Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Knockabout'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Ο ηλικιωμένος Ernest πάσχει από Αλτσχάιμερ και η κατάστασή του επιδεινώνεται σιγά σιγά, κάτι που μας γίνεται σαφές από την πολύ σύντομη, αλλά εντυπωσιακή εναρκτήρια σκηνή. Η οικογένειά του δεν μπορεί πλέον να τον φροντίζει, άρα η μόνη λύση είναι να τον στείλουν σε έναν οίκο ευγηρίας. Εκεί ο Ernest θα γνωρίσει τον Emile, τον άνθρωπο που προφανώς ξέρει τους πάντες και τα πάντα μέσα στον οίκο και θα του δείξει όλα τα κατατόπια και θα τον γνωρίσει με όλους σχεδόν τους ενοίκους. Άνθρωποι που πλέον ζουν σε μια άλλη πραγματικότητα, που βυθίζονται μέσα στις αναμνήσεις τους, που ζουν σε μια άχρονη κατάσταση, όπου παρελθόν και παρόν συγχέονται αξεδιάλυτα και όπου ακόμα και οι απλούστερες δραστηριότητες αποδεικνύονται δοκιμασία, ίσως ξεκαρδιστική για εμάς, τους θεατές, αλλά τραγική (ή μήπως όχι; ) για τους πρωταγωνιστές που τις βιώνουν. [Ενδεικτικά, αναφέρω τις σκηνές με τη μπάλα και το μπίνγκο - όταν το διαβάσετε, πιστεύω θα συμφωνήσετε μαζί μου] Κι όμως, ακόμα και μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, ο Ernest θα κάνει νέους φίλους και νέες γνωριμίες και με τον τρόπο του, έστω και χωρίς να το επιδιώξει, θα μεταβάλλει έστω και ελάχιστα την καθημερινότητα ορισμένων. Ο Ernest θα ξαναζήσει στιγμές από τα παιδικά του χρόνια, θα προσπαθήσει να κάνει τη μικρή του εξέγερση, να καθυστερήσει το αναπόφευκτο. Κανείς όμως δεν ξεφεύγει από τη μοίρα του. Η κατάσταση του Ernest είναι μη αναστρέψιμη. Η μνήμη ολισθαίνει, οι εικόνες χάνονται, τα λόγια μας διαφεύγουν... Και το τέλος είναι το απόλυτο κενό Αλλά, όπως γράφει και η προμετωπίδα του έργου, "το χιόνι δεν χάνεται, απλά γίνεται βροχή" και το ταξίδι συνεχίζεται, ακόμα και με άλλους επιβάτες. Κι αυτοί, εξάλλου, θα δώσουν κάποτε τη θέση τους σε κάποιους άλλους... Πολύ ωραίο έργο, γλυκό, χωρίς να γίνεται γλυκανάλατο, χωρίς πολλά λόγια, με απλή, καθαρή εικονογράφηση, που συλλαμβάνει κάθε σιωπή και κάθε κενό και αξιοποιεί ακόμα και τα κενά καρέ και ακόμα και τις κενές σελίδες. Πρόκειται άλλωστε για ένα έργο, όπου οι σιωπές είναι σημαντικότερες από τα λόγια. Το κόμικ κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Ισπανία το 2007, βραβεύτηκε στο φεστιβάλ της Βαρκελώνης, διασκευάστηκε σε ταινία κινουμένων σχεδίων (την οποία, δυστυχώς, δεν έχω δει) το 2011, μεταφράστηκε στα γαλλικά και στη συνέχεια στα αγγλικά και ήταν υποψήφιο και για Eisner μεταφρασμένης έκδοσης το 2017. Υπάρχουν δύο εκδόσεις στα αγγλικά, μια σκληρόδετη από τη Fantagraphics και μια με μαλακό εξώφυλλο από την Knockabout. Εγώ διάβασα τη δεύτερη, η οποία περιέχει ένα σύντομο βιογραφικό του Paco Roca και ένα δισέλιδο με σκίτσα. Η συγκεκριμένη έκδοση έχει μεταφραστεί από τη γαλλική έκδοση και τα ονόματα των πρωταγωνιστών είναι αλλαγμένα (από ό,τι κατάλαβα, στο πρωτότυπο ο Ernest ονομάζεται Emilio και ο Emile ονομάζεται Miguel). Δεν γνωρίζω εάν η αλλαγή των ονομάτων ακολουθεί μια αλλαγή και στη γαλλική έκδοση, ούτε εάν η Phantagraphics χρησιμοποιεί την ίδια μετάφραση. Αν και θεωρώ αυτή την τακτική απαράδεκτη, προτίμησα να κρατήσω τα ονόματα έτσι όπως είναι στην έκδοση την οποία διάβασα. Σε κάθε περίπτωση, οι δύο εκδόσεις βρίσκονται εύκολα και σχετικά οικονομικά. Ψάξτε να το βρείτε, αξίζει. Να ένα σύντομο άρθρο (στα αγγλικά) για το έργο, το οποίο επικρίνει την αγγλική μετάφραση
  2. Σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η αμαρτία, είναι επιτακτική η ανάγκη να διαδοθεί ο λόγος του Θεού. Γι' αυτό και ο Winshluss (Vincent Paronnaud) αποφάσισε να δημιουργήσει το In God We Trust. Μέσα από το πεφωτισμένο του σκίτσο και με καθοδηγητή τον Άγιο Φράνκυ (προστάτη της μπίρας και των κόμικς, που τόσο ωραία συνδυάζονται), μας διδάσκει με τρόπο απλό και γοητευτικό τις μεγάλες αλήθειες της Βίβλου. Μας μιλάει για την χρήση ψυχοτρόπων ουσιών στον Παράδεισο, πώς ο Μωυσής τα τακίμιασε με τον Κόναν τον Σουμέριο και για την αφορμή που ώθησε τον Ιησούς να λιώσει στα βάρη και τις κάμψεις. Αμήν. Όπως καταλαβαίνετε, το παρόν κόμικ είναι σατιρικό. Ακολουθώντας τα βήματα των Gotlib και Maëster (οι μεγάλοι «αντίχριστοι» των γαλλικών κόμικς) και με σχέδιο σαφώς επηρεασμένο από τα καλόπαιδα του αμερικανικού underground, ο Winshluss παραδίδει μια χιουμοριστική θεώρηση των ιερών κειμένων και των κακώς κειμένων του Χριστιανισμού. Στο ανίερο αυτό εγχείρημα συμμετέχει επίσης ο Cizo, που σχεδίασε το εξώφυλλο και διάφορες διαφημίσεις (π.χ. πεπαλαιωμένα κρασιά για την Θεία Κοινωνία ) και ο Frédéric Boniaud στον χρωματισμό. Θεωρώ ότι ο τρόπος που ο Winshluss παρωδεί ορισμένα εδάφια της Βίβλου, ιδιαίτερα της Παλαιάς Διαθήκης, είναι φρέσκος και αστείος. Δεν ξέρω τι αντιδράσεις προκάλεσε στην γαλλική κοινωνία, αλλά νομίζω ότι μπορεί να χαρακτηριστεί τολμηρή δουλειά, σε μια εποχή που κατά κάποιο τρόπο όλα επιτρέπονται. Σίγουρα θα αρέσει σε όσους δηλώνουν άθεοι, αγνωστικιστές ή παγανιστές. Ακόμη και ορισμένοι πιστοί, ίσως βρουν μερικά καρέ που θα τους κάνουν να χαμογελάσουν. Το κόμικ κυκλοφόρησε το 2013 από την Les Requins Marteaux, μία από τις εκδοτικές που ξεπήδησε από το κύμα των ανεξάρτητων BD της δεκαετίας του '90 (και στην οποία ο Winshluss πρέπει να έχει κάποια θέση). Το 2015 μεταφράστηκε στα αγγλικά από την Knockabout, σε μια έκδοση που είναι ολόιδια με την γαλλική.
  3. Υπάρχει ένας αρκετά γνωστός θρύλος, ο οποίος αφορά την μαϊμού του Χάρτλπουλ, μια πόλη στον βορειοανατολικό τμήμα της Αγγλίας. Σύμφωνα με αυτόν, κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, ένα γαλλικό πολεμικό πλοίο βυθίστηκε στα ανοιχτά της πόλης. Μαζί με τα συντρίμμια στην ακτή ξεβράστηκε μια μαϊμού ντυμένη με την γαλλική στολή, πιθανότατα για να διασκεδάζει το πλήρωμα. Οι κάτοικοι του Χάρτλπουλ, που δεν είχαν δει ούτε Γάλλο, ούτε μαϊμού, υπέθεσαν ότι επρόκειτο για κατάσκοπο του εχθρού και, μετά από μια δίκη-παρωδία, απαγχόνισαν το ζώο... Την ιστορία αυτή μετέφεραν σε κόμικ οι Γάλλοι Wilfrid Lupano (σενάριο) και Jérémie Moreau (σχέδιο, χρώμα). Το Le Singe de Hartlepool κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Delcourt και τον επόμενο χρόνο βγήκε στα αγγλικά από την λονδρέζικη Knockabout. Έχει επίσης μεταφραστεί στα ισπανικά, τα γερμανικά, τα ιταλικά και τα κροατικά. Το The Hartlepool Monkey δεν το διαβάζεις με τον συμβατικό τρόπο, καθώς ξέρεις από την αρχή το τέλος. Το διαβάζεις, όμως, για να θυμηθείς (όχι πως μπορούμε να ξεχάσουμε) την ανθρώπινη ηλιθιότητα, που τροφοδοτεί την μισαλλοδοξία και τον σωβινισμό. Ο Lupano δεν κάνει διαχωρισμούς. Προφανώς αναγκάζεται να επικεντρωθεί στα αντι-γαλλικά αισθήματα των κατοίκων του Χάρτλπουλ, αλλά στα λίγα καρέ που εμφανίζονται οι Γάλλοι ναυτικοί, εκφράζονται αντίστοιχα λόγια μίσους. Και, όπως συμβαίνει σε καιρό πολέμου, η φωνή της λογικής καλύπτεται από φωνές και εμβατήρια. Ο Lupano πανέξυπνα συμπεριλαμβάνει μια προσωπικότητα κοσμοϊστορικής σημασίας και διανθίζει την ιστορία με μερικούς φανταστικούς χαρακτήρες που προσδίδουν χιούμορ, έστω και μαύρου χρώματος. Κι αν, στο οπισθόφυλλο, η ιστορία χαρακτηρίζεται ως «τραγικωμική», προσωπικά δεν κατάφερα να χαμογελάσω πολύ. Όχι γιατί έκανε κάτι λάθος ο Lupano, αλλά επειδή το σχέδιο του Moreau είναι βαρύ και μουντό και πραγματικά σε βάζει στο κλίμα της ιστορίας. Αρχικά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, αλλά το συνήθισα γρήγορα και εν τέλει δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι απεικονίζει πολύ επιτυχημένα τα συναισθήματα της οργής και του πόνου. Το απεγνωσμένο, σχεδόν (;) ανθρώπινο βλέμμα του πιθήκου που βρίσκεται στο έλεος του όχλου, με συγκίνησε όσο με έχουν συγκινήσει λίγα κόμικς. Όσοι έχουν μια ευαισθησία στην απεικόνιση βίας πάνω σε ζώα, ας προετοιμαστούν καταλλήλως. Στο τέλος της αγγλικής έκδοσης, μεταφρασμένο από την αντίστοιχη γαλλική, υπάρχει ένα σύντομο αλλά ενδιαφέρον κείμενο, ίσως γραμμένο από τον Lupano. Κι απ' αυτό, ξεχωρίζει η εξής πρόταση: Borders are important, without them it is difficult to know who to hate...
  4. Κάποτε είχα διαβάσει ότι το χυδαίο δεν έχει θέση στην τέχνη, ακόμα κι αν χρησιμοποιείται πραγματικά ως εργαλείο και όχι ως διαφημιστικό τρικ ή κράχτης. Οι Γάλλοι διαψεύδουν το αυθαίρετο αυτό συμπέρασμα ξανά παίρνοντας ένα ακόμα κλασικό γλυκανάλατο παραμύθι, το "The Adventures of Pinocchio" του Carlo Collodi από το μακρινό 1883 και το διαστρεβλώνουν σε αριστοτεχνικά ακραίο βαθμό. Έρχεται να συμπληρώσει άλλα δύο κόμικ που με ταρακούνησαν εξίσου, το Peter Pan του Loisel και το Beautiful Darkness του Vehlmann που ομοίως βασίζονται σε κλασικές ιστορίες. Ξεχάστε ότι ξέρατε από τον Ντισνεϊκό Πινόκιο, που όπως και εγώ ήταν αυτός που μας έμαθε την ιστορία της ανθρωπόμορφης κούκλας που αποκτά λαλιά και μεγαλώνει η μύτη της όταν λέει ψέματα. Ο Winshluss θα σας πάει μια βόλτα με τον δικό του Πινόκιο, το παιδί της ανθρώπινης ανωμαλίας σε ένα κόμικ που θέτει νέα όρια στην εξερεύνηση του ακραίου στην 9η τέχνη. Λογικό συμπέρασμα είναι ότι αυτό το έργο, αν ποτέ το πάρετε, θα σπρώξει πολύ την υπομονή σας και θα τεστάρει το πόσο διατεθειμένος είναι ο καθένας να βουτήξει σε ένα σύμπαν που δεν υπάρχει ίχνος ευαισθησίας. Μην σκεφτείτε να το δώσετε σε παιδιά, το μόνο παιδικό του στοιχείο είναι ο τίτλος και μόνο. Αν και δεν συνηθίζω να κρίνω βιβλία/κόμικ από το εξώφυλλο, παραδέχομαι ότι με το που έπιασα το συγκεκριμένο στα χέρια μου το εξώφυλλο μου άφησε πάρα πολλές υποσχέσεις για ένα κόμικ γεμάτο λεπτομέρεια και την steampunk αισθητική που τόσο γουστάρω. Ήταν τόσο πετυχημένη η επιλογή της εκδοτικής Requine Marteaux (θα την δούμε στο αφιέρωμα όταν έρθει η ώρα των εκδοτών) που η Αγγλική Knockabout Comics κράτησε ακριβώς το ίδιο εξώφυλλο: Ο Winshluss πραγματικά έβγαλε στο χαρτί ότι πιο ταλαντούχο έκρυβε μέσα του και σεναριακά και σχεδιαστικά. Έχοντας στο πλευρό του τον φοβερό χρωματιστή Cizo μαζί με άλλους, παραδίδει ένα τεχνικά πανέμορφο κόμικ με πολύ προσωπικό σχέδιο και άριστη σκηνοθεσία των καρέ. Μέσα στις 184 σελίδες του χρησιμοποιεί 5-6 διαφορετικά στιλ διάταξης των πάνελ στις σελίδες, μέχρι που περιέχει δισέλιδο το οποίο διαβάζεται οριζόντια και πρέπει να στρίψεις το κόμικ. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα χρησιμοποιεί 3-4 πάνελ χωρισμένα με τις γνωστές λευκές γραμμές τα οποία όμως συμπληρώνουν την ίδια εικόνα που από αριστερά προς τα δεξιά προοδεύει χρονικά και η υπόθεση εξελίσσεται. Το σχέδιο το βλέπετε και στις εικόνες - μιλούν από μόνες τους χωρίς να χρειάζεται να πω κάτι που μάλλον θα είναι ανεπαρκές. Το κύριο σώμα του κόμικ είναι έγχρωμο χωρίς λόγια πέρα από κάποια ασπρόμαυρα κομμάτια που είναι συνήθως δισέλιδα και εμφανίζονται κάθε 20 με 30 σελίδες. Αυτά περιγράφουν την ζωή του Jiminy Cockroach, της κατσαρίδας (όχι γρύλου) που ζει στο κεφάλι του Πινόκιο και παλεύει να επιβιώσει στην σύγχρονη κοινωνία της εύρεσης εργασίας και της αποσταθεροποίησης των κατσαριδιακών σχέσεων. Ο Jiminy είναι αποτυχημένος συγγραφέας με όνειρα που ξεθώριασαν, σε μια συνεχή αναζήτηση της κάθαρσης του παράλληλα με αυτήν του Πινόκιο. Ο Πινόκιο δεν είναι μια ξύλινη μαριονέτα με μοναδικό όνειρο να γίνει άνθρωπος, ο Τζεπέτο δεν είναι ο καλοκάγαθος ξυλουργός που τον αγαπά. Ο Πινόκιο είναι ένα ρομπότ φτιαγμένο για να χρησιμοποιείται στον πόλεμο με χέρια πολυβόλα, μύτη φλογοβόλο και προγραμματισμένο να σκοτώνει, ενώ ο Τζεπέτο ένας παραδόπιστος γλοιώδης εφευρέτης που θέλει να πάει την δημιουργία του στο στρατό για να πιάσει την καλή. Παντρεμένος με μια γυναίκα που έχει πάρει όλο το αστυνομικό σώμα, κλείνει ραντεβού με τον διοικητή του στρατοπέδου για μια επίδειξη των δυνατοτήτων του "παιδιού" του. Κατά την απουσία του η γυναίκα χρησιμοποιεί τον Πινόκιο για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές της ορέξεις, μέχρι που η μύτη του βρέθηκε σε ευαίσθητο σημείο και πυροδότησε το φλογοβόλο. Από κει ξεκινά η περιπλάνηση του μικρού ρομπότ που ψάχνει έναν σκοπό και προσπαθεί να αναγνωρίσει σε όσους συναντά ένα ειλικρινές συναίσθημα, χωρίς να δέχεται την παραμικρή συμπόνια. Παράλληλα βλέπουμε και 3-4 άλλες ιστορίες που μπλέκουν με την κύρια: Εμφανίζονται οι εφτά νάνοι που κρατούν την Χιονάτη σε καταστολή στο σπίτι τους και την βιάζουν καθημερινά, ο Τζίμινυ ο κατσαρίδας που έχει κατάθλιψη και αυτοκτονικές τάσεις, το νησί των θαυμάτων που παραπέμπει σε παιδική δουλεία και ολοκληρωτικά καθεστώτα, δύο ναρκομανείς που κλέβουν και εξαπατούν για την δόση τους (οι αντίστοιχες αλεπούδες της παιδικής ταινίας υποθέτω), ο διεστραμμένος κλόουν του νησιού, το ραδιενεργό κήτος που καταπίνει τον Τζεπέτο όταν αυτός αναζητά την χαμένη του πηγή χρημάτων ενώ ο ίδιος ο Πινόκιο γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης με τον χειρότερο τρόπο. Είναι ένα σκληρό κόμικ που δεν συγχωρεί, ενώ φτάνει στα άκρα για να εκθέσει μια ρεαλιστική εκδοχή της ιστορίας όπως πιθανά θα συνέβαινε σε μια λίγο πιο αισχρή εκδοχή της κοινωνίας που ζούμε και εμείς. Μια ιδέα μόνο πιο αισχρή, δυστυχώς για μας. Τo Pinocchio δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε τεύχη. Ο Winshluss επέλεξε να το κυκλοφορήσει ως graphic novel ολόκληρο τον Νοέμβριο του 2008, ενώ το 2011 ακολούθησε η Αγγλική βερσιόν. Μην σας βάζει σε σκέψεις το ότι δεν έχει λόγια, οι εικόνες λένε μια ιστορία ολοκληρωμένη και πολλές φορές μου έπαιρνε παραπάνω χρόνο να τις απορροφήσω από το να είχαν μπαλονάκια. Και αυτό είναι ένα μόνο μέρος της ομορφιάς του, το ότι σε "αναγκάζει" να το κάνεις δικό σου απαιτώντας την προσοχή σου από την αρχή ως το τέλος. Μια φράση που χρησιμοποιώ ούτε για πρώτη ούτε για τελευταία φορά είναι πως το Pinocchio δεν είναι ένα διασκεδαστικό κόμικ, σε καμία περίπτωση. Είναι όμως ένα σπουδαίο. όσες εικόνες και να βάλω, δεν αρκούν για να πιάσουν όλο το εύρος των δυνατοτήτων του και το πως αυτές ξεδιπλώνονται σε 184 σελίδες... ?
×
×
  • Create New...