Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Marvel'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...

Date Created

  • Start


Last Updated

  • Start


Filter by number of...


  • Start



About Me

  1. Ως λάτρης των Omnibus, Deluxe Hardcover, Library Editions και λοιπών τουμπανοεκδόσεων, φτιάχνω αυτό το θέμα για να μιλάμε για τη σειρά Omnibus της Marvel. Και ξεκινάω με τη λίστα αυτών που έχουν ανακοινωθεί μέχρι τώρα για κυκλοφορία τους επόμενους μήνες. Η παρακάτω λίστα θα ανανεώνεται κάθε φορά που θα ανακοινώνεται κάτι καινούριο. - Marvel Universe by Rob Liefeld - 15/10/2019 - X-Factor (1986) 40, Uncanny X-Men (1981) 245, What If? (1989) 7, Captain America (1996) 1-6, Avengers (1996) 1-7, Wolverine (1988) 154-157, Onslaught Reborn 1-5; Material From Amazing Spider-Man Annual 23; Marvel Comics Presents (1988) 51-53, 85-86, 99, Heroes Reborn 1/2 - 856 σελίδες - Namor The Sub-Mariner By John Byrne And Jae Lee - 15/10/2019 - Namor The Sub Mariner 1-40, Annual 1-2; material from Incredible Hulk Annual 18; Silver Surfer Annual 5; Doctor Strange, Sorcerer Supreme Annual 2 - 1192 σελίδες - Timely's Greatest: The Golden Age Simon & Kirby - 05/11/2019 - Daring Mystery Comics 1-3, 6-8; Red Raven Comics 1; Marvel Mystery Comics 12-25; Human Torch 2 (1); Captain America Comics 1-10; USA Comics 1-3; All-Winners Comics 1-2; Young Allies Comics 1; Mystic Comics 7 - 840 σελίδες - Savage Sword of Conan: The Original Marvel Years 2 - 19/11/2019 - SAVAGE SWORD OF CONAN (1974) 13-28, MARVEL COMICS SUPER SPECIAL (1977) 2 - 936 σελίδες - Official Handbook Of The Marvel Universe - 19/11/2019 - Official Handbook Of The Marvel Universe (1983) 1-15 - 576 σελίδες - Timely's Greatest: The Golden Age Human Torch By Carl Burgos - 10/12/2019 - MARVEL COMICS 1; MARVEL MYSTERY COMICS 2-34, 83; HUMAN TORCH 2-7, 28; ALL-WINNERS COMICS 1-4; DARING MYSTERY COMICS 7; CAPTAIN AMERICA COMICS 76; YOUNG MEN 24-28 - 1032 σελίδες - Iron Man: The Mask in the Iron Man - 17/12/2019 - Iron Man (1998) #26-49, #1/2, Annual #1-2 - 688 σελίδες - Annihilation - 17/12/2019 - Drax the Destroyer #1-4; Annihilation: Prologue; Annihilation: Nova #1-4; Annihilation: Silver Surfer #1-4; Annihilation: Super Skrull #1-4; Annihilation: Ronan #1-4, Annihilation #1-6; Annihilation: Heralds of Galactus #1-2; Annihilation: Nova Corps Files - 880 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Daredevil by Brian Michael Bendis 1 - 21/01/2020 - Daredevil (volume 2) #16-19, #26-50, #56-60 - 848 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - The Incredible Hulk by Peter David 1 - 28/01/2020 - The Incredible Hulk #328, #331-368; Web of Spider-Man #44, Fantastic Four #320, material from Marvel Comics Presents #26-45 - 1008 σελίδες - Conan The Barbarian: The Original Marvel Years 3 - 28/01/2020 - Conan the Barbarian (1970) #52-83, Annual #2-3, Giant-Size Conan #5, Power Records #31 - Conan the Barbarian: Crawler in the Mists; material from F.O.O.M. (1973) #14 - 824 σελίδες - X-Men vs Apocalypse: The Twelve - 18/02/2020 - UNCANNY X-MEN (1981) 371-380, ANNUAL '99; X-MEN (1991)91-93, 94 (A STORY), 95-99, ANNUAL '99; X-MEN UNLIMITED (1993) 24(A STORY), 25-26; GAMBIT (1999) 8-9; ASTONISHING X-MEN (1999) 1-3; WOLVERINE (1988) 145-149; CABLE (1993) 71-78; X-MAN (1995) 59-60; X-51 (1999) 8; X-FORCE (1991) 101; X-MEN 1999 YEARBOOK - 1272 σελίδες - Ultimates by Mark Millar - 25/02/2020 - Ultimates #1-13; Ultimates 2 #1-13, Annual #1; Ultimates 2 #1 - 880 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Spider-Man: Miles Morales - 25/02/2020 - Spider-Man (2016) #1-21; Spider-Man (2017) #234-240; Spider-Gwen (2015B) #16-18; Spider-Men II #1-5; Generations: Miles Morales Spider-Man & Peter Parker Spider-Man (2017 #1 - 856 σελίδες - Daredevil by Brian Michael Bendis 2 - 25/02/2020 - Daredevil (volume 2) #61-81; What If...Karen Page Had Lived?; Ultimate Marvel Team-Up #6-8 - 656 σελίδες - Marvel Masters Of Suspense: Stan Lee & Steve Ditko 2 - 03/03/2020 - Journey Into Mystery (1952) 74-96, Strange Tales (1951) 92-109, 112-113, Tales To Astonish (1959) 27-48, Tales Of Suspense (1959) 25-44, 46, Amazing Adult Fantasy (1961) 7-14, Amazing Fantasy (1962) 15 - 688 σελίδες - Uncanny X-Force by Rick Remender - 17/03/2020 - Uncanny X-Force (2010) #1-35, #5.1 and #19.1; material from Wolverine: Road to Hell #1 928 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Power Pack Classic 1 - Power Pack (1984) 1-36, Uncanny X-Men (1981) 195 And 205, Thor (1966) 363, X-Factor Annual 2, Marvel Graphic Novel: Cloak And Dagger/Power Pack - Shelter From The Storm And Material From Strange Tales (1987) 13-14 - 1160 σελίδες - Amazing Spider-Man by J. Michael Straczynski 2 - 31/03/2020 - Amazing Spider-Man (1999) #515-545; Friendly Neighborhood Spider-Man (2005) #1-4, 24; Marvel Knights Spider-Man (2004) #19-22; Sensational Spider-Man (2006) #41; Spider-Man: The Other Sketchbook (2005) #1; Spider-Man: One More Day Sketchbook (2007) #1 - 1136 σελίδες - Wolverine 1 - 07/04/2020 - Wolverine #1-4; Wolverine (volume 2) #1-10; Marvel Comics Presents #1-10, #72-84; The Incredible Hulk #180-182, #340; Marvel Treasury Edition #26; The Best of Marvel Comics; Kitty Pryde and Wolverine #1-6; Spider-Man vs. Wolverine #1; Marvel Age Annual #4; The Punisher War Journal #6-7; Captain America Annual #8; Uncanny X-Men #172-173 - 1056 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Black Widow - 21/04/2020 - Tales Of Suspense (1959) 52-53, 57, 60, 64; Avengers (1963) 29-30, 36-37, 43-44; Amazing Spider-Man (1963) 86; Amazing Adventures (1970) 1-8; Daredevil (1964) 81; Bizarre Adventures (1981) 25; Marvel Fanfare (1982) 10-13; Solo Avengers (1987) 7; Black Widow: Coldest War (1990); Punisher/Black Widow: Spinning Doomsday'S Web (1992); Daredevil/Black Widow: Abattoir (1993); Marvel Comics Presents (1988) 135; Daredevil Annual (1967) 10; Fury/Black Widow: Death Duty (1995); Journey Into Mystery (1951) 517-519; Material From Avengers (1963) 16, 32- 33, 38-39, 41-42, 45-47, 57, 63-64, 76 - 872 σελίδες - Astonishing X-Men - 21/04/2020 - Astonishing X-Men volume 3 #1-24; Giant-Size Astonishing X-Men #1 - 672 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Timely's Greatest: The Golden Age Sub-Mariner By Bill Everett - The Post-War Years - 28/04/2020 - SUB-MARINER COMICS 21-24, 26-30, 32-42; NAMORA 1-3; MARVEL MYSTERY COMICS 84-86, 90-91; HUMAN TORCH 28, 30, 37-38; BLONDE PHANTOM 17; YOUNG MEN 24-28; MEN'S ADVENTURES 28 - 568 σελίδες - Sensational She-Hulk By John Byrne - 28/04/2020 - MARVEL GRAPHIC NOVEL (1982) 18; SENSATIONAL SHE-HULK (1989) 1-8, 31-46, 48-50; MATERIAL FROM MARVEL COMICS PRESENTS (1988) 18 - 752 σελίδες - Silver Surfer Vol. 1 - 05/05/2020 - Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα αλλά μάλλον πρόκειται για την ανατύπωση του Omnibus με ιστορίες του Stan Lee - Morbius the Living Vampire - 12/05/2020 - Collects: Amazing Spider-Man (1963) #101-102; Marvel Team-Up (1972) #3-4; Fear (1970) #20-31; Giant-Size Werewolf (1974) #4; Giant-Size Super-Heroes (1974) #1; Marvel Premiere (1972) #28; Marvel Two-In-One (1974) #15; Spectacular Spider-Man (1976) #6-8, #38; Savage She-Hulk (1980) #9-12; Vampire Tales (1973) #1-5, #7-8, #10-11; and Marvel Preview (1975) #8. - 864 σελίδες - Amazing Fantasy - 26/05/2020 - AMAZING ADVENTURES (1961) 1-6, AMAZING ADULT FANTASY (1961) 7-14, AMAZING FANTASY (1961) 15 - 448 σελίδες - Cloak & Dagger - 26/05/2020 - Collecting: Peter Parker, The Spectacular Spider-Man (1976) 64, 69-70, 81-82, 94-96; Cloak and Dagger (1983) 1-4; Marvel Team-Up Annual (1976) 6; Marvel Fanfare (1982) 19; New Mutants (1983) 23-25; Cloak And Dagger (1985) 1-11; Doctor Strange (1974) 78; Marvel Graphic Novel: Cloak And Dagger/Power Pack - Shelter From The Storm (1989) GN; material from Strange Tales (1987) 1-2 - 880 σελίδες - The Uncanny X-Men Vol. 1 - 27/05/2020 - GIANT-SIZE X-MEN 1, X-MEN (1963) 94-131, ANNUAL (1970) 3 - 848 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Savage Sword Of Conan: The Original Marvel Years 3 - 02/06/2020 - SAVAGE SWORD OF CONAN (1974) 29-44 AND MARVEL COMICS SUPER SPECIAL (1977) 9 - 912 σελίδες - Miles Morales: Ultimate Spider-Man - 16/06/2020 - ULTIMATE COMICS SPIDER-MAN 1-28, 16.1; SPIDER-MEN 1-5; CATACLYSM: ULTIMATE SPIDER-MAN 1-3; ULTIMATE SPIDER-MAN 200; MILES MORALES: ULTIMATE SPIDER-MAN 1-12; MATERIAL FROM ULTIMATE FALLOUT 4 - 1168 σελίδες - Adventures Into Fear - 23/06/2020 - FEAR (1970) 1-31 - 816 σελίδες - Heroes Reborn: The Return - 24/06/2020 - HEROES REBORN: THE RETURN (1997) 1-4; THOR ANNUAL 1999; HEROES REBORN (2000): DOOMSDAY, ASHEMA, MASTERS OF EVIL, REBEL, REMNANTS, YOUNG ALLIES, DOOM; FANTASTIC FOUR (1998) 25, 31; DOOM (2000) 1-3; DOOM: THE EMPEROR RETURNS (2002) 1-3; THUNDERBOLTS (1997) 51-52, 60-62, 64, 66, 68, 70, 72, 74; EXILES (2001) 81-82; ONSLAUGHT REBORN (2006) 1-5; ONSLAUGHT UNLEASHED (2011) 1-4; MARVEL SPOTLIGHT (2005): HEROES REBORN/ONSLAUGHT REBORN - 1136 σελίδες - The Amazing Spider-Man 1 - 25/06/2020 - The complete Steve Ditko run: Amazing Fantasy #15; Amazing Spider-Man #1-38, Annual #1-2; material from Strange Tales (1951) Annual #2; Fantastic Four (1961) Annual #1 - 1088 σελίδες - 4η ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Spider-Man: Ben Reilly Vol. 2 - 01/07/2020 - SENSATIONAL SPIDER-MAN (1996) 4-11, AMAZING SPIDER-MAN (1963) 411-418, SPIDER-MAN (1990) 68-75, SPECTACULAR SPIDERMAN (1976) 234-241, SPIDER-MAN UNLIMITED (1993) 12-14, SPIDER-MAN: REDEMPTION (1996) 1-4, DAREDEVIL (1964) 354, SPIDER-MAN TEAM-UP (1995) 4-5, SPIDER-MAN: REVELATIONS TPB (1997), SPIDER-MAN: THE OSBORN JOURNAL (1997) 1, SPIDER-MAN: 101 WAYS TO END THE CLONE SAGA (1997) 1, SPIDER-MAN: DEAD MAN'S HAND (1997) 1 - 1304 σελίδες - Conan the Barbarian: The Original Marvel Years Vol. 4 - 15/07/2020 - COLLECTING: CONAN THE BARBARIAN (1970) 84-115, ANNUAL (1973) 4-5 & WHAT IF? (1977) 13 - 848 σελίδες - She-Hulk by Dan Slott - 11/08/2020 - COLLECTING: SHE-HULK (2004) 1-12, SHE-HULK (2005) 1-21, MARVEL WESTERNS: TWO-GUN KID (2006) - 824 σελίδες - Absolute Carnage - 11/08/2020 - COLLECTING: ABSOLUTE CARNAGE (2019) 1-5, ABSOLUTE CARNAGE VS. DEADPOOL (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: CAPTAIN MARVEL (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: IMMORTAL HULK (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE SPIDER-MAN (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE OF VENGEANCE (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: LETHAL PROTECTORS (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: AVENGERS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: MILES MORALES (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: WEAPON PLUS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SCREAM (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: SEPARATION ANXIETY (2019) 1, AMAZING SPIDER-MAN (2018) 29-31, VENOM (2018) 16-20, AND ABSOLUTE CARNAGE STINGER PAGES - 800 σελίδες - The Eternals: The Complete Saga - 29-09-2020 - COLLECTING: ETERNALS (1976) 1-19, ANNUAL (1977) 1; ETERNALS (1985) 1-12; ETERNALS: THE HEROD FACTOR (1991) 1; NEW ETERNALS: APOCALYPSE NOW (2000) 1; IRON MAN ANNUAL (1971) 6; AVENGERS (1963) 246-248; material from WHAT IF? (1977) 23-30 - 1120 σελίδες - Spider-Man : Ben Reilly vol. 2 - 06-10-2020 - COLLECTING: SENSATIONAL SPIDER-MAN (1996) 4-11, AMAZING SPIDER-MAN (1963) 411-418, SPIDER-MAN (1990) 68-75, SPECTACULAR SPIDERMAN (1976) 234-241, SPIDER-MAN UNLIMITED (1993) 12-14, SPIDER-MAN: REDEMPTION (1996) 1-4, DAREDEVIL (1964) 354, SPIDER-MAN TEAM-UP (1995) 4-5, SPIDER-MAN: REVELATIONS TPB (1997), SPIDER-MAN: THE OSBORN JOURNAL (1997) 1, SPIDER-MAN: 101 WAYS TO END THE CLONE SAGA (1997) 1, SPIDER-MAN: DEAD MAN'S HAND (1997) 1 - 1304 σελίδες - Marvel Horror Lives Again - 27-10-2020 - Collecting: Tomb Of Dracula (1972) 10, 67; Fear (1970) 24; Marvel Preview (1975) 3; Incredible Hulk (1968) 162, 180-181, 272; X-Men (1963) 139-140; Marvel Spotlight (1971) 24; Marvel Premiere (1972) 27; Marvel Team-Up (1972) 80-81; Giant-Size Chillers (1974) 1; X-Men Annual (1970) 6; War Is Hell (1973) 9-15; Man-Thing (1979) 10-11; Marvel Presents (1975) 1-2; material from Vampire Tales (1973) 2-4, 6, 8-9; Marvel Preview (1975) 7-8, 12, 16; Monsters Unleashed (1973) 9; Haunt Of Horror (1974) 2, 4-5; Dracula Lives (1973) 10-11; Tomb Of Dracula Magazine (1979) 3, 5-6; Solo Avengers (1987) 5; Rampaging Hulk Magazine (1977) 1-6, 8; Strange Tales (1951) 73; Legion Of Monsters (1975) 1 - 1176 σελίδες - War of the Realms - 03-11-2020 - COLLECTING: WAR OF THE REALMS (2019) 1-6, WAR OF THE REALMS OMEGA (2019) 1, WAR OF THE REALMS: WAR SCROLLS (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS STRIKEFORCE: THE LAND OF THE GIANTS (2019) 1, WAR OF THE REALMS STRIKEFORCE: THE DARK ELF REALM (2019) 1, WAR OF THE REALMS STRIKEFORCE: THE WAR AVENGERS (2019) 1, GIANT-MAN (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS: JOURNEY INTO MYSTERY (2019) 1-5, SPIDER-MAN & THE LEAGUE OF REALMS (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS: THE PUNISHER (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS: UNCANNY X-MEN (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS: NEW AGENTS OF ATLAS (2019) 1-4, ASGARDIANS OF THE GALAXY (2018) 8-10, TONY STARK: IRON MAN (2018) 12-13, VENOM (2018) 13-15, THOR (2018) 8-16, AVENGERS (2018) 18-20, CAPTAIN MARVEL (2019) 6-7, CHAMPIONS (2019) 5-6, DEADPOOL (2018) 13-14, FANTASTIC FOUR (2018) 10, MOON GIRL AND DEVIL DINOSAUR (2016) 43, SUPERIOR SPIDER-MAN (2018) 7-8, UNBEATABLE SQUIRREL GIRL (2015B) 43-46 - The Incredible Hulk by Peter David vol. 2 - 10-11-2020 - COLLECTING: INCREDIBLE HULK (1968) 369-400, INCREDIBLE HULK ANNUAL (1968) 16-18, X-FACTOR (1986) 76, MATERIAL FROM MARVEL HOLIDAY SPECIAL (1991) 2 - 1048 σελίδες - Venomnibus vol. 3 - 17-11-2020 - COLLECTING: PETER PARKER: SPIDER-MAN (1999) 9-10, 12 (A STORY), 16-17; NOVA (1999) 7; AMAZING SPIDER-MAN (1999) 12 (A STORY), 19; SPECTACULAR SPIDERMAN (2003) 1-5; VENOM (2003) 1-18; VENOM VS. CARNAGE 1-4; MARVEL KNIGHTS SPIDER-MAN (2004) 7-8, 11; SENSATIONAL SPIDER-MAN (2006) 38-39; SPIDERMAN/FANTASTIC FOUR (2010) 2, MATERIAL FROM SPIDER-MAN FAMILY (2007) 1-2 - 1088 σελίδες - Thanos: The Infinity Saga - 24-11-2020 - COLLECTING: THANOS ANNUAL (2014) 1, THANOS: THE INFINITY REVELATION (2014), THANOS VS. HULK (2014) 1-4, THANOS: THE INFINITY RELATIVITY (2015), INFINITY ENTITY (2016) 1-4, THANOS: THE INFINITY FINALE (2016), GUARDIANS OF THE GALAXY: MOTHER ENTROPY (2017) 1-5, THANOS: THE INFINITY SIBLINGS (2018), THANOS: THE INFINITY CONFLICT (2018), THANOS: THE INFINITY ENDING (2019) - Infinity Gauntlet - 24-11-2020 - Collecting: Silver Surfer (1987) 34-38, 40, 44-60; Thanos Quest (1990) 1-2; Infinity Gauntlet 1-6; Cloak & Dagger (1988) 18; Spider-Man (1990) 17; Incredible Hulk (1968) 383-385; Doctor Strange, Sorcerer Supreme (1988) 31-36; Quasar (1989) 26-27; Sleepwalker (1991) 7 - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Uncanny X-Men vol. 4 - 08-12-2020 - COLLECTING: UNCANNY X-MEN (1981) 176-193, UNCANNY X-MEN ANNUAL (1970) 8, KITTY PRYDE AND WOLVERINE (1984) 1-6, X-MEN AND ALPHA FLIGHT (1985) 1-2, material from MARVEL FANFARE (1982) 40 - 848 σελίδες - New Mutants vol. 1 - 22-12-2020 - COLLECTING: MARVEL GRAPHIC NOVEL (1982) 4; NEW MUTANTS (1983) 1-34; NEW MUTANTS ANNUAL (1984) 1; MARVEL TEAM-UP (1972) 100 (A STORY), 149; MARVEL TEAM-UP ANNUAL (1976) 6; UNCANNY X-MEN (1981) 160, 167, 180, 189, 192; MAGIK (1983) 1-4 - 1272 σελίδες - Marvel Cosmic Universe By Donny Cates vol. 1 - 05-01-2021 - COLLECTING: THANOS (2016) 13-18, ANNUAL 1 (A STORY); THANOS: LEGACY (2018) 1 (A STORY); DEATH OF THE INHUMANS (2018) 1-5; COSMIC GHOST RIDER (2018) 1-5; SILVER SURFER: BLACK (2019) 1-5 - 480 σελίδες - Infinity Crusade - 12-01-2021 - Collecting: Infinity Crusade (1993) 1-6; Warlock Chronicles (1993) 1-5; Warlock And The Infinity Watch (1992) 18-22; Thor (1966) 463-467; Iron Man (1968) 294-295; Avengers West Coast (1989) 96-97; Darkhawk (1991) 30-31; Cage (1992) 17; Alpha Flight (1983) 124-125, 127; Marc Spector: Moon Knight (1989) 57; Silver Surfer (1987) 83-85; Deathlok (1991) 28; material from Doctor Strange, Sorcerer Supreme (1988) 54-56; Alpha Flight (1983) 122-123, 126; Web Of Spider-Man (1985) 104-106; Silver Sable & The Wild Pack (1992) 16-17; Deathlok (1991) 29 - 1200 σελίδες - Excalibur vol. 1 - 19-01-2021 - COLLECTING: EXCALIBUR SPECIAL EDITION (1988) 1, EXCALIBUR (1988) 1-34, EXCALIBUR: MOJO MAYHEM (1989) 1, QUASAR (1989) 11, THOR (1966) 427-429, MATERIAL FROM MARVEL COMICS PRESENTS (1988) 31-38 - 1050 σελίδες - Savage Sword of Conan: The Original Marvel Years vol. 4 - 19-01-2021 - COLLECTING: SAVAGE SWORD OF CONAN (1974) 45-60 - 976 σελίδες - Conan the Barbarian: The Original Marvel Years vol. 5 - 16-03-2021 - Collecting: Conan The Barbarian (1970) 116-149, Conan The Barbarian Annual (1973) 6-9, Conan Of The Isles (1988), What If? (1977) 39 - 928 σελίδες
  2. Εδώ θα τα λέμε για το μεγαθήριο που λέγεται Marvel (ή μήπως Disney ??), τα τελευταία νέα και τις καινούριες και παλιές εκδόσεις. Και ξεκινάω με ένα νέο που θα ακούσουν με χαρά οι λάτρεις των 80s comics, και συγκεκριμένα του Thor. O πολύς Walter Simonson, συγγραφέας του κλασσικού πλέον run στον Thor από το 1983 έως το 1987, αλλά και δημιουργός του Beta Ray Bill, επιστρέφει με ένα one-shot τον Δεκέμβριο. Παρέα θα του κάνουν οι Tom DeFalco και Kathryn Immonen στο σενάριο και οι Ron Frenz, Sal Buscema και Mike Hawthorne στο σχέδιο. O Simonson θα κάνει και ένα Variant εξώφυλλο. ΠΗΓΗ
  3. E T E R N A L S Εικοστή Έκτη ταινία του MCU. Τρίτη ταινία της Τέταρτης φάσης. Σκηνοθέτρια η Κινεζούλα Chloé Zhao, που έγινε γνωστή από Sundance και το οσκαρικά (και όχι μόνο) βραβευμένο Nomadland! Πολλοί γνωστοί και κάποιοι βετεράνοι ηθοποιοί!! Soundtrack από τον βραβευμένο Ramin Djawadi!!! Τι μπορεί να πάει στραβά; Η απάντηση βρίσκεται σε αυτό το λήμμα: Το Eternals, που έκανε πρεμιέρα μετά από κάποιες αναβολές (όπως όλες οι πανδημικές ταινίες) αυτό το μήνα, είναι ο ορισμός του διεκπεραιωτικού exposition, προκειμένου να ετοιμάσει αρκετά πράματα για μελλοντικές ταινίες, σε συνδυασμό με υπερβολικά πολλούς χαρακτήρες και όλα αυτά βασισμένα σε ένα ψυχεδελικό comic της Marvel που προσωπικά δεν άντεξα να διαβάσω πάνω από 2 τεύχη. Ωραίο το art του Kirby αλλά πραγματικά δε διαβάζεται. Αν περιμένετε πράματα από το sequel του Gaiman, να θυμάστε ότι είναι sequel material. Ποιο είναι το story? Οι πρώτοι ήρωες της Γης, ονόματι Eternals ήρθαν από το διάστημα, προκειμένου να προστατεύσουν την ανθρωπότητα από μία συμπαντική απειλή ονόματι Deviants, που είναι σαν symbiotic beasts. Και μας ξεδιπλώνεται με κάποια ήρεμα, γαλήνια flashbacks, η ιστορία τους που διαρκεί 7.000 χρόνια. Όσα και θα νιώσετε ότι πέρασαν μόλις τελειώσει η ταινία. Η φωτογραφία και η σκηνοθεσία στο μεγαλύτερο μέρος της είναι προσεγμένη. Είναι μία όμορφη ταινία. Όμως το σενάριο πάσχει σε απίστευτο βαθμό, θυμίζοντας κάθε τόσο τους μύες του προσώπου σας ότι είναι ώρα για χασμουρητό. Χωρίς διάλειμμα, δύσκολα παλεύεται. Η ροή είναι ό,τι πιο αργό έχει συμβεί στο MCU, οι χαρακτήρες αν και είναι παντελώς διαφορετικοί σε πολλές βαθμίδες, αντιπροσωπεύοντας ΠΟΛΛΑ diversities (έχει και gender swaps), δεν προλαβαίνεις να ενδιαφερθείς για όλους και όλες και κάπου εκεί θα αναρωτηθείς: Γιατί δεν ήταν αυτό απλά σειρά του Disney+ και ήρθα σινεμά; Τότε έρχεται το τέλος σαν σφαλιάρα και σου θυμίζει πως υπήρχε λόγος, όμως, είπαμε, απαιτείται ιώβια υπομονή, επιπέδου Snyder Cut. Είναι δυόμιση ώρες που δεν κυλάνε εύκολα. Απαιτείται προκειμένου να παρακολουθήσετε τη συνέχεια του MCU? Ναι, εννοείται. Να το δει κάποιος που δεν έχει δει ποτέ MCU? Όχι, σας ξορκίζω, είναι σαν filler/breather επεισόδιο, αν το πάμε με ορολογία anime. ~5/10
  4. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 11-05-2018 Υλικό Συλλογής: The Infinity Gauntlet v1 01-06 (July/December 1991) Για πάρα πολύ καιρό ο Θάνος, ο τρελός τιτάνας, προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια του θανάτου, προκαλώντας τον όλεθρο όποτε εμφανιζόταν. Μέχρι που κατάφερε να συλλέξει τα έξι πετράδια της αιωνιότητας και το γάντι που τα χειρίζεται. Και όλο το σύμπαν νοιώθει τις συνέπειες, τόσο που, θνητοί και θεοί συνασπίζονται για να τον σταματήσουν. Το κοσμικό έπος της Marvel και του Jim Starlin βγήκε και στην χώρα μας, σε μια έκδοση τούμπανο από την Οξύ. Και συνέπεσε με την κυκλοφορία της ταινίας-εισπρακτικό φαινόμενο, Avengers: Infinity War η οποία διασκευάζει χαλαρά την θεματική του. Η ιστορική σημασία του event όσο αφορά την βιομηχανία των κόμικς είναι τεράστια. Έχοντας ξεκινήσει την ανάπτυξη της θεματικής καιρό πριν σε άλλους τίτλους, η κατάληξη σε αυτά τα 6 ενισχυμένα τεύχη οδήγησε σε μια προώθηση άνευ προηγουμένου μέχρι τότε, και με διάφορα tιe-ins με τους κανονικούς τίτλους, όπου ανέπτυξαν διάφορα γεγονότα του τίτλου από την οπτική γωνία των επιμέρους χαρακτήρων (τα τεύχη 4-5 στο Incredible Hulk της Modern Times είναι παραδείγματα της σύνδεσης αυτής π.χ.), όλα τακτικές που χρησιμοποιούνται ευρέως σήμερα. Και φυσικά η επιρροή στις ιστορίες κοσμικών διαστάσεων που βγήκαν έκτοτε, είναι ανεκτίμητη. Ο Starlin γράφει μια ιστορία αρκετή φιλόδοξη και τόσο μεγάλο εύρος όσο και το σύμπαν, και καταφέρνει να το κάνει ισορροπημένα, κάτι που δε είναι καθόλου εύκολο. Έχουμε ένα σωρό καλοκαιρινά events που βγήκαν έκτοτε ως παράδειγμα για το πόσο εύκολα μπορούν να πάνε τα πράγματα στραβά ή να καταλήξουν μονόπατα. Το να βάλει έναν μηδενιστή ημίτρελο τιτάνα να σβήνει το μισό σύμπαν για να εντυπωσιάσει το μόνο ον στο σύμπαν που δεν μπορεί να εντυπωσιαστεί, μόνο και μόνο για να χάσει στο τέλος επειδή ο ίδιος δεν είναι έτοιμος για την δύναμη που κραδαίνει είναι ταυτόχρονα πανέξυπνο και πεδίο προς εκμετάλλευση και ένα σωρό παραβολές για την ύβρι. Ο τίτλος είχε την ευτυχία να σχεδιαστεί από δύο καλλιτέχνες που ευδοκιμούν στην απόδοση πληθών και επικών τοπίων, τον George Perez και τον Ron Lim, με τον πρώτο να καλύπτει μέχρι και τις αρχές του τέταρτου τεύχους και να φεύγει λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων (σχεδίαζε το επίσης μπελαλίδικο War of the Gods της DC) και τον δεύτερο να αναλαμβάνει από εκεί και έπειτα, αναλαμβάνοντας και τις συνέχειες που βγήκαν τις επόμενες χρονιές, τα Infinity War και Infinity Crusade. Χάρη σε αυτούς του δύο, η αίσθηση της μάχης, το περιβάλλον τους, οι μηχανισμοί αλλά και τα τεκταινόμενα της καθώς και οι χαρακτήρες που συμμετέχουν δεν χάνονται μέσα σε εικόνες που απλώς προσπαθούν να δείχνουν όμορφες, μια κοινή μάστιγα αρκετών σύγχρονων κόμικς. Οι δύο καλλιτέχνες είναι storytellers και οι ίδιοι, και το στήσιμο των εικόνων τους είναι αντίστοιχο, αναδεικνύοντας ότι τους ζητάει το σενάριο του Starlin. Αξίζει να σημειωθεί πως η Ελληνική έκδοση πρέπει να προέρχεται από κάποια συλλογή που βγήκε μέχρι και τα μέσα του 2000 (μάλλον το trade του 2006 με cover price 24,99$), μιας και βλέπω το όνομα του Bill Jemas ως εκδότη. Bonus Ο Brian Cronin εξηγεί με ποιο τρόπο - και γιατί - επιλέχθηκαν οι χαρακτήρες που "πέθαναν" στην εκκαθάριση που έκανε ο Θάνος μέσα στο κόμικ.
  5. Αυτή η παρουσίαση είναι λίγο διαφορετική από τις άλλες που έχω κάνει, γιατί αφενός δε θα έχει κάποια συγκεκριμένη δομή, ενώ αφετέρου θα προσπαθήσω απλώς να παραθέσω τις σκέψεις μου για μία από τις σπουδαιότερες και πιο εμβληματικές στιγμές στην μακρά ιστορία του Spider-Man. Το «If This Be My Destiny...!» είναι στην ουσία ένα story arc τριών τευχών. Συγκεκριμένα, η ιστορία ξετυλίχθηκε στις σελίδες του περιοδικού The Amazing Spider-Man, στα τεύχη 31 έως 33. Συγγραφέας και καλλιτέχνης του κόμικ είναι ο Stan Lee και ο Steve Ditko αντίστοιχα, οι μεγάλοι συν-δημιουργοί του πιο διάσημου χαρακτήρα της Marvel. Η πλοκή είναι, με μία επιφανειακή ματιά, απλή. Επίσης, διαθέτει και χαρακτηριστικά «αυτονομίας», δεδομένου ότι δε χρειάζεται να έχει διαβάσει κάποιος τα προηγούμενα τεύχη για να μπει στο κλίμα. Άλλωστε, η πάγια πολιτική της Marvel εκείνα τα χρόνια συμπυκνώνεται στο γνωστό μότο «every comic is someone’s first». Σε γενικές γραμμές, η ιστορία ακολουθεί τον Peter Parker, ο οποίος βρίσκεται τώρα στο Πανεπιστήμιο. Δυστυχώς για τον ίδιο, η αγαπημένη του θεία, May, υποκύπτει σε μία μυστηριώδη -και απειλητική για τη ζωή της- ασθένεια. Ο Peter ανακαλύπτει ότι τη λύση για την ασθένεια μπορεί να τη δώσει μόνο ένα σπάνιο ισότοπο, το οποίο βρίσκεται στα χέρια ενός εγκληματία, ονόματι Master Planner. Στη πορεία γίνεται γνωστή και η αληθινή ταυτότητα του εγκληματία. Παρόλα αυτά όμως, η μάχη των δύο θα εγκλωβίσει τον Peter κάτω από ένα βουνό από χαλάσματα. Ο Peter γνωρίζει ότι χρόνος για τη May «τελειώνει». Όμως, ο ίδιος είναι παγιδευμένος και ολομόναχος κάτω από αυτά τα χαλάσματα. Αυτά τα χαλάσματα ζυγίζουν πολλούς τόνους. Άρα, τι πρέπει κάνει; Αντιμετωπίζει μία δύσκολη στιγμή, όπως κάθε άνθρωπος. Υποκινούμενος από την ενοχή που νιώθει (δεν έδρασε όταν έπρεπε και έτσι έχασε τον θείο του, Ben), αλλά και την αίσθηση ευθύνης προς τα αγαπημένα του πρόσωπα, ξεπερνά την δυσκολία που αντιμετωπίζει και αναδεικνύεται -θριαμβευτικά- νικητής. Νομίζω ότι γίνεται κατανοητό για ποιο λόγο πρόκειται για μία εμβληματική ιστορία. Κατά τη γνώμη μου, το κόμικ αυτό παρουσιάζει με το καλύτερο δυνατό τρόπο το τι αντιπροσωπεύει αυτός ο χαρακτήρας και γιατί ήταν, είναι και θα είναι ο πιο αγαπημένος χαρακτήρας των υπέρ ηρωικών κόμικς. Αυτή η ιστορία είναι ορόσημο στην ιστορία της Marvel, συνδυάζοντας από τη μία την αγνή διασκέδαση, ενώ από την άλλη φρόντισε να μεταλαμπαδεύσει στις νεότερες ηλικίες εκείνης της εποχής ένα σημαντικό μάθημα για να το θυμούνται σε όλη τους τη ζωή. Επίσης, αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα δείγματα της υπέρ ηρωικής πλευράς της 9ης Τέχνης. Ο Omar από το Near Mint Condition είχε κάνει μία παρατήρηση για το στήσιμο των σελίδων από τον μεγάλο Steve Ditko, η οποία ανέβασε την ιστορία αυτή στην εκτίμηση μου ακόμα περισσότερο. Πιο ειδικά, ο Ditko, προκειμένου να αναπαραστήσει αριστοτεχνικά την ένταση και την κορύφωση της στιγμής της απελευθέρωσης του Spider-Man από τα χαλάσματα, χρησιμοποίησε στη πρώτη σελίδα 7 panel, στη δεύτερη 6, στη τρίτη 4 και στη τελευταία 1! Αυτό αποτελούσε καινοτομία για την εποχή, διότι εξερευνούσε τις δυνατότητες του μέσου. Συν τοις άλλοις, αυτή η εμβληματική αυτή σκηνή έχει μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία και στις ταινίες του Spider-Man, όπως είναι στο Homecoming του 2017. Αντίστοιχα, μία πολύ επιτυχημένη αναπαράσταση έκανε και η Insomniac στο video game «Spider-Man» του 2018. Κατ’ εμέ, αυτά τα τρία τευχάκια πρέπει να διαβαστούν από όλους όσοι αγαπούν τον χαρακτήρα. Τελεία. Δηλαδή, αν σας δυσκολεύουν τα κόμικ εκείνα της εποχής, τότε σας προτείνω να μη διαβάσετε όλο το εκπληκτικό run των Lee-Ditko (no pun intended), αλλά κάντε μία χάρη στον εαυτό σας και ρίξτε μία ματιά σε αυτά τα τρία τεύχη. Θα έχουμε και τη τύχη (πιθανόν) να δούμε αυτήν την απίθανη κλασική ιστορία στα ελληνικά και από την Rad. BONUS
  6. Η σειρά comics Star Wars, η κύρια σειρά και ταυτόχρονα η πρώτη που εξέδωσε η marvel από τότε που επανέκτησε τα δικαιώματα του franchise από την Dark Horse, κλείνει τον πρώτο της κύκλο τον Νοέμβριο με το 75ο τεύχος. 40 σελίδες, σε σενάριο Greg Pak και σχέδιο Phil Noto, με το παρακάτω εξώφυλλο. Οι φανς του σύμπαντος του Lucas δεν ανησυχούμε όμως. Τον Ιανουάριο έρχεται το reboot της σειράς με ένα καινούριο νούμερο 1, το οποίο θα γράψει ο Charles Soule ( me likey ? ) και σχέδιο Jesus Saiz. Η σειρά μεταφέρεται χρονικά στην περίοδο μεταξύ The Empire Strikes Back και Return of the Jedi. Εδώ και το εξώφυλλο. ΠΗΓΗ 1 ΠΗΓΗ 2
  7. Μαζί με Green Goblin & Dr. Octopus, η αρχι-Νέμεσις του Peter Parker. Δημιουργία των dark & gritty '80s, είχε την ατυχία να εμφανιστεί πρώτη φορά στο διαβόητο Spider-Man 3 του 2007, σε σκηνοθεσία Sam Raimi. Το 2018, η Sony έχοντας χάσει την αποκλειστική εκμετάλλευση του χρυσορυχείου που λέγεται Spider-Man, αποφάσισε να βγάλει στη μεγάλη οθόνη την δικιά του, ολοδικιά του ταινία. Με Tom Hardy να ενσαρκώνει μάλιστα τον Eddie Brock. Το trailer υποσχόταν origin και τα symbiotes του Venom: Lethal Protector. Αυτό που πήραμε ήταν ένα μέτριο origin, κάποιες καλές μεταμορφώσεις του Tom σε Venom και μία απαίσια τελική μάχη. Και φυσικά ένα από τα χειρότερα τραγούδια του Eminem: Όλα αυτά διανθισμένα με μία ψιλο-χαζή κρίση ταυτότητας της ταινίας, λόγω του PG-13 rating, το οποίο ισοδυναμεί με αρκετά κακογραμμένο edgy χούμορ. Το post-credits scene, υποσχέθηκε sequel, το οποίο φαινόταν πιο ενδιαφέρον. Με Woody Harrelson ως Cletus Casady. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό... ENTER CARNAGE!!! Φέτος το φθινόπωρο, λοιπόν, βγήκε το πολυαναμενόμενο sequel VENOM: LET THERE BE CARNAGE. Και έχουν ήδη λιώσει πληκτρολόγια και ξοδευτεί τόνοι e-ink προσπαθώντας να περιγράψουν αυτό το trainwreck of a film. Ξεκινάει με τη σχέση του Eddy και του Venom να περνάει κρίση. Αποφασίζουν να περάσουν λίγο χρόνο χωριστά, ενώ ο Cletus γίνεται Carnage κατά τη διάρκεια της εκτέλεσής του. Βέβαια όταν λέμε Carnage, μόνο εμφανισιακά είναι, καθώς ο Woody αποτυγχάνει να αποδώσει τον ψυχωτικό δολοφόνο. Αυτό, μαζί με τον υπερβολικά αυξημένο ελαφρύ/χιουμοριστικό τόνο (πάλι λόγω PG-13), κάποια SCREWMYHORN POLITICALLY CORRECT ΣΚΗΝΙΚΑ και χειρότερα εφέ από την πρώτη ταινία (σε αρκετές σκηνές βλέπεις το επόμενο δευτερόλεπτο τον χαρακτήρα χωρίς το symbiote) και μία ιστορία που δε σε ενδιαφέρει τίποτα, μας δίνουν μία από τις BOTTOM EVER ταινίες της Marvel. Προσωπικά το βάζω παρέα με το οικτρό Fant4stic. Ειδικά από την στιγμή που κατόρθωσε να γίνει χειρότερη μαύρη κωμωδία και από την πρώτη ταινία, κατακρεουργώντας δύο πολύ σημαντικούς χαρακτήρες της Marvel. Ακολουθεί η υπόθεση της ιστορίας του Carnage, για να καταλάβετε για το τι χάλι μιλάμε: Οπότε, αν το Venom έπαιρνε ένα 4+/10 και ήταν σαν μια κομιξική ταινία των '00s, το Carnage παίρνει ένα: / 10 Ο μόνος λόγος για να το δείτε, είναι το mid-credits scene. Γιατί τρίτη ταινία PG-13 δεν έχει λόγο ύπαρξης. Το 2ο ήταν επιπέδου direct-to-dvd/tape cash grab sequel. Διαβάστε Venom του Donny Cates να στανιάρετε και αφήστε τα σκουπίδια εκεί που ανήκουν. Δηλαδή μακριά από θάλασσες και ακτές, παλιοτυροβρωμίκουλοι κλπ.
  8. Και τώρα μια παρουσίαση που κανείς ποτέ δεν περίμενε από μένα: Darth Vader Imperial Machine. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν είμαι φαν του Star Wars. Ίσως επειδή δεν τα έβλεπα ως παιδί; Πολύ πιθανό. Η πρώτη ταινία Star Wars που είδα ήταν το Phantom Menace στην τρυφερή ηλικία των δώδεκα ή δεκατριών Μαΐων και μου είχε φανεί ως ένα από τα πιο βαρετά πράματα που είχα δει στη ζωή μου. Είδα την ορίτζιναλ τριλογία ως φοιτητής και ήμουν σε φάση «εμμ...οκ». Καταλαβαίνω τη σημασία τους, αλλά μέχρι εκεί. Θα συνεχίσω λέγοντας ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που διαβάζω ένα Star Wars κόμικ και μπορώ να πω ότι εξεπλάγην πολύ ευχάριστα. Η ιστορία αυτή ξεκινάει από εκεί που τελειώνει το Episode III: Revenge of the Sith. Προφανώς ακολουθούμε τον Vader σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ο οποίος μοιάζει ιδιαιτέρως τσαμπουκαλεμένος και θανατηφόρος, αλλά, όπως είναι λογικό, δεν είναι ακριβώς αυτό το απόλυτο κακό και άτρωτο πλάσμα που φαίνεται να είναι στην ορίτζιναλ Star Wars trilogy (αν θυμάμαι καλά). Αυτό βέβαια, δεν τον εμποδίζει από το να επιτίθεται κυριολεκτικά σε ό,τι βρίσκεται στο διάβα του χωρίς δεύτερη σκέψη. Αφού σε κάποια φάση είπα «έλεος ρε φίλε, ρώτα τους πρώτα μήπως μπορούν να κάνουν λίγο πιο πέρα να περάσεις». Βλέπουμε επίσης το πώς αποκτάει το κόκκινο light saber του, τη σχέση που αναπτύσσεται με τον Emperor και γενικά όλη τη μεταστροφή που γίνεται μέσα του (και έξω του) εξαιτίας του θυμού και της απώλειας. Εδώ βλέπουμε ξεκάθαρα μια στιγμή παραφροσύνης Το σενάριο του Soule δεν ξέρω αν είναι όντως τόσο τρομερό, παρόλο που μου άρεσε. Αυτό που με εντυπωσίασε κυρίως είναι το σχέδιο του Camuncoli, το οποίο είναι τελείως κινηματογραφικό και ο τρόπος με τον οποίο δείχνει την κίνηση, χωρίς να τη δείχνει (ακούγεται περίεργο, αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω) είναι απίστευτος. Δεν είμαι σίγουρος αν θα μου άρεσε τόσο με διαφορετικό σχέδιο δηλαδή. Τέλος, θα πω ότι αυτό το κόμικ μου άρεσε τόσο πολύ που νομίζω ότι θα πρέπει να ψαχτώ περισσότερο με Star Wars κόμικς (πρωτάκουστο).
  9. Για πείτε, τώρα που αισίως φτάνουμε στα 60 τεύχη και ανακοινώθηκαν και άλλα 60, πόσα αγοράσατε. Και γράψτε και το σκεπτικό βάσει του οποίου επιλέγατε.
  10. Ο 41ος τόμος της Συλλογής Marvel που κυκλοφορεί στην χώρα μας, φιλοξενεί μία ιστορία, η οποία αποτελεί ένα αξιόλογο κεφάλαιο στις ιστορίες του Οίκου των Ιδεών κι έχει πολλούς θαυμαστές ανά τον κόσμο. Ο λόγος για το θρυλικό “House of M", για το οποίο τόσα καλά σχόλια άκουσα. Πρόκειται για μία δουλειά, της οποίας την συγγραφική επιμέλεια είχε ο Brian Michael Bendis, ενώ το σχέδιο ανήκει στον Olivier Coipel. Η σειρά κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τον Ιούνιο, έως τον Νοέμβριο του 2005 κι απαριθμεί 8 τεύχη – κεφάλαια. Είναι άμεση συνέχεια των ιστοριών "Planet X" και "Avengers Disassembled", στις οποίες η Wanda Maximoff, η οποία είναι γνωστή σαν Scarlet Witch, που έχει υποστεί έναν ισχυρό νευρικό κλονισμό, στα όρια της ψυχικής κατάρρευσης, θα προσπαθήσει να κατασκευάσει μία ιδανική, νέα πραγματικότητα, με απώτερο σκοπό να επαναδημιουργήσει τα δύο της παιδιά τα οποία έχουν πεθάνει. Πριν συμβεί αυτό, όμως, συνέρχεται ένα συμβούλιο, αποτελούμενο από τους Avengers και τους X-Men, με επικεφαλής τον Καθηγητή Εξέιβιερ με σκοπό ν’ αποφασιστεί ποια θα είναι η μοίρα της επικίνδυνης Wanda. Στο τραπέζι πέφτει ακόμα και η εκτέλεσή της. Αποφασίζεται, λοιπόν, ένα ταξίδι μέχρι την Γκενόσα, για να ακούσουν και την δική της γνώμη. Εκεί, όμως, η πραγματικότητα θα διαστρεβλωθεί και θα τους ανατρέψει τα σχέδια… Η γνώμη μου Αναμφισβήτητα, πρόκειται για ένα σπουδαίο event, το οποίο συγκεντρώνει μία μεγάλη μερίδα πρωτοκλασάτων χαρακτήρων της Marvel στο ίδιο πεδίο. Προσωπικά δεν δηλώνω λάτρης των ιστοριών που περιγράφουν πολυσύμπαντα, αλλά στην συγκεκριμένη ιστορία τολμώ να πω ότι έχουμε μία έξυπνη διαχείριση. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για ένα ακόμα multiverse, αλλά για ένα είδος happy place, με σκοπό να αποφευχθεί η σκληρή πραγματικότητα. Αρχίζοντας από το πρώτο κεφάλαιο, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι μπαίνει κατευθείαν στο νόημα και το ζητούμενο, για να συνεχίσει η υπόλοιπη εξιστόρηση, στα επόμενα κεφάλαια, με έναν σουρεαλιστικό τρόπο, εκτός των πλαισίων και των γραμμών που έχει δώσει η Marvel για το συμβατικό της σύμπαν. Εδώ, φαίνεται ότι όλοι οι χαρακτήρες έχουν διαγράψει διαφορετικές πορείες στον βίο τους, από αυτές που γνωρίζουμε. Τραγική φιγούρα εδώ είναι η Wanda η οποία εμφανίζει πολλά ρεαλιστικά στοιχεία, καθώς ο συγγραφέας την “ταλαιπωρεί” με κατάθλιψη και ψυχολογική κατάρρευση. Τον ίδιο πόνο φαίνεται να βιώνει κι ο Magneto, που κάνει τα πάντα για να την κάνει να νιώσει καλύτερα και να την προστατέψει όπως εκείνος νομίζει από τους (δικαιολογημένα) εξαγριωμένους συντρόφους της. Ένας άντρας, που άλλοτε ήταν πανίσχυρος, εδώ δείχνει καταρρακωμένος. Ακόμα ένας χαρακτήρας που διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην πλοκή είναι ο Wolverine, που καταλαβαίνει στην συνέχεια ότι κάτι δεν πάει καλά, ξεδιπλώνει το κουβάρι του μυστηρίου και προσπαθεί να επαναφέρει την κανονικότητα. Εντύπωση μού έκανε η διαχείριση του Captain America. Ο συγγραφέας φαίνεται ότι άφησε τον πρώτο Εκδικητή να “ξεκουραστεί”, γιατί δεν του έδωσε πολλές αρμοδιότητες στην παρούσα ιστορία. Βέβαια, αυτή μπορούμε να την θεωρήσουμε σαν μία συγκινητική οπτική, αν αναλογιστούμε ότι αυτή η κατάληξη είναι κι εκείνη που θα προτιμούσε περισσότερο ο Cap. Πολλά τα χρόνια της υπηρεσίας και κανένας φίλος και συγγενής δεν βρίσκεται πλέον εν ζωή. Το σενάριο, λοιπόν, το βρήκα ευρηματικό, το οποίο συνθέτει τις κατάλληλες συνθήκες για να δημιουργήσει μεγάλες και κοσμοϊστορικές αλλαγές στους ήρωες, ενώ παράλληλα παίζει με τα συναισθήματα τόσο των ηρώων, όσο και των αναγνωστών. Ουσιαστικά ο Bendis, μέσω μίας περίεργης, πρωτότυπης και τραγικής κατάστασης που υποβάλλει τους πρωταγωνιστές, κάνει, παράλληλα, πραγματικότητα τα όνειρα και τις επιθυμίες τους, “μαντεύοντας” πώς θα ήθελαν εκείνοι μία ιδανική ζωή. Αν θέλετε την γνώμη μου, πρόκειται για ένα δύσκολο, αλλά επιτυχημένο διακύβευμα. Πραγματικά αναρωτήθηκα κι εγώ τι θα έπρεπε να κάνουν οι πρωταγωνιστές, μόλις έμαθαν για τον εικονικό κόσμο, στον οποίο αποτελούσαν μέρος. Να προσπαθούσαν να επαναφέρουν την φυσιολογική ζωή, ή να έμεναν εκεί, από την στιγμή που περνούσαν όπως ήθελαν? Να κοιτούσαν τους εαυτούς τους ή το γενικό καλό? Μεγάλο δίλημμα. Η πλοκή δε διαθέτει μεγάλες σκηνές μάχης, παρά μόνο λίγο πριν το φινάλε. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρείται να δοθεί θέση στον συναισθηματικό τομέα κι όχι στην έξαψη που προσφέρει η ωμή δράση. Εύστοχη κίνηση, κατά την άποψή μου, από την στιγμή που η συγκεκριμένη ιστορία δεν πραγματεύεται μία ακόμα καθαρά υπερηρωική υπόθεση. Κι ερχόμαστε στο φινάλε, το οποίο, ομολογώ, ότι είναι ανατρεπτικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένιωσα να με αφήνει κάπως ξεκρέμαστο και γεμάτο απορίες για την συνέχεια. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο sequel, αλλά ελπίζω να υπάρχει. Σκηνοθετικά κι εδώ είχαμε μία αξιόλογη δουλειά, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη φροντίδα. Οι εναλλαγές των σκηνών ήταν κάπως γρήγορες σε αρκετά σημεία του κόμικ, ενώ στους διαλόγους υπήρχαν αυτές οι, εμ, παύσεις, που, χμμ, είναι, εμμμμ, κάπως, εχμμμ, εκνευριστικές. Εν κατακλείδι, μιλάμε για μία ιστορία που ξεφεύγει, κάπως, από τα συνηθισμένα μοτίβα και δίνει κάτι φρέσκο και παράλληλα λογοτεχνικό στον αναγνώστη. Την θεωρώ από τις καλές και τις ριζοσπαστικές ιστορίες του Οίκου των Ιδεών και μου άρεσε που όλα ξεκινάνε από έναν χαρακτήρα που (στα δικά μου τα μάτια) δεν είναι από τους κορυφαίους. Ο λόγος για την Wanda. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει το γεγονός ότι ο “Οίκος του Μ” έχει μεγάλες ομοιότητες με την σειρά “WandaVision" κι ευχαριστώ πολύ τους φίλους για την παρότρυνση να δω και την σειρά. Δεν ξέρω πιο από τα δύο πρέπει να γίνει πρώτο (να δούμε την σειρά ή να διαβάσουμε το κόμικ), αλλά καλό θα είναι να γίνουν και τα δύο. Στα του εικαστικού τομέα, έχουμε ένα σχέδιο, το οποίο το βρήκα τίμιο κι αξιόλογο. Κι εδώ, όμως, έχω τις μικρές μου ενστάσεις. Ξεκινάω με την απόδοση των προσώπων και γενικά μερικών σωματότυπων των χαρακτήρων, οι οποίοι είναι κάπως χοντροκομμένοι και δυσανάλογοι σε σχέση με το background. Επίσης, οι πολλές λεπτομέρειες που διαθέτει το graphic novel, είναι εξαιρετικές, αλλά υπήρχαν και μερικές που μου έφεραν ζαλάδα. Όσον αφορά το χρώμα, διέθετε πλουραλισμό, αλλά αυτό που μου έμεινε είναι ένα όμορφο παιχνίδι με την φωτεινότητα. Εκεί που χρειαζόταν ήταν σκούρο κι εκεί που δεν ήταν απαραίτητο (σε αντίθεση με άλλες ιστορίες) σεβόταν το...φως της ημέρας. Πάμε τώρα να δούμε το έξτρα υλικό που συνοδεύει τον παρόντα τόμο. Εδώ ο αναγνώστης θα βρει το κλασικό editorial του Lupoi, καθώς επίσης και την σελίδα που μας περιγράφει τα γεγονότα που συνέβαλλαν στην δημιουργία του “Οίκου του Μ”. Ολοκληρώνοντας την ιστορία, θα βρεθούμε μπροστά σε δύο σελίδες που παρουσιάζουν τα εναλλακτικά εξώφυλλα των τευχών – κεφαλαίων της ιστορίας, καθώς και δύο ακόμα σελίδες με τον Bendis να μας μιλάει για το δημιούργημά του. Τίποτε άλλο.
  11. Spider Man:Kraven's Last Hunt ''I have found dignity, not in the cities, but in the jungle. I have found honor, not in the civilized, but in the primal. I have found morality, I have found meaning in the hunt.'' - Kraven the Hunter Το έχω ξαναγράψει σε προηγούμενο άρθρο μου,ότι ο J.M.DeMatteis είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς.Ο τρόπος με τον οποίο σκιαγραφεί τη ψυχολογία των χαρακτήρων,οποιουδήποτε τίτλου καταπιάνεται(ειδικά στις δουλειές του στη Marvel)καθώς και τα λεπτά ζητήματα που θίγει(ρατσισμός,παιδική κακοποίηση,σεξουαλικότητα, κ.τ.λ.) είναι ένα από τα μεγαλύτερα ατού της γραφής του. Σήμερα θα μιλήσουμε για μία από τις πιο δυνατές στιγμές της συγγραφικής του καριέρας,και ένα από τα σκοτεινότερα και πιο αναγνωρίσιμα story arcs του Spider Man που γράφτηκαν ποτέ.Το κλασικό τελευταίο κυνήγι του Kraven(Kraven's Last Hunt)που κυκλοφόρησε το 1987. Αρχικά ο DeMatteis ήθελε να γράψει μία ιστορία με πρωταγωνιστή έναν άλλο ήρωα της Marvel,τον Wonder Man,ο οποίος θα θάβονταν ζωντανός από τον αδερφό του τον Grim Reapper,και τον αγώνα του να βγει στην επιφάνεια.Η ιστορία του όμως τότε απορρίφθηκε,παρ' όλα αυτά η ιδέα παρέμενε μέσα στο κεφάλι του.Αργότερα ο συγγραφέας πρότεινε στους ιθύνοντες της DC μία παρόμοια ιστορία για τον Bat Man με αντίπαλο του τον Joker,η οποία όμως απορρίφθηκε και πάλι γιατί κάποια στοιχεία της υπόθεσης θύμιζαν μία άλλη ιστορία που ήδη είχε κυκλοφορήσει το Killing Joke του Alan Moore. O DeMatteis ξαναπρότεινε την ιστορία στους υπεύθυνους της Marvel,αυτή τη φορά όμως χρησιμοποιώντας τον Spider man και ίσως κάποιον καινούργιο villain,ειδικά δημιουργημένο για την ιστορία αυτή.Αυτή τη φορά στέκεται πιο τυχερός και η ιστορία εγκρίνεται από τους εκδότες,και μερικές αλλαγές προστίθενται στο σενάριο.Ο DeMatteis αποφασίζει να χρησιμοποιήσει έναν ήδη κλασικό εχθρό του Spidey,τον Kraven τον κυνηγό,στην τελική του μάχη με την αράχνη.Επίσης ο συγγραφέας θα επέμενε στη συναισθηματική σύνδεση ανάμεσα στον Peter Parker και τη Mary Jane(οι οποίοι είχαν μόλις παντρευτεί στο amazing Spider Man annual #21 τη χρονιά εκείνη)δίνοντας έτσι στην ιστορία του ακόμα μεγαλύτερη τραγικότητα. Βοηθός του σε αυτό το εγχείρημα θα ήταν ο σχεδιαστής Mike Zeck(Μaster of Kung Fu,Secret Wars,Punisher) με τον οποίο ο DeMatteis είχε συνεργαστεί μαζί του σε ένα διαβολεμένα πολύ καλό run στον Captain America στις αρχές της δεκαετίας του '80,και επίσης θα χρησιμοποιούσαν έναν δικό τους χαρακτήρα που είχε εμφανιστεί σε εκείνο το run,τον ανθρώπινο αρουραίο,τον Vermin. H ιστορία θα ήταν σε 6 μέρη και θα δημοσιεύονταν αρχικά στον δεύτερο τίτλο του Spidey,στο Spectacular Spider Man.Εξ' αιτίας όμως του θέματος της,ο τότε editor της Marvel,Jim Salicrup,πρότεινε να δημοσιευτεί και στους 3 τότε κύριους τίτλους του χαρακτήρα(Amazing,Spectacular,web of..)για να μην υπάρχει σύγχυση σχετικά με τις εξελίξεις της ιστορίας,στους υπόλοιπους τίτλους...Έτσι λοιπόν ολόκληρη η ιστορία δημοσιεύτηκε από τον Οκτώβριο μέχρι και το Νοέμβριο του 1987 στα Web of Spider Man #31-32(μέρος 1+4)Amazing Spider man #293-294(μέρος 2+5)και Spectacular Spider Man #131-132(μέρος 3+6).Θα μπορούσε όμως σύμφωνα με τον συγγραφέα να δημοσιευτεί και σε αυτόνομο graphic novel(όπως έβγαιναν τότε σε μεγάλο σχήμα από την εταιρεία όπως τα Death of Captain Marvel ή X-men God Loves Man Kills άρθρο μου θα βρείτε εδώ). Η ιστορία μας αρχίζει με τον Kraven να κάνει έναν απολογισμό της ζωής του...Από την εποχή που η αριστοκρατικής καταγωγής οικογένεια του κυνηγημένη από το κομουνιστικό καθεστώς μετανάστευσε στην Αμερική,ξεπέφτοντας οικονομικά και ψυχολογικά,έως τη στιγμή που ο Kraven έγινε ο μεγαλύτερος κυνηγός,αλλά παρά το θαυμασμό ή τις κατηγορίες που κέρδισε,γνώρισε και την ήττα και την ταπείνωση στα χέρια του ανθρώπου αράχνη...Του μοναδικού θηράματος που δεν μπόρεσε να κατακτήσει..Ήρθε η στιγμή που ο Sergei Kravinov ή Kraven ο κυνηγός,πρέπει να κερδίσει ξανά την τιμή και την αξιοπρέπεια του,ακόμα και τώρα που η ζωή του έχει εγκαταλειφθεί από τη νιότη και την δύναμη...Και αυτό θα γίνει μόνο αν αποδείξει ότι είναι καλύτερος και δυνατότερος από τον εχθρό του....Μόνο αν πάρει τη θέση του,αν γίνει ένα με την αράχνη και ο ίδιος... Στο μεταξύ έχοντας γυρίσει από τον μήνα του μέλιτος,αλλά επηρεασμένος και από το θάνατο του φίλου του Ned Leeds καθώς και εκείνου ενός μικρο κακοποιού που σαν Spidey τον γνώριζε,ο Peter πέφτει θύμα του Kraven ο οποίος τον αιχμαλωτίζει και τον πυροβολεί,φαινομενικά σκοτώνοντας τον....Αργότερα,άνθρωποι που δουλεύουν για εκείνον,θάβουν τον άνθρωπο αράχνη σε μία απέριττη τελετή που παρακολουθεί και ο ίδιος ο Kraven... Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για τον κυνηγό...Με το να βγάλει από τη μέση τον εχθρό του δεν αποδεικνύει την ανωτερότητα του...Ο Κraven ντύνεται ο ίδιος με τη στολή του ανθρώπου αράχνη,γίνεται αράχνη όπως ήθελε ψυχή και σώματι...Στο μεταξύ περίεργε δολοφονίες συνταράσσουν τους δρόμους της Νέας Υόρκης,με θύματα που έχουν...φαγωθεί..και αποδίδονται σε έναν ανθρώπινο κανίβαλο... Η Mary Jane έχει τρελαθεί από την αγωνία της,ενώ οι πρώτες φήμες για έναν βίαιο Spider Man που παρουσιάζεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων,την κάνει να βγει από το σπίτι της και να αρχίσει το ψάξιμο του άντρα της....Εκεί ενώ δέχεται την επίθεση δύο αντρών,τη σώσει ο Kraven που σαν Spider Man πια βγάζει από τη μέση τους δύο άντρες με πολύ βίαιο τρόπο...Η Μary Jane καταλαβαίνει ότι αυτός που υπάρχει μέσα στη μαύρη στολή δεν είναι ο άντρας της... Τα κατορθώματα του Kraven σαν Spiderman συνεχίζονται όταν αντιμετωπίζει τον λεγόμενο "κανίβαλο" που δεν είναι άλλος από τον Vermin,ελεύθερος στους δρόμους...Ο Kraven χτυπάει βίαια και νικάει τον Vermin,κάτι που ο Spidey δεν είχε κατορθώσει να κάνει και είχε χρειαστεί τη βοήθεια του Captain America για να κάνει (Marvel Team Up #128 Απρίλιος 1983)δείχνοντας έτσι ότι τελικά είναι ανώτερος και καλύτερος άνθρωπος αράχνη από τον προκάτοχό του... ...Κάπου όμως βαθιά θαμμένος μέσα σε ένα τάφο,κλεισμένος σε ένα φέρετρο,στο απόλυτο σκοτάδι,ο Peter Parker(που ο Kraven είχε τελικά ναρκώσει) ανοίγει τα μάτια του.... Ακόμα μία αριστουργηματική ιστορία γραμμένη από έναν από τους καλύτερους-προσωπικά για εμένα-συγγραφείς της 9ης τέχνης(ευτυχώς που δεν έμεινε μόνο στις μουσικές κριτικές με τις οποίες ξεκίνησε τη καριέρα του).Χωρίς να χάνεται σε κουραστικές φλυαρίες και δαιδαλώδη έως ακαταλαβίστικα plot(συγγραφείς όπως π.χ. ο Moore ή ο Morrison που χαίρουν ίσως μεγαλύτερης εκτίμησης),μας εξιστορεί απλά και σταράτα όχι μόνο μία ιστορία εκδίκησης,αλλά τη τραγικότητα ενός χαρακτήρα που τελικά τόσα χρόνια δεν ήταν ο θύτης όπως πίστευε,αλλά θήραμα των ίδιων των δαιμόνων του που τον κατ εδίωκαν...Για να νικήσει αυτόν που θεωρούσε εχθρό του,πρέπει να αποδείξει ότι είναι καλύτερος από εκείνον.Πρέπει να πάρει τη μορφή του ανθρώπου αράχνη,αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να πάρει τη μορφή που είχε εκείνος μέσα στο κουρασμένο, από την τρέλα και ουσίες, μυαλό του για εκείνον....Για τον Kraven ο Spider man είναι απλά η αράχνη,όχι ο άνθρωπος Peter Parker.Αλλά ο Spider Man δεν είναι μόνο μία μάσκα,είναι η ψυχή του ανθρώπου που κρύβεται πίσω από αυτήν.Και αυτήν ο Kraven δεν πρόκειται να την αποκτήσει ποτέ...Με έξοχο τρόπο ο J.M.DeMatteis μας δείχνει το ταξίδι ενός ανθρώπου με προορισμό την παράνοια...Ουσιαστικά υπάρχουν στιγμές που πραγματικά λυπάσαι περισσότερο τον Kraven,από ότι έπαθε ο Spider Man από εκείνον... Επίσης ο DeMatteis παίρνει έναν μέχρι τότε μονοδιάστατο villain του Spidey,και τον μεταμορφώνει στην τελευταία του ιστορία,από καρικατούρα Ταρζανοκυνηγού σε μία τραγική και δυστυχισμένη μορφή,εξ' ίσου επικίνδυνης και παρανοϊκής όπως ίσως οι Green Goblin/Hobgoblin.Που φυσικά την εποχή εκείνη θεωρούνταν οι μεγαλύτεροι villains του ανθρώπου αράχνη(η ιστορία κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν εμφανιστεί ο Venom στο AMS #300 τον Μαίο του 1988)σπάζοντας έτσι το Goblinικό κατεστημένο που επικρατούσε,και γράφοντας τον καλύτερο επίλογο για έναν από τους πιο πλέον εμβληματικούς εχθρούς του Spider Man.Στο τέλος η τραγική αυτή μορφή θα αποδείξει ότι ακόμα και βουτηγμένος στην τρέλα,διατηρεί τη τιμή και αξιοπρέπεια του απέναντι τόσο στον "εχθρό" του όσο και στον ίδιο του τον εαυτό... Από την άλλη έχουμε εξαιρετική καταγραφή των συναισθημάτων όλων των χαρακτήρων που αποτελούν αυτό το θίασο του παραλόγου ή μάλλον καλύτερα της τραγωδίας που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη...Η φοβισμένη Mary Jane,που νιώθει ότι κάτι κακό έχει συμβεί στον άντρα της που μόλις έχει παντρευτεί(και η συνειδητοποίηση ότι έτσι πάντα θα φοβάται τα βράδια που εκείνος θα λείπει από εδώ και πέρα)καθώς επίσης και ο Peter που για πρώτη φορά ίσως στη ζωή του νιώθει να φοβάται τον θάνατο,ειδικά τώρα που εκτός από τη θεία του έχει να αφήσει πίσω και μία γυναίκα που λατρεύει και αγαπά περισσότερο και από την ίδια του τη ζωή...Και αυτή η γυναίκα είναι που θα γίνει ο κινητήριος μοχλός,που θα του δώσει τη δύναμη να βγει μέσα από τον σκοτεινό και νοτισμένο με υγρασία τάφο στον οποίο έχει θαφτεί ζωντανός...Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί επίσης στην αφήγησή του στίχους από το ποίημα του William Blake,"the Tyger",αντικαθιστώντας τη λέξη Tyger με το Spider. Για το σχέδιο του Mike Zeck δεν μπορείς παρά να θαυμάζεις το έργο ενός τόσο μεγάλου καλλιτέχνη(θυμηθείτε μόνο τι εξώφυλλα κλασικά έκανε στον Captain America την εποχή που ήταν penciller στον τίτλο,και κάποια στιγμή εικονογραφούσε και τα σενάρια του DeMatteis)Το ίδιο συμβαίνει και σε αυτή τη δουλειά που αναλαμβάνει να αποτυπώσει με τον καλύτερο τρόπο επάνω στο χαρτί..Μία από αυτές τις συνεργασίες που έχω ξαναναφέρει στο παρελθόν όπου ο ένας(συγγραφέας)συμπληρώνει τον άλλο(σχεδιαστής)στο στυλ των Claremont/Byrne ή Lee/Kirby...O Zeck αποδίδει πιστά τη μουντή,σκοτεινή,και ενίοτε καταθλιπτική ατμόσφαιρα που αιωρείται σε ολόκληρη την αφήγηση της ιστορίας ενώ η σκηνή που ο άνθρωπος αράχνη βγαίνει από τον τάφο,θεωρώ ότι είναι από τις 4-5 πιο κλασικές και εικονικές στην ιστορία όχι μόνο της Marvel,αλλά και γενικότερα της 9ης τέχνης.Νιώθεις τη βροχή να σε μουσκεύει σε κάθε πόρο του σώματός σου,και την υγρασία να τρυπάει τα κόκαλα σου...Νιώθεις την απειλή που πλανιέται γύρω σου πριν ακόμα την δεις(όπως ακριβώς και ο Spidey)...Ενώ στις εκφράσεις των προσώπων και στην εκπληκτική ανατομία των σωμάτων ο Zeck δημιουργεί σχολή.Οι σκηνές μάχης είναι απλά εκπληκτικές χορογραφίες του Nureyev... Μία από τις κλασικότερες αλλά και πιο σκοτεινές ιστορίες που έχουν γραφτεί ποτέ για τον άνθρωπο αράχνη.Κάτι ανάλογο επιχείρησε να κάνει και ο Todd McFarlane με το Torment λίγα χρόνια αργότερα,όπως φυσικά και ο ίδιος ο DeMatteis με το the Child within στον Spectacular Spider Man.Πιστεύω ότι οι ιστορίες του Spider Man πρέπει κατά καιρούς να περιέχουν το dark element,γιατί ο χαρακτήρας μπορεί να δείξει περισσότερες πτυχές της προσωπικότητας του,από το να είναι απλά ο "friendly neighbor Spidey"ή να παρουσιάζεται ως ο αστείος της παρέας με τα χαριτωμένα ευφυολογήματα...Ο ήρωας που δημιούργησαν ο Stan Lee και ο αείμνηστος Steve Ditko σίγουρα αξίζει πολύ περισσότερο από αυτό.. To Kraven's Last Hunt ακολούθησε μερικά χρόνια αργότερα τον Αύγουστο του 1992 και ένα sequel ή καλύτερα ένας επίλογος,δημιουργία της ίδιας φυσικά ομάδας το Amazing Spider-Man: Soul of the Hunter.Εκεί έχουμε τη προσπάθεια του ανθρώπου αράχνη να σώσει όχι μόνο τη βασανισμένη ψυχή του Kraven,αλλά και τη δική του. Η ιστορία του Kraven's Last Hunt έχει ψηφιστεί η καλύτερη ιστορία που γράφτηκε για τον Spider Man από τους αναγνώστες(viewers)του ComicBook Resources και έχει αναγνωριστεί επίσης από πολλούς έγκυρους κριτικούς της 9ης τέχνης ως μία από τις καλύτερες του ήρωα.Διαφωνώ ριζικά με την απόφαση της Marvel να αναστήσει τον Kraven σχεδόν 20 χρόνια αργότερα(και αφού προσπάθησαν ανεπιτυχώς να τον αντικαταστήσουν με τον γιο του,τον αδερφό του,ακόμα και με γυναικεία έκδοση του)αναιρώντας έτσι αυτή την υπέροχη ιστορία που έγραψε ο DeMatteis...Αλλά έτσι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στα υπερηρωικά mainstream comic.Take them or leave them!!!(Τι να πούμε και για την επιστροφή του Barry Allen Flash δηλαδή...) Μέσα στα χρόνια έχει κυκλοφορήσει πολλές φορές σε trade paperbacks και hardcovers,και στα ελληνικά κυκλοφόρησε σε αυτοτελή τόμο το 2016 από τις εκδόσεις ΟΞΥ.Ένα κόσμημα που θα πρέπει να υπάρχει στη συλλογή σας!!Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  12. O Conan ξεκίνησε από την πατρίδα του, την Cimmeria, και ταξίδεψε σε όλον τον γνωστό κόσμο. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, έγινε κλέφτης, πειρατής, μισθοφόρος, μονομάχος και εν τέλει, βασιλιάς στην Aquillonia. Σε κάποια στιγμή, σε κάποιο ταξίδι, σε κάποια περιπέτεια του, αντιμετώπισε την Crimson Witch, και αργότερα τα 2 της παιδιά. Η Crimson Witch, φανατικά πιστή στο θεό του θανάτου Razzazel, συνέλεγε το αίμα μεγάλων πολεμιστών, το οποίο, όσο περισσότερο χρόνο ζούσαν οι πολεμιστές, τόσο πιο δυνατό ήταν σε θανατηφόρα μαγεία, η οποία χρειαζόταν για να φέρει τον Razzazel στην γη. Στην πρώτη τους συνάντηση ο Conan την άφησε νεκρή ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Στην πάροδο όμως των ετών, και αφού ο άπειρος Κιμμέριος βάρβαρος έχει γίνει πλέον King Conan, η μάγισσα και τα παιδιά της, τον παρακολουθούσαν, από σφαγή σε σφαγή, από το ένα αιματοβαμμένο πεδίο μάχης στο άλλο, βλέποντας την δύναμη του να μεγαλώνει, το αίμα του να δυναμώνει, μαζί με τη φήμη του. Και όλα οδήγησαν στην τελική σύγκρουση, στην τελική αντιμετώπιση της μάγισσας και του θεού της, κατά τη διάρκεια της οποίας 2 γενιές συναντιούνται, με τελικό έπαθλο την επιβίωση της γης. Ή αλλιώς τι γίνεται όταν εμπιστεύεσαι μια ιστορική σειρά σε έναν άξιο συγγραφέα. Η αναβίωση του ιστορικού τίτλου, μετά την επανάκτηση των δικαιωμάτων από τη Marvel, ανατέθηκε στον Jason Aaron, φανατικό θαυμαστή του έργου του Howard. Και πέρα από ότι είναι πολύ καλός συγγραφέας, έγραψε για τον χαρακτήρα που λάτρευε από μικρός. Μαζί με τον Donny Cates και τον Jonathan Hickman, o Aaron είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά που έχει η Marvel, και μετά την αναβίωση του Star Wars, του ανέθεσαν και αυτή του Conan. Και ενώ η πρώτη δεν ήταν κάτι εξαιρετικό, εδώ πραγματικά παίζει μπάλα στο γήπεδο του. Κατορθώνει και δημιουργεί ένα υπερ-arc 12 τευχών, δίνοντας αληθοφάνεια και ένταση στην κεντρική ιστορία και την απειλή της Crimson Witch, διανθίζοντας την ταυτόχρονα με monster-of-the-week τύπου αναμετρήσεις σε κάθε τεύχος. Και σίγουρα, δεν είναι όλα τα τεύχη σούπερ αν τα εξετάσεις αυτούσια, και ίσως να ήταν καλύτερα αντί για 12, να είχαμε π.χ. 8, αλλά πραγματικά σε έκανε να νιώσεις ότι κάνεις ένα ταξίδι μαζί με τον Conan, από την αφάνεια και την βάρβαρη πλευρά του, στην πιο ώριμη και κατασταλαγμένη, αυτή του Βασιλιά και του πατέρα. Ο φόβος για τον Razzazel είναι υπόκωφος, χωρίς να τον συναντάμε παρά μόνο κοντά στο τέλος και τα τελευταία 2 τεύχη, και η αποκάλυψη του, έχοντας μέχρι τότε στο μυαλό ότι μεγάλος κακός είναι η μάγισσα, είναι ακόμα πιο απόκοσμη και τρομακτική. Ειδικά το 11ο και προτελευταίο τεύχος του arc, είναι από τα πιο πορωτικά τεύχη που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Και πέρα από τον Aaron, συνυπεύθυνος για αυτό είναι ο.... Mahmud Asrar, o οποίος σχεδιάζει τα 10 από τα 12 τεύχη. Του οποίου κάποια στιγμή πρέπει να του εμπιστευτούν κάποιον μεγάλο τίτλο, πέρα από τα διάφορα (αδιάφορα ως επί το πλείστον) υπερηρωικά που έχει κατά καιρούς κάνει. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος πραγματικά σπέρνει. Εκπληκτική σκηνοθεσία και γέμισμα της σελίδας, όχι τόσο πρωτότυπα αλλά πάντα δυναμικά, με κίνηση, με ενέργεια και ουσία. Ουσία στο storytelling, προωθεί τέλεια το σενάριο, εντυπωσιάζει αλλά και σε κρατάει μέσα στην ιστορία. Σωστές στάσεις σώματος, χωρίς υπερβολές, δουλεμένα πρόσωπα, εκφράσεις, μορφασμοί, όλα υπέροχα. Θα ήθελα πολύ να δω το δίδυμο να ξανασυνεργάζεται σε κάποιες ιστορίες εκτός Marvel, γιατί, εδώ, η δουλειά του Asrar ήταν αποκάλυψη, πράγμα που ούτε μου είχε περάσει από το μυαλό όταν είχα δει τη δουλειά του στο Wolverine & The X-Men και σε κάποιο Avengers. Τα υπόλοιπα 2 τεύχη τα σχεδίασε ο Gerardo Zaffino, κάνοντας αξιοπρεπέστατη δουλειά, χωρίς όμως να μπορεί να ξεπεράσει τον Asrar. Και όπως έγραψα και πιο πριν, δώστε προσοχή στο 11ο τεύχος. Απόλυτη πόρωση! Για να μη γράψω άλλους διθυράμβους, θα κλείσω εδώ λέγοντας ότι τα 12 τεύχη συλλέχθηκαν σε 2 trade paperbacks των 6 τευχών, τα οποία πρέπει να αγοράσετε... χθες! Μετά το 12ο τεύχος, η σειρά συνεχίζει με τον Jim Zubb στο σενάριο και τον Roge Antonio στο σχέδιο, έχοντας ήδη βγάλει άλλα 2 τεύχη, αλλά για αυτά θα σας πω όταν τα διαβάσω. Ο Jason Aaron θα συνεχίσει γράφοντας την σειρά King Conan, η οποία όμως, και λόγω COVID, αγνοείται προς το παρόν η τύχη της. By Crom, διαβάστε το!
  13. Όταν οι Θεοί περπατούν ανάμεσά μας. Αυτοί είναι οι Eternals To Flix ξεφυλλίζει την ιστορία των Eternals, των νέων Υπερασπιστών της Γης, λίγο πριν κάνουν την εμφάνισή τους και επίσημα στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel. Χρήστος Μπακατσέλος Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια το σύμπαν της Marvel δεν έχει μείνει ποτέ σταθερό. Με κάθε νέα ιστορία και κάθε νέο χαρακτήρα που εισάγει στα κόμικς της, η Marvel έχει καταφέρει να μας εισάγει σε νέους κόσμους και χαρακτήρες που εκτείνονται πέρα από τα όρια τόσο του δικού μας σύμπαντος όσο και του ίδιου του χωροχρόνου. Εξάλλου, κάτι ανάλογο προσπαθεί να πετύχει μια με το δικό της κινηματογραφικό σύμπαν, το MCU, όπου ήδη από τις τρεις πρώτες φάσεις του μας έχει γνωρίσει αρκετούς από τους ήρωές της και τους κακούς που το περιβάλλουν. Αλλά όπως και στα κόμικς, έτσι κι εδώ, το σύμπαν αυτό δεν σταματά να μεγαλώνει και να γίνεται, αν μη τι άλλο, λίγο πιο περίπλοκο. Έτσι με την εισαγωγή της Τέταρτης Φάσης του MCU μια νέα ομάδα υπερηρώων φαίνεται πως έρχεται να αντικαταστήσει τους κινηματογραφικούς Εκδικητές και να πάρει την θέση της ως οι Υπερασπιστές του Σύμπαντος. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Eternals. Λίγο πριν οι «Eternals» σε σκηνοθεσία της Κλόι Ζάο κάνουν την πρεμιέρα τους στις ελληνικές αίθουσες στις 4 Νοεμβρίου, εμείς εδώ στο Flix βουτάμε στην ιστορία των χαρακτήρων αυτών και προσπαθούμε να ρίξουμε λίγο φως στα μυστικά και στις δυνάμεις τους. Δημιούργημα του Τζάκ Κέρμπι οι Eternals έκαναν την εμφάνισή τους τον Ιούλιο του 1976 στο κόμικ «The Eternals #1» με αρκετές επιρροές από την ελληνική και άλλες μυθολογίες. Ο Κέρμπι άρχισε να δουλεύει τους Eternals λίγο μετά την επιστροφή στου στη Marvel, μετά από την αποχώρησή του από την DC όταν το saga του «New Gods» σταμάτησε απότομα την κυκλοφορία του με τους τίτλους του να ακυρώνονται ο ένας πίσω από τον άλλον. Στην αρχή οι Eternals είχαν τον τίτλο «The Celestials» με τη Marvel να τον αλλάζει σε «Return of the Gods», αλλά μετά από μια νομική διαμάχη με τον εκδοτικό οίκο του συγγραφέα Έριχ φον Ντένικεν λόγω του ότι η ίδια χρησιμοποίησε στο εξώφυλλο του κόμικ της την γραμματοσειρά του βιβλίου του «Chariots of the Gods», η Marvel αναγκάστηκε να το αποσύρει και να αλλάξει και πάλι τον τίτλο σε «The Eternals». Η νέα αυτή σειρά επέτρεψε στον Κέρμπι να εξερευνήσει παρόμοια θέματα και ιδέες με αυτά του ημιτελούς έπος του Τέταρτου Κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της ιδέας δύο προηγμένων κοσμικών φυλών εγκλωβισμένων σε έναν ατελείωτο πόλεμο. To εξώφυλλο του «The Eternals #1». Οι Eternals είναι φυλή εξωγήινων όπου περιγράφονται στα κόμικς ως ένα παρακλάδι της εξελικτικής διαδικασίας που δημιούργησε ζωή στη Γη. Όταν οι Celestials, τεράστια θεϊκά πλάσματα με απίστευτες κοσμικές δυνάμεις (μια ιδέα από αυτά πήραμε στους «Φύλακες του Γαλαξία Vol.1» αλλά και αργότερα στο Vol.2 με τον Ego, τον πατέρα του Πίτερ Κουίλ), επισκέφθηκαν τη Γη πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια και πραγματοποίησαν γενετικά πειράματα στην πρώιμη ανθρωπότητα και δημιούργησαν δύο διαφορετικές φυλές: τους υπεραιωνόβιους, αλλά όχι αθάνατους, Eternals και τους γενετικά ασταθείς και τερατώδεις Deviants. Αυτά τα πειράματα οδήγησαν επίσης στην ικανότητα για μεταλλάξεις με υπερδυνάμεις στους ανθρώπους. Πραγματοποίησαν επίσης τέτοιου είδους πειράματα και σε άλλους πλανήτες (όπως στους κόσμους των Kree και των Skrull) με παρόμοια αποτελέσματα. Αν και οι περισσότεροι από τους Eternals έχουν ανθρώπινη μορφή, όλοι τους έχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις και ανεπτυγμένη τεχνολογία. Παρόλα αυτά όμως κράτησαν μυστική την ύπαρξή τους από τους ανθρώπους με μικρό ποσοστό αναπαραγωγής, αν και δεν τους απαγορεύονταν να έχουν ερωτικές σχέσεις με ανθρώπους. Οι αρχικοί εμπνευστές αυτής της διαδικασίας, οι εξωγήινοι Celestials, σκόπευαν να κάνουν τους Eternals τους πρώτους Υπερασπιστές της Γης κάτι που οδήγησε στον αναπόφευκτο πόλεμο ενάντια στους καταστροφικούς αντιπάλους τους, τους Deviants. Δυστυχώς, οι Eternals δεν βρήκαν το κοινό που περίμενε η Marvel, όπως αρκετά από τα προηγούμενα έργα του Κέρμπι και η σειρά ακυρώθηκε πριν ολοκληρώσει την ιστορία της. Όμως οι συγγραφείς Ρόι Τόμας και Μαρκ Γκρουνγουάλντ κατάφεραν να αναβιώσουν την ιστορία αυτή στις σελίδες του «The Mighty Thor», με ένα crossover που ολοκληρώθηκε με το «Thor #301» τον Νοέμβριο του 1980 και άνοιξε έτσι το δρόμο για αυτούς τους χαρακτήρες να αρχίσουν να παίρνουν πιο ενεργό ρόλο στο μεγαλύτερο σύμπαν της Marvel. «Thor #301» Τα πρώτα κόμικς Eternals αποκάλυψαν επίσης ότι υπάρχουν πολλαπλά παρακλάδια της οικογένειας αυτής διάσπαρτοι σε όλο το ηλιακό σύστημα. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκαν οι Τιτάνες από τον Τζίμ Στάρλιν και οι Ουράνιοι (Uranians) από τον Σταν Λι. Πριν από πολύ καιρό, ένας εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε μεταξύ των Eternals για το αν έπρεπε να κατακτήσουν τις άλλες φυλές, τη μια φατρία με επικεφαλής τον Κρόνο και την άλλη με επικεφαλής τον πολεμοχαρή αδελφό του, Ουρανό. Η πλευρά του Κρόνου επικράτησε και ο Ουρανός και η ηττημένη του παράταξη εγκατέλειψαν τη Γη και ταξίδεψαν στον Ουρανό όπου έχτισαν μια αποικία. Μερικοί από την ομάδα του Ουρανό προσπάθησαν σύντομα να επιστρέψουν στη Γη για να αναζωπυρώσουν τον πόλεμο, αλλά δέχθηκαν επίθεση από ένα διερχόμενο πλοίο Kree και αναγκάστηκαν να προσγειωθούν στο φεγγάρι του Κρόνου, τον Τιτάνα. Εκεί έχτισαν μια άλλη αποικία (ο Thanos ήταν ένας Τιτάνας) κάνοντας πειράματα που πραγματοποιήθηκαν από επιστήμονες των Kree σε ένα αιχμάλωτο Eternal, όπου τους οδήγησε να πάνε στη Γη και να πραγματοποιήσουν τα δικά τους γενετικά πειράματα σε μια ομάδα ανθρώπων, δημιουργώντας έτσι τους Inhumans. Μετά από την καταστροφή του Τιτάνος, της πόλης των Eternals, από τα πειράματα του Κρόνου τον οποίο τον έφεραν σε μια άυλη κατάσταση, οι Eternals ανακάλυψαν πως μπορούν να διοχετεύσουν τεράστιες ποσότητες κοσμικής ενέργειας δίνοντάς τους έτσι θεϊκές δυνάμεις. Για πρώτη φορά ενώθηκαν σε ένα ενιαίο ον, το Uni-Mind, για να αποφασίσουν ποιος από τους γιους του Κρόνου, ο Ζuras ή ο A’lars θα είναι ο επόμενός τους αρχηγός, με τον Zuras να κερδίζει και τον A’lars να φεύγει από την Γη, για να αποφύγει κάποιον εμφύλιο πόλεμο, και να ταξιδεύει στον Τιτάνα. H τελετουργία των Eternals για να γίνουν Uni-Mind. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ζuras, χτίστηκαν τρεις νέες πόλεις των Eternals. Η πρώτη ήταν η Ολυμπία, που βρίσκεται στα βουνά της Ελλάδας, κοντά στην κύρια πύλη μεταξύ της διάστασης της Γης και της διάστασης του σπιτιού των Ολύμπιων, κάτι που οδήγησε πολλούς αρχαίους Έλληνες να μπερδέψουν μερικούς από τους Eternals με μέλη του Δωδεκάθεου Πάνθεον. Τελικά, επετεύχθη συμφωνία με τους θεούς όπου κάποιοι Eternals, όπως η Thena, θα υποδύονταν τους Ολύμπιους ενώπιον των πιστών τους. Οι άλλες δύο πόλεις των Eternals ήταν η Polaria (βρίσκεται στη Σιβηρία) και η Oceana (στον Ειρηνικό). Οι Eternals, αν και προσπαθούν να μην παρεμβαίνουν στα θέματα της ανθρωπότητας, για να μην επηρεάσουν έτσι το ρου της Ιστορίας και την εξέλιξη των ανθρώπων, έχουν εμπλακεί αρκετές φορές σε πολλούς πολέμους, κυρίως με τους αιώνιους εχθρούς τους, του Deviants, αφήνοντας πίσω τους πολλές καταστροφές, όπως την καταστροφή της Ατλαντίδας 18.000 χρόνια πριν. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένας επιστήμονας ήρθε σε επαφή με τους Uranian Eternals όπου τον προσκάλεσαν να ζήσει μαζί τους μαζί με τον μικρό γιο του, ο οποίος αργότερα θα γινόταν ο Marvel Boy. Οι Uranians σκοτώθηκαν τελικά από τον Deathurge. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ορισμένοι Eternals συμμάχησαν με ανθρώπους και Deviants για να σχηματίσουν το Ίδρυμα του Δαμοκλή, το οποίο προσπάθησε να δημιουργήσει μια νέα φυλή υπερανθρώπων για να κυβερνήσει τη Γη. Μερικοί Eternals, όπως η Makkari, ήταν επίσης ενεργοί ως υπερήρωες ή ζούσαν ανάμεσα σε ανθρώπους, κρατώντας κρυφή την πραγματική τους φύση. Οι Eternals βοήθησαν επίσης να μεταφερθεί η πόλη των Inhumans στα Ιμαλάια για να τους κρύψει. Οι Deviants. Οι Eternals έχουν εμφανιστεί σποραδικά σε διάφορες σειρές κόμικς μέσα σε όλες αυτές τις δεκαετίες. Ο συγγραφέας Πίτερ Μπ. Γκιλς και ο καλλιτέχνης Σαλ Μπουσέμα κυκλοφόρησαν ξανά τη σειρά το 1985 η οποία ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη όπου, σύμφωνα με τον σύμφωνα με τον ιστορικό των κόμικς Πίτερ Σάντερσον, στον τότε αρχισυντάκτη Τζιμ Σούτερ δεν άρεσαν καθόλου τα σενάρια του Γκιλς κι έτσι ο Γουόλτερ Σίμονσον έγραψε τα τέσσερα τελευταία τεύχη. Το 2000, ένα κόμικ με τίτλο «New Eternals: Apocalypse Now #1» εξιστόρησε μια παλαιότερη σύγκρουση μεταξύ των Eternals και του κακού των X-Men, Apocalypse, με το 2003, να γίνεται ένα reboot του franchise από τον συγγραφέα Τσακ Οστιν και τον καλλιτέχνη Κεβ Γουόλκερ, το «The Eternal», το οποίο εστίαζε σε πιο ώριμους αναγνώστες. Το 2006 ο Νιλ Γκέιμαν και ο καλλιτέχνης Τζον Ρόμιτα Τζούνιορ δημιούργησαν μια μίνι σειρά η οποία έφερε του Eternals στο ανανεωμένο σύμπαν της Marvel. Οι Eternals χωρίζονται σε πέντε διαφορετικές γενεές. Πρώτη Γενιά Eternals (αυτοί γεννήθηκαν πριν την πτώση του Titanos): Arlok, Astron, Daina, Kronos/Chronos/Chronus, Master Elo, Oceanus, Shastra, Thyrio, Uranos. Δεύτερη Γενιά Eternals (αυτοί που έζησαν κατά την διάρκεια των πειραμάτων του Κρόνου): Mentor (A'lars), Amaa, Cybele, Forgotten One/Gilgamesh, Helios, Perse, Rakar, Tulayn, Valkin, Virako, Zuras. Τρίτη Γενιά Eternals (αυτοί που γεννήθηκαν μετά τα πειράματα του Κρόνου αλλά πριν τον Δεύτερο Ξενιστή): Aginar, Ajak, Arex, Atlo, Domo, Ikaris, Interloper, Mara, Phastos, Sigmar, Thanos, Thena, Veron, Zarin, Eros Τέταρτη Γενιά Eternals (αυτοί που γεννήθηκαν με τον ερχομό του Δεύτερου Ξενιστή, 20.000 χρόνια πριν): Argos, Ceyote, Chi Demon, τα αδέρφια Delphan, Druig, Khoryphos, Makkari, Psykos, Sersi, Kingo Sunen, El Vampiro. Πέμπτη Γενιά Eternals (αυτοί που γεννήθηκαν με τον ερχομό του Τρίτου Ξενιστή, 3.000 χρόνια πριν): Aurelle, Sprite, Titanis. Στην ταινία της Ζάο θα δούμε μια ομάδα των Eternals με μέλη από την Δεύτερη ως και την Πέμπτη Γενιά, οι οποίοι χωρίζονται σε δυο ομάδες: αυτές των Στοχαστών και των Πολεμιστών. Η ομάδα των Στοχαστών περιλαμβάνει τους: Σέρσι (Τζέμα Τσαν): Μια ενσυναίσθητη Eternal με ισχυρή σύνδεση με τον άνθρωπο και τη Γη, που μπορεί να χειριστεί την άψυχη ύλη. Η Σέρσι είναι ερωτευμένη με τον Ικάρι εδώ και αιώνες και έχει ισχυρή σχέση με το Σπράιτ. Ποζάρει ως επιμελήτρια μουσείων στη Γη ενώ βγαίνει με τον Ντέιν Γουίτμαν (aka Black Knight). Εϊτζακ (Σάλμα Χάγιεκ): Η σοφή και πνευματική ηγέτης των Eternals, που έχει την ικανότητα να θεραπεύει και είναι η «γέφυρα» μεταξύ των Eternals και των Celestials. Στα κόμικς ο Εϊτζακ είναι άντρας ενώ στην ταινία άλλαξε σε γυναίκα με τον ρόλο να ερμηνεύει η Σάλμα Χάγιεκ. Ντρούιγκ (Μπάρι Κέγκαν): Eνας απόμακρος Eternal που μπορεί να χειραγωγήσει το μυαλό των άλλων. Φάστος (Μπράιαν Τάιρι Χένρι): Ο έξυπνος εφευρέτης όπλων και τεχνολογίας. Είναι ο πρώτος υπερήρωας που απεικονίζεται ως ομοφυλόφιλος σε ταινία του MCU. Σπράιτ (Λία ΜακΧιού): Ενα Eternals που μπορεί να προβάλει ζωντανές ψευδαισθήσεις κι έχει τη φυσική εμφάνιση ενός 12χρονου παιδιού. Η ομάδα των Πολεμιστών περιλαμβάνει τους: Ικάρις (Ρίτσαρντ Μάντεν): Ενας από τους πιο ισχυρούς Eternals που μπορεί να πετάξει και να προβάλει δέσμες κοσμικής ενέργειας από τα μάτια του. Θένα (Αντζελίνα Τζολί): Μια ελίτ πολεμίστρια που μπορεί να σχηματίσει οποιοδήποτε όπλο από κοσμική ενέργεια και αναπτύσσει στενό δεσμό με τον Γκίλγκαμες στο πέρασμα των αιώνων. Γκίλγκαμες (Ντον Λι): Ο πιο δυνατός Eternal, με βαθιά σύνδεση με τη Θένα. Κίνγκο (Κουμάλ Ναντζιάμι): Ενας Eternal που μπορεί να προβάλει βλήματα κοσμικής ενέργειας από τα χέρια του. Ερωτευμένος με τη φήμη, ο Κίνγκο γίνεται δημοφιλής αστέρας του Bollywood για να ενωθεί με τη Γη. Μακάρι (Λόρεν Ρίντολφ): Μια Eternal που διαθέτει τις δυνάμεις της υπερ-ταχύτητας. Ο χαρακτήρας αυτός είναι ο πρώτος κωφός υπερήρωας στο MCU. Και κάπως έτσι η ομάδα των Eternals ετοιμάζεται να κάνει την επίσημη εισαγωγή της στο MCU και μαζί της φέρνει όλους εκείνους του Ουράνιους εξωγήινους με τις θεϊκές δυνάμεις τους. Το πόσο πολύ ετοιμάζεται να επηρεάσει το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, αλλά και για το πιο θα είναι το μέλλον του ύστερα από αυτό, μένει να το δούμε σύντομα στους κινηματογράφους. H ταινία «Eternals» της Κλόι Ζάο κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες στις 4 Νοεμβρίου από την Feelgood Entertainment. Πηγή
  14. Μετά από 50 περίπου χρόνια από την κυκλοφορία του αρχικού τίτλου, επιστρέφει ο Roy Thomas στο Savage Sword of Conan! Ξεκινώντας με το 10ο τεύχος της σειράς, ο Thomas, με την βοήθεια του Alan Davis, θα μας δώσει ένα τουλάχιστον arc, όντας ο εβληματικός συγγραφέας και υπεύθυνος για την πορεία του Κιμμέριου Βάρβαρου στην Marvel. ΠΗΓΗ
  15. VENOM REX από Donny Cates και Ryan Stegman Εκδόσεις : ΟΞΥ Σελ: 144 - Διαστάσεις: 16,5 x 25 ISBN: 978-960-436-744-3 - Τιμή: € 16.99 Μετάφραση : Σάββας Αργυρού Μία από τις τελευταίες κυκλοφορίες των εκδόσεων ΟΞΥ είναι και ένας από τους καλύτερους τίτλους της Marvel(μαζί με το Immortal Hulk βεβαίως)που μπορεί να διαβάσει κανείς τον τελευταίο καιρό. Φυσικά μιλάμε για το Venom του Donny Cates που κυριολεκτικά επαναπροσδιορίζει τον χαρακτήρα και δημιουργεί ένα ολόκληρο μικροσύμπαν για εκείνον. Ο τόμος περιλαμβάνει τα 6 πρώτα τεύχη της σειράς που κυκλοφόρησε το 2018.Και μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί για τον χαρακτήρα από την εποχή του πρώτου Limited Series που έβγαλε τη δεκαετία του ’90 το Lethal Protector(σε σενάριο David Michelinie και σχέδιο Mark Bagley/Ron Lim).Σε μία εποχή βέβαια που ο χαρακτήρας ήταν στα καλύτερα του, πολύ δημοφιλής, ο απόλυτος arch-nemesis του Spidey για τη νέα δεκαετία, ο αντιήρωας βγαλμένος μέσα από τις ιστορίες των Michelinie,McFarlane,Larsen,Bagley..Απο τότε φυσικά κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι , ο (αντι)ήρωας γνώρισε πολλές αλλαγές, σίγουρα όχι προς το καλύτερο, διαφορετικοί άνθρωποι έγιναν οι «ξενιστές» του εξωγήινου συμβιωτικού(MacCargan/Scorpion, Flash Thomson), o ίδιος ο Eddie Brock μετατράπηκε σε anti-Venom,και πολλές άλλες αλλαγές που περισσότερο «κούρασαν» το χαρακτήρα αλλά πολύ περισσότερο τους αναγνώστες, παρά ανανέωσαν το μύθο του.Και εδώ είναι που έρχεται ένας Cates για να μας διηγηθεί μία ιστορία- ερωτικό γράμμα στον αντι-ήρωα, που όχι μόνο ανανεώνει ριζικά στα μάτια των παλαιών αναγνωστών του, αλλά προσελκύει και πολλούς νέους που ίσως δεν είχαν προλάβει τα παλαιά κόμικς, ούτε καν είχαν δει(μη γνωρίζοντας τον χαρακτήρα) την ταινία με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy. Η υπόθεση των πρώτων τευχών(που λειτουργούν σαν πρελούδιο των όσων αργότερα θα ακολουθήσουν για να φτάσουμε στο mega event King in Black που ίσως δούμε στο μέλλον)είναι αρκετά απλή αλλά άκρως καθηλωτική!!Όταν το συμβιωτικό του Eddie Brock αρχίζει να έχει μία αλλόκοτη συμπεριφορά,ο Eddie θα δεχτεί να βοηθήσει έναν παλαιό στρατιώτη και πρώην πράκτορα της Shield, για να βρει τι απέγιναν οι πρώην συντρόφοι του,στους οποίους είχαν γίνει πειράματα με..συμβιωτικά!!Παράλληλα στα πρώτα αυτά τεύχη μαθαίνουμε και για τη προέλευση του Knull, του θεού του κενού/χαους και του δημιουργού όλων των συμβιωτικών.Όταν εκείνος είχε φυλακιστεί από τους Celestials, τα παιδιά του ελεύθερα πλέον από την επίδραση του,αλώνισαν στα πέρατα του σύμπαντος. Κάποιο φτάνει στη Γη και συνδέεται με έναν δράκο. Αυτός ο δράκος υποτίθεται ότι είναι Grendel από το Beowulf. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, επιτίθεται στην αίθουσα του Hrothgar για να νικηθεί από την αιώνια αστραπή του Thor…Από εκείνο το συμβιωτικό είχαν γίνει τα πειράματα και στους στρατιώτες…Αλλά τωρα ο Knull αποκτά επαφή με τα «παιδιά του και έρχεται με άγριες διαθέσεις στη Γη…Μπορεί ο Eddie Brock(με λίγη βοήθεια και από τον Miles Morales)να τον σταματήσει;;Και πως θα αντιδράσει το δικό του συμβιωτικό στην επιστροφή του..πατέρα του;; Όπως ανέφερα και προηγουμένως ο Cates θέτει στα πρώτα αυτά τεύχη τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου σύμπαντος για τον Eddie Brock και τον Venom.Μας παραδίδει μία ιστορία γεμάτη καθηλωτική δράση, περιπέτεια, ανατροπές, εντυπωσιακές σκηνές μάχης και έναν από τους πιο απειλητικούς villain για ολόκληρο το Marvel universe που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια(ήδη έχει εμφανιστεί και στο Silver Surfer Black που πάλι έγραφε ο Cates).Επίσης για πρώτη φορά ένα backstory για την προέλευση των συμβιωτικών και την αληθινή τους καταγωγή. Επιτέλους ο Eddie Brock μπορεί να είναι ένας ήρωας αληθινός, και το συμβιωτικό του πιο ανθρώπινο από κάθε άλλη φορά. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, νοιάζεται για τον άλλο, σαν αχώριστοι σύντροφοι στον αγώνα και στη μάχη όχι μόνο για επιβίωση αλλά για τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και αυτή τη φορά(τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του Knull στο King in Black) δεν θα έχουμε τις υπερ-ομάδες των Avengers ή των XMEN για να αντιμετωπιστεί μία απειλή. Αλλά έναν άνθρωπο που δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός ίσως από την αξιοπρέπεια του αν δεν αγωνιστεί ενάντια σε αυτή την απειλή…Ήρθε η ώρα για τον Eddie να αποδείξει ότι δεν είναι δολοφόνος, ούτε αντι-ήρωας. Αλλά ένας πραγματικός ήρωας…με τους δικούς του όμως όρους. Αν πρέπει να πολεμήσει βρώμικα θα το κάνει αν είναι να σώσει ζωές.Το υπέροχο σχέδιο του Ryan Stegman πραγματικά απολαυστικό, θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των McFarlane-Larsen-Bagley αλλά είναι πιο σκοτεινό, τραχύ και μοιάζει σαν να βγήκε μέσα από την ένωση των ταινιών Alien(ειδικά του Cameron) με το the Thing του Carpenter.Αποδίδει τον απαιτούμενο τρόμο που ταιριάζει στο κόμικ αλλά είναι γεμάτο δύναμη και ενεργητικότητα εκεί που χρειάζεται(σκηνές μάχης). Για μία ακόμα φορά οι εκδόσεις ΟΞΥ κάνουν μία πολύ καλή επιλογή σειράς για να εκδώσουν και το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει και το πιο απαιτητικό αναγνώστη. Υπέροχη ποιότητα χαρτιού, τέλεια εκτύπωση, σε έναν καλαίσθητο τόμο, με γερή ράχη που δεν φοβάσαι όσο και αν ανοίξεις μη τσακίσει ή σκιστούν οι σελίδες. Άψογος συνδυασμός ποιότητας ιστορίας και εκδόσεως και σε πολύ καλή τιμή(μόλις 17 ευρώ) και άριστη μετάφραση από τον Σάββα Αργυρού, κάνει και αυτήν την έκδοση να αποτελέσει ένα κόσμημα στη βιβλιοθήκη σας. Ελπίζω να ακολουθήσει και η συνέχεια αυτής της πολύ καλής σειράς.Θα το βρείτε στα κομιξάδικα, στα Public και στο brainfood.gr To κείμενο παρουσιάζεται πρώτη φορά αποκλειστικά στο ComicStreet
  16. Υπάρχουν κάποιοι χαρακτήρες τόσο στο σύμπαν της Marvel όσο και στης DC οι οποίοι αν και είχαν ανέκαθεν ένα μεγάλο κοινό που του αγαπούσε δεν έπαιρναν ποτέ την αναγνώριση που τους άξιζε. Ο Beta Ray Bill ήταν ένας από αυτούς. Το ανθρωπόμορφο άλογο το οποίο έχει αποκτήσει μία ισχυρή θέση στο πάνθεον των χαρακτήρων της Marvel συνήθως τον συναντούσαμε να υπάρχει απλά ως ένας υποστηρικτικός χαρακτήρας στις ιστορίες του Thor. Σπάνιες είναι οι φορές που θα δούμε τον συγκεκριμένο ήρωα να πρωταγωνιστεί σε δικές του ιστορίες. Εισακούγοντας όμως τις προσευχές του αναγνωστικού της κοινού (;) η Marvel αποφάσισε φέτος να μας δώσει μία ιστορία που επιτέλους θα πρωταγωνιστήσει ο αγαπημένος αυτός χαρακτήρας. Και το καλύτερο; Θα το αναλάμβανε εξολοκλήρου ο Daniel Warren Johnson (του Wonder Woman Dead Earth) για εμένα ένας από τους καλύτερους ανερχόμενους καλλιτέχνες στα αμερικανικά κόμικς. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι δε θα μπορούσα να αφήσω αυτή τη σειρά να περάσει απαρατήρητη. Ακολουθούν spoilers για το κόμικ Thor του Donny Cates. Το Beta Ray Bill είναι ένα εξαιρετικό κόμικ. Ο Daniel Warren Johnson δείχνει την αγάπη του για τον ήρωα γράφοντας διαλόγους γεμάτους συναίσθημα και αγάπη τόσο για τον πρωταγωνιστή όσο και για τον κόσμο του Thor. Αυτό που καταφέρνει εξαιρετικά είναι να ακολουθήσει την κατά τα άλλα χιλιοειπωμένη συνταγή μίας ιστορίας αναζήτησης ταυτότητας και να τη γεμίσει με επικές σκηνές και εξαιρετικούς διαλόγους που δίνουν βάθος στην πλοκή. Αυτό όμως που κάνει την ιστορία να ξεχωρίζει είναι το εξαιρετικό σχέδιο του Johnson. Όσοι ακολουθούμε τον καλλιτέχνη ξέρουμε για το υπέροχο σχέδιό του και για το τι είναι ικανός να κάνει όμως οφείλω να πω ότι εδώ ξεπέρασε τον εαυτό του. Τα πανοραμικά καρέ του σου κόβουν την ανάσα δείχνοντάς σου μαγευτικά διαστημικά τοπία ενώ οι σκηνές μάχης του διακατέχονται από μία άναρχη τάξη στην οποία δεν μπορείς παρά να μη χαζεύεις με τις ώρες τα μαγευτικά καρέ του. Οι επιρροές του σχεδίου του εδώ φαίνονται να είναι έντονα επηρεασμένες από το ψυχεδελικό σχέδιο του Kirby το οποίο γειώνετε εξαιρετικά από τα μουντά χρώματα του Mike Spicer. Αν έχω να βρω μόνο ένα κακό στο συγκεκριμένο κόμικ είναι το ότι τυπικά είναι απλά ένα μεγάλο tie in. Τόσο σαν συνέχεια της ιστορίας της τελευταίας σειρά του Thor όσο και του King in Black. Επομένως αν κάποιος αναγνώστης δεν έχει διαβάσει έστω μία από αυτές τις δύο ιστορίες θα έχει μερικά προβλήματα τουλάχιστον στην αρχή προκείμενου να καταλάβει τη συμβαίνει. Όμως ο Johnson καταφέρνει με μεγάλη ευκολία να βγάλει την ιστορία από αυτό το πρόβλημα γρήγορα και εύκολα καταφέρνοντας να παρασύρει τον αναγνώστη με μία δυνατή και σφιχτοδεμένη πλοκή. Κλείνοντας λοιπόν έχω να πω ότι το Beta Ray Bill είναι μάλλον ένα από τα καλύτερα υπερηρωικά κόμικς ατής της χρονιάς. Ο Jonson μας αποδεικνύει για άλλη μία φορά ότι βρίσκετε στα ντουζένια του σαν δημιουργός και ότι έχει όλο το μέλλον μπρστά του για να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο σαν καλλιτέχνης. Μέχρι λοιπόν την επόμενη δουλειά του απολαύστε αυτό το εξαιρετικό κόμικ και δε θα χάσετε.
  17. Civil War Τελευταία, έκανα μία ανάγνωση το “Civil War” των Mark Millar & Steve McNiven και κοίταξα πώς δεν υπάρχει παρουσίαση στο forum, οπότε αποφάσισα να σας μιλήσω για αυτό. Το Civil War κυκλοφόρησε το 2006-2007 σε 7 τεύχη από τη Marvel. Στο κόμικ αυτό πρωταγωνιστούν όλοι οι γνωστοί ήρωες της Marvel, όπως είναι οι Avengers και οι Fantastic Four. Ύστερα από το θάνατο ορισμένων ανήλικων υπέρ ηρώων στο Stamford, η κοινή γνώμη εναντιώνεται στους υπερ ανθρώπους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η Κυβέρνηση των HΠΑ να περάσει ένα νομοσχέδιο σχετικά με την καταγραφή όλων των υπέρ ηρώων (Superhuman Registration Act), το οποίο σημαίνει ότι όλοι οι υπέρ ήρωες θα εργάζονται πλέον «νόμιμα» για την Κυβέρνηση, αποκαλύπτοντας παράλληλα τη μυστική τους ταυτότητα. Ύστερα, από ένα εσωτερικό συμβούλιο των Εκδικητών, δημιουργήθηκαν δύο αντίπαλες παρατάξεις, εκ των οποίων η μία είναι υπέρ του νομοσχεδίου (με αρχηγό τον IronMan), ενώ η άλλη είναι κατά. (με αρχηγό τον Captain America) Η απόφαση αυτή φέρνει τους ήρωες σε σύγκρουση μεταξύ τους και ακολουθεί μία συναρπαστική εξέλιξη! Το κόμικ αυτό για την εποχή που βγήκε ήταν πολύ πρωτότυπο, κάτι βέβαια που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα. Ο Mark Millar κατασκευάζει μία ιστορία, στην οποία φροντίζει να δώσει στοχευμένα επιχειρήματα και για τη μία και από την άλλη πλευρά. Επίσης, ο Millar βάζει διλήμματα στον αναγνώστη και του δίνει τροφή για σκέψη, αφού δεν υπάρχει καμία απόλυτα «σωστή» πλευρά πάνω στο ζήτημα. Δηλαδή, η κάθε οπτική γωνία έχει τα υπέρ και τα κατά της. Το γράψιμο του Millar σε κρατάει σε αγωνία για να δεις τη τελική έκβαση της αντιπαράθεσης. Επιπλέον, στο κόμικ υπάρχουν πολλές ανατροπές, γεγονός που δημιουργεί περισσότερη αγωνία και το κάνει ακόμα πιο διασκεδαστικό. Το λεπτομερές σχέδιο του McNiven είναι απίστευτο, ειδικά τα splashpages είναι υλικό για αφίσες! Τα χρώματα ακόμη είναι ζωντανά και καθιστούν ακόμα πιο ελκυστικό το σχέδιο. Για μένα, το Civil Marvel μπαίνει άνετα στη λίστα των πιο iconic κόμικ της Marvel, και είναι ίσως το πιο επιτυχημένο εγχείρημα που έχει κάνει η εταιρεία τα τελευταία χρόνια. Να το (ξανά)διαβάσετε!
  18. Τα πιο αγαπημένα μου υπερηρωικά κόμικς είναι αυτά που δε μοιάζουν με κλασσικά υπερηρωικά κόμικς. Όπως το Alias ή το Sleeper ή το Hawkeye ή το Watchmen ή.. ή.. ή... Αυτά που παίζουν με τις συμβάσεις του genre και του δίνουν άλλες διαστάσεις. Το Vision ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία. Είναι υπερηρωικό, όμως είναι πολύ περισσότερο άλλα πράγματα. Κι αυτά με γοήτευσαν. Ότι χρειάζεται να ξέρει κανείς από το σύμπαν της Marvel για να παρακολουθήσει αυτό το κόμικ δίνεται στη μικρή εισαγωγή κάθε τεύχους. «Ο Vision είναι ένα ανδροειδές (synthezoid) αποτελούμενο από συνθετικό ανθρώπινο αίμα και όργανα. Δημιουργήθηκε από τον Ultron για να καταστρέψει τους Avengers, αλλά αυτός εναντιώθηκε στον «πατέρα» του κι από τότε είναι μέλος των Avengers.» Στη συγκεκριμένη ιστορία βλέπουμε τον Vision να προσπαθεί να εξανθρωπιστεί, να γίνει «φυσιολογικός» . Επιστρέφει στο εργαστήριο που τον δημιούργησε ο Ultron και φτιάχνει για τον εαυτό του μια οικογένεια: μια σύζυγο, ένα γιο, μια κόρη. Μια οικογένεια που θα προσπαθήσει να ζήσει το αμερικάνικο όνειρο στα προάστια. Φαίνεται ότι δεν θα εξελιχθεί πολύ καλά αυτό το σχέδιο , ε; Δύσκολα θα φανταζόμουν τον Vision των Avengers οικογενειάρχη στα προάστια της Βιρτζίνια μέχρι να το δω στο κόμικ. Και λειτουργεί. Το θέμα της κοινωνικής προσαρμογής των ρομπότ/ανθρωποειδών/ξύλινων παιδιών δεν είναι ξένο στην επιστημονική φαντασία, αντίθετα υπάρχει από πολύ παλιά. Και με ποικίλες προσεγγίσεις. Κι έχει πάντα ενδιαφέρον η «ρομποτική» προσέγγιση της ανθρώπινης κοινωνίας, όπως κι η αλληλεπίδραση ανθρώπων και ρομπότ. Αυτή είναι μόνο μια πτυχή αυτού του κόμικ , που μας χαρίζει εξαιρετικούς διαλόγους μέσα κι έξω από την οικογένεια των Visions. Τι είναι κανονικό, τι είναι τελικά ανθρώπινο, πόσα μυστικά μπορεί να χωρέσει μια οικογένεια, πόσο φωτεινά ή σκοτεινά είναι τελικά αυτά τα αμερικάνικα προάστια , ο ρατσισμός, οι οικογενειακές σχέσεις , η ζωή στο σχολείο είναι κάποιες άλλες πτυχές. Φυσικά δε λείπει κι η υπερηρωική πλευρά. Αυτά και άλλα πολλά απασχολούν αυτό το Marvel διαμαντάκι, που διατρέχεται από μια μόνιμη ένταση κάτω από τους παλ χρωματισμούς. Πολύ καλή ροή, φοβερή δουλειά στο σχέδιο (Gabriel Hernandez Walta ) και στο χρώμα (Jordie Bellaire ) αποτυπώνουν ένα έξυπνο και καλοδουλεμένο σενάριο (Tom King), που σε κάνει να ενδιαφερθείς άμεσα για την τύχη των χαρακτήρων χωρίς να σε εκβιάζει συναισθηματικά. Επίσης εξαιρετικά εξώφυλλα από τον Mike del Mundo. Έχει αρκετή αφήγηση, που αν και συνήθως με χαλάει, εδώ την ευχαριστήθηκα. Παραθέτω ένα απόσπασμα του σεναριογράφου Tom King για τη δημιουργία του κόμικ, που προσωπικά το θεώρησα πολύ αντιπροσωπευτικό: «Για μένα το The Vision είναι μια ευκαιρία να εξερευνήσω την αποξένωση, που μερικές φορές προσελκύει τον κόσμο στα κόμικς. Την ένταση που προκύπτει από το μη κανονικό, μέσα σε μια κοινωνία που απαιτεί την κανονικότητα. Επειδή, οτιδήποτε κι αν είναι ο Vision, σίγουρα δεν είναι «κανονικός». Αλλά πραγματικά θέλει να γίνει. Ο Vision δημιουργήθηκε από τον Ultron για να γίνει όπλο, αλλά αυτός αποφάσισε να γίνει ανθρώπινος, να γίνει σαν και μας. Αυτή η απόφαση του προκάλεσε πολύ πόνο. Τη βασανισμένη του σχάση με τη Wanda. Την τραγική μοίρα των παιδιών του. Το θάνατο του. Τους θανάτους του. Κι όμως, μετά από όλα αυτά, ακόμα προσπαθεί να χωρέσει στην κοινωνία, να συμμετέχει στο αμερικάνικο όνειρο, να μεγαλώσει οικογένεια στα προάστια, να χτίσει έναν καλύτερο κόσμο. Να είναι σαν όλους τους άλλους. Νομίζω ότι μάλλον αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι αδύνατο. Αλλά, επειδή είναι ήρωας, δεν ξέρει πώς να σταματήσει τον εαυτό του να αποζητά το ακατόρθωτο. Η δονκιχωτική αναζήτηση του Vision για κανονικότητα θα είναι το κεντρικό θέμα αυτού του βιβλίου. Θα δούμε πως ο κόσμος αντιδρά σ αυτήν την ευγενική του προσπάθεια, πως επηρεάζεται αυτός κι η οικογένεια του, κάποιες φορές για καλό και κάποιες για κακό. Είναι μια ιστορία για το αίμα και τα φιλιά, για τα αδέρφια, για τους γιους και τις κόρες, για τη συζυγική ζωή, για προδοσίες, για το λύκειο, για όπλα, για λέιζερ, για γραφειοκρατία, για τους Avengers, για τους γείτονες, για την καχυποψία, για ρομπότ, γα ερυθρόδερμα ρομπότ που ζουν ειρηνικά ανάμεσα μας, για ερυθρόδερμα ρομπότ που προσπαθούν να ζήσουν ειρηνικά ανάμεσα μας. Ελπίζω ότι στο τέλος, αν το κάνω σωστά, θα είναι μια ιστορία για μένα και για σας.» Τιμήθηκε στα Harvey Awards στην κατηγορία Most Promising New Talent: Tom King (THE VISION, Marvel Comics) και στα βραβεία Eisner 2019 στην κατηγορία Best Graphic Album—Reprint : The Vision HC Ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη. Κυκλοφόρησε επίσης και σε 6 διπλά τεύχη Director's cut και σε ένα Oversized hardcover με πολύ έξτρα υλικό: συνεντεύξεις, κείμενα, εξώφυλλα, προσχέδια, γράμματα αναγνωστών Μπορεί κάποιοι φανς των κλασσικών υπερηρωικών να μην ενθουσιαστούν με το κόμικ αυτό, είμαι σίγουρή όμως πως ένα άλλο κομμάτι αναγνωστών, ίσως και μη φανς του genre θα το λατρέψουν.
  19. Οι περισσότεροι θαυμαστές του Spider-Man έχουμε σαν σημείο αναφοράς τη "χρυσή" περίοδο από τέλη 80s μέχρι αρχές 90s. Τότε ο Άνθρωπος Αράχνη ήταν ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας κόμικ, οι κυκλοφορίες είχαν τους καλύτερους δημιουργούς και τα τεύχη του πούλησαν περισσότερα αντίτυπα από ποτέ. Ανάμεσα σε ολόκληρη την αφρόκρεμα της εποχής ξεχωρίζει ο Todd McFarlane. Ακόμη και σήμερα τα σχέδια του είναι αυτά που ορίζουν στο μυαλό μας τον Spider-Man. Η πρώτη δόση McFarlane (σχέδιο - μελάνι - εξώφυλλα) ήταν στο Amazing Spider-Man σε συνεργασία 29 τευχών με τον σεναριογράφο David Michelinie. Todd "Peter Parker" McFarlane Στη συνέχεια ο McFarlane αποφάσισε να σταματήσει να σχεδιάζει τις ιδέες κάποιων άλλων και να προχωρήσει σαν καλλιτέχνης γράφοντας ο ίδιος και το σεναριο. Ο λόγος ήταν πως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε προσαρμόσει καλύτερα το σενάριο ώστε να τονίζει τις δικές του δυνατότητες ως σχεδιαστή. Αυτό το επιχείρημα βρήκε σε συμφωνία τον συντάκτη Jim Salicrup ο οποίος στήριξε τον McFarlane και έτσι ξεκίνησε ο νέος τίτλος -σκέτο- "Spider-Man" το 1990. Κράτησε τον τίτλο από το τεύχος #1 μέχρι #14 και είχε συμμετοχή στη δημιουργία του #16. Ο McFarlane κατανοούσε πως δεν έχει εμπειρία ως συγγραφές και σωστά προτίμησε να προχωρήσει με "απλοϊκό" σενάριο παρά να γράψει κάτι που θα ήταν "κακό". Εκείνη την εποχή υπήρχαν άλλοι τρεις τίτλοι, το "Amazing Spider-Man", το "Spectacular Spider-Man" και το "Web of Spider-Man" οι οποίοι είχαν δεσμεύσει όλους του villains που ήθελε να σχεδιάσει στο -σκέτο- "Spider-Man". Χρειάστηκε να προσαρμοστεί στους χαρακτήρες που είχε διαθέσιμους και τα κατάφερε μια χαρά παρουσιάζοντας εξαιρετικά κόμικ, με το τεύχος #1 (μαζί με τα variants) να πουλάει 2.500.000 αντίτυπα. Δέχτηκε το πιο ανόητο είδος κριτικής, την κριτική που ζητάει κάτι που δεν θέλει να δώσει ο καλλιτέχνης: ένα δουλεμένο μεν - παιδικό δε σενάριο. Αυτό όμως δεν είναι ο McFarlane και ευτυχώς για όσους ζητάνε να διαβάσουν κάτι τέτοιο υπάρχουν χιλιάδες άλλα κόμικ που τους καλύπτουν. Αυτή η κριτική κορυφώθηκε όταν ο Todd McFarlane έφυγε από την Marvel και μαζί με άλλους δημιουργούς ιδρύσανε την Image Comics. Παραθέτω ένα ιστορικά ενδιαφέρον βίντεο στο Youtube σχετικά με το πιο ανόητο debate όλων των εποχών "Συγγραφέας εναντίων Καλλιτέχνη, Peter David vs Todd McFarlane". Η πρώτη ιστορία "Torment" κράτησε από το Spider-Man #1 μέχρι το #5 (Αύγουστος - Δεκέμβριος, 1990). Είναι το πιο γνωστό arc καθώς έχει βγει κάποιες φορές σε trade αλλά όχι προσωπική μου επιλογή. Έχει το πιο "υποτυπώδες" σενάριο αλλά το σχέδιο είναι "άπιαστο' και μας έδωσε μια αρκετά καλή γεύση για αυτό που θα ακολουθήσει. Η δεύτερη ιστορία "Masques" χωρίστηκε στα Spider-Man #6 και #7 (Ιανουάριος - Φεβρουάριος, 1991). Η εξέλιξη της ιστορίας και συγκεκριμένα η τελευταία σελίδα του #6 έκανε αρκετά πιτσιρίκια να δούνε εφιάλτες(!). Σαν σενάριο είναι το μόνο που με χάλασε γιατί ο McFarlane έδωσε στον υπερήρωα αυτόν τον κλασσικό ανόητο αλτρουϊσμό με τρόπο που όλοι έχουμε βαρεθεί. Το τρίτο story arc είναι το "Perceptions" από Spider-Man #8 μέχρι #12 (Μάρτιος - Ιούλιος, 1991). Για εμένα είναι το καλύτερο του τίτλου και από τα πιο αγαπημένα των Σπάιντερμαν και Γούλβεριν γενικά. Εξαιρετικά και το σχέδιο και η ιστορία η οποία είναι ολοκληρωμένη και στέκετε από μόνη της. Η τέταρτη ιστορία είναι το "Sub-City" από Spider-Man #13 και #14 (Αύγουστος - Σεπτέμβριος, 1991) Πλέον έχοντας γράψει ήδη ένα καλό σενάριο, ο McFarlane ξαναπαρουσίασε αυτό σαν δεύτερο καλό. Βρήκα αστείο που το όλο "δράμα" της εποχής βρέθηκε ακόμη και στα credits των δύο τευχών με τον τρόπο που καταχώρησε τον τότε αρχισυνάκτη Tom DeFalco. Σε αυτόν τον κύκλο κάποιοι συμπεριλαμβάνουν και την crossover ιστορία "Sabotage" χωρισμένη σε Spider-Man #16 και X-Force #4 (Νοέμβριος, 1991) Δεν νομίζει πως αξίζει να συμπεριλαμβάνονται μαζί με τα προηγούμενα τεύχη. Σαν ιστορία είναι απλά "κουραστική". Ο Todd McFarlane ήταν πλέον "ξένο σώμα" στη Marvel και δε πρόσεξε το σχέδιο και ούτε το ολοκλήρωσε ο ίδιος. Το Spider-Man #16 ολοκληρώθηκε από τον Rob Liefeld και φαίνεται πιο πολύ για τεύχος δικό του (αλλά καλύτερο) παρά για τεύχος McFarlane. Το X-Force #4 είναι μόνο-Liefeld και φαίνεται. Τα πρώτα 12 τεύχη (Torment, Masques και Perceptions) κυκλοφόρησαν και στα Ελληνικά από την Μαμούθ Κόμικς μέσα στον τίτλο "Ο Άνθρωπος Αράχνη" (Μάρτιος 1993 - Μάρτιος 1994) H πρώτη συγκεντρωτική κυκλοφορία ήταν 16 Αυγούστου 2016 σε Omnibus (ISBN: 978-1-302-90073-1) Πρόσφατα, 10 Μαρτίου 2021 κυκλοφόρησε σε Trade Paperback (ISBN: 978-1-302-92373-0) Αυτό κατέληξε σε εμένα ως ενός εκ των δύο τυχερών από την κλήρωση Διαγωνισμός Παρουσιάσεων και Δωροεπιταγές από το Star Comics - Vol. 2 Παρέλαβα την δωροεπιταγή 25 ευρώ και τη χρησιμοποίησα για την πιο εύκολη επιλογή που έχω κάνει ποτέ μου, συμπληρώνονας και εγώ κάτι λίγο. Σύντομα, στις 25 Αυγούστου 2021 η συλλογή θα ξανακυκλοφορήσει σε Omnibus με διαφορετικό εξώφυλλο (Wolverine DM Variant New Ptg). Βλέπετε πως υπάρχουν αρκετοί τρόποι να διαβάσετε τις ιστορίες. Επιλέξτε έναν από αυτούς και κάντε ένα καλό δώρο στον εαυτό σας!
  20. Ο εκδοτικός... οργασμός που επικρατούσε το 1987 στις εκδόσεις Καμπανά, κυοφόρησε και το περιοδικό "Δύναμη Κρούσης" Συνολικά εκδόθηκαν 30 τεύχη, μεταξύ 01-11-1987 και 21-09-1989, με μια ενδιάμεση διακοπή από τον Οκτώβριο του 1988 έως τον Ιανουάριο του 1989. Αρχικά το περιοδικό ήταν μηνιαίο και 48-σέλιδο (στην ουσία δεν είχε εξώφυλλα), αλλά μετά τη διακοπή έγινε 52-σέλιδο (απέκτησε κανονικά εξώφυλλα) και δεκαπενθήμερο. Μέσα από τις σελίδες του παρέλασαν τα ακόλουθα αμερικάνικα τεύχη: G.I. JOE A REAL AMERICAN HERO (1982) No. 1 έως Νο. 30 ΤΕΑΜ AMERICA (1982) No.1 έως Νο. 6 (στα Δύναμη Κρούσης 2 έως 7) G.I. JOE SPECIAL MISSIONS (1986) No.1 έως 23 (στα Δύναμη Κρούσης 8 έως 30) Δηλαδή είδαμε τα πρώτα 30 από τα συνολικά 155 τεύχη της κύριας σειράς G.I. JOE που κυκλοφόρησαν στην Αμερική, τα μισά (1 ως 6 από 12) τεύχη του TEAM AMERICA και σχεδόν όλα (1 ως 23 από τα 28) τεύχη του SPECIAL MISSIONS! Επίσης περιείχε παρουσιάσεις των ηρώων G.I. Joe και του εξοπλισμού τους, της ΤΕΑΜ AMERICA και μια εξαιρετική στήλη αλληλογραφίας. Δυστυχώς ενώ τον Σεπτέμβριο του 1989 μας είπαν ότι η σειρά διακόπτεται προσωρινά και ότι θα επανέλθει τον Ιανουάριο του 1990, ενώ και η επανέναρξη της ανακοινώθηκε επανειλημμένα στο εβδομαδιαίο Σπάιντερμαν, τελικά δεν υπήρξε συνέχεια... Ευχαριστώ τον eponymus της Αρχειοθήκης Κόμικς για την ευγενική παραχώρηση του οπτικού υλικού.
  21. Περιέχει τα: Conan and the Jewels of Gwahlur 1-3, Conan and the Daughters of Midora, Conan and the Mad King of Gaul, Conan: The Weight of the Crown Κάπου αλλού το ανέφερα, αλλά το γράφω και εδώ για να γίνει κατανοητή η φύση της συγκεκριμένης σειράς. Η Marvel, από τότε που πήρε τα δικαιώματα του Conan πίσω από τη Dark Horse, επανεκδίδει τις σειρές της Dark Horse. Τις κεντρικές/μεγάλες σειρές τις βγάζει σε Epic Collections, και τα one-shots/mini-series τα βγάζει σε μικρότερα trades, από τα οποία ήδη κυκλοφορούν 2 και έχει ανακοινωθεί άλλο ένα. Το συγκεκριμένο αποτελείται από 3 συνολικά ιστορίες, η πρώτη εκ των οποίων (the Jewels of Gwahlur) είναι διασκευή βιβλίου του R.E. Howard, συγγραφέα και δημιουργού του ήρωα. Το adaptation και το σχέδιο έγινε από τον P.Craig Russell, τον οποίο πολλοί συμφορουμίτες, μαζί και εγώ, μισούμε με πάθος. Δεν φταίμε εμείς, είναι ιδιαίτερα άμπαλος, και σίγουρα δεν θα έπρεπε να ποτέ να σχεδιάζει Conan (τουλάχιστον). Και ενώ η διασκευή, σε ένα από τα πιο αδύναμα έργα του Howard (σύμφωνα με τους fans, προσωπικα αγνοώ), δεν είναι και τόσο άσχημη, κρατάει το "φιλολογικό" ύφος των ιστοριών και μοιράζει ωραία τη δράση, το σχέδιο του πάσχει βαριά. Δεν μπορείς να του προσάψεις ότι δεν το παλεύει, καθώς και "παίζει" με τα πάνελ και τη σκηνοθεσία, αλλά και πειράζει συνέχεια την οπτική. Δεν είναι βαρετός δηλαδή, αλλά δεν το έχει, ειδικά με σώματα και πρόσωπα. Ειδικά ο Conan, ανάλογα την γωνία και την απόσταση της κάμερας, "μεταμορφώνεται" από έφηβος σε ενήλικος, και από τούμπανο, σε ψηλόλιγνος. Σαν ιστορία, έχουμε τον Κόναν να ψάχνει κάποια πολύτιμα πετράδια, στην πορεία να συμμαχεί μια ηθοποιό η οποία υποδυόταν μια θεά, και στο τέλος να παίρνει μια μη-χαρακτηριστική, για την λογική του, απόφαση. 2η ιστορία το Conan and the daughters of Midora, όπου ο Κιμμέριος καλείται να σώσει την διάδοχο ενός βασιλείου, βοηθούμενος από... την δίδυμη αδελφή της. Σεναριακά τίποτα ιδιαίτερο και από άποψη διαλόγων αρκετά αδιάφορο με τον Jimmy Palmiotti, σε διπλό ρόλο συγγραφέα/σχεδιαστή, να κάνει σαφώς καλύτερη δουλειά από τον Russell στα μολύβια, αλλά μη έχοντας ιδιαίτερο χώρο να αναπτύξει την ιστορία του, δίνει ένα αρκετά meh συνολικό αποτέλεσμα, χωρίς πάντως ούτε να κουράζει ούτε να εκνευρίζει. Τέλος, έχουμε το Mad King of Gaul και τη συνέχεια του, το Weight of the Crown όπου πάλι έχουμε σε διπλό ρόλο τον σχεδιαστή Darick Robertson (The Boys). Αυτός μας δίνει το καλύτερο (μακράν) οπτικό αποτέλεσμα της συλλογής, σε μια ιστορία όπου ο Conan ξεκινάει ως μισθοφόρος σε ένα ξένο στρατό, προάγεται σε στρατηγό και καταλήγει να γίνει βασιλιάς, οπότε και αντιλαμβάνεται ότι με "φωτιά και τσεκούρι" μόνο, δεν γίνεται δουλειά. Η πιο δυνατή συνολικα δουλειά του trade, αναμενόμενη βέβαια, αλλά αρκετά απολαυστική, με αρκετό σφάξιμο και σχετικά "εύκολο" soul-searching από τον πρωταγωνιστή. Συμπέρασμα; Η Dark Horse δεν είχε λεφτά να δώσει για συγγραφείς, και προσλάμβανε μόνο σχεδιαστές όπου τους παρακαλούσε να γράψουν και μερικά μπαλονάκια. Μόνο για τους φανς, και από αυτούς, μόνο τους completists.
  22. Spider-Man’s Tangled Web Τελείωσα πριν λίγο καιρό την σειρά Spider-Man’s Tangled Web, που είχε κυκλοφορήσει σε 22 τεύχη από το 2001 έως το 2003. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ανθολογία που εστιάζει σε διάφορους χαρακτήρες (πολλές φορές δευτερο-τριτοκλασάτους) από τον κόσμο του Spider-Man με τον ίδιο να εμφανίζεται πολύ λίγο έως ελάχιστα! Και όταν λέμε ελάχιστα, μπορεί απλά να αναφέρεται σε ένα καρέ στο τέλος π.χ. ενός τεύχους. Οι περισσότερες ιστορίες είναι αυτόνομες σε ένα τεύχος, με λίγες να απλώνονται σε 2 ή 3 και οι δημιουργοί αλλάζουν επίσης συνέχεια. Και μιλάμε για πραγματικά ξεχωριστούς και ταλαντούχους δημιουργούς, όπως τον Garth Ennis, τους Greg Rucka – Eduardo Risso, τον Darwyn Cook, τον Sean Phillips και άλλους. Η σειρά μπορεί να ξενίσει κάποιον που περιμένει να διαβάσει καθαρόαιμες υπερηρωϊκές ιστορίες, αλλά εγώ πραγματικά απόλαυσα τις περισσότερες – πού αλλού μπορείτε να βρείτε ένα ολόκληρο τεύχος με τους εχθρούς του Spider-Man να τα πίνουν σε ένα μπαρ συζητώντας για γκομενικά και άλλα; Και στο σχέδιο, συναντάμε πολύ μεγάλη ποικιλία στο στυλ και την τεχνοτροπία! Να το διαβάσετε! Έχει βγει και σε omnibus
  23. Η δημοφιλής συλλογή της Marvel, στο τεύχος #37, θα φιλοξενήσει τον Iron Man και την ιστορία “Demon in the bottle". Πρόκειται για ένα arc των εννέα τευχών, το οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1979 (Μάρτιο - Νοέμβριο) στο περιοδικό “The Invincible Iron Man", στα τεύχη #120 με #128. Σεναριογράφοι της σειράς είναι ο David Michelinie κι ο Bob Layton, ενώ την καλλιτεχνική επιμέλεια έχει ο John Romita Jr, ο Bob Layton, κι ο βετεράνος Carmine Infantino. Στην χώρα μας, η συγκεκριμένη ιστορία φιλοξενήθηκε την δεκαετία του ’80 μέσα από τις σελίδες των κόμικς του Καμπανά, ενώ ένα σύντομο απόσπασμα (μόνο το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας) έχει κυκλοφορήσει και με την ανθολογία του Iron Man, που κυκλοφόρησε το 2008 από την Espresso. Πρώτη φορά, λοιπόν, που βρίσκει την θέση του σε μία πολυτελή έκδοση, με αξιόλογη εκτύπωση και ποιότητα, καθώς και πλούσιο συνοδευτικό υλικό. Η γνώμη μου Διαβάστηκε, λοιπόν, κι αυτό το μεγάλο κεφάλαιο στον Βίο και την Πολιτεία του Iron Man και το οποίο, κατά γενική ομολογία εκείνων που σκαμπάζουν δύο πράγματα, είναι κι ένα σημαντικό γεγονός στον χώρο της Marvel. Προσωπικά, δεν είχα διαβάσει την συγκεκριμένη ιστορία, όταν την εξέδωσε ο Καμπανάς την δεκαετία του ‘80, οπότε χάρηκα ιδιαίτερα που μου δόθηκε τώρα αυτή η ευκαιρία. Ας πούμε δύο λόγια για το σενάριο. Προσωπικά πίστευα ότι το αλκοόλ θα είναι το κεντρικό πρόσωπο στην υπόθεση. Δεν είδα κάτι τέτοιο, όμως. Παραδέχομαι ότι καθ’ όλη την διάρκεια της πλοκής ο πρωταγωνιστής φλερτάρει με το ουίσκι, αλλά το πρόβλημα αλκοολισμού του, φαίνεται να έρχεται ενεργά στο προσκήνιο, στα δύο τελευταία κεφάλαια. Όπως και να έχει, εκτός από τους εχθρούς που συνηθίζει να αντιμετωπίζει στις ιστορίες του ο Iron Man, εδώ υπάρχει κι ένας πιο ύπουλος αντίπαλος που μοιάζει να είναι ο πιο δύσκολος όλων. Ο αλκοολισμός, που ταλανίζει τον πρωταγωνιστή και τον κατατρώει σιωπηλά, θολώνοντάς του το πνεύμα, καταπονώντας του το σώμα και καταστρέφοντας τους δεσμούς με τους φίλους και γνωστούς του. Ενδιαφέρουσα η συγκεκριμένη προσθήκη από τον σεναριογράφο, ο οποίος εισήγαγε ένα ρεαλιστικότατο θέμα και δίνει, με αυτόν τον τρόπο, μία πιο ανθρώπινη υπόσταση στον "χάρτινο" ήρωα, που ίσως να τον ταυτίσει με τον μέσο αναγνώστη. Επίσης, επιχειρείται να δοθεί κι ένα ηθικό δίδαγμα ή κι ένα παράδειγμα προς αποφυγή, θα λέγαμε, μέσα από την κατάσταση που βιώνει ο ήρωας. Από εκεί και πέρα, η πλοκή βγάζει μία δυναμική, σχεδόν από την αρχή. Παρατηρούμε ότι στηρίζεται σε μία συγκεκριμένη διαμάχη του ήρωά μας με έναν villain, ο οποίος, για να ικανοποιήσει τους σκοτεινούς σκοπούς του, καταστρέφει την δράση του πρωταγωνιστή. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει και το γεγονός ότι ο ίδιος ο Tony Stark διαδραματίζει ενεργό ρόλο στην πλοκή και λειτουργεί σαν ντετέκτιβ, προκειμένου να εντοπίσει εκείνον που θέλει το κακό του, μιας κι ο Iron Man για λίγο καιρό μοιάζει εντελώς ευάλωτος, αλλά και δακτυλοδεικτούμενος από την κοινωνία και τις Αρχές. Έχουμε μία όμορφη προσέγγιση των γεγονότων, που αναδεικνύει το προχωρημένο της ηλικίας τους. Μπορεί να περιγράφονται σκηνές υπερβολικής φύσης, όσον αφορά τις μάχες, σίγουρα, όμως, υπάρχει περισσότερος ρεαλισμός από τα σύγχρονα σενάρια, με τα παράλληλα σύμπαντα, τους πολλαπλούς ήρωες και τους εξωπραγματικούς villains. Μπορώ να πω, λοιπόν, (σαν παλιομοδίτης που είμαι) ότι απόλαυσα αρκετά την συγκεκριμένη ιστορία, λόγω αυτής της προσέγγισης που ακολούθησε. Την σκηνοθεσία την βρήκα αξιόλογη, δημιουργώντας αγωνία όπου κι όταν χρειάστηκε. Επίσης, έχουμε καλογραμμένους διαλόγους, με νόημα και ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα στις επεξηγηματικές λεζάντες, που ενίσχυαν το μυθιστορηματικό στοιχείο. Βέβαια, πολλές ήταν οι φορές που ένιωθα να διαβάζω ένα κουλτουριάρικο διήγημα! Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία ιστορία που δεν κρύβει την ηλικίας της, σεναριακά πατάει στην Γη και δεν διακατέχεται από πομπώδεις σκηνές, ενώ παράλληλα επιχειρεί να περάσει συμβουλευτικά μηνύματα, αλλά και να εξάρει το νόημα της φιλίας. Προσωπικά, μου αρέσει τέτοιου είδους θεματολογία σε κόμικς (τα πολύ Sci-Fi με κουράζουν! ), οπότε άνετα λέω ότι η συγκεκριμένη ιστορία είναι του γούστου μου και την κατατάσσω ανάμεσα στην αφρόκρεμα των ιστοριών που έχουν εκδοθεί, μέχρι στιγμής, στην συλλογή. Όσοι, λοιπόν, θέλετε να διαβάσετε μία μεστή υπόθεση από τα παλιά, μπορείτε να επενδύσετε χωρίς φόβο και πάθος. Όσοι αρέσκονται μόνο σε μοτίβα επιστημονικής φαντασίας και υπερβολής, καλύτερα να προσπεράσουν. Όσον αφορά τον εικαστικό τομέα, έχουμε ένα σχέδιο που είναι ο ορισμός του ρετρό και κάτι τέτοιο μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθές. Η αλήθεια είναι ότι η ηλικία του φαίνεται αρκετά, καθώς γίνονται πολλές εκπτώσεις, σε σχέση με την σύγχρονη εποχή, κυρίως στην στολή του πρωταγωνιστή. Όταν, όμως, είσαι στο συγκεκριμένο mood, πιστεύω ότι δεν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην σου αρέσει. Σίγουρα, πάντως, οι νέες γενιές αναγνωστών, ίσως και να δυσανασχετήσουν κάπως. Το χρώμα είναι έντονο και με έναν αξιόλογο συνδυασμό, ενισχύοντας το σχέδιο και δημιουργώντας μία ενδιαφέρουσα πανδαισία. Από έξτρα υλικό δεν έχουμε πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα είναι εύστοχα και φροντίζουν να μας πληροφορούν εμπεριστατωμένα. Εκτός από το editorial του Lupoi και τα πρωτότυπα (και πανέμορφα) εξώφυλλα των αρχικών τευχών, που λειτουργούν σαν φυσικοί σελιδοδείκτες, στο τέλος της ιστορίας θα βρούμε δύο λόγια για την προέλευση και την πορεία του Iron Man στα κόμικς, καθώς και μία δισέλιδη αναφορά στον συγγραφέα της συγκεκριμένης ιστορίας. Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι δεν υπάρχει η καθιερωμένη στήλη, που εξιστορεί πώς έχουν τα γεγονότα πριν φτάσουμε στην ιστορία που περιγράφεται. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τόμου είναι σκαναρισμένα από εμένα. Οι εσωτερικές σελίδες είναι αλιευμένες από το διαδίκτυο. Ζητώ την επιείκειά σας για την παρουσίαση, μιας και δεν δηλώνω άριστος γνώστης των υπερηρωικών.
  24. Η παρουσίαση ίσως περιλαμβάνει ελαφρά spoilers. The Final Gauntlet, #1-6 Τα τελευταία χρόνια μού έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη συμπάθεια για τους Guardians. Δε ξέρω εάν για αυτό οφείλεται το πολύ επιτυχημένο κινηματογραφικό franchise του James Gunn ή το γεγονός ότι λάτρεψα το Annihilation και τη συνακόλουθη σειρά GoG των Abnett/Laning, αλλά όπως και να έχει, αυτοί οι διαστημικοί ήρωες έχουν πλέον ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου. Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι έχω πολύ καιρό να διαβάσω κάποιο συναφή τίτλο των Guardians. Εδώ και πολύ καιρό η Marvel μου έδινε την εντύπωση πώς δεν είχε να παραδώσει κάτι «φρέσκο» με αυτούς τους χαρακτήρες ή έστω κάτι που να είναι στα επίπεδα αυτού που δημιούργησαν οι Abnett/ Lanning/ Giffen. Όλα αυτά διαφοροποιήθηκαν τη στιγμή που αποφάσισα να ρίξω μία ματιά στο τίτλο Guardians of the Galaxy του 2019 από τους σούπερ σταρ Donny Cates και Geoff Shaw. Η ιστορία έχει μία απλή δομή. Εν συντομία, σε κάποιο προηγούμενο τεύχος/σειρά/graphic novel που είχε γράψει ο Cates (ή κάποιος άλλος, ακόμα δε το έχω διασταυρώσει), ο Thanos φαίνεται να έχει αποχαιρετήσει για άλλη μία φορά τη ζωή και να έχει οδηγηθεί στις αγκάλες της αγαπημένης του, Death. Ο αδερφός του Thanos, Eros, καλεί σε συμβούλιο όλους τους διαστημικούς/κοσμικούς ήρωες προκειμένου να ακούσουν τη διαθήκη που τους άφησε ο Τρελός Τιτάνας. Εκεί μαθαίνουν ότι ο Thanos, σε μία κίνηση καλής θέλησης (), φρόντισε με κάποιο τρόπο να «ανεβάσει» ένα αντίγραφο της συνείδησης του στο μυαλό κάποιου άλλου πλάσματος του Marvel Universe, εξασφαλίζοντας έτσι ότι στην ουσία δεν θα παραμείνει «νεκρός» … Ποιο είναι αυτό το πλάσμα, στο οποίο κρύβεται μέσα ο Thanos; Που κολλάνε οι Guardians σε όλο αυτό; Αν μη τι άλλο, αυτές είναι δύο πολύ ωραίες ερωτήσεις που βρίσκουν απάντηση σε αυτήν την αρκετά συμπαθητική ιστορία που δημιούργησε ο Cates. Έχει ειπωθεί ουκ ολίγες φορές σε αυτό εδώ το forum ότι ο Donny Cates είναι το ανερχόμενο αστέρι της Marvel, ο οποίος μετά την «αναγέννηση» του Venom και τον εμπλουτισμό του ευρύτερου συμβιωτικού σύμπαντος, έχει αναλάβει και το δύσκολο εγχείρημα του επαναπροσδιορισμού της κοσμικής πλευράς του Marvel Universe. Έτσι, μετά από ένα πέρασμα από τον Silver Surfer (Black), Thanos, Cosmic Ghost Rider & Inhumans, σειρά τώρα έχουν και οι Guardians. Όλα τα γνωστά ατού του Cates είναι ορατά και εδώ. Ο Cates γράφει σαν ένα τρελό fanboy και γνωρίζει τι αναμένουν και θέλουν να δουν οι αναγνώστες του στην ιστορία που θα διαβάσουν. Το αποτέλεσμα είναι μία περιπέτεια με ατελείωτο fan service, αρκετά twists και ενίοτε καλό χιούμορ. Παράλληλα, ο Cates δε δαπανά καθόλου χρόνο σε περιττές εισαγωγές, αλλά περνά απευθείας στο «ψητό». Επιπλέον, πάντα καταφέρνει να βρει ένα τρόπο να σου κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και μόλις τελειώσεις το ένα τευχάκι, «διψάς» να διαβάσεις απευθείας το επόμενο! Το σχέδιο του Geoff Shaw κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα και ταιριάζει με την διαστημική ιστορία που αφηγείται ο Cates. Επίσης, διαβάζω ότι ο Shaw είναι και μόνιμος συνεργάτης του, αφού έχουν κάνει μαζί πολλές σειρές τόσο για τη Marvel όσο και για άλλες εταιρίες (π.χ. το Crossover και το God Country για την Image), κάτι που σίγουρα βοηθά τη «χημεία» των δύο δημιουργών. Ένα άλλο ατού του κόμικ είναι ότι αυτό κυλάει πολύ γρήγορα, έχει ξέφρενη δράση, ενώ εμπεριέχει διάφορες και πωρωτικές ατάκες! Νομίζω ότι είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα το ότι μπορεί και συνδέει επιτυχημένα το νήμα όλων των κοσμικών (και λοιπών) ιστοριών που έχει γράψει, χωρίς ο αναγνώστης να χάνεται. (π.χ. γίνεται αναφορά στον Knull, ο οποίος απ’ ό, τι διαβάζω συνδέεται με το run του στον Venom.) Πέρα από τα θετικά, διέκρινα κάποια στοιχεία που με παραξένεψαν. Αρχικά να πω ότι πλέον τα κόμικ της Marvel (φαντάζομαι όλα;) είναι εμφανέστατα επηρεασμένα από το κινηματογραφικό MCU, τόσο στις εμφανίσεις των χαρακτήρων όσο και στο τρόπο που αυτοί συμπεριφέρονται. (π.χ. ο Quill) Αυτό είναι αναμενόμενο για κάποιον που παρακολουθεί ανελλιπώς όλες τις εξελίξεις των κόμικ της Marvel, αλλά για κάποιον (όπως εγώ) που έχει μείνει «μακριά», σίγουρα τού δημιουργεί μία εντύπωση. Αυτή η εντύπωση δεν είναι θετική ή αρνητική απαραίτητα, αλλά ανέκαθεν ήμουν από αυτούς που προτιμούσα ένα «διαχωρισμό» ανάμεσα στα κόμικ και τις ταινίες. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Επίσης, θα ήθελα ο Cates να είχε βάλει μέσα στο κόμικ περισσότερα character moments. Όχι ότι δεν υπήρχαν, απλά θα ήθελα λίιιγα παραπάνω, ώστε να φανεί περισσότερο η χημεία των χαρακτήρων. Μεταξύ των άλλων, μια και αναφέρθηκα στο χιούμορ, μερικά αστειάκια δεν είναι τόσο καλά ή είναι λίγο βεβιασμένα. Εν πάση περιπτώσει, το κόμικ αυτό ήταν για μένα σαν ένα δροσερό, καλοκαιρινό κοκτέιλ. Θέλω και άλλο, δηλαδή. Γενικά, πέρασα πολύ καλά και με έκανε να νοσταλγήσω το έπος του Annihilation & και των πολλαπλών συνεχειών του. Ευτυχώς το run του Cates έχει 6 τεύχη ακόμα. Το επόμενο story-arc ονομάζεται «Faithless», το οποίο ανυπομονώ πολύ να το ξεκινήσω. Το κόμικ αυτό έχει μαζευτεί σε ένα απλό, χαρτόδετο τόμο. Επίσης, κυκλοφορεί ένα hardcover που περιέχει και τις δύο ιστορίες, δηλαδή όλο το run του 2019 από τους Donny Cates και Geoff Shaw. ----- Απαντάω σε κάποιες σύντομες ερωτήσεις: 1. Είμαι αρχάριος, αλλά μου αρέσουν οι Guardians από τις ταινίες. Μπορώ να ξεκινήσω από αυτό το κόμικ; Δε θα σε απέτρεπα από το να το διαβάσεις, αλλά είναι μία αλήθεια ότι χρειάζεται γνώση των πρόσφατων εξελίξεων του Marvel Universe. Βέβαια, ο συγγραφέας κάνει ό, τι μπορεί για να μη «χαθεί» ο αναγνώστης και έως εκ τούτου, ό, τι χρειάζεται να ξέρεις, αναφέρεται μέσα επιγραμματικά. Κάτι που παρέλειψα να πω στη παρουσίαση είναι ότι η σύνθεση της ομάδας είναι διαφορετική από τη ταινία, ενώ έχουν «αποχωρίσει», για τον έναν ή για τον άλλο λόγο, πολλά από τα ιδρυματικά μέλη της. Γενικά, το status quo είναι διαρκώς μεταβαλλόμενο, οπότε θα βοηθούσε μία μικρή αναζήτηση στη Βικιπαίδεια πριν ξεκινήσεις το κόμικ. 2. Μου αρέσει το MCU και οι Guardians. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες; Είσαι τυχερός! Οι ομοιότητες είναι αρκετές όπως ανέφερα παραπάνω, βέβαια υπάρχουν αρκετά αποκλίνοντα στοιχεία που δε θα ήθελα να σποιλάρω. 3. Είναι το καλύτερο κόμικ με τους Guardians που έχει γραφτεί τελευταία; Προσωπικά, για μένα είναι μία αξιόλογη και διασκεδαστική ιστορία η οποία θα σε αφήσει ανυπόμονο για τη συνέχεια! Αναμφισβήτητα έχουν γραφτεί και καλύτερες κοσμικές ιστορίες, όμως η προσέγγιση του Cates είναι το λιγότερο «φρέσκια» και ενδιαφέρουσα. Κλείνω με το επίσημο soundtrack του Tyler Bates από την ομώνυμη ταινία… Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  25. Η σκοτεινή πλευρά του Stan Lee μέσα από τη νέα βιογραφία του Η ψυχρή, σκληρή αλήθεια για τον θρύλο της Marvel. Stan Lee είναι μάλλον η πιο γνωστή φιγούρα στην ιστορία των κόμικς. Χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι η μεγάλη καριέρα του δεν ήταν και αμφιλεγόμενη. Ανά τα χρόνια κατηγορήθηκε πολλές φορές ότι έπαιρνε όλα τα εύσημα για έργα που δημιούργησε με άλλους και ότι δεν μοιραζόταν το προσκήνιο μαζί τους. Για το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του, ωστόσο, η υπερδύναμη του Lee ήταν η ικανότητά του να αποφεύγει χτυπήματα στη φήμη του. Αυτό ίσως αλλάξει με την κυκλοφορία του νέου βιβλίου "True Believer: The Rise and Fall of Stan Lee" του Abraham Riesman. Το βιβλίο προσφέρει μία διαφωτιστική και συχνά σκληρή ματιά στη ζωή του Αμερικάνου θρύλου, ο οποίος απεβίωσε το 2018 σε ηλικία 95 ετών, και αμφισβητεί πολλά από τα κύρια στοιχεία της κληρονομιάς του. Έμπειροι fans των κόμικς θα γνωρίζουν την μεγάλη διαμάχη για την αναγνώριση της δημιουργίας των χαρακτήρων που σηματοδότησαν την αρχή της Εποχής της Marvel. Ως το πρόσωπο της Marvel από το '60, ο Lee έχει λάβει το μεγαλύτερο μερίδιο των ευσήμων χάρη σε έναν συνδυασμό από τεμπέλικη δημοσιογραφία και την ικανότητα να προωθεί τον εαυτό του. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε την επιδεξιότητά του στις δημόσιες σχέσεις. Υπό πολλές έννοιες, η φιλική του διάθεση ήταν βασικό συστατικό για την επιτυχία της Marvel. Το ταλέντο του ήταν αδιαμφισβήτητο. Ο έξυπνος, εφευρετικός διάλογός του έδωσε στον κατάλογο της Marvel (τα πρώτα χρόνια έγραφε σχεδόν όλες τις σειρές) μία μοναδική φωνή που έκανε τα κόμικς να ξεχωρίζουν. Αυτή η προσωπική πινελιά τον βοήθησε επίσης να συνάψει μία σχέση με τους αναγνώστες της Marvel μέσα από συμπαθητικές στήλες και αργότερα τα Bullpen Bulletins. Ο Lee ήταν επίσης υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για την τότε πρωτοποριακή ιδέα ενός κοινού σύμπαντος των κόμικς -- η συνέχεια που επέτρεψε στον Spider-Man να εμφανίζεται στις σελίδες των "Avengers" και "Fantastic Four". "Έκανε [τα κόμικς] ενδιαφέροντα. Τα έκανε κάτι για το οποίο η Village Voice θα έγραφε ένα άρθρο και το Rolling Stone θα είχε ως εξώφυλλο", λέει ο Riesman στο IGN. "Και αυτό είχε τεράστια σημασία για την ιστορία των κόμικς" Με Μεγάλη Δύναμη Αλλά η ικανότητα να κεντράρει τον εαυτό του σε κάθε ιστορία που γράφτηκε για την Marvel ήταν εις βάρος των συν-δημιουργών του όπως ο Steve Ditko και ιδιαίτερα του Jack Kirby. Ο Lee μείωνε συνέχεια του δημιουργικούς συνεργάτες του και με πολλούς τρόπους αυτό βοήθησε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η Marvel ήταν πρακτικά μία επιχείρηση ενός μόνο ατόμου. Το "True Believer" αναδεικνύει ένα σταθερό μοτίβο από υπερβολικά αντιφατικές επεξηγήσεις στις ιστορίες του Lee ανά τα χρόνια σχετικά με το πως πραγματικά εφευρέθηκαν οι γνωστοί χαρακτήρες της εταιρείας. Ασχέτως από τι πραγματικά ισχύει στο θέμα του "Ποιος έκανε τι;" στη Marvel -- και η μέθοδος της Marvel για τη δημιουργία των κόμικς το κάνει δύσκολο να λάβουμε μία ικανοποιητική απάντηση -- είναι δύσκολο να υπερασπιστούμε την άρνηση του Lee επί δεκαετίες να αναγνωρίσει το μερίδιο των καλλιτεχνών που τον βοήθησαν να δημιουργήσει αμέτρητους χαρακτήρες. Το βιβλίο του Riesman αμφισβητεί ακόμα και την προέλευση της πιο γνωστής φράσης από την καριέρα του Lee -- και ίσως και στην ιστορία της Marvel. "Με μεγάλη δύναμη πρέπει επίσης να έρχεται μεγάλη ευθύνη!", η πιο καθοριστική αξία στη ζωή του Peter Parker εμφανίστηκε προς το τέλος της origin ιστορίας του χαρακτήρα στις σελίδες του "Amazing Fantasy" #15. Από τη δημοσίευσή της φράσης το 1962, θεωρείται δεδομένο ότι δημιουργός της ήταν ο Lee. Αλλά ο Riesman αναφέρει παραδείγματα όπως μία φράση του νεαρού Winston Churchill από το 1906 καθώς και μία ομιλία του Franklin Delano Roosevelt που περιέχουν φράσεις πολύ όμοιες με αυτή του Spidey. Θα μπορούσε ο Lee απλά να έχει επινοήσει τη φράση μόνος του; Θα μπορούσε να είχε επηρεαστεί υποσυνείδητα από κάτι που άκουσε χρόνια νωρίτερα; Ίσως. Αλλά το ιστορικό του Lee να διαστρεβλώνει την αλήθεια και να παίρνει εύσημα που δεν άξιζε απαιτούν μία πιο κοντινή ματιά. "Αυτή [η φράση] ήταν ένα μικρό σημείο. Δεν ήθελα να το τραβήξω πάρα πολύ, αλλά είναι κάτι που πρέπει να αναρωτηθείς...ίσως υπήρχαν προηγούμενα γι' αυτό και δεν είναι έγκλημα", λέει ο Riesman. "Είναι μια χαρά. Αλλά έχουμε αυτή [την ιδέα] ότι αυτή η φράση ξεπήδησε όπως η Αθηνά από το κεφάλι του Δία, αυτή η εξαιρετική παρατήρηση [από τον Stan] που κανείς μέχρι τότε δεν είχε κάνει". Παρά όλους τους επαίνους και την φήμη που του έδωσε η ξαφνική επιτυχία της Marvel, στα μέσα της δεκαετίας του '70 ο Lee ήταν απεγνωσμένος να αφήσει τα κόμικς πίσω του. Μετακόμισε στην Καλιφόρνια για να αναδημιουργήσει τον εαυτό του ως παραγωγό. Τα περισσότερα βιβλία για τον Lee δεν γράφουν πολλά για αυτή την εποχή από τα τέλη των '70s μέχρι τα τέλη των '90s, αλλά ήταν μία εποχή στην οποία είχε κάποιες από τις πιο συνταρακτικές και επώδυνες ήττες του. Το "True Believer" καλύπτει σε έκταση αυτή τη χρονική περίοδο, δείχνοντας ότι οι προσπάθειές του να πείσει το Hollywood να αναγνωρίσει την αξία που είχε ο κατάλογος της Marvel αγνοήθηκαν. Ο Lee μπορεί να συνομιλούσε με στελέχη που μεγάλωσαν διαβάζοντας κόμικς με την επιγραφή "Ο Stan Lee παρουσιάζει" στο πρωτοσέλιδο, αλλά η βιομηχανία δεν τον πήρε στα σοβαρά ως παραγωγό, ακόμα κι όταν οι ιδέες του είχαν δυνατότητες. Η Margaret Loesch, στέλεχος τηλεοπτικού animation και επικεφαλής της Marvel Productions στη δεκαετία του '80, λέει πως θυμάται μία συνάντηση με τον Lee όπου παρουσίασε σε ένα τηλεοπτικό δίκτυο μία μεταφορά ενός περίεργου Ιαπωνικού προγράμματος. Σύμφωνα με τη Loesch, η συνάντηση ήταν καταστροφική. Χρόνια αργότερα, η Saban Entertainment θα μετέφερε εκείνη την περίεργη Ιαπωνική σειρά στην παγκόσμια επιτυχία "The Mighty Morphin Power Rangers". "Ο Stan είχε ιδέες εκείνη την περίοδο που αργότερα θα γινόντουσαν πραγματικότητα", λέει ο Riesman. "Το άλλο κλασικό [παράδειγμα] είναι το 'Ant-Man'. Πίστευε πραγματικά ότι μία τηλεοπτική σειρά ή μία ταινία με τον Ant-Man θα είχε μεγάλη επιτυχία. Και όλοι γέλασαν μαζί του. Αλλά το 2015 είχαμε μία 'Ant-Man' ταινία που εισέπραξε μισό δισεκατομμύρια δολάρια. Οπότε δεν ήταν όλες κακές ιδέες, απλά πολλές από αυτές δεν οδήγησαν κάπου". Οικογενειακά Ζητήματα Για τον Riesman, το να φέρει μια φρέσκια ματιά στο αντικείμενό του ήταν μία μεγάλη πρόκληση όταν ο Lee ήταν τόσο διάσημος για τόσο καιρό. O συγγραφέας περιγράφει διεξοδικά την οικογενειακή ιστορία του Lee, αρχίζοντας από τις ρίζες τους στην ανατολική Ρουμανία. Οι γονείς του έφτασαν στη Νέα Υόρκη περίπου στην αρχή του 20ου αιώνα και, όπως πολλοί από τους δημιουργούς κόμικς της Χρυσής Εποχής, ο Lee ήταν εβραίος. Ωστόσο, σε αντίθεση με τους Jack Kirby, Will Eisner ή Joe Kubert, στη δουλειά του ο Lee σπανίως έκανε αναφορές ή νύξεις στην πίστη του. Μέσα από την έρευνά του, ο Riesman ανακάλυψε έναν άνθρωπο βαθιά απογοητευμένο και ενοχλημένο από την οικογένειά του και συγκεκριμένα τον πατέρα του. "Ο Stan πολύ σπάνια μιλούσε για τον πατέρα του, αλλά όταν το έκανε, έλεγε ότι ο πατέρας του δεν είχε ιδιαίτερα καλή γνώμη για τον ίδιο", μας λέει. "Και φαντάζομαι ότι μεγάλο μέρος αυτής της επιθυμίας να ξεφύγει από την εβραϊκή ταυτότητά του είχε να κάνει με την επιθυμία να ξεφύγει από την οικογένειά του". Η φιλοδοξία και η επιθυμία του Lee να αφήσει πίσω του τη ζωή στην οποία γεννήθηκε θα γινόταν η κινητήρια δύναμη στην ενήλικη ζωή του. "Ήθελε να είναι μεγαλύτερος από έναν μέσο άνθρωπο", συνεχίζει ο Riesman. "Και μερικές φορές αυτό, στο κεφάλι σου, μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς 'Λοιπόν, πρέπει να αφήσω πίσω τους ανθρώπους με τους οποίους ξεκίνησα'". Ο Larry Lieber έδωσε συνέντευξη για το βιβλίο και η περίεργα μακρινή σχέση του με τον πιο γνωστό μεγάλο αδερφό του είναι μία από τις πιο θλιβερές και παράξενες πλευρές της μεγάλης ζωής του Lee. Ο Lieber, που πέρασε πολλά χρόνια στη Marvel και συν-δημιούργησε χαρακτήρες όπως οι Thor, Ant-Man και Iron Man και επί δεκαετίες ζωγράφιζε το "Amazing Spider-Man" που έγραφε ο Lee σε μία εφημερίδα, δεν μπορεί να δώσει κάποια εξήγηση για τον λόγο που ο αδερφός του τον κρατούσε σε απόσταση για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής τους. Είναι σαν ο Lee να προσπαθούσε να αφήσει οποιοδήποτε ίχνος του Stanley Lieber (το βαφτιστικό του όνομα) στο παρελθόν του, μεταξύ των οποίων και ο μοναδικός αδερφός του. "Ο Stan δεν είπε ποτέ 'Χευ, έλα να γνωρίσεις τον αδερφό μου, τον Larry Lieber. Είναι πολύ καλός'", εξηγεί ο Riesman. "Απλά δεν προέκυψε ποτέ. Δεν τον αποκάλεσε ποτέ αδερφό του με οποιονδήποτε ενεργητικό τρόπο. Και ο Larry είναι ο πρώτος που θα παραδεχτεί ότι ο ίδιος και ο Stan είχαν μία δύσκολη σχέση. Ο Stan δεν ήθελε να συσχετίζεται μαζί του". Ο Lieber αναφέρει πόσο πληγώθηκε μία χρονιά όταν ο Lee ήρθε στο Μανχάταν για να εμφανιστεί στο New York Comic Con και δεν τον ενημέρωσε καν. Λέει επίσης στον συγγραφέα ότι ο μεγάλος αδερφός του δεν του είπε ούτε μία φορά ότι τον αγαπούσε. "Αυτός και ο Larry δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση", λέει ο Riesman. "Δεν υπήρξε κάποιο γεγονός που συνέβη απ' όσο ξέρω που να πυροδότησε [το ρήγμα]. Απλά υπήρχε για κάποιο λόγο. Ίσως είχε να κάνει με την Joan (σύζυγο του Stan) ή μπορεί να υπάρχουν ένα σωρό κίνητρα, αλλά είναι κάπως στενάχωρο να το διαβάζεις". Τα χρήματα ήταν συνεχής ανησυχία για τον Lee μέχρι και τις τελικές μέρες του, που είναι αξιοσημείωτο αν σκεφτούμε ότι είχε κερδίσει εκατομμύρια κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Αν και ο πολυετής γάμος του Stan με την Joan φαινόταν τέλειος, στην πραγματικότητα η οικογένεια Lee ήταν συνεχώς σε αναταραχή. Σύμφωνα με όσους έδωσαν συνέντευξη για το βιβλίο, μεγάλο μέρος αυτού του στρες μπορούσε να αποδoθεί στην ευέξαπτη και σπάταλη κόρη του με την Joan, JC. Τα χρήματα ήταν συνεχής ανησυχία για τον Lee μέχρι και τις τελικές μέρες του, που είναι αξιοσημείωτο αν σκεφτούμε ότι είχε κερδίσει εκατομμύρια κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Ο Lee επίσης παρέμεινε ενοχλημένος πως ό,τι κι αν προσπάθησε και οποιαδήποτε συμφωνία κι αν έκλεισε, δεν μπόρεσε ποτέ να επαναλάβει την επιτυχία που είχε δημιουργώντας κόμικς για τη Marvel στη δεκαετία του '60. Αυτή η αγανάκτηση φαίνεται να εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις του Lee στα τελευταία χρόνια της καριέρας του. Δεν Yπάρχουν Σούπερ Ήρωες Το βιβλίο αναφέρει πολλές από τις μεγάλες αποτυχίες του Lee...το "Mighty 7", το "The Governator" (σε συνεργασία με τον τότε Κυβερνήτη της Καλιφόρνια, Arnold Schwarzenegger), μία σειρά από συναυλίες και, όλως περιέργως, μία κολόνια. Έχουμε επίσης λεπτομέρειες από την πιο συγκλονιστική αποτυχία του, τη βραχύχρονη διαδικτυακή επιχείρηση, Stan Lee Media. Αν υπάρχει ένα πράγμα που μπορούμε να μάθουμε από όλες αυτές τις αποτυχίες, είναι ότι ο Lee δεν μπορούσε να κρίνει καλά έναν χαρακτήρα και ότι ήταν εύκολος στόχος για απατεώνες. Ήταν συνέχεια περικυκλωμένος από ανθρώπους που τον έβλεπαν μόνο για τα λεφτά του. Τον συνέδεαν με όλων των ειδών κακοσχεδιασμένα projects για τη φήμη του ονόματός του και χρησιμοποιούσαν την ισχυρή εικόνα του στα μέσα για γρήγορη δημοσιότητα. Διαβάζοντας το βιβλίο, το ξεκάθαρο και λυπητερό συμπέρασμα που βγάζει κανείς είναι ότι χωρίς τα cameos στις ταινίες του MCU που τον σύστησαν σε μία νέα γενιά από fans, οι δύο τελευταίες δεκαετίες ζωής του Lee θα ήταν σημαδεμένες από αποτυχία και αμέτρητες εμφανίσεις σε συνέδρια για κόμικς. "Μόλις αρχίσεις να τραβάς όλες αυτές τις κλωστές και να μιλάς στους εμπλεκόμενους, τα τελευταία χρόνια του Lee είχαν γίνει ένα σόου τρόμου και κανείς δεν θα το αρνηθεί αυτό. Υπήρχε τόση πολλή κακοποίηση", λέει ο Riesman αναφερόμενος στις κατηγορίες περί κακοποίησης ηλικιωμένου που εμφανίστηκαν μετά τον θάνατο της Joan το 2017. "Υπήρχε τόση εξαπάτηση και κλοπή, και ό,τι κι αν πιστεύεις για τα ελαττώματα ή τα λάθη ή τις αποτυχίες του Stan, κανένας δεν αξίζει να είναι 95 και να κακοποιείται. Ήταν μία πολύ θλιβερή κατάληξη σε αυτή την ιστορία".Ένας από τους πιο διαβόητους ανθρώπους στον κύκλο του Stan τα τελευταία χρόνια ήταν ο Keya Morgan, ο πρώην manager του που συνελήφθη το 2019 με κατηγορίες για κακοποίηση ηλικιωμένου. (Ο Morgan δήλωσε μη ένοχος). Ο Morgan έδωσε κι αυτός συνέντευξη για το βιβλίο και στη συνέχεια έπαιξε στον Riesman κάποιες ανησυχητικές μαγνητοσκοπήσεις που, όπως γράφει το βιβλίο, καταγράφουν τον Lee να κάνει προσβλητικές δηλώσεις. Αυτό είναι το μήνυμα αυτού του βιβλίου. Αν δεν έχει κάτι άλλο, είναι ότι δεν υπάρχουν σούπερ ήρωες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι. "Αρκετές φορές άκουσα τον Stan να κάνει ρατσιστικά, ομοφοβικά και μισογυνιστικά σχόλια είτε απευθυνόμενος στην JC είτε σε συζήτηση για αυτήν", γράφει ο Riesman στο βιβλίο σχετικά με τις μαγνητοσκοπήσεις. "'Πιστεύω ότι είσαι η πιο χαζή λευκή γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ!' της φωνάζει [ο Lee] σε μία από αυτές (στο οποίο απαντάει 'Γαμήσου Stan'). Σε μία άλλη, ο Stan μιλάει στον Morgan για την JC και λέει πως 'υποτίθεται ότι είναι μία ελκυστική κυρία', αλλά αντ' αυτού είναι 'σαν την χειρότερη λεσβία που μπορείς να φανταστείς'. Κάποια στιγμή, η JC λέει στον Stan ότι θα υιοθετήσει ένα μωρό αφροαμερικανικής καταγωγής (κάτι που άτομα από τον εσωτερικό κύκλο λένε ότι της έγινε εμμονή για ένα σύντομο διάστημα) και ο Stan της μουγκρίζει 'Γιατί στο διάολο θες ένα μαύρο μωρό';" Ο Riesman επίσης επισημαίνει ότι τα αρχεία που έπαιξε για αυτόν ο Morgan ήταν μονταρισμένα και ότι "οι μαγνητοσκοπήσεις δεν περιέχουν την υπόλοιπη συζήτηση". Αν και λέει ότι ποτέ δεν ήταν ο τύπος θαυμαστή που είχε τον ίδιο σεβασμό για τον Lee όπως πολλοί άλλοι, ο συγγραφέας ομολογεί ότι ακούγοντας αυτά τα αρχεία ένιωσε απίστευτη απογοήτευση. "Μόλις αρχίζεις να ακούς κάποιον ο οποίος είναι τόσο αγαπητός, ένα γοητευτικό είδωλο που είναι γνωστό ως υποστηρικτής φιλελεύθερων σκοπών και ότι παλεύει τον ρατσισμό και όλα αυτά", λέει, "Και ακούς ηχογραφήσεις του όπου κάνει ρατσιστικά και ομοφοβικά σχόλια, λες 'Δεν υπάρχουν σούπερ ήρωες, λοιπόν'. Αυτό είναι το μήνυμα αυτού του βιβλίου. Αν δεν έχει κάτι άλλο, είναι ότι δεν υπάρχουν σούπερ ήρωες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι". Θα υπάρξουν κάποιοι που θα αμφισβητήσουν την ανάγκη να βάλουμε την καριέρα του Lee στο μικροσκόπιο και να ξανανοίξουμε θέματα από δεκαετίες πριν για κάποιον που πραγματικά αξίζει εύσημα για τους ήρωες της Marvel. Κάποιοι θα αμφισβητήσουν αν η ιστορία της ζωής του χρειαζόταν να συμπεριλάβει αποκαλύψεις όπως αυτές οι δυσάρεστες ηχογραφήσεις. Ο Riesman πιστεύει πως η συμμετοχή του Lee στην ανύψωση των κόμικς ως μορφή τέχνης αξίζει να διερευνηθεί. "Δηλαδή, αν είσαι ένα νέο άτομο και πηγαίνεις σε όλες αυτές τις ταινίες του MCU και βλέπεις όλα τα cameos [του Stan] και διαβάζεις στο ίντερνετ ότι ο Stan Lee είναι ο τύπος που επινόησε όλες αυτές τις ιδέες, ότι είναι ο Steve Jobs της Marvel", λέει, "Επειδή η δική του εκδοχή των γεγονότων έχει ληφθεί ως ευαγγέλιο για δεκαετίες και δεκαετίες. Και είπε ψέματα για πολλά πράγματα ή παραποίησε ή είπε πράγματα που αμφισβητούνται". "Δεν λέω ότι ο Stan ήταν ο πιο διαβολικός άνθρωπος στον κόσμο. Λέω ότι ήταν σαν εσένα κι εμένα. Όλοι μας κάνουμε συμβιβασμούς. Όλοι μας εξομαλύνουμε την αλήθεια. Όλοι μας νομίζουμε ότι μπορούμε να γλυτώσουμε με κάποια πράγματα. Είναι θλιβερό σε κάποιον βαθμό, αλλά νομίζω είναι και πολύ υγιές να ρίχνεις λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό σου". ΠΗΓΗ
  • Create New...