Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Marvel Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. 5 αποδείξεις ότι η Marvel έχει καταστρέψει τον κινηματογράφο Αλήθειες που πονάνε. Ο Chris Snellgrove είναι Άγγλος καθηγητής την ημέρα και συγγραφέας που ασχολείται με την ποπ κουλτούρα, τη νύχτα. Μπορείτε να διαβάσετε τις σκέψεις του για διασημότητες στο Instanthub, τις σκέψεις του για τα παιχνίδια στο Gammicks και τις σκέψεις του για οτιδήποτε άλλο στο Ebaum's World. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, μάλλον δεν θα το κάνετε. Οπότε ας μιλήσουμε για το κοινό που λατρεύει να διαφημίζει τη δύναμη του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel. Το Avengers: Endgame, για παράδειγμα, έπειτα από μία δεκαετία, είχε ένα ικανοποιητικό τέλος. Tο Spider-Man: No Way Home, από την άλλη, ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ήταν καλό, πολύ καλό και αρκετά fun χωρίς να ξεπεράσει τα όρια. Δυστυχώς όμως η επιτυχία της Marvel έχει βλάψει την κινηματογραφική βιομηχανία στο σύνολό της και στην πραγματικότητα, κάθε νέο project της Marvel σαν να υποβαθμίζει τη σύγχρονη κινηματογραφική δημιουργία. Πώς το κάνει αυτό; Κοπιάστε, έχουμε πέντε σοβαρούς λόγους και τρόπους για να σας πείσουμε. Μη νιώθετε άσχημα που δεν χάνετε ταινία της Marvel όμως, είναι μέσα στο πρόγραμμα και αυτό. Via Giphy Θεματικά πάρκα Ο θρυλικός σκηνοθέτης Μάρτιν Σκορσέζε χαρακτήρισε τις ταινίες του MCU «θεματικά πάρκα» χωρίς να προσθέσει στην ίδια πρόταση τη λέξη κινηματογράφος. Αυτό εξόργισε πολλούς από τους θαυμαστές της Marvel, αλλά… Ο Σκορσέζε έχει απόλυτο δίκιο: αυτές οι ταινίες μοιάζουν με μεγάλες βόλτες με θεματικό πάρκο. Και δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να απολαμβάνετε μια βόλτα στο θεματικό πάρκο, όπως δεν υπάρχει τίποτα κακό με το να απολαμβάνετε κάποιο πρόχειρο φαγητό. Αλλά δεν μπορούμε να τρώμε πρόχειρο φαγητό όλη την ώρα και χάρη στην επιτυχία της Marvel. Τα κινηματογραφικά στούντιο δεν θέλουν να κάνουν τίποτα άλλο παρά μόνο βόλτες με αδιάφορα θεματικά πάρκα ξανά και ξανά. Και αυτό είναι πρόβλημα. Η δράση για τη δράση Ο αληθινός κινηματογράφος μοιάζει με ένα έργο τέχνης, σωστά; Και η τέχνη υπάρχει για να αμφισβητήσει το πώς σκεφτόμαστε και τι νιώθουμε. Μια ταινία βασισμένη σε ένα κόμικ που δείχνει για ένα σερί τέταρτο διάφορα άτομα με πολύχρωμες στολές να χτυπιούνται μεταξύ τους δεν θα είναι ποτέ τέχνη και, επομένως, ποτέ κινηματογράφος. Αλήθειες που πονάνε. Αλλά όλα αυτά γίνονται μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: στρατιές θαυμαστών πιστεύουν ότι όλες οι ταινίες πρέπει να είναι σαν τις ταινίες της Marvel. Τελικά, οι περισσότερες μεγάλες ταινίες ακολουθούν αυτή τη φόρμουλα και ο πραγματικός κινηματογράφος υποφέρει από αυτό. Η κλασική φόρμουλα Σχεδόν όλες οι ταινίες της Marvel βασίζονται σε μια φόρμουλα, όπως και τα κόμικς πριν από αυτές. Βλέπουμε κλασικά έναν χαρακτήρα να παλεύει με το προσωπικό τραύμα, να γίνεται ήρωας για να αντιμετωπίσει το συγκεκριμένο τραύμα, να πολεμά έναν χαρακτήρα από το παρελθόν του και μετά ο σεναριογράφος καλύπτει το όλο θέμα με λίγο “χιούμορ”, χιούμορ, μια ερωτική περιπέτεια και, φυσικά, αρκετό ξύλο. Ποια ήταν η τελευταία ταινία της Marvel που είδατε και αισθάνθηκε ότι βλέπετε κάτι πρωτότυπο; Χμ… Via Giphy Φτάνει με τα ειδικά εφέ Όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιστρέφουν επιτέλους στους κινηματογράφους για να δουν ταινίες. Και πολλοί από αυτούς αποχωρούν από αυτούς κάνοντας την ίδια ερώτηση: "γιατί όλα μοιάζουν με ταινία του Netflix;" Η σύντομη απάντηση είναι ότι αυτές οι ταινίες είναι όλες γυρισμένες ψηφιακά αντί σε φιλμ. Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν κάτι μικρό, αλλά υπάρχει ένας λόγος που πολλές από τις πιο άθλιες ταινίες των δεκαετιών του '80 και του '90 φαίνονται καλύτερες από τις περισσότερες σύγχρονες ταινίες. Το MCU έκανε δημοφιλή την ψηφιακή λήψη για να φιλοξενήσει το CGI του και η προκύπτουσα δημοτικότητα στις ψηφιακές λήψεις έκανε τις περισσότερες σύγχρονες ταινίες να φαίνονται τρομερές, αλλά τρομερά ψεύτικες. Το θέμα είναι ότι όλοι προσπαθούν να κάνουν το ίδιο.. Τρομερά κακό και εύκολο χιούμορ Η πρώτη ταινία του Whedon για τους Avengers ήταν γενικά καλή, αλλά κάθε δύο λεπτά είχε κάποιο ανόητο λογοπαίγνιο ή αστείο που αφαιρούσε κάτι από την πιθανή ένταση. Το κακό είναι ότι όλο αυτό συνεχίστηκε. Τώρα, οι ταινίες που θέλουν να είναι επιτυχημένες δεν μπορούν παρά να βάλουν τους χαρακτήρες τους να λένε σαν άλλοι μέτριοι σταντ απ κωμικοί, μέτρια έως κακά αστεία. Δεν είναι όλοι ο Chandler Bing και δεν χρειάζεται να είναι. Τελευταίο παράδειγμα ήταν η νέα ταινία του Thor. Πηγή
  2. Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη περίμενε το αναγνωστικό κοινό των Ελληνικών εκδόσεων στα περίπτερα, στις 13 Σεπτέμβρη του 2019 (ναι, ήταν Παρασκευή. ) Αυτή της κυκλοφορίας της σειράς Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel. Η σειρά αποτελεί μετάφραση της σειράς The Official Marvel Graphic Novel Collection της Hachette (γνωστή και ως The Ultimate Graphic Novels Collection) η οποία ξεκίνησε να κυκλοφορεί στην Αγγλία στα τέλη του Δεκέμβρη του 2011 και έχει ξεπεράσει εκεί τους 200 τόμους, με την εταιρία να προσθέτει συνεχώς νέους. Η επιτυχία της ήταν τέτοια, που το 2016 οι μισοί τόμοι της σειράς επανεκδόθηκαν, ενώ από τον Δεκέμβρη του 2013 ξεκίνησε και μια παράλληλη σειρά, η Marvel's Mightiest Heroes, με επίκεντρο συγκεκριμένους χαρακτήρες της Marvel, η οποία ολοκλήρωσε τον κύκλο της τον Δεκέμβρη του 2018, μετά από 130 τόμους. Παράλληλα, η ίδια η εκδοτική, ανέλαβε να μεταφράσει την σειρά σε καμιά δεκαριά γλώσσες, κυκλοφορόντας την σε πάνω από 15 χώρες, ενώ πρέπει να έχει δώσει την άδεια κυκλοφορίας σε μερικούς ακόμα εκδότες, στις αγορές της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγάλες εκδοτικές εταιρίες κόμικς, κουράρουν κάθε χρόνο λίστες με προτάσεις από τους πιο σημαντικούς τίτλους που θα πρέπει να πάρει/διαβάσει ένας υποψήφιος αναγνώστης για να γνωρίσει το σύμπαν τους. Λίστες που πλασάρονται και στους εκδότες των διεθνών αγορών για την απόκτηση των δικαιωμάτων και την έκδοση τους. Πρακτικά, η έκδοση της Hachette, αντλεί υλικό από αυτές τις λίστες, με ελάχιστες αποκλίσεις, αναβαθμίζοντας την έκδοση τους σε σκληρόδετες εκδόσεις, προσθέτοντας ή επεκτείνοντας το έξτρα περιεχόμενο και διαθέτοντας τες σε πιο ελκυστική τιμή στα σημεία διανομής τύπου, προσεγγίζοντας έτσι ένα νέο κοινό. Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες μου είχαν κινήσει την απορία για το πώς δεν είχε κάποιος Έλληνας εκδότης σκεφτεί να την βγάλει στην χώρα μας εδώ και καιρό. Σε βολιδοσκόπηση που είχα κάνει όμως για αυτό και άλλα θέματα, τα συμπεράσματα ήταν πως α) η κατάσταση του σημείου διανομής και η ίδια η διανομή δεν ελκύει εμπιστοσύνη στους ντόπιους εκδότες, και β) δεν θέλανε να «κάψουν» τις εκδόσεις βιβλιοπωλείου. Δεν λογάριαζε κανείς μας όμως την ίδια την Hachette, η οποία είχε ήδη παρουσία στην Ελλάδα με διάφορες άλλες συλλογές περιπτέρου. Η εταιρία, που ιδρύθηκε το 1826 ως βιβλιοπωλείο στην Γαλλία με το όνομα Brédif από τον Louis Christophe François Hachette, και μετατράπηκε σε διεθνή εκδοτικό οίκο στην πορεία, έχει σαφώς περισσότερες οικονομικές δυνατότητες και καλύτερες συμφωνίες για το υλικό που βγάζει, οπότε ήταν πρόθυμη να το δοκιμάσει. Για την Ελληνική έκδοση μάλιστα συνεργάστηκε με την Anubis, η οποία έχει και η ίδια μεγάλη παράδοση και εμπειρία στην έκδοση υπερηρωικών και αναλαμβάνει εδώ την μετάφραση και την επιμέλεια της σειράς, κάτι που όπως καταλαβαίνω σημαίνει πως κάνει και την επιλογή των τίτλων που θα δημοσιεύονται. Όσοι γνωρίζουν τι είχε βγάλει η Anubis, ξέρουν πως οι επιλογές της για τις δικές της εκδόσεις με χαρακτήρες της Marvel, ήταν από υλικό της τρέχουσας χιλιετίας, και στην αρχή έπραττε το ίδιο με αυτή την έκδοση, με τις επιλογές που είχαν ανακοινωθεί αρχικά να επικεντρώνονται κυρίως σε παραγωγές του 2005, κομβικό σημείο αλλαγών στο σύμπαν της Marvel, αλλά αυτό άλλαξε στην πορεία για να περιλαμβάνει και παραγωγές από τις δεκαετίες '80-90. Κάποιοι από τους τόμους, περιέχουν και υλικό που είχε δημοσιεύσει παλιότερα η ίδια η Anubis, με την ίδια μετάφραση και απλά μικροαλλαγές στην επιμέλεια. Μάλλον παραχωρούν υλικό που δεν έχουν σκοπό να το ξαναβγάλουν οι ίδιοι. Η έκδοση τώρα ποιοτικά, δεν έχει καμιά διαφορά με τις ξένες εκδόσεις. Η Hachette τυπώνει την Ελληνική έκδοση στην Ρουμανία, χώρα που τυπώνει και άλλες μεταφράσεις του τίτλου το τελευταίο διάστημα, οπότε δεν γίνεται καμιά έκπτωση σε αυτό τον τομέα. Έχει ανακοινωθεί πως θα ετοιμάσουν 60 τεύχη/τόμους της σειράς, με 15θήμερο ρυθμό κυκλοφορίας, διατηρώντας το δικαίωμα να την ακυρώσουν ή να προσθέσουν τόμους ανά πάσα στιγμή. Αυτή είναι πάγια τακτική της εταιρίας και προς το παρόν ακολουθεί τα βήματα της Αγγλικής έκδοσης που επίσης αρχικά είχε ανακοινώσει 60 τόμους. Μεγάλο ατού για να τους πάρει όλους κάποιος, ακόμα και αν τους έχει σε άλλη έκδοση, είναι η συνεκτικότητα της ράχης, η οποία περιλαμβάνει ένα πανοραμικό σχέδιο του Ιταλού Gabriele Dell'Otto. Στην ξένη έκδοση, όταν είχαν προσθέσει άλλους 60 τόμους, είχαν αναθέσει στον Dell’Otto την δημιουργία προσθήκης στο σχέδιο των ραχών. Να δούμε εδώ πως θα τα πάει. Τα πρώτα βήματα πάντως έφεραν κόσμο στα περίπτερα, με διαφήμιση στην τηλεόραση, και με την κλιμακωμένη αύξηση της τιμής, στην οποία μας έχουν συνηθίσει οι συλλογές εταιριών σαν την Hachette. Ο πρώτος τόμος έκανε 3,99€ και έκανε πάταγο, ο δεύτερος 6,99€ και ο τρίτος 9,99€, η σταθερή τιμή που θα έχουν όλοι οι επόμενοι τόμοι, αν και σαφώς θα πρέπει να την συνηθίσει και αποδεχτεί το κοινό του περιπτέρου που δεν έχει άλλα σημεία αναφοράς για το πόσο value for money είναι αυτή. Για ξεχωριστές παρουσιάσεις των τόμων της σειράς που έχουν κυκλοφορήσει, κλικάρετε πάνω στο tag της σειράς (κάτω από τον τίτλο του θέματος). Κυκλοφόρησαν Πρώτη 60αδα 13-09-2019: The Amazing Spider- Man - Η Επιστροφή 27-09-2019: Iron Man - Extremis 11-10-2019: New Avengers - Απόδραση 25-10-2019: Captain America - Εκτός Χρόνου 08-11-2019: Deadpool - Ο Πόλεμος του Γουέιντ Γουίλσον 22-11-2019: X-Men - Το Χάρισμα 06-12-2019: Thor - Αναγέννηση 20-12-2019: The Incredible Hulk - Σιωπηλές Κραυγές 03-01-2020: Guardians of the Galaxy - Κοσμικοί Εκδικητές 17-01-2020: The Amazing Spider-Man - Η Γέννηση του Βένομ 31-01-2020: Captain America - Στρατιώτης του Χειμώνα 14-02-2020: Fantastic Four - Ασύλληπτη Παγίδα 28-02-2020 - Wolverine v1 13-03-2020 - Daredevil - Αναγέννηση 27-03-2020 - She-Hulk - Μια Μοναδική Ηρωίδα 10-04-2020 - Doctor Strange - Άγνωστοι Τόποι, Άγνωστοι Καιροί 24-04-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Πρώτο 08-05-2020 - Captain Britain - Ένας Παράλογος Κόσμος 22-05-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Πρώτο 05-06-2020 - The Amazing Spider-Man - Το Τελευταίο Κυνήγι του Κρέιβεν 19-06-2020 - The Incredible Hulk - Πλανήτης Χαλκ, Μέρος Δεύτερο 03-07-2020 - New X-Men - Ε Όπως Εξάλειψη 17-07-2020 - Μυστικός Πόλεμος 31-07-2020 - Avengers - Μάχη στο Χρόνο, Μέρος Δεύτερο 14-08-2020 Captain America - Νέο Καθεστώς 28-08-2020 - Marvels 11-09-2020 - Avengers - Διάλυση 25-09-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Πρώτο 09-10-2020 - Ultimate Spider-Man - Δύναμη και Ευθύνη 23-10-2020 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Πρώτο 06-11-2020 - The Mighty Thor - Αναζητώντας του Θεούς 20-11-2020 - Astonishing X-Men - Κίνδυνος 04-12-2020 - The Punisher - Η Επιστροφή, Μέρος Δεύτερο 18-12-2020 - Fantastic Four - Απόλυτη Δράση 01-01-2021 - Fallen Son - Ο Θάνατος του Κάπτεν Αμέρικα 15-01-2021 - Marvel Super Heroes - Μυστικοί Πόλεμοι, Μέρος Δεύτερο 29-01-2021 - Iron Man - Δαίμονας στο Μπουκάλι 12-02-2021 - The Ultimates - Υπεράνθρωποι 26-02-2021 -Spider-Man - Απώλεια 12-03-2021 - X-Men - Αυτοκρατορική Εισβολή 26-03-2021 - Οίκος του Μ 09-04-2021 - Wolverine - Η Αρχή 23-04-2021 - The Ultimates - Εθνική Ασφάλεια 07-05-2021 - Thor - Ο Τελευταίος Βίκινγκ 21-05-2021 - Η Επιστροφή του Θάνος 04-06-2021 - Spider-Gwen - Καταζητούμενη; 18-06-2021 - Daredevil - Φύλακας Δαίμονας 02-07-2021 - The Amazing Spider-Man - Αποκαλύψεις & Μέχρι να Σβήσουν τα Άστρα 16-07-2021 - Marvel Origins - Δεκαετία του 1960 30-07-2021 - Fantastic Four - Το Τέλος 13-08-2021 - Jessica Jones - Ελεύθερη 27-08-2021 - Uncanny X-Men - Δεύτερη Γέννηση 10-09-2021 - Ghost Rider - Αιώνια Καταδίκη 24-09-2021 - The Avengers - Η Γέννηση του Ούλτρον 08-10-2021 - Marvel Zombies 22-10-2021 - Marvel Knights Spider-Man - Άνιση Αναμέτρηση 05-11-2021 - Secret Avengers - Αποστολή στον Άρη 19-11-2021 - Fantastic Four - Ο Ερχομός του Γκαλάκτους 03-12-2021 - Marvel Knights Spider-Man - Δηλητήριο 17-12-2021 - Eternals Δεύτερη 60αδα 29-12-2021 - Black Panther - Ποιος Είναι ο Μαύρος Πάνθηρας; 14-01-2022 - Captain America & the Falcon - Μυστική Αυτοκρατορία 28-01-2022 - Wolverine - Όπλο X 11-02-2022 - 1602 25-02-2022 - Deadpool - Οι Μυστικά Μυστικοί Πόλεμοι 11-03-2022 - Παγκόσμιος Εχθρός Hulk 25-03-2022 - Captain Britain and MI13 - Η Επίθεση των Βαμπίρ 08-04-2022 - Captain America - Ο Εκλεκτός 22-04-2022 - Wolverine - Ο Γέρος Λόγκαν 06-05-2022 - Μυστική Εισβολή 20-05-2022 - Doctor Strange - Ο Όρκος 03-06-2022 - Thunderbolts - Έμπιστα Τέρατα 17-06-2022 - Venom 01-07-2022 - Ο Γιος του Μ 15-07-2022 - Avengers - Επανένωση 29-07-2022 -X-Men - Το Λυκόφως των Μεταλλαγμένων 12-08-2022 - Το Βασίλειο της Σκιάς 26-08-2022 - Iron Man - Η Τραγωδία και ο Θρίαμβος 09-09-2022 - X-Men - Σχίσμα 23-09-2022 - Η Ζωή και ο Θάνατος του Κάπτεν Μάρβελ, Μέρος Πρώτο 07-10-2022 - Η Ζωή και ο Θάνατος του Κάπτεν Μάρβελ, Μέρος Δεύτερο 21-10-2022 - Ultimate Spider-Man - Ο Θάνατος του Σπάιντερ-Μαν 04-11-2022 - Thor - Ιστορίες της Άσγκαρντ Αναμένονται 18-11-2022 - Siege 02-12-2022 - The Incredible Hulk:The Monster Unleashed 16-12-2022 - Nick Fury: Agent of SHIELD Part 1 30-12-2022 - Nick Fury: Agent of SHIELD Part 2 13-01-2023 - Avengers: Children Crusade 27-01-2023 - Daredevil: Marked For Murder 10-02-2023 - The Amazing Spider-Man - Spider-Man No More 24-02-2023 - The Mighty Thor: Ragnarok 10-03-2023 - Iron Fist: The Search for Colleen Wing 24-03-2023 - X-Men - Στη Σκιά του Σορον 07-04-2023 - Hulk: Scorched Earth 21-04-2023 - Dr. Strange: A Separate Reality 05-05-2023 - Silver Surfer: Origins 19-05-2023 - Spider-Island Part 1 02-06-2023 - Spider-Island Part 2 16-06-2023 - Black Panther: Panther's Rage 30-06-2023 - Marvel Horror 14-07-2023 - Fantastic Four: Doomsday 28-07-2023 - The Amazing Spider-Man: Death of The Stacys 11-08-2023 - Daredevil: Sound and Fury 25-08-2023 - The Avengers: The Korvac Saga 01-09-2023 - Iron Man: The Beginning of the End 15-09-2023 - Uncanny Avengers: The Red Shadow 29-09-2023 - Hawkeye: My Life As A Weapon 13-10-2023 - All-New Ghost Rider: Engines of Vengeance 27-10-2023 - Avengers: Avengers World 10-11-2023 - Silver Surfer: New Dawn 24-11-2023 - New Avengers: Everything Dies 08-12-2023 - Superior Spider-Man: My Own Worst Enemy 22-12-2023 - Thor: God of Thunder: The God Butcher 05-01-2024 - Infinity Vol. 1 19-01-2024 - Infinity Vol. 2 02-02-2024 - Young Avengers: Style > Substance 16-02-2024 - Death of Wolverine 01-03-2024 - Rocket Raccoon: A Chasing Tail 15-03-2024 - The Amazing Spider-Man: Spider-Verse 29-03-2024 - Civil War Για παραγγελία προηγούμενων εκδόσεων, κλικάρετε εδώ. Mails Ελλάδα: hachette@argoscom.gr Κύπρος: info@kronospublic.com
  3. O Poe Dameron είναι ο καλύτερος πιλότος της Αντίστασης, της αντίστασης εναντίον του First Order και των επεκτατικών σχεδίων του. Επιλεγμένος από την στρατηγό Leia Organa, τίθεται επικεφαλής του νεοσύστατου Black Squadron και ψάχνει τον Lor San Tekka, ο οποίος έχει στοιχεία για την τοποθεσία του Luke Skywalker. Πέρα από πιλότος, αλλά και σαν πρώτης τάξεως μυστικός πράκτορας, θα αποδειχθεί κομβικός για τα σχέδια της Leia, αλλά μοναδική ελπίδα για την ειρήνη στο γαλαξία. Από τις πρώτες ongoing σειρές που έβγαλε η Marvel, πίσω στο 2016, και μια σειρά η οποία ξεκίνησε αρκετά μέτρια, αλλά ανέβηκε όσο προχώρησε, πήρε παράταση λόγω καλών πωλήσεων, και έκλεισε ίσως λίγο νωρίτερα από ότι έπρεπε. Και ενω στην αρχή ήταν όλα λίγο βαρετά, στην πορεία ο Charles Soule έπιασε τον παλμό του τι είναι Star Wars, και παρέδωσε ιστορίες αρκετά ικανοποιητικές, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη ότι ακόμα έτρεχαν οι ταινίες και προφανώς είχε πολλούς περιορισμούς στο τι να γράψει και στο που να πάει την ιστορία. Πιθανόν λάθος το ότι δεν βασίστηκε ιδιαίτερα στην ιδιότητα του Dameron ως πιλότου, και προσπάθησε να τον κάνει σαν τον νέο Han Solo, χωρίς όμως ποτέ να πιάνει το απαιτούμενο χιούμορ, τσαμπουκά και swagger του Harrison Ford. Ακόμα όμως και έτσι, το σύνολα, ειδικά από το 2 arc και μετά, βγαίνει θετικό, με ενδιαφέρουσες ιστορίες, μέτριους κακούς, αρκετά easter eggs και ωραίο ροή. Στο σχέδιο, ξεκίνησε ο Phil Noto (Black Widow, Buffy) , έκανε περίπου τα μισά τεύχη, και τα υπόλοιπα τα σχεδίασε ο Angel Unzueta (Titans, Iron Man), με μέτρια αποτελέσματα και οι δύο κατά την άποψη μου. Αρκετά στατικοί και οι δύο, δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση το σχέδιο τους, και παρόλο που πιάνουν τα likeness των γνωστών πρωταγωνιστών, οι εκφράσεις που τους δίνουν, αλλά κυρίως η χρησιμοποίηση τους στο χώρο της σελίδας είναι λίγο άψυχη. Επιλέχθηκε και ένα χρώμα, αρκετά ξεπλυμένο, όχι σε τόνους του μαύρου γκρι, αλλά σε τέτοιους του πορτοκαλί, με αποτέλεσμα το όλο αποτέλεσμα να είναι μεν "σοβαρό", να διαφέρει από την κλασσική glossy απεικόνιση των Star Wars κόμικς, αλλά και αυτό με τη σειρά του να μην καταφέρνει να κάνει τη διαφορά και σίγουρα να μην ανεβάζει το σενάριο. 31 τεύχη + 2 Annuals, σε μια σειρά που έκανε απρόσμενη επιτυχία σε πωλήσεις, προφανώς μπουσταρισμένη από τις ταινίες που έτρεχαν εκείνη την περίοδο. Δεν θα την πρότεινα εύκολα, πιο πολύ για τους φανς είναι. Μαζεύτηκε σε 5 trades τα οποία βρίσκονται πανεύκολα και σας περιμένουν, αν θέλετε να δοκιμάσετε κάτι λίγο πιο διαφορετικά από τα κλασσικά.
  4. Πρωτότυπος τίτλος: Daredevil & Captain America: Dead On Arrival (Marvel Comics, 2007) Ένα περίπου χρόνο μετά την κυκλοφορία του "Spider-Man: Το Μυστικό Το Κρυστάλλου", οι εκδόσεις Μικρός Ήρως κυκλοφόρησαν μια ακόμη αυτόνομη έκδοση, η οποία, αν και έχει υπερήρωες της Marvel ως πρωταγωνιστές, προέρχεται και αυτή από την Ιταλία και μάλιστα από τον ίδιο σεναριογράφο (Tito Faraci) με σχέδιο του Claudio Villa αυτή τη φορά. Σεναριακά, δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο, αν και η ιστορία παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, αλλά ελάχιστα προλαβαίνει να αναπτυχθεί στις 46 σελίδες του κόμικ. Υπάρχει κάποια πλοκή με το υπερφυσικό στοιχείο να κυριαρχεί, καθώς και μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα αμάλγαμα υπερωικού και κόμικ τρόμου. Η κεντρική ιδέα μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα, πιστεύω όμως, ότι πνίγηκε μέσα στις πολλές σκηνές μάχης. Ο Ντέρντεβιλ είναι ο βασικός πρωταγωνιστής, με τον Κάπταιν Αμέρικα να εμφανίζεται περισσότερο ως γκεστ σταρ. Ωραίο σχέδιο και ακόμη καλύτερα χρώματα, που μαζί δημιουργούν μια αίσθηση απόκοσμης απειλής και είναι το δυνατό σημείο ενός κόμικ, που δεν νομίζω, ότι κομίζει τίποτα ιδιαίτερο στις περιπέτειες των δύο ηρώων, διαβάζεται πάντως ανώδυνα και αναπόφευκτα ξεχνιέται πάρα πολύ εύκολα. Δεν έκλαψα τα λεφτά μου, αλλά απευθύνεται μόνο στους πολύ φανατικούς των υπερηρωικών ή σε όσους/ες θέλουν να διαβάσουν κάτι εύκολο και σύντομο, που δεν θα χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις του κόσμου της Marvel. Οι υπόλοιποι/ες μπορείτε να βρείτε πολύ καλύτερες ιστορίες των δύο ηρώων, για να διαβάσετε. Ωραία η ελληνική έκδοση, όπως μας έχει συνηθίσει η εκδοτική: μεγάλο μέγεθος, όμορφο ιλουστρασιόν χαρτί, καλό δέσιμο, σωστή μετάφραση και επιμέλεια από το Γαβριήλ Τομπαλίδη. Η ονομαστική τιμή των 9,90 ακούγεται, βεβαίως κάπως αλμυρή, αλλά η δουλειά είναι πολύ προσεγμένη. Δεν υπάρχουν έξτρα, παρά μόνο βιογραφικά των δημιουργών. Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  5. Περιέχει τα Crimson Reign 1-5, Doctor Aphra,vol.2 16-21, Bounty Hunters 18-24, Darth Vader,vol.3 18-24, Star Wars,vol.3 19-24 Ο γαλαξίας έχει πλέον άλλον έναν νέο μεγάλο "παίκτη". Αυτός είναι η οργάνωση Crimson Dawn, η οποία έχει απλώσει τα πλοκάμια τους και έχει κατασκόπους τόσο στην αυτοκρατορία και τους επαναστάτες, αλλά και σε όλες τις μεγάλες εγκληματικές οργανώσεις. Με δηλωμένο σκοπο να επαναφέρει την τάξη στους πλανήτες, αλλά και προφανώς τελικό στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών της, η Qi'ra, επικεφαλής της οργάνωσης, οργανώνεται και κάνει τολμηρές κινήσεις προς όλες τις κατευθύνσεις. Καταφέρνει να φέρει σε σύγκρουση τις υπόλοιπες εγκληματικές οργανώσεις μεταξύ τους, να συνάψει συμφωνία αποκλειστικής συνεργασίας με την Rebellion, και να εκμεταλλευθεί και εν τέλει να εξαγριώσει την αυτοκρατορία και τον ίδιο τον Palpatine. Σε συνεργασία με τα "καλύτερα" αλλά και τα όχι και τόσο "καλά" ονόματα, και από τις δύο πλευρές του νόμου και της παρανομίας, κινείται υπογείως και καταφέρνει να κινητοποιήσει όλους τους μεγάλους παίκτες προς ώφελος της, με απώτερο σκοπο... άγνωστο. Συνεχίζοντας αμέσως μετά τα γεγονότα και τα τεύχη του War of the Bounty Hunters, έχουμε το δεύτερο μεγάλο crossover event στο σύμπαν που έφτιαξε ο George Lucas, με τον τίτλο Crimson Reign. Και εδώ, συγγραφικά καθήκοντα της κύριας σειράς αναλαμβάνει ο Charles Soule, ο οποίος φαίνεται να είναι ο πρώτος ο οποίος έχει πιάσει τόσο καλά την φάση Star Wars, και συνεχίζει και προσφέρει έξυπνες ιστορίες, πατώντας πάνω στις ταινίες και μην αφήνοντας να τον "πατάνε" αυτές. Παρόλο που αυτό το 2ο event είναι ουσιαστικά μεταβατικό και προπαρασκευαστικό για το 3ο και τελευταίο το οποίο θα ακολουθήσει μέσα στο 2023, και παρόλο που δεν έχουμε ιδιαίτερη δράση, παρά περισσότερο κατασκοπία και πολιτική ίντριγκα, τα δίνει όλα με τρόπο που να γίνονται ενδιαφέροντα και ταυτόχρονα δημιουργεί αγωνία για την συνέχεια. Φαντάζομαι ότι οι επιμελητές εκεί στη Marvel κάνουν καλή δουλειά, γιατί και όλες οι υπόλοιπες σειρές δένουν αρμονικά, προωθούν τόσο την δική τους ιστορία όσο και αυτή του event, και δεν υφίστανται απλά ως fillers για να πουλάνε απλά τεύχη. Καλή δουλειά από όλους τους συγγραφείς, οι οποίοι βέβαια είναι και αρκετά έμπειροι και με την προφανή σωστή καθοδήγηση, αλλά και πάνω από όλα με την έξυπνη ιστορία που σκέφτηκε ο Soule, φτιάχτηκε ένα ενδιαφέρον σύνολο, το οποίο παρόλο διαρκεί πάνω από 25 τεύχη, διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα. Στο σχέδιο δεν έχουμε τόσο καλά αποτελέσματα, τουλάχιστον σε ότι αφορά την κύρια σειρά. O Steven Cummings, με κύρια προυπηρεσία στο Wayward στην Image, αλλά και κάποια σκόρπια ολιγότευχα arcs σε κάποια υπερηρωικά, δεν ξεφεύγει από τη μετριότητα και δεν δείχνει κάποια ιδιαίτερη αγάπη, κυρίως στα πρόσωπα και τις εκφράσεις τους. Πέρα του ότι δεν πετυχαίνει καθόλου την ομοιότητα πρωταγωνίστρια Qi'ra/Emilia Clarke, και σε όλα τα υπόλοιπα, φιγούρες και υπόβαθρα βγαίνουν αρκετά generic. Παρόλο που δίνει κάποια καλά splash και κάποιες ενδιαφέρουσες σκηνές μάχης, όλα είναι αρκετά προβλέψιμα, αναμενόμενα και εν τέλει βαρετά. Όχι πως είναι ιδιαίτερα κακό το σχέδιο του, αλλά μάλλον παίρνει παρά δίνει στο σενάριο. Πολλά τα τεύχη, και δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος εύκολος τρόπος να διαβάσει το event, παρά μόνο σε τεύχη, χάρτινα ή ψηφιακά. Και αυτό γιατί η Marvel έχει μπλέξει τα trades, και δεν θα βγουν συγκριμένα που να περιέχουν μόνο τα τεύχη του event. Φαντάζομαι βέβαια ότι θα βγει κάποια στιγμή και το αντίστοιχο Omnibus, οπότε και θα αλλάξω τον τίτλο. Γενικά πάντως, κάτι που αξίζει να διαβαστεί, και με καλύτερο σχέδιο, θα περνάγαμε όλοι πολύ καλύτερα. Αναμονή τώρα για το 3ο και May the Force be with us!
  6. Order 66. H κρυφή εντολή, βαθιά ριζωμένη στο υποσυνείδητο όλων των κλώνων, η εντολή η οποία τους έστρεψε εναντίον των Jedi. Η εντολή η οποία, εν τέλει, οδήγησε στην καταστροφή του τάγματος των Jedi, στην δημιουργία της Αυτοκρατορίας, και την ολική επικράτηση του Emperor Palpatine/Darth Sidious στο γαλαξία. Μέσα σε αυτό το χωροχρόνο, ο Caleb Dune, ένας μαθητευόμενος Jedi, ένας Padawan δηλαδή, καταφέρνει να ξεφύγει από τους κλώνους, καταφέρνει να επιζήσει κρυπτόμενος, καλύπτοντας το όνομα κσι την πραγματική του ταυτότητα, ως Kanan Jarrus πλέον. This is his story..... To 2014, η Disney ξεκίνησε να προβάλλει το animation Star Wars: Rebels, όπου και πρωταγωνιστούσε ο χαρακτήρας Kanan ως επικεφαλής μιας ομάδας επαναστατών, 14 χρόνια μετά την κατάλυση της Galactic Republic. Αυτός ο χαρακτήρας λοιπόν πρωταγωνιστεί σε αυτή τη σειρά, και μάλιστα γραμμένος από τον Greg Weisman, συγγραφέα/σεναριογράφου και του animation. Στο κόμικ ο χρόνος βέβαια πηγαίνει πίσω, και βλέπουμε τον Kanan, τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου των κλώνων, όσο και κατά την προσπάθεια του να διαφύγει του κυνηγητού της αυτοκρατορίας, μετά την εκτέλεση της Διαταγής 66. Όλα είναι γραμμένα πολύ safe και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια για κάτι πραγματικά ιδιαίτερο, άλλωστε ήταν και από τις πρώτες σειρές που ξεκίνησαν να βγαίνουν από τη Marvel, με το καινούριο canon σύμπαν να είναι ακόμα πολύ φρέσκο. Εμβαθύνει σχετικά στο χαρακτήρα, παρουσιάζει το origin του και τις αιτίες που τον κινούν, και αν σου άρεσε η σειρά στο Disney, σου άρεσε και αυτό. Το ενδιαφέρον του το έχει, δεν έχει κάτι κακό η γραφή, οπότε περνάει και κυλάει αβίαστα και μέχρι εκεί. Το σχέδιο, στα περισσότερα από τα 12 τεύχη, το κάνει ο Pepe Larraz, τον οποίο προσωπικά αγνοούσα, αλλά έχει κάνει ένα σκασμό υπερηρωικά στη Marvel. Εδώ ακροβατεί μεταξύ του "σοβαρού" σχεδίου στα backgrounds και στις μάχες, με το "παιδικό" στην απόδοση των προσώπων και των μορφασμών. ΟΚ, δεν μου χτύπησε άσχημα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε και ιδιαίτερα. Συμβαδίζει, και αισθητικά και από άποψη ατμόσφαιρας, με το "ελαφρύ" σενάριο. Τα 12 τεύχη μαζεύτηκαν σε 2 trade paperbacks, και σε ένα απίστευτα μικρό και ανάθεμα-με-αν-ξέρω-γιατί-του-δώσανε-τον-τίτλο Omnibus. Σίγουρα δεν είναι must σε καμία περίπτωση, εκτός ίσως, αν σε αντίθεση με εμένα, δεν βρήκατε το Rebels απίστευτα παιδικό και αναμενόμενο, και θέλετε περισσότερο background. Tread carefully, you have been warned!
  7. Εισαγωγή: O Archie Andrews και η παρέα του βρίσκονται, με διάφορους τρόπους, κοντά μας από το 1941. Ναι, ξέρω, είναι πολλά χρόνια. Εγώ τον γνώρισα τέλη δεκαετίας 80, αρχές 90. Θυμάμαι μεσημέρια στην αυλή του παππού να τρώω ένα παγωτό Lucky Boy, να αφήνω το δωράκι για το τέλος και να διαβάζω κόμικ. Μια μέρα πήρα ένα τεύχος, μπορεί κατά λάθος, μπορεί γιατί με τράβηξε το εξώφυλλο ή είχα την περιέργεια να διαβάσω κάτι διαφορετικό. Και ήταν πολύ διαφορετικό. Ναι, ο Archie ήταν κυρίως μια παρέα αιώνιων έφηβων που ζούσαν στον μεσοαστικό παράδεισο του Riverdale. Μάλωναν για κοπέλες, οδηγούσαν, έπαιζαν, πήγαιναν ταξίδια, έπαιζαν μουσική κάνοντας και ένα real life hit, έτρωγαν, έκαναν σκανδαλιές, έμπλεκαν σε μπελάδες μόνιμα. Αργότερα έκαναν ταξίδια στο χρόνο, έζησαν στο μέλλον, στο παρελθόν, σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες απέκτησαν δικά τους spin offs, έγιναν υπερήρωες, έζησαν πολέμους, τα έβαλαν με τον Predator, συνεργάστηκαν με διάφορους γνωστούς, φανταστικούς και μη. Μάθαμε για την παιδική τους ηλικία, βίωσαν zombie apocalypse, έγιναν βαμπίρ και λυκάνθρωποι. Έγιναν ταινίες, σειρά, καρτούν, παιχνίδια, κάρτες, ότι μπορείτε να φανταστείτε. Νέοι χαρακτήρες μπήκαν στην παρέα. Παντρεύτηκαν, μεγάλωσαν, πέθαναν. Και αργότερα, το 2015 αν θυμάμαι καλά, ήρθε ένα τρομερό, σαρωτικό reboot που ακόμα συνεχίζεται. Στο μεγαλύτερο μέρος της παιδικής και της εφηβικής μου ηλικίας έμεινα, με διαλείμματα, πιστός αναγνώστης. Δεν το μετάνιωσα. Το κόμικ πέρασε από πολλές αλλαγές, βελτιώθηκε, έκανε πράγματα που δεν με βρήκαν πάντα σύμφωνο, αλλά παραμένει ζωντανό και όσο και αν ακούγεται περίεργο, φρέσκο, τουλάχιστον το reboot του. Επηρρέασε, επηρρεάστηκε, μεγάλωσε διάφορες γενιές και παραμένει σταθερά ένα πραγματικό American Icon. Μεγαλώνοντας ξεφυλλίζω καμμιά φορά τις εύθραυστες σελίδες με τους λεκέδες από παγωτό και διαβάζω τις ιστορίες που φυσικά έχω ξεχάσει. Μου έχει μείνει όμως το συναίσθημα, κι αυτό είναι της πιο feel good έντυπης παρέας που είχα ποτέ. -------------- Archie Meets / Archie VS / Betty & Veronica Meet Ακολουθεί η πιο πλήρης λίστα που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή. Θα ενημερώνεται με τα αντίστοιχα links από τις παρουσιάσεις, με καινούργιους τίτλους και με παλιούς που έχω ξεχάσει. Να προσθέσω πως όσοι θέλουν να τα αποκτήσουν σε φυσική μορφή θα δυσκολευτούν αρκετά, μιας και όσα βρήκα τα τελευταία χρόνια ήταν φτηνά στην Αμερική αλλά με μεταφορικά και τελωνεία στο θεό, ενώ οι λίγες κόπιες που εμφανίζονταν στην από εδώ μεριά του Ατλαντικού ήταν τρελά υπερκοστολογημένες. Όσα απέκτησα τα έψαξα πολύ και στάθηκα και τυχερός. Archie Meets The Punisher Archie vs Predator I & II Archie Meets Batman '66 Archie Meets The Ramones Archie Meets B-52 Archie Meets Glee Archie Meets Kiss Archie vs Sharknado Archie Meets Riverdale Archie Meets Flash Gordon Teenage Mutant Ninja Turtles Meet Archie Red Sonja & Vampirella Meet Betty & Veronica Harley & Ivy Meet Betty & Veronica Archie #616 President Barack Obama & Sarah Palin --------------- Archie Meets The Punisher Στα μέσα της δεκαετίας του 90 κάποιος στην Archie Comics είχε την ιδέα να ακολουθήσει τη μόδα της εποχής με τα intercompany crossovers. Αφού συζητήθηκαν ο Superman και ο Spiderman σαν πιθανότητες, σκέφτηκαν τον Punisher. Ξεκίνησαν να το δουλεύουν. Όταν ανακοινώθηκε ο κόσμος πίστεψε πως ήταν αστείο. Στο σκίτσο βρισκόταν ο τότε regular Archie artist Stan Goldberg και ο John Buscema. Ο κάθε δημιουργός σχεδίασε ξεχωριστά τον δικό του ήρωα, για να παραμείνουν πιστοί στο πνεύμα τους. Ο Tom Palmer έκανε τα μελάνια, φροντίζοντας να ομογενοποιήσει το αποτέλεσμα. Εκδόθηκε ταυτόχρονα και από τις δύο εταιρείες (Archie & Marvel) με διαφορετικά εξώφυλλα, διαφορετική τιμή, ίδια ιστορία και ελαφρώς αλλαγμένο τίτλο (Archie Meets The Punisher / The Punisher Meets Archie για την Marvel). Στην ιστορία, ένας έμπορος ναρκωτικών καταδιώκεται από το FBI και καταλήγει να κρυφτεί στο Riverdale. Οι ομοσπονδιακοί αναθέτουν στον Frank Castle να τον συλλάβει. Ο κακός παρουσιάζει μια ομοιότητα με τον Archie... και όταν ο πραγματικός Archie τα κάνει μούσκεμα, εκείνος καταλήγει να συνοδεύσει την Veronica στον χορό που θα πήγαιναν εκείνη τη βραδιά. Και φυσικά, ο Punisher κυνηγάει τον Archie. Η ιστορία δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, ακόμα και για το επίπεδο του Archie, είναι όμως τίμια και παραδόξως δουλεύει. Στις σχεδόν πενήντα σελίδες δεν προλαβαίνουν να συμβούν και πολλά πράγματα, ενώ το επίτηδες open ending δεν οδήγησε ποτέ πουθενά. Σε γενικές γραμμές πέρασα καλά, τα μπερδέματα και οι παρεξηγήσεις προχωρούσαν την ιστορία μπροστά. Το χιούμορ ήταν διακριτικό και η βία ανύπαρκτη. Μπορώ να πω πως ήταν περισσότερο καλό για τους φανς του Archie παρά για τους φανς του Punisher. Για εμένα το μεγάλο θετικό αυτής της ιστορίας ήταν το legacy της. Είχε εκδοτική επιτυχία, οι κριτικές ήταν καλές και άνοιξε το δρόμο για όλα τα υπόλοιπα crossovers που ακολούθησαν στην Archie Comics τα οποία ήταν πολύ, πολύ καλύτερα.
  8. O Anakin Skywalker πέθανε. Ο Darth Vader γεννήθηκε. Και κάνει τα πρώτα του, ασταθή, βήματα στον κόσμο της σκοτεινής πλευράς της δύναμης. Και αμέσως, αναλαμβάνει να εξαλείψει τους ελάχιστους Jedi που απέμειναν από την Order 66, και να καθιερώσει την κυριαρχία της αυτοκρατορίας και του Palpatine/Darth Sidious. Στην πορεία, θα δημιουργήσει το πρώτο του dark-powered lightsaber, χρησιμοποιεί το σώμα των Inquisitors για τους δικούς του σκοπούς, βρίσκει ένα αρχαίο τεχνούργημα των Sith και μαζί με αυτό το καινούριο του σπίτι, το απειλητικό Fortress Vader. Και εν τέλει, καταστρέφει οριστικά την όποια επαφή του είχε απομείνει με την light side, και γίνεται η πιο τρομακτική δύναμη του γαλαξία, μαριονέτα όμως ακόμα στα χέρια του αυτοκράτορα. 2ο volume του Darth Vader από τη Marvel, αυτή τη φορά από τα χέρια του Charles Soule, ο οποίος είναι τέτοιο fanboy, αλλά και τόσο καλός συγγραφέας, ώστε πλέον έχει αναλάβει τον κύριο ρόλο στη διαμόρφωση του κομιξικού Star Wars σύμπαντος. Εδώ, όπως και ο προκάτοχος του Kieron Gillen, έχει τον άχαρο ρόλο να γεμίσει τα κενά, να πατήσει δηλαδή πάνω σε ότι έχουν δημιουργήσει οι ταινίες, να αποτελέσει τη γέφυρα μεταξύ της 3ης και της 4ης, να δώσει απαντήσεις σε κάποια κενά αυτών, αλλά και να προσπαθήσει να βρει μια μικρή γωνίτσα για να πει και αυτός τη δική του ιστορία. Και τα καταφέρνει αρκετά καλά, δίνοντας μας έναν αρκετά απειλητικό Vader, ο οποίος όμως βγάζει και κάποιες αγωνίες και δισταγμούς, μέχρι να κάνει απολύτως δικό του, τον τραγικό του ρόλο ως δυνάστη του γαλαξία και ως ενός αδίστακτου εκτελεστή. Και με την τελική του αναζήτηση, αλλά και ταυτόχρονα παιδική, να βρει δηλαδή το ρόλο του, να γίνει αποδεκτός αλλά και να δημιουργήσει ένα "σπίτι" που δεν είχει ποτέ από μικρός, καταφέρνει να δημιουργήσει μια εστία κακού στο Mustafar, στον φλεγόμενο πλανήτη, εκεί όπου τελείωσαν όλα και ξαναξεκίνησαν από την αρχή. Και είναι τυχερός ο Soule, που έχει μαζί του, και στα 25 τεύχη που κράτησε αυτό το volume, τον Giuseppe Camuncoli, από τους λίγους που κατέχουν τόσο καλά τη σκηνοθεσία και το στήσιμο των καρέ με τρόπο που και εντυπωσιάζει αλλά και δημιουργεί δέος. Από τους γρήγορους σχεδιαστές και αυτός, με μεγάλη εμπειρία σε Amazing και Superior Spider-Man, Daken, αλλά και το τωρινό Bounty Hunters και το Undiscovered Country στην Image, εντυπωσιάζει με τις σκηνές μάχης, "τρομάζει" με τα κοντινά του στη μάσκα του Vader, τόσο ώστε νομίζεις ότι ακούς τη φωνή του James Earl Jones. Ειδικά στο τελευταίο arc και στον φλεγόμενο πλανήτη Mustafar, o συνδυασμός της πύρινης κόλασης με τους κεραυνούς της Δύναμης, είναι πανέμορφος και τρομερά επιβλητικός. Από τις ελάχιστες, αν όχι η μοναδική σειρά της Marvel των τελευταίων ετών, η οποία κράτησε τον σχεδιαστή της για τόσα πολλά συνεχόμενα τεύχη και το πλεονέκτημα αυτό, στο επίπεδο και την ποιότητα του υλικού, είναι εμφανές. 25 τεύχη και ένα annual, 4 trades ή ένα Omnibus, όπως και να το διαβάσετε, αξίζει η προσπάθεια. Δεν προσέφερε κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο και καινούριο, αλλά είναι καλοφτιαγμένο συνολικά. Δοκιμάστε το!
  9. Μέσα από την προσωπική καταστροφή, ξεπηδά η μεγαλύτερη απειλή που έχει γνωρίσει ο γαλαξίας. Μετά από την ήττα από τον Obi-Wan στο Mustafar και τον ακρωτηριασμό του, μέσα από την εσωτερική του διαμάχη και την επιρροή του αυτοκράτορα Palpatine, μετά από τον θάνατο του Anakin Skywalker, γεννιέται ο Darth Vader. 19 χρόνια μετά, και ενώ έχουν εξολοθρευθεί όλοι οι Jedi, ο γαλαξίας βρίσκεται πάλι σε μια κατάσταση εξέγερσης και επανάστασης. Το απόλυτο όπλο της αυτοκρατορίας για την επιβολή της τάξης, ο διαστημικός σταθμός Death Star, καταστρέφεται από μια κατασκευαστική αβλεψία και την εκμετάλευση της από τους επαναστάτες. Πλέον, ο Darth Vader, ξεκινάει έναν αγώνα για να εκδικηθεί τον νεαρό Jedi ο οποίος ήταν υπέυθυνος για αυτή τη ντροπιαστική ήττα, και μέσα από την αντιμετώπιση παλαιών γνώριμων και νέων φιλόδοξων αντιπάλων, θα προσπαθήσει να επιτύχει τον απόλυτο του σκοπό, να επιβάλλει την τάξη σε όλους. Την ΔΙΚΗ του τάξη...... Πρώτη σειρά αφιερώμενη στον εμβληματικότερο villain του σύμπαντος που δημιούργησε ο George Lucas και από τις πρώτες σειρές που κυκλοφόρησε η Marvel από τότε που ξαναπήρε τα δικαιώματα πίσω από την Dark Horse. Τα συγγραφικά καθήκοντα ανέλαβε ο Kieron Gillen, και συνολικά κάνει καλή δουλειά, πιάνει σωστά την "φωνή" του Vader, κάτι όμως έλειπε, κάτι που δεν επέτρεψε στην σειρά να απογειωθεί. Και αυτό γιατί, όπως περισσότερες σειρές οι οποίες λαμβάνουν χώρα χρονικά την περίοδο των ταινιών, δεν έχουν τα περιθώρια να ελιχθούν και να παρουσιάσουν κάτι διαφορετικό, κάτι με πραγματική αγωνία και ενδιαφέρον για το τελικό αποτέλεσμα, μια και περιορίζονται από το ασφυκτικό αφηγηματικό πλαίσιο των ταινιών. Και έται, παρόλο που ο συγγραφέας παρουσιάζει τον πρωταγωνιστή αρκούντως απειλητικό, και δεν ξεφεύγει από τον χαρακτήρα του δείχνοντας τον να κάνει ακροβατικά, παρά τον δείχνει να υπερνικά τα εμπόδια του με την καταιγιστική του "παρουσία" και μόνο και με τη χρήση της Δύναμης, δεν καταφέρνει ποτέ να δώσει μια ιστορία με πραγματικό ενδιαφέρον. Και παρόλο που εισάγει κάποιους πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως την Doctor Aphra, την αρχαιολόγο alter ego του Han Solo, αλλά και τα δολοφονικά droids Triple-Zero και BeeTee, τα πάντα μοιάζουν υπερβολικά γνώριμα, τα αισθάνεσαι υπερβολικά safe για να ενδιαφερθείς πραγματικά. Ακόμα και ένα σύντομο crossover με την κύρια Star Wars σειρά η οποία έτρεχε εκείνη την περίοδο, με τίτλο Vader Down, δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, κάνοντας όλο το volume ικανοποιητικό, αλλά συνολικά αδύναμο. Εκ των υστέρων βέβαια, πρέπει να αναγνωριστεί στον Gillen το ελαφρυντικό ότι ακόμα δεν υπήρχε σοβαρή κατεύθυνση σε όλο το σύμπαν, ακόμα δεν ήξεραν από τη Marvel που θα το πάνε, άρα αντίστοιχα και αυτός δεν θα είχε και κάτι να πατήσει πάνω. Στο σχέδιο, στη συντριπτική πλειοψηφία των 25 τευχών, έχουμε τον Salvador Larroca, πολύπειρο στα υπερηρωικά, γρήγορο καλλιτέχνη και αποδοτικό. Αποδίδει μια χαρά τις σκηνές δράσης, αρκετά κινηματογραφικά, αλλά και αρκετά ποζεράδικα. Ο εκτυφλωτικός χρωματισμός όμως που του έκαναν ίσως θα μπορούσε να κρατηθεί λίγο πιο "κάτω", αλλά προφανώς η όλη προοπτική και στόχευση ήταν περισσότερο για εντυπωσιασμό, παρά για "βάθος" και ατμόσφαιρα. Κάποια λίγα τεύχη σχεδιάζει και ο Mike Deodato Jr, στο γνωστό του πολύ όμορφο, φωτορεαλιστικό και λεπτομερές του στυλ, χωρίς να έχει υιοθετήσει ακόμα τις διαγραμμίσεις με τις οποίες μας έχει "π(ρ)ήξει" πλέον τα τελευταία χρόνια με τις δουλείες του στην AWA, και συνολικά κάνοντας πολύ όμορφη δουλειά. 25 τεύχη λοιπόν όπως έγραψα και πιο πάνω, 1 annual και τα τεύχη του Vader Down αποτέλεσαν το πρώτο αυτό volume, και μπορείτε να το βρείτε είτε σε 5trade paperbacks, είτε σε 2 oversized hardcovers είτε σε ένα ωραίο και χορταστικό omnibus. Καλό συνολικά, προσεγμένο, και αν δεν έχετε ιδιαίτερες προσδοκίες, θα περάσετε καλά και ψυχαγωγικά. Αντε λοιπόν, πάρτε το και μεταφερθείτε σε ένα galaxy, far, far away....
  10. Το αχανές σύμπαν της Marvel κάνει διαρκώς επανεκκινήσεις και επιχειρεί να μοιράσει την τράπουλα ξανά, έτσι ώστε να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού, το οποίο εξελίσσεται και γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό. Κάποιες φορές, αυτή η προσπάθεια επανακαθορισμού των κουρασμένων υπερηρώων δεν πετυχαίνει, κάποιες φορές όμως, δίνει μικρά αριστουργήματα. Ευτυχώς, το The Immortal Hulk των Al Ewing (σενάριο), Joe Bennett (σχέδιο), Ruy Jose (μελάνια), Paul Mounts (χρώμα) με τα εξώφυλλα του πολύ Alex Ross, είναι όντως ένα μικρό αριστούργημα. Καταρχάς, για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει από πολύ κοντά τα τεκταινόμενα στο σύμπαν της Marvel (όπως εγώ), τα πράγματα είναι σχετικά απλά: ο Bruce Banner περιπλανιέται ανέστιος και κάθε βράδυ μεταμορφώνεται σε Hulk, ακόμη κι αν είναι νεκρός (αυτό είναι το φοβερό εύρημα της σειράς!). Κατά τα άλλα, ο Χαλκ είναι σίγουρα ένας προβληματικός ήρωας, όχι επειδή αντιμετωπίζει σε κάθε τεύχος τους προσωπικούς του δαίμονες (δεν θα ήταν στο σύμπαν της Marvel, εάν δεν είχε προβλήματα!), αλλά επειδή το μοτίβο του άμυαλου κτήνους στο οποίο μεταμορφώνεται ο άτυχος Μπρους Μπάνερ κάθε φορά που η καρδιά του χτυπά γρήγορα, δεν μπορεί να αντέξει δραματουργικά επί μακρόν, κάτι που αντιλήφθηκαν οι δημιουργοί της Marvel (και ιδιαίτερα ο Peter David, που έδωσε νέα πνοή στον ήρωα), για αυτό και στράφηκαν σε άλλες κατευθύνσεις. Το The Immortal Hulk είναι, λοιπόν, η πλέον πρόσφατη κατεύθυνση, που παίρνει ο πράσινος γίγαντας. Ο Αλ Γιούινγκ προσπαθεί με πολύ μεγάλη επιτυχία να επιστρέψει στις ρίζες του ήρωα, διατηρώντας όμως τη σύγχρονη οπτική. Ο τίτλος του πρώτου τεύχους της σειράς (Or is he both?) είναι σαφής αναφορά (όπως ομολογεί και ο ίδιος) στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Χαλκ και το ερώτημα, όπως και η απάντηση, είναι σαφής: ο Χαλκ είναι και τα δύο: και άνθρωπος και τέρας, όπως άλλωστε και το λογοτεχνικό πρότυπο στο οποίο βασίστηκε ο ήρωας (ο Δρ. Τζέκυλ και ο κύριος Χάιντ) Ο Χαλκ παρουσιάζεται εδώ εκδικητικός, αμοραλιστής με μια απόλυτα προσωπική αντίληψη περί δικαιοσύνης και τοποθετείται “πέραν του καλού και του κακού”, με αποτέλεσμα να κάνει και ένα ταξίδι στην Κόλαση, όπου η ωμή δύναμη φυσικά δεν αρκεί. Όσο για τον άμοιρο Μπάνερ; Αυτός παραμένει παθητικός θεατής, η ιστορία δεν του ανήκει πλέον. Πιστεύω ότι αυτό το κόμικ είναι το πιο ενήλικο κόμικ με υπερήρωες που έχω διαβάσει από τη Marvel. Οι δημιουργοί δεν διστάζουν να δείξουν εικόνες, που είναι πολύ πιο σκληρές από τα συνηθισμένα εμπορικά κόμικ, αλλά και να θίξουν θέματα, όπως η αυτοδικία, αλλά και η ίδια η φύση του Καλού και του Κακού. Καθώς προχωρά η αφήγηση, ο Γιούινγκ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει λογοτεχνίζουσα γλώσσα κι να προβάλλει σκέψεις, που μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν φιλοσοφικές και μετατρέπουν τον Χαλκ σε μια, τηρουμένων των αναλογιών, σχεδόν Νιτσεϊκη φιγούρα (εξού και το “πέραν του καλού και του κακού”): ο Χαλκ έχει μεταμορφωθεί από σύμβολο των απωθημένων (κύριος Χάιντ) σε τιμωρό και φορέα δικαιοσύνης (Νίτσε). Επίσης, χρησιμοποιούνται σύγχρονες μέθοδοι αφήγησης, όπως για παράδειγμα φλας μπακ σε παράλληλη εξέλιξη με την κύρια δράση. Και όλα αυτά γίνονται, χωρίς να περιφρονείται η δράση και οι μάχες! Ταυτόχρονα, φέρνουν στο προσκήνιο διάφορους χαρακτήρες που συνδέονται με τον Χαλκ και τους τοποθετούν με μεγάλη επιτυχία στο νέο πλαίσιο. Οι δημιουργοί του κόμικ ρίσκαραν και πέτυχαν, γιατί η σειρά γνωρίζει όχι μόνο μεγάλη καλλιτεχνική, αλλά και εμπορική επιτυχία. Η συμβολή του Μπένετ στην επιτυχία της σειράς είναι τεράστια: ο σχεδιαστής επιστρέφει κι αυτός στις απαρχές του Χαλκ και μας προσφέρει έναν Χαλκ πιο ογκώδη, τεράστιο και σαφώς πιο απειλητικό, που μας δείχνει ότι ο πράσινος γίγαντας έχει πλέον το πάνω χέρι στη συμβιωτική του σχέση με τον Μπάνερ. Αλλά και στις σκηνές-σοκ, τα καταφέρνει περίφημα, ενώ σε ορισμένα σχέδια διαστρεβλώνει τη φυσική ανατομία με μεγάλη επιτυχία κάνοντας το αποτέλεσμα απολύτως πιστευτό. Όπως και να το δει κανείς, κόμικ δράσης ή τρόμου ή κόμικ υπαρξιακού φόβου, το The Immortal Hulk έχει κάτι για όλους και πιστεύω ότι θα ικανοποιήσει απόλυτα όλους τους οπαδούς. Η σειρά έχει προταθεί για Eisner και γενικά έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές και δικαίως, Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 4 τόμοι, που συγκεντρώνουν τα 20 πρώτα τεύχη και οι οποίοι περιλαμβάνουν διάφορα σκίτσα, καθώς και ένα κείμενο του συγγραφέα, που βρίσκεται στον πρώτο τόμο. Μια παρουσίαση και κριτική του κόμικ μπορείτε να διαβάσετε εδώ,. Μια ελάχιστα διαφορετική εκδοχή του κειμένου δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
  11. (ISBN:978-960-436-668-2). Avengers: The Origin. Τίτλος :Avengers: The Origin. Τύπος Μέσου:έντυπο / ΒΙΒΛΙΟ Εκδότης:Αθήνα [GR] : Εκδόσεις Οξύ Α.Ε. / Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ ISBN:978-960-436-668-2 Γλώσσες :Ελληνική (gre) Ημ/νία Παραχώρησης :07/10/2019
  12. Αυτοί είναι οι τόμοι 80 και 81 της Επίσημης Συλλογής Graphic Novels της Marvel. Κυκλοφόρησαν στις 23/09 και 07/10/2022 αντίστοιχα. Περιέχουν τα τεύχη Iron Man 55, Captain Marvel 25-30, Marvel Fanfare 12 ο πρώτος και τα Captain Marvel 31-34, Avengers 125, The Death of Captain Marvel ο δεύτερος. Για εμένα είναι μεγάλη χαρά και μεγάλη συγκίνηση, που παρουσιάζω μια εξαιρετική και εμβληματική ιστορία της Marvel και του αγαπημένου Captain Marvel (του αρχικού, του ορθόδοξου ), την οποίαν διάβασαν και πιστεύω, ότι αγάπησαν πολλοί της γενιάς μου (όσοι είμαστε γύρω στα πενήντα). Ο ήρωας, ο Κάπτεν Μάρβελ, ξεκίνησε ως ένας στρατιώτης της αυτοκρατορίας των Κρι με σκοπό να σαμποτάρει το διαστημικό πρόγραμμα της Γης, αλλά στη συνέχεια αγάπησε τον πλανήτη μας, εξεγέρθηκε ενάντια στην αυτοκρατορία των Κρι με τεράστιο προσωπικό κόστος, χάνοντας την αγαπημένη του Ούνα και τάχθηκε στην προστασία των Γήινων. Στην πορεία άλλαξε στολή, έκανε ένα αναγκαστικό δίδυμο με τον πανταχού παρόντα στα κόμικς της Marvel Ρικ Τζόουνς, αλλά οι πωλήσεις δεν πήγαιναν και τόσο καλά. Και τότε ανέλαβε, αρχικά το σχέδιο και στη συνέχεια και το σχέδιο, ο νεαρός -24 ετών τότε - Τζιμ Στάρλιν, ο οποίος έδωσε μια νέα πνοή στον τίτλο. Δεν είναι μόνο, ότι δημιούργησε το χειρότερο από τους κακούς του σύμπαντος της Marvel, τον Τιτάνα Θάνος, που ακόμη και σήμερα απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο, αλλά είναι κυρίως, το ότι έδωσε μια κοσμική και φιλοσοφική διάσταση στον ήρωα, ότι πρόσθεσε στο σενάριο ορισμένες, έστω, σαφώς αντιπολεμικές νότες, ότι πειραματίστηκε αρκετά με το σχέδιο και την αλληλουχία των καρέ, αλλά και το ότι για πρώτη ίσως φορά, στα κόμικς της Marvel, η εξωτερική δράση και οι μάχες συνυπήρχαν με μια ανελέητη εσωτερική μάχη, όπου η δύναμη της θέλησης και η εναρμόνιση με το σύμπαν μπορούσαν να μεταβάλλουν την πραγματικότητα. Επιπλέον, μετέφερε τη δράση στις εσχατιές του χώρου και του χρόνου, κάτι καθόλου αυτονόητο τότε, ανοίγοντας το δρόμο, για πολλές άλλες ιστορίες, που θα ακολουθούσαν. Όλα αυτά, σαφώς επηρεασμένα από το κλίμα της εποχής έκαναν το συγκεκριμένο story arc, δηλαδή τα τεύχη 25-34, που μας απασχολούν εδώ, ένα από τα πιο πρωτοποριακά κόμικς της Marvel εκείνη την εποχή και ένα κόμικ, που ήταν πραγματικά διαφορετικό από όλα τα άλλα. Ο Στάρλιν εγκατέλειψε τον τίτλο μετά το #34, ακολούθησαν άλλοι δημιουργοί, κάποιοι με ορισμένες καλές ιδέες (θεωρώ ότι και οι Englehart και Milgrom πρόσφεραν μια εξαιρετική συνέχεια στις περιπέτειες του Κάπτεν Μάρβελ), αλλά τελικά ο τίτλος ακυρώθηκε με το #62, το Μάιο του 1979. Στη συνέχεια, άλλοι χαρακτήρες πήραν το όνομα, αλλά στη δική μου καρδιά, ο ένας και μοναδικός Captain Marvel είναι ο Mar-Vell. Το ερώτημα, προφανώς, είναι πώς φαίνονται όλα αυτά σήμερα. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, όχι απλά επειδή κανείς/καμία δεν μπορεί να αντικειμενικός/ή , αλλά κυρίως γιατί αυτό το κόμικ υπήρξε και είναι ακόμη ένα από τα αγαπημένα μου. Το διάβασα ξανά, για τρίτη ή τέταρτη φορά ολόκληρο και το χάρηκα πάρα πολύ. Φυσικά, δεν με εντυπωσίασε τόσο, όσο με είχε εντυπωσιάσει στα 11 ή 12 μου, που είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα, γιατί είχα καταλάβει, ότι αυτό το κόμικ ήταν διαφορετικό από τα άλλα, που δημοσιευόντουσαν στο "Μπλεκ" (εκεί το διάβασα για πρώτη φορά), αλλά αυτό είναι λογικό και αναμενόμενο μετά από τόσες δεκαετίες. Σίγουρα υπάρχουν κάποιες ευκολίες σε ορισμένα σημεία της πλοκής, σίγουρα η όλη φιλοσοφία δεν εντυπωσιάζει τόσο, σίγουρα όλοι/ες έχουμε διαβάσει κι άλλα πράγματα, πολύ πιο ψαγμένα. Ακόμη κι έτσι, όμως, θεωρώ, ότι είναι ένα από τα εμβληματικά κόμικς της δεκαετίας του 1970 και αξίζει να το έχετε στη βιβλιοθήκη σας και να το διαβάσετε. Εδώ σταματώ, επειδή για το The Death of Captain Marvel υπάρχει ξεχωριστή και εξαιρετική παρουσίαση από το @Spyros Andrianos. Τα συγκεκριμένα τεύχη του Captain Marvel τα έχουμε διαβάσει άλλες τρεις φορές στα ελληνικά: πρώτη φορά στις εκδόσεις του Καμπανά, που δημοσίευσαν τα τεύχη 1 και 22-27 στο "Σπάιντερ Μαν", τα τεύχη 28-40 (εκτός του 36) στους "Εκδικητές" και τα τεύχη 41 και 42 (και ξανά το 28) στο "Άιρον Μαν", δεύτερη φορά στο περιοδικό "Μπλεκ" (δεν θυμάμαι πλέον σε ποια τεύχη), το οποίο είχε δημοσιεύσει σχεδόν ολόκληρη τη σειρά έως το #50 και τρίτη φορά από τη Μαμούθ Κόμιξ, στη σαφώς καλύτερη έκδοση από το τρεις, ξεκινώντας από το "Θορ" (τεύχος 22) και συνεχίζοντας στους "4 Φανταστικούς" (τεύχη 25 και 30) και βγάζοντας και δύο έξτρα τεύχη, που περιείχαν τα 26-28 και 31-34 αντίστοιχα, παραλείποντας το #29. Επιπλέον, το Iron Man 55 είχε δημοσιευτεί στο "Σπάιντερ Μαν" #150 και το Avengers 125 στο "Σπάιντερ Μαν" #307. Περιττό, βέβαια, να προσθέσω, ότι η τωρινή έκδοση της Hachette είναι κλάσεις ανώτερη από τις τρεις προηγούμενες με εξαιρετική, όπως πάντα μετάφραση από τον @Ilias Tsiaras. Τα εξώφυλλα και τα οπισθόφυλλα είναι σκαναρισμένα από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia
  13. ΤΟΜΟΣ 80: Η Ζωή και ο Θάνατος του Captain Marvel Μέρος 1ο Οι ιστορίες του original Κάπταιν Μάρβελ έχουν πλέον το... προνόμιο να έχουν τυπωθεί από 4 διαφορετικούς εκδότες στην Ελλάδα! Εδώ θα δούμε μια συγκριτική παρουσίαση των ιστοριών του σύγχρονου τόμου της Hachette με των προγενέστερων Ελληνικών Εκδόσεων. Ευχαριστώ τον φίλο Hudson για τις φωτογραφίες των πρώτων σελίδων των ιστοριών από τον τόμο της Hachette. Οι εικόνες παλαιών ελληνικών εκδόσεων που εμφανίζονται είναι από σκανς των φίλων crc, leonidio, eponymus, serros. ΙRON MAN #55 KABANAS 1984 HACHETTE 2022 Το Iron Man #55 είχε δημοσιευτεί μόνο από τις Εκδόσεις Καμπανά. CAPTAIN MARVEL #25 ΜΠΛΕΚ 1982 KABANAS 1977 ΜΑΜΟΥΘ 1988 HACHETTE 2022 Οι 4 εκδόσεις σε όλο τους το μεγαλείο! CAPTAIN MARVEL #26 KABANAS 1977 ΜΑΜΟΥΘ 1988 HACHETTE 2022 To Μπλεκ συχνά έκοβε την πρώτη σελίδα της ιστορίας για να φαίνεται ότι η ιστορία είναι ενιαία, έτσι δεν δημοσίευσε την πρώτη σελίδα αυτής της ιστορίας. CAPTAIN MARVEL #27 KABANAS 1977 ΜΑΜΟΥΘ 1988 HACHETTE 2022 Ούτε εδώ δημοσίευσε την πρώτη σελίδα της ιστορίας το Μπλεκ. CAPTAIN MARVEL #28 ΜΠΛΕΚ 1982 KABANAS 1977 ΜΑΜΟΥΘ 1988 HACHETTE 2022 Εδώ έχουμε πάλι απαρτία! CAPTAIN MARVEL #29 ΜΠΛΕΚ 1982 KABANAS 1977 HACHETTE 2022 Η Μαμούθ δεν δημοσίευσε το #29 Το Μπλέκ μετέτρεψε τη σελίδα τίτλων σε ολοσέλιδο καρέ. CAPTAIN MARVEL #30 ΜΠΛΕΚ 1982 KABANAS 1978 ΜΑΜΟΥΘ 1988 HACHETTE 2022 Κι εδώ απαρτία! MARVEL FEATURE #12 ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ HACHETTE 2022 Παραξενευόμουν που η τελευταία ιστορία δεν έγραφε τους δημιουργούς, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι η Hachette... αντέγραψε την τακτική του Μπλεκ μετατρέποντας τη σελίδα τίτλων σε ολοσέλιδο καρέ! Χουμφ!, τις καλές ιδέες όλοι θέλουν να τις αντιγράφουν! Μπορεί να παρατηρήσατε ότι στο κάτω μέρος της πρώτη σελίδας του τεύχους #27 γράφει "Δείτε τον εκπληκτικό χάρτη [του Τιτάνα] στη σελίδα με τα γράμματα του παρόντος τεύχους". Αν ψάξετε όμως στους 2 τόμους της Hachette, δεν θα βρείτε τον χάρτη καθώς δεν συμπεριλήφθηκε στα συμπληρώματα του τόμου (όπως θα έπρεπε). Ιδού λοιπόν ο περίφημος χάρτης από την έκδοση της Μαμούθ: Μέχρι και στον Σπάιντερμαν άρεσε!
  14. Περιέχει τα : Star Wars: War of the Bounty Hunters Alpha (2021) 1, Star Wars: War of the Bounty Hunters (2021) 1-5, Star Wars: War of the Bounty Hunters - Jabba The Hutt (2021) 1, Star Wars: War of the Bounty Hunters - 4-Lom & Zuckuss (2021) 1, Star Wars: War of the Bounty Hunters - Boushh (2021) 1, Star Wars: War of the Bounty Hunters - Ig-88 (2021) 1, Star Wars (2020) 13-18, Star Wars: Bounty Hunters (2020) 12-17, Star Wars: Darth Vader (2020) 12-17, Star Wars: Doctor Aphra (2020) 10-15, material from Star Wars: War of the Bounty Hunters Alpha Director's Cut (2021) 1 O Bobba Fett έχει τον Han Solo "καρμπονιζέ" και κατευθύνεται να τον παραδώσει στον Jabba the Hutt. Στην πορεία όμως, του τον κλέβει η εγκληματική οργάνωση Crimson Dawn, με αρχηγό την Qi'ra (o χαρακτήρας που υποδυόταν η Emilia Clarke στο Solo). O Jabba νομίζει ότι ο Bobba Fett τον κοροϊδεύει και στέλνει στο κατόπι του όλους τους χειρότερους bounty hunters του γαλαξία. Κάπου εκεί μπλέκεται και ο Darth Vader, εμφανίζεται και η Doctor Aphra, καθώς η Qi'ra βγάζει τον Solo σε δημοπρασία, ακολουθεί και ο Luke και η Leia, και η κατάσταση γίνεται εκρηκτική. Το πρώτο μεγάλο crossover event της Marvel στο σύμπαν του Star Wars, και είναι συνολικά αρκετά ικανοποιητικό. Όπως είναι αναμενόμενο, εμπλέκονται όλες οι μεγάλες ongoing σειρές οι οποίες τρέχουν αυτή τη στιγμή με 5-6 τεύχη η καθεμία, υπάρχει ένας σκασμός μονότευχα tie-ins, μια 5τευχη κύρια ομώνυμη σειρά και γενικά πανικός the Marvel way. O Charles Soule γράφει την κύρια σειρά, και όπως έχω ξαναγράψει και αλλού, έχει πιάσει καλά τον παλμό, και ακόμα και αν δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, καθώς το πλαίσιο είναι συγκεκριμένο και καθορισμένο, με λίγες πινελιές και με στρωτή γραφή, καταφέρνει να δημιουργήσει κάποια ψήγματα αγωνίας και μια ψευδαίσθηση ανησυχίας για την τελική έκβαση. Οι υπόλοιποι συγγραφείς, οι οποίοι γράφουν τις άλλες σειρές, όπως ο Greg Pack, η Alyssa Wong και ο Ethan Sacks συντονίζονται καλά με τον Soule και το ύφος διατηρείται σταθερό σε όλο event, οδηγώντας σε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. ΟΚ, κάποια αρνητικά όλων αυτών των μεγάλων crossovers εμφανίζονται και εδώ, και σε κάποια σημεία είναι εμφανές ότι κάποια πράγματα τραβιόνται λίγο από τα μαλλιά για να οδηγήσουν στις επιθυμητές συναντήσεις, στις αναπόφευκτες συγκρούσεις και το νομοτελειακό αποτέλεσμα. Αλλά δεν είναι τόσο τραβηγμένα για να σε "βγάζουν" από την ιστορία, και συνολικά, θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα από τα πιο ισορροπημένα events της εταιρείας. Σχέδιο στην κύρια σειρά κάνει ο Luke Ross, και είναι στο σωστό πνεύμα, με αληθοφανείς χαρακτήρες, φωτεινά sci-fi χρώματα, και μια Qi'ra που δεν μοιάζει καθόλου με την Emilia Clarke. Το καλό είναι ότι και αυτός, αλλά και οι υπόλοιποι σχεδιαστές των άλλων σειρών κρατούν ψηλά και "ρεαλιστικά" το επίπεδο, μην έχοντας έτσι τραγικές διαφορές από τεύχος σε τεύχος και δίνοντας τη κατάλληλη ατμόσφαιρα στην ιστορία. Δεν είδα κάτι αξιομνημόνευτο, άλλωστε δεν έχω δει, στα τόσα χρόνια που κάνει τα Star Wars η Marvel, κάτι αξιομνημόνευτο, αλλά βολεύομαι με κάτι που λειτουργεί, που είναι θεματικά σωστό και κατά καιρούς εντυπωσιακό. Πρώτο σε μια τριλογία events (με το δεύτερο, με τίτλο Crimson Dawn, να έχει ξεκινήσει αμέσως μετά), το War of the Bounty Hunters είναι αξιοπρεπές fan service για τα fan boys σαν και εμένα. Το Omnibus βγαίνει τον Δεκέμβριο, αλλά εγώ έχω διαβάσει και τα 30+ τεύχη, και να κάνω προκαταβολικά την παρουσίαση. Δεν ξέρω ποιος μη-fan θα μπει στη διαδικασία να διαβάσει κάτι τέτοιο, αλλά έχει κάτι να πει και να δείξει, οπότε βουτήξτε και May the force be with you....
  15. Ο Κάπτεν Αμέρικα συναντά τη Μοσάντ Η Sabra από τη σειρά κόμικς της Marvel Άρης Χατζηστεφάνου Η Disney μέσω της Marvel επαναφέρει στο προσκήνιο τη Σάμπρα, μια Ισραηλινή υπερηρωίδα η οποία τυχαίνει να είναι και πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών ● Το γεγονός ότι ανακοίνωσε τη νέα ταινία στην επέτειο 40 χρόνων από τη σφαγή στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα δεν βοήθησε πολύ. «Θυμάμαι», έλεγε πριν από χρόνια ο πολεμικός ανταποκριτής Ρόμπερτ Φισκ, «ότι βρέθηκα μπροστά σε ένα ανάχωμα. Προσπάθησα να ανέβω στην κορυφή, αλλά όταν τα κατάφερα αυτό έγινε μαλακό και άρχισε να κουνιέται. Και τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν ανάχωμα αλλά κάτι που είχε καλυφθεί με χώμα. Είδα ένα πρόσωπο, ένα χέρι, το στομάχι ενός ανθρώπου. Ήταν ένας σωρός από πτώματα». Οι δημοσιογράφοι που βρέθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1982 στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα δεν ξεπέρασαν ποτέ εκείνη την εμπειρία. Εδώ και τέσσερις δεκαετίες μιλούν για ένα γεγονός το οποίο δεν άλλαξε μόνο την ιστορία του Λιβάνου και ολόκληρης της Μέσης Ανατολής, αλλά και την πορεία της δημοσιογραφίας και συγκεκριμένα του πολεμικού ρεπορτάζ. Ο ισραηλινός στρατός, υπό τις εντολές του Αριέλ Σαρόν, είχε επιτρέψει σε συνεργαζόμενες ομάδες χριστιανών φαλαγγιτών του Λιβάνου να εισέλθουν στους καταυλισμούς και τους παρείχε προστασία για όσο διάστημα βρίσκονταν εκεί. Επί τρεις συνεχόμενες ημέρες έσφαζαν, βίαζαν και έκαιγαν ό,τι έβλεπαν ζωντανό. Ήταν μια σφαγή δι’ αντιπροσώπων, την οποία το βρετανικό συγκρότημα The Specials είχε συγκρίνει, τότε, με τα εγκλήματα στο ναζιστικό στρατόπεδο εξόντωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν. Εύκολα λοιπόν μπορεί να φανταστεί κανείς τα αισθήματα που κατέκλυσαν εκατομμύρια Παλαιστίνιους και Αραβες σε όλο τον κόσμο όταν, τις ημέρες που συμπληρώνονταν 40 χρόνια από τη σφαγή, η εταιρεία Marvel παρουσίασε μια νέα υπερηρωίδα με το όνομα Σάμπρα. Η περσόνα θα πρωταγωνιστεί στην ταινία Captain America: New World Order (Νέα Τάξη Πραγμάτων) που αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2024 και η ηρωίδα θα είναι μια πράκτορας της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών Μοσάντ. Τη Σάμπρα θα υποδύεται η Ισραηλινή ηθοποιός Σίρα Χάας, η οποία έγινε ευρέως γνωστή από την τηλεσειρά Unorthodox του Netflix για τη ζωή μιας κοπέλας που δραπετεύει από το περιβάλλον υπερ-ορθόδοξων Εβραίων στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Προφανώς η Marvel δεν είχε καμία απολύτως πρόθεση να συνδέσει την ηρωίδα της με τη σφαγή στους παλαιστινιακούς καταυλισμούς του Λιβάνου – κυρίως γιατί κάθε τέτοια αναταραχή μπορεί να περιορίσει τα έσοδα της ταινίας στους κινηματογράφους. Ούτως ή άλλως η υπερηρωίδα Σάμπρα δημιουργήθηκε το 1981, δηλαδή έναν χρόνο πριν από τη σφαγή, ενώ η λέξη Sabra αν και είναι αραβική χρησιμοποιείται και από τους Iσραηλινούς για να περιγράψει τους Εβραίους που γεννήθηκαν στο Ισραήλ. Όταν όμως αναφερόμαστε σε μια υπερπαραγωγή εκατομμυρίων δολαρίων, καταλαβαίνουμε ότι ένα τέτοιο λάθος αποκαλύπτει την ολοκληρωτική αδιαφορία της βιομηχανίας του θεάματος για το πώς μπορεί να μεταφράζονται τα πολιτιστικά προϊόντα της σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Αρκεί να φανταστούμε πώς θα αισθανθεί ένας Έλληνας εάν, τις ημέρες που θα συμπληρωθούν 80 χρόνια από τη σφαγή του Διστόμου, μια εταιρεία παρουσιάσει έναν υπερήρωα ο οποίος θα είναι Γερμανός στρατιώτης και θα ονομάζεται Δίστομος. Η σύμπτωση πάντως του ονόματος της Σάμπρα με τον παλαιστινιακό καταυλισμό είναι ίσως το μικρότερο από τα πρόβλημα στην πολιτική τής Marvel. Όπως εξηγούσε προ ημερών ο συγγραφέας Εϊζα Γουινστάνλεϊ στο Electronic Intifada, όταν έκανε την εμφάνισή της η Σάμπρα, η Marvel παρουσίαζε τους Αραβες είτε σαν παρανοϊκούς τρομοκράτες που δολοφονούσαν ανθρώπους χωρίς καμία απολύτως αιτία είτε (στην καλύτερη περίπτωση) σαν άξεστους μικροαπατεώνες που πλήρωναν τις συνέπειες των δικών τους πράξεων. Στα χρόνια του αμερικανικού ριγκανισμού οι στερεοτυπικές απεικονίσεις της Marvel μάς έδωσαν επίσης τους «Σοβιετικούς υπερστρατιώτες» αλλά και τον Κινέζο «Κολεκτιβοποιημένο Ανθρωπο» – έναν γιγαντιαίο μοβ «σφίχτη» με το αστέρι της κινεζικής σημαίας, ο οποίος έκλεβε την ενέργεια όλων των κατοίκων της Κίνας προκειμένου να διατηρεί τις υπεράνθρωπες ιδιότητές του. Στις τέσσερις δεκαετίες που ακολούθησαν η Marvel αναπαρήγε τους σημαντικότερους ισραηλινούς μύθους για το «μεσανατολικό»: η μικρή χώρα που αντιστέκεται περικυκλωμένη από βάρβαρους εισβολείς αλλά παραμένει προπύργιο «ανεκτικότητας». Ακόμη κι όταν η εταιρεία υποτίθεται ότι επιχειρούσε να κρατήσει ίσες αποστάσεις μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, απέδιδε την αντιπαράθεση στον θρησκευτικό φανατισμό των δύο πλευρών αποκρύπτοντας πλήρως το καθεστώς κατοχής και απαρτχάιντ που έχει επιβάλει στην περιοχή το Ισραήλ. Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, η πολιτική της Μάρβελ πραγματοποίησε στροφή 180 μοιρών δίνοντας τον λόγο σε εθνικές και φυλετικές μειονότητες, γεγονός που συχνά προκαλούσε έντονες αντιδράσεις ακροδεξιών κύκλων στις ΗΠΑ. Όπως εξηγεί όμως ο Εϊζα Γουινστάνλεϊ, πρόκειται συνήθως γι’ αυτό που ορισμένοι αποκαλούν intersectional imperialism (διαθεματικό ιμπεριαλισμό), δηλαδή τη «χρήση πολιτικών ταυτότητας και “ποικιλομορφίας” κάτω από την οποία αποκρύπτεται η βάναυση ιμπεριαλιστική καταπίεση και οι ταξικές συγκρούσεις». Είναι ίσως άδικο να προδικάσει κανείς ποιος θα είναι πραγματικά ο ρόλος της Sabra όταν θα κυκλοφορήσει η ταινία το 2024. Η μέχρι στιγμής στάση, όμως, της Marvel απέναντι στους Παλαιστίνιους και το γεγονός ότι μια ταλαντούχα και πολύ αγαπητή Ισραηλινή ηθοποιός θα υποδύεται μια υπεράνθρωπη πράκτορα της Μοσάντ, δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. info-war.gr Πηγή
  16. Υπάρχουν κάποιοι χαρακτήρες τόσο στο σύμπαν της Marvel όσο και στης DC οι οποίοι αν και είχαν ανέκαθεν ένα μεγάλο κοινό που του αγαπούσε δεν έπαιρναν ποτέ την αναγνώριση που τους άξιζε. Ο Beta Ray Bill ήταν ένας από αυτούς. Το ανθρωπόμορφο άλογο το οποίο έχει αποκτήσει μία ισχυρή θέση στο πάνθεον των χαρακτήρων της Marvel συνήθως τον συναντούσαμε να υπάρχει απλά ως ένας υποστηρικτικός χαρακτήρας στις ιστορίες του Thor. Σπάνιες είναι οι φορές που θα δούμε τον συγκεκριμένο ήρωα να πρωταγωνιστεί σε δικές του ιστορίες. Εισακούγοντας όμως τις προσευχές του αναγνωστικού της κοινού (;) η Marvel αποφάσισε φέτος να μας δώσει μία ιστορία που επιτέλους θα πρωταγωνιστήσει ο αγαπημένος αυτός χαρακτήρας. Και το καλύτερο; Θα το αναλάμβανε εξολοκλήρου ο Daniel Warren Johnson (του Wonder Woman Dead Earth) για εμένα ένας από τους καλύτερους ανερχόμενους καλλιτέχνες στα αμερικανικά κόμικς. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι δε θα μπορούσα να αφήσω αυτή τη σειρά να περάσει απαρατήρητη. Ακολουθούν spoilers για το κόμικ Thor του Donny Cates. Το Beta Ray Bill είναι ένα εξαιρετικό κόμικ. Ο Daniel Warren Johnson δείχνει την αγάπη του για τον ήρωα γράφοντας διαλόγους γεμάτους συναίσθημα και αγάπη τόσο για τον πρωταγωνιστή όσο και για τον κόσμο του Thor. Αυτό που καταφέρνει εξαιρετικά είναι να ακολουθήσει την κατά τα άλλα χιλιοειπωμένη συνταγή μίας ιστορίας αναζήτησης ταυτότητας και να τη γεμίσει με επικές σκηνές και εξαιρετικούς διαλόγους που δίνουν βάθος στην πλοκή. Αυτό όμως που κάνει την ιστορία να ξεχωρίζει είναι το εξαιρετικό σχέδιο του Johnson. Όσοι ακολουθούμε τον καλλιτέχνη ξέρουμε για το υπέροχο σχέδιό του και για το τι είναι ικανός να κάνει όμως οφείλω να πω ότι εδώ ξεπέρασε τον εαυτό του. Τα πανοραμικά καρέ του σου κόβουν την ανάσα δείχνοντάς σου μαγευτικά διαστημικά τοπία ενώ οι σκηνές μάχης του διακατέχονται από μία άναρχη τάξη στην οποία δεν μπορείς παρά να μη χαζεύεις με τις ώρες τα μαγευτικά καρέ του. Οι επιρροές του σχεδίου του εδώ φαίνονται να είναι έντονα επηρεασμένες από το ψυχεδελικό σχέδιο του Kirby το οποίο γειώνετε εξαιρετικά από τα μουντά χρώματα του Mike Spicer. Αν έχω να βρω μόνο ένα κακό στο συγκεκριμένο κόμικ είναι το ότι τυπικά είναι απλά ένα μεγάλο tie in. Τόσο σαν συνέχεια της ιστορίας της τελευταίας σειρά του Thor όσο και του King in Black. Επομένως αν κάποιος αναγνώστης δεν έχει διαβάσει έστω μία από αυτές τις δύο ιστορίες θα έχει μερικά προβλήματα τουλάχιστον στην αρχή προκείμενου να καταλάβει τη συμβαίνει. Όμως ο Johnson καταφέρνει με μεγάλη ευκολία να βγάλει την ιστορία από αυτό το πρόβλημα γρήγορα και εύκολα καταφέρνοντας να παρασύρει τον αναγνώστη με μία δυνατή και σφιχτοδεμένη πλοκή. Κλείνοντας λοιπόν έχω να πω ότι το Beta Ray Bill είναι μάλλον ένα από τα καλύτερα υπερηρωικά κόμικς ατής της χρονιάς. Ο Jonson μας αποδεικνύει για άλλη μία φορά ότι βρίσκετε στα ντουζένια του σαν δημιουργός και ότι έχει όλο το μέλλον μπρστά του για να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο σαν καλλιτέχνης. Μέχρι λοιπόν την επόμενη δουλειά του απολαύστε αυτό το εξαιρετικό κόμικ και δε θα χάσετε.
  17. Με αφορμή το Love and Thunder, αποφάσισα να κάνω έναν κομιξο-μαραθώνιο και να διαβάσω όλο το run του Aaron από την αρχή. Έχω συλλέξει τα τεύχη σε deluxe hardcovers και complete collections. Προφανώς, θα ήθελα να έχω τα Omnibus, αλλά και τα hc/ complete με βόλεψαν μια χαρά. 1. Thor: God of Thunder (2012) Εδώ ξεκίνησαν όλα. Κατά τη γνώμη μου το πρώτο storyline με τον Gorr είναι πολύ καλογραμμένο, δεδομένου ότι ο Aaron έχει δημιουργήσει έναν αξιομνημόνευτο ανταγωνιστή, με αληθοφανή κίνητρα. Δε μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που τον έβαλαν τώρα στην ταινία. Για να είμαι ειλικρινής, και πολύ άργησαν. Στα του κόμικ τώρα. Η ιστορία έχει πολύ καλό ρυθμό και δε βαρέθηκα σε κανένα σημείο. Η αφήγηση κάνει συχνές εναλλαγές μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Και επειδή 1 Thor δεν είναι ποτέ αρκετός, εδώ έχουμε να κάνουμε με 3, όπου ο καθένας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, παρόλο που είναι στην ουσία το ίδιο πρόσωπο. Το φινάλε είναι πολύ δυνατό, αν και όχι απρόβλεπτο, βέβαια έχει αυτό το επικό στοιχείο που το κάνει να ξεχωρίζει. Για την ακρίβεια, όλη η ιστορία έχει επικές/ μυθολογικές προεκτάσεις, γεγονός που με οδήγησε στο να την απολαύσω ακόμα περισσότερο. Ο Ribic γεννήθηκε να σχεδιάσει τον Thor. Βέβαια, για να λέμε και τα πράγματα όπως είναι, κάποιες εκφράσεις τις βρήκα λίγο εκτός κλίματος, ειδικά εκείνες που εκδήλωναν θαυμασμό και έκπληξη. Όμως, σε γενικές γραμμές, το τελικό αποτέλεσμα που παρουσίασε ο Κροάτης σχεδιαστής είναι άρτιο και έγινε με πολύ μεράκι. Tο β' μισό του God of Thunder μου φάνηκε εξίσου καλό με το πρώτο. Βέβαια, η ιστορία με τον Gorr παραμένει προς το παρόν αξεπέραστη, αλλά και πάλι αυτά τα τευχάκια ήταν πολύ ωραία. Έχουμε ιστορίες με τον Malekith (ο οποίος από όσο ξέρω θα παίξει σημαντικό ρόλο αργότερα), με την Roxxon, τον Ulik κλπ. Ο Aaron νομίζω έχει πιάσει το παλμό των ηρώων, όλοι συμπεριφέρονται in-character, ενώ οι ιστορίες εξακολουθούν να έχουν επικές προεκτάσεις, όπως έχει για παράδειγμα εκείνη η φοβερή μονομαχία του King Thor με τον Galactus! Μα τα γένια του Odin! Έπος! Εν ολίγοις, τα πρώτα 25 τεύχη είναι πολύ, πολύ καλογραμμένα. 2. Thor (2014), Thor Annual (2015), Thors 1-4 "There must always be a Thor." Νέο volume λοιπόν, όπου η Jane Foster παίρνει το τίτλο του πανίσχυρου Thor, αφού πλέον ο Thor Odinson είναι ανάξιος να σηκώσει το Mjolnir. Αυτό το volume δεν έχει τη μυθολογική ατμόσφαιρα που είχαν τα 25 τεύχη του God of Thunder, καθώς εδώ ο Aaron επιλέγει να δώσει μία πιο καθαρόαιμη υπέρ ηρωική κατεύθυνση. Αυτό γίνεται αντιληπτό και από την αλλαγή του βασικού σχεδιαστή, αφού τη θέση του Ribic καταλαμβάνει πλέον ο Russell Dauterman. Το σχέδιο του Russell οπτικά είναι πολύ όμορφο, λεπτομερές και με πολύ ζωηρά χρώματα. Προσωπικά, πέρασα καλά διαβάζοντας αυτά τα τεύχη, παρόλο που μου κλώτσησε ο in your face φεμινισμός σε κάποια σημεία. (π.χ. το περιστατικό της Thor με την Titania και τον Absoribing Man.) Επίσης, δε ξέρω εάν συμφωνώ με το characterization του Odin, ο οποίος παρουσιάζεται εδώ ως μισογύνης και σύμβολο της πατριαρχίας, εν ολίγοις. Για να είμαι ειλικρινής, πάντα έβρισκα αντιπαθητικό τον Odin, αλλά πρώτη φορά ένιωσα την ενόχληση σε έντονο βαθμό. (π.χ. στο run του Simonson δεν είχα διαπιστώσει κάτι τέτοιο) Tο volume αυτό, αν και μικρό, ήταν αρκετά καλογραμμένο. Το Annual από την άλλη, όχι και τόσο. Περιέχει 3 ιστορίες, όπου μόνο τη μία έχει γράψει ο Aaron. Σχετικά καλή η δική του, οι άλλες 2 είναι miss. Όμως, τη τρίτη ιστορία την έχει σχεδιάσει ο Rob Guillory (αλήθεια, που έχει χαθεί αυτή η ψυχή;) και μου θύμισε ότι μάλλον θα πρέπει να συνεχίσω κάποια στιγμή το Chew, που το έχω παρατήσει στη μέση. Thanks, Rob! Το Thors το βρήκα συμπαθητικό, βέβαια το διάβασα γρήγορα καθώς ήθελα να συνεχίσω με τα καινούργια τεύχη The Mighty Thor. 3. The Mighty Thor (2015) Thunder in her veins. Σε αυτόν τον τόμο μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα την Jane Foster, καθώς στο προηγούμενο volume η αληθινή ταυτότητα της νέας Thor ήταν λίγο ως πολύ "μυστική", μέχρι που έγινε η αποκάλυψη στο τελευταίο τεύχος. Η αλήθεια είναι ότι μ' αρέσει η Jane. Βέβαια, ο Aaron δεν της έχει προσδώσει ιδιαίτερο βάθος ώστε να με πάει στο επόμενο βήμα και να την "αγαπήσω". Μάλιστα, αυτό είναι και ένα θεματάκι που έχω μέχρι στιγμής: η ιστορία εστιάζει περισσότερο στην Thor, παρά στην Jane. Καλώς ή κακώς, είμαι από αυτούς τους αναγνώστες που θέλουν ισορροπημένο "screen time" ανάμεσα στον ήρωα και το alter ego του. Γιατί στο κάτω κάτω, το characterization δεν διαφοροποιεί πολύ τη νέα Thor από τον Odinson. Όμως καταλαβαίνω γιατί ο Aaron δεν έχει καταφέρει να εστιάσει πολύ στη Jane, καθώς η ιστορία είναι τόσο πολύπλοκη και "μεγαλειώδης" που ουσιαστικά δεν υπάρχει χώρος (ούτε χρόνος) ώστε να γίνει κάτι τέτοιο. Στην αρχή βλέπουμε τον πόλεμο μεταξύ των Dark και των Light Elves. Μετά έχουμε πόλεμο μεταξύ των Asgardians και των Shi'ar. Στο παρασκήνιο υποβόσκει ο Πόλεμος των Βασιλείων/ War of the Realms. Και όλα αυτά εντάσσονται μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πολιτικής, συμμαχιών, προδοσιών, επιστροφών παλιών/κλασικών χαρακτήρων κλπ. Σε γενικές γραμμές, τα τεύχη 1-12 είναι πολύ διασκεδαστικά. Μετά αρχίζει και κάνει μία μικρή κοιλιά, αλλά και πάλι ο τίτλος σου κρατάει το ενδιαφέρον με τόσα πράγματα που συμβαίνουν. Θεωρώ ότι ο ρυθμός είναι αρκετά γρήγορος και για αυτό ο αναγνώστης πριν καλά προλάβει να αφουγκραστεί ένα συμβάν, ξαφνικά περνάει απευθείας στο επόμενο. Αυτό δε το λέω απαραίτητα για κακό, αλλά για μένα το ιδανικό θα ήταν να υπήρχε μία παύση που και που, για να να μπορέσω να ανασάνω λίγο. Βέβαια, για να μην είμαι και άδικος, μεταξύ των 3 arcs, υπάρχουν 2-3 τεύχη που είναι λίγο filler, υπό την έννοια ότι δεν συνδέονται άμεσα με τη βασική ιστορία, αλλά υπάρχουν για να ξεκουραστείς. (π.χ. η όμορφη ιστορία με τη προέλευση του Mjolnir) Θα μου άρεσε να υπήρχαν περισσότερες τέτοιες μικρές στιγμές και στα υπόλοιπα τεύχη. Μετά από μία κοιλιά στα τεύχη 13-19, το Mighty Thor επιστρέφει δριμύτερο και ο Aaron φύλαξε τη καλύτερη ιστορία με τη Jane στο τέλος! Ανατρίχιασα ολόκληρος με τη τελευταία ιστορία. Συνολικά, μπορώ να πω ότι ήταν συμπαθητική η Jane --> Αυτό, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Παράλληλα, ο Dauterman χάρισε απλόχερα πολλά επικά panels, όπως το παρακάτω: Ήρθε πλέον η στιγμή να επιστρέψει ο Thor, ο ορθόδοξος, ο παραδοσιακός, στο τίτλο. Προτού μιλήσω για το επόμενο volume, ας κάνω μία σύντομη αναφορά στο... 4. Unworthy Thor, Generations: Unworthy Thor & Mighty Thor, Mighty Thor: At the Gates of Valhalla Το Unworthy Thor ήταν απολαυστικό. Eπιτέλους μάθαμε για ποιο λόγο ο Thor είναι ανάξιος & η αιτιολογία συνδέεται πνευματικά με το God of Thunder. Επίσης, το τεύχος #1 του Unworthy περιέχει μία από τις πιο cool στιγμές του run του Aaron, από αυτές που σου εντυπώνονται στο μυαλό όταν το έχεις διαβάσει όλο. Tο Generations το οποίο το βρήκα σχετικά καλό (αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο), ενώ Το Valhalla το βρήκα εξίσου διασκεδαστικό με τα υπόλοιπα και στήνει περαιτέρω την άφιξη του Πολέμου των Βασιλειών στη Midgard/ Γη... 5. Thor (2018) Επιτέλους, ο Thor επέστρεψε. Με συγχωρείς Jane, αλλά ένας είναι ο πραγματικός Thor. Λοιπόν, αυτός ο κύκλος διήρκεσε 16 τεύχη και στο μεγαλύτερο μέρος του στήνει το War of the Realms, το πολύκροτο event που χτιζόταν πολλά χρόνια από τον Aaron. Το μόνο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι το σχέδιο του Mike del Mundo, παρόλο που είναι λεπτομερές, εντούτοις είναι πολύ κουραστικό στο μάτι. Δηλαδή, τα καρέ του είναι υπερφορτωμένα με μπόλικη πληροφορία και ενίοτε χρειαζόμουν αρκετή συγκέντρωση για να ξεχωρίσω ποιος είναι ποιος και τι πραγματεύεται το κάθε ένα από αυτά. Όμως, μάλλον το πήρε γραμμή στα τελευταία τεύχη και έτσι, άρχισε να αφαιρεί πράγμα από τα καρέ του. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι αξιοπρεπές και ικανοποιητικό. Εδώ να πω ότι τεύχος #10 (εκείνο με τον Odin) είναι ένα από τα πιο συγκινητικά κόμικ που έχω διαβάσει. 6. War of the Realms O Malekith και η στρατιά του έχουν κατακτήσει 9 Βασίλεια! Του μένει μόνο ένα για να πει ότι τα έχει κατακτήσει όλα! Ποιο Βασίλειο είναι αυτό; Μαντέψτε... Επικό το War of the Realms, νομίζω ότι άξιζε τη πολυετή αναμονή και το χτίσιμο του Aaron. Σύμφωνοι, δεν είναι δα και Civil War, αλλά στα μάτια μου είναι ένα πολύ διασκεδαστικό event, με μπόλικες επικές στιγμές (ειδικά προς το τέλος) και ορισμένες ανατροπές. Θα ήθελα μεγαλύτερη παρουσία του Thor καθ' όλη τη διάρκεια του event, αλλά το τελευταίο τεύχος με αποζημίωσε. 7. King Thor In the end, there is darkness. But then god says... Let there be thunder. Ο συγκινητικός επίλογος των 100+ τευχών του Jason Aaron. Σε αυτό, έχουμε πολλές επιστροφές καταστροφές. Η πρώτη είναι είναι του Esad Ribic, ο οποίος αναλαμβάνει χρέη σχεδιαστή μετά από πολύ καιρό. Ο Κροάτης ήταν μαζί με τον Aaron στην αρχή (God of Thunder), οπότε οφείλει να είναι μαζί του και στο τέλος. Και τι τέλος. Θα πω ότι ο επίλογος είναι πολύ μελαγχολικός, ενώ ο Aaron φανερώνει για άλλη μία φορά την αγάπη που έχει για τον χαρακτήρα. Υπάρχει και άλλη μία επιστροφή/ ανατροπή στο King Thor, για την οποία δεν θα ήθελα να δώσω περαιτέρω λεπτομέρειες. Το μόνο που θα πω είναι ότι με το King Thor, το run του Aaron φτάνει στο τερματισμό του κύκλου του, εκείνου του κύκλου που ξεκίνησε το 2012. Βασικά, όχι κύκλου. Του ταξιδιού. 8. Κατακλείδα 7 χρόνια είναι πολλά. ~2.500 σελίδες/ 100+ τεύχη ακόμα πιο πολλά. Συνολικά, το Thor του Jason Aaron είναι ένα από τα καλύτερα μοντέρνα υπέρ ηρωικά έπη και από τα καλύτερα runs του θεού του Κεραυνού. Συμφωνώ, δεν είναι καλύτερο από το run του Simonson. Επίσης, συμφωνώ ότι πολλές ιδέες του Aaron δεν είναι καινούργιες. Το γεγονός ότι ο Thor είναι ανάξιος να σηκώσει το σφυρί; Είναι μία ιδέα που την έχουμε δει στα πρώτα τεύχη του Stan Lee. Το ότι μία γυναίκα κρατάει το σφυρί; Μη κοιτάτε πιο μακριά από τη Thor Girl από το run του Jurgens. Όμως, είναι μία αλήθεια ότι το υπέρ ηρωικό είδος έχει κορεστεί, δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο για πρωτοτυπία. Για αυτό, το μόνο που ζητάω από τα μοντέρνα υπέρ ηρωικά είναι το να έχουν καλό γράψιμο, συγκινητικές στιγμές, ομηρικές μονομαχίες, ελκυστικό σχέδιο και να υπάρχει έστω λίγο βάθος. Όλα τα τελευταία στοιχεία τα συνάντησα στο run του Aaron. Το God of Thunder έχει βγει στα ελληνικά από την Anubis (τα πρώτα 5 τεύχη), το War of the Realms και το King Thor από το Οξύ. Κυκλοφορούν 5 Complete Collections που περιέχουν όλο το υλικό. Πρόσφατα, κυκλοφόρησε το πρώτο Omnibus που καλύπτει το α' μισό του run. Κάποια στιγμή θα βγει και το δεύτερο Omni, με το β' μισό. (λογικά το 2023) Προτείνεται σε όλους τους αναγνώστες των υπέρ ηρωικών και κυρίως στους φανατικούς του θεού του Κεραυνού. Κατά την άποψη μου, είναι προτιμότερο να διαβαστεί μαζεμένο, για να εκτιμηθεί πλήρως. Και ο κομιξο-μαραθώνιος τελειώνει κάπου εδώ.
  18. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 24-05-2006 Κυκλοφορία Τόμου της Hachette: 22-11-2019 Το 2004, η Marvel έφερε άλλο ένα μεγάλο όνομα του Χόλιγουντ για να αναλάβει συγγραφικά καθήκοντα, δημιουργώντας για άλλη μια φορά αίσθηση. Αυτή την φορά ήταν ο Τζος Γουίντον, γνωστός από την Buffy και το Firefly, δύο ιδιαίτερα αγαπητές τηλεοπτικές σειρές που είχαν προσδώσει στον συγγραφέα/σκηνοθέτη μεγάλο κύρος ανάμεσα στους οπαδούς. Αντί να αναλάβει κάποιον υπάρχοντα τίτλο, η Μάρβελ θεώρησε σωστό να του δώσει έναν νέο, όλο δικό του. Ο τίτλος ήταν το Astonishing X-Men που ήταν καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, και η συνεργασία του με την εταιρία ήταν τόση καλή, που έφτασε μέχρι και στην ανάθεση της σκηνοθεσίας των δύο πρώτων ταινιών των Εκδικητών. Το περιεχόμενο Συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε το run του Γκραντ Μόρισον και χρησιμοποιώντας μεγάλο μέρος εκείνης της σύνθεσης της ομάδας, βλέπουμε την Κίττι Πράιντ να επιστρέφει στους X-Men ως καθηγήτρια, σε μια περίοδο που η εικόνα της ομάδας διαμορφώνεται για να είναι πιο κατάλληλη για δημόσιες σχέσεις υπέρ των μεταλλαγμένων. Αμέσως όμως αντιμετωπίζουν την πρώτη τους σοβαρή κρίση καθώς μια επιστήμων, η Καβίτα Ράο υποστηρίζει πως ανακάλυψε την θεραπεία για το γονίδιο Χ. Οι έσωθεν εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Ακολουθούν σπόιλερς. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Φυσικά η θεραπεία είναι παραμύθι που της έχει τροφοδοτήσει ο εξωγήινος Ουρντ, ο οποίος προσπαθεί να αποτρέψει μια προφητεία που θέλει τον πλανήτη του να καταστρέφεται από έναν μεταλλαγμένο. Αυτό δεν έχει σημασία όμως μιας και δημιουργεί διχασμό ανάμεσα στους μεταλλαγμένους για το αν θα πρέπει να την χρησιμοποιήσουν και αν μπορούν να θεωρήσουν το να είναι κανείς μεταλλαγμένος ασθένεια. Το πιο σημαντικό γεγονός πάντως των πρώτων τευχών είναι πως ο Κολοσσός επιστρέφει από τους νεκρούς. Η σημαντικότητα του διχασμού που μας έδειξε το πρώτο storyline υποβαθμίστηκε δυστυχώς πολύ γρήγορα από τα γεγονότα του House of M. Η συνέχεια μας έφερε την επιστροφή της Κασάντρα Νόβα και της Λέσχης της Κολάσεως την δημιουργία του οργανισμού S.W.O.R.D. και της πράκτωρ Μπραντ, την αποκάλυψη πως το Δωμάτιο Κινδύνου το διαχειρίζεται μια έλλογη οντότητα που επιτίθεται στην ομάδα και την τελική αναμέτρηση με την εξωγήινη φυλή της οποίας ο Ουρντ είναι μέλος. Οι δημιουργοί Ο Γούιντον είναι περισσότερο γνωστός για τους δυνατούς διαλόγους του και την μεστή ανάπτυξη χαρακτήρων και αυτό ακριβώς είναι και το ατού της συγκεκριμένης σειράς. Όχι βέβαια πως δεν είναι καλή η πλοκή και η ανέλιξη. Αν μη τι άλλο έχουμε μια στρωτή και έξυπνη σάγκα με τις κατάλληλες ανατροπές στα κατάλληλα σημεία, αλλά οι διάλογοι του και το συναίσθημα που βγάζουν, παραμένει το σημαντικό κέρδος του αναγνώστη από την ανάγνωση της ιστορίας. Εν πολλοίς, το ηθικό κέντρο της πλοκής είναι η Κίττι Πράιντ, αλλά σε αυτές τις ιστορίες δεν παραμελείται κανείς, ενώ η σχέση του Κύκλωπα με την Έμμα Φροστ περνάει σε άλλο επίπεδο, με τον Σκοτ να ξεκολλάει επιτέλους από το φάντασμα της Τζιν Γκρέι. Όσο για το σχέδιο του Κάσαντει, τι να πει κανείς; Σε αυτή την σειρά δίνει ρέστα εκφραστικότητας και ανατομικής πληρότητας και απλότητας. Πραγματικά a match made in heaven. Οι αργοί ρυθμοί σχεδίασης όμως είχαν στοιχίσει στο πρόγραμμα κυκλοφορίας σε τευχάκια στην Αμερική. Ο Γουίντον είχε αρχικά πρόγραμμα μια ιστορία 12 τευχών η οποία ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2004 και τελείωσε τον Μάιο του 2005. Όταν αποφάσισε να προσθέσει και άλλα 12 τεύχη, χρειάστηκαν να περάσουν 8 μήνες μέχρι να επιστρέψουν, από τον Απρίλιο του 2006 μέχρι και τον Μάρτιο του 2008! Όταν συνειδητοποίησαν πως η ιστορία χρειαζόταν μια μεγαλύτερη κατάληξη, προγραμμάτισαν την τελευταία στιγμή ένα διπλό τεύχος εκτός σειράς, το Giant Size Astonishing X-Men 01, το οποίο βγήκε τον Ιούλιο του 2008. Ο απολογισμός δηλαδή ήταν 4 χρόνια για 25 τεύχη, τα διπλάσια από το κανονικό. Αλλά, θα δείτε πως άξιζε την αναμονή. Στην Ελλάδα Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά από την Anubis, στις 24 Μάιου του 2006, ένα μήνα μετά την επιστροφή του τίτλου με το τεύχος 13 στην Αμερική. Αποτέλεσε δε, τον πρώτο τίτλο της εκδοτικής με ιστορία από το κανονικό σύμπαν της Μάρβελ, μιας και είχε ξεκινήσει με τίτλους του Ultimate Universe. Στα εξώφυλλα των τριών πρώτων τευχών αναφέρει πως πρόκειται για μίνι σειρά πάνω στην οποία βασιζόταν η ταινία X-Men The Last Stand, αλλά κανένα από τα δύο δεν ισχύει φυσικά. Πρέπει να τους είχαν δώσει λάθος πληροφορίες όταν πήραν τα δικαιώματα. Οι ρυθμοί κυκλοφορίας θα μπορούσε να πει κανείς πως ήταν τουλάχιστον ιδιόμορφοι, ξεκινώντας πρώτα με μια τριπλέτα διπλών τευχών, με τα πρώτα 2 να βγαίνουν στις 24 του μηνός και το τρίτο δύο μέρες μετά. Μετά από μια παύση έξι μηνών, συνέχισαν με άλλη μια τριπλέτα, που βγήκε στις 15, 20 και 24 του Νοέμβρη. Μια νέα παύση 5,5 μηνών έσπασε με την επόμενη τριπλέτα που βγήκε στις 15 Μάιου, 5 και 26 Ιουνίου του 2007, σε 15νθήμερη κυκλοφορία δηλαδή. Η τελευταία τριπλέτα καθυστέρησε αναγκαστικά καθώς δεν είχε ολοκληρωθεί η ιστορία στην Αμερική, οπότε το δέκατο τεύχος κυκλοφόρησε στις 28 Μαρτίου του 2008 και τα τελευταία δύο τεύχη βγήκαν στις 2 και 30 Μάιου αντίστοιχα. Δυστυχώς το Giant-Size Astonishing δεν μεταφράστηκε ποτέ στην χώρα μας. Η προσθήκη του την τελευταία στιγμή από την Μάρβελ, πρέπει να δημιούργησε κάποιο μπλόκο με τα δικαιώματα που δεν επιλύθηκε ποτέ. Τα πρώτα έξι τεύχη κυκλοφόρησαν ξανά σε σκληρόδετη έκδοση, μέσα από την σειρά Η Επίσημη Συλλογή Graphic Novels της Marvel με τον τίτλο Astonishing X-Men - Το Χάρισμα.
  19. Ήταν Ιανουάριος του 1978 ή κάπου εκεί, όταν ο Καμπανάς έριξε ένα ακόμη περιοδικό στην αγορά με τον τίτλο "Χουλκ" (sic) και όπως σωστά μαντεύετε, κεντρικό πρωταγωνιστή τον πράσινο ογκόλιθο Το περιοδικό αντλούσε τις ιστορίες του από το αμερικανικό "The Incredible Hulk" ξεκινώντας από το #102, που στην πραγματικότητα, ήταν το πρώτο μετά την μετονομασία του περιοδικού, που ήταν το παλιό "Tales to Astonish". Βεβαίως, επειδή και το "Tales to Astonish" φιλοξενούσε ιστορίες του Χουλκ, η ιστορία του πρώτου τεύχους είναι συνέχεια μιας προηγούμενης, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Τον Χουλκ τον ξέρουμε όλοι/ες από τις ταινίες και η αλήθεια είναι, ότι ο ήρωας δεν προσφέρεται για πολλές αναλύσεις, τουλάχιστον όχι στα συγκεκριμένα τεύχη, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Πολύ ξύλο, λίγο μονότονοι διάλογοι και μονόλογοι, ο Χουλκ διαρκώς να κυνηγιέται, λίγες ιστορίες ξέφυγαν από τον κανόνα και μάλλον όχι αυτές, που δημοσίευσε ο Καμπανάς. Όλα αυτά, βέβαια, προτού έρθει ο Peter David και τον κάνει αγνώριστο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.... Το περιοδικό έκλεισε τον κύκλο του με το τεύχος 18 το Νοέμβριο του 1980, αλλά ο Χουλκ ήταν μια από τις λίγες σειρές, που μεταφέρθηκαν και στο εβδομαδιαίο "Σπάιντερ-Μαν", όπου για πολύ καιρό διαβάζαμε τις αρχικές του ιστορίες, αυτές, που βλέπουμε τώρα από τη Radnet. Ο Καμπανάς δημοσίευσε στο "Χουλκ" τα τεύχη 102-119 της αμερικανικής έκδοσης, ενώ στο τεύχος 7 δημοσίευσε και το πρώτο μέρος μιας ιστορίας από το #8 του περιοδικού "The Rampaging Hulk", που ήταν μεταγενέστερο και ασπρόμαυρο. Αυτή η ιστορία συνεχίστηκε στο περιοδικό "Λυκάνθρωπος". Παρτενέρ του Χουλκ επιλέχθηκε να είναι ο υπερήρωας Nova (το αμερικανικό περιοδικό είχε ως πληρη τίτλο το "The Man Called Nova"), μια ενδιαφέρουσα σειρά, που ξεκίνησε το 1976 στις ΗΠΑ, δημιουργία των Marv Wolfman και John Buscema, τον οποίον ο Wolfman είχε δημιουργήσει σχεδόν μια δεκαετία πριν για ένα φανζίν. Ο έφηβος Ρίτσαρντ Ράιντερ αποκτά μια στολή του διαγαλαξιακού σώματος ασφαλείας Nova Corps, που του δίνει υπερδυνάμεις, τις οποίες ο ίδιος πρέπει να μάθει να χειρίζεται πολεμώντας διάφορους εχθρούς. Η σειρά δεν μακροημέρευσε στις ΗΠΑ, όπου σταμάτησε με το #25. Από αυτά τα τεύχη, ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 1-19, παρακάμπτοντας τα #8 και #9. Δεν ξαναείδαμε Νόβα στα ελληνικά σε δικό του τίτλο, αν και ο ήρωας έκανε κάποιες σποραδικές εμφανίσεις σε άλλους τίτλους, που δημοσίευσε ο Καμπανάς στο εβδομαδιαίο "Σπάιντερ-Μαν". Ούτε στις ΗΠΑ υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής, αν και τα τελευταία χρόνια μετά τη σειρά "Annihilation" και τα διάφορα spin-off της, όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, μάλλον διανύει την πιο αναγνωρίσιμη φάση της εκδοτικής του καριέρας. Ο Νόβα ήταν παρών σε όλα τα τεύχη του "Χουλκ" εκτός από το τελευταίο, όπου βλέπουμε την πρώτη εμφάνιση των διάσημων πλέον Guardians of the Galaxy από το περιοδικό "Astonishing Tales" #29. Η ιστορία αυτή είναι μια λίγο διαφοροποιημένη εκδοχή της πρωτότυπης, που είχε δημοσιυετεί στο "Marvel Super-Heroes" #18. Το περιοδικό "Χουλκ" συμπληρωνόταν από τα αναπόφευκτα γουέστερν, πολεμικά κόμικς ή ιστορίες τρόμου. Η έκδοση του Καμπανά είναι φυσικά τραγική, όπως όλες. Το #17 έχει ως τίτλο "Χόλυκ" (!!!). Επίσης, τα εξώφυλλα δεν αντιστοιχούν στις ιστορίες των τευχών, η δε "μετάφραση" του εξωφύλλου του #7 είναι μάλλον ιστορική. Παραθέτω και το αντίστοιχο αμερικανικό τεύχος (165). Φυσικά, και αυτά τα τεύχη είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεθούν πλέον. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Δεν σας φτάνουν τόσα λινκ στην παρουσίαση;;
  20. Αυτός είναι ο 77ος τόμος της Επίσημης Συλλογής Graphic Novel της Marvel. Κυκλοφόρησε στις 12/08/2022 και περιέχει τα τεύχη 1-5 της σειράς "Shadowland" του 2010. Η ιστορία του τόμου ξεκινά, αφού ο Ματ Μέρντοκ έχει επιστρέψει στη Νέα Υόρκη από την Ιαπωνία και έχει χτίσει ένα οχυρό μέσα στη συνοικία του Hell's Kitchenl, το "Shadowland" (βρήκα πολύ ωραία την ελληνική μετάφραση "Βασίλειο της Σκιάς"), για να στεγάσει την εγκληματική οργάνωση "Χέρι" προκειμένου να τη χρησιμοποιήσει, για να καθαρίσει τη Νέα Υόρκη από το έγκλημα. Το πρόβλημα είναι, ότι ο Ματ έχει αφεθεί να καταληφθεί από τη μυστικιστική δύναμη της οργάνωσης και οι μέθοδοί του γίνονται ολοένα και πιο βίαιες, μη διαχωρίζοντάς τον από τους εγκληματίες, που θέλει να κυνηγήσει. Για αυτό το λόγο, μια ομάδα υπερηρώων, αλάνια της πιάτσας () αναλαμβάνουν να εισχωρήσουν στο οχυρό και να τον φέρουν στα συγκαλά του. Πολλά υποσχόμενο σενάριο από τον Άντι Ντιγκλ, σχετικά καλογραμμένο, αλλά εμένα δεν με τρέλανε. Πιστεύω, ότι δόθηκε μεγαλύτερη σημασία στην ομάδα, που θέλει να επαναφέρει τον Ματ στο σωστό δρόμο και στις μάχες, παρά στη διαδικασία, κατά την οποίαν εκείνος καταλαμβάνεται από το εγκληματικό πνεύμα της οργάνωσης και αρχίζει να χάνει τα λογικά του και γενικά, τα ηθικά διλήμματα των ηρώων αναφέρονται μεν, αλλά δεν εξερευνώνται σε βάθος. Γενικά, το θέμα είχε ψωμί, αλλά δεν φάγαμε αρκετό. Σίγουρα, βέβαια, έχει αρκετή δράση και εδώ αναλαμβάνει ο Μπίλι Ταν, που σχεδιάζει πάρα πολύ καλά. Ωραίες συνθέσεις, άψογη σκηνοθεσία και ένα σχέδιο, που μας βυθίζει σε έναν κόσμο σκότους και παράνοιας, καταφέρνοντας περισσότερα πράγματα από ό,τι το σενάριο. Εντάξει, διαβάζεται ευχάριστα, αλλά δεν προσφέρει τίποτα συγκλονιστικό. Σίγουρα θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο. Δεν γνωρίζω εάν τα διάφορα crossovers περιείχαν κάτι πιο ουσιαστικό. Τα σκαναρίσματα του εξωφύλλου και του οπισθόφυλλου έγιναν από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες είναι από το Ίντερνετ.
  21. Όπως σας είχα υποσχεθεί (ή απειλήσει, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς ) εδώ, θα γράψω για ένα από τα πλέον ιδιόρρυθμα και πρωτότυπα υπερηρωικά κόμικς της Marvel στη δεκαετία του 1970. Πρόκειται για το "Omega the Unknown", δημιουργία των Steve Gerber και Mary Skrenes (σενάριο) και Jim Mooney (σχέδιο). Να υπενθυμίσω καταρχάς, ότι ο Gerber υπήρξε ο δημιουργός του Howard the Duck, που έχουμε δει και στην Ελλάδα και υπεύθυνος για τα πλέον κλασικά τεύχη μιας άλλης, παραγνωρισμένης σειράς, του Man-Thing. Η ιστορία ξεκινά με έναν κοστουμαρισμένο άνδρα να πολεμά κάποια όντα σε κάτι, που φαίνεται να είναι ένας άλλος πλανήτης. Ο άνδρας εξαπολύει ακτίνες από τα χέρια του, στα οποία σχηματίζεται το ελληνικό γράμμα Ω. Ξαφνικά, μεταφερόμαστε κάπου στις ΗΠΑ, όπου ένας νεαρός έφηβος, ο Τζέιμς Μάικλ ξυπνά ουρλιάζοντας, Οι γονείς του έρχονται να τον καθησυχάσουν, θεωρώντας, ότι ο μικρός έχει άγχος, επειδή η οικογένεια ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι τους στα βουνά, για να μετακομίσουν στη Νέα Υόρκη, προκειμένου ο Τζέιμς Μάικλ να πάει εκεί σχολείο, κάτι που ο ίδιος δεν καλοβλέπει. Κατά τη διαδρομή συμβαίνει ένα ατύχημα και οι γονείς σκοτώνονται, αλλά ακριβώς τότε ανακαλύποτουμε, μαζί με τον Τζέιμς Μάικλ, ότι εκείνοι ήταν ρομπότ. Ο νεαρός μεταφέρεται στο νοσοκομείο, το οποίο δέχεται επίθεση από κάποια όντα, τα οποία είναι ίδια με εκείνα, που πολεμούσε ο ήρωας, που είδαμε στην αρχή, και ο οποίος έχει φτάσει στη Γη μέσα σε ένα διαστημόπλοιο, σπεύδει να βοηθήσει τον Τζέιμς Μάικλ. Ανακαλύπτουμε, όμως, ότι και ο νεαρός έχει τη δυνατότητα να εξαπολύει ακτίνες από τα χέρια του, στα οποία επίσης σχηματίζεται το Ω. Και οι δύο θα μετακομίσουν στη Νέα Υόρκη, με το μεν Τζέιμς Μάικλ να ζει με δύο γυναίκες, που τον έχουν πάρει υπό την προστασία τους, το δε άγνωστο και ανώνυμο άνδρα να γίνεται φίλος με έναν ενεχυροδανειστή και να μένει μαζί του. Ο άνδρας θα συνεχίσει να βοηθάει το νεαρό, κάθε φορά, που εκείνος βρίσκεται σε κίνδυνο. Είναι σαφές, ότι κάτι ενώνει τον πανέξυπνο Τζέιμς Μάικλ και το λακωνικότατο άνδρα, αλλά τι; Η αλήθεια είναι, ότι η απάντηση δεν πρόλαβε να δοθεί στα 10 τεύχη, που κράτησε η σειρά, γιατί αυτή ακυρώθηκε λόγω χαμηλών πωλήσεων. Στο τελευταίο τεύχος ο Gerber έδωσε την υπόσχεση, ότι η ιστορία θα συνεχιστεί σε κάποιο μελλοντικό τεύχος των Defenders, σειρά την οποία επίσης έγραφε εκείνος. Δεν πρόλαβε, όμως, να το κάνει, επειδή στο ενδιάμεσο απολύθηκε από τη Marvel. Τελικά, κατόπιν απαίτησης των αναγνωστών, δόθηκε μια εξήγηση στα τεύχη 76 και 77 των Defenders, τα οποία έγραψε ο Steven Grant, και κυκλοφόρησαν ακριβώς δύο χρόνια μετά την ακύρωση της σειράς του Ωμέγα. Η τελική έκβαση της ιστορίας δεν ικανοποίησε τον Gerber, ήταν όμως μια σχετικά ικανοποιητική λύση. Το κόμικ είναι αρκετά πρωτότυπο, καθώς παρακολουθεί παράλληλα δύο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, έναν ευάλωτο έφηβο, που πάει σχολείο και προσπαθεί να κοινωνικοποιηθεί, ενώ δέχεται και αυτός και κάποιοι φίλοι του bullying, και έναν άνδρα, που ίσως διεκδικεί τον τίτλο του πιο λιγομίλητου χαρακτήρα της Marvel (εντάξει, εξαιρείται για προφανείς λόγους ο Black Bolt ), ο οποίος περιφέρεται στη Νέα Υόρκη, πολεμά κάποιους εγκληματίες και αλληλεπιδρά σε περιορισμένο βαθμό με άλλους υπερήρωες της Marvel. Εδώ βλέπουμε το φιλικό μας γείτονα με πολιτική περιβολή: Αλλά το πιο σημαντικό, είναι ο τρόπος με τον οποίον οι σεναριογράφοι χτίζουν την ιστορία τους, προσφέροντας ελάχιστες εξηγήσεις και αφήνοντας το μυστήριο να πλανάται στην υπόθεση. Κρίμα, που η σειρά δεν μακροημέρευσε, κατάφερε όμως με τα χρόνια να αποκτήσει μια σχεδόν καλτ φήμη και πλέον θεωρείται ένα από τα καλύτερα κόμικς της εταιρείας μέσα σε εκείνη τη δεκαετία. Έγινε μάλιστα και μια απόπειρα αναβίωσής της το 2007 με άλλα δέκα τεύχη και μάλιστα η νέα σειρά ήταν και υποψήφια για Eisner στην κατηγορία "Best Limited Series". Για αυτή τη σειρά δεν έχω να σας πω τίποτα, επειδή δεν την έχω διαβάσει. Και οι δύο σειρές έχουν κυκλοφορήσει σε trades, αλλά δεν ξέρω εάν βρίσκονται εύκολα. Θα ήταν άδικο, αν δεν έκανα καμία αναφορά στο σχέδιο του Jim Mooney, που είναι κλασικό για την εποχή εκείνη, χωρίς ιδιαίτερες καινοτομίες, αλλά απόλυτα λειτουργικό και ταιριαστό στο ύφος της σειράς. Αν δεν την έχετε υπόψη σας, ρίξτε της μια ματιά, δεν είναι δύσκολο να βρεθεί σε κάποια άλλη, μη έντυπη μορφή και πιστεύω, ότι αξίζει τον κόπο, επειδή, αν μη τι άλλο, θα διαβάσετε κάτι σαφώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα υπερηρωικά κόμικς. Και το πλέον απίστευτο, είναι ότι η αρχική σειρά εκδόθηκε ολόκληρη στα ελληνικά, στα πρώτα 10 τεύχη του "Άιρον Μαν", κάνοντάς την μια από τις ελάχιστες σειρές εκείνης της εποχής, ίσως και τη μοναδική, που διαβάσαμε ολόκληρες στα ελληνικά. Να κάνουμε με την ευκαιρία μια μικρή σύγκριση μεταξύ του πρωτότυπου και της έκδοσης του Καμπανά. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Τα σκαναρίσματα του Άιρον Μαν (τεύχος 5) είναι από τον kolotoubas. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia Παρουσίαση της πρωτότυπης σειράς στο comicmaniacsgr από τον @Spyros Andrianos
  22. Μια μίνι σειρά δέκα τευχών, όπου κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο διαβόητος αρχιεγκληματίας Doctor Doom, ο οποίος κατηγορείται άδικα, ότι σαμποτάρισε ένα πείραμα, που είχαν οργανώσει πολλοί υπερήρωες προκειμένου να αναστρέψουν την αύξηση της θερμοκρασίας στη Γη. Καθώς ο Ντουμ προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητά του, δέχεται επισκέψεις από τον σχεδόν εξίσου διαβόητο Κανγκ, ο οποίος του μιλάει για ένα εναλλακτικό μέλλον, όπου ο δικτάτορας της Λατβερίας (ο Ντουμ ) είναι απαλλαγμένος από τη σωματική του παραμόρφωση, παντρεμένος, με οικογένεια και εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας. Μήπως αξίζει τον κόπο να επιδιώξει αυτό το μέλλον ο Ντουμ, να πάψει να είναι εγκληματίας και να γίνει, επιτέλους, καλός; Πολύ ενδιαφέρον κόμικ, που ψυχολογεί σε βάθος τον Ντουμ (στα πλαίσια των συμβάσεων του υπερηρωικού είδους, προφανώς), να τον δείχνει να αμφιβάλλει για τις επιλογές του, να αναρωτιέται για τις πράξεις του και κυρίως, να λαχταρά ενδόμυχα μια φυσιολογική ζωή, στην οποία εκείνος είναι ο καλός. Και όλα αυτά, προφανώς, τη στιγμή που παραμένει αλαζόνας και υπερφίαλος, αλλά και διάνοια σε πολλά θέματα. Μπορεί, όμως, ένας άνθρωπος, που θέλει να ελέγχει τους πάντες, να αλλάξει; Μπορεί πραγματικά να θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία άλλων ή τελικά ακόμη κι αυτό είναι μια προέκταση του αλλοπρόσαλλου ψυχισμού του; Ενδιαφέροντα ερωτήματα, και ο συγγραφέας καταφέρνει να σκιαγραφήσει έναν Ντουμ λίγο διαφορετικό, σχεδόν ανθρώπινο σε κάποιες στιγμές και σχεδόν ευάλωτο σε άλλες, έναν αδίστακτο εγκληματία, που ίσως, ίσως, φλερτάρει με την ιδέα να γίνει "φυσιολογικός" - αν και για τον Ντουμ αυτή η λέξη δεν έχει το νόημα, που φανταζόμαστε. Καλογραμμένο κόμικ με τον Ντουμ και τον Κανγκ σε κεντρικούς ρόλους, κάποιους δεύτερους της Marvel και ορισμένους πρωτοκλασάτους ήρωες σε γκεστ εμφάνιση. Σημαντικό μειονέκτημα: απαιτείται αρκετή γνώση του κόσμου της Marvel, για να τα καταλάβει κάποιος όλα. Πολύ καλό σχέδιο από τον Salvador Larroca, που σχεδιάζει και υπέροχες σκηνές δράσης, αλλά δίνει και ψυχή στους χαρακτήρες. Δέκα τεύχη, που συγκεντρώθηκαν σε δύο trades. Η σειρά ήταν υποψήφια για Eisner στην κατηγορία Best New Series το 2020. Αν σας αρέσουν τα υπερηρωικά, προχωρήστε! Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Συνέντευξη του σεναριογράφου στο previewsworld.com και άλλη μία στο aiptcomics.com.
  23. Αυτή η παρουσίαση είναι λίγο διαφορετική από τις άλλες που έχω κάνει, γιατί αφενός δε θα έχει κάποια συγκεκριμένη δομή, ενώ αφετέρου θα προσπαθήσω απλώς να παραθέσω τις σκέψεις μου για μία από τις σπουδαιότερες και πιο εμβληματικές στιγμές στην μακρά ιστορία του Spider-Man. Το «If This Be My Destiny...!» είναι στην ουσία ένα story arc τριών τευχών. Συγκεκριμένα, η ιστορία ξετυλίχθηκε στις σελίδες του περιοδικού The Amazing Spider-Man, στα τεύχη 31 έως 33. Συγγραφέας και καλλιτέχνης του κόμικ είναι ο Stan Lee και ο Steve Ditko αντίστοιχα, οι μεγάλοι συν-δημιουργοί του πιο διάσημου χαρακτήρα της Marvel. Η πλοκή είναι, με μία επιφανειακή ματιά, απλή. Επίσης, διαθέτει και χαρακτηριστικά «αυτονομίας», δεδομένου ότι δε χρειάζεται να έχει διαβάσει κάποιος τα προηγούμενα τεύχη για να μπει στο κλίμα. Άλλωστε, η πάγια πολιτική της Marvel εκείνα τα χρόνια συμπυκνώνεται στο γνωστό μότο «every comic is someone’s first». Σε γενικές γραμμές, η ιστορία ακολουθεί τον Peter Parker, ο οποίος βρίσκεται τώρα στο Πανεπιστήμιο. Δυστυχώς για τον ίδιο, η αγαπημένη του θεία, May, υποκύπτει σε μία μυστηριώδη -και απειλητική για τη ζωή της- ασθένεια. Ο Peter ανακαλύπτει ότι τη λύση για την ασθένεια μπορεί να τη δώσει μόνο ένα σπάνιο ισότοπο, το οποίο βρίσκεται στα χέρια ενός εγκληματία, ονόματι Master Planner. Στη πορεία γίνεται γνωστή και η αληθινή ταυτότητα του εγκληματία. Παρόλα αυτά όμως, η μάχη των δύο θα εγκλωβίσει τον Peter κάτω από ένα βουνό από χαλάσματα. Ο Peter γνωρίζει ότι χρόνος για τη May «τελειώνει». Όμως, ο ίδιος είναι παγιδευμένος και ολομόναχος κάτω από αυτά τα χαλάσματα. Αυτά τα χαλάσματα ζυγίζουν πολλούς τόνους. Άρα, τι πρέπει κάνει; Αντιμετωπίζει μία δύσκολη στιγμή, όπως κάθε άνθρωπος. Υποκινούμενος από την ενοχή που νιώθει (δεν έδρασε όταν έπρεπε και έτσι έχασε τον θείο του, Ben), αλλά και την αίσθηση ευθύνης προς τα αγαπημένα του πρόσωπα, ξεπερνά την δυσκολία που αντιμετωπίζει και αναδεικνύεται -θριαμβευτικά- νικητής. Νομίζω ότι γίνεται κατανοητό για ποιο λόγο πρόκειται για μία εμβληματική ιστορία. Κατά τη γνώμη μου, το κόμικ αυτό παρουσιάζει με το καλύτερο δυνατό τρόπο το τι αντιπροσωπεύει αυτός ο χαρακτήρας και γιατί ήταν, είναι και θα είναι ο πιο αγαπημένος χαρακτήρας των υπέρ ηρωικών κόμικς. Αυτή η ιστορία είναι ορόσημο στην ιστορία της Marvel, συνδυάζοντας από τη μία την αγνή διασκέδαση, ενώ από την άλλη φρόντισε να μεταλαμπαδεύσει στις νεότερες ηλικίες εκείνης της εποχής ένα σημαντικό μάθημα για να το θυμούνται σε όλη τους τη ζωή. Επίσης, αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα δείγματα της υπέρ ηρωικής πλευράς της 9ης Τέχνης. Ο Omar από το Near Mint Condition είχε κάνει μία παρατήρηση για το στήσιμο των σελίδων από τον μεγάλο Steve Ditko, η οποία ανέβασε την ιστορία αυτή στην εκτίμηση μου ακόμα περισσότερο. Πιο ειδικά, ο Ditko, προκειμένου να αναπαραστήσει αριστοτεχνικά την ένταση και την κορύφωση της στιγμής της απελευθέρωσης του Spider-Man από τα χαλάσματα, χρησιμοποίησε στη πρώτη σελίδα 7 panel, στη δεύτερη 6, στη τρίτη 4 και στη τελευταία 1! Αυτό αποτελούσε καινοτομία για την εποχή, διότι εξερευνούσε τις δυνατότητες του μέσου. Συν τοις άλλοις, αυτή η εμβληματική αυτή σκηνή έχει μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία και στις ταινίες του Spider-Man, όπως είναι στο Homecoming του 2017. Αντίστοιχα, μία πολύ επιτυχημένη αναπαράσταση έκανε και η Insomniac στο video game «Spider-Man» του 2018. Κατ’ εμέ, αυτά τα τρία τευχάκια πρέπει να διαβαστούν από όλους όσοι αγαπούν τον χαρακτήρα. Τελεία. Δηλαδή, αν σας δυσκολεύουν τα κόμικ εκείνα της εποχής, τότε σας προτείνω να μη διαβάσετε όλο το εκπληκτικό run των Lee-Ditko (no pun intended), αλλά κάντε μία χάρη στον εαυτό σας και ρίξτε μία ματιά σε αυτά τα τρία τεύχη. Θα έχουμε και τη τύχη (πιθανόν) να δούμε αυτήν την απίθανη κλασική ιστορία στα ελληνικά και από την Rad. BONUS
  24. Το Νοέμβριο του 1977 οι εκδόσεις Καμπανά ρίχνουν στην αγορά τους Εκδικητές, τη διασημότερη ομάδα υπερηρώων σήμερα, αλλά τότε σχεδόν άγνωστη στο ελληνικό κοινό. Οι Εκδικητές είχαν ξεκινήσει να δημοσιεύονται στην Ελλάδα από το πρώτο έως το ενδέκατο τεύχος του περιοδικού "Κάπταιν Αμέρικα", συνεπώς, ξεκίνησαν στο δικό τους περιοδικό από το #12 της αμερικανικής έκδοσης, φτάνοντας έως και το #26. Πρόκειται για μια από τις πλέον προβληματικές σειρές του Καμπανά, επειδή οι αναγνώστες δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τη συνηθισμένη κακή εκτύπωση, αλλά και μια αλλοπρόσαλλη αρίθμηση, αφού το τεύχος 10 της ελληνικής έκδοσης κυκλοφόρησε με τον αριθμό 29 (!), ενώ υπήρξαν και δύο τεύχη με τον αριθμό 11 (στη μέση βλέπετε το κανονικό 11 και στα δεξιά αυτό, που θα έπρεπε να είχε αριθμηθεί ως 12). Τελικά, η σειρά ολοκληρώθηκε με το τεύχος 15 το Φεβρουάριο του 1980, οι Εκδικητές συνέχισαν όμως και στο εβδομαδιαίο περιοδικό "Σπάιντερ-Μαν", συνεχίζοντας από το σημείο, που σταμάτησαν στο δικό τους περιοδικό. Δεύτερη ιστορία του περιοδικού ήταν ο Captain Marvel, που μετακόμισε στους "Εκδικητές" από το τότε μηναίο Σπάιντερ-Μανμ συνεχίζοντας και αυτός από εκεί που είχε σταματήσει στο προηγούμενο περιοδικό, καλύπτοντας τα αμερικανικά τεύχη 28-40, εκτός του #36. Είναι ενδιαφέρον, ότι ο Captain Marvel εμφανίζεται στα εξώφυλλα όλων των τευών της σειράς, εκτός του πρώτου, του τελευταίου και του 10 / 29. Μετά το κλείσιμο του περιοδικού, ο Captain Marvel μετακόμισε στο "Άιρον Μαν", όπου δημοσιεύτηκαν δύο ακόμη ιστορίες. Στα τεύχη 8, 13 και 14 δεν δημοσιεύτηκε Captain Marvel, στα τεύχη 8 και 9 είχαμε ιστορίες από το "The Rampaging Hulk" και στα 13 και 14 είχαμε τις ιστορίες του "Thor" από τα αμερικανικά #133 και #134 (υπενθυμίζω, ότι ο Θωρ είχε ξεκινήσει στο δικό του περιοδικό, μετά δημοσιεύτηκαν δύο ιστορίες στο "Οδύσσεια 2001" μια ιστορία στο "Λυκάνθρωπο", άρα μαζί με τις δύο αυτές στους "Εκδικητές" δημοσιεύτηκαν τελικά 11 ιστορίες, παρμένες από τα αμερικανικά #125-134). Σε όλα τα τεύχη υπήρχε και μια ιστορία γουέστερν. Από πλευράς ύλης, τώρα, οι ιστορίες στο περιοδικό καλύπτουν την πρώτη περίοδο με την αρχική σύνθεση και προχωρούν στην, ας πούμε έτσι, δεύτερη περίοδο, όπου από τα αρχικά μέλη έχει μείνει μόνο ο Κάπταιν Αμέρικα, πλαισιωμένος πλέον από τους Hawkeye, Scarlet Witch και Quicksilver, δηλαδή τρεις υπερήρωες, που είχαν ξεκινήσει ως εγκληματίες. Αυτές οι προσθήκες έδωσαν μια νέα δυναμική στη σειρά και απεδείχθησαν ιδιαίτερα δημοφιλής, ενώ και οι ίδιοι οι χαρακτήρες είχαν περισσότερες αδυναμίες από τους συνηθισμένους υπερήρωες και παράλληλα οι ιδιόρρυθμες προσωπικότητές τους είχαν ως αποτέλεσμα αρκετές συγκρούσεις μεταξύ τους, κάτι που έδινε ενδιαφέρον στο κόμικ, αλλά από ό,τι φάνηκε άρεσε και στους αναγνώστες. Όλα τα σενάρια σε αυτήν την περίοδο τα έγραψε ο Stan Lee και σχεδόν όλα τα σχέδια ανήκαν στον Don Heck. Φυσικά, τα τεύχη είναι πλέον δυσεύρετα. Από την άλλη, όμως, όλες οι ιστορίες των Εκδικητών αυτής της περιόδου έχουν κυκλοφορήσει στη σειρά της Radnet και σε πολύ καλύτερη ποιότητα συγκριτικά με την έκδοση του Καμπανά. Τα σκαναρίσματα από το #1 είναι από τον @mycomics.gr, τα υπόλοιπα από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: wikipedia
  25. Το Δεκέμβριο του 1977, οι εκδόσεις Καμπανά, συνεχίζοντας την εκδοτική τους πορεία συστήνουν για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό τον Άιρον Μαν, κατά κόσμο Τόνι Σταρκ, ζάμπλουτο εφευρέτη, ενίοτε αλκοολικό, ενίοτε πλέι μπόι, σταθερά αντικομμουνιστή και άνθρωπο με αδύναμη καρδιά, την οποία συντηρεί η μεταλλική του πανοπλία, που αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να αποδράσει από το στρατόπεδο των Βιετκόνγκ, όπου κρατείτο αιχμάλωτος (δικαίως, αν ρωτήσετε τη γνώμη μου) ως πράκτορας των Αμερικανών. Από εκεί και μετά, η πορεία του ήρωα είναι γνωστή σε όλους: μέλος των Εκδικητών, περιπέτειες με το αλκοόλ, οπαδός της καταγραφής των υπερηρώων και βεβαίως αναπόσπαστο, έως πρόσφατα, τμήμα του MCU. Σε πρόσφατες εκδοχές παρουσιάζεται ως ταλαιπωρημένος και στη συνέχεια έως και διφορούμενος χαρακτήρας, αλλά η εμφάνισή του το μακρινό 1963 ήταν μάλλον η πιο ξεκάθαρη πολιτική θέση της Marvel έως τότε. Ο Iron Man έκανε την εμφάνισή του το Μάρτιο του 1963 στο #39 του περιοδικού Tales of Suspense και το Μάιο του 1968 μετακόμισε στο δικό του περιοδικό, από όπου έπιασε το νήμα ο Καμπανάς, ξεκινώντας από το #1 και φτάνοντας έως το #17 της αμερικανικής σειράς. Τις ιστορίες του Iron Man από το Tales of Suspense τις διαβάζουμε τώρα στη σειρά της Radnet και τις ιστορίες που δημοσίευσε ο Καμπανάς, θα τις δούμε, μόνο εφόσον η σειρά επεκταθεί πέραν των αρχικά προγραμματισμένων 60 τόμων. Το περιοδικό κράτησε 17 τεύχη. Για την ακρίβεια, έφτασε ως το #18, αλλά χωρίς να δημοσιευτεί ποτέ τεύχος 14! Το τελευταίο τεύχος κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1980 και στη συνέχεια ο Iron Man ήταν ένας από τους ήρωες, που επελέγησαν, για να συμμετάσχουν στο νέο, εβδομαδιαίο Σπάιντερ-Μαν, όπου πρωτοδημοσιεύτηκε στο τεύχος 71, συνεχίζοντας από το αμερικανικό #18, δηλαδή ακριβώς από το σημείο, όπου είχε σταματήσει η δική του έκδοση. Θα είμαι ειλικρινής: πρόκειται για τον υπερήρωα της Marvel, που συμπάθησα λιγότερο από όλους. Δεν ήταν μόνο ο απροκάλυπτος αντικομμουνισμός πολλών ιστοριών του, ούτε ότι έβρισκα τον Τόνι Σταρκ αχώνευτο. Περισσότερο από όλα, ήταν ότι οι περισσότερες ιστορίες μου φαινόντουσαν ασήμαντες και σε πολλές από αυτές δεν μου άρεσε το σχέδιο, το οποίο το έβρισκα πολύ τυποποιημένο και κάπως παιδικό. Μιλάμε βέβαια, για τις ιστορίες, που διάβαζα παλιά, στη δεκαετία του 1980, επειδή η αλήθεια είναι, ότι βγήκαν και πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες, όπως ο "Δαίμονας στο Μπουκάλι" και αρκετές άλλες, αλλά σε γενικές γραμμές, η άποψή μου δεν άλλαξε και δεν έχει αλλάξει ούτε τώρα: θεωρώ τον Iron Man αδιάφορο ήρωα. Αυτά ως προς την προσωπική μου άποψη, η οποία ελάχιστη σημασία έχει. Οι ιστορίες του περιοδικού του Καμπανά γράφτηκαν κυρίως από τον Archie Goodwin σε σχέδια κυρίως των Johnny Craig και George Tuska και παρουσιάζουν ορισμένους από τους στάνταρ εχθρούς του ήρωα, με επικεφαλής προφανώς το Μανδαρίνο. Δεν νομίζω, ότι χρειάζεται να προσθέσω κάτι για την ποιότητα της έκδοσης ή για τις επιλογές στα μπαλονάκια των εξωφύλλων. Για τις δεύτερες ιστορίες του κόμικ, θα ξεκινήσω από το #11 και μετά, όπου έχουμε μια μεγάλη ποικιλία ιστοριών: στα #11 και #12 έχουμε τα αμερικάνικα τεύχη #8 και #9 της "Οδύσσειας του Διαστήματος" (τα 1-3 είχαν δημοσιευτεί στον "Πόλεμο των Άστρων" και τα 4-7 στο ομότιτλο περιοδικό). Στα #13 και #15 (είπαμε: δεν υπάρχει 14) δημοσιεύτηκαν τα Captain Marvel #41 και 42, συνεχίζοντας τη σειρά από εκεί που είχε σταματήσει στο περιοδικό "Εκδικητές", ενώ Captain Marvel έχουμε και στο #18, αλλά περιέργως το #28, που είχε ήδη δημοσιευτεί στο "Εκδικητές" #1. Στο #16 δημοσιεύεται το αμερικανικό #8 των "Eternals" (στο "Κόναν" τα 1-3 και στον "Πόλεμο των Άστρων τα 5-7) και στο #17 το αμερικάνικο #12 του Πολέμου των Άστρων. Σε όλα τα τεύχη, και στα 17, υπήρχε και μια σύντομη ιστορία πολεμική ή γουέστερν. Τι δημοσιεύτηκε όμως ως δεύτερη ιστορία στα τεύχη 1-10; Ένα από τα πιο παράξενα και πρωτότυπα κόμικς της Marvel εκείνης της εποχής, το "Omega the Unknown" (Ωμέγα ο Άγνωστος). Αυτό το κόμικ, όμως, αξίζει μια ξεχωριστή παρουσίαση, που θα την κάνω σύντομα (ελπίζω!), εκτός εάν με προλάβει κανείς άλλος (από εμένα υπάρχει το ελεύθερο ) Ίσως είναι περιττό να προσθέσω, ότι και αυτή η σειρά είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί πλέον. Τα περιεχόμενα του #1 είναι σκαναρισμένο από τον @Icarus, τα υπόλοιπα από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Wikipedia
×
×
  • Create New...