Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Marvel'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Εδώ θα τα λέμε για το μεγαθήριο που λέγεται Marvel (ή μήπως Disney ??), τα τελευταία νέα και τις καινούριες και παλιές εκδόσεις. Και ξεκινάω με ένα νέο που θα ακούσουν με χαρά οι λάτρεις των 80s comics, και συγκεκριμένα του Thor. O πολύς Walter Simonson, συγγραφέας του κλασσικού πλέον run στον Thor από το 1983 έως το 1987, αλλά και δημιουργός του Beta Ray Bill, επιστρέφει με ένα one-shot τον Δεκέμβριο. Παρέα θα του κάνουν οι Tom DeFalco και Kathryn Immonen στο σενάριο και οι Ron Frenz, Sal Buscema και Mike Hawthorne στο σχέδιο. O Simonson θα κάνει και ένα Variant εξώφυλλο. ΠΗΓΗ
  2. VENOM REX από Donny Cates και Ryan Stegman Εκδόσεις : ΟΞΥ Σελ: 144 - Διαστάσεις: 16,5 x 25 ISBN: 978-960-436-744-3 - Τιμή: € 16.99 Μετάφραση : Σάββας Αργυρού Μία από τις τελευταίες κυκλοφορίες των εκδόσεων ΟΞΥ είναι και ένας από τους καλύτερους τίτλους της Marvel(μαζί με το Immortal Hulk βεβαίως)που μπορεί να διαβάσει κανείς τον τελευταίο καιρό. Φυσικά μιλάμε για το Venom του Donny Cates που κυριολεκτικά επαναπροσδιορίζει τον χαρακτήρα και δημιουργεί ένα ολόκληρο μικροσύμπαν για εκείνον. Ο τόμος περιλαμβάνει τα 6 πρώτα τεύχη της σειράς που κυκλοφόρησε το 2018.Και μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί για τον χαρακτήρα από την εποχή του πρώτου Limited Series που έβγαλε τη δεκαετία του ’90 το Lethal Protector(σε σενάριο David Michelinie και σχέδιο Mark Bagley/Ron Lim).Σε μία εποχή βέβαια που ο χαρακτήρας ήταν στα καλύτερα του, πολύ δημοφιλής, ο απόλυτος arch-nemesis του Spidey για τη νέα δεκαετία, ο αντιήρωας βγαλμένος μέσα από τις ιστορίες των Michelinie,McFarlane,Larsen,Bagley..Απο τότε φυσικά κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι , ο (αντι)ήρωας γνώρισε πολλές αλλαγές, σίγουρα όχι προς το καλύτερο, διαφορετικοί άνθρωποι έγιναν οι «ξενιστές» του εξωγήινου συμβιωτικού(MacCargan/Scorpion, Flash Thomson), o ίδιος ο Eddie Brock μετατράπηκε σε anti-Venom,και πολλές άλλες αλλαγές που περισσότερο «κούρασαν» το χαρακτήρα αλλά πολύ περισσότερο τους αναγνώστες, παρά ανανέωσαν το μύθο του.Και εδώ είναι που έρχεται ένας Cates για να μας διηγηθεί μία ιστορία- ερωτικό γράμμα στον αντι-ήρωα, που όχι μόνο ανανεώνει ριζικά στα μάτια των παλαιών αναγνωστών του, αλλά προσελκύει και πολλούς νέους που ίσως δεν είχαν προλάβει τα παλαιά κόμικς, ούτε καν είχαν δει(μη γνωρίζοντας τον χαρακτήρα) την ταινία με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy. Η υπόθεση των πρώτων τευχών(που λειτουργούν σαν πρελούδιο των όσων αργότερα θα ακολουθήσουν για να φτάσουμε στο mega event King in Black που ίσως δούμε στο μέλλον)είναι αρκετά απλή αλλά άκρως καθηλωτική!!Όταν το συμβιωτικό του Eddie Brock αρχίζει να έχει μία αλλόκοτη συμπεριφορά,ο Eddie θα δεχτεί να βοηθήσει έναν παλαιό στρατιώτη και πρώην πράκτορα της Shield, για να βρει τι απέγιναν οι πρώην συντρόφοι του,στους οποίους είχαν γίνει πειράματα με..συμβιωτικά!!Παράλληλα στα πρώτα αυτά τεύχη μαθαίνουμε και για τη προέλευση του Knull, του θεού του κενού/χαους και του δημιουργού όλων των συμβιωτικών.Όταν εκείνος είχε φυλακιστεί από τους Celestials, τα παιδιά του ελεύθερα πλέον από την επίδραση του,αλώνισαν στα πέρατα του σύμπαντος. Κάποιο φτάνει στη Γη και συνδέεται με έναν δράκο. Αυτός ο δράκος υποτίθεται ότι είναι Grendel από το Beowulf. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, επιτίθεται στην αίθουσα του Hrothgar για να νικηθεί από την αιώνια αστραπή του Thor…Από εκείνο το συμβιωτικό είχαν γίνει τα πειράματα και στους στρατιώτες…Αλλά τωρα ο Knull αποκτά επαφή με τα «παιδιά του και έρχεται με άγριες διαθέσεις στη Γη…Μπορεί ο Eddie Brock(με λίγη βοήθεια και από τον Miles Morales)να τον σταματήσει;;Και πως θα αντιδράσει το δικό του συμβιωτικό στην επιστροφή του..πατέρα του;; Όπως ανέφερα και προηγουμένως ο Cates θέτει στα πρώτα αυτά τεύχη τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου σύμπαντος για τον Eddie Brock και τον Venom.Μας παραδίδει μία ιστορία γεμάτη καθηλωτική δράση, περιπέτεια, ανατροπές, εντυπωσιακές σκηνές μάχης και έναν από τους πιο απειλητικούς villain για ολόκληρο το Marvel universe που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια(ήδη έχει εμφανιστεί και στο Silver Surfer Black που πάλι έγραφε ο Cates).Επίσης για πρώτη φορά ένα backstory για την προέλευση των συμβιωτικών και την αληθινή τους καταγωγή. Επιτέλους ο Eddie Brock μπορεί να είναι ένας ήρωας αληθινός, και το συμβιωτικό του πιο ανθρώπινο από κάθε άλλη φορά. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, νοιάζεται για τον άλλο, σαν αχώριστοι σύντροφοι στον αγώνα και στη μάχη όχι μόνο για επιβίωση αλλά για τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και αυτή τη φορά(τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του Knull στο King in Black) δεν θα έχουμε τις υπερ-ομάδες των Avengers ή των XMEN για να αντιμετωπιστεί μία απειλή. Αλλά έναν άνθρωπο που δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός ίσως από την αξιοπρέπεια του αν δεν αγωνιστεί ενάντια σε αυτή την απειλή…Ήρθε η ώρα για τον Eddie να αποδείξει ότι δεν είναι δολοφόνος, ούτε αντι-ήρωας. Αλλά ένας πραγματικός ήρωας…με τους δικούς του όμως όρους. Αν πρέπει να πολεμήσει βρώμικα θα το κάνει αν είναι να σώσει ζωές.Το υπέροχο σχέδιο του Ryan Stegman πραγματικά απολαυστικό, θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των McFarlane-Larsen-Bagley αλλά είναι πιο σκοτεινό, τραχύ και μοιάζει σαν να βγήκε μέσα από την ένωση των ταινιών Alien(ειδικά του Cameron) με το the Thing του Carpenter.Αποδίδει τον απαιτούμενο τρόμο που ταιριάζει στο κόμικ αλλά είναι γεμάτο δύναμη και ενεργητικότητα εκεί που χρειάζεται(σκηνές μάχης). Για μία ακόμα φορά οι εκδόσεις ΟΞΥ κάνουν μία πολύ καλή επιλογή σειράς για να εκδώσουν και το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει και το πιο απαιτητικό αναγνώστη. Υπέροχη ποιότητα χαρτιού, τέλεια εκτύπωση, σε έναν καλαίσθητο τόμο, με γερή ράχη που δεν φοβάσαι όσο και αν ανοίξεις μη τσακίσει ή σκιστούν οι σελίδες. Άψογος συνδυασμός ποιότητας ιστορίας και εκδόσεως και σε πολύ καλή τιμή(μόλις 17 ευρώ) και άριστη μετάφραση από τον Σάββα Αργυρού, κάνει και αυτήν την έκδοση να αποτελέσει ένα κόσμημα στη βιβλιοθήκη σας. Ελπίζω να ακολουθήσει και η συνέχεια αυτής της πολύ καλής σειράς.Θα το βρείτε στα κομιξάδικα, στα Public και στο brainfood.gr To κείμενο παρουσιάζεται πρώτη φορά αποκλειστικά στο ComicStreet
  3. Μετά από 50 περίπου χρόνια από την κυκλοφορία του αρχικού τίτλου, επιστρέφει ο Roy Thomas στο Savage Sword of Conan! Ξεκινώντας με το 10ο τεύχος της σειράς, ο Thomas, με την βοήθεια του Alan Davis, θα μας δώσει ένα τουλάχιστον arc, όντας ο εβληματικός συγγραφέας και υπεύθυνος για την πορεία του Κιμμέριου Βάρβαρου στην Marvel. ΠΗΓΗ
  4. Spider Man:Kraven's Last Hunt ''I have found dignity, not in the cities, but in the jungle. I have found honor, not in the civilized, but in the primal. I have found morality, I have found meaning in the hunt.'' - Kraven the Hunter Το έχω ξαναγράψει σε προηγούμενο άρθρο μου,ότι ο J.M.DeMatteis είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς.Ο τρόπος με τον οποίο σκιαγραφεί τη ψυχολογία των χαρακτήρων,οποιουδήποτε τίτλου καταπιάνεται(ειδικά στις δουλειές του στη Marvel)καθώς και τα λεπτά ζητήματα που θίγει(ρατσισμός,παιδική κακοποίηση,σεξουαλικότητα, κ.τ.λ.) είναι ένα από τα μεγαλύτερα ατού της γραφής του. Σήμερα θα μιλήσουμε για μία από τις πιο δυνατές στιγμές της συγγραφικής του καριέρας,και ένα από τα σκοτεινότερα και πιο αναγνωρίσιμα story arcs του Spider Man που γράφτηκαν ποτέ.Το κλασικό τελευταίο κυνήγι του Kraven(Kraven's Last Hunt)που κυκλοφόρησε το 1987. Αρχικά ο DeMatteis ήθελε να γράψει μία ιστορία με πρωταγωνιστή έναν άλλο ήρωα της Marvel,τον Wonder Man,ο οποίος θα θάβονταν ζωντανός από τον αδερφό του τον Grim Reapper,και τον αγώνα του να βγει στην επιφάνεια.Η ιστορία του όμως τότε απορρίφθηκε,παρ' όλα αυτά η ιδέα παρέμενε μέσα στο κεφάλι του.Αργότερα ο συγγραφέας πρότεινε στους ιθύνοντες της DC μία παρόμοια ιστορία για τον Bat Man με αντίπαλο του τον Joker,η οποία όμως απορρίφθηκε και πάλι γιατί κάποια στοιχεία της υπόθεσης θύμιζαν μία άλλη ιστορία που ήδη είχε κυκλοφορήσει το Killing Joke του Alan Moore. O DeMatteis ξαναπρότεινε την ιστορία στους υπεύθυνους της Marvel,αυτή τη φορά όμως χρησιμοποιώντας τον Spider man και ίσως κάποιον καινούργιο villain,ειδικά δημιουργημένο για την ιστορία αυτή.Αυτή τη φορά στέκεται πιο τυχερός και η ιστορία εγκρίνεται από τους εκδότες,και μερικές αλλαγές προστίθενται στο σενάριο.Ο DeMatteis αποφασίζει να χρησιμοποιήσει έναν ήδη κλασικό εχθρό του Spidey,τον Kraven τον κυνηγό,στην τελική του μάχη με την αράχνη.Επίσης ο συγγραφέας θα επέμενε στη συναισθηματική σύνδεση ανάμεσα στον Peter Parker και τη Mary Jane(οι οποίοι είχαν μόλις παντρευτεί στο amazing Spider Man annual #21 τη χρονιά εκείνη)δίνοντας έτσι στην ιστορία του ακόμα μεγαλύτερη τραγικότητα. Βοηθός του σε αυτό το εγχείρημα θα ήταν ο σχεδιαστής Mike Zeck(Μaster of Kung Fu,Secret Wars,Punisher) με τον οποίο ο DeMatteis είχε συνεργαστεί μαζί του σε ένα διαβολεμένα πολύ καλό run στον Captain America στις αρχές της δεκαετίας του '80,και επίσης θα χρησιμοποιούσαν έναν δικό τους χαρακτήρα που είχε εμφανιστεί σε εκείνο το run,τον ανθρώπινο αρουραίο,τον Vermin. H ιστορία θα ήταν σε 6 μέρη και θα δημοσιεύονταν αρχικά στον δεύτερο τίτλο του Spidey,στο Spectacular Spider Man.Εξ' αιτίας όμως του θέματος της,ο τότε editor της Marvel,Jim Salicrup,πρότεινε να δημοσιευτεί και στους 3 τότε κύριους τίτλους του χαρακτήρα(Amazing,Spectacular,web of..)για να μην υπάρχει σύγχυση σχετικά με τις εξελίξεις της ιστορίας,στους υπόλοιπους τίτλους...Έτσι λοιπόν ολόκληρη η ιστορία δημοσιεύτηκε από τον Οκτώβριο μέχρι και το Νοέμβριο του 1987 στα Web of Spider Man #31-32(μέρος 1+4)Amazing Spider man #293-294(μέρος 2+5)και Spectacular Spider Man #131-132(μέρος 3+6).Θα μπορούσε όμως σύμφωνα με τον συγγραφέα να δημοσιευτεί και σε αυτόνομο graphic novel(όπως έβγαιναν τότε σε μεγάλο σχήμα από την εταιρεία όπως τα Death of Captain Marvel ή X-men God Loves Man Kills άρθρο μου θα βρείτε εδώ). Η ιστορία μας αρχίζει με τον Kraven να κάνει έναν απολογισμό της ζωής του...Από την εποχή που η αριστοκρατικής καταγωγής οικογένεια του κυνηγημένη από το κομουνιστικό καθεστώς μετανάστευσε στην Αμερική,ξεπέφτοντας οικονομικά και ψυχολογικά,έως τη στιγμή που ο Kraven έγινε ο μεγαλύτερος κυνηγός,αλλά παρά το θαυμασμό ή τις κατηγορίες που κέρδισε,γνώρισε και την ήττα και την ταπείνωση στα χέρια του ανθρώπου αράχνη...Του μοναδικού θηράματος που δεν μπόρεσε να κατακτήσει..Ήρθε η στιγμή που ο Sergei Kravinov ή Kraven ο κυνηγός,πρέπει να κερδίσει ξανά την τιμή και την αξιοπρέπεια του,ακόμα και τώρα που η ζωή του έχει εγκαταλειφθεί από τη νιότη και την δύναμη...Και αυτό θα γίνει μόνο αν αποδείξει ότι είναι καλύτερος και δυνατότερος από τον εχθρό του....Μόνο αν πάρει τη θέση του,αν γίνει ένα με την αράχνη και ο ίδιος... Στο μεταξύ έχοντας γυρίσει από τον μήνα του μέλιτος,αλλά επηρεασμένος και από το θάνατο του φίλου του Ned Leeds καθώς και εκείνου ενός μικρο κακοποιού που σαν Spidey τον γνώριζε,ο Peter πέφτει θύμα του Kraven ο οποίος τον αιχμαλωτίζει και τον πυροβολεί,φαινομενικά σκοτώνοντας τον....Αργότερα,άνθρωποι που δουλεύουν για εκείνον,θάβουν τον άνθρωπο αράχνη σε μία απέριττη τελετή που παρακολουθεί και ο ίδιος ο Kraven... Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για τον κυνηγό...Με το να βγάλει από τη μέση τον εχθρό του δεν αποδεικνύει την ανωτερότητα του...Ο Κraven ντύνεται ο ίδιος με τη στολή του ανθρώπου αράχνη,γίνεται αράχνη όπως ήθελε ψυχή και σώματι...Στο μεταξύ περίεργε δολοφονίες συνταράσσουν τους δρόμους της Νέας Υόρκης,με θύματα που έχουν...φαγωθεί..και αποδίδονται σε έναν ανθρώπινο κανίβαλο... Η Mary Jane έχει τρελαθεί από την αγωνία της,ενώ οι πρώτες φήμες για έναν βίαιο Spider Man που παρουσιάζεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων,την κάνει να βγει από το σπίτι της και να αρχίσει το ψάξιμο του άντρα της....Εκεί ενώ δέχεται την επίθεση δύο αντρών,τη σώσει ο Kraven που σαν Spider Man πια βγάζει από τη μέση τους δύο άντρες με πολύ βίαιο τρόπο...Η Μary Jane καταλαβαίνει ότι αυτός που υπάρχει μέσα στη μαύρη στολή δεν είναι ο άντρας της... Τα κατορθώματα του Kraven σαν Spiderman συνεχίζονται όταν αντιμετωπίζει τον λεγόμενο "κανίβαλο" που δεν είναι άλλος από τον Vermin,ελεύθερος στους δρόμους...Ο Kraven χτυπάει βίαια και νικάει τον Vermin,κάτι που ο Spidey δεν είχε κατορθώσει να κάνει και είχε χρειαστεί τη βοήθεια του Captain America για να κάνει (Marvel Team Up #128 Απρίλιος 1983)δείχνοντας έτσι ότι τελικά είναι ανώτερος και καλύτερος άνθρωπος αράχνη από τον προκάτοχό του... ...Κάπου όμως βαθιά θαμμένος μέσα σε ένα τάφο,κλεισμένος σε ένα φέρετρο,στο απόλυτο σκοτάδι,ο Peter Parker(που ο Kraven είχε τελικά ναρκώσει) ανοίγει τα μάτια του.... Ακόμα μία αριστουργηματική ιστορία γραμμένη από έναν από τους καλύτερους-προσωπικά για εμένα-συγγραφείς της 9ης τέχνης(ευτυχώς που δεν έμεινε μόνο στις μουσικές κριτικές με τις οποίες ξεκίνησε τη καριέρα του).Χωρίς να χάνεται σε κουραστικές φλυαρίες και δαιδαλώδη έως ακαταλαβίστικα plot(συγγραφείς όπως π.χ. ο Moore ή ο Morrison που χαίρουν ίσως μεγαλύτερης εκτίμησης),μας εξιστορεί απλά και σταράτα όχι μόνο μία ιστορία εκδίκησης,αλλά τη τραγικότητα ενός χαρακτήρα που τελικά τόσα χρόνια δεν ήταν ο θύτης όπως πίστευε,αλλά θήραμα των ίδιων των δαιμόνων του που τον κατ εδίωκαν...Για να νικήσει αυτόν που θεωρούσε εχθρό του,πρέπει να αποδείξει ότι είναι καλύτερος από εκείνον.Πρέπει να πάρει τη μορφή του ανθρώπου αράχνη,αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να πάρει τη μορφή που είχε εκείνος μέσα στο κουρασμένο, από την τρέλα και ουσίες, μυαλό του για εκείνον....Για τον Kraven ο Spider man είναι απλά η αράχνη,όχι ο άνθρωπος Peter Parker.Αλλά ο Spider Man δεν είναι μόνο μία μάσκα,είναι η ψυχή του ανθρώπου που κρύβεται πίσω από αυτήν.Και αυτήν ο Kraven δεν πρόκειται να την αποκτήσει ποτέ...Με έξοχο τρόπο ο J.M.DeMatteis μας δείχνει το ταξίδι ενός ανθρώπου με προορισμό την παράνοια...Ουσιαστικά υπάρχουν στιγμές που πραγματικά λυπάσαι περισσότερο τον Kraven,από ότι έπαθε ο Spider Man από εκείνον... Επίσης ο DeMatteis παίρνει έναν μέχρι τότε μονοδιάστατο villain του Spidey,και τον μεταμορφώνει στην τελευταία του ιστορία,από καρικατούρα Ταρζανοκυνηγού σε μία τραγική και δυστυχισμένη μορφή,εξ' ίσου επικίνδυνης και παρανοϊκής όπως ίσως οι Green Goblin/Hobgoblin.Που φυσικά την εποχή εκείνη θεωρούνταν οι μεγαλύτεροι villains του ανθρώπου αράχνη(η ιστορία κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν εμφανιστεί ο Venom στο AMS #300 τον Μαίο του 1988)σπάζοντας έτσι το Goblinικό κατεστημένο που επικρατούσε,και γράφοντας τον καλύτερο επίλογο για έναν από τους πιο πλέον εμβληματικούς εχθρούς του Spider Man.Στο τέλος η τραγική αυτή μορφή θα αποδείξει ότι ακόμα και βουτηγμένος στην τρέλα,διατηρεί τη τιμή και αξιοπρέπεια του απέναντι τόσο στον "εχθρό" του όσο και στον ίδιο του τον εαυτό... Από την άλλη έχουμε εξαιρετική καταγραφή των συναισθημάτων όλων των χαρακτήρων που αποτελούν αυτό το θίασο του παραλόγου ή μάλλον καλύτερα της τραγωδίας που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη...Η φοβισμένη Mary Jane,που νιώθει ότι κάτι κακό έχει συμβεί στον άντρα της που μόλις έχει παντρευτεί(και η συνειδητοποίηση ότι έτσι πάντα θα φοβάται τα βράδια που εκείνος θα λείπει από εδώ και πέρα)καθώς επίσης και ο Peter που για πρώτη φορά ίσως στη ζωή του νιώθει να φοβάται τον θάνατο,ειδικά τώρα που εκτός από τη θεία του έχει να αφήσει πίσω και μία γυναίκα που λατρεύει και αγαπά περισσότερο και από την ίδια του τη ζωή...Και αυτή η γυναίκα είναι που θα γίνει ο κινητήριος μοχλός,που θα του δώσει τη δύναμη να βγει μέσα από τον σκοτεινό και νοτισμένο με υγρασία τάφο στον οποίο έχει θαφτεί ζωντανός...Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί επίσης στην αφήγησή του στίχους από το ποίημα του William Blake,"the Tyger",αντικαθιστώντας τη λέξη Tyger με το Spider. Για το σχέδιο του Mike Zeck δεν μπορείς παρά να θαυμάζεις το έργο ενός τόσο μεγάλου καλλιτέχνη(θυμηθείτε μόνο τι εξώφυλλα κλασικά έκανε στον Captain America την εποχή που ήταν penciller στον τίτλο,και κάποια στιγμή εικονογραφούσε και τα σενάρια του DeMatteis)Το ίδιο συμβαίνει και σε αυτή τη δουλειά που αναλαμβάνει να αποτυπώσει με τον καλύτερο τρόπο επάνω στο χαρτί..Μία από αυτές τις συνεργασίες που έχω ξαναναφέρει στο παρελθόν όπου ο ένας(συγγραφέας)συμπληρώνει τον άλλο(σχεδιαστής)στο στυλ των Claremont/Byrne ή Lee/Kirby...O Zeck αποδίδει πιστά τη μουντή,σκοτεινή,και ενίοτε καταθλιπτική ατμόσφαιρα που αιωρείται σε ολόκληρη την αφήγηση της ιστορίας ενώ η σκηνή που ο άνθρωπος αράχνη βγαίνει από τον τάφο,θεωρώ ότι είναι από τις 4-5 πιο κλασικές και εικονικές στην ιστορία όχι μόνο της Marvel,αλλά και γενικότερα της 9ης τέχνης.Νιώθεις τη βροχή να σε μουσκεύει σε κάθε πόρο του σώματός σου,και την υγρασία να τρυπάει τα κόκαλα σου...Νιώθεις την απειλή που πλανιέται γύρω σου πριν ακόμα την δεις(όπως ακριβώς και ο Spidey)...Ενώ στις εκφράσεις των προσώπων και στην εκπληκτική ανατομία των σωμάτων ο Zeck δημιουργεί σχολή.Οι σκηνές μάχης είναι απλά εκπληκτικές χορογραφίες του Nureyev... Μία από τις κλασικότερες αλλά και πιο σκοτεινές ιστορίες που έχουν γραφτεί ποτέ για τον άνθρωπο αράχνη.Κάτι ανάλογο επιχείρησε να κάνει και ο Todd McFarlane με το Torment λίγα χρόνια αργότερα,όπως φυσικά και ο ίδιος ο DeMatteis με το the Child within στον Spectacular Spider Man.Πιστεύω ότι οι ιστορίες του Spider Man πρέπει κατά καιρούς να περιέχουν το dark element,γιατί ο χαρακτήρας μπορεί να δείξει περισσότερες πτυχές της προσωπικότητας του,από το να είναι απλά ο "friendly neighbor Spidey"ή να παρουσιάζεται ως ο αστείος της παρέας με τα χαριτωμένα ευφυολογήματα...Ο ήρωας που δημιούργησαν ο Stan Lee και ο αείμνηστος Steve Ditko σίγουρα αξίζει πολύ περισσότερο από αυτό.. To Kraven's Last Hunt ακολούθησε μερικά χρόνια αργότερα τον Αύγουστο του 1992 και ένα sequel ή καλύτερα ένας επίλογος,δημιουργία της ίδιας φυσικά ομάδας το Amazing Spider-Man: Soul of the Hunter.Εκεί έχουμε τη προσπάθεια του ανθρώπου αράχνη να σώσει όχι μόνο τη βασανισμένη ψυχή του Kraven,αλλά και τη δική του. Η ιστορία του Kraven's Last Hunt έχει ψηφιστεί η καλύτερη ιστορία που γράφτηκε για τον Spider Man από τους αναγνώστες(viewers)του ComicBook Resources και έχει αναγνωριστεί επίσης από πολλούς έγκυρους κριτικούς της 9ης τέχνης ως μία από τις καλύτερες του ήρωα.Διαφωνώ ριζικά με την απόφαση της Marvel να αναστήσει τον Kraven σχεδόν 20 χρόνια αργότερα(και αφού προσπάθησαν ανεπιτυχώς να τον αντικαταστήσουν με τον γιο του,τον αδερφό του,ακόμα και με γυναικεία έκδοση του)αναιρώντας έτσι αυτή την υπέροχη ιστορία που έγραψε ο DeMatteis...Αλλά έτσι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στα υπερηρωικά mainstream comic.Take them or leave them!!!(Τι να πούμε και για την επιστροφή του Barry Allen Flash δηλαδή...) Μέσα στα χρόνια έχει κυκλοφορήσει πολλές φορές σε trade paperbacks και hardcovers,και στα ελληνικά κυκλοφόρησε σε αυτοτελή τόμο το 2016 από τις εκδόσεις ΟΞΥ.Ένα κόσμημα που θα πρέπει να υπάρχει στη συλλογή σας!!Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο προσωπικό μου blog ΕΔΩ
  5. Ως λάτρης των Omnibus, Deluxe Hardcover, Library Editions και λοιπών τουμπανοεκδόσεων, φτιάχνω αυτό το θέμα για να μιλάμε για τη σειρά Omnibus της Marvel. Και ξεκινάω με τη λίστα αυτών που έχουν ανακοινωθεί μέχρι τώρα για κυκλοφορία τους επόμενους μήνες. Η παρακάτω λίστα θα ανανεώνεται κάθε φορά που θα ανακοινώνεται κάτι καινούριο. - Marvel Universe by Rob Liefeld - 15/10/2019 - X-Factor (1986) 40, Uncanny X-Men (1981) 245, What If? (1989) 7, Captain America (1996) 1-6, Avengers (1996) 1-7, Wolverine (1988) 154-157, Onslaught Reborn 1-5; Material From Amazing Spider-Man Annual 23; Marvel Comics Presents (1988) 51-53, 85-86, 99, Heroes Reborn 1/2 - 856 σελίδες - Namor The Sub-Mariner By John Byrne And Jae Lee - 15/10/2019 - Namor The Sub Mariner 1-40, Annual 1-2; material from Incredible Hulk Annual 18; Silver Surfer Annual 5; Doctor Strange, Sorcerer Supreme Annual 2 - 1192 σελίδες - Timely's Greatest: The Golden Age Simon & Kirby - 05/11/2019 - Daring Mystery Comics 1-3, 6-8; Red Raven Comics 1; Marvel Mystery Comics 12-25; Human Torch 2 (1); Captain America Comics 1-10; USA Comics 1-3; All-Winners Comics 1-2; Young Allies Comics 1; Mystic Comics 7 - 840 σελίδες - Savage Sword of Conan: The Original Marvel Years 2 - 19/11/2019 - SAVAGE SWORD OF CONAN (1974) 13-28, MARVEL COMICS SUPER SPECIAL (1977) 2 - 936 σελίδες - Official Handbook Of The Marvel Universe - 19/11/2019 - Official Handbook Of The Marvel Universe (1983) 1-15 - 576 σελίδες - Timely's Greatest: The Golden Age Human Torch By Carl Burgos - 10/12/2019 - MARVEL COMICS 1; MARVEL MYSTERY COMICS 2-34, 83; HUMAN TORCH 2-7, 28; ALL-WINNERS COMICS 1-4; DARING MYSTERY COMICS 7; CAPTAIN AMERICA COMICS 76; YOUNG MEN 24-28 - 1032 σελίδες - Iron Man: The Mask in the Iron Man - 17/12/2019 - Iron Man (1998) #26-49, #1/2, Annual #1-2 - 688 σελίδες - Annihilation - 17/12/2019 - Drax the Destroyer #1-4; Annihilation: Prologue; Annihilation: Nova #1-4; Annihilation: Silver Surfer #1-4; Annihilation: Super Skrull #1-4; Annihilation: Ronan #1-4, Annihilation #1-6; Annihilation: Heralds of Galactus #1-2; Annihilation: Nova Corps Files - 880 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Daredevil by Brian Michael Bendis 1 - 21/01/2020 - Daredevil (volume 2) #16-19, #26-50, #56-60 - 848 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - The Incredible Hulk by Peter David 1 - 28/01/2020 - The Incredible Hulk #328, #331-368; Web of Spider-Man #44, Fantastic Four #320, material from Marvel Comics Presents #26-45 - 1008 σελίδες - Conan The Barbarian: The Original Marvel Years 3 - 28/01/2020 - Conan the Barbarian (1970) #52-83, Annual #2-3, Giant-Size Conan #5, Power Records #31 - Conan the Barbarian: Crawler in the Mists; material from F.O.O.M. (1973) #14 - 824 σελίδες - X-Men vs Apocalypse: The Twelve - 18/02/2020 - UNCANNY X-MEN (1981) 371-380, ANNUAL '99; X-MEN (1991)91-93, 94 (A STORY), 95-99, ANNUAL '99; X-MEN UNLIMITED (1993) 24(A STORY), 25-26; GAMBIT (1999) 8-9; ASTONISHING X-MEN (1999) 1-3; WOLVERINE (1988) 145-149; CABLE (1993) 71-78; X-MAN (1995) 59-60; X-51 (1999) 8; X-FORCE (1991) 101; X-MEN 1999 YEARBOOK - 1272 σελίδες - Ultimates by Mark Millar - 25/02/2020 - Ultimates #1-13; Ultimates 2 #1-13, Annual #1; Ultimates 2 #1 - 880 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Spider-Man: Miles Morales - 25/02/2020 - Spider-Man (2016) #1-21; Spider-Man (2017) #234-240; Spider-Gwen (2015B) #16-18; Spider-Men II #1-5; Generations: Miles Morales Spider-Man & Peter Parker Spider-Man (2017 #1 - 856 σελίδες - Daredevil by Brian Michael Bendis 2 - 25/02/2020 - Daredevil (volume 2) #61-81; What If...Karen Page Had Lived?; Ultimate Marvel Team-Up #6-8 - 656 σελίδες - Marvel Masters Of Suspense: Stan Lee & Steve Ditko 2 - 03/03/2020 - Journey Into Mystery (1952) 74-96, Strange Tales (1951) 92-109, 112-113, Tales To Astonish (1959) 27-48, Tales Of Suspense (1959) 25-44, 46, Amazing Adult Fantasy (1961) 7-14, Amazing Fantasy (1962) 15 - 688 σελίδες - Uncanny X-Force by Rick Remender - 17/03/2020 - Uncanny X-Force (2010) #1-35, #5.1 and #19.1; material from Wolverine: Road to Hell #1 928 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Power Pack Classic 1 - Power Pack (1984) 1-36, Uncanny X-Men (1981) 195 And 205, Thor (1966) 363, X-Factor Annual 2, Marvel Graphic Novel: Cloak And Dagger/Power Pack - Shelter From The Storm And Material From Strange Tales (1987) 13-14 - 1160 σελίδες - Amazing Spider-Man by J. Michael Straczynski 2 - 31/03/2020 - Amazing Spider-Man (1999) #515-545; Friendly Neighborhood Spider-Man (2005) #1-4, 24; Marvel Knights Spider-Man (2004) #19-22; Sensational Spider-Man (2006) #41; Spider-Man: The Other Sketchbook (2005) #1; Spider-Man: One More Day Sketchbook (2007) #1 - 1136 σελίδες - Wolverine 1 - 07/04/2020 - Wolverine #1-4; Wolverine (volume 2) #1-10; Marvel Comics Presents #1-10, #72-84; The Incredible Hulk #180-182, #340; Marvel Treasury Edition #26; The Best of Marvel Comics; Kitty Pryde and Wolverine #1-6; Spider-Man vs. Wolverine #1; Marvel Age Annual #4; The Punisher War Journal #6-7; Captain America Annual #8; Uncanny X-Men #172-173 - 1056 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Black Widow - 21/04/2020 - Tales Of Suspense (1959) 52-53, 57, 60, 64; Avengers (1963) 29-30, 36-37, 43-44; Amazing Spider-Man (1963) 86; Amazing Adventures (1970) 1-8; Daredevil (1964) 81; Bizarre Adventures (1981) 25; Marvel Fanfare (1982) 10-13; Solo Avengers (1987) 7; Black Widow: Coldest War (1990); Punisher/Black Widow: Spinning Doomsday'S Web (1992); Daredevil/Black Widow: Abattoir (1993); Marvel Comics Presents (1988) 135; Daredevil Annual (1967) 10; Fury/Black Widow: Death Duty (1995); Journey Into Mystery (1951) 517-519; Material From Avengers (1963) 16, 32- 33, 38-39, 41-42, 45-47, 57, 63-64, 76 - 872 σελίδες - Astonishing X-Men - 21/04/2020 - Astonishing X-Men volume 3 #1-24; Giant-Size Astonishing X-Men #1 - 672 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Timely's Greatest: The Golden Age Sub-Mariner By Bill Everett - The Post-War Years - 28/04/2020 - SUB-MARINER COMICS 21-24, 26-30, 32-42; NAMORA 1-3; MARVEL MYSTERY COMICS 84-86, 90-91; HUMAN TORCH 28, 30, 37-38; BLONDE PHANTOM 17; YOUNG MEN 24-28; MEN'S ADVENTURES 28 - 568 σελίδες - Sensational She-Hulk By John Byrne - 28/04/2020 - MARVEL GRAPHIC NOVEL (1982) 18; SENSATIONAL SHE-HULK (1989) 1-8, 31-46, 48-50; MATERIAL FROM MARVEL COMICS PRESENTS (1988) 18 - 752 σελίδες - Silver Surfer Vol. 1 - 05/05/2020 - Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα αλλά μάλλον πρόκειται για την ανατύπωση του Omnibus με ιστορίες του Stan Lee - Morbius the Living Vampire - 12/05/2020 - Collects: Amazing Spider-Man (1963) #101-102; Marvel Team-Up (1972) #3-4; Fear (1970) #20-31; Giant-Size Werewolf (1974) #4; Giant-Size Super-Heroes (1974) #1; Marvel Premiere (1972) #28; Marvel Two-In-One (1974) #15; Spectacular Spider-Man (1976) #6-8, #38; Savage She-Hulk (1980) #9-12; Vampire Tales (1973) #1-5, #7-8, #10-11; and Marvel Preview (1975) #8. - 864 σελίδες - Amazing Fantasy - 26/05/2020 - AMAZING ADVENTURES (1961) 1-6, AMAZING ADULT FANTASY (1961) 7-14, AMAZING FANTASY (1961) 15 - 448 σελίδες - Cloak & Dagger - 26/05/2020 - Collecting: Peter Parker, The Spectacular Spider-Man (1976) 64, 69-70, 81-82, 94-96; Cloak and Dagger (1983) 1-4; Marvel Team-Up Annual (1976) 6; Marvel Fanfare (1982) 19; New Mutants (1983) 23-25; Cloak And Dagger (1985) 1-11; Doctor Strange (1974) 78; Marvel Graphic Novel: Cloak And Dagger/Power Pack - Shelter From The Storm (1989) GN; material from Strange Tales (1987) 1-2 - 880 σελίδες - The Uncanny X-Men Vol. 1 - 27/05/2020 - GIANT-SIZE X-MEN 1, X-MEN (1963) 94-131, ANNUAL (1970) 3 - 848 σελίδες - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Savage Sword Of Conan: The Original Marvel Years 3 - 02/06/2020 - SAVAGE SWORD OF CONAN (1974) 29-44 AND MARVEL COMICS SUPER SPECIAL (1977) 9 - 912 σελίδες - Miles Morales: Ultimate Spider-Man - 16/06/2020 - ULTIMATE COMICS SPIDER-MAN 1-28, 16.1; SPIDER-MEN 1-5; CATACLYSM: ULTIMATE SPIDER-MAN 1-3; ULTIMATE SPIDER-MAN 200; MILES MORALES: ULTIMATE SPIDER-MAN 1-12; MATERIAL FROM ULTIMATE FALLOUT 4 - 1168 σελίδες - Adventures Into Fear - 23/06/2020 - FEAR (1970) 1-31 - 816 σελίδες - Heroes Reborn: The Return - 24/06/2020 - HEROES REBORN: THE RETURN (1997) 1-4; THOR ANNUAL 1999; HEROES REBORN (2000): DOOMSDAY, ASHEMA, MASTERS OF EVIL, REBEL, REMNANTS, YOUNG ALLIES, DOOM; FANTASTIC FOUR (1998) 25, 31; DOOM (2000) 1-3; DOOM: THE EMPEROR RETURNS (2002) 1-3; THUNDERBOLTS (1997) 51-52, 60-62, 64, 66, 68, 70, 72, 74; EXILES (2001) 81-82; ONSLAUGHT REBORN (2006) 1-5; ONSLAUGHT UNLEASHED (2011) 1-4; MARVEL SPOTLIGHT (2005): HEROES REBORN/ONSLAUGHT REBORN - 1136 σελίδες - The Amazing Spider-Man 1 - 25/06/2020 - The complete Steve Ditko run: Amazing Fantasy #15; Amazing Spider-Man #1-38, Annual #1-2; material from Strange Tales (1951) Annual #2; Fantastic Four (1961) Annual #1 - 1088 σελίδες - 4η ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Spider-Man: Ben Reilly Vol. 2 - 01/07/2020 - SENSATIONAL SPIDER-MAN (1996) 4-11, AMAZING SPIDER-MAN (1963) 411-418, SPIDER-MAN (1990) 68-75, SPECTACULAR SPIDERMAN (1976) 234-241, SPIDER-MAN UNLIMITED (1993) 12-14, SPIDER-MAN: REDEMPTION (1996) 1-4, DAREDEVIL (1964) 354, SPIDER-MAN TEAM-UP (1995) 4-5, SPIDER-MAN: REVELATIONS TPB (1997), SPIDER-MAN: THE OSBORN JOURNAL (1997) 1, SPIDER-MAN: 101 WAYS TO END THE CLONE SAGA (1997) 1, SPIDER-MAN: DEAD MAN'S HAND (1997) 1 - 1304 σελίδες - Conan the Barbarian: The Original Marvel Years Vol. 4 - 15/07/2020 - COLLECTING: CONAN THE BARBARIAN (1970) 84-115, ANNUAL (1973) 4-5 & WHAT IF? (1977) 13 - 848 σελίδες - She-Hulk by Dan Slott - 11/08/2020 - COLLECTING: SHE-HULK (2004) 1-12, SHE-HULK (2005) 1-21, MARVEL WESTERNS: TWO-GUN KID (2006) - 824 σελίδες - Absolute Carnage - 11/08/2020 - COLLECTING: ABSOLUTE CARNAGE (2019) 1-5, ABSOLUTE CARNAGE VS. DEADPOOL (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: CAPTAIN MARVEL (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: IMMORTAL HULK (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE SPIDER-MAN (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE OF VENGEANCE (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: LETHAL PROTECTORS (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: AVENGERS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: MILES MORALES (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: WEAPON PLUS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SCREAM (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: SEPARATION ANXIETY (2019) 1, AMAZING SPIDER-MAN (2018) 29-31, VENOM (2018) 16-20, AND ABSOLUTE CARNAGE STINGER PAGES - 800 σελίδες - The Eternals: The Complete Saga - 29-09-2020 - COLLECTING: ETERNALS (1976) 1-19, ANNUAL (1977) 1; ETERNALS (1985) 1-12; ETERNALS: THE HEROD FACTOR (1991) 1; NEW ETERNALS: APOCALYPSE NOW (2000) 1; IRON MAN ANNUAL (1971) 6; AVENGERS (1963) 246-248; material from WHAT IF? (1977) 23-30 - 1120 σελίδες - Spider-Man : Ben Reilly vol. 2 - 06-10-2020 - COLLECTING: SENSATIONAL SPIDER-MAN (1996) 4-11, AMAZING SPIDER-MAN (1963) 411-418, SPIDER-MAN (1990) 68-75, SPECTACULAR SPIDERMAN (1976) 234-241, SPIDER-MAN UNLIMITED (1993) 12-14, SPIDER-MAN: REDEMPTION (1996) 1-4, DAREDEVIL (1964) 354, SPIDER-MAN TEAM-UP (1995) 4-5, SPIDER-MAN: REVELATIONS TPB (1997), SPIDER-MAN: THE OSBORN JOURNAL (1997) 1, SPIDER-MAN: 101 WAYS TO END THE CLONE SAGA (1997) 1, SPIDER-MAN: DEAD MAN'S HAND (1997) 1 - 1304 σελίδες - Marvel Horror Lives Again - 27-10-2020 - Collecting: Tomb Of Dracula (1972) 10, 67; Fear (1970) 24; Marvel Preview (1975) 3; Incredible Hulk (1968) 162, 180-181, 272; X-Men (1963) 139-140; Marvel Spotlight (1971) 24; Marvel Premiere (1972) 27; Marvel Team-Up (1972) 80-81; Giant-Size Chillers (1974) 1; X-Men Annual (1970) 6; War Is Hell (1973) 9-15; Man-Thing (1979) 10-11; Marvel Presents (1975) 1-2; material from Vampire Tales (1973) 2-4, 6, 8-9; Marvel Preview (1975) 7-8, 12, 16; Monsters Unleashed (1973) 9; Haunt Of Horror (1974) 2, 4-5; Dracula Lives (1973) 10-11; Tomb Of Dracula Magazine (1979) 3, 5-6; Solo Avengers (1987) 5; Rampaging Hulk Magazine (1977) 1-6, 8; Strange Tales (1951) 73; Legion Of Monsters (1975) 1 - 1176 σελίδες - War of the Realms - 03-11-2020 - COLLECTING: WAR OF THE REALMS (2019) 1-6, WAR OF THE REALMS OMEGA (2019) 1, WAR OF THE REALMS: WAR SCROLLS (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS STRIKEFORCE: THE LAND OF THE GIANTS (2019) 1, WAR OF THE REALMS STRIKEFORCE: THE DARK ELF REALM (2019) 1, WAR OF THE REALMS STRIKEFORCE: THE WAR AVENGERS (2019) 1, GIANT-MAN (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS: JOURNEY INTO MYSTERY (2019) 1-5, SPIDER-MAN & THE LEAGUE OF REALMS (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS: THE PUNISHER (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS: UNCANNY X-MEN (2019) 1-3, WAR OF THE REALMS: NEW AGENTS OF ATLAS (2019) 1-4, ASGARDIANS OF THE GALAXY (2018) 8-10, TONY STARK: IRON MAN (2018) 12-13, VENOM (2018) 13-15, THOR (2018) 8-16, AVENGERS (2018) 18-20, CAPTAIN MARVEL (2019) 6-7, CHAMPIONS (2019) 5-6, DEADPOOL (2018) 13-14, FANTASTIC FOUR (2018) 10, MOON GIRL AND DEVIL DINOSAUR (2016) 43, SUPERIOR SPIDER-MAN (2018) 7-8, UNBEATABLE SQUIRREL GIRL (2015B) 43-46 - The Incredible Hulk by Peter David vol. 2 - 10-11-2020 - COLLECTING: INCREDIBLE HULK (1968) 369-400, INCREDIBLE HULK ANNUAL (1968) 16-18, X-FACTOR (1986) 76, MATERIAL FROM MARVEL HOLIDAY SPECIAL (1991) 2 - 1048 σελίδες - Venomnibus vol. 3 - 17-11-2020 - COLLECTING: PETER PARKER: SPIDER-MAN (1999) 9-10, 12 (A STORY), 16-17; NOVA (1999) 7; AMAZING SPIDER-MAN (1999) 12 (A STORY), 19; SPECTACULAR SPIDERMAN (2003) 1-5; VENOM (2003) 1-18; VENOM VS. CARNAGE 1-4; MARVEL KNIGHTS SPIDER-MAN (2004) 7-8, 11; SENSATIONAL SPIDER-MAN (2006) 38-39; SPIDERMAN/FANTASTIC FOUR (2010) 2, MATERIAL FROM SPIDER-MAN FAMILY (2007) 1-2 - 1088 σελίδες - Thanos: The Infinity Saga - 24-11-2020 - COLLECTING: THANOS ANNUAL (2014) 1, THANOS: THE INFINITY REVELATION (2014), THANOS VS. HULK (2014) 1-4, THANOS: THE INFINITY RELATIVITY (2015), INFINITY ENTITY (2016) 1-4, THANOS: THE INFINITY FINALE (2016), GUARDIANS OF THE GALAXY: MOTHER ENTROPY (2017) 1-5, THANOS: THE INFINITY SIBLINGS (2018), THANOS: THE INFINITY CONFLICT (2018), THANOS: THE INFINITY ENDING (2019) - Infinity Gauntlet - 24-11-2020 - Collecting: Silver Surfer (1987) 34-38, 40, 44-60; Thanos Quest (1990) 1-2; Infinity Gauntlet 1-6; Cloak & Dagger (1988) 18; Spider-Man (1990) 17; Incredible Hulk (1968) 383-385; Doctor Strange, Sorcerer Supreme (1988) 31-36; Quasar (1989) 26-27; Sleepwalker (1991) 7 - ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ - Uncanny X-Men vol. 4 - 08-12-2020 - COLLECTING: UNCANNY X-MEN (1981) 176-193, UNCANNY X-MEN ANNUAL (1970) 8, KITTY PRYDE AND WOLVERINE (1984) 1-6, X-MEN AND ALPHA FLIGHT (1985) 1-2, material from MARVEL FANFARE (1982) 40 - 848 σελίδες - New Mutants vol. 1 - 22-12-2020 - COLLECTING: MARVEL GRAPHIC NOVEL (1982) 4; NEW MUTANTS (1983) 1-34; NEW MUTANTS ANNUAL (1984) 1; MARVEL TEAM-UP (1972) 100 (A STORY), 149; MARVEL TEAM-UP ANNUAL (1976) 6; UNCANNY X-MEN (1981) 160, 167, 180, 189, 192; MAGIK (1983) 1-4 - 1272 σελίδες - Marvel Cosmic Universe By Donny Cates vol. 1 - 05-01-2021 - COLLECTING: THANOS (2016) 13-18, ANNUAL 1 (A STORY); THANOS: LEGACY (2018) 1 (A STORY); DEATH OF THE INHUMANS (2018) 1-5; COSMIC GHOST RIDER (2018) 1-5; SILVER SURFER: BLACK (2019) 1-5 - 480 σελίδες - Infinity Crusade - 12-01-2021 - Collecting: Infinity Crusade (1993) 1-6; Warlock Chronicles (1993) 1-5; Warlock And The Infinity Watch (1992) 18-22; Thor (1966) 463-467; Iron Man (1968) 294-295; Avengers West Coast (1989) 96-97; Darkhawk (1991) 30-31; Cage (1992) 17; Alpha Flight (1983) 124-125, 127; Marc Spector: Moon Knight (1989) 57; Silver Surfer (1987) 83-85; Deathlok (1991) 28; material from Doctor Strange, Sorcerer Supreme (1988) 54-56; Alpha Flight (1983) 122-123, 126; Web Of Spider-Man (1985) 104-106; Silver Sable & The Wild Pack (1992) 16-17; Deathlok (1991) 29 - 1200 σελίδες - Excalibur vol. 1 - 19-01-2021 - COLLECTING: EXCALIBUR SPECIAL EDITION (1988) 1, EXCALIBUR (1988) 1-34, EXCALIBUR: MOJO MAYHEM (1989) 1, QUASAR (1989) 11, THOR (1966) 427-429, MATERIAL FROM MARVEL COMICS PRESENTS (1988) 31-38 - 1050 σελίδες - Savage Sword of Conan: The Original Marvel Years vol. 4 - 19-01-2021 - COLLECTING: SAVAGE SWORD OF CONAN (1974) 45-60 - 976 σελίδες - Conan the Barbarian: The Original Marvel Years vol. 5 - 16-03-2021 - Collecting: Conan The Barbarian (1970) 116-149, Conan The Barbarian Annual (1973) 6-9, Conan Of The Isles (1988), What If? (1977) 39 - 928 σελίδες
  6. Υπάρχουν κάποιοι χαρακτήρες τόσο στο σύμπαν της Marvel όσο και στης DC οι οποίοι αν και είχαν ανέκαθεν ένα μεγάλο κοινό που του αγαπούσε δεν έπαιρναν ποτέ την αναγνώριση που τους άξιζε. Ο Beta Ray Bill ήταν ένας από αυτούς. Το ανθρωπόμορφο άλογο το οποίο έχει αποκτήσει μία ισχυρή θέση στο πάνθεον των χαρακτήρων της Marvel συνήθως τον συναντούσαμε να υπάρχει απλά ως ένας υποστηρικτικός χαρακτήρας στις ιστορίες του Thor. Σπάνιες είναι οι φορές που θα δούμε τον συγκεκριμένο ήρωα να πρωταγωνιστεί σε δικές του ιστορίες. Εισακούγοντας όμως τις προσευχές του αναγνωστικού της κοινού (;) η Marvel αποφάσισε φέτος να μας δώσει μία ιστορία που επιτέλους θα πρωταγωνιστήσει ο αγαπημένος αυτός χαρακτήρας. Και το καλύτερο; Θα το αναλάμβανε εξολοκλήρου ο Daniel Warren Johnson (του Wonder Woman Dead Earth) για εμένα ένας από τους καλύτερους ανερχόμενους καλλιτέχνες στα αμερικανικά κόμικς. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι δε θα μπορούσα να αφήσω αυτή τη σειρά να περάσει απαρατήρητη. Ακολουθούν spoilers για το κόμικ Thor του Donny Cates. Το Beta Ray Bill είναι ένα εξαιρετικό κόμικ. Ο Daniel Warren Johnson δείχνει την αγάπη του για τον ήρωα γράφοντας διαλόγους γεμάτους συναίσθημα και αγάπη τόσο για τον πρωταγωνιστή όσο και για τον κόσμο του Thor. Αυτό που καταφέρνει εξαιρετικά είναι να ακολουθήσει την κατά τα άλλα χιλιοειπωμένη συνταγή μίας ιστορίας αναζήτησης ταυτότητας και να τη γεμίσει με επικές σκηνές και εξαιρετικούς διαλόγους που δίνουν βάθος στην πλοκή. Αυτό όμως που κάνει την ιστορία να ξεχωρίζει είναι το εξαιρετικό σχέδιο του Johnson. Όσοι ακολουθούμε τον καλλιτέχνη ξέρουμε για το υπέροχο σχέδιό του και για το τι είναι ικανός να κάνει όμως οφείλω να πω ότι εδώ ξεπέρασε τον εαυτό του. Τα πανοραμικά καρέ του σου κόβουν την ανάσα δείχνοντάς σου μαγευτικά διαστημικά τοπία ενώ οι σκηνές μάχης του διακατέχονται από μία άναρχη τάξη στην οποία δεν μπορείς παρά να μη χαζεύεις με τις ώρες τα μαγευτικά καρέ του. Οι επιρροές του σχεδίου του εδώ φαίνονται να είναι έντονα επηρεασμένες από το ψυχεδελικό σχέδιο του Kirby το οποίο γειώνετε εξαιρετικά από τα μουντά χρώματα του Mike Spicer. Αν έχω να βρω μόνο ένα κακό στο συγκεκριμένο κόμικ είναι το ότι τυπικά είναι απλά ένα μεγάλο tie in. Τόσο σαν συνέχεια της ιστορίας της τελευταίας σειρά του Thor όσο και του King in Black. Επομένως αν κάποιος αναγνώστης δεν έχει διαβάσει έστω μία από αυτές τις δύο ιστορίες θα έχει μερικά προβλήματα τουλάχιστον στην αρχή προκείμενου να καταλάβει τη συμβαίνει. Όμως ο Johnson καταφέρνει με μεγάλη ευκολία να βγάλει την ιστορία από αυτό το πρόβλημα γρήγορα και εύκολα καταφέρνοντας να παρασύρει τον αναγνώστη με μία δυνατή και σφιχτοδεμένη πλοκή. Κλείνοντας λοιπόν έχω να πω ότι το Beta Ray Bill είναι μάλλον ένα από τα καλύτερα υπερηρωικά κόμικς ατής της χρονιάς. Ο Jonson μας αποδεικνύει για άλλη μία φορά ότι βρίσκετε στα ντουζένια του σαν δημιουργός και ότι έχει όλο το μέλλον μπρστά του για να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο σαν καλλιτέχνης. Μέχρι λοιπόν την επόμενη δουλειά του απολαύστε αυτό το εξαιρετικό κόμικ και δε θα χάσετε.
  7. O Conan ξεκίνησε από την πατρίδα του, την Cimmeria, και ταξίδεψε σε όλον τον γνωστό κόσμο. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, έγινε κλέφτης, πειρατής, μισθοφόρος, μονομάχος και εν τέλει, βασιλιάς στην Aquillonia. Σε κάποια στιγμή, σε κάποιο ταξίδι, σε κάποια περιπέτεια του, αντιμετώπισε την Crimson Witch, και αργότερα τα 2 της παιδιά. Η Crimson Witch, φανατικά πιστή στο θεό του θανάτου Razzazel, συνέλεγε το αίμα μεγάλων πολεμιστών, το οποίο, όσο περισσότερο χρόνο ζούσαν οι πολεμιστές, τόσο πιο δυνατό ήταν σε θανατηφόρα μαγεία, η οποία χρειαζόταν για να φέρει τον Razzazel στην γη. Στην πρώτη τους συνάντηση ο Conan την άφησε νεκρή ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Στην πάροδο όμως των ετών, και αφού ο άπειρος Κιμμέριος βάρβαρος έχει γίνει πλέον King Conan, η μάγισσα και τα παιδιά της, τον παρακολουθούσαν, από σφαγή σε σφαγή, από το ένα αιματοβαμμένο πεδίο μάχης στο άλλο, βλέποντας την δύναμη του να μεγαλώνει, το αίμα του να δυναμώνει, μαζί με τη φήμη του. Και όλα οδήγησαν στην τελική σύγκρουση, στην τελική αντιμετώπιση της μάγισσας και του θεού της, κατά τη διάρκεια της οποίας 2 γενιές συναντιούνται, με τελικό έπαθλο την επιβίωση της γης. Ή αλλιώς τι γίνεται όταν εμπιστεύεσαι μια ιστορική σειρά σε έναν άξιο συγγραφέα. Η αναβίωση του ιστορικού τίτλου, μετά την επανάκτηση των δικαιωμάτων από τη Marvel, ανατέθηκε στον Jason Aaron, φανατικό θαυμαστή του έργου του Howard. Και πέρα από ότι είναι πολύ καλός συγγραφέας, έγραψε για τον χαρακτήρα που λάτρευε από μικρός. Μαζί με τον Donny Cates και τον Jonathan Hickman, o Aaron είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά που έχει η Marvel, και μετά την αναβίωση του Star Wars, του ανέθεσαν και αυτή του Conan. Και ενώ η πρώτη δεν ήταν κάτι εξαιρετικό, εδώ πραγματικά παίζει μπάλα στο γήπεδο του. Κατορθώνει και δημιουργεί ένα υπερ-arc 12 τευχών, δίνοντας αληθοφάνεια και ένταση στην κεντρική ιστορία και την απειλή της Crimson Witch, διανθίζοντας την ταυτόχρονα με monster-of-the-week τύπου αναμετρήσεις σε κάθε τεύχος. Και σίγουρα, δεν είναι όλα τα τεύχη σούπερ αν τα εξετάσεις αυτούσια, και ίσως να ήταν καλύτερα αντί για 12, να είχαμε π.χ. 8, αλλά πραγματικά σε έκανε να νιώσεις ότι κάνεις ένα ταξίδι μαζί με τον Conan, από την αφάνεια και την βάρβαρη πλευρά του, στην πιο ώριμη και κατασταλαγμένη, αυτή του Βασιλιά και του πατέρα. Ο φόβος για τον Razzazel είναι υπόκωφος, χωρίς να τον συναντάμε παρά μόνο κοντά στο τέλος και τα τελευταία 2 τεύχη, και η αποκάλυψη του, έχοντας μέχρι τότε στο μυαλό ότι μεγάλος κακός είναι η μάγισσα, είναι ακόμα πιο απόκοσμη και τρομακτική. Ειδικά το 11ο και προτελευταίο τεύχος του arc, είναι από τα πιο πορωτικά τεύχη που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Και πέρα από τον Aaron, συνυπεύθυνος για αυτό είναι ο.... Mahmud Asrar, o οποίος σχεδιάζει τα 10 από τα 12 τεύχη. Του οποίου κάποια στιγμή πρέπει να του εμπιστευτούν κάποιον μεγάλο τίτλο, πέρα από τα διάφορα (αδιάφορα ως επί το πλείστον) υπερηρωικά που έχει κατά καιρούς κάνει. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος πραγματικά σπέρνει. Εκπληκτική σκηνοθεσία και γέμισμα της σελίδας, όχι τόσο πρωτότυπα αλλά πάντα δυναμικά, με κίνηση, με ενέργεια και ουσία. Ουσία στο storytelling, προωθεί τέλεια το σενάριο, εντυπωσιάζει αλλά και σε κρατάει μέσα στην ιστορία. Σωστές στάσεις σώματος, χωρίς υπερβολές, δουλεμένα πρόσωπα, εκφράσεις, μορφασμοί, όλα υπέροχα. Θα ήθελα πολύ να δω το δίδυμο να ξανασυνεργάζεται σε κάποιες ιστορίες εκτός Marvel, γιατί, εδώ, η δουλειά του Asrar ήταν αποκάλυψη, πράγμα που ούτε μου είχε περάσει από το μυαλό όταν είχα δει τη δουλειά του στο Wolverine & The X-Men και σε κάποιο Avengers. Τα υπόλοιπα 2 τεύχη τα σχεδίασε ο Gerardo Zaffino, κάνοντας αξιοπρεπέστατη δουλειά, χωρίς όμως να μπορεί να ξεπεράσει τον Asrar. Και όπως έγραψα και πιο πριν, δώστε προσοχή στο 11ο τεύχος. Απόλυτη πόρωση! Για να μη γράψω άλλους διθυράμβους, θα κλείσω εδώ λέγοντας ότι τα 12 τεύχη συλλέχθηκαν σε 2 trade paperbacks των 6 τευχών, τα οποία πρέπει να αγοράσετε... χθες! Μετά το 12ο τεύχος, η σειρά συνεχίζει με τον Jim Zubb στο σενάριο και τον Roge Antonio στο σχέδιο, έχοντας ήδη βγάλει άλλα 2 τεύχη, αλλά για αυτά θα σας πω όταν τα διαβάσω. Ο Jason Aaron θα συνεχίσει γράφοντας την σειρά King Conan, η οποία όμως, και λόγω COVID, αγνοείται προς το παρόν η τύχη της. By Crom, διαβάστε το!
  8. Civil War Τελευταία, έκανα μία ανάγνωση το “Civil War” των Mark Millar & Steve McNiven και κοίταξα πώς δεν υπάρχει παρουσίαση στο forum, οπότε αποφάσισα να σας μιλήσω για αυτό. Το Civil War κυκλοφόρησε το 2006-2007 σε 7 τεύχη από τη Marvel. Στο κόμικ αυτό πρωταγωνιστούν όλοι οι γνωστοί ήρωες της Marvel, όπως είναι οι Avengers και οι Fantastic Four. Ύστερα από το θάνατο ορισμένων ανήλικων υπέρ ηρώων στο Stamford, η κοινή γνώμη εναντιώνεται στους υπερ ανθρώπους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η Κυβέρνηση των HΠΑ να περάσει ένα νομοσχέδιο σχετικά με την καταγραφή όλων των υπέρ ηρώων (Superhuman Registration Act), το οποίο σημαίνει ότι όλοι οι υπέρ ήρωες θα εργάζονται πλέον «νόμιμα» για την Κυβέρνηση, αποκαλύπτοντας παράλληλα τη μυστική τους ταυτότητα. Ύστερα, από ένα εσωτερικό συμβούλιο των Εκδικητών, δημιουργήθηκαν δύο αντίπαλες παρατάξεις, εκ των οποίων η μία είναι υπέρ του νομοσχεδίου (με αρχηγό τον IronMan), ενώ η άλλη είναι κατά. (με αρχηγό τον Captain America) Η απόφαση αυτή φέρνει τους ήρωες σε σύγκρουση μεταξύ τους και ακολουθεί μία συναρπαστική εξέλιξη! Το κόμικ αυτό για την εποχή που βγήκε ήταν πολύ πρωτότυπο, κάτι βέβαια που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα. Ο Mark Millar κατασκευάζει μία ιστορία, στην οποία φροντίζει να δώσει στοχευμένα επιχειρήματα και για τη μία και από την άλλη πλευρά. Επίσης, ο Millar βάζει διλήμματα στον αναγνώστη και του δίνει τροφή για σκέψη, αφού δεν υπάρχει καμία απόλυτα «σωστή» πλευρά πάνω στο ζήτημα. Δηλαδή, η κάθε οπτική γωνία έχει τα υπέρ και τα κατά της. Το γράψιμο του Millar σε κρατάει σε αγωνία για να δεις τη τελική έκβαση της αντιπαράθεσης. Επιπλέον, στο κόμικ υπάρχουν πολλές ανατροπές, γεγονός που δημιουργεί περισσότερη αγωνία και το κάνει ακόμα πιο διασκεδαστικό. Το λεπτομερές σχέδιο του McNiven είναι απίστευτο, ειδικά τα splashpages είναι υλικό για αφίσες! Τα χρώματα ακόμη είναι ζωντανά και καθιστούν ακόμα πιο ελκυστικό το σχέδιο. Για μένα, το Civil Marvel μπαίνει άνετα στη λίστα των πιο iconic κόμικ της Marvel, και είναι ίσως το πιο επιτυχημένο εγχείρημα που έχει κάνει η εταιρεία τα τελευταία χρόνια. Να το (ξανά)διαβάσετε!
  9. Τα πιο αγαπημένα μου υπερηρωικά κόμικς είναι αυτά που δε μοιάζουν με κλασσικά υπερηρωικά κόμικς. Όπως το Alias ή το Sleeper ή το Hawkeye ή το Watchmen ή.. ή.. ή... Αυτά που παίζουν με τις συμβάσεις του genre και του δίνουν άλλες διαστάσεις. Το Vision ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία. Είναι υπερηρωικό, όμως είναι πολύ περισσότερο άλλα πράγματα. Κι αυτά με γοήτευσαν. Ότι χρειάζεται να ξέρει κανείς από το σύμπαν της Marvel για να παρακολουθήσει αυτό το κόμικ δίνεται στη μικρή εισαγωγή κάθε τεύχους. «Ο Vision είναι ένα ανδροειδές (synthezoid) αποτελούμενο από συνθετικό ανθρώπινο αίμα και όργανα. Δημιουργήθηκε από τον Ultron για να καταστρέψει τους Avengers, αλλά αυτός εναντιώθηκε στον «πατέρα» του κι από τότε είναι μέλος των Avengers.» Στη συγκεκριμένη ιστορία βλέπουμε τον Vision να προσπαθεί να εξανθρωπιστεί, να γίνει «φυσιολογικός» . Επιστρέφει στο εργαστήριο που τον δημιούργησε ο Ultron και φτιάχνει για τον εαυτό του μια οικογένεια: μια σύζυγο, ένα γιο, μια κόρη. Μια οικογένεια που θα προσπαθήσει να ζήσει το αμερικάνικο όνειρο στα προάστια. Φαίνεται ότι δεν θα εξελιχθεί πολύ καλά αυτό το σχέδιο , ε; Δύσκολα θα φανταζόμουν τον Vision των Avengers οικογενειάρχη στα προάστια της Βιρτζίνια μέχρι να το δω στο κόμικ. Και λειτουργεί. Το θέμα της κοινωνικής προσαρμογής των ρομπότ/ανθρωποειδών/ξύλινων παιδιών δεν είναι ξένο στην επιστημονική φαντασία, αντίθετα υπάρχει από πολύ παλιά. Και με ποικίλες προσεγγίσεις. Κι έχει πάντα ενδιαφέρον η «ρομποτική» προσέγγιση της ανθρώπινης κοινωνίας, όπως κι η αλληλεπίδραση ανθρώπων και ρομπότ. Αυτή είναι μόνο μια πτυχή αυτού του κόμικ , που μας χαρίζει εξαιρετικούς διαλόγους μέσα κι έξω από την οικογένεια των Visions. Τι είναι κανονικό, τι είναι τελικά ανθρώπινο, πόσα μυστικά μπορεί να χωρέσει μια οικογένεια, πόσο φωτεινά ή σκοτεινά είναι τελικά αυτά τα αμερικάνικα προάστια , ο ρατσισμός, οι οικογενειακές σχέσεις , η ζωή στο σχολείο είναι κάποιες άλλες πτυχές. Φυσικά δε λείπει κι η υπερηρωική πλευρά. Αυτά και άλλα πολλά απασχολούν αυτό το Marvel διαμαντάκι, που διατρέχεται από μια μόνιμη ένταση κάτω από τους παλ χρωματισμούς. Πολύ καλή ροή, φοβερή δουλειά στο σχέδιο (Gabriel Hernandez Walta ) και στο χρώμα (Jordie Bellaire ) αποτυπώνουν ένα έξυπνο και καλοδουλεμένο σενάριο (Tom King), που σε κάνει να ενδιαφερθείς άμεσα για την τύχη των χαρακτήρων χωρίς να σε εκβιάζει συναισθηματικά. Επίσης εξαιρετικά εξώφυλλα από τον Mike del Mundo. Έχει αρκετή αφήγηση, που αν και συνήθως με χαλάει, εδώ την ευχαριστήθηκα. Παραθέτω ένα απόσπασμα του σεναριογράφου Tom King για τη δημιουργία του κόμικ, που προσωπικά το θεώρησα πολύ αντιπροσωπευτικό: «Για μένα το The Vision είναι μια ευκαιρία να εξερευνήσω την αποξένωση, που μερικές φορές προσελκύει τον κόσμο στα κόμικς. Την ένταση που προκύπτει από το μη κανονικό, μέσα σε μια κοινωνία που απαιτεί την κανονικότητα. Επειδή, οτιδήποτε κι αν είναι ο Vision, σίγουρα δεν είναι «κανονικός». Αλλά πραγματικά θέλει να γίνει. Ο Vision δημιουργήθηκε από τον Ultron για να γίνει όπλο, αλλά αυτός αποφάσισε να γίνει ανθρώπινος, να γίνει σαν και μας. Αυτή η απόφαση του προκάλεσε πολύ πόνο. Τη βασανισμένη του σχάση με τη Wanda. Την τραγική μοίρα των παιδιών του. Το θάνατο του. Τους θανάτους του. Κι όμως, μετά από όλα αυτά, ακόμα προσπαθεί να χωρέσει στην κοινωνία, να συμμετέχει στο αμερικάνικο όνειρο, να μεγαλώσει οικογένεια στα προάστια, να χτίσει έναν καλύτερο κόσμο. Να είναι σαν όλους τους άλλους. Νομίζω ότι μάλλον αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι αδύνατο. Αλλά, επειδή είναι ήρωας, δεν ξέρει πώς να σταματήσει τον εαυτό του να αποζητά το ακατόρθωτο. Η δονκιχωτική αναζήτηση του Vision για κανονικότητα θα είναι το κεντρικό θέμα αυτού του βιβλίου. Θα δούμε πως ο κόσμος αντιδρά σ αυτήν την ευγενική του προσπάθεια, πως επηρεάζεται αυτός κι η οικογένεια του, κάποιες φορές για καλό και κάποιες για κακό. Είναι μια ιστορία για το αίμα και τα φιλιά, για τα αδέρφια, για τους γιους και τις κόρες, για τη συζυγική ζωή, για προδοσίες, για το λύκειο, για όπλα, για λέιζερ, για γραφειοκρατία, για τους Avengers, για τους γείτονες, για την καχυποψία, για ρομπότ, γα ερυθρόδερμα ρομπότ που ζουν ειρηνικά ανάμεσα μας, για ερυθρόδερμα ρομπότ που προσπαθούν να ζήσουν ειρηνικά ανάμεσα μας. Ελπίζω ότι στο τέλος, αν το κάνω σωστά, θα είναι μια ιστορία για μένα και για σας.» Τιμήθηκε στα Harvey Awards στην κατηγορία Most Promising New Talent: Tom King (THE VISION, Marvel Comics) και στα βραβεία Eisner 2019 στην κατηγορία Best Graphic Album—Reprint : The Vision HC Ολοκληρώθηκε σε 12 τεύχη. Κυκλοφόρησε επίσης και σε 6 διπλά τεύχη Director's cut και σε ένα Oversized hardcover με πολύ έξτρα υλικό: συνεντεύξεις, κείμενα, εξώφυλλα, προσχέδια, γράμματα αναγνωστών Μπορεί κάποιοι φανς των κλασσικών υπερηρωικών να μην ενθουσιαστούν με το κόμικ αυτό, είμαι σίγουρή όμως πως ένα άλλο κομμάτι αναγνωστών, ίσως και μη φανς του genre θα το λατρέψουν.
  10. Οι περισσότεροι θαυμαστές του Spider-Man έχουμε σαν σημείο αναφοράς τη "χρυσή" περίοδο από τέλη 80s μέχρι αρχές 90s. Τότε ο Άνθρωπος Αράχνη ήταν ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας κόμικ, οι κυκλοφορίες είχαν τους καλύτερους δημιουργούς και τα τεύχη του πούλησαν περισσότερα αντίτυπα από ποτέ. Ανάμεσα σε ολόκληρη την αφρόκρεμα της εποχής ξεχωρίζει ο Todd McFarlane. Ακόμη και σήμερα τα σχέδια του είναι αυτά που ορίζουν στο μυαλό μας τον Spider-Man. Η πρώτη δόση McFarlane (σχέδιο - μελάνι - εξώφυλλα) ήταν στο Amazing Spider-Man σε συνεργασία 29 τευχών με τον σεναριογράφο David Michelinie. Todd "Peter Parker" McFarlane Στη συνέχεια ο McFarlane αποφάσισε να σταματήσει να σχεδιάζει τις ιδέες κάποιων άλλων και να προχωρήσει σαν καλλιτέχνης γράφοντας ο ίδιος και το σεναριο. Ο λόγος ήταν πως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε προσαρμόσει καλύτερα το σενάριο ώστε να τονίζει τις δικές του δυνατότητες ως σχεδιαστή. Αυτό το επιχείρημα βρήκε σε συμφωνία τον συντάκτη Jim Salicrup ο οποίος στήριξε τον McFarlane και έτσι ξεκίνησε ο νέος τίτλος -σκέτο- "Spider-Man" το 1990. Κράτησε τον τίτλο από το τεύχος #1 μέχρι #14 και είχε συμμετοχή στη δημιουργία του #16. Ο McFarlane κατανοούσε πως δεν έχει εμπειρία ως συγγραφές και σωστά προτίμησε να προχωρήσει με "απλοϊκό" σενάριο παρά να γράψει κάτι που θα ήταν "κακό". Εκείνη την εποχή υπήρχαν άλλοι τρεις τίτλοι, το "Amazing Spider-Man", το "Spectacular Spider-Man" και το "Web of Spider-Man" οι οποίοι είχαν δεσμεύσει όλους του villains που ήθελε να σχεδιάσει στο -σκέτο- "Spider-Man". Χρειάστηκε να προσαρμοστεί στους χαρακτήρες που είχε διαθέσιμους και τα κατάφερε μια χαρά παρουσιάζοντας εξαιρετικά κόμικ, με το τεύχος #1 (μαζί με τα variants) να πουλάει 2.500.000 αντίτυπα. Δέχτηκε το πιο ανόητο είδος κριτικής, την κριτική που ζητάει κάτι που δεν θέλει να δώσει ο καλλιτέχνης: ένα δουλεμένο μεν - παιδικό δε σενάριο. Αυτό όμως δεν είναι ο McFarlane και ευτυχώς για όσους ζητάνε να διαβάσουν κάτι τέτοιο υπάρχουν χιλιάδες άλλα κόμικ που τους καλύπτουν. Αυτή η κριτική κορυφώθηκε όταν ο Todd McFarlane έφυγε από την Marvel και μαζί με άλλους δημιουργούς ιδρύσανε την Image Comics. Παραθέτω ένα ιστορικά ενδιαφέρον βίντεο στο Youtube σχετικά με το πιο ανόητο debate όλων των εποχών "Συγγραφέας εναντίων Καλλιτέχνη, Peter David vs Todd McFarlane". Η πρώτη ιστορία "Torment" κράτησε από το Spider-Man #1 μέχρι το #5 (Αύγουστος - Δεκέμβριος, 1990). Είναι το πιο γνωστό arc καθώς έχει βγει κάποιες φορές σε trade αλλά όχι προσωπική μου επιλογή. Έχει το πιο "υποτυπώδες" σενάριο αλλά το σχέδιο είναι "άπιαστο' και μας έδωσε μια αρκετά καλή γεύση για αυτό που θα ακολουθήσει. Η δεύτερη ιστορία "Masques" χωρίστηκε στα Spider-Man #6 και #7 (Ιανουάριος - Φεβρουάριος, 1991). Η εξέλιξη της ιστορίας και συγκεκριμένα η τελευταία σελίδα του #6 έκανε αρκετά πιτσιρίκια να δούνε εφιάλτες(!). Σαν σενάριο είναι το μόνο που με χάλασε γιατί ο McFarlane έδωσε στον υπερήρωα αυτόν τον κλασσικό ανόητο αλτρουϊσμό με τρόπο που όλοι έχουμε βαρεθεί. Το τρίτο story arc είναι το "Perceptions" από Spider-Man #8 μέχρι #12 (Μάρτιος - Ιούλιος, 1991). Για εμένα είναι το καλύτερο του τίτλου και από τα πιο αγαπημένα των Σπάιντερμαν και Γούλβεριν γενικά. Εξαιρετικά και το σχέδιο και η ιστορία η οποία είναι ολοκληρωμένη και στέκετε από μόνη της. Η τέταρτη ιστορία είναι το "Sub-City" από Spider-Man #13 και #14 (Αύγουστος - Σεπτέμβριος, 1991) Πλέον έχοντας γράψει ήδη ένα καλό σενάριο, ο McFarlane ξαναπαρουσίασε αυτό σαν δεύτερο καλό. Βρήκα αστείο που το όλο "δράμα" της εποχής βρέθηκε ακόμη και στα credits των δύο τευχών με τον τρόπο που καταχώρησε τον τότε αρχισυνάκτη Tom DeFalco. Σε αυτόν τον κύκλο κάποιοι συμπεριλαμβάνουν και την crossover ιστορία "Sabotage" χωρισμένη σε Spider-Man #16 και X-Force #4 (Νοέμβριος, 1991) Δεν νομίζει πως αξίζει να συμπεριλαμβάνονται μαζί με τα προηγούμενα τεύχη. Σαν ιστορία είναι απλά "κουραστική". Ο Todd McFarlane ήταν πλέον "ξένο σώμα" στη Marvel και δε πρόσεξε το σχέδιο και ούτε το ολοκλήρωσε ο ίδιος. Το Spider-Man #16 ολοκληρώθηκε από τον Rob Liefeld και φαίνεται πιο πολύ για τεύχος δικό του (αλλά καλύτερο) παρά για τεύχος McFarlane. Το X-Force #4 είναι μόνο-Liefeld και φαίνεται. Τα πρώτα 12 τεύχη (Torment, Masques και Perceptions) κυκλοφόρησαν και στα Ελληνικά από την Μαμούθ Κόμικς μέσα στον τίτλο "Ο Άνθρωπος Αράχνη" (Μάρτιος 1993 - Μάρτιος 1994) H πρώτη συγκεντρωτική κυκλοφορία ήταν 16 Αυγούστου 2016 σε Omnibus (ISBN: 978-1-302-90073-1) Πρόσφατα, 10 Μαρτίου 2021 κυκλοφόρησε σε Trade Paperback (ISBN: 978-1-302-92373-0) Αυτό κατέληξε σε εμένα ως ενός εκ των δύο τυχερών από την κλήρωση Διαγωνισμός Παρουσιάσεων και Δωροεπιταγές από το Star Comics - Vol. 2 Παρέλαβα την δωροεπιταγή 25 ευρώ και τη χρησιμοποίησα για την πιο εύκολη επιλογή που έχω κάνει ποτέ μου, συμπληρώνονας και εγώ κάτι λίγο. Σύντομα, στις 25 Αυγούστου 2021 η συλλογή θα ξανακυκλοφορήσει σε Omnibus με διαφορετικό εξώφυλλο (Wolverine DM Variant New Ptg). Βλέπετε πως υπάρχουν αρκετοί τρόποι να διαβάσετε τις ιστορίες. Επιλέξτε έναν από αυτούς και κάντε ένα καλό δώρο στον εαυτό σας!
  11. Η σειρά comics Star Wars, η κύρια σειρά και ταυτόχρονα η πρώτη που εξέδωσε η marvel από τότε που επανέκτησε τα δικαιώματα του franchise από την Dark Horse, κλείνει τον πρώτο της κύκλο τον Νοέμβριο με το 75ο τεύχος. 40 σελίδες, σε σενάριο Greg Pak και σχέδιο Phil Noto, με το παρακάτω εξώφυλλο. Οι φανς του σύμπαντος του Lucas δεν ανησυχούμε όμως. Τον Ιανουάριο έρχεται το reboot της σειράς με ένα καινούριο νούμερο 1, το οποίο θα γράψει ο Charles Soule ( me likey ? ) και σχέδιο Jesus Saiz. Η σειρά μεταφέρεται χρονικά στην περίοδο μεταξύ The Empire Strikes Back και Return of the Jedi. Εδώ και το εξώφυλλο. ΠΗΓΗ 1 ΠΗΓΗ 2
  12. Ο εκδοτικός... οργασμός που επικρατούσε το 1987 στις εκδόσεις Καμπανά, κυοφόρησε και το περιοδικό "Δύναμη Κρούσης" Συνολικά εκδόθηκαν 30 τεύχη, μεταξύ 01-11-1987 και 21-09-1989, με μια ενδιάμεση διακοπή από τον Οκτώβριο του 1988 έως τον Ιανουάριο του 1989. Αρχικά το περιοδικό ήταν μηνιαίο και 48-σέλιδο (στην ουσία δεν είχε εξώφυλλα), αλλά μετά τη διακοπή έγινε 52-σέλιδο (απέκτησε κανονικά εξώφυλλα) και δεκαπενθήμερο. Μέσα από τις σελίδες του παρέλασαν τα ακόλουθα αμερικάνικα τεύχη: G.I. JOE A REAL AMERICAN HERO (1982) No. 1 έως Νο. 30 ΤΕΑΜ AMERICA (1982) No.1 έως Νο. 6 (στα Δύναμη Κρούσης 2 έως 7) G.I. JOE SPECIAL MISSIONS (1986) No.1 έως 23 (στα Δύναμη Κρούσης 8 έως 30) Δηλαδή είδαμε τα πρώτα 30 από τα συνολικά 155 τεύχη της κύριας σειράς G.I. JOE που κυκλοφόρησαν στην Αμερική, τα μισά (1 ως 6 από 12) τεύχη του TEAM AMERICA και σχεδόν όλα (1 ως 23 από τα 28) τεύχη του SPECIAL MISSIONS! Επίσης περιείχε παρουσιάσεις των ηρώων G.I. Joe και του εξοπλισμού τους, της ΤΕΑΜ AMERICA και μια εξαιρετική στήλη αλληλογραφίας. Δυστυχώς ενώ τον Σεπτέμβριο του 1989 μας είπαν ότι η σειρά διακόπτεται προσωρινά και ότι θα επανέλθει τον Ιανουάριο του 1990, ενώ και η επανέναρξη της ανακοινώθηκε επανειλημμένα στο εβδομαδιαίο Σπάιντερμαν, τελικά δεν υπήρξε συνέχεια... Ευχαριστώ τον eponymus της Αρχειοθήκης Κόμικς για την ευγενική παραχώρηση του οπτικού υλικού.
  13. Ο 41ος τόμος της Συλλογής Marvel που κυκλοφορεί στην χώρα μας, φιλοξενεί μία ιστορία, η οποία αποτελεί ένα αξιόλογο κεφάλαιο στις ιστορίες του Οίκου των Ιδεών κι έχει πολλούς θαυμαστές ανά τον κόσμο. Ο λόγος για το θρυλικό “House of M", για το οποίο τόσα καλά σχόλια άκουσα. Πρόκειται για μία δουλειά, της οποίας την συγγραφική επιμέλεια είχε ο Brian Michael Bendis, ενώ το σχέδιο ανήκει στον Olivier Coipel. Η σειρά κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τον Ιούνιο, έως τον Νοέμβριο του 2005 κι απαριθμεί 8 τεύχη – κεφάλαια. Είναι άμεση συνέχεια των ιστοριών "Planet X" και "Avengers Disassembled", στις οποίες η Wanda Maximoff, η οποία είναι γνωστή σαν Scarlet Witch, που έχει υποστεί έναν ισχυρό νευρικό κλονισμό, στα όρια της ψυχικής κατάρρευσης, θα προσπαθήσει να κατασκευάσει μία ιδανική, νέα πραγματικότητα, με απώτερο σκοπό να επαναδημιουργήσει τα δύο της παιδιά τα οποία έχουν πεθάνει. Πριν συμβεί αυτό, όμως, συνέρχεται ένα συμβούλιο, αποτελούμενο από τους Avengers και τους X-Men, με επικεφαλής τον Καθηγητή Εξέιβιερ με σκοπό ν’ αποφασιστεί ποια θα είναι η μοίρα της επικίνδυνης Wanda. Στο τραπέζι πέφτει ακόμα και η εκτέλεσή της. Αποφασίζεται, λοιπόν, ένα ταξίδι μέχρι την Γκενόσα, για να ακούσουν και την δική της γνώμη. Εκεί, όμως, η πραγματικότητα θα διαστρεβλωθεί και θα τους ανατρέψει τα σχέδια… Η γνώμη μου Αναμφισβήτητα, πρόκειται για ένα σπουδαίο event, το οποίο συγκεντρώνει μία μεγάλη μερίδα πρωτοκλασάτων χαρακτήρων της Marvel στο ίδιο πεδίο. Προσωπικά δεν δηλώνω λάτρης των ιστοριών που περιγράφουν πολυσύμπαντα, αλλά στην συγκεκριμένη ιστορία τολμώ να πω ότι έχουμε μία έξυπνη διαχείριση. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για ένα ακόμα multiverse, αλλά για ένα είδος happy place, με σκοπό να αποφευχθεί η σκληρή πραγματικότητα. Αρχίζοντας από το πρώτο κεφάλαιο, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι μπαίνει κατευθείαν στο νόημα και το ζητούμενο, για να συνεχίσει η υπόλοιπη εξιστόρηση, στα επόμενα κεφάλαια, με έναν σουρεαλιστικό τρόπο, εκτός των πλαισίων και των γραμμών που έχει δώσει η Marvel για το συμβατικό της σύμπαν. Εδώ, φαίνεται ότι όλοι οι χαρακτήρες έχουν διαγράψει διαφορετικές πορείες στον βίο τους, από αυτές που γνωρίζουμε. Τραγική φιγούρα εδώ είναι η Wanda η οποία εμφανίζει πολλά ρεαλιστικά στοιχεία, καθώς ο συγγραφέας την “ταλαιπωρεί” με κατάθλιψη και ψυχολογική κατάρρευση. Τον ίδιο πόνο φαίνεται να βιώνει κι ο Magneto, που κάνει τα πάντα για να την κάνει να νιώσει καλύτερα και να την προστατέψει όπως εκείνος νομίζει από τους (δικαιολογημένα) εξαγριωμένους συντρόφους της. Ένας άντρας, που άλλοτε ήταν πανίσχυρος, εδώ δείχνει καταρρακωμένος. Ακόμα ένας χαρακτήρας που διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην πλοκή είναι ο Wolverine, που καταλαβαίνει στην συνέχεια ότι κάτι δεν πάει καλά, ξεδιπλώνει το κουβάρι του μυστηρίου και προσπαθεί να επαναφέρει την κανονικότητα. Εντύπωση μού έκανε η διαχείριση του Captain America. Ο συγγραφέας φαίνεται ότι άφησε τον πρώτο Εκδικητή να “ξεκουραστεί”, γιατί δεν του έδωσε πολλές αρμοδιότητες στην παρούσα ιστορία. Βέβαια, αυτή μπορούμε να την θεωρήσουμε σαν μία συγκινητική οπτική, αν αναλογιστούμε ότι αυτή η κατάληξη είναι κι εκείνη που θα προτιμούσε περισσότερο ο Cap. Πολλά τα χρόνια της υπηρεσίας και κανένας φίλος και συγγενής δεν βρίσκεται πλέον εν ζωή. Το σενάριο, λοιπόν, το βρήκα ευρηματικό, το οποίο συνθέτει τις κατάλληλες συνθήκες για να δημιουργήσει μεγάλες και κοσμοϊστορικές αλλαγές στους ήρωες, ενώ παράλληλα παίζει με τα συναισθήματα τόσο των ηρώων, όσο και των αναγνωστών. Ουσιαστικά ο Bendis, μέσω μίας περίεργης, πρωτότυπης και τραγικής κατάστασης που υποβάλλει τους πρωταγωνιστές, κάνει, παράλληλα, πραγματικότητα τα όνειρα και τις επιθυμίες τους, “μαντεύοντας” πώς θα ήθελαν εκείνοι μία ιδανική ζωή. Αν θέλετε την γνώμη μου, πρόκειται για ένα δύσκολο, αλλά επιτυχημένο διακύβευμα. Πραγματικά αναρωτήθηκα κι εγώ τι θα έπρεπε να κάνουν οι πρωταγωνιστές, μόλις έμαθαν για τον εικονικό κόσμο, στον οποίο αποτελούσαν μέρος. Να προσπαθούσαν να επαναφέρουν την φυσιολογική ζωή, ή να έμεναν εκεί, από την στιγμή που περνούσαν όπως ήθελαν? Να κοιτούσαν τους εαυτούς τους ή το γενικό καλό? Μεγάλο δίλημμα. Η πλοκή δε διαθέτει μεγάλες σκηνές μάχης, παρά μόνο λίγο πριν το φινάλε. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρείται να δοθεί θέση στον συναισθηματικό τομέα κι όχι στην έξαψη που προσφέρει η ωμή δράση. Εύστοχη κίνηση, κατά την άποψή μου, από την στιγμή που η συγκεκριμένη ιστορία δεν πραγματεύεται μία ακόμα καθαρά υπερηρωική υπόθεση. Κι ερχόμαστε στο φινάλε, το οποίο, ομολογώ, ότι είναι ανατρεπτικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένιωσα να με αφήνει κάπως ξεκρέμαστο και γεμάτο απορίες για την συνέχεια. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο sequel, αλλά ελπίζω να υπάρχει. Σκηνοθετικά κι εδώ είχαμε μία αξιόλογη δουλειά, αλλά πιστεύω ότι θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη φροντίδα. Οι εναλλαγές των σκηνών ήταν κάπως γρήγορες σε αρκετά σημεία του κόμικ, ενώ στους διαλόγους υπήρχαν αυτές οι, εμ, παύσεις, που, χμμ, είναι, εμμμμ, κάπως, εχμμμ, εκνευριστικές. Εν κατακλείδι, μιλάμε για μία ιστορία που ξεφεύγει, κάπως, από τα συνηθισμένα μοτίβα και δίνει κάτι φρέσκο και παράλληλα λογοτεχνικό στον αναγνώστη. Την θεωρώ από τις καλές και τις ριζοσπαστικές ιστορίες του Οίκου των Ιδεών και μου άρεσε που όλα ξεκινάνε από έναν χαρακτήρα που (στα δικά μου τα μάτια) δεν είναι από τους κορυφαίους. Ο λόγος για την Wanda. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει το γεγονός ότι ο “Οίκος του Μ” έχει μεγάλες ομοιότητες με την σειρά “WandaVision" κι ευχαριστώ πολύ τους φίλους για την παρότρυνση να δω και την σειρά. Δεν ξέρω πιο από τα δύο πρέπει να γίνει πρώτο (να δούμε την σειρά ή να διαβάσουμε το κόμικ), αλλά καλό θα είναι να γίνουν και τα δύο. Στα του εικαστικού τομέα, έχουμε ένα σχέδιο, το οποίο το βρήκα τίμιο κι αξιόλογο. Κι εδώ, όμως, έχω τις μικρές μου ενστάσεις. Ξεκινάω με την απόδοση των προσώπων και γενικά μερικών σωματότυπων των χαρακτήρων, οι οποίοι είναι κάπως χοντροκομμένοι και δυσανάλογοι σε σχέση με το background. Επίσης, οι πολλές λεπτομέρειες που διαθέτει το graphic novel, είναι εξαιρετικές, αλλά υπήρχαν και μερικές που μου έφεραν ζαλάδα. Όσον αφορά το χρώμα, διέθετε πλουραλισμό, αλλά αυτό που μου έμεινε είναι ένα όμορφο παιχνίδι με την φωτεινότητα. Εκεί που χρειαζόταν ήταν σκούρο κι εκεί που δεν ήταν απαραίτητο (σε αντίθεση με άλλες ιστορίες) σεβόταν το...φως της ημέρας. Πάμε τώρα να δούμε το έξτρα υλικό που συνοδεύει τον παρόντα τόμο. Εδώ ο αναγνώστης θα βρει το κλασικό editorial του Lupoi, καθώς επίσης και την σελίδα που μας περιγράφει τα γεγονότα που συνέβαλλαν στην δημιουργία του “Οίκου του Μ”. Ολοκληρώνοντας την ιστορία, θα βρεθούμε μπροστά σε δύο σελίδες που παρουσιάζουν τα εναλλακτικά εξώφυλλα των τευχών – κεφαλαίων της ιστορίας, καθώς και δύο ακόμα σελίδες με τον Bendis να μας μιλάει για το δημιούργημά του. Τίποτε άλλο.
  14. Περιέχει τα: Conan and the Jewels of Gwahlur 1-3, Conan and the Daughters of Midora, Conan and the Mad King of Gaul, Conan: The Weight of the Crown Κάπου αλλού το ανέφερα, αλλά το γράφω και εδώ για να γίνει κατανοητή η φύση της συγκεκριμένης σειράς. Η Marvel, από τότε που πήρε τα δικαιώματα του Conan πίσω από τη Dark Horse, επανεκδίδει τις σειρές της Dark Horse. Τις κεντρικές/μεγάλες σειρές τις βγάζει σε Epic Collections, και τα one-shots/mini-series τα βγάζει σε μικρότερα trades, από τα οποία ήδη κυκλοφορούν 2 και έχει ανακοινωθεί άλλο ένα. Το συγκεκριμένο αποτελείται από 3 συνολικά ιστορίες, η πρώτη εκ των οποίων (the Jewels of Gwahlur) είναι διασκευή βιβλίου του R.E. Howard, συγγραφέα και δημιουργού του ήρωα. Το adaptation και το σχέδιο έγινε από τον P.Craig Russell, τον οποίο πολλοί συμφορουμίτες, μαζί και εγώ, μισούμε με πάθος. Δεν φταίμε εμείς, είναι ιδιαίτερα άμπαλος, και σίγουρα δεν θα έπρεπε να ποτέ να σχεδιάζει Conan (τουλάχιστον). Και ενώ η διασκευή, σε ένα από τα πιο αδύναμα έργα του Howard (σύμφωνα με τους fans, προσωπικα αγνοώ), δεν είναι και τόσο άσχημη, κρατάει το "φιλολογικό" ύφος των ιστοριών και μοιράζει ωραία τη δράση, το σχέδιο του πάσχει βαριά. Δεν μπορείς να του προσάψεις ότι δεν το παλεύει, καθώς και "παίζει" με τα πάνελ και τη σκηνοθεσία, αλλά και πειράζει συνέχεια την οπτική. Δεν είναι βαρετός δηλαδή, αλλά δεν το έχει, ειδικά με σώματα και πρόσωπα. Ειδικά ο Conan, ανάλογα την γωνία και την απόσταση της κάμερας, "μεταμορφώνεται" από έφηβος σε ενήλικος, και από τούμπανο, σε ψηλόλιγνος. Σαν ιστορία, έχουμε τον Κόναν να ψάχνει κάποια πολύτιμα πετράδια, στην πορεία να συμμαχεί μια ηθοποιό η οποία υποδυόταν μια θεά, και στο τέλος να παίρνει μια μη-χαρακτηριστική, για την λογική του, απόφαση. 2η ιστορία το Conan and the daughters of Midora, όπου ο Κιμμέριος καλείται να σώσει την διάδοχο ενός βασιλείου, βοηθούμενος από... την δίδυμη αδελφή της. Σεναριακά τίποτα ιδιαίτερο και από άποψη διαλόγων αρκετά αδιάφορο με τον Jimmy Palmiotti, σε διπλό ρόλο συγγραφέα/σχεδιαστή, να κάνει σαφώς καλύτερη δουλειά από τον Russell στα μολύβια, αλλά μη έχοντας ιδιαίτερο χώρο να αναπτύξει την ιστορία του, δίνει ένα αρκετά meh συνολικό αποτέλεσμα, χωρίς πάντως ούτε να κουράζει ούτε να εκνευρίζει. Τέλος, έχουμε το Mad King of Gaul και τη συνέχεια του, το Weight of the Crown όπου πάλι έχουμε σε διπλό ρόλο τον σχεδιαστή Darick Robertson (The Boys). Αυτός μας δίνει το καλύτερο (μακράν) οπτικό αποτέλεσμα της συλλογής, σε μια ιστορία όπου ο Conan ξεκινάει ως μισθοφόρος σε ένα ξένο στρατό, προάγεται σε στρατηγό και καταλήγει να γίνει βασιλιάς, οπότε και αντιλαμβάνεται ότι με "φωτιά και τσεκούρι" μόνο, δεν γίνεται δουλειά. Η πιο δυνατή συνολικα δουλειά του trade, αναμενόμενη βέβαια, αλλά αρκετά απολαυστική, με αρκετό σφάξιμο και σχετικά "εύκολο" soul-searching από τον πρωταγωνιστή. Συμπέρασμα; Η Dark Horse δεν είχε λεφτά να δώσει για συγγραφείς, και προσλάμβανε μόνο σχεδιαστές όπου τους παρακαλούσε να γράψουν και μερικά μπαλονάκια. Μόνο για τους φανς, και από αυτούς, μόνο τους completists.
  15. Spider-Man’s Tangled Web Τελείωσα πριν λίγο καιρό την σειρά Spider-Man’s Tangled Web, που είχε κυκλοφορήσει σε 22 τεύχη από το 2001 έως το 2003. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ανθολογία που εστιάζει σε διάφορους χαρακτήρες (πολλές φορές δευτερο-τριτοκλασάτους) από τον κόσμο του Spider-Man με τον ίδιο να εμφανίζεται πολύ λίγο έως ελάχιστα! Και όταν λέμε ελάχιστα, μπορεί απλά να αναφέρεται σε ένα καρέ στο τέλος π.χ. ενός τεύχους. Οι περισσότερες ιστορίες είναι αυτόνομες σε ένα τεύχος, με λίγες να απλώνονται σε 2 ή 3 και οι δημιουργοί αλλάζουν επίσης συνέχεια. Και μιλάμε για πραγματικά ξεχωριστούς και ταλαντούχους δημιουργούς, όπως τον Garth Ennis, τους Greg Rucka – Eduardo Risso, τον Darwyn Cook, τον Sean Phillips και άλλους. Η σειρά μπορεί να ξενίσει κάποιον που περιμένει να διαβάσει καθαρόαιμες υπερηρωϊκές ιστορίες, αλλά εγώ πραγματικά απόλαυσα τις περισσότερες – πού αλλού μπορείτε να βρείτε ένα ολόκληρο τεύχος με τους εχθρούς του Spider-Man να τα πίνουν σε ένα μπαρ συζητώντας για γκομενικά και άλλα; Και στο σχέδιο, συναντάμε πολύ μεγάλη ποικιλία στο στυλ και την τεχνοτροπία! Να το διαβάσετε! Έχει βγει και σε omnibus
  16. Η δημοφιλής συλλογή της Marvel, στο τεύχος #37, θα φιλοξενήσει τον Iron Man και την ιστορία “Demon in the bottle". Πρόκειται για ένα arc των εννέα τευχών, το οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1979 (Μάρτιο - Νοέμβριο) στο περιοδικό “The Invincible Iron Man", στα τεύχη #120 με #128. Σεναριογράφοι της σειράς είναι ο David Michelinie κι ο Bob Layton, ενώ την καλλιτεχνική επιμέλεια έχει ο John Romita Jr, ο Bob Layton, κι ο βετεράνος Carmine Infantino. Στην χώρα μας, η συγκεκριμένη ιστορία φιλοξενήθηκε την δεκαετία του ’80 μέσα από τις σελίδες των κόμικς του Καμπανά, ενώ ένα σύντομο απόσπασμα (μόνο το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας) έχει κυκλοφορήσει και με την ανθολογία του Iron Man, που κυκλοφόρησε το 2008 από την Espresso. Πρώτη φορά, λοιπόν, που βρίσκει την θέση του σε μία πολυτελή έκδοση, με αξιόλογη εκτύπωση και ποιότητα, καθώς και πλούσιο συνοδευτικό υλικό. Η γνώμη μου Διαβάστηκε, λοιπόν, κι αυτό το μεγάλο κεφάλαιο στον Βίο και την Πολιτεία του Iron Man και το οποίο, κατά γενική ομολογία εκείνων που σκαμπάζουν δύο πράγματα, είναι κι ένα σημαντικό γεγονός στον χώρο της Marvel. Προσωπικά, δεν είχα διαβάσει την συγκεκριμένη ιστορία, όταν την εξέδωσε ο Καμπανάς την δεκαετία του ‘80, οπότε χάρηκα ιδιαίτερα που μου δόθηκε τώρα αυτή η ευκαιρία. Ας πούμε δύο λόγια για το σενάριο. Προσωπικά πίστευα ότι το αλκοόλ θα είναι το κεντρικό πρόσωπο στην υπόθεση. Δεν είδα κάτι τέτοιο, όμως. Παραδέχομαι ότι καθ’ όλη την διάρκεια της πλοκής ο πρωταγωνιστής φλερτάρει με το ουίσκι, αλλά το πρόβλημα αλκοολισμού του, φαίνεται να έρχεται ενεργά στο προσκήνιο, στα δύο τελευταία κεφάλαια. Όπως και να έχει, εκτός από τους εχθρούς που συνηθίζει να αντιμετωπίζει στις ιστορίες του ο Iron Man, εδώ υπάρχει κι ένας πιο ύπουλος αντίπαλος που μοιάζει να είναι ο πιο δύσκολος όλων. Ο αλκοολισμός, που ταλανίζει τον πρωταγωνιστή και τον κατατρώει σιωπηλά, θολώνοντάς του το πνεύμα, καταπονώντας του το σώμα και καταστρέφοντας τους δεσμούς με τους φίλους και γνωστούς του. Ενδιαφέρουσα η συγκεκριμένη προσθήκη από τον σεναριογράφο, ο οποίος εισήγαγε ένα ρεαλιστικότατο θέμα και δίνει, με αυτόν τον τρόπο, μία πιο ανθρώπινη υπόσταση στον "χάρτινο" ήρωα, που ίσως να τον ταυτίσει με τον μέσο αναγνώστη. Επίσης, επιχειρείται να δοθεί κι ένα ηθικό δίδαγμα ή κι ένα παράδειγμα προς αποφυγή, θα λέγαμε, μέσα από την κατάσταση που βιώνει ο ήρωας. Από εκεί και πέρα, η πλοκή βγάζει μία δυναμική, σχεδόν από την αρχή. Παρατηρούμε ότι στηρίζεται σε μία συγκεκριμένη διαμάχη του ήρωά μας με έναν villain, ο οποίος, για να ικανοποιήσει τους σκοτεινούς σκοπούς του, καταστρέφει την δράση του πρωταγωνιστή. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει και το γεγονός ότι ο ίδιος ο Tony Stark διαδραματίζει ενεργό ρόλο στην πλοκή και λειτουργεί σαν ντετέκτιβ, προκειμένου να εντοπίσει εκείνον που θέλει το κακό του, μιας κι ο Iron Man για λίγο καιρό μοιάζει εντελώς ευάλωτος, αλλά και δακτυλοδεικτούμενος από την κοινωνία και τις Αρχές. Έχουμε μία όμορφη προσέγγιση των γεγονότων, που αναδεικνύει το προχωρημένο της ηλικίας τους. Μπορεί να περιγράφονται σκηνές υπερβολικής φύσης, όσον αφορά τις μάχες, σίγουρα, όμως, υπάρχει περισσότερος ρεαλισμός από τα σύγχρονα σενάρια, με τα παράλληλα σύμπαντα, τους πολλαπλούς ήρωες και τους εξωπραγματικούς villains. Μπορώ να πω, λοιπόν, (σαν παλιομοδίτης που είμαι) ότι απόλαυσα αρκετά την συγκεκριμένη ιστορία, λόγω αυτής της προσέγγισης που ακολούθησε. Την σκηνοθεσία την βρήκα αξιόλογη, δημιουργώντας αγωνία όπου κι όταν χρειάστηκε. Επίσης, έχουμε καλογραμμένους διαλόγους, με νόημα και ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα στις επεξηγηματικές λεζάντες, που ενίσχυαν το μυθιστορηματικό στοιχείο. Βέβαια, πολλές ήταν οι φορές που ένιωθα να διαβάζω ένα κουλτουριάρικο διήγημα! Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία ιστορία που δεν κρύβει την ηλικίας της, σεναριακά πατάει στην Γη και δεν διακατέχεται από πομπώδεις σκηνές, ενώ παράλληλα επιχειρεί να περάσει συμβουλευτικά μηνύματα, αλλά και να εξάρει το νόημα της φιλίας. Προσωπικά, μου αρέσει τέτοιου είδους θεματολογία σε κόμικς (τα πολύ Sci-Fi με κουράζουν! ), οπότε άνετα λέω ότι η συγκεκριμένη ιστορία είναι του γούστου μου και την κατατάσσω ανάμεσα στην αφρόκρεμα των ιστοριών που έχουν εκδοθεί, μέχρι στιγμής, στην συλλογή. Όσοι, λοιπόν, θέλετε να διαβάσετε μία μεστή υπόθεση από τα παλιά, μπορείτε να επενδύσετε χωρίς φόβο και πάθος. Όσοι αρέσκονται μόνο σε μοτίβα επιστημονικής φαντασίας και υπερβολής, καλύτερα να προσπεράσουν. Όσον αφορά τον εικαστικό τομέα, έχουμε ένα σχέδιο που είναι ο ορισμός του ρετρό και κάτι τέτοιο μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθές. Η αλήθεια είναι ότι η ηλικία του φαίνεται αρκετά, καθώς γίνονται πολλές εκπτώσεις, σε σχέση με την σύγχρονη εποχή, κυρίως στην στολή του πρωταγωνιστή. Όταν, όμως, είσαι στο συγκεκριμένο mood, πιστεύω ότι δεν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην σου αρέσει. Σίγουρα, πάντως, οι νέες γενιές αναγνωστών, ίσως και να δυσανασχετήσουν κάπως. Το χρώμα είναι έντονο και με έναν αξιόλογο συνδυασμό, ενισχύοντας το σχέδιο και δημιουργώντας μία ενδιαφέρουσα πανδαισία. Από έξτρα υλικό δεν έχουμε πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα είναι εύστοχα και φροντίζουν να μας πληροφορούν εμπεριστατωμένα. Εκτός από το editorial του Lupoi και τα πρωτότυπα (και πανέμορφα) εξώφυλλα των αρχικών τευχών, που λειτουργούν σαν φυσικοί σελιδοδείκτες, στο τέλος της ιστορίας θα βρούμε δύο λόγια για την προέλευση και την πορεία του Iron Man στα κόμικς, καθώς και μία δισέλιδη αναφορά στον συγγραφέα της συγκεκριμένης ιστορίας. Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι δεν υπάρχει η καθιερωμένη στήλη, που εξιστορεί πώς έχουν τα γεγονότα πριν φτάσουμε στην ιστορία που περιγράφεται. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του τόμου είναι σκαναρισμένα από εμένα. Οι εσωτερικές σελίδες είναι αλιευμένες από το διαδίκτυο. Ζητώ την επιείκειά σας για την παρουσίαση, μιας και δεν δηλώνω άριστος γνώστης των υπερηρωικών.
  17. Η παρουσίαση ίσως περιλαμβάνει ελαφρά spoilers. The Final Gauntlet, #1-6 Τα τελευταία χρόνια μού έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη συμπάθεια για τους Guardians. Δε ξέρω εάν για αυτό οφείλεται το πολύ επιτυχημένο κινηματογραφικό franchise του James Gunn ή το γεγονός ότι λάτρεψα το Annihilation και τη συνακόλουθη σειρά GoG των Abnett/Laning, αλλά όπως και να έχει, αυτοί οι διαστημικοί ήρωες έχουν πλέον ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου. Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι έχω πολύ καιρό να διαβάσω κάποιο συναφή τίτλο των Guardians. Εδώ και πολύ καιρό η Marvel μου έδινε την εντύπωση πώς δεν είχε να παραδώσει κάτι «φρέσκο» με αυτούς τους χαρακτήρες ή έστω κάτι που να είναι στα επίπεδα αυτού που δημιούργησαν οι Abnett/ Lanning/ Giffen. Όλα αυτά διαφοροποιήθηκαν τη στιγμή που αποφάσισα να ρίξω μία ματιά στο τίτλο Guardians of the Galaxy του 2019 από τους σούπερ σταρ Donny Cates και Geoff Shaw. Η ιστορία έχει μία απλή δομή. Εν συντομία, σε κάποιο προηγούμενο τεύχος/σειρά/graphic novel που είχε γράψει ο Cates (ή κάποιος άλλος, ακόμα δε το έχω διασταυρώσει), ο Thanos φαίνεται να έχει αποχαιρετήσει για άλλη μία φορά τη ζωή και να έχει οδηγηθεί στις αγκάλες της αγαπημένης του, Death. Ο αδερφός του Thanos, Eros, καλεί σε συμβούλιο όλους τους διαστημικούς/κοσμικούς ήρωες προκειμένου να ακούσουν τη διαθήκη που τους άφησε ο Τρελός Τιτάνας. Εκεί μαθαίνουν ότι ο Thanos, σε μία κίνηση καλής θέλησης (), φρόντισε με κάποιο τρόπο να «ανεβάσει» ένα αντίγραφο της συνείδησης του στο μυαλό κάποιου άλλου πλάσματος του Marvel Universe, εξασφαλίζοντας έτσι ότι στην ουσία δεν θα παραμείνει «νεκρός» … Ποιο είναι αυτό το πλάσμα, στο οποίο κρύβεται μέσα ο Thanos; Που κολλάνε οι Guardians σε όλο αυτό; Αν μη τι άλλο, αυτές είναι δύο πολύ ωραίες ερωτήσεις που βρίσκουν απάντηση σε αυτήν την αρκετά συμπαθητική ιστορία που δημιούργησε ο Cates. Έχει ειπωθεί ουκ ολίγες φορές σε αυτό εδώ το forum ότι ο Donny Cates είναι το ανερχόμενο αστέρι της Marvel, ο οποίος μετά την «αναγέννηση» του Venom και τον εμπλουτισμό του ευρύτερου συμβιωτικού σύμπαντος, έχει αναλάβει και το δύσκολο εγχείρημα του επαναπροσδιορισμού της κοσμικής πλευράς του Marvel Universe. Έτσι, μετά από ένα πέρασμα από τον Silver Surfer (Black), Thanos, Cosmic Ghost Rider & Inhumans, σειρά τώρα έχουν και οι Guardians. Όλα τα γνωστά ατού του Cates είναι ορατά και εδώ. Ο Cates γράφει σαν ένα τρελό fanboy και γνωρίζει τι αναμένουν και θέλουν να δουν οι αναγνώστες του στην ιστορία που θα διαβάσουν. Το αποτέλεσμα είναι μία περιπέτεια με ατελείωτο fan service, αρκετά twists και ενίοτε καλό χιούμορ. Παράλληλα, ο Cates δε δαπανά καθόλου χρόνο σε περιττές εισαγωγές, αλλά περνά απευθείας στο «ψητό». Επιπλέον, πάντα καταφέρνει να βρει ένα τρόπο να σου κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και μόλις τελειώσεις το ένα τευχάκι, «διψάς» να διαβάσεις απευθείας το επόμενο! Το σχέδιο του Geoff Shaw κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα και ταιριάζει με την διαστημική ιστορία που αφηγείται ο Cates. Επίσης, διαβάζω ότι ο Shaw είναι και μόνιμος συνεργάτης του, αφού έχουν κάνει μαζί πολλές σειρές τόσο για τη Marvel όσο και για άλλες εταιρίες (π.χ. το Crossover και το God Country για την Image), κάτι που σίγουρα βοηθά τη «χημεία» των δύο δημιουργών. Ένα άλλο ατού του κόμικ είναι ότι αυτό κυλάει πολύ γρήγορα, έχει ξέφρενη δράση, ενώ εμπεριέχει διάφορες και πωρωτικές ατάκες! Νομίζω ότι είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα το ότι μπορεί και συνδέει επιτυχημένα το νήμα όλων των κοσμικών (και λοιπών) ιστοριών που έχει γράψει, χωρίς ο αναγνώστης να χάνεται. (π.χ. γίνεται αναφορά στον Knull, ο οποίος απ’ ό, τι διαβάζω συνδέεται με το run του στον Venom.) Πέρα από τα θετικά, διέκρινα κάποια στοιχεία που με παραξένεψαν. Αρχικά να πω ότι πλέον τα κόμικ της Marvel (φαντάζομαι όλα;) είναι εμφανέστατα επηρεασμένα από το κινηματογραφικό MCU, τόσο στις εμφανίσεις των χαρακτήρων όσο και στο τρόπο που αυτοί συμπεριφέρονται. (π.χ. ο Quill) Αυτό είναι αναμενόμενο για κάποιον που παρακολουθεί ανελλιπώς όλες τις εξελίξεις των κόμικ της Marvel, αλλά για κάποιον (όπως εγώ) που έχει μείνει «μακριά», σίγουρα τού δημιουργεί μία εντύπωση. Αυτή η εντύπωση δεν είναι θετική ή αρνητική απαραίτητα, αλλά ανέκαθεν ήμουν από αυτούς που προτιμούσα ένα «διαχωρισμό» ανάμεσα στα κόμικ και τις ταινίες. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Επίσης, θα ήθελα ο Cates να είχε βάλει μέσα στο κόμικ περισσότερα character moments. Όχι ότι δεν υπήρχαν, απλά θα ήθελα λίιιγα παραπάνω, ώστε να φανεί περισσότερο η χημεία των χαρακτήρων. Μεταξύ των άλλων, μια και αναφέρθηκα στο χιούμορ, μερικά αστειάκια δεν είναι τόσο καλά ή είναι λίγο βεβιασμένα. Εν πάση περιπτώσει, το κόμικ αυτό ήταν για μένα σαν ένα δροσερό, καλοκαιρινό κοκτέιλ. Θέλω και άλλο, δηλαδή. Γενικά, πέρασα πολύ καλά και με έκανε να νοσταλγήσω το έπος του Annihilation & και των πολλαπλών συνεχειών του. Ευτυχώς το run του Cates έχει 6 τεύχη ακόμα. Το επόμενο story-arc ονομάζεται «Faithless», το οποίο ανυπομονώ πολύ να το ξεκινήσω. Το κόμικ αυτό έχει μαζευτεί σε ένα απλό, χαρτόδετο τόμο. Επίσης, κυκλοφορεί ένα hardcover που περιέχει και τις δύο ιστορίες, δηλαδή όλο το run του 2019 από τους Donny Cates και Geoff Shaw. ----- Απαντάω σε κάποιες σύντομες ερωτήσεις: 1. Είμαι αρχάριος, αλλά μου αρέσουν οι Guardians από τις ταινίες. Μπορώ να ξεκινήσω από αυτό το κόμικ; Δε θα σε απέτρεπα από το να το διαβάσεις, αλλά είναι μία αλήθεια ότι χρειάζεται γνώση των πρόσφατων εξελίξεων του Marvel Universe. Βέβαια, ο συγγραφέας κάνει ό, τι μπορεί για να μη «χαθεί» ο αναγνώστης και έως εκ τούτου, ό, τι χρειάζεται να ξέρεις, αναφέρεται μέσα επιγραμματικά. Κάτι που παρέλειψα να πω στη παρουσίαση είναι ότι η σύνθεση της ομάδας είναι διαφορετική από τη ταινία, ενώ έχουν «αποχωρίσει», για τον έναν ή για τον άλλο λόγο, πολλά από τα ιδρυματικά μέλη της. Γενικά, το status quo είναι διαρκώς μεταβαλλόμενο, οπότε θα βοηθούσε μία μικρή αναζήτηση στη Βικιπαίδεια πριν ξεκινήσεις το κόμικ. 2. Μου αρέσει το MCU και οι Guardians. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες; Είσαι τυχερός! Οι ομοιότητες είναι αρκετές όπως ανέφερα παραπάνω, βέβαια υπάρχουν αρκετά αποκλίνοντα στοιχεία που δε θα ήθελα να σποιλάρω. 3. Είναι το καλύτερο κόμικ με τους Guardians που έχει γραφτεί τελευταία; Προσωπικά, για μένα είναι μία αξιόλογη και διασκεδαστική ιστορία η οποία θα σε αφήσει ανυπόμονο για τη συνέχεια! Αναμφισβήτητα έχουν γραφτεί και καλύτερες κοσμικές ιστορίες, όμως η προσέγγιση του Cates είναι το λιγότερο «φρέσκια» και ενδιαφέρουσα. Κλείνω με το επίσημο soundtrack του Tyler Bates από την ομώνυμη ταινία… Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  18. Η σκοτεινή πλευρά του Stan Lee μέσα από τη νέα βιογραφία του Η ψυχρή, σκληρή αλήθεια για τον θρύλο της Marvel. Stan Lee είναι μάλλον η πιο γνωστή φιγούρα στην ιστορία των κόμικς. Χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι η μεγάλη καριέρα του δεν ήταν και αμφιλεγόμενη. Ανά τα χρόνια κατηγορήθηκε πολλές φορές ότι έπαιρνε όλα τα εύσημα για έργα που δημιούργησε με άλλους και ότι δεν μοιραζόταν το προσκήνιο μαζί τους. Για το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του, ωστόσο, η υπερδύναμη του Lee ήταν η ικανότητά του να αποφεύγει χτυπήματα στη φήμη του. Αυτό ίσως αλλάξει με την κυκλοφορία του νέου βιβλίου "True Believer: The Rise and Fall of Stan Lee" του Abraham Riesman. Το βιβλίο προσφέρει μία διαφωτιστική και συχνά σκληρή ματιά στη ζωή του Αμερικάνου θρύλου, ο οποίος απεβίωσε το 2018 σε ηλικία 95 ετών, και αμφισβητεί πολλά από τα κύρια στοιχεία της κληρονομιάς του. Έμπειροι fans των κόμικς θα γνωρίζουν την μεγάλη διαμάχη για την αναγνώριση της δημιουργίας των χαρακτήρων που σηματοδότησαν την αρχή της Εποχής της Marvel. Ως το πρόσωπο της Marvel από το '60, ο Lee έχει λάβει το μεγαλύτερο μερίδιο των ευσήμων χάρη σε έναν συνδυασμό από τεμπέλικη δημοσιογραφία και την ικανότητα να προωθεί τον εαυτό του. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε την επιδεξιότητά του στις δημόσιες σχέσεις. Υπό πολλές έννοιες, η φιλική του διάθεση ήταν βασικό συστατικό για την επιτυχία της Marvel. Το ταλέντο του ήταν αδιαμφισβήτητο. Ο έξυπνος, εφευρετικός διάλογός του έδωσε στον κατάλογο της Marvel (τα πρώτα χρόνια έγραφε σχεδόν όλες τις σειρές) μία μοναδική φωνή που έκανε τα κόμικς να ξεχωρίζουν. Αυτή η προσωπική πινελιά τον βοήθησε επίσης να συνάψει μία σχέση με τους αναγνώστες της Marvel μέσα από συμπαθητικές στήλες και αργότερα τα Bullpen Bulletins. Ο Lee ήταν επίσης υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για την τότε πρωτοποριακή ιδέα ενός κοινού σύμπαντος των κόμικς -- η συνέχεια που επέτρεψε στον Spider-Man να εμφανίζεται στις σελίδες των "Avengers" και "Fantastic Four". "Έκανε [τα κόμικς] ενδιαφέροντα. Τα έκανε κάτι για το οποίο η Village Voice θα έγραφε ένα άρθρο και το Rolling Stone θα είχε ως εξώφυλλο", λέει ο Riesman στο IGN. "Και αυτό είχε τεράστια σημασία για την ιστορία των κόμικς" Με Μεγάλη Δύναμη Αλλά η ικανότητα να κεντράρει τον εαυτό του σε κάθε ιστορία που γράφτηκε για την Marvel ήταν εις βάρος των συν-δημιουργών του όπως ο Steve Ditko και ιδιαίτερα του Jack Kirby. Ο Lee μείωνε συνέχεια του δημιουργικούς συνεργάτες του και με πολλούς τρόπους αυτό βοήθησε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η Marvel ήταν πρακτικά μία επιχείρηση ενός μόνο ατόμου. Το "True Believer" αναδεικνύει ένα σταθερό μοτίβο από υπερβολικά αντιφατικές επεξηγήσεις στις ιστορίες του Lee ανά τα χρόνια σχετικά με το πως πραγματικά εφευρέθηκαν οι γνωστοί χαρακτήρες της εταιρείας. Ασχέτως από τι πραγματικά ισχύει στο θέμα του "Ποιος έκανε τι;" στη Marvel -- και η μέθοδος της Marvel για τη δημιουργία των κόμικς το κάνει δύσκολο να λάβουμε μία ικανοποιητική απάντηση -- είναι δύσκολο να υπερασπιστούμε την άρνηση του Lee επί δεκαετίες να αναγνωρίσει το μερίδιο των καλλιτεχνών που τον βοήθησαν να δημιουργήσει αμέτρητους χαρακτήρες. Το βιβλίο του Riesman αμφισβητεί ακόμα και την προέλευση της πιο γνωστής φράσης από την καριέρα του Lee -- και ίσως και στην ιστορία της Marvel. "Με μεγάλη δύναμη πρέπει επίσης να έρχεται μεγάλη ευθύνη!", η πιο καθοριστική αξία στη ζωή του Peter Parker εμφανίστηκε προς το τέλος της origin ιστορίας του χαρακτήρα στις σελίδες του "Amazing Fantasy" #15. Από τη δημοσίευσή της φράσης το 1962, θεωρείται δεδομένο ότι δημιουργός της ήταν ο Lee. Αλλά ο Riesman αναφέρει παραδείγματα όπως μία φράση του νεαρού Winston Churchill από το 1906 καθώς και μία ομιλία του Franklin Delano Roosevelt που περιέχουν φράσεις πολύ όμοιες με αυτή του Spidey. Θα μπορούσε ο Lee απλά να έχει επινοήσει τη φράση μόνος του; Θα μπορούσε να είχε επηρεαστεί υποσυνείδητα από κάτι που άκουσε χρόνια νωρίτερα; Ίσως. Αλλά το ιστορικό του Lee να διαστρεβλώνει την αλήθεια και να παίρνει εύσημα που δεν άξιζε απαιτούν μία πιο κοντινή ματιά. "Αυτή [η φράση] ήταν ένα μικρό σημείο. Δεν ήθελα να το τραβήξω πάρα πολύ, αλλά είναι κάτι που πρέπει να αναρωτηθείς...ίσως υπήρχαν προηγούμενα γι' αυτό και δεν είναι έγκλημα", λέει ο Riesman. "Είναι μια χαρά. Αλλά έχουμε αυτή [την ιδέα] ότι αυτή η φράση ξεπήδησε όπως η Αθηνά από το κεφάλι του Δία, αυτή η εξαιρετική παρατήρηση [από τον Stan] που κανείς μέχρι τότε δεν είχε κάνει". Παρά όλους τους επαίνους και την φήμη που του έδωσε η ξαφνική επιτυχία της Marvel, στα μέσα της δεκαετίας του '70 ο Lee ήταν απεγνωσμένος να αφήσει τα κόμικς πίσω του. Μετακόμισε στην Καλιφόρνια για να αναδημιουργήσει τον εαυτό του ως παραγωγό. Τα περισσότερα βιβλία για τον Lee δεν γράφουν πολλά για αυτή την εποχή από τα τέλη των '70s μέχρι τα τέλη των '90s, αλλά ήταν μία εποχή στην οποία είχε κάποιες από τις πιο συνταρακτικές και επώδυνες ήττες του. Το "True Believer" καλύπτει σε έκταση αυτή τη χρονική περίοδο, δείχνοντας ότι οι προσπάθειές του να πείσει το Hollywood να αναγνωρίσει την αξία που είχε ο κατάλογος της Marvel αγνοήθηκαν. Ο Lee μπορεί να συνομιλούσε με στελέχη που μεγάλωσαν διαβάζοντας κόμικς με την επιγραφή "Ο Stan Lee παρουσιάζει" στο πρωτοσέλιδο, αλλά η βιομηχανία δεν τον πήρε στα σοβαρά ως παραγωγό, ακόμα κι όταν οι ιδέες του είχαν δυνατότητες. Η Margaret Loesch, στέλεχος τηλεοπτικού animation και επικεφαλής της Marvel Productions στη δεκαετία του '80, λέει πως θυμάται μία συνάντηση με τον Lee όπου παρουσίασε σε ένα τηλεοπτικό δίκτυο μία μεταφορά ενός περίεργου Ιαπωνικού προγράμματος. Σύμφωνα με τη Loesch, η συνάντηση ήταν καταστροφική. Χρόνια αργότερα, η Saban Entertainment θα μετέφερε εκείνη την περίεργη Ιαπωνική σειρά στην παγκόσμια επιτυχία "The Mighty Morphin Power Rangers". "Ο Stan είχε ιδέες εκείνη την περίοδο που αργότερα θα γινόντουσαν πραγματικότητα", λέει ο Riesman. "Το άλλο κλασικό [παράδειγμα] είναι το 'Ant-Man'. Πίστευε πραγματικά ότι μία τηλεοπτική σειρά ή μία ταινία με τον Ant-Man θα είχε μεγάλη επιτυχία. Και όλοι γέλασαν μαζί του. Αλλά το 2015 είχαμε μία 'Ant-Man' ταινία που εισέπραξε μισό δισεκατομμύρια δολάρια. Οπότε δεν ήταν όλες κακές ιδέες, απλά πολλές από αυτές δεν οδήγησαν κάπου". Οικογενειακά Ζητήματα Για τον Riesman, το να φέρει μια φρέσκια ματιά στο αντικείμενό του ήταν μία μεγάλη πρόκληση όταν ο Lee ήταν τόσο διάσημος για τόσο καιρό. O συγγραφέας περιγράφει διεξοδικά την οικογενειακή ιστορία του Lee, αρχίζοντας από τις ρίζες τους στην ανατολική Ρουμανία. Οι γονείς του έφτασαν στη Νέα Υόρκη περίπου στην αρχή του 20ου αιώνα και, όπως πολλοί από τους δημιουργούς κόμικς της Χρυσής Εποχής, ο Lee ήταν εβραίος. Ωστόσο, σε αντίθεση με τους Jack Kirby, Will Eisner ή Joe Kubert, στη δουλειά του ο Lee σπανίως έκανε αναφορές ή νύξεις στην πίστη του. Μέσα από την έρευνά του, ο Riesman ανακάλυψε έναν άνθρωπο βαθιά απογοητευμένο και ενοχλημένο από την οικογένειά του και συγκεκριμένα τον πατέρα του. "Ο Stan πολύ σπάνια μιλούσε για τον πατέρα του, αλλά όταν το έκανε, έλεγε ότι ο πατέρας του δεν είχε ιδιαίτερα καλή γνώμη για τον ίδιο", μας λέει. "Και φαντάζομαι ότι μεγάλο μέρος αυτής της επιθυμίας να ξεφύγει από την εβραϊκή ταυτότητά του είχε να κάνει με την επιθυμία να ξεφύγει από την οικογένειά του". Η φιλοδοξία και η επιθυμία του Lee να αφήσει πίσω του τη ζωή στην οποία γεννήθηκε θα γινόταν η κινητήρια δύναμη στην ενήλικη ζωή του. "Ήθελε να είναι μεγαλύτερος από έναν μέσο άνθρωπο", συνεχίζει ο Riesman. "Και μερικές φορές αυτό, στο κεφάλι σου, μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς 'Λοιπόν, πρέπει να αφήσω πίσω τους ανθρώπους με τους οποίους ξεκίνησα'". Ο Larry Lieber έδωσε συνέντευξη για το βιβλίο και η περίεργα μακρινή σχέση του με τον πιο γνωστό μεγάλο αδερφό του είναι μία από τις πιο θλιβερές και παράξενες πλευρές της μεγάλης ζωής του Lee. Ο Lieber, που πέρασε πολλά χρόνια στη Marvel και συν-δημιούργησε χαρακτήρες όπως οι Thor, Ant-Man και Iron Man και επί δεκαετίες ζωγράφιζε το "Amazing Spider-Man" που έγραφε ο Lee σε μία εφημερίδα, δεν μπορεί να δώσει κάποια εξήγηση για τον λόγο που ο αδερφός του τον κρατούσε σε απόσταση για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής τους. Είναι σαν ο Lee να προσπαθούσε να αφήσει οποιοδήποτε ίχνος του Stanley Lieber (το βαφτιστικό του όνομα) στο παρελθόν του, μεταξύ των οποίων και ο μοναδικός αδερφός του. "Ο Stan δεν είπε ποτέ 'Χευ, έλα να γνωρίσεις τον αδερφό μου, τον Larry Lieber. Είναι πολύ καλός'", εξηγεί ο Riesman. "Απλά δεν προέκυψε ποτέ. Δεν τον αποκάλεσε ποτέ αδερφό του με οποιονδήποτε ενεργητικό τρόπο. Και ο Larry είναι ο πρώτος που θα παραδεχτεί ότι ο ίδιος και ο Stan είχαν μία δύσκολη σχέση. Ο Stan δεν ήθελε να συσχετίζεται μαζί του". Ο Lieber αναφέρει πόσο πληγώθηκε μία χρονιά όταν ο Lee ήρθε στο Μανχάταν για να εμφανιστεί στο New York Comic Con και δεν τον ενημέρωσε καν. Λέει επίσης στον συγγραφέα ότι ο μεγάλος αδερφός του δεν του είπε ούτε μία φορά ότι τον αγαπούσε. "Αυτός και ο Larry δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση", λέει ο Riesman. "Δεν υπήρξε κάποιο γεγονός που συνέβη απ' όσο ξέρω που να πυροδότησε [το ρήγμα]. Απλά υπήρχε για κάποιο λόγο. Ίσως είχε να κάνει με την Joan (σύζυγο του Stan) ή μπορεί να υπάρχουν ένα σωρό κίνητρα, αλλά είναι κάπως στενάχωρο να το διαβάζεις". Τα χρήματα ήταν συνεχής ανησυχία για τον Lee μέχρι και τις τελικές μέρες του, που είναι αξιοσημείωτο αν σκεφτούμε ότι είχε κερδίσει εκατομμύρια κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Αν και ο πολυετής γάμος του Stan με την Joan φαινόταν τέλειος, στην πραγματικότητα η οικογένεια Lee ήταν συνεχώς σε αναταραχή. Σύμφωνα με όσους έδωσαν συνέντευξη για το βιβλίο, μεγάλο μέρος αυτού του στρες μπορούσε να αποδoθεί στην ευέξαπτη και σπάταλη κόρη του με την Joan, JC. Τα χρήματα ήταν συνεχής ανησυχία για τον Lee μέχρι και τις τελικές μέρες του, που είναι αξιοσημείωτο αν σκεφτούμε ότι είχε κερδίσει εκατομμύρια κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Ο Lee επίσης παρέμεινε ενοχλημένος πως ό,τι κι αν προσπάθησε και οποιαδήποτε συμφωνία κι αν έκλεισε, δεν μπόρεσε ποτέ να επαναλάβει την επιτυχία που είχε δημιουργώντας κόμικς για τη Marvel στη δεκαετία του '60. Αυτή η αγανάκτηση φαίνεται να εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις του Lee στα τελευταία χρόνια της καριέρας του. Δεν Yπάρχουν Σούπερ Ήρωες Το βιβλίο αναφέρει πολλές από τις μεγάλες αποτυχίες του Lee...το "Mighty 7", το "The Governator" (σε συνεργασία με τον τότε Κυβερνήτη της Καλιφόρνια, Arnold Schwarzenegger), μία σειρά από συναυλίες και, όλως περιέργως, μία κολόνια. Έχουμε επίσης λεπτομέρειες από την πιο συγκλονιστική αποτυχία του, τη βραχύχρονη διαδικτυακή επιχείρηση, Stan Lee Media. Αν υπάρχει ένα πράγμα που μπορούμε να μάθουμε από όλες αυτές τις αποτυχίες, είναι ότι ο Lee δεν μπορούσε να κρίνει καλά έναν χαρακτήρα και ότι ήταν εύκολος στόχος για απατεώνες. Ήταν συνέχεια περικυκλωμένος από ανθρώπους που τον έβλεπαν μόνο για τα λεφτά του. Τον συνέδεαν με όλων των ειδών κακοσχεδιασμένα projects για τη φήμη του ονόματός του και χρησιμοποιούσαν την ισχυρή εικόνα του στα μέσα για γρήγορη δημοσιότητα. Διαβάζοντας το βιβλίο, το ξεκάθαρο και λυπητερό συμπέρασμα που βγάζει κανείς είναι ότι χωρίς τα cameos στις ταινίες του MCU που τον σύστησαν σε μία νέα γενιά από fans, οι δύο τελευταίες δεκαετίες ζωής του Lee θα ήταν σημαδεμένες από αποτυχία και αμέτρητες εμφανίσεις σε συνέδρια για κόμικς. "Μόλις αρχίσεις να τραβάς όλες αυτές τις κλωστές και να μιλάς στους εμπλεκόμενους, τα τελευταία χρόνια του Lee είχαν γίνει ένα σόου τρόμου και κανείς δεν θα το αρνηθεί αυτό. Υπήρχε τόση πολλή κακοποίηση", λέει ο Riesman αναφερόμενος στις κατηγορίες περί κακοποίησης ηλικιωμένου που εμφανίστηκαν μετά τον θάνατο της Joan το 2017. "Υπήρχε τόση εξαπάτηση και κλοπή, και ό,τι κι αν πιστεύεις για τα ελαττώματα ή τα λάθη ή τις αποτυχίες του Stan, κανένας δεν αξίζει να είναι 95 και να κακοποιείται. Ήταν μία πολύ θλιβερή κατάληξη σε αυτή την ιστορία".Ένας από τους πιο διαβόητους ανθρώπους στον κύκλο του Stan τα τελευταία χρόνια ήταν ο Keya Morgan, ο πρώην manager του που συνελήφθη το 2019 με κατηγορίες για κακοποίηση ηλικιωμένου. (Ο Morgan δήλωσε μη ένοχος). Ο Morgan έδωσε κι αυτός συνέντευξη για το βιβλίο και στη συνέχεια έπαιξε στον Riesman κάποιες ανησυχητικές μαγνητοσκοπήσεις που, όπως γράφει το βιβλίο, καταγράφουν τον Lee να κάνει προσβλητικές δηλώσεις. Αυτό είναι το μήνυμα αυτού του βιβλίου. Αν δεν έχει κάτι άλλο, είναι ότι δεν υπάρχουν σούπερ ήρωες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι. "Αρκετές φορές άκουσα τον Stan να κάνει ρατσιστικά, ομοφοβικά και μισογυνιστικά σχόλια είτε απευθυνόμενος στην JC είτε σε συζήτηση για αυτήν", γράφει ο Riesman στο βιβλίο σχετικά με τις μαγνητοσκοπήσεις. "'Πιστεύω ότι είσαι η πιο χαζή λευκή γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ!' της φωνάζει [ο Lee] σε μία από αυτές (στο οποίο απαντάει 'Γαμήσου Stan'). Σε μία άλλη, ο Stan μιλάει στον Morgan για την JC και λέει πως 'υποτίθεται ότι είναι μία ελκυστική κυρία', αλλά αντ' αυτού είναι 'σαν την χειρότερη λεσβία που μπορείς να φανταστείς'. Κάποια στιγμή, η JC λέει στον Stan ότι θα υιοθετήσει ένα μωρό αφροαμερικανικής καταγωγής (κάτι που άτομα από τον εσωτερικό κύκλο λένε ότι της έγινε εμμονή για ένα σύντομο διάστημα) και ο Stan της μουγκρίζει 'Γιατί στο διάολο θες ένα μαύρο μωρό';" Ο Riesman επίσης επισημαίνει ότι τα αρχεία που έπαιξε για αυτόν ο Morgan ήταν μονταρισμένα και ότι "οι μαγνητοσκοπήσεις δεν περιέχουν την υπόλοιπη συζήτηση". Αν και λέει ότι ποτέ δεν ήταν ο τύπος θαυμαστή που είχε τον ίδιο σεβασμό για τον Lee όπως πολλοί άλλοι, ο συγγραφέας ομολογεί ότι ακούγοντας αυτά τα αρχεία ένιωσε απίστευτη απογοήτευση. "Μόλις αρχίζεις να ακούς κάποιον ο οποίος είναι τόσο αγαπητός, ένα γοητευτικό είδωλο που είναι γνωστό ως υποστηρικτής φιλελεύθερων σκοπών και ότι παλεύει τον ρατσισμό και όλα αυτά", λέει, "Και ακούς ηχογραφήσεις του όπου κάνει ρατσιστικά και ομοφοβικά σχόλια, λες 'Δεν υπάρχουν σούπερ ήρωες, λοιπόν'. Αυτό είναι το μήνυμα αυτού του βιβλίου. Αν δεν έχει κάτι άλλο, είναι ότι δεν υπάρχουν σούπερ ήρωες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι". Θα υπάρξουν κάποιοι που θα αμφισβητήσουν την ανάγκη να βάλουμε την καριέρα του Lee στο μικροσκόπιο και να ξανανοίξουμε θέματα από δεκαετίες πριν για κάποιον που πραγματικά αξίζει εύσημα για τους ήρωες της Marvel. Κάποιοι θα αμφισβητήσουν αν η ιστορία της ζωής του χρειαζόταν να συμπεριλάβει αποκαλύψεις όπως αυτές οι δυσάρεστες ηχογραφήσεις. Ο Riesman πιστεύει πως η συμμετοχή του Lee στην ανύψωση των κόμικς ως μορφή τέχνης αξίζει να διερευνηθεί. "Δηλαδή, αν είσαι ένα νέο άτομο και πηγαίνεις σε όλες αυτές τις ταινίες του MCU και βλέπεις όλα τα cameos [του Stan] και διαβάζεις στο ίντερνετ ότι ο Stan Lee είναι ο τύπος που επινόησε όλες αυτές τις ιδέες, ότι είναι ο Steve Jobs της Marvel", λέει, "Επειδή η δική του εκδοχή των γεγονότων έχει ληφθεί ως ευαγγέλιο για δεκαετίες και δεκαετίες. Και είπε ψέματα για πολλά πράγματα ή παραποίησε ή είπε πράγματα που αμφισβητούνται". "Δεν λέω ότι ο Stan ήταν ο πιο διαβολικός άνθρωπος στον κόσμο. Λέω ότι ήταν σαν εσένα κι εμένα. Όλοι μας κάνουμε συμβιβασμούς. Όλοι μας εξομαλύνουμε την αλήθεια. Όλοι μας νομίζουμε ότι μπορούμε να γλυτώσουμε με κάποια πράγματα. Είναι θλιβερό σε κάποιον βαθμό, αλλά νομίζω είναι και πολύ υγιές να ρίχνεις λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό σου". ΠΗΓΗ
  19. Περιέχει τα τεύχη: Fantastic Four (1961) 204 – 214 Το In Search of Galactus είναι μία από τις πιο σημαντικές και κλασσικές ιστορίες των FF. O Marv Wolfman (Crisis on Infinite Earths) κλήθηκε να γράψει μία διαστημική όπερα 11 τευχών, η οποία εκ του αποτελέσματος εμπεριέχει πολλά highlights. Φυσικά, το σπουδαιότερο highlight δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το ντεμπούτο του John Byrne στο τίτλο, στο τεύχος 209, περίπου στη μέση δηλαδή της εν λόγω ιστορίας. Η ιστορία χωρίζεται σε δύο «μισά». Το πρώτο μισό αρχίζει με τη ξαφνική άφιξη της πριγκίπισσας Adora από το Xandar στο κτίριο Baxter. Η Αdora ζητάει βοήθεια από τους 4 Φανταστικούς για την αντιμετώπιση των Skrulls, οι οποίοι έχουν κάνει έφοδο στο πλανήτη της. Οι FF αποφασίζουν να βοηθήσουν και έτσι ταξιδεύουν μαζί της στον γαλαξία της Ανδρομέδας. Αρχικά, ο Johnny Storm ή αλλιώς Human Torch μένει πίσω στη Γη, αλλά τελικά αργότερα φτάνει και αυτός στο Xandar για να βοηθήσει την υπόλοιπη ομάδα, η οποία συνεργάζεται με τους κοσμικούς ήρωες «Champions» και τον Nova. Η ομάδα εν τέλει συνέβαλε στην εξουδετέρωση των Skrulls, όμως οι τελευταίοι πρόλαβαν να χτυπήσουν τους Mister Fantastic, Invisible Girl & Thing με μία ακτίνα ταχείας «γήρανσης», όπερ και σημαίνει ότι οι τρεις τους έχουν 3 μέρες για να βρουν ένα αντίδοτο πριν πεθάνουν. Αυτό είναι σε πολύ γενικές γραμμές το πρώτο μισό της ιστορίας, το οποίο απλώνεται από το τεύχος 204 μέχρι το 208. Θα έλεγα πως είναι περισσότερο ένα «εισαγωγικό σημείωμα» για τη σαφώς καλύτερη και ανώτερη συνέχεια. Ο Wolfman τοποθετεί σιγά-σιγά τα θεμέλια της ιστορίας χωρίς να βιάζεται προκειμένου να την οδηγήσει εκεί ακριβώς που θέλει. Η εμφάνιση της κοσμικής οντότητας Sphinx (ελληνιστί «Σφίγγα») είναι αυτή που έρχεται να ταράξει τα νερά. Η οντότητα αυτή έχει βάλει στο μάτι –ποιον άλλον;- τον πλανήτη Γη και οι 4 Φανταστικοί αναγνωρίζουν ότι δε μπορούν να τα βάλουν μαζί της. Οπότε… Ποια άλλη κοσμική οντότητα είναι εξίσου δυνατή και θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την Sphinx, σώζοντας έτσι τη Γη; Θα μπορέσουν οι FF να έρθουν σε κάποιου είδους συμφωνία μαζί της προκειμένου να αντιμετωπίσει τη Σφίγγα; Θα γίνει αποδεχτή η πρόταση; Αν ναι, ποίες είναι άραγε οι πιθανές συνέπειες μίας τέτοιας συμφωνίας; Και όταν όλα τελειώσουν, θα προλάβει ο Mister Fantastic να βρει κάποιο αντίδοτο για τη ταχεία γήρανση της ομάδας του; Αυτή η κοσμική περιπέτεια προσφέρει συνολικά πολλές αξέχαστες στιγμές. Ο Wolfman γράφει την ιστορία με ένα πολύ φιλόδοξο τρόπο και, τουλάχιστον εμένα, με κράτησε στην άκρη της καρέκλας μου ως το τέλος. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως το κόμικ είναι κάπως άνισο, αφού το πρώτο μισό είναι σαφώς υποδεέστερο από το δεύτερο (και καλύτερο) μισό (209-214). Δε θα διαφωνήσω. Η πλοκή θέλει λίγο χρόνο μέχρι να μπει στο «ωραίο κομμάτι», όμως αυτό δε σημαίνει ότι ο συγγραφέας δε κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Επίσης, όταν αρχίζει το καλό, το κόμικ απλά γίνεται το απόλυτο page turner. Το σχέδιο κινείται σε πολύ, πολύ ικανοποιητικά επίπεδα. Οι Keith Pollard και Sal Buscema κάνουν άρτια δουλεία στον εικαστικό τομέα. Όμως είναι μία μεγάλη αλήθεια πως η άφιξη του Byrne στο 209 τους επισκιάζει και τους δύο. Ίσως μάλιστα και για αυτό από εκείνο το σημείο μέχρι το τέλος, η ιστορία όλο και ανεβαίνει. Ο Byrne έρχεται φουριόζος, με σπασμένα τα φρένα κυριολεκτικά, από το πολύ επιτυχημένο run στους Uncanny X-Men, και συνεχίζει και κάνει τα μαγικά του με τους Fantastic Four. Λεπτομερή δουλειά σε κάθε panel, εντυπωσιακά splash pages, όμορφο στήσιμο της κάθε σελίδας. Πολύ απλά, ο Byrne γεννήθηκε για να σχεδιάζει υπέρ ηρωικά κόμικς. Δεν είναι τυχαίο που το δικό του run στους FF είναι το δεύτερο, πιο διαδεδομένο κλασσικό run της πρώτης οικογένειας της Marvel. (εννοείται ότι το πρώτο και θρυλικό είναι εκείνο των Lee – Kirby.) Άλλες σπουδαίες και χαρακτηριστικές στιγμές είναι η πρώτη εμφάνιση του Terrax, ο οποίος αργότερα έγινε κήρυκας… ενός πολύ γνωστού καταβροχθιστή κόσμων, και φυσικά η πρώτη εμφάνιση του Herbie, το ρομπότ, το οποίο συνοδεύει συχνά πυκνά την οικογένεια στις περιπέτειες της μέχρι και σήμερα. Επιπλέον, θα αρκεστώ να αναφέρω ότι στο τελευταίο τεύχος υπάρχει μια στιγμή που εγώ θεωρώ ότι είναι εφάμιλλη μίας αντίστοιχης από τη ταινία Avengers: Endgame. Ή τουλάχιστον σε μένα δημιουργήθηκε ένας τέτοιος παραλληλισμός, γεγονός που με βοήθησε να εκτιμήσω και να απολαύσω το κόμικ ακόμα περισσότερο. Αν μη τι άλλο, το In Search of Galactus ενίσχυσε την αγάπη που τρέφω για τις κλασσικές ιστορίες της Marvel. Για να παραφράσω μία όμορφη ατάκα του Thing (κατά κόσμον Ben Grimm): «That’s how it is with the classics! You can’t put them down!» Η παρουσίαση δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το comicstreet.gr.
  20. H Valeria, είναι μια μικρή κοπέλα από την Aquilonia, η οποία έχασε από μικρή τους γονείς της, και μεγάλωσε με τον μεγαλύτερο αδελφό της. Και ενώ εκείνος την εξάσκησε στην ξιφομαχία, αλλά και σε ότι άλλο χρειάζεται να ξέρει ένας πολεμιστής, σύντομα δολοφονήθηκε από κάποιον άγνωστο. Και η Valeria, πολύ πριν γνωρίσει τον Conan, και πολύ πριν γίνει πειρατής και μισθοφόρος, θα ταξιδέψει πολύ και μακριά, αναζητώντας τον δολοφόνο του αδελφού της, τον εξαφανισμένο της μέντορα αλλά και ένα αιματοβαμμένο βασιλιά που καταδυναστεύει τους υπηκόους του. Ο υπεύθυνος για το έγκλημα θα βρεθεί, αλλά δεν θα είναι ο πρώτος που υποπτεύεται η Valeria. Και ίσως δεν θα είναι ούτε ο δεύτερος.... Ακολουθώντας την ίδια πολιτική που έκανε και με το Star Wars, όταν πήρε ( ξανά ) τα δικαιώματα του σύμπαντος του Κόναν η Marvel, εκτός από τις 2 ιστορικές σειρές Conan the Barbarian και Savage Sword of Conan, κυκλοφόρησε μερικά mini-series αφιερωμένα σε δεύτερους χαρακτήρες. Αυτό είναι και το παρόν, και είναι αφιερώμένο στη Valeria, μία από τις αγαπημένες του Κόναν. Αν και ούτε Κόναν υπάρχει στη σειρά, ούτε και η ατμόσφαιρα που έχουν συνήθως τα βιβλία/κόμικς του υπάρχει. Πραγματικά, αν ο τίτλος δεν ήταν Valeria, αλλά ήταν Μαριγώ, δεν θα είχε καμία διαφορά. Η συγγραφέας Meredith Finch επιχείρησε να φτιάξει ένα origin του χαρακτήρα, και ενώ έκανε καλούτσικη δουλειά, το σενάριο είναι τελείως generic, και οι διάλογοι είναι γραμμένοι λες και ομιλούνται την σημερινή εποχή. Και εγώ πιστεύω ότι ο λόγος του Howard καλό είναι να εκσυγχρονίζεται, αλλά θέλει τρόπο και σεβασμό. Εδώ έχουμε ένα κόμικ γραμμένο στην Χ φανταστική εποχή με διαλόγους teenagers του 2000. Η γενικότερη αίσθηση είναι ότι η σειρά απευθύνεται σε νεαρότερους αναγνώστες, χωρίς να αναγνωρίζει την "ιστορικότητα" του τίτλου και του setting. Αλλά και η ίδια η πλοκή βασίζεται σε μια ανατροπή, την οποία ακολουθεί μια άλλη ανατροπή για να κλείσει με μια τρίτη ανατροπή. Και οι τρεις πλήρως αναμενόμενες. Μετριότητα δηλαδή. Στο σχεδιο o/η Aneke, αγνώστων λοιπών στοιχείων, κάνει μια συνολικά καλή δουλειά, με καλές εκφράσεις προσώπων, καλή κίνηση στήσιμο χαρακτήρων, αλλά χωρίς πολύ φαντασία και με flat και ανέμπνευστη σκηνοθεσία. Ακολουθεί δηλαδή το σενάριο, και αν έπρεπε να επιλέξω ένα από τα δύο, σίγουρα το σχέδιο δίνει παραπάνω αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει πολλά. Από background λίγα πράγματα και φουλ στα κοντινά. Anyway, δεν είναι κάτι προξενεί αρνητικά συναισθήμα, αλλά μάλλον είναι κάτι που δεν προκαλεί συναισθήματα γενικώς. 5 τεύχη, τα οποία περιέχουν και μικρή νουβέλα, και ένα συγκεντρωτικό trade που δεν περιέχει τη νουβέλα. Μια μέτρια συνολικά δουλειά, την οποία διαβάζεις, δεν χαλιέσαι και ξεχνάς άμεσα. Για φανς του Κόναν και μόνο. Οι υπόλοιποι προσπερνούν εύκολα και γρήγορα.
  21. Περιέχει τα : ABSOLUTE CARNAGE (2019) 1-5, ABSOLUTE CARNAGE VS. DEADPOOL (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: CAPTAIN MARVEL (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: IMMORTAL HULK (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE SPIDER-MAN (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SYMBIOTE OF VENGEANCE (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: LETHAL PROTECTORS (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: AVENGERS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: MILES MORALES (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: WEAPON PLUS (2019) 1, ABSOLUTE CARNAGE: SCREAM (2019) 1-3, ABSOLUTE CARNAGE: SEPARATION ANXIETY (2019) 1, AMAZING SPIDER-MAN (2018) 29-31, VENOM (2018) 16-20, ABSOLUTE CARNAGE STINGER PAGES Ο Cletus Kasady, γνωστός ως Carnage, "βρήκε" τον θεό του και αυτός είναι ο Knull, ο δημιουργός όλων των symbiotes. Για να τον φέρει όμως πισω από την "φυλακή" του (μεγάλη ιστορία για άλλη παρουσίαση), πρέπει να μαζέψει όλους όσους είχαν, κατα καιρούς, γίνει ξενιστές symbiote. Και αυτό γιατί παρόλο που τα symbiotes έφευγαν από τα σώματα, άφηναν πίσω ένα codec, και μαζεύοντας αυτά τα codecs, o Knull θα αποκτήσει πάλι φυσική υπόσταση. Και καθώς symbiotes έχουν περάσει από πολλούς ήρωες, ο Carnage επιτίθεται κατ' αρχήν σε Spider-Man και Venom/Eddie Brock, αλλά και σε Captain America, Woilverine, Ghost Rider, Hulk και πολλούς, πολλούς άλλους. Και όπως καταλαβαίνετε, γίνεται πάνικός σε φόντο κόκκινο! Χρόνια δούλευε ο Donny Cates, κυρίως μέσα από το Venom που έγραφε, προς την κατεύθυνση που μας έφερε στο Absolute Carnage, αλλά και ουσιαστικά στο King in Black, που είναι το mega-event που τρέχει τώρα στο σύμπαν της Marvel. Το Absolute Carnage είναι το εισαγωγικό mini-event, και δεν θυμάμαι στο παρελθόν δύο events να σχετίζονται τόσο πολύ μεταξύ τους. Αυτό ίσως και να σημαίνει πόσο πολύ πιστεύουν στον Donny Cates, αφού μετά τον Jason Aaron (και τον Jonathan Hickman αλλά αυτός έχει αναλάβει το X-Men κομμάτι) πρόκειται για το πιο ΗΟΤ όνομα στο roster τους. Το καλό που έχει ο Cates, και το βγάζει πολύ έντονα εδώ, είναι το πόσο πολύ γουστάρει αυτό που κάνει. Οι ιστορίες του ξεχειλίζουν από ζωντάνια και καλώς εννοούμενη καφρίλα και φαίνεται πολύ έντονα ότι είναι σαν παιδί που του εμπιστεύθηκαν τα παιχνίδια του Stan Lee και του είπαν "Παίξε". Και αυτός τα συνδυάζει μεταξύ τους με τρόπο, αν όχι απολύτως πρωτότυπο, αλλά σίγουρα ενθουσιώδη, διασκεδαστικό και, ενίοτε, ελαφρά κάφρικο. Χωρίς να χάνεται όμως, πάντα προωθόντας την ιστορία και χωρίς το άγχος να κερδίσεις τον αναγνώστη άμεσα, γιατί αφενός το έχει ήδη κάνει από το Venom που πουλάει πολύ, αλλά και αφετέρου, και όπως προείπα, έχει το King In Black να τον περιμένει για ακόμα μεγαλύτερη δόση αδρεναλίνης. Όπως όλα τα events, εκτός από τη κυρίως (5τευχη) σειρά και το Venom, τα οποία γράφει ο ίδιος ο Cates, είχαμε πολλά ολιγότευχα (από 1 έως 3) tie-ins, τα οποία, σεναριακά μιλώντας, άλλα ήταν μέτρια, άλλα ήταν απλά ΟΚ και 1-2 ήταν αδιάφορα. Συνηθισμένο δηλαδή φαινόμενο για τέτοιου είδους τεύχη. Ξεχώρισα το Symbiote of Vengeance από τον Ed Brisson (καιρό είχα να διαβάσω καλογραμμένο Ghost Rider), το μονότευχο Immortal Hulk από τον Al Ewing o οποίος παραδίδει σεμινάρια του πως να γράψεις ολοκληρωμένα μια ιστορία σε 20 σελίδες (Αγγλος γαρ) και μέχρι εκεί. Με ψιλοαπογοήτευσαν γνωστοί και αγαπημένοι συγγραφείς όπως οι Nick Spencer, Cullen Bunn και Saladin Ahmed, απλά γιατί δεν μπήκαν στην διαδικασία να γράψουν κάτι καλύτερο και απλά έκαναν μερικά filler και safe τευχακια. Σχεδιαστικά, ο Ryan Stegman έκανε μια εντυπωσιακή δουλειά στην κεντρική σειρά. Σίγουρα δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί και ίσως δεν είναι κάτι που θα με κάνει να ψάξω άλλες δουλειές του, αλλά τη δουλειά του την έκανε πολύ καλά, με φανταστικές σκηνές μάχης και διακριτές λεπτομέρειες, ακόμα και όταν γίνεται χαμός στην σελίδα. Όλη η σειρά χαρακτηρίζεται από την (ίσως υπερβολική) κυριαρχία του κόκκινου και του μαύρου, αλλά φαίνεται ότι ήταν συνειδητή επιλογή και, αν μη τι άλλο, ο στόχος επιτυγχάνεται και η ατμόσφαιρα περνάει από το χαρτί στον αναγνώστη. Στις υπόλοιπες ιστορίες, πάλι ξεχώρισα το σχέδιο (κυρίως) του Iban Coello στο Venom, αλλά και αυτό του Gerardo Sandoval στο Scream και του Filipe Andrade στο Hulk. Θετικό είναι πάντως ότι όλο το Omnibus, σχεδιαστικά, είναι σε υψηλό επίπεδο και δεν με χάλασε σε κανένα σημείο. Για άλλη μια φορά, στα Omnibus που συγκεντρώνουν events, η Marvel έβαλε στην αρχή την κεντρική ιστορία, και μετά όλα τα υπόλοιπα tie-ins, αδιαφορώντας για την σωστή χρονολογική τους σειρά. Αυτό είναι αδιανόητο για εμένα, και ήταν ο λόγος για τον οποίο σταμάτησα να παίρνω τέτοιου είδους Omnibus, άσχετα αν αυτό το πήρα τελικά γιατί το βρήκα σε πολύ καλή τιμη. Και για να το κάνει ακόμα χειρότερο, ακόμα και αν αποφασίσει ο αναγνώστης να πηγαίνει από το ένα μέρος του βιβλίου στο άλλο, ακολουθώντας την σωστή σειρά που η ίδια η Marvel ανακοινώνει στα τεύχη της, δεν τυπώνει τους αριθμούς των σελιδών στο Omni. Δύσκολο μεν πολλές φορές λόγω full-page-art, αλλά είναι κάτι αποτρεπτικό για εμένα ενώ είναι τόσο απλό. Πρέπει να πω πάντως ότι εδώ δεν με ενόχλησε τόσο πολύ, κυρίως γιατί αρκετά tie-ins δεν εμπλέκονταν πολύ ή καθόλου με την κεντρική ιστορία. Συνολικά, ένα όμορφο event, μικρό και τακτοποιημένο. Κλείνει και ελαφρώς πρωτότυπα, καθοδηγόντας τον αναγνώστη στη συνέχεια, αλλά τόσο-όσο για να είναι ένα ευχάριστο διάβασμα. Από τα καλά των τελευταίων ετών, και πάνω σίγουρα από την γενική μετριότητα. Προτιμήστε το!
  22. Γράφει ο Σπύρος Ανδριανός "Jean Wherever you are,I'll get him for you...I don't care what I have to do...Because I let him get away,and I swear there'll be no further deaths at his hands..None!!! " - Peter Parker/Spider Man Διαβάζοντας τα τελευταία τεύχη του Amazing Spider Man σε σενάριο Nick Spencer (ναι αυτός που έκανε τον Cap Ναζί αλλά στον Spidey παρουσιάζει αξιοπρεπέστατες ιστορίες) που φέρνουν αντιμέτωπο τον άνθρωπο αράχνη με το μυστηριώδη Kindred,παρατήρησα με νοσταλγία ότι επανήλθε στο προσκήνιο και ένας παλαιότερος εχθρός ο Sin Eater.Ένας εχθρός που είχε απασχολήσει τον Spidey, πολλά χρόνια πριν σε ένα story arc που σήμερα θεωρείται κλασικό αλλά και αρκετά σκοτεινό (στη κατηγορία του Kraven's Last Hunt που γράφτηκε έναν χρόνο αργότερα).Θα παρουσιάσω φυσικά το The Death of Jean De Wolff που έγραψε ο Peter David σε σχέδιο του Rich Bucker(Deathlock,Avengers,Fantastic Four,All Star Squadron) και που παρουσιάστηκε στο δεύτερο τότε τίτλο του Spider Man, τον Spectacular Spider Man στα τεύχη #107–110 από τον Οκτώβριο του 1985 μέχρι τον Ιανουάριο του 1986. O Peter David σε συνέντευξή του είχε δηλώσει κάποτε ότι όταν ήταν 17 χρονών είχε πάρει έναν όρκο. Όταν θα γίνονταν συγγραφέας και θα έγραφε κόμικς, να μην σκότωνε ποτέ έναν αγαπημένο supporting χαρακτήρα σε οποιοδήποτε τίτλο...Αυτό γιατί σε εκείνη την ηλικία, και ενώ είχε σταματήσει χρόνια να διαβάζει κόμικς, έμαθε με σκληρό τρόπο(σε ερώτηση του γιατί ο Peter δεν παντρεύεται τη Gwen) ότι η Gwen είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν, και μάλιστα με πολύ τραγικό τρόπο...Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι ο David καταπάτησε τον όρκο του όχι μία αλλά δύο φορές...Και τη δεύτερη μάλιστα επειδή τον ανάγκασαν να το κάνει(η τότε editor του Hulk, Bobbie Chase)με το να σκοτώσει την Betty Ross(αγαπημένη χαρακτήρας της τότε γυναίκας του)εγκατέλειψε τον τίτλο του Hulk μετά από 13 χρόνια υπέροχων ιστοριών... Την πρώτη φορά που "καταπάτησε" τον όρκο του λοιπόν το θύμα ήταν ένας χαρακτήρας που είχε εμφανιστεί κάποια χρόνια νωρίτερα στη ζωή του Spidey(το 1976 στο Marvel Team Up #48),αλλά δεν ήταν αυτό που μπορούμε να πούμε μέλος της οικογένειας του χαρακτήρα. Δημιούργημα των Bill Mantlo και Sal Buscema, ο χαρακτήρας της σκληροτράχηλης επιθεωρήτριας αστυνομικού Jean DeWolff ήταν η θηλυκιά Marvelική απάντηση στον Jim Gordon χαρακτήρα της DC που εμφανίζεται στις ιστορίες του Bat Man.Ακούγωντας πάλι έναν editor στον τίτλο(τον Jim Owsley ή πιο γνωστό τα τελευταία χρόνια ως Priest)που ήθελε ο David να ξεκινήσει στον τίτλο με ένα μεγάλο "μπάμ" ο David από τη πρώτη σελίδα της ιστορίας σοκάρει τους αναγνώστες με το να δείξει το νεκρό σώμα της αστυνομικίνας, ξαπλωμένο στο κρεβάτι της μέσα σε μία λίμνη αίματος, πυροβολημένη εξ'επαφής... Όταν ο Spider Man θα μάθει από έναν αστυνομικό για το θάνατο της συνεργάτιδας του, και ανακαλύψει ότι εκείνη όσο και αν δεν το έδειχνε έτρεφε συναισθήματα για εκείνον θα αποφασίσει να αναλάβει την υπόθεση εντόπισης του δολοφόνου, ο οποίος σκοτώνοντας και έναν δικαστή σχεδόν κάτω από τη μύτη του Matt Murdock(που βρισκόταν ακόμα μέσα στο Δικαστήριο), θα αποκαλυφθεί ως Sin Eater.Ένας παρανοικός πίσω από μία κουκούλα, που με μία κυνηγετική καραμπίνα εξολοθρεύει όποιον θεωρεί αμαρτωλό....Μαζί με τη βοήθεια του αστυνομικού επιθεωρητή Stan Carter,και έχοντας από κοντά και τον Daredevil, θα προσπαθήσει να εντοπίσει το δολοφόνο μονάχα που αυτό που θα ανακαλύψει δε θα του αρέσει καθόλου και θα τον φέρει στα όρια του...Ίσως και πέρα από αυτά... Το ντεμπούτο του David στον τίτλο όχι μόνο τον έφερε σε πιο ώριμα και ρεαλιστικά μονοπάτια(σε σχέση με τις ιστορίες του Al Milgrom που είχαν προηγηθεί στο τίτλο και που ήταν πιο απλοικές)αλλά κυριολεκτικά προκάλεσε "σεισμό" στα μέχρι τότε στερεότυπα των υπερηρωικών κόμικ, κάτι που είχε επιτύχει μόνο ο Frank Miller με το πέρασμα του από τον Daredevil και ιδιαίτερα με το story arc Born Again(που σας έχω παρουσιάσει εδώ). Η ιστορία που ξεκινά με το θάνατο γυναίκας ηρωίδας, όχι πέφτοντας ηρωικά στη μάχη, αλλά ύπουλα και άδικα δολοφονημένης. Όχι από έναν super villain αντίπαλο του Spider Man αλλά από έναν θρησκόληπτο ψυχοπαθή που την πυροβολεί εξ'επαφής... Ο ήρωας που έχοντας έντονες ακόμα τις αναμνήσεις αλλά και ενοχές για το θάνατο της αγαπημένης του από τα χέρια ενός villain, ξαναζώντας μία πανομοιότυπη υπόθεση(ειδικά έτσι όπως αυτή θα εξελιχθεί)θα έρθει στα όρια του. Τόσο ώστε τυφλωμένος από οργή για απόδοση δικαιοσύνης θα έρθει αντιμέτωπος με έναν άλλο ήρωα και σύντροφο στη καταπολέμηση του εγκλήματος τον Daredevil (ο οποίος θα μάθει για πρώτη φορά τη μυστική ταυτότητα του ανθρώπου αράχνη). O οποίος ξεχνώντας ίσως ότι και εκείνος ήρθε στα δικά του όρια όταν ο Kingpin του κατέστρεψε τη ζωή εδώ παρουσιάζεται περισσότερο ώριμος και συγκρατημένος σε σχέση με τον Spider Man που αφήνεται να τον παρασύρει η οργή και η θλίψη του, ίσως με καταστροφικά και για τον ίδιο αποτελέσματα αν δεν ήταν εκεί ο hornhead να τον συγκρατήσει...Ο συγγραφέας επίσης παρουσιάζει τον ηθικό σχετικισμό ανάμεσα στους υπερήρωες, τα λάθη ενός συστήματος απόδοσης ποινικής δικαιοσύνης, και το πώς η τυφλή οργή μπορεί να οδηγήσει έναν ήρωα ταγμένο στην υπηρεσία αυτής της δικαιοσύνης να γίνει και ο ίδιος ένορκος, δικαστής και γιατί όχι και εκτελεστής σε αυτό που ο ίδιος νομίζει για απόδοση δικαιοσύνης, αλλά στη πραγματικότητα είναι απλά ικανοποιητική ( ; ) εκδίκηση... Η ιστορία αυτή καθιέρωσε τον Peter David ως συγγραφέα μεγάλου βεληνεκούς και ήταν η αρχή για μία μεγάλη πορεία στο χώρο των υπερηρωικών και μη κόμικ που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.Ο ίδιος ο συγγραφέας για πολύ καιρό δέχονταν γράμματα από τους αναγνώστες να "αναστήσει" την Jean (με κάποιο τρόπο ή τελικά να μην είχε πεθάνει κτλ.)αλλά ο ίδιος δήλωσε ότι κάτι τέτοιο θα εξασθενούσε το νόημα ολόκληρης της ιστορίας(κάτι το οποίο δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έγινε και με τη Betty στο τίτλο του Hulk, ο θάνατος της οποίας του είχε στοιχήσει τη φυγή του από τον τίτλο έστω και να το αποφάσισε ο ίσιος να γίνει..).Σίγουρα αυτή η ιστορία απέχει πολύ από τον friendly neigbhor Spidey όπως παρουσιάζεται ο ήρωας τις περισσότερες φορές, και όπως ανέφερα και στην αρχή, ανήκει στις πιο σκοτεινές στιγμές του web head όπως και το Karven's Last Hunt που ακολούθησε ένα χρόνο μετά αλλά και αργότερα με ιστορίες όπως το Torment του Todd McFarlane ή το Child Within πάλι του DeMatteis που ίσως παρουσιάσω όλες μαζί σε μελλοντικό μου άρθρο. Φυσικά ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο σχέδιο του βετεράνου Buckler το οποίο σφίζει από ζωή και ενεργητικότητα, γεμάτο δυναμισμό και με ρεαλιστικές εκφράσεις προσώπων, δίνει στην ιστορία την αληθοφάνεια αλλά και πειστικότητα που χρειάζεται και σύμφωνα με τον ίδιο τον David "Του έδωσε το είδος της "βρώμικης'' αίσθησης που αναζητούσαμε...Το είδος του Spidey meets Hill Street Blues.." Σήμερα ίσως μπορεί να θεωρηθεί ξεπερασμένη(σε σχέση με τα τωρινά πρότυπα ιστοριών)αλλά αποτελεί και εκείνη ένα λιθαράκι για την μετέπειτα εξέλιξη τόσο του Spider Man ως χαρακτήρα, όσο και του Peter David ως συγγραφέα...Και σίγουρα είναι μία από εκείνες που τη διάβασα σαν παιδί τότε αλλά έμεινε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου, κάτι που σήμερα ακόμα και που είμαι ενήλικος πλέον(για να μην πω και μεσήλικας) ελάχιστες έως μηδαμινές ιστορίες κάνουν...Το ότι κυκλοφορεί κατά καιρούς σε trade(και μάλιστα κυκλοφορούσε από τις αρχές των 90's σε μία εποχή όπου πολύ λίγες ιστορίες- Watchmen,Dark Knight Returns - κυκλοφορούσαν σε αυτό το format) δείχνει επίσης αν μη τι άλλο ότι υπολογίζεται μέσα στις κλασικές του ήρωα και ότι ακόμα και σήμερα το αναγνωστικό κοινό την αναζητά. Αναζητήστε την και εσείς για να διαβάσετε όχι μόνο μια πολύ καλή ιστορία αλλά και έναν ρεαλισμό που ειδικά εκείνη την εποχή έλειπε από τα κόμικ, και που με ιστορίες όπως τα Watchmen και Maus έκαναν τον κόσμο να δει τα κόμικ και την 9η τέχνη με άλλο μάτι..
  23. Πανδαισία χρωμάτων, έτσι; Την 13-06-1987 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του νέου περιοδικού των εκδόσεων Καμπανά, "Σούπερ Σπάιντερ Μαν" το οποίο ολοκλήρωσε την κυκλοφορία του την 15-09-1991, μετά από κυκλοφορία 52 τευχών, τα εξώφυλλα των οποίων βλέπετε ανωτέρω. Το περιοδικό ήταν εξ ολοκλήρου έγχρωμο, αν και με ανατύπωση από τα πρωτότυπα με τη μέθοδο της φωτοτυπίας η οποία απέδιδε μετρίου ποιότητας αποτελέσματα. Κάθε τεύχος είχε 84 σελίδες και περιείχε συνήθως από δύο 40-σέλιδα ANNUALS της ΜΑΡΒΕΛ με μεγάλη ποικιλία ηρώων, ορισμένοι από τους οποίους δεν εμφανίστηκαν ούτε στο εβδομαδιαίο Σπάιντερ Μαν που αποτελούσε τον πιο διαδεδομένο τίτλο κόμικ των εκδόσεων Καμπανά εκείνης της εποχής. Επίσης φιλοξένησε διάφορα άρθρα, μια πολύ ζεστή στήλη αλληλογραφίας, δημοσίευε ζωγραφιές των αναγνωστών και τα δύο ανωτέρω ένθετα άλμπουμ που συμπληρώνονταν με αυτοκόλλητα ηρώων της Μάρβελ (το 1ο) ή χαρτάκια αυτοκινήτων που κοβόταν (το 2ο) από το εβδομαδιαίο Σπάιντερμαν. Στις σελίδες του παρέλασαν οι ακόλουθες ιστορίες από ANNUALS: Amazing Spider-Man (1963) Annual No. 10, 11, 12, 13, 14, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24 Marvel Team-Up (1972) Annual No. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 Spectacular Spider-Man (1976) Annual No. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 Web of Spider-Man (1985) Annual No. 1, 2, 4, 5, 6 Captain America (1968) Annual No. 3, 5, 6, 7, 8 Iron Man (1968) Annual No. 5, 6, 7, 8, 9 Incredible Hulk (1968) Annual No. 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 16 Avengers (1963) Annual No. 7, 8, 9, 10, 13, 14, 15, 16, 17, 19 Daredevil (1964) Annual No. 5, 6 West Coast Avengers (1985) Annual No. 1, 2, 3, 4 Marvel Two-In-One (1974) Annual No. 7 ROM (1989) Annual No. 1, 2, 4 X-Factor (1986) Annual No. 1 Αλλά και μια σειρά σπέσιαλ τευχών, όπως: The Saga of the Alien Costume tpb (Amazing Spider-Man 252 έως 259) Captain America Special Edition (1984) No.1 (Captain America No. 110, 111, Tower of Shadows/1969 No. 1) Spectacular Spider-Man (1976) No. 128 έως 132 (συνέχεια από το εβδομαδιαίο Σπάιντερμαν, συμπεριλαμβανομένων και 2 συνεχειών του Kraven's Last Hunt!) Captain America (1968) No. 350 (επετειακό, διπλό τεύχος) Captain America (1968) No. 383 (επετειακό, ΤΕΡΑΣΤΙΟ τεύχος) Iron Man (1968) No. 200 (επετειακό, διπλό τεύχος) Avengers (1963) No. 200 (επετειακό, διπλό τεύχος) Spider-Man vs Wolverine (1987), one-shot Marvel Team-Up (1972) No. 149, 150 Marvel Super Heroes (1991) No. 3, 4 Καθώς και ορισμένες ολιγοσέλιδες δευτερεύουσες ιστορίες που περίσσευαν από το εβδομαδιαίο Σπάιντερμαν, από τα: Captain America (1968) No. 364, 365, 366, 367, 369, 371, 372, 373 Επίσης μέσα στις σελίδες του γνωρίσαμε ορισμένα από τα crossovers events που διαδραματίζονταν εκείνη την εποχή στα Αμερικάνικα Annuals, αν και δυστυχώς όχι ολόκληρα. Συγκεκριμένα πρόκειται για τα: Evolutionary War (μέρη 6, 8, 9, 10, 11) Atlantis Attacks (μέρη 4, 7, 11, 12) Lifeform (μέρη 2, 3 από συνολικά 4) Terminus Factor (μόνο το 5ο και τελευταίο μέρος) Spidey's Totally Tiny Adventure (μέρη 1, 2, 3, 4 - το μόνο που ολοκληρώθηκε!) Δυστυχώς προς το τέλος άρχισε να εκδίδει ξανά παλαιές ιστορίες, πολλές των οποίων είχε ξαναδημοσιεύσει (ίσως λόγω αδιαφορίας ή άγνοιας των τότε συντελεστών της έκδοσης) στο παρελθόν, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να ρίξει την κυκλοφορία του και να οδηγήσει στην αντικατάσταση του από το νέο Captain America. Ευχαριστώ τους Pantheon και eponymus της Αρχειοθήκης Κόμικς για την ευγενική παραχώρηση του οπτικού υλικού.
  24. Ο 19χρονος Parker Robins είναι μία αποτυχία. Δεν κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο και η μητέρα του βρίσκεται σε κώμα και η κοπέλα του είναι έγκυος και φυσικά λεφτά δεν υπάρχουν πουθενά. Με τα λίγα χρήματα που έχει ο Parker αγοράζει ένα όπλο και μία μάσκα του σκι και έχει ως στόχο να μπει στην εγκληματική οργάνωση του Kingpin όπου ήταν και ο νεκρός πλέον πατέρας του. Όμως ο κόσμος του εγκλήματος δεν είναι εύκολος και ο Parker θα το μάθει με τον δύσκολο τρόπο. Ώσπου μια μέρα σε μία εξόρμηση με τον κολλητό του θα ανακαλύψει έναν μανδύα με παράξενες δυνάμεις. Και ξαφνικά η ζωή του δε θα είναι πια ίδια. Το “The Hood” είναι ένα κόμικ που εκδόθηκε το 2002 από την εκδοτική MAX της Marvel. Πρόκειται για το origin story του super-villain The Hood, έναν σχετικά όχι και τόσο γνωστό χαρακτήρα της Marvel. Αν και τα τελευταία χρόνια ο Hood αναλώνεται ως κακός δεύτερης διαλογής όπως στη πρόσφατη ιστορία Hawkeye Freefall το κόμικς στο οποίο κάνει την πρώτη του εμφάνιση του είναι (και το λέω απόλυτα ψύχραιμα) φωτιά. Μέσα σε έξι μόνο κεφάλαια ο Vaughan σκιαγραφεί το πορτραίτο ενός αντιήρωα και όχι ενός κακού καρικατούρας. Ο Parker αν και δεν είναι ένας συμπαθητικός ήρωας, ο αναγνώστης δεν μπορεί να τον κατηγορήσει. Κάνει πολλά λάθη,έχει όμως τον δικό του ηθικό κώδικα μέσα από τον οποίο καλείσαι να διαφωνήσεις ή να συμφωνήσεις μαζί του. Πρόκειται για έναν γκρίζο χαρακτήρα σαν αυτούς που έχουμε συνηθίσει από τον Vaughan. Το σχέδιο του Kyle Hotz (Billy the Kid’s Old Timey Odditie’s) είναι ατμοσφαιρικό και πανέμορφο με έμφαση στα σκοτεινά τοπία. Αποδίδει τέλεια την ιστορία του Vaughan χωρίς ούτε μία παραφωνία. Ειδικά το δεύτερο κεφάλαιο όπου ο Parker αποκτάει τις δυνάμεις του είναι τόσο όμορφο που προσωπικά θα μπορούσα να το χαζεύω χωρίς καν να κοιτάω τους διαλόγους. Είχα πολύ καιρό να ενθουσιαστώ με μία υπερηρωική σειρά από την αρχή μέχρι το τέλος. Θεωρώ ότι το The Hood είναι μία εξαιρετική ιστορία την οποία μπορούν να τη διαβάσουν και άτομα που δεν τρελαίνονται για τα υπερηρωικά κόμικς. Η ιστορία αν και είναι τοποθετημένη στο συμπαν της Marvel και παρελαύνουν από αυτήν αρκετή ήρωες της (όπως ο Shocker), δε χρειάζεται παρόλα αυτά να έχει διαβάσει κανείς, κάποιο προηγούμενο κόμικ καθώς είναι μία ιστορία origin. Το The Hood πάνω από όλα είναι ένα καλό και σφιχτοδεμένο κόμικ, από αυτά τα οποία ευχαριστείτε κανείς από την αρχή μέχρι το τέλος.
  25. Περιέχει τα : Uncanny X-Force (2010) 1-35, 5.1, 19.1; Material From Wolverine: The Road To Hell (2010) 1, All-New Wolverine Saga (2010), X-Men Spotlight (2011) Μπορείς να σκοτώσεις ένα παιδί, μόνο και μόνο για να σώσεις τον κόσμο; Αυτό είναι το σημαντικότερο ερώτημα στο οποίο καλούνται να απαντήσουν τα μέλη της X-Force, της μυστικής ομάδας που δημιουργήθηκε για να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Τη δουλειά που κανένας και καμία από τους μεταλλαγμένους που βρίσκονταν υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Xavier δεν πρόκειται να κάνει. H ομάδα αυτή, την ύπαρξη της οποίας αγνοούν όλοι πλην των μελών της, καθοδηγείται από τον Wolverine και απαρτίζεται από τους Psylocke, Archangel, Deadpool και τον Fantomex. Και αφού παίρνουν την δύσκολη απόφαση στην περίπτωση του παιδιού το οποίο, όταν μεγαλώσει, θα γίνει ο Apocalypse και θα καταστρέψει το σύμπαν, έρχονται αντιμέτωποι με τα αποτελέσματα αυτής ακριβώς της απόφασης τους. Και καθώς πρέπει να αποφασίσουν πως θα αντιμετωπίσουν την μετάλλαξη ενός μέλους της ομάδας τους σε κάτι πιθανόν καταστροφικό, έρχονται σε επαφή με Deathloks από το μέλλον αλλά και τον ίδιο τον αδελφό της Psylocke, τον Captain Britain, ο οποίος ως τελικός κριτής θα πρέπει να καταδικάσει ή να αθωώσει όλη την X-Force για κάτι που έσωσε όλους τους μεταλλαγμένους. Τρομερά hyped σειρά, αλλά και εξαντλημένο για πολλά χρόνια Omnibus, το διάβασα με μεγάλη προσμονή, σχεδόν αμέσως την αγορά μου μετά την επανέκδοση του. Και σίγουρα, δεν συμφωνώ με το hype. Συνολικά το βρίσκω πολύ άνισο, με γράψιμο και σχέδιο απίστευτο για λίγο παραπάνω από το 1/3 του, και τρελά μπερδεμένο σενάριο και σχέδιο που κυμαίνεται από πολύ καλό έως απλά κακό για το υπόλοιπο του. Τα 2 πρώτα arcs, τα The Apocalypse Solution και Dark Angel Saga, τα θεωρώ από τα καλύτερα γραμμένα/σχεδιασμένα/χρωματισμένα arcs της σύγχρονης Marvel. Συναισθηματικά φορτισμένοι χαρακτήρες οι οποίοι παρουσιάζονται τρισδιάστατοι, ακόμα και (αν είναι δυνατόν) ο Deadpool. Έξυπνοι, κοφτοί και "γρήγοροι" διάλογοι, ρεαλιστικό επίδικο και δύσκολες αποφάσεις οι οποίες δίνονται με πολύ καλό τρόπο από τον Rick Remender, ένα συγγραφέα από τον οποίο έχω διαβάσει συγκλονιστικά κόμικς αλλά και αρκετά αδιάφορα. Και ενώ το πηγαίνει πολύ καλά, σαν κάτι να γύρισε, σαν να τελείωσε η έμπνευση, σαν πραγματικά να ανέλαβε άλλος συγγραφέας και αρχίζει το τουρλουμπούκι. Κάπου εμπλέκεται ο Beast ο οποίος δεν είναι εμφανώς ούτε με τους X-Force, ούτε με τους "κακούς", μεταφέρονται στο Otherworld για να κριθούν από ένα σώμα σοφών με αρχηγό τους τον Captain Britain, πάνε σε ένα άλλο σύμπαν, μελλοντικό, από το οποίο γυρίζουν με τους αντίστοιχους χαρακτήρες του δικού τους σύμπαντος, έρχονται Deathloks από το μέλλον για να τους βοηθήσουν (ή μήπως όχι;), ακόμα-ακόμα δημιουργείται μια καινούρια Brotherhood of Evil Mutants. Και όλα αυτά σε λιγότερα από 20 τεύχη, με τον ρυθμό ναι μεν να είναι καταιγιστικός, χωρίς να σε αφήνει να δεθείς με κανέναν, χωρίς να μπορείς να καταλάβεις καλά-καλά τα κίνητρα των villains. Να μην αναφέρω ότι η Psylocke αλλάζει 3 αμόρε σε 30 τεύχη. Όπως καταλαβαίνετε, όλα τα παραπάνω, θα βάραιναν καταδικαστικά στην άποψη μου για το συγκεκριμένο Omni, αν δεν υπήρχε το σχέδιο. Αυτό το καταπλήκτικό σχέδιο που σε κάνει να διαβάζεις και τις πιο αδιάφορες ιστορίες και να μην σε αφήνει να κλείσεις το βιβλίο. Δεν χρειάζεται να πω πολλά για τους Jerome Opena, Esad Ribic και τον Phil Noto. ο καθένας σχεδίασε αρκετά τεύχη, με αυτά του Opena να ξεχωρίζουν με το όχι-ακριβώς-φωτορεαλιστικό σχέδιο του το οποίο μου θύμισε πολύ αυτό του Cassaday στο Astonishing X-Men του Whedon. Για τον Ribic δεν χρειάζεται να πω πολλά, προσωπικά τον λατρεύω, ενώ ο Noto κάνει ένα τυπικό υπερηρωικό, αλλά πολύ προσεγμένο, με τρομερή κίνηση και δυναμισμό στους χαρακτήρες του. Ακόμα και ο Rafael Albuquerque κάνει ένα πέρασμα, για ένα μόλις τεύχος, αλλά και αυτό είναι αρκετά καλό. Εκεί που τα χαλάμε είναι με τον Greg Tocchini. Σε συνδυασμό με το mind-fuck γράψιμο του Otherworld arc, το σχέδιο του είναι τόσο περίεργο, τόσο κακό και στατικό, με φιγούρες να αλλάζουν μορφή και σχεδίαση από καρέ σε καρέ. Από τα χειρότερα σχέδιο που έχω δει σε μοντέρνα Marvel, όσο καλός και προσεγμένος είναι στο Low του Remender στην Image, τόσο κακός είναι εδώ. Πραγματικά απορώ για την μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις 2 σειρές. Δεν ξέρω σν θσ πρότεινα το συγκεκριμένο Omni. Διάβασα τα πρώτα 10-15 τέυχη σε 1-2 ημέρες, και τα υπόλοιπα 20 σε 1 μήνα. Κυρίως ευθύνεται πιστεύω το γράψιμο του Remender, το οποίο, πέρα από τα 2 πρώτα arcs, μου φάνηκε να έπασχε από έλλειψη τελικής κατεύθυνσης. Αξίζει πάντως για το εκπληκτικό σχέδιο, κυρίως του Opena αλλά και τη συνολικά καλή δουλειά στην πλειοψηφία των 35 περίπου τευχών. Συνολικά θα του έβαζα ένα 6/10 και θα συνεχίσω τη ζωή μου ενθυμούμενος το ότι λάμπει (hype), δεν είναι απαραίτητα χρυσός.
×
×
  • Create New...