Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Malk'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 6 results

  1. Σενάριο & Σχέδιο: Το σχέδιο είναι απλά εξαιρετικό. Ο καλλιτέχνης επιλέγει να σχεδιάσει ρεαλιστικά κι όχι αφηρημένα( που προσωπικά, αφού μιλάμε για μεταφυσικό μυστήριο δεν θα μέ χαλούσε) και μάλιστα πετυχαίνει να δημιουργήσει ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ, το οποίο λαμβάνει χώρα στο σκοτεινό κι αποκομμένο ολοκληρωτικά σχεδόν εξοχικό, του θείου του πρωταγωνιστή . Πολύ όμορφα έχει αποδοθεί το απόκρημνο κι αφιλόξενο περιβάλλον του βουνού. Το σενάριο είναι σκοτεινό- όπως αρμόζει- αρκετά στενοχωρητικό και το μεταφυσικό στοιχείο, το οποίο κυριαρχεί σε όλο το το κόμικ, προσδίδει περισσότερη αγωνία(αν και είμαι λάτρης των ρεαλιστικών μυστηρίων). Μού άρεσε πάρα πολύ η αναφορά στο "Κοράκι" του Πόε, που γίνεται όμως ως φόρος τιμής κι όχι σαν αντιγραφή. Το θέμα που εντόπισα, είναι ότι δεν υπήρξε η κορύφωση. Περίμενα πως θα συνέβαινε κάτι εντελώς ανατρεπτικό και θα άλλαζαν όλα. Με την παρούσα μορφή, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την πλοκή κάπως προβλέψιμη. Επιπλέον, κάτι ακόμα που μέ προβλημάτισε, ήταν η ταχύτητα με την οποία διαβαζόταν(αυτό βέβαια, μπορεί να είναι θετικό). Δηλαδή, τό τελείωσα μέσα σε είκοσι λεπτά(κοιτώντας μάλιστα προσεχτικά τα καρέ)ενώ είναι κόμικ τρόμου. Τό αποδίδω στο απλό και λίγο σχετικά λεξιλόγιο και στα μικρά κείμενα που περιλαμβάνονται στα μπαλονάκια. Πάντως συνολικά είναι πολύ αξιόλογη προσπάθεια. 8/10 Χρώμα: Το Graphic Novel είναι ασπρόμαυρο. Δεν είμαι ειδικός για να γνωρίζω εάν το χρώμα θα είχε άσχημη επίδραση πάνω στο έργο, πάντως ομολογώ ότι αν και υποστηρικτής των έγχρωμων κόμικς, το σχέδιο θα αλλοιωνόταν αρκετά. Ποιότητα έκδοσης(μέγεθος, χαρτί κ.α.): Η έκδοση, στα 16.5x24 και θυμίζει άλλες εκδόσεις της Jemma όπως:"Μια καρδιά για τον Λεοντόκαρδο","Τεζα Omnibus", "Ψηφίδες τρόμου". Το χαρτί που χρησιμοποιείται, ομολογώ πως δεν τό έχω συναντήσει κάπου αλλού ξανά. Θυμίζει το χαρτί της εφημερίδας, αλλά πολύ πιο σκληρό και ίσως πιο γυαλιστερό. Τα κείμενα είναι τυπωμένα στη γραμματοσειρά Zephyrea της AKA ACID. Στο τέλος, έχει ένα παράθεμα με τέσσερις σελίδες που απορρίφθηκαν για κάποιον λόγο(θα ενδιαφερόμουν να μάθω για ποιον). Απολογισμός: Η ιστορία, σίγουρα σέ απορροφά , όμως με μερικές βελτιώσεις θα μπορούσε να είναι σχεδόν τέλεια. Η έκδοση πάρα πολύ φροντισμένη κι αξιόλογη. Πιστεύω ότι 10 ευρώ για 104 ποιοτικές(τόσο από εκδοτικής,όσο κι από καλλιτεχνικής άποψης) σελίδες είναι αξιοπρεπέστατη τιμή. Όσοι πιστεύουν ότι το συγκεκριμένο είδος τούς ταιριάζει, ας σπεύσουν να τό αγοράσουν. Όσοι επίσης στηρίζουν την ελληνική σκηνή και δεν τό έχουν πάρει ακόμα ας κοιτάξουν να τό αγοράσουν, γιατί πρόκειται για ένα πραγματικά αξιοπρόσεκτο κόμικ, από ΄Έλληνα καλλιτέχνη.
  2. Το περιοδικό "Ρίγη", με τον πολύ ταιριαστό υπότιτλο "Κόμικς Σκοτεινής Φαντασίας και Τρόμου", είναι μια ανθολογία από κόμικς τρόμου, η οποία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 2014. Το περιοδικό είναι σε μεγάλο σχήμα και ασπρόμαυρο και σε πολύ καλή ποιότητα εκτύπωσης. Βασικοί συντελεστές σε όλα τα τεύχη είναι ο @NikosMalk και ο Παναγιώτης Τσαούσης (@noircaptain ) , οι οποίοι έχουν ιστορίες σε όλα τα μέχρι στιγμής τεύχη, πλην ενός για τον Παναγιώτη. Κάθε τεύχος του περιοδικού φιλοξενεί συνήθως τρεις ιστορίες, σχεδόν όλες πρωτότυπες, που όλες έχουν σχέση με τον υπερφυσικό τρόμο. Συνοδός μας σχεδόν σε κάθε ιστορία είναι η Λαίδη Μπάθορυ, εμπνευσμένη από πραγματικό πρόσωπο, η οποία μας προσφέρει μια σύντομη εισαγωγή και έναν σύντομο επίλογο, όπως σε κάθε ανθολογία, που σέβεται τον εαυτό της. Δεν θα προσποιηθώ, ότι όλες οι ιστορίες είναι εξίσου ενδιαφέρουσες ή ότι είναι όλες ενδιαφέρουσες, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο σε κάθε ανθολογία: κάποιες ιστορίες ξεχωρίζουν, κάποιες άλλες όχι, κάποιες όμως είναι εξαιρετικές. Θεωρώ πάντως, ότι είναι μια πολύ αξιόλογη και έντιμη προσπάθεια, που σίγουρα θα ικανοποιήσει αρκετά τους φίλους τους είδους - και όχι μόνο, ελπίζω. Θα ήθελα προσωπικά πάντως, να διαβάσω κάποια στιγμή κάτι πιο εκτεταμένο από τους δημιουργούς. Η περιοδικότητα της έκδοσης είναι ακανόνιστη: το περιοδικό ξεκίνησε ως τριμηνιαίο, αλλά πολύ σύντομα, αλλά από το 5ο τεύχος μετατράπηκε, σιωπηλά έστω, σε εξαμηνιαίο, ενώ μεσολάβησε σχεδόν ένας χρόνος μεταξύ του #7 και του #8. Πριν από λίγες ημέρες, και ενώ με δεδομένο, ότι το #9 είχε κυκλοφορήσει ακριβώς 2 χρόνια πριν, προσωπικά πίστευα ότι η έκδοση του περιοδικού είχε ανασταλεί, κυκλοφόρησε το χορταστικό #10 με 4 ιστορίες. Ειλικρινά εύχομαι το περιοδικό να συνεχίσει να μας χαρίζει εγγυημένες στιγμές ανατριχίλας και φρίκης για πάρα πολύ καιρό ακόμα. Ανάμεσα στους κατά καιρούς συντελεστές, υπάρχουν και μέλη του φόρουμ μας και θα ήθελα να διαβάσω τις εντυπώσεις τους και τις εμπειρίες τους. Όλα τα τεύχη του περιοδικού μπορείτε να τα βρείτε ακόμη στο κατάστημα comicon shop. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα.
  3. Τι άλλαξε μέσα στα δεκαπέντε χρόνια του Comicdom Con Athens; Την δέκατη πέμπτη διοργάνωση σκοράρει φέτος το Comicdom Con Athens, κατακτώντας τον τίτλο του μακροβιότερου φεστιβάλ κόμικς στην χώρα, εφόσον εκείνο της Βαβέλ είχε φτάσει ως τις δεκατέσσερις μέχρι να αφήσει πίσω μόνο το θρύλο του. Χέρι-χέρι με την ελληνική σκηνή πορεύτηκε το φεστιβάλ, μεγάλωσε –ή μάλλον γιγαντώθηκε–, σε σημείο που πάνω από 15.000 επισκέπτες κατέκλυζαν την Ελληνοαμερικάνικη Ένωση κάθε Σεπτέμβριο για να γνωρίσουν τους αγαπημένους τους κομίστες, να ξεφυλλίσουν φρέσκες αυτοεκδόσεις και να βγάλουν δυο φωτογραφίες από τους παίκτες cosplay και τα φαντασμαγορικά κοστούμια τους. Για πρώτη φορά, η διοργάνωση επεκτείνεται στην Πλατεία Κλαυθμώνος, αφενός για την αποφυγή του συγχρωτισμού κι αφετέρου επειδή το μέγεθος των επισκεπτών ήταν κατακλυσμιαίο τις ώρες αιχμής. Έτσι, από 10 έως 12 Σεπτεμβρίου, τα καταστήματα κι οι εκδοτικές μαζί με τους κομίστες στήνουν περίπτερο στην κεντρική πλατεία, ενώ το κτίριο της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι) δεν χάνει κάτι απ’ όσα μας έχει συνηθίσει το φεστιβάλ τα δεκαπέντε πλέον χρόνια. Τρεις μεγάλες εκθέσεις ανοίγονται στο κοινό –μία για τα «100 χρόνια τσεχικά κόμικς», μία με δώδεκα εικονογράφους παιδικών βιβλίων και μία αφιερωμένη στο μπλε κόσμο των στρουμφ–, ενώ πάνελ, προβολές, εργαστήρια, καλεσμένοι και sketch events τις πλαισιώνουν, πάντοτε με ελεύθερη είσοδο. Κανονικά θα γίνει και ο cosplay διαγωνισμός, ωστόσο γα την επίσκεψη της Ελληνοαμερικάνικης απαιτείται πιστοποιητικό εμβολιασμού ή νόσησης για τους ενήλικους και δήλωση self-test από γονέα ή κηδεμόνα για τους ανήλικους. Λίγο πριν την επετειακή διοργάνωση, αδράξαμε την ευκαιρία για ανασκόπηση και περάσαμε το μικρόφωνο σε πέντε κομίστες, παλιούς και νέους, οι οποίοι συνδέονται –άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο– με το ίδιο το φεστιβάλ. Τι άλλαξε μέσα στα δεκαπέντε χρόνια ιστορίας; Το κοινό, η σκηνή, οι ευκαιρίες; Βασίλης Λώλος (τιμώμενος καλλιτέχνης 2021) Ο Βασίλης Λώλος ήταν ο πρώτος της σκηνής που έσπασε το φράγμα και, σε ηλικία μόλις 24 ετών, υπέγραψε συμβόλαιο στην Αμερική, ανοίγοντας το δρόμο σε όσους ακολούθησαν τη δεκαετία που μας πέρασε. Οι συνεργασίες που έχει υπογράψει με την DC, την Marvel, την Image Comics αλλά και τη Universal Pictures, τα βραβεία Eisner και Harvey (το «όσκαρ των κόμικς») που παρέλαβε κι η αδέκαστη αμεσότητα, που διακατέχει τόσο τον ίδιο όσο και τα τρομερά του σχέδια, κάνουν τον Βασίλη μια άκρως μοναδική περίπτωση στον κόσμο της ένατης τέχνης. «Θα ήταν μεγάλο ψέμα αν έλεγα ότι η ελληνική αγορά μπορεί να σου εξασφαλίσει το νοίκι και τα προς το ζην», ξεκαθαρίζει ο ίδιος. «Ωστόσο, ευκαιρίες φυσικά και υπάρχουν. Αυτό που πέτυχα εγώ δεν είναι κάποιο ψεύτικο ή απατηλό όνειρο. Όμως, πρέπει να προχωράς με πλάνο και επιμονή. Διάφορες διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις αποκατάστασης που μοιράζονται ανεύθυνα είναι οριακά καταστροφικές και 99% ψευδείς». » Αν έχω κάτι να πω σε κάποιον/α που ξεκινά ή το κάνει χρόνια χωρίς να έχει το αποτέλεσμα που ζητάει, είναι το εξής απλό: Το ακόνισμα της τέχνης σου πρέπει να γίνει ο απόλυτος σκοπός σου. Μάθε να μανατζάρεις το χρόνο σου ώστε να έχεις maximum αποτέλεσμα με minimum πόρους και προπονήσου. Ξανά και ξανά. Με το ίντερνετ πλέον έχουν αλλάξει οι ισορροπίες στα κόμικς, τα memes πήραν κατά κάποιο τρόπο τη θέση τους, αλλά την ίδια στιγμή άνοιξαν πόρτες – εγώ, για παράδειγμα, μέσω μιας διαδικτυακής πλατφόρμας έκανα την επαφή με έναν συγγραφέα και οδηγήθηκα στην πρώτη μου έκδοση στο εξωτερικό». Από τότε γυρνάει στο εγχώριο τοπίο σπάνια, μόνο για κάποια προσωπική δουλειά, όπως ήταν το άλμπουμ «Αθήνα» (εκδ. Jemma Press), το οποίο απέσπασε πολύ καλές κριτικές. Ηλίας Κατιρζιγιανόγλου (συνδιοργανωτής) Η ιστορία του Comicdom ξεκίνησε να γράφεται μέσα απ’ τις σελίδες ενός φανζίν. «Το 1996, συμφοιτητές τότε με τον Δημήτρη Σακαρίδη, φτιάξαμε ένα ενημερωτικό έντυπο για τον κόσμο των αμερικάνικων κόμικς», λέει ο Ηλίας Κατιρζιγιανόγλου. Εκείνη τη δεκαετία εμφανίστηκαν τα πρώτα φανζίν γύρω από τα κόμικς, με άρθρα, παρουσιάσεις και συνεντεύξεις – ένα είδος δημοσιογραφίας που πλέον έχει μεταναστεύσει ολοκληρωτικά στο ίντερνετ. Μία δεκαετία αργότερα, στα μέσα ’00s, όσο ακόμη έτρεχε το φεστιβάλ της Βαβέλ κι υπήρχε η αίσθηση μιας νέας σκηνής που ήταν εν τη γενέσει της, οι δυο τους, μαζί με τον Γιάννη Κουρουμπακάλη και τη Λήδα Τσενέ (ομάδα που παραμένει σταθερή έως σήμερα), εγκαινίασαν μια διοργάνωση «με αφετηρία και τελικό προορισμό τα κόμικς», στα πρότυπα αντίστοιχων con του εξωτερικού. «Ίσως ακουστεί πεζό αλλά, κατά τη γνώμη μου, ο τρόπος που συνέβαλε περισσότερο το Comicdom στην ανάπτυξη της σκηνής ήταν το εμπορικό κομμάτι», λέει ο Ηλίας, «διότι ήταν το πρώτο σημείο όπου συγκεντρώθηκαν μαζί καταστήματα, εκδοτικοί και καλλιτέχνες για να συναντήσουν το κοινό. Αυτή η μαζικότητα έκανε αίσθηση και ενέπνευσε περισσότερο κόσμο να ασχοληθεί με αυτό». Έτσι, χέρι-χέρι με την ελληνική σκηνή, προχώρησε και αναπτύχθηκε το Comicdom, μετρώντας πλέον πάνω από 15.000 επισκέπτες κάθε χρόνο. «Ενδεικτικό είναι ότι την πρώτη χρονιά υπήρχαν μόλις τρία φανζίν στο φεστιβάλ, ενώ πλέον δεχόμαστε πάνω από εκατό αιτήσεις για το self-publishers alley». Πολλά άλλαξαν μέσα σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, μεταξύ άλλων και το κοινό. «Οι σημερινοί πιτσιρικάδες –εάν εξαιρέσεις όσους είναι κολλημένοι με τα manga– δεν διαβάζουν κόμικς. γεννιούνται εξοικειωμένοι με τις οθόνες, οπότε θέλουν ταχύτητα, εναλλαγές». » Έχει διαφοροποιηθεί ηλικιακά ως χόμπι: έχει μετεφηβικό και ενήλικο χαρακτήρα πλέον, αλλά το σίγουρο είναι ότι ο αναγνώστης, μπαίνοντας σε αυτή την ηλικία, το κάνει επειδή πραγματικά το γουστάρει, όχι επειδή είναι λαϊκή τέχνη. Οπότε θα ψαχτεί κατευθείαν. Και δη όσον αφορά τους Έλληνες δημιουργούς. Θα λέγαμε πλέον ότι όχι μόνο έχει αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη προς το ελληνικό προϊόν, τους καλλιτέχνες και τους εκδοτικούς που πλήθυναν τα τελευταία χρόνια, αλλά πολλές φορές είναι τα πρώτα που θα βάλει ο επισκέπτης στο καλάθι». Δανάη Κηλαηδόνη (DaNi) Εάν η πορεία της Δανάης Κηλαηδόνη, κατά κομιξόκοσμον DaNi, έμπαινε σε παλμογράφο, η οθόνη θα έδειχνε μια απότομη εκτόξευση απ’ το 2016 κι έπειτα, χωρίς καμία μετάπτωση μέχρι σήμερα. Παρέα με τον Ανδρέα Πεφάνη (διοργανωτή πλέον του AthensCon) βρέθηκαν τότε σε ένα αγγλικό convention, όπου δύο –διόλου τυχαία– μάτια έπεσαν πάνω στο έντονο κοντράστ και τα αμαρτωλά σύμπαντα της Δανάης, και έσκασε πρόταση απ’ το βρετανικό περιοδικό «2000AD». Ύστερα ήρθε μια ευκαιρία στην Αμερική κι έπειτα η επόμενη, με το ταλέντο της να αποδεικνύεται τελικά αντάξιο της ομάδας της DC. Τέσσερις αυτοεκδόσεις είχε ολοκληρώσει προτού φύγει για την αγορά του εξωτερικού, χωρίς να έχει επιστρέψει έκτοτε στο εγχώριο εκδοτικό τοπίο. «Νομίζω ότι, αν έβρισκα χρόνο να το κάνω, πάλι προς την αυτοέκδοση θα κινιόμουν», λέει η ίδια, «αλλά μάλλον είναι προσωπικό χούι: μου αρέσει η διαδικασία, το δέσιμο – το βιβλίο ως έργο τέχνης, ας πούμε. Πλέον, οι εκδότες που βγάζουν κόμικς είναι πολύ πιο ανοιχτοί σε τέτοιου είδους καλλιτεχνικούς πειραματισμούς και σίγουρα δίνουν παραπάνω χώρο σε νέες φωνές». Πλήθυναν οι εκδοτικοί του χώρου τα τελευταία χρόνια, όμως και πάλι καλύπτουν μόνο ένα μέρος της υπό εξέλιξη εγχώριας σκηνής. «Αυτό κατ’ εμέ είναι ένας λόγος που η ελληνική σκηνή έχει τόσο φοβερές δουλειές στις αυτοεκδόσεις», παρατηρεί η Δανάη. «Υπάρχουν πολύ καλά χέρια και τόσο προσεγμένα άλμπουμ που τα μπερδεύεις με τα επαγγελματικά. Μπορώ να πω ότι, σε σχέση με αντίστοιχα zin communities άλλων χωρών που έχω δει, δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε». Δήμητρα Νικολαΐδη Η Δήμητρα ανήκει στο νέο αίμα της σκηνής, είναι γεννημένη το ’96, κι έχει ήδη στο ιστορικό της ένα βραβείο απ’ τη διοργάνωση, καθώς και τρία ολοκληρωμένα άλμπουμ, των οποίων τα αντίτυπα εξαντλήθηκαν άμα τη εμφανίσει. Από το γλυκούλικο light fantasy «Guess» πήγε στην εσωτερική αγωνία μιας εξαντλημένης χορεύτριας στα «Βαθιά ρέματα» και στο σκοτεινό, μετα-αποκαλυπτικό σενάριο της «Παλικαρούς», ετοιμάζοντας κάτι εξίσου απρόσμενο στη νέα της δουλειά, με δαίμονες, μυστικά και μια αλλόκοτη κοινωνία. «Από παιδί μου άρεσε να φτιάχνω ιστορίες όλων των ειδών», λέει η ίδια. «Μάλλον το μυαλό μου θα ευθύνεται γι’ αυτό που πηδάει από τη μια ιδέα στην άλλη χωρίς έλεγχο», συμπληρώνει με αθώα ειλικρίνεια. Πέρασε στο Φυσικό Αθηνών αλλά, όντας αποφασισμένη να μη συμβιβαστεί με κάτι που δεν τη γέμιζε, τα παράτησε και τελείωσε μια ιδιωτική σχολή εικονογράφησης –πλέον είναι τρεις οι εναλλακτικές, εάν κρίνεις ότι χρειάζεσαι ένα χαρτί ή λίγη ώθηση και δύο συμβουλές–, ενώ παράλληλα έσκασε μύτη στα Comicdom. «Ειδικά την πρώτη χρονιά ήταν τρομακτικά τεράστιο το να βλέπουν ξαφνικά τόσοι άνθρωποι τη δουλειά μου και να παίρνω καλά σχόλια, ήταν μια ανάσα για τη στροφή που έκανα στην καριέρα μου». Γιατί, όμως, εφόσον υπάρχουν εγχώριοι εκδοτικοί αφιερωμένοι στα κόμικς, μια δημιουργός με καλό potential παραμένει στην αυτοέκδοση, κάνοντας ουσιαστικά διπλή δουλειά; «Δεν πιστεύω ότι είναι κλειστοί και “δύσκολοι” οι εκδοτικοί οίκοι στα νέα ονόματα, απλώς όταν εγώ ένιωσα έτοιμη να χτυπήσω την πόρτα, οι πόρτες έκλεισαν λόγω της πανδημίας – κακό timing αλλά, αν το δεις από τη θετική πλευρά, αυτό σημαίνει ότι είναι θέμα χρόνου». Νίκος Γιαμαλάκης (Malk) Αγαπήθηκε περισσότερο μέσα από τον ανεπρόκοπο, κάφρο και πάντοτε πιωμένο «Φαβορίτη», όπου καυτηρίαζε με χιούμορ τα στραβά του νεοέλληνα, αλλά τα τελευταία χρόνια η υπογραφή «Malk» μπαίνει δίπλα σε σκηνές φρικιαστικών φόνων, σκοτεινούς δράκουλες και μάτια που στάζουν τρόμο, κόβοντας την ανάσα με old school ατμόσφαιρα. Όπως οι περισσότεροι, το μικρόβιο το κόλλησε από νωρίς. Όλο το χαρτζιλίκι απ’ τον παππού και τους γονείς πήγαινε στο περίπτερο, στις εκδόσεις του Ανεμοδουρά («Μπλεκ», «Όμπραξ», «Κάπτεν Μαρκ») και του Καμπανά («Μάστερ οφ Κουνγκ Φου», «Γκραν Γκίνιολ», «Σπαϊντερμαν», «Κάπτεν Αμέρικα», κ.ά.), στα «Γκαούρ-Ταρζάν», έως ότου –έφηβος πια, στα 90s– πέρασε πρώτη φορά την πόρτα του «Solaris» κι έπαθε σοκ. Ήταν η σπίθα για να γίνει κομίστας. Το ’98 (παρακαλώ!), κυκλοφόρησε το πρώτο του graphic novel, η «Μήδεια» (εκδ. Ιάμβλιχος). «Τότε είχα άλλα δύο τελειωμένα άλμπουμ στο συρτάρι, βασισμένα στον Χ.Φ. Λάβκραφτ, αλλά δεν προχώρησαν εκδοτικά», αναφέρει ο Νίκος. «Υπήρχε επιφυλακτικότητα στο να επενδύσει κάποιος σε Έλληνες δημιουργούς, πόσο μάλλον αν ήταν άγνωστοι». Για λίγα χρόνια έκανε ένα διάλειμμα απ’ το πενάκι, μεταπηδώντας σε άλλες μορφές έκφρασης, και, όταν επέστρεψε το 2005, το τοπίο ήταν σαφώς πιο εύφορο. Ο νόμος της εξέλιξης δείχνει μόνο μπροστά, οπότε το άλμα προς το vintage horror που κάποτε έπεσε στο κενό, εντέλει πέτυχε. «Πιστεύω πως οι σημερινοί δημιουργοί δεν φοβούνται τον πειραματισμό: Αν μια δουλειά είναι καλή, θα βρει το κοινό της». Αυτό συνέβη με τις ρετρό ανατριχίλες του Νίκου, αλλά και γενικότερα με το horror genre, για το οποίο κυκλοφορεί πλέον και ξεχωριστό περιοδικό: τα «Ρίγη». Πηγή
  4. Η Ρουμανία σαν χώρα, και η Τρανσυλβανία ειδικότερα, έχουν γίνει γνωστές από το πασίγνωστο μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ, το Δράκουλα. Ο οποίος Βλαντ Τσέπες, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του ιστορικού πρόσωπου, από το οποίο εμπνεύστηκε ο Στοκερ, έμεινε γνωστός για την σκληρότητα με την οποία αντιμετώπιζε τους εχθρούς του. Με την πάροδο των ετών, ιστορική πραγματικότητα, θρύλοι και δεισιδαιμονίες, έμπλεξαν τα κουβάρια τους και ουσιαστικά κανείς δεν ξέρει που τελειώνει το γεγονός και που ξεκινάει η μυθοπλασία. "Όταν όμως μεγάλοι δημοσιογραφικοί οργανισμοί, όπως το National Geographic, καταπιάνονται με μια έρευνα γύρω από την πραγματική ζωή του Δράκουλα και την όποια σύνδεση του με το θρύλο,τότε ακόμα και οι πιο δύσπιστοι, στρέφουν το βλέμμα και παρατηρούν..." (από το πρώτο καρέ του κόμικ) Όπως καταλάβατε, πρόκειται για μια ακόμα απόπειρα προσέγγισης της ιστορίας του γνωστού Κόμη/βρυκόλακα, από 2 Έλληνες δημιουργούς. H συγκεκριμένη προσπάθεια γίνεται σε μορφή graphic novel, σε περίπου 100 σελίδες. Το σενάριο δεν είναι κάτι το ιδιαίτερα πρωτότυπο, παρά μόνο στο ότι φέρνει την δράση στην σύγχρονη εποχή, με πρωταγωνιστές τα μέλη του ενός συνεργείου του National Geographic και η σύγκρουσή τους με το προαιώνιο κακό και... τα κορίτσια του! Η συντριπτική πλειοψήφία της πλοκής εκτυλίσσεται μέσα στο πύργο του Δράκουλα, σε βαθμό που μου θύμισε θεατρικό έργο, και κάνοντας, οπτικά τουλάχιστον, το κόμικ σχετικά μονότονο. Παρόλο που ο Malk κάνει φιλότιμες προσπάθειες, γεμίζοντας τα καρέ του και δίνοντας μεγάλη λεπτομέρεια σε πρόσωπα, εκφράσεις και κινήσεις, όταν στα 2/3 του έργου, το φόντο σου είναι πέτρινοι τοίχοι, δεν μπορείς να κάνεις και παπάδες. Είναι κρίμα, γιατί το σενάριο προσφέρει στιγμές ενδιαφέρουσες και τρομακτικές, και ο σχεδιαστής είναι τρομερά έμπειρος στο είδος, πράγμα που με κάνει να πιστεύω ότι με πιθανή χρήση 1-2 διαφορετικών υποβάθρων, θα ανέβαινε πολύ σε επίπεδο. Συνολικά, πρόκειται για μια αξιόλογη προσπάθεια, για τα ελληνικά δεδομένα, και ίσως το γεγονός ότι έχω μια αγάπη στον Τρανσυλβανό ρουφήχτρα με κάνουν πιο δύσκολο. Αξίζει σίγουρα πάντως να δοκιμαστεί από όλους.
  5. Μια (ακόμα) χασισοανθολογία υπό την εποπτεία του Μέλανδρου Γκανά που πλέον διοργανώνει το φεστιβάλ LA Comics Festival, που βγήκε το 2013. Το φανζινάκι περιέχει 8 ασπρόμαυρες ιστορίες όπως είναι παρακάτω επί συνόλου 20 σελίδων, την έκδοση αναλαμβάνει ο Μέλανδρος, την σελιδοποίηση η Βάλια Καπάδαη και το εξώφυλλο ο JnK Artworks. Θεματολογία γύρω από το χόρτο, που περιέχει από ονειροπόλες αλληγορίες περί μαστούρας μέχρι DIY οδηγίες για παρασκευή χασισελαίου. Αναμενόμενα σε μια ανθολογία, κάποιες ιστορίες είχαν το χαβαλέ/ενδιαφέρον τους ενώ άλλες ήταν τελείως αδιάφορες. 1. Θείο Τραγί - Μην απελπίζεσαι 2. Βαγγέλης Ανδρουτσόπουλος - Συλλογή από Βάζα 3. Efkarpos Underground Comixxx - The Guide to make Hash Oil 4. Alex Ray - Δημιουργός Συννέφων 5. Malk - up 6. Kuro - Hashisin 7. Τάσος Κυριακίδης - From Space with Love 8. Yorgos K - Της Δικαιοσύνης
  6. Όπως μου έχει αναφέρει από κοντά ο αγαπητός Malk, το γυμνάσιο Ιαλυσού Ρόδου έχει εκδώσει από το 2016 ως το 2019 το δικό του ετήσιο φανζινάκι εμπνευσμένο θεματολογικά και σχεδιαστικά από τα manga και την αγάπη που τρέφουν οι μαθητές γι'αυτά. Μια αξιέπαινη προσπάθεια, μεγάλο μέγεθος στις 24 σελίδες μαζί με τα εξώφυλλα, περιέχει τρεις ολιγοσέλιδες ιστορίες, δύο μονοσέλιδες και κάποια σκίτσα στο τέλος. Θέμα; Χιουμοριστικό, μυστηρίου, ρομαντικό, γενικά ότι τους έβγαινε και γούσταραν να κάνουν Δυστυχώς το πρώτο τεύχος πληροφορηθήκαμε ότι είναι εξαντλημένο, αλλά ευελπιστώ να βρεθεί κάποια στιγμή. Εύχομαι να υπάρξει συνέχεια στην προσπάθεια ή αντίστοιχες στο νέο σχολείο που διδάσκει ο Malk. Αυτή τη σέβομαι πάρα πολύ, δεδομένων των καιρών που ζούμε και της κουλτούρας που υπάρχει γύρω από τα κόμικς στον τομέα της δημόσιας εκπαίδευσης - εγώ προσωπικά τα εικαστικά τα θεωρούσα πάντα την ώρα του παιδιού, γιατί δεν βρέθηκε κάποιος να μου μάθει το αντίθετο όπως κάνει ο Νίκος με τους μαθητές του. Δεν ξέρω ποιος/ποια σχεδίασε την τρίτη ιστορία αλλά το 'χει πραγματικά, μπορεί να κάνει φοβερά πράγματα στο μέλλον αν το πάρει ζεστά. Μακάρι να δούμε τους μαθητές αυτούς κάποια στιγμή μέλη στο φόρουμ μας. ( ? χωρίς αλκοόλ ? )
×
×
  • Create New...