών της ταινίας να φέρουν ταυτόχρονα στη δράση τρεις διαφορετικούς Spider-Man των ταινιών της τελευταίας εικοσαετίας. Ο Tobby Maguire από τα «Spider-Man» 1, 2 και 3 (2002, 2004, 2007 αντιστοίχως) και ο Andrew Garfield από τα δύο «The Amazing Spider-Man» (2012 και 2014) εμφανίζονται μαζί με τον νέο Spider-Man, Tom Holland, σε μερικές απολαυστικές σκηνές που χαρακτηρίζονται από την έκπληξη των χαρακτήρων, την κατανόηση του ενός προς τους άλλους, την ενσυναίσθηση που εκφράζουν, τη συνειδητοποίηση της κοινής τους μοίρας αλλά και ένα διάχυτο σαρκαστικό και διακειμενικό χιούμορ. Δεν είναι ωστόσο απαραίτητο για κάποιον θεατή να έχει παρακολουθήσει τις προηγούμενες ταινίες, καθώς σύντομα μπαίνει στο κλίμα και κατανοεί τις διαφορές των τριών χαρακτήρων που είναι όμως ελάχιστες μπρος στις αμέτρητες ομοιότητές τους. Κι έτσι δημιουργείται μια πανέξυπνη και διασκεδαστική ταινία που με το τέλος της αφήνει την πιθανότητα συνέχειας ανοιχτή και προσθέτει στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel (MCU) μια επιτυχία που δεν βασίζεται αποκλειστικά σε εκρήξεις, πολύχρωμες ευφάνταστες στολές και διαδοχικές επιδείξεις ηρωισμών, αλλά στο χιούμορ, το συναίσθημα και τον πολυσύνθετο ψυχισμό των χαρακτήρων. Πηγή
  21. "Luke. I am your father." Με αυτή την ατάκα, κλείνει ουσιαστικά το The Empire Strikes Back. Και έτσι, έχουμε τον Luke με κομμένο χέρι, τον Boba Fett να έχει παγιδεύσει τον Han σε καρμπονίτη και να μην ξέρει κανείς που είναι, η Leia να προσπαθεί να συμμαζέψει τα συντρίμια του στόλου των επαναστατών. Ο Lando θέλει να ξαναγίνει ιδιοκτήτης του Bespine και ο Chewbacca θρηνεί για την απώλεια του αγαπημένου του φίλου. Κατά τη διάρκεια των παραπάνω, ο Luke αναζητά το χαμένο του lightsaber και βλέπει οράματα για μια γυναικεία φιγούρα που του το δίνει και ο Darth Vader, με τη βοήθεια του σπασίματος των κωδικών επικοινωνίας των επαναστατών, αναθέτει σε μια αδίστακτη αξιωματικό της αυτοκρατορίας, να καταστρέψει τα υπολείμματα του επαναστατικού στόλου. Με όλα αυτά, ξεκινάει το 3ο, κατά σειρά, volume του Star Wars. H συγγραφική σκυτάλη περνάει πλέον στον Charles Soule, βετεράνο πλέον σχεδιαστή της Marvel, με πολλούς τίτλους στο ενεργητικό του (Daredevil, Inhumans, Darth Vader, Poe Dameron κ.α.) αλλά και ενδιαφέρουσες creator- owned δουλειές, όπως το Letter 44, το Curse Words και το Undiscovered Country. Είναι φανερό από τον τρόπο που γράφει την ιστορία και ιδίως τους διαλόγους, ότι πρόκειτα για φαν της επικής space-saga και προσεγγίζει με αγάπη τους χαρακτήρες. Η επιτυχία των Star Wars comics, έγκειται συνήθως, στους δευτερεύοντες χαρακτήρες που εισάγουν οι συγγραφείς, καθώς 9 ταινίες και διάφορα animation που έχουν προηγηθεί, έχουν καθορίσει πολύ στενά τους πρωταγωνιστές, τις ιστορίες τους και τις πιθανές κινήσεις. H Marvel φαίνεται ότι το έμαθε καλά το μάθημα αυτό, καθώς από τα 75 τεύχη του προηγούμενου volume, τα μόνα ενδιαφέροντα ήταν αυτά τα οποία είχαν καινούριους χαρακτήρες σε κύριους ρόλους. Έτσι, στα πρώτα 6 τεύχη τα οποία αποτελούν το πρώτο arc, έχουμε 2 καινούριους γυναικείους χαρακτήρες, έναν για κάθε πλευρά. Και οι δύο παρουσιάζονται με ενδιαφέρον και πειστικό τρόπο, και πραγματικά ελπίζω να βασιστεί πάνω τους (ή σε κάποιους αντίστοιχους) η καινούρια σειρά, γιατί ιστορίες, άλλη μια φορά, βασισμένες πάνω στον Luke και την Leia, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Η (κακή για εμένα) πραγματικότητα των τελευταίων ετών, κάνει σχεδόν σίγουρο ότι από τον τίτλο θα παρελάσουν πολλοί και διάφοροι σχεδιαστές. Την αρχή εδώ την κάνει ο Jesus Saiz, δημιουργός που έχει δουλέψει κυρίως για τις Marvel και DC, με συμμετοχή σε τίτλους όπως οι Manhunter, Swamp Thing, Doctor Strange κ.α. Εδώ κάνει καλή δουλειά, χωρίς να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, δίνοντας μας μερικά πανέμορφα splash, όπως η μεσαία από τις τρεις φωτογραφίες που βρίσκονται ακριβώς από πάνω. Επειδή όλα τα comics στο σύμπαν του Star Wars, βασίζονται περισσότερο στο να πετύχουν στην αποτύπωση της ομοιότητας των πασίγνωστων ηθοποιών, δεν περιμένω ποτέ να εντυπωσιαστώ, απλά να δω καλοσχεδιασμένες αερομαχίες και φωτοσπαθομαχίες. Εδώ τα έχουμε και τα δύο, οπότε, χωρίς να έχουμε τίποτα αξιοσημείωτο, όλα καλά. 6 τεύχη λοιπόν, τα οποία θα μαζευτούν στο πρώτο trade που θα κυκλοφορήσει σε μερικές ημέρες, και θα έχει τον τίτλο του arc, δηλαδή το The Destiny Path. Ας ελπίσουμε να έχουμε καλύτερο volume από ότι ήταν το προηγούμενο, αν και δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος.
  22. Αυτή η παρουσίαση είναι λίγο διαφορετική από τις άλλες που έχω κάνει, γιατί αφενός δε θα έχει κάποια συγκεκριμένη δομή, ενώ αφετέρου θα προσπαθήσω απλώς να παραθέσω τις σκέψεις μου για μία από τις σπουδαιότερες και πιο εμβληματικές στιγμές στην μακρά ιστορία του Spider-Man. Το «If This Be My Destiny...!» είναι στην ουσία ένα story arc τριών τευχών. Συγκεκριμένα, η ιστορία ξετυλίχθηκε στις σελίδες του περιοδικού The Amazing Spider-Man, στα τεύχη 31 έως 33. Συγγραφέας και καλλιτέχνης του κόμικ είναι ο Stan Lee και ο Steve Ditko αντίστοιχα, οι μεγάλοι συν-δημιουργοί του πιο διάσημου χαρακτήρα της Marvel. Η πλοκή είναι, με μία επιφανειακή ματιά, απλή. Επίσης, διαθέτει και χαρακτηριστικά «αυτονομίας», δεδομένου ότι δε χρειάζεται να έχει διαβάσει κάποιος τα προηγούμενα τεύχη για να μπει στο κλίμα. Άλλωστε, η πάγια πολιτική της Marvel εκείνα τα χρόνια συμπυκνώνεται στο γνωστό μότο «every comic is someone’s first». Σε γενικές γραμμές, η ιστορία ακολουθεί τον Peter Parker, ο οποίος βρίσκεται τώρα στο Πανεπιστήμιο. Δυστυχώς για τον ίδιο, η αγαπημένη του θεία, May, υποκύπτει σε μία μυστηριώδη -και απειλητική για τη ζωή της- ασθένεια. Ο Peter ανακαλύπτει ότι τη λύση για την ασθένεια μπορεί να τη δώσει μόνο ένα σπάνιο ισότοπο, το οποίο βρίσκεται στα χέρια ενός εγκληματία, ονόματι Master Planner. Στη πορεία γίνεται γνωστή και η αληθινή ταυτότητα του εγκληματία. Παρόλα αυτά όμως, η μάχη των δύο θα εγκλωβίσει τον Peter κάτω από ένα βουνό από χαλάσματα. Ο Peter γνωρίζει ότι χρόνος για τη May «τελειώνει». Όμως, ο ίδιος είναι παγιδευμένος και ολομόναχος κάτω από αυτά τα χαλάσματα. Αυτά τα χαλάσματα ζυγίζουν πολλούς τόνους. Άρα, τι πρέπει κάνει; Αντιμετωπίζει μία δύσκολη στιγμή, όπως κάθε άνθρωπος. Υποκινούμενος από την ενοχή που νιώθει (δεν έδρασε όταν έπρεπε και έτσι έχασε τον θείο του, Ben), αλλά και την αίσθηση ευθύνης προς τα αγαπημένα του πρόσωπα, ξεπερνά την δυσκολία που αντιμετωπίζει και αναδεικνύεται -θριαμβευτικά- νικητής. Νομίζω ότι γίνεται κατανοητό για ποιο λόγο πρόκειται για μία εμβληματική ιστορία. Κατά τη γνώμη μου, το κόμικ αυτό παρουσιάζει με το καλύτερο δυνατό τρόπο το τι αντιπροσωπεύει αυτός ο χαρακτήρας και γιατί ήταν, είναι και θα είναι ο πιο αγαπημένος χαρακτήρας των υπέρ ηρωικών κόμικς. Αυτή η ιστορία είναι ορόσημο στην ιστορία της Marvel, συνδυάζοντας από τη μία την αγνή διασκέδαση, ενώ από την άλλη φρόντισε να μεταλαμπαδεύσει στις νεότερες ηλικίες εκείνης της εποχής ένα σημαντικό μάθημα για να το θυμούνται σε όλη τους τη ζωή. Επίσης, αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα δείγματα της υπέρ ηρωικής πλευράς της 9ης Τέχνης. Ο Omar από το Near Mint Condition είχε κάνει μία παρατήρηση για το στήσιμο των σελίδων από τον μεγάλο Steve Ditko, η οποία ανέβασε την ιστορία αυτή στην εκτίμηση μου ακόμα περισσότερο. Πιο ειδικά, ο Ditko, προκειμένου να αναπαραστήσει αριστοτεχνικά την ένταση και την κορύφωση της στιγμής της απελευθέρωσης του Spider-Man από τα χαλάσματα, χρησιμοποίησε στη πρώτη σελίδα 7 panel, στη δεύτερη 6, στη τρίτη 4 και στη τελευταία 1! Αυτό αποτελούσε καινοτομία για την εποχή, διότι εξερευνούσε τις δυνατότητες του μέσου. Συν τοις άλλοις, αυτή η εμβληματική αυτή σκηνή έχει μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία και στις ταινίες του Spider-Man, όπως είναι στο Homecoming του 2017. Αντίστοιχα, μία πολύ επιτυχημένη αναπαράσταση έκανε και η Insomniac στο video game «Spider-Man» του 2018. Κατ’ εμέ, αυτά τα τρία τευχάκια πρέπει να διαβαστούν από όλους όσοι αγαπούν τον χαρακτήρα. Τελεία. Δηλαδή, αν σας δυσκολεύουν τα κόμικ εκείνα της εποχής, τότε σας προτείνω να μη διαβάσετε όλο το εκπληκτικό run των Lee-Ditko (no pun intended), αλλά κάντε μία χάρη στον εαυτό σας και ρίξτε μία ματιά σε αυτά τα τρία τεύχη. Θα έχουμε και τη τύχη (πιθανόν) να δούμε αυτήν την απίθανη κλασική ιστορία στα ελληνικά και από την Rad. BONUS
  23. ORIGIN(Wolverine:Origin) O Wolverine είναι ένας από τους πιο δημοφιλής χαρακτήρες του Marvel universe εδώ και 40 χρόνια.Δημιουργήθηκε το 1974 από τον Len Wein και τον σχεδιαστή John Romita jr. αν και στην πρώτη του εμφάνιση στο incredible Hulk#181 τον Νοέμβριο του 1974 τον σχεδίασε ο Herb Trimbe τότε σχεδιαστής στον τίτλο. Ήδη από την πρώτη του εμφάνιση ο Wolverine δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο χαρακτήρα που είχε εμφανιστεί μέχρι τότε ειδικά στα υπερηρωικά κόμικ.Ο Wein ήθελε έναν ήρωα που δεν θα έμοιαζε με κανέναν άλλο και θα απομακρύνονταν από τα στερεότυπα που τους χαρακτήριζαν,που δεν θα δίσταζε ακόμα και να σκοτώσει προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του και για πρώτη φορά το αναγνωστικό κοινό έπαιρνε έναν βίαιο χαρακτήρα που έβγαζε τους αντίπαλους του εκτός μάχης με αιματηρό τρόπο... Η πρώτη εμφάνιση του Wolverine άφηνε πολλά πράγματα για τη φαντασία.Το μόνο που γνώριζαν οι αναγνώστες διαβάζοντας τα πρώτα εκείνα panels ήταν ότι ο νέος αυτός χαρακτήρας ήταν ένας πράκτορας-μεταλλαγμένος-της Καναδικής κυβέρνησης με το κωδικό όνομα Weapon X.θα περάσουν πολλά χρόνια ακόμα ώστε οι αναγνώστες να μάθουν ακόμα μερικές διάσπαρτες πληροφορίες για το άτομό του.Ένα όνομα(Logan)και κάποια στοιχεία για διάφορες εποχές που είχε ζήσει ο ήρωας,το πώς απέκτησε τον αδαμάντινο σκελετό του(στο περίφημο Weapon X του Barry Windsor Smith όπως παρουσιάστηκε στο Marvel Comics Presents 72-84 τον Mάρτιο/Σεπτέμβριο του 1991)αλλά παρ'όλα αυτά ο Wolverine για χρόνια παρέμενε ένα μυστήριο για όλους... Αυτό έμελλε να αλλάξει όταν το 2001 κυκλοφόρησε ένα limited series με τίτλο ORIGIN.Γραμμένη από τους Bill Jemmas,Joe Quesada και Paul Jenkins και υπέροχα σχεδιασμένη από τον Αndy Kubert με τα εκπληκτικά χρώματα του Richard Isanove η σειρά κυκλοφόρησε από τον Νοέμβριο του 2001 μέχρι τον Μάρτιο του 2002. Μετά την επιτυχία της πρώτης ταινίας των X-MEN του Bryan Singer είχε αποφασιστεί να γίνει ένα spin off ταινία με τον Wolverine όπου θα αποκαλύπτονταν η ιστορία του,η "καταγωγή" του, το origin του αν προτιμάτε.Έτσι η Marvel έβγαλε πρώτη αυτό το limited series το 2001 στο οποίο τελικά στηρίχτηκε και η ταινία που κυκλοφόρησε τελικά το 2009 σε σκηνοθεσία του Gavin Hood.Μετά από δεκαετίες μυστηρίου γύρω από το πρόσωπο του Logan αυτή η σειρά έδινε επιτέλους απαντήσεις για την προέλευση του χαρακτήρα και τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του...Ήταν ένα μεγάλο ρίσκο να αποκαλύψεις την ιστορία ενός από τους δημοφιλέστερους αλλά και πιο μυστηριώδης χαρακτήρες των κόμικ,αλλά οι δημιουργοί της σειράς πήραν το ρίσκο και στην πορεία δημιούργησαν μία από τις καλύτερες ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ για τον Wolverine. Ο Wolverine γεννημένος τον 19ο αιώνα στον Καναδά σαν James Howlett γόνος μιας αριστοκρατικής οικογένειας ήταν ένα φιλάσθενο παιδί που υπέφερε από αλλεργίες.Ο πατέρας του John Howlett φέρνει στο σπίτι ένα ορφανό κορίτσι την Rose,σαν νταντά του μικρού James.To κορίτσι γίνεται φίλη με τον James καθώς και με τον γιο του κηπουρού της οικογένειας Τhomas Logan(φτυστός ο δικός μας Logan),τον Dog.O oποίος κακοποιείται από τον πατέρα του συστηματικά κάθε φορά που εκείνος είναι μεθυσμένος(δηλ. σχεδόν πάντα)Πολλοί αναγνώστες φυσικά πιστεύουν ότι ο Dog είναι ο Logan σαν παιδί αλλά φυσικά αυτό ανατρέπεται αργότερα... O John Howlett έρχεται συνέχεια σε αντιπαραθέσεις με τον δικό του πατέρα που πιστεύει ότι είναι πολύ ελαστικός και ευγενικός με τους υπηρέτες,και ότι υπερπροστατεύει τον φιλάσθενο γιο του(ειδικά μετά το χαμό του πρώτου του γιου κάτι που έχει οδηγήσει στη κατάθλιψη τη μητέρα του μικρού James, Elisabeth που ζει απομονωμένη σε άλλο σημείο του μεγάρου)...Τα χρόνια περνάνε αλλά η κατάσταση στο μέγαρο Hawlett, σύμφωνα με όσα καταγράφει στο ημερολόγιο της η Rose,μοιάζει με καζάνι έτοιμο να εκραγεί,ενώ μία θλίψη επικρατεί στην ατμόσφαιρα.Ο James Howlett αρχίζει να "πιέζει" τον γιο του να "ανδρωθεί" επιτέλους ώστε να αναλάβει τα ηνία κάποτε του οίκου,ενώ η Rose ανησυχεί ότι αυτό το σπίτι θα είναι το "τέλος όλων"..Ο Dog που έχει μεγαλώσει και αυτός,έχει μετατραπεί στο ίδιο σκληρό πλάσμα σαν τον πατέρα του,μετά απο χρόνια κακοποίησης.Επιτίθεται στην Rose,και αργότερα σκοτώνει το σκυλί του James με αποτέλεσμα την απομάκρυνση του Logan από το μέγαρο ο οποίος εκστομίζει απειλές... Η πρόβλεψη της Rose θα βγει αληθινή,όταν ο Logan ξαναγυρίζει με το γιο του στο μέγαρο,παίρνουν με τη βία τη Rose και την οδηγούν στο δωμάτιο που βρίσκεται η μητέρα του James...Eκει ο Logan προσπαθεί να την πείσει να φύγει μαζί του(μία σκέψη ότι κάποτε είχαν δεσμό και ίσως ο μικρός James να είναι δικό του παιδί)αλλά η παρέμβαση του John Howlett αλλάζει τα δεδομένα όταν ο Logan τον πυροβολεί και τον σκοτώνει μπροστά στα μάτια της γυναίκας του και του μικρού James.... Η εποχή της αθωότητας τελειώνει και ο James ανακαλύπτει ότι είναι κάτι παραπάνω από αυτό που νόμιζαν όλοι για εκείνον και εκείνος για τον εαυτό του....Με νύχια που βγαίνουν από τα χέρια του ο James σκοτώνει τον Logan και τραυματίζει στο πρόσωπο τον Dog...O James φεύγει σοκαρισμένος τρέχοντας και η Rose τον ακολουθεί,ενώ η Elisabeth κρατώντας το άψυχο σώμα του Logan(και όχι του συζύγου της)αυτοκτονεί με το όπλο του... H Rose παίρνει τον James και κρύβονται αφού κατηγορείται για απαγωγή και έγκλημα,με τα ψέμματα του Dog που για να σώσει το τομάρι του λέει μια δική του εκδοχή των γεγονότων...Ενώ η Rose βρίσκει από παντού πόρτες κλειστές για να την βοηθήσουν...Τελικά ο παππούς του James,για να αποφύγει όλο το σκάνδαλο με τις δυνάμεις του εγγονού του,τους δίνει κάποια χρήματα για να πάρουν το τραίνο από την Αλμπέρτα και να καταφύγουν στη Βρετανική Κολομβία στη δυτική επαρχία του Καναδά...Εκεί οι δύο νέοι θα δουλέψουν σκληρά κάτω από την επίβλεψη του Smitty ενός δυνατού άντρα που κάποτε ήταν ναυτικός,κρυμμένοι από το παρελθόν τους,και με τον James μην έχοντας ανάμνηση των γεγονότων,να κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του...Η Rose παρουσιάζει στον Smitty τον James σαν ξάδελφο της με το όνομα Logan.....Tα χρόνια περνούν,η Rose και ο Logan μεγαλώνουν,με τον δεύτερο να αναπτύσσει μία σχέση με το κυνήγι,να μην μιλάει ποτέ για το παρελθόν και κατά βάθος να παραμένει το ίδιο αβοήθητο παιδί.Έχοντας όμως κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων(και του Smitty ο οποίος έχει καλό σκοπό για την Rose)o James γίνεται ο "άτυπος" αρχηγός της ομάδας των εργατών αλλά το παρελθόν που τόσο προσπαθούσε να μην θυμάται και να μιλάει για αυτό,εμφανίζεται από το πουθενά με καταστροφικές συνέπειες για όλους...... Όπως ανέφερα προηγουμένως το να γράψεις το παρελθόν ενός χαρακτήρα που όφειλε τη μεγάλη του δημοτικότητα όλα αυτά τα χρόνια ακριβώς στο μυστήριο που έκρυβε η καταγωγή του ήταν μεγάλο ρίσκο που όμως θα έλεγα ότι στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία στη συγκεκριμένη σειρά.Χωρίς άλλα spoiler θα πω ότι αποκαλύφθηκαν όσα έπρεπε να αποκαλυφθούν,χωρίς τίποτα το περιττό,όπου έπρεπε μέσα στην ιστορία,αλλά και πάλι το μυστήριο και κάποια αναπάντητα ερωτήματα θα παραμείνουν.Επίσης διάφοροι χαρακτήρες θυμίζουν έντονα ανθρώπους που μετέπειτα θα παίξουν βασικό ρόλο στη ζωή του Logan(η Rose φυσιογνωμικά θυμίζει τη μετέπειτα Jean Grey,ο Dog δημιουργεί υποψίες ότι μπορεί να είναι ο Sabretooth-άν και οι δημιουργοί πήραν απόσταση από αυτή την εικασία,και ο Smitty τον Scott Summers που ο έρωτας τoυ για τη Rose θα θυμίσει το τρίγωνο Cyclops/Marvel Girl(Phoenix)/Wolverine).Aυτό που φυσικά αποζημιώνει τυχόν όποια σεναριακά κλισέ που μπορεί να υπάρχουν είναι το εκπληκτικό σχέδιο του Andy Kubert που στον Wolverine ειδικά πάντα έδινε "ρέστα" στα σχέδια του,και βέβαια τα εκπληκτικά χρώματα του Richard Isanove που κάνουν κάθε panel να μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής... Μία πραγματικά αξιόλογη δουλειά/συνεργασία όλων των δημιουργών της σειράς μας δίνει μία ακόμα δυνατή στιγμή στην εικονογραφημένη πορεία του Logan με μία ιστορία που μπορεί να σταθεί άνετα δίπλα στις πιο κλασσικές του ήρωα.Ακολούθησε και ένα sequel της σειράς το Origins II to 2003 σε σενάριο του Kieron Gillen και σχέδια του αδελφού του Αndy(που σχεδίασε τη πρώτη σειρά)Adam Kubert.To 2009 κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis σε μετάφραση του Σάββα Αργυρού.To κείμενο θα το βρείτε και ΕΔΩ
  24. Δέκα φορές που την «έφεραν» σε καρτουνίστες Οι περιπέτειες των δημιουργών που έγιναν ορόσημα στην καταπάτηση πνευματικής ιδιοκτησίας Ένα από τα παλιότερα θέματα που αντιμετωπίζουν οι καρτουνίστες της οικουμένης είναι τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς τους και οι μάχες για την κατοχύρωσή τους. Ένα από τα παλιότερα θέματα που αντιμετωπίζουν οι καρτουνίστες της οικουμένης είναι τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς τους και οι μάχες για την κατοχύρωσή τους. Εδώ και δεκαετίες, σεναριογράφοι και σχεδιαστές εργάζονται σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς ελεύθερου επαγγελματία, πουλώντας κατευθείαν στον εκδότη το έργο τους, κάτι που φέρνει συχνά προβλήματα στην κατοχύρωση των πνευματικών παιδιών τους. Κι έτσι δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο ένας καρτουνίστας να σκαρώνει έναν δημοφιλέστατο σουπερήρωα που δρέπει εκατομμύρια στην αγορά, αφήνοντας τον δημιουργό του να τον βλέπει παραπονεμένο χωρίς δίφραγκο στην τσέπη. Και βέβαια η πρακτική της άρνησης των δικαιωμάτων στους δημιουργούς δεν είναι καθόλου παράνομη, μιας και τα συμβόλαια που υπογράφουν το ισχυρίζονται αυτό ρητά! Με αυτά υπόψη, οι δύο μεγάλοι παίκτες της αγοράς, οι DC Comics και Marvel Comics, έχουν συχνά-πυκνά νομικές περιπέτειες με τους δημιουργούς των ιστοριών τους και οι παρακάτω δέκα στέκουν εδώ ζοφερός σταθμός… Bill Finger: Οι νομικές μάχες για την πατρότητα του Batman Οι νομικές περιπέτειες μεταξύ του Bill Finger και της DC Comics παραμένουν σταθμός στο θέμα που μας ενδιαφέρει. Αν και εδώ βασικός ανταγωνιστής δεν ήταν η DC, αλλά ο συνιδρυτής του Batman και συνεργάτης του Bill Finger, Bob Kane. Κι αυτό γιατί ο όρος συνιδρυτής προσλαμβάνεται εδώ με τη χαλαρή σημασία του, καθώς ο «The Bat-Man» που σχεδίασε ο Kane το 1939 δεν έμοιαζε σε τίποτα με τον δημοφιλέστατο ήρωα: φορούσε κόκκινη στολή! Ήταν ο Finger που ανασχεδίασε δραστικά τον μαυροφορεμένο πλέον ήρωα και του έδωσε τα αγαπημένα του γκατζετάκια, όπως το Batmobile, τα βασικά στοιχεία της ζωής του, ακόμα και τον αρχικακό Joker. Παρά το γεγονός όμως ότι δημιούργησε πρακτικά όλο το σύμπαν του Batman και έγραψε κάθε σχεδόν ιστορία του ήρωα στη δεκαετία του 1940, ο Finger δεν μπορούσε να κατοχυρώσει κανένα πνευματικό δικαίωμα του Batman, κι αυτό γιατί ο Kane στο συμβόλαιό του με την DC φιγούραρε ως ο αποκλειστικός δημιουργός του σουπερήρωα, στερώντας έτσι από τον σχεδόν πραγματικό δημιουργό του Finger κάθε κέρδος από τον ανάρπαστο χαρακτήρα. Κι αν η DC Comics δεν ήταν στην περίπτωση αυτή ο κακός, ο Bill Finger την πάτησε με την ιστορία και την πάτησε χοντρά… Alan Brennert: Η μαμά του Batgirl Ο μακροχρόνιος συνεργάτης της DC Comics έχει αφήσει τη σφραγίδα του τόσο στα κόμικς του Batman όσο και στην τηλεοπτική σειρά της Wonder Woman. Δική του ιδέα ήταν εξάλλου η Barbara Kean Gordon, η γυναίκα του διοικητή της αστυνομίας της Γκόθαμ, η οποία εισέβαλε στο σύμπαν του Batman το 1981. Ο δημιουργός λοιπόν ισχυρίστηκε τον Ιούλιο του 2014 ότι δεν κατοχύρωσε κανένα δικαίωμα για τον χαρακτήρα, ο οποίος αναμένεται να εμφανιστεί στο τηλεοπτικό πρόγραμμα «Gotham», με την DC Comics να ανταπαντά ότι δεν τα δικαιούταν, καθώς ο χαρακτήρας του κομίστα ήταν συνοδευτικός λέει της κόρης της, Barbara Gordon, του γνωστού μας Batgirl. Καθώς είχε δηλαδή το ίδιο όνομα, επάγγελμα και εμφάνιση με την κόρη, η μαμά ήταν απλό παράγωγο του Batgirl, οπότε δεν υπήρξε καν πνευματική δουλειά, σύμφωνα τουλάχιστον με τους δικηγόρους της DC. Και η πλάκα εδώ είναι ότι μιλάμε για ψίχουλα, καθώς τα δικαιώματα για την Barbara Kean Gordon ήταν μόλις 45 δολάρια το επεισόδιο, σε ένα franchise που αξίζει πλέον εκατομμύρια… Marv Wolfman: Τίνος είναι ο Blade; Ήταν το 1973 όταν οι Marv Wolfman και Gene Colan δημιούργησαν τον (βρικόλακα) κυνηγό βρικολάκων Blade και 25 χρόνια αργότερα ο χαρακτήρας εμφανίστηκε σε δική του κινηματογραφική ταινία. Ως απάντηση, ο Wolfman μήνυσε τη Marvel Comics για τα δικαιώματα του χαρακτήρα του, καθώς η φίρμα τον χρησιμοποίησε χωρίς την άδειά του και δίχως να βάλει φυσικά το χέρι στην τσέπη. Ο Wolfman έχασε αναπάντεχα την πολύκροτη δίκη το 2000 όταν το δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι η κατοπινή χρήση του χαρακτήρα από τη Marvel ήταν επαρκώς διαφορετική από την αυθεντική δημιουργία του Wolfman, κι αυτό για να του στερήσει κάθε δικαίωμα στην πατρότητα του ήρωα. Το μόνο που κατάφερε να αποσπάσει ο δημιουργός ήταν το «βασισμένο σε χαρακτήρα του Wolfman» που εμφανίστηκε τελικά στην πρώτη ταινία του Blade, όχι όμως και στα σίκουελ ή τις τηλεοπτικές σειρές του… Bill Mantlo: Έτσι σταματάς να πληρώνεις δικαιώματα Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές του 1980, ο κομίστας ήταν το μεγάλο όνομα της Marvel Comics, δουλεύοντας κυριολεκτικά σε όλους τους δημοφιλείς ήρωες της φίρμας, από τον Spider-Man και τον Hulk μέχρι και τον Iron Man. Όλα όμως άλλαξαν τον Ιούλιο του 1992, όταν ο Mantlo έπεσε θύμα σε μια περίεργη επίθεση που τον άφησε με βαριές εγκεφαλικές κακώσεις, κάτι που κατέληξε σε μακροχρόνια νοσηλεία. Χρωστούσε πλέον πολλά σε νοσήλια και τότε ξεκίνησαν οι περιπέτειές του με τις ασφαλιστικές, με τη Marvel Comics όχι μόνο να μην τον υποστηρίζει πουθενά αλλά και να καρπώνεται πλέον με αυθάδεια τους καρπούς των χαρακτήρων του χωρίς να του δίνει μία. Την ώρα δηλαδή που η εταιρία έβγαζε εκατομμύρια από τη δουλειά του στο «Guardians of the Galaxy», όπου εμφανίστηκε άλλος ένας δικός του χαρακτήρας (Rocket Raccoon), ο Mantlo τα έφερνε βόλτα μόνο χάρη στους εράνους των θαυμαστών του και τις αγαθοεργίες των συναδέλφων του… Joe Simon: Η χαμένη μάχη για τον Captain America Με την τελευταία ταινία του Captain America να έχει μαζέψει περισσότερα από 700 εκατ. δολάρια, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο χαρακτήρας είναι σήμερα από τους πλέον δημοφιλείς του πλανήτη. Και παρά ταύτα, η περιουσία του Joe Simon δεν θα δει δεκάρα τσακιστή από όλα αυτά! Ένας από τους κορυφαίους κομίστες της λεγόμενης Χρυσής Εποχής των Κόμικς, ο Simon συνυπέγραψε τη δημιουργία μιας μακράς σειράς από ανάρπαστους ήρωες (συνήθως με τον μακροχρόνιο συνεργάτη του Jack Kirby). Ένας από δαύτους ήταν ο Captain America, ο οποίος ντεμπούταρε ήδη από το 1940. Το πρώτο χτύπημα στους Simon και Kirby ήταν όταν τους πέταξαν έξω από τον Captain America, μην αναφέροντας καν τα ονόματά τους στα κόμικς που πουλούσαν περισσότερα από 1 εκατομμύριο αντίτυπα τον μήνα! Οι νομικές περιπέτειες του δημιουργού δεν είχαν κυριολεκτικά τέλος και ο ίδιος επιχείρησε να επανακτήσει τα δικαιώματα του ήρωά του το 1966, το 1967 και τελευταία φορά το 1999, σκόνταφτε ωστόσο πάντα πάνω στους πανίσχυρους δικηγόρους της Marvel Comics… Steve Gerber: Πώς χάνεις έναν ήρωα που εμπνεύστηκες εσύ Η νομική μάχη του Steve Gerber με τη Marvel Comics είναι σωστός πονοκέφαλος. Ο δημιουργός δούλευε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στο κόμικς της Marvel «Man-Thing», ιστορίες τρόμου δηλαδή με άλλες διαστάσεις που μετέφεραν απόκοσμα τέρατα άλλων κόσμων στη σημερινή γη. Ένα από τα πλάσματα αυτά ήταν μια ομιλούσα πάπια, ο Howard the Duck. Ο χαρακτήρας έγινε σύντομα ο αγαπημένος του κοινού και ανεξαρτητοποιήθηκε, με τον Gerber να υπογράφει όλες τις ιστορίες του, αν και η Marvel τον απέσυρε τελικά από τη σειρά (του!) το 1978 γιατί έχανε λέει τις προθεσμίες. Το 1980 ο δημιουργός μήνυσε τη φίρμα για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, έχοντας στο πλευρό του σύσσωμη την κοινότητα των αμερικανών σκιτσογράφων, με πολλούς δημιουργούς (όπως ο «πολύς» Jack Kirby) να κυκλοφορούν κόμικς με ήρωα τον Gerber για να χρηματοδοτηθεί έτσι η πανάκριβη δικαστική διαμάχη του. Όπως όμως είναι πια κατανοητό, η παντοδύναμη Marvel κέρδισε για άλλη μια φορά, αναγκάζοντας τον Gerber σε εξωδικαστικό συμβιβασμό, στον οποίο αποποιήθηκε τελικά κάθε δικαίωμα για τον ήρωά του… Gary Friedrich: Η χαμένη πατρότητα του Ghost Rider Η ιστορία αυτή δεν είναι πολύ γνωστή, είναι όμως εξίσου εξοργιστική. Κι αυτό γιατί όχι μόνο η Marvel κέρδισε τελικά τη νομική μάχη, αλλά έτριψε και σαδιστικά χοντρό αλάτι στις ανοιχτές πληγές του δημιουργού! Ήταν τον Αύγουστο του 1972 όταν η Marvel Comics κυκλοφόρησε το κόμικς που παρουσίαζε για πρώτη φορά στο κοινό τον απόκοσμο σουπερήρωα που θα έμενε γνωστός ως Ghost Rider! Δημιουργία του Friedrich, ο κομίστας μήνυσε τη Marvel το 2007 για 21 περιπτώσεις παραβίασης πνευματικής ιδιοκτησίας, την ώρα που η φίρμα ήταν στα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας του Ghost Rider. Το συμβόλαιο του Friedrich του έδινε τα αποκλειστικά δικαιώματα του χαρακτήρα του έπειτα από 30 χρόνια, έχασε όμως κατά παράδοξο τρόπο(!) τη δικαστική μάχη από τη Marvel το 2011, όταν η εταιρία αποφάσισε να αντεπιτεθεί και τον ανάγκασε να πληρώσει 17.000 δολάρια για παράνομη εμπορική χρήση του δικού του χαρακτήρα! Αληθινό και αρκούντως εξοργιστικό… Alan Moore: Οι περιπέτειες των Watchmen Οι τελευταίες τρεις ιστορίες μας είναι οι πλέον διαβόητες σε ολόκληρη την ιστορία των κόμικς. Είναι πλέον θρύλοι της βιομηχανίας κόμικς, όπως εξάλλου και ο Alan Moore, ένα από τα πολύ μεγάλα ονόματα της σύγχρονης εποχής των κόμικς. Η εμβληματική δουλειά του δημιουργού στη δεκαετία του 1980 εκσυγχρόνισε μια σειρά από δημοφιλείς χαρακτήρες, από τον Batman μέχρι και τον Superman, την ίδια ώρα που σε αυτόν οφείλουμε εν πολλοίς το περίεργο σύμπαν των Watchmen! Οι περιπέτειες του δημιουργού με την DC Comics κλιμακώθηκαν το 2009, όταν η φίρμα σκάρωνε την υπερεπιτυχημένη εισπρακτικά ταινία, κι αυτό γιατί στο συμβόλαιο με την DC δηλωνόταν ρητά ότι αν η φίρμα δεν χρησιμοποιούσε τους χαρακτήρες του Moore (και του συνεργάτη του σκιτσογράφου David Gibbons) σε διάστημα ενός έτους, όλα τα δικαιώματα της χρήσης τους θα επέστρεφαν στους δημιουργούς. Κάτι που δεν τήρησε φυσικά η εταιρία συγκεντρώνοντας τη μήνη του κομίστα, ο οποίος δήλωσε εξοργισμένος: «Καταφέρατε να με βάλετε στο περιθώριο, κι έτσι δεν πρόκειται να ξαναδουλέψω ποτέ για σας»! Η DC μάλιστα, ρίχνοντας αλάτι στις πληγές του θρυλικού κομίστα, όχι μόνο έκανε την ταινία παρά τη θέλησή του (και δεν του έδωσε δεκάρα τσακιστή), αλλά αργότερα έριξε στην αγορά και μια σειρά από κόμικς πάλι με τη δουλειά του Moore («Before Watchmen»)… Jerry Siegel και Joe Shuster: Οι δημιουργοί του Superman που έχασαν τα δικαιώματα του σουπερήρωα Ήταν το 1938 όταν οι Jerry Siegel και Joe Shuster έγραψαν και σχεδίασαν έναν ήρωα που ερχόταν ολοταχώς να γίνει σύμβολο των κόμικς: μιλάμε φυσικά για τον πανίσχυρο Superman! Τι πήραν οι δύο δημιουργοί για τον ανάρπαστο σουπερήρωα; Μα 130 δολάρια ακριβώς! Τόσα τους πλήρωσε η National Comics Publications, ο πρόδρομος της DC Comics, για τα δικαιώματα του χαρακτήρα. Παρά το γεγονός ότι το μυθικό δίδυμο συνέχισε να παράγει τις ιστορίες του ήρωα, η αμοιβή τους ήταν το λιγότερο εξευτελιστική, κι έτσι το 1947 οι Siegel και Shuster βρέθηκαν στο δικαστήριο για την ακύρωση του συμβολαίου τους με τη National Comics και την πλήρη επιστροφή των δικαιωμάτων του Superman σε αυτούς. Όσο παράδοξο κι αν μοιάζει, έχασαν! Κατέληξαν έτσι σε εξωδικαστικό συμβιβασμό και πήραν συνολικά 94.000 δολάρια για το βαρύ πυροβολικό των κόμικς, περνώντας έτσι το υπόλοιπο της ζωής τους βουτηγμένοι στη φτώχεια: ο Shuster πέθανε το 1992 «τυφλός και μόνος», όπως ήταν οι τίτλοι των εφημερίδων, ενώ ο Siegel προσπάθησε για άλλη μια φορά να αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς του το 1973, αν και έμελλε να χάσει και πάλι. Και ήταν η γενική κατακραυγή του κόσμου αλλά και η κολοσσιαία εκστρατεία της κοινότητας των δημιουργών κόμικς που ανάγκασαν τελικά την DC να δώσει στους Siegel και Shuster ετήσια αποζημίωση για τη δουλειά τους, τη δουλειά τους δηλαδή που γιγάντωσε την DC Comics και τη μετέτρεψε σε παγκόσμιο κολοσσό… Jack Kirby: Έτσι τιμάς έναν θρύλο των κόμικς Ήταν στη δεκαετία του 1980 όταν ο μυθικών διαστάσεων κομίστας συμβούλευε τα φιντάνια του χώρου να ακολουθήσουν άλλες καριέρες, καθώς «τα κόμικς θα σας ραγίσουν την καρδιά». Κι αυτό γιατί ο Jack Kirby, ο «Ντα Βίντσι των κόμικς», όπως τον αποκαλούσαν, το έζησε αυτό στο πετσί του. Ο θρύλος όχι μόνο εμπνεύστηκε την κατηγορία των αισθηματικών κόμικς, αλλά συνυπέγραψε και μια σειρά δημοφιλέστατων ηρώων, όπως οι Captain America, Fantastic Four, Incredible Hulk, Mighty Thor, Avengers, X-Men, και πολλούς πολλούς ακόμα! Επειδή όμως η Marvel Comics θεώρησε βολικά τη δουλειά του έργο εξωτερικού συνεργάτη, του αποστέρησε με το νομικό αυτό τερτίπι κάθε έννομο συμφέρον από τη μνημειώδη δουλειά του! Παρά το γεγονός ότι οι δύο πλευρές ήρθαν σε φιλικό διακανονισμό τον Σεπτέμβριο του 2014, η συμφωνία ήταν αρκούντως πενιχρή και ήρθε πολύ αργά για τον άνθρωπο που πρωτοπόρησε όσο κανείς στη σύγχρονη βιομηχανία των κόμικς: ο Jack Kirby είχε φύγει από τη ζωή 20 χρόνια νωρίτερα… Πηγή
  25. Το αχανές σύμπαν της Marvel κάνει διαρκώς επανεκκινήσεις και επιχειρεί να μοιράσει την τράπουλα ξανά, έτσι ώστε να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού, το οποίο εξελίσσεται και γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό. Κάποιες φορές, αυτή η προσπάθεια επανακαθορισμού των κουρασμένων υπερηρώων δεν πετυχαίνει, κάποιες φορές όμως, δίνει μικρά αριστουργήματα. Ευτυχώς, το The Immortal Hulk των Al Ewing (σενάριο), Joe Bennett (σχέδιο), Ruy Jose (μελάνια), Paul Mounts (χρώμα) με τα εξώφυλλα του πολύ Alex Ross, είναι όντως ένα μικρό αριστούργημα. Καταρχάς, για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει από πολύ κοντά τα τεκταινόμενα στο σύμπαν της Marvel (όπως εγώ), τα πράγματα είναι σχετικά απλά: ο Bruce Banner περιπλανιέται ανέστιος και κάθε βράδυ μεταμορφώνεται σε Hulk, ακόμη κι αν είναι νεκρός (αυτό είναι το φοβερό εύρημα της σειράς!). Κατά τα άλλα, ο Χαλκ είναι σίγουρα ένας προβληματικός ήρωας, όχι επειδή αντιμετωπίζει σε κάθε τεύχος τους προσωπικούς του δαίμονες (δεν θα ήταν στο σύμπαν της Marvel, εάν δεν είχε προβλήματα!), αλλά επειδή το μοτίβο του άμυαλου κτήνους στο οποίο μεταμορφώνεται ο άτυχος Μπρους Μπάνερ κάθε φορά που η καρδιά του χτυπά γρήγορα, δεν μπορεί να αντέξει δραματουργικά επί μακρόν, κάτι που αντιλήφθηκαν οι δημιουργοί της Marvel (και ιδιαίτερα ο Peter David, που έδωσε νέα πνοή στον ήρωα), για αυτό και στράφηκαν σε άλλες κατευθύνσεις. Το The Immortal Hulk είναι, λοιπόν, η πλέον πρόσφατη κατεύθυνση, που παίρνει ο πράσινος γίγαντας. Ο Αλ Γιούινγκ προσπαθεί με πολύ μεγάλη επιτυχία να επιστρέψει στις ρίζες του ήρωα, διατηρώντας όμως τη σύγχρονη οπτική. Ο τίτλος του πρώτου τεύχους της σειράς (Or is he both?) είναι σαφής αναφορά (όπως ομολογεί και ο ίδιος) στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Χαλκ και το ερώτημα, όπως και η απάντηση, είναι σαφής: ο Χαλκ είναι και τα δύο: και άνθρωπος και τέρας, όπως άλλωστε και το λογοτεχνικό πρότυπο στο οποίο βασίστηκε ο ήρωας (ο Δρ. Τζέκυλ και ο κύριος Χάιντ) Ο Χαλκ παρουσιάζεται εδώ εκδικητικός, αμοραλιστής με μια απόλυτα προσωπική αντίληψη περί δικαιοσύνης και τοποθετείται “πέραν του καλού και του κακού”, με αποτέλεσμα να κάνει και ένα ταξίδι στην Κόλαση, όπου η ωμή δύναμη φυσικά δεν αρκεί. Όσο για τον άμοιρο Μπάνερ; Αυτός παραμένει παθητικός θεατής, η ιστορία δεν του ανήκει πλέον. Πιστεύω ότι αυτό το κόμικ είναι το πιο ενήλικο κόμικ με υπερήρωες που έχω διαβάσει από τη Marvel. Οι δημιουργοί δεν διστάζουν να δείξουν εικόνες, που είναι πολύ πιο σκληρές από τα συνηθισμένα εμπορικά κόμικ, αλλά και να θίξουν θέματα, όπως η αυτοδικία, αλλά και η ίδια η φύση του Καλού και του Κακού. Καθώς προχωρά η αφήγηση, ο Γιούινγκ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει λογοτεχνίζουσα γλώσσα κι να προβάλλει σκέψεις, που μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν φιλοσοφικές και μετατρέπουν τον Χαλκ σε μια, τηρουμένων των αναλογιών, σχεδόν Νιτσεϊκη φιγούρα (εξού και το “πέραν του καλού και του κακού”): ο Χαλκ έχει μεταμορφωθεί από σύμβολο των απωθημένων (κύριος Χάιντ) σε τιμωρό και φορέα δικαιοσύνης (Νίτσε). Επίσης, χρησιμοποιούνται σύγχρονες μέθοδοι αφήγησης, όπως για παράδειγμα φλας μπακ σε παράλληλη εξέλιξη με την κύρια δράση. Και όλα αυτά γίνονται, χωρίς να περιφρονείται η δράση και οι μάχες! Ταυτόχρονα, φέρνουν στο προσκήνιο διάφορους χαρακτήρες που συνδέονται με τον Χαλκ και τους τοποθετούν με μεγάλη επιτυχία στο νέο πλαίσιο. Οι δημιουργοί του κόμικ ρίσκαραν και πέτυχαν, γιατί η σειρά γνωρίζει όχι μόνο μεγάλη καλλιτεχνική, αλλά και εμπορική επιτυχία. Η συμβολή του Μπένετ στην επιτυχία της σειράς είναι τεράστια: ο σχεδιαστής επιστρέφει κι αυτός στις απαρχές του Χαλκ και μας προσφέρει έναν Χαλκ πιο ογκώδη, τεράστιο και σαφώς πιο απειλητικό, που μας δείχνει ότι ο πράσινος γίγαντας έχει πλέον το πάνω χέρι στη συμβιωτική του σχέση με τον Μπάνερ. Αλλά και στις σκηνές-σοκ, τα καταφέρνει περίφημα, ενώ σε ορισμένα σχέδια διαστρεβλώνει τη φυσική ανατομία με μεγάλη επιτυχία κάνοντας το αποτέλεσμα απολύτως πιστευτό. Όπως και να το δει κανείς, κόμικ δράσης ή τρόμου ή κόμικ υπαρξιακού φόβου, το The Immortal Hulk έχει κάτι για όλους και πιστεύω ότι θα ικανοποιήσει απόλυτα όλους τους οπαδούς. Η σειρά έχει προταθεί για Eisner και γενικά έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές και δικαίως, Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 4 τόμοι, που συγκεντρώνουν τα 20 πρώτα τεύχη και οι οποίοι περιλαμβάνουν διάφορα σκίτσα, καθώς και ένα κείμενο του συγγραφέα, που βρίσκεται στον πρώτο τόμο. Μια παρουσίαση και κριτική του κόμικ μπορείτε να διαβάσετε εδώ,. Μια ελάχιστα διαφορετική εκδοχή του κειμένου δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
×
×
  • Create New...