Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Juan Díaz Canales'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 5 results

  1. Θα ξεκινήσω σήμερα αυτό το άρθρο κάνοντας μία δήλωση...Λατρεύω τα κόμικ με ζωόμορφους χαρακτήρες!!Από τα Disney και τα Looney Tunes που διάβαζα μικρότερος μέχρι τα πιο "ενήλικα"ή σοβαρά που ανακάλυψα αργότερα Albedo,Critters,Maus,Pogo και Usagi Yojimbo,τα κόμικ με πρωταγωνιστές ζώα πάντα είχαν μία ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου.Μέχρι και πολλές δικές μου δουλειές έχουν ζωόμορφους χαρακτήρες...Γενικά υπάρχει τις περισσότερες φορές(ίσως γιατί έχουμε συνδυάσει τα κόμικ με ζώα περισσότερο με Disney,Looney Tunes και άλλα cartoon όπως Barney,Ton&Jerry κτλ.)μια προκατάληψη ότι τα κόμικ αυτά είναι ίσως πιο παιδικά....Ευτυχώς υπάρχουν δουλειές που αναιρούν αυτή τη προκατάληψη και μία από αυτές είναι το θαυμάσιο και εκπληκτικό Blacksad. Το Blacksad είναι δημιούργημα δύο Ισπανών καλλιτεχνών των Juan Díaz Canales (σενάριο)και Juanjo Guarnido(σχέδιο) το οποίο όμως εκδίδεται πρώτα στη Γαλλία από τις εκδόσεις Dargaud(άν και οι δημιουργοί του είναι Ισπανοί)αφού σε αυτή τη χώρα έχει και τις μεγαλύτερες πωλήσεις και ακολουθεί η Ισπανία ένα μήνα αργότερα.Ο πρωταγωνιστής του είναι ένας μαύρος γάτος, ιδιωτικός ντετέκτιβ που ζει στην Αμερική της δεκαετίας του '50 και αναλαμβάνει διάφορες υποθέσεις εξιχνίασης κάποιου εγκλήματος,ή σαν σωματοφύλακας αφού η υπηρεσία του τόσο στο στρατό(στη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου πολέμου)όσο το επάγγελμα του και τα δύσκολα παιδικά του χρόνια,τον έχουν εξοπλίσει με δύναμη και μαχητικές ικανότητες...Οι δυσκολίες και οι κίνδυνοι είναι αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητας του και τον ακολουθούν σε κάθε του βήμα... Σε ολόκληρο το κόμικ όλοι οι πρωταγωνιστές και μη είναι ανθρωπόμορφα ζώα,και οι δημιουργοί δίνουν τη μορφή τους ανάλογα με το ρόλο που προορίζονται το καθένα...Οι αστυνομικοί είναι συνήθως σκύλοι και αλεπούδες,οι μοιραίες γυναίκες(οι οποίες έχουν περισσότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε σχέση με τους αρσενικούς χαρακτήρες)είναι κυρίως γάτες,οι κακοποιοί προέρχονται τις περισσότερες φορές από το βασίλειο των ερπετών(φίδια,σαύρες,κροκόδειλοι),οι μπράβοι είναι δυνατά ζώα όπως ταύροι,αρκούδες κ.τ.λ. Όσο για το ίδιο το κόμικ θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες και πάλι δεν θα έφταναν για να περιγράψουμε αυτό το αριστουργηματικό εικονογραφήγημα..Ο Dashiell Hammet και ο Raymond Chadler(ή ο Walter Mosley αν προτιμάτε) συναντούν μία ενήλικη εκδοχή των ηρώων του Disney&Warner bros.Ατμόσφαιρα noir χρωματισμένη με τις πιο hard boiled πινελιές των παλαιών ταινιών του Hollywoοd(με πρωταγωνιστές τον Hamfrey Bogart&Robert Mitcham)τέλεια απεικόνιση της Αμερικάνικης κοινωνίας της δεκαετίας του '50,του εγκλήματος,του ρατσισμού,της Μακαρθικής τρέλας/αντικομουνισμού και της οικονομικής ύφεσης μέσα στη ζούγκλα της γκρίζας μεγαλουπόλεως που ποτέ δεν κοιμάται...Καλογραμμένο έξυπνο σενάριο και σφιχτοδεμένη πλοκή με συνεχείς ανατροπές,αγωνία,περιπέτεια και μυστήριο.Συνδυασμός αστυνομικού noir και κοινωνικοπολιτικού σχολιασμού. Ο Juan Díaz Canales πιστοποιεί σε κάθε τόμο της σειράς και σε κάθε άλλη δουλειά του(όπως και στο Corto Maltesse στη μετά Hugo Pratt εποχή του χαρακτήρα)πόσο ποιοτικός και οξυδερκής σεναριογράφος είναι. Σχεδιαστικά ο Juanjo Guarnido κυριολεκτικά μεγαλουργεί και βελτιώνεται αισθητά από άλμπουμ σε άλμπουμ..Κάθε λεπτομερέστατο panel είναι από μόνο του ένα μικρό έργο τέχνης.Με τη ρεαλιστικότητα να κυριαρχεί τόσο στους χαρακτήρες(που μολονότι ζωόμορφοι είναι τόσο ανθρώπινοι στις κινήσεις τους και γενικότερα σε όλο το στήσιμο τους)όσο και στο σχεδιασμό των τοπίων,το τρόπο που απεικονίζεται η πόλη,καθώς και τα διάφορα αληθινά μέρη όλα σε ένα καταιγισμό από έντονα,λαμπρά νεροχρώματα τα οποία αλλάζουν ανάλογα με τις καταστάσεις ή τη διάθεση που περνάει ο πρωταγωνιστής δίνοντας ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα κάθε φορά που διαβάζεις και μία ιστορία.Πραγματικά ένας σπουδαίος καλλιτέχνης που έχει να δώσει πολλά ακόμη στο χώρο της 9ης τέχνης!! Πολλά ιστορικά πρόσωπα εμφανίζονται στη σειρά το καθένα με τη μορφή που θα του ταίριαζε σαν ζώο.Ο πρόεδρος της Αμερικής είναι αετός,σε κάποια ιστορία ο Hitler εμφανίζεται με τη μορφή γάτου(ίσως ένα hommage στο κόμικ του Art Spiegelman "Maus" για το οποίο θα μιλήσουμε σε μελλοντικό μας άρθρο)ενώ ο Γερουσιαστής Joseph McCarthy που χαρακτήρισε ολόκληρη τη δεκαετία του '50 παίρνει τη μορφή κόκορα!! Το κόμικ έχει αποσπάσει βραβεία(μεταξύ αυτών 2 Eisner awards,βραβείο στο διεθνές φεστιβάλ κόμικ της Angoulême)ενώ όλη η σειρά κυκλοφορεί σε παραπάνω από 20 χώρες(μεταξύ των οποίων η Ελλάδα,η Ιαπωνία,η Ιταλία,η Κίνα,η Ρωσία,η Γερμανία,η Τουρκία κ.τ.λ.)Έχουν κυκλοφορήσει συνολικά 5 τόμοι της σειράς μέχρι στιγμής(ενώ ετοιμάζεται ο έκτος και ο έβδομος)ενώ το ενδιαφέρων τους για να γίνει η σειρά ταινία έχουν εκφράσει σκηνοθέτες όπως ο Louis Leterrier(the Transporter)όσο και ο Alexandre Aja (Τhe Hills have eyes). Oι 3 πρώτοι τόμοι έχουν κυκλοφορήσει στην Αμερική σε μία έκδοση από τη Dark Horse(καθώς και το 4ο και 5ο τόμο με βοήθεια στη μετάφραση από τον Neal Adams παρακαλώ!!)ενώ στη χώρα μας η σειρά δημοσιεύονταν στο εβδομαδιαίο ένθετο της Ελευθεροτυπίας για τα κόμικς το θρυλικό "9" ενώ αργότερα βγήκαν σαν αυτόνομοι οι 3 πρώτοι τόμοι.Σας το προτείνω ανεπιφύλαχτα!!!! Οι τόμοι της σειράς είναι οι εξής: 1 Quelque part entre les ombres Nοέμβριος 2000(Κάπου ανάμεσα στις σκιές 2003) 2 Arctic-Nation, Μάρτιος 2003(Αρκτικό Έθνος 2007) 3 Âme Rouge, Νοέμβριος 2005(Κόκκινη ψυχή 2009) 4 L'Enfer, le silence,Σεπτέμβριος 2010 5 Amarillo,Νοέμβριος 2013 Επίσης οι εκδόσεις Μικρός Ήρως έβγαλαν πρόσφατα ένα άλμπουμ με τις 5 πρώτες ιστορίες του Blacksad.To κείμενο αυτό θα το βρείτε και ΕΔΩ
  2. Μια που σήμερα είναι 1 Νοεμβρίου, ξέρεις, η Μέρα των Νεκρών, των Αγίων Πάντων, το Χάλογουιν, το Σάουεν, η Ταροβεάν, θα σου διηγηθώ μια ιστορία που έχει σχέση μ' αυτή τη σημαδιακή ημερομηνία. Με αυτά τα λόγια ξεκινάει η δέκατη πέμπτη περιπέτεια του Κόρτο Μαλτέζε, η τρίτη δια χειρός Juan Díaz Canales και Rubén Pellejero. Το ενδιαφέρον αυτού του άλμπουμ είναι ότι τα γεγονότα του οδηγούν απευθείας στην Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας, το κόμικ-αφετηρία του Κόρτο Μαλτέζε και κατά πολλούς κορυφαίο έργο του Hugo Pratt. Ριψοκίνδυνη απόφαση, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι τα προηγούμενα εγχειρήματα των Canales και Pellejero (Κάτω από την Ήλιο του Μεσονυκτίου και Εκουατόρια) δεν έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό. Είναι νύχτα και ο Κόρτο Μαλτέζε συναντιέται με τον άσπονδο φίλο του, τον Ρασπούτιν, σε ένα νεκροταφείο της Τασμανίας. Έχουν αναλάβει να ελευθερώσουν τον Καλαμπούς, έναν νεαρό ιθαγενή με μυστηριώδες παρελθόν, ο οποίος κρατείται αιχμάλωτος σε μια φυλακή διοικούμενη από τους πρώην κατάδικους. Έτσι ξεκινάει μια ακόμη περιπέτεια του ρομαντικού ναυτικού, που θα τον ταξιδέψει στο Βόρνεο και τα μικρονήσια του Ειρηνικού και θα τον θέσει απέναντι σε άγριους ντόπιους και κυνικούς αποίκους. Για πρώτη φορά, οι δύο δημιουργοί καταφέρνουν να πετύχουν τη συνταγή των κόμικς του Pratt. Η ποιητικότητα και η ενδοσκόπηση είναι στη σωστή αναλογία σε σχέση με την περιπέτεια. Οι αλληλεπιδράσεις των χαρακτήρων με ιστορικά πρόσωπα (μεταξύ των οποίων οι Λευκοί Ράτζα του Σαραουάκ και ο φωτογράφος J.W. Beattie) είναι οργανικά τοποθετημένες μέσα στην πλοκή, η οποία διαθέτει μια καλή δόση «πραττικού» δράματος. Το σχέδιο θυμίζει ευχάριστα Pratt και ταυτόχρονα διαθέτει κάποια καρέ που δεν εμπεριέχονταν στο ρεπερτόριό του. Ο δε χρωματισμός είναι μάλλον ανώτερος από αυτόν των προηγούμενων άλμπουμ. Θεωρώ ότι οι φίλοι του αυθεντικού έργου θα το απολαύσουν. Η ελληνική έκδοση, από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2019, με ένα μήνα διαφορά από την ιταλική και μόλις μερικές μέρες μετά τη γαλλική. Αξιοθαύμαστο, αν μη τι άλλο.
  3. Οι γάτες τριγυρίζουν στις σκιές Γιάννης Κουκουλάς Η σκοτεινή αστυνομική κινηματογραφία και η νουάρ λογοτεχνική αφήγηση συνδυάζονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε μια σειρά κόμικς με ανθρωπόμορφα ζώα (ή ζωόμορφους ανθρώπους;). Κι ένας γάτος-ντετέκτιβ λύνει μυστήρια και πασχίζει να βγει από τα προσωπικά του αδιέξοδα σε μια βαριά πολιτική ατμόσφαιρα Το Blacksad κυκλοφόρησε πρώτη φορά πριν από είκοσι χρόνια και δημιούργησε αμέσως αίσθηση τόσο λόγω του πολυεπίπεδου σεναρίου του Juan Diaz Canales, που αν και εκμεταλλεύεται όλες τις παραδόσεις του νουάρ κατορθώνει να ξεπερνά τις κλασικές συμβάσεις, όσο και λόγω των εκπληκτικών σχεδίων του Juanjo Guarnido, που καταφέρνει να κινείται ιδανικά ανάμεσα στο σοβαρό και το κωμικό. Δεν είναι το πρώτο ούτε το τελευταίο κόμικς που έχει ως θέμα του μια αστυνομική, σκοτεινή ιστορία με κεντρικό χαρακτήρα κάποιον λιγόλογο ντετέκτιβ και σίγουρα δεν πρωτοτυπεί ως προς την επιλογή των δημιουργών του να παρουσιάσουν τα πρόσωπα της πλοκής με τη μορφή ζώων. Ο ανθρωπομορφισμός των γάτων, των σκύλων, των πουλιών, των ερπετών και των άλλων ζώων της σειράς ή ο ζωομορφισμός των αστυνομικών, των μοιραίων γυναικών, των αριστοκρατών, των πολιτικών, των εγκληματιών είναι ένα τέχνασμα που έχει εφαρμοστεί στα κόμικς από τα πρώτα τους βήματα και εξακολουθεί να αποτελεί μέχρι σήμερα μια συνήθη πρακτική. Ζώα που μιλούν υπήρχαν στα κόμικς από τα πρώτα κιόλας χρόνια του εικοστού αιώνα, με τις γάτες να έχουν την πρωτοκαθεδρία: η «Krazy Kat» του George Herriman ερωτευόταν παράφορα αλλά και ατελέσφορα έναν μοχθηρό ποντικό, αργότερα ο «Fritz the Cat» του Robert Crumb πρωτοστατούσε στο ανατρεπτικό underground κίνημα και ακόμα πιο μετά ο Mooch από το «Mutts» του Patrick McDonnell μαζί με τον σκυλάκο φίλο του, Earl, «δίδασκαν» απλότητα, καλοσύνη και αγάπη. Ακόμα πιο εμφατικά, στο «Maus» του Art Spiegelman, οι ναζί παρουσιάζονταν ως γάτες, οι Εβραίοι ως ποντίκια, οι Αμερικανοί ως σκυλιά, οι Γάλλοι ως βάτραχοι και οι Πολωνοί ως γουρούνια σε μια σπαρακτική εκδοχή του Ολοκαυτώματος, που υμνήθηκε για τη δύναμή της αλλά κατηγορήθηκε και για τις πιθανώς στερεοτυπικές απεικονίσεις της. Στην παράδοση αυτή των ζώων που μιλούν και συμπεριφέρονται ως άνθρωποι πάτησαν οι Canales και Guarnido. Και μάλιστα, επεκτείνοντας την πανίδα από τα τετριμμένα σκυλάκια, γατάκια και ποντικάκια σε ζούγκλα ολόκληρη, καθώς στις ιστορίες τους συμμετέχουν κάθε λογής ζώα, αρκούδες, σαύρες, κουκουβάγιες, άλογα κ.λπ. Διατηρώντας σε μεγάλο βαθμό τα στερεότυπα παρόμοιων εγχειρημάτων του παρελθόντος αλλά, περιέργως, χωρίς ποτέ να γίνονται ενοχλητικοί ή να μπορεί να τους αποδώσει κάποιος ρατσιστικά κίνητρα ή ισοπεδωτικές γενικεύσεις. Το επισημαίνει εύστοχα και ο θρύλος των αμερικανικών κόμικς Jim Steranko στο εισαγωγικό του σημείωμα: «Το Blacksad απογειώνει το είδος σε άλλο επίπεδο. Αντί για ζώα που συμπεριφέρονται όπως οι άνθρωποι, η προσέγγιση των δημιουργών βασίζεται σε ανθρώπους που μοιάζουν με ζώα. Ποιος δεν έχει ταυτίσει έναν οποιονδήποτε βιβλιοθηκάριο με πουλί ή κάποιον οικοδόμο με αρκούδα ή μια γριά θεία με αγελάδα; Με τη ζωοποίηση των χαρακτήρων τους, οι Guarnido και Canales προσκαλούν τους αναγνώστες να εισχωρήσουν σε ένα σύμπαν όπου τα ζώα δεν είναι και τόσο αστεία – κάτι που μπορούν εύκολα να αποδεχτούν, μιας και πρόκειται για μια σύλληψη που μαγεύει με τη μαεστρική εκτέλεσή της, κάτι αντίστοιχο με το “Dinotopia” του James Gurney ή το “Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ;” του Bob Zemeckis». Η επιτυχία των δύο Ισπανών δημιουργών οφείλεται λοιπόν εν πολλοίς στο ότι δεν κατατάσσουν τους ανθρώπους με εθνικά, ταξικά, φυλετικά ή άλλα χαρακτηριστικά ώστε με βάση αυτά να επιλέξουν κάποιο είδος ζώου και να κάνουν μια απλουστευμένη γενίκευση, αλλά λειτουργούν αντίστροφα: επιλέγουν τη μορφή του ζώου με την οποία θα αποδοθεί κάποιος άνθρωπος με βάση τον χαρακτήρα του, την ιδιοσυγκρασία του, τον τρόπο συμπεριφοράς του, τις επιλογές που έκανε ο ίδιος για τη ζωή του και όχι με βάση κάποια ακούσια ταυτότητά του. «Στον κόσμο του Blacksad οι χαρακτήρες, σε γενικές γραμμές, αδιαφορούν για τις ζωολογικές διαφορές τους καθώς ο λόγος που έχουν επιλεχθεί για την ιστορία σχετίζεται με τη φύση τους και την προσωπικότητά τους. Στον παρατηρητικό αναγνώστη είναι σχεδόν αδύνατο να μη διακρίνει ομοιότητες της γοητευτικής Laureen Bacol με τη Natalia Wilford ή του εύσωμου Ernie Borgnine με τον Jake Ostiombe ή του πανούργου James Woods με τη σαύρα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως ακόμα και ο πιο ασήμαντος χαρακτήρας απεικονίζεται με τρόπο που να αντανακλά τον εσωτερικό κόσμο του – κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα είδος εμφανούς συμβολισμού. Ή απλά μια τυποποίηση στους χαρακτήρες» προσθέτει ο Jim Steranko. Η εξαιρετική έκδοση του πολυβραβευμένου (δύο βραβεία Eisner και τρεις ακόμη υποψηφιότητες, βραβείο σχεδίου στην Ανγκουλέμ κ.ά.) διεθνούς best seller, που έχει ήδη μεταφραστεί σε 25 γλώσσες, από τις εκδόσεις Μικρός Ηρως (μετάφραση: Γαβριήλ Τομπαλίδης) περιλαμβάνει όλα τα άλμπουμ του Blacksad που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα και συγκεκριμένα τα «Κάπου ανάμεσα στις σκιές» (2000), «Αρκτικό έθνος» (2003), «Κόκκινη ψυχή» (2005), «Μια σιωπηλή κόλαση» (2010), «Αμαρίλο» (2013). Σε αυτά γίνονται προοδευτικά ξεκάθαρες και σαφείς η σχέση και η πρόθεση σχέσης του σεναριογράφου του με την αστυνομική λογοτεχνία κολοσσών όπως ο Ντάσιελ Χάμετ και ο Ρέιμοντ Τσάντλερ αλλά, παράλληλα, και η βαθιά γνώση του σχεδιαστή του γύρω από τις νουάρ εικονοποιίες όσο και οι διαρκείς αναφορές του σε γνωστές εικόνες της ιστορίας της τέχνης (για παράδειγμα οι Χορεύτριες του Ντεγκά και η Δημιουργία του Αδάμ του Μικελάντζελο στο «Κάπου ανάμεσα στις σκιές», ένας χαρακτήρας που παραπέμπει στον Μαρκ Ρόθκο και ο Χίτλερ ως γάτα που παραπέμπει στον Art Spiegelman στην «Κόκκινη ψυχή», ένας αλλιώτικος Μπάτμαν στο «Αρκτικό έθνος» κ.ά.). Κι όλα αυτά σε μια διόλου ουδέτερη ιστορία αλλά, αντιθέτως, σε μια βαθύτατα πολιτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα: στο «Αρκτικό έθνος» γίνεται αναφορά σε ακροδεξιούς ρατσιστές που υποκινούν τη ρατσιστική βία ενώ η Κου Κλουξ Κλαν σκοτώνει και βασανίζει τους φυλετικούς της αντίπαλους, σε μια από τις «Μικρές ιστορίες», ο Blacksad τα βάζει με τον Θείο Σαμ και όσα η μορφή του συμβολίζει περί ιμπεριαλισμού, πολέμου κ.λπ., στην «Κόκκινη ψυχή» στο επίκεντρο βρίσκεται ο κίνδυνος του πυρηνικού ολέθρου λόγω της ανευθυνότητας των μεγάλων δυνάμεων και στο «Αμαρίλο», σημαντική είναι η παρουσία ενός ποιητή που παραπέμπει άμεσα στον Αλεν Γκίνσμπεργκ κ.ά. Ο Blacksad, όμως, ποτέ δεν φανερώνει ανοιχτά τις πολιτικές του προτιμήσεις. Οπως κάθε κινηματογραφικός ή λογοτεχνικός ντετέκτιβ που σέβεται τις παραδόσεις, παραμένει λακωνικός και αινιγματικός. Προτιμά να παρατηρεί και να σκέφτεται παρά να μιλά. Κάποιες φορές, όμως, δεν κρατιέται και φανερώνει τον πραγματικό του εαυτό. Οπως όταν ο ρατσιστής αστυνομικός που τον έχει συλλάβει του κάνει ηθικό κήρυγμα: «Εσείς οι βρομιάρηδες δεν σεβόσαστε τίποτα πια. Ούτε την ιεραρχία, ούτε την ξένη περιουσία, ούτε τις ηθικές αξίες. Οπου πηγαίνετε φέρνετε μπελάδες… Και αναρχία. Και δεν υπάρχει τίποτα που να ενοχλεί περισσότερο έναν άνθρωπο του νόμου σαν και μένα από έναν βρομοαναθεματισμένο αναρχικό» του λέει οργισμένος ο αστυνομικός. Και ο Blacksad, ως ανεξάρτητος ιδιωτικός ντετέκτιβ, του απαντά με την επιτομή των απόψεών του και της στάσης ζωής του: «Λοιπόν, δεν συμμεριζόμαστε όλοι τις απόψεις σας για τον νόμο…». Πηγή
  4. Το Κόρτο Μαλτέζε - Εκουατόρια είναι η δεύτερη προσπάθεια των Ισπανών Juan Díaz Canales και Rubén Pellejero στο σύμπαν του τυχοδιώκτη ναυτικού, μετά το "Κάτω από τον Ήλιο του Μεσονυκτίου" που κυκλοφόρησε στην Γαλλία το 2015. Το Εκουατόρια βγήκε τον Δεκέμβριο του 2017 (λίγες εβδομάδες μετά την γαλλική κυκλοφορία) και ήρθε πρώτο μεταφρασμένο στα εγχώρια μιας και το άλμπουμ του 2015 βγήκε το 2018 στο πρώτο και δεύτερο τεύχος της σειράς "Κόρτο Μαλτέζε" που περιέχει και τις μικρές ιστορίες του Pratt. Προσωπικά ούτε με αυτό τρελάθηκα, μου φάνηκε εξίσου ανέμπνευστο με το πρώτο, άντε λίγο λιγότερο αλλά με δημιουργούς ακόμα φοβισμένους και με ελάχιστες ελευθερίες/αποκλίσεις. Το σχέδιο του Pellejero κάπως πάει να πάρει βήματα ανεξαρτητοποίησης αλλά είναι παιδικά βήματα. Στα τεχνικά της έκδοσης, έχουμε μεγάλο μέγεθος (21x28 cm) στις 84 έγχρωμες σελίδες.Αντιγράφω την υπόθεση από το σάιτ της εκδοτικής:
  5. Μετά από τρεις δεκαετίες όπου ο τίτλος "Κόρτο Μαλτέζε" ήταν συνυφασμένος με την εκδοτική Μαμούθ Κόμικς, έρχεται η ώρα τα δικαιώματα να περάσουν στα χέρια των εκδόσεων Μικρός Ήρως και το 2017 να βγει το "Εκουατόρια", το δεύτερο μη-Pratt Κόρτο Μαλτέζε από τα χέρια του διδύμου Juan Diaz Canales/Ruben Pellejero. Αφού η συγκεκριμένη έκδοση πήγε καλά, η εκδοτική επιστρέφει τον Απρίλιο του 2018 ξεκινώντας μια νέα "σειρά" όπου εκδίδει ανάποδα το πρώτο μη-Pratt Κόρτο Μαλτέζε τιτλοφορημένο "Κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου" σε δύο μέρη και τις 21 μικρές ιστορίες που είχε βγάλει ο Pratt στο διάστημα 1970-73. Η διαφορά εδώ σε σχέση με την έκδοση της Μαμούθ είναι πως η ομαδοποίηση έγινε διαφορετικά (11 τεύχη με 2 ιστορίες το καθένα, σύνολο 21 συν κάποια έξτρα στο τελευταίο τεύχος) και πως οι ιστορίες είναι έγχρωμες, από το χέρι της Patricia Zanotti. Τα 13 τεύχη κυκλοφόρησαν αρχικά από 15/4/2018 έως 08/07/2018 ως ένθετα σε εφημερίδα και από τότε πωλούνται αυτόνομα στο σάιτ της εκδοτικής. Αφορμή της παρουσίασης είναι ότι για πρώτη φορά έκατσα και διάβασα όλα τα τευχάκια ίσα για να έχω μια εντύπωση για το πως φαίνονται με χρώμα και προφανώς γιατί ποτέ δεν με χαλάει να διαβάζω Pratt. Η ιστορία των δύο νέων δημιουργών που είναι στα τεύχη 1&2 δεν είπε κάτι, θεωρώ πως φοβήθηκαν την βαρύτητα του τίτλου και μάλλον παρήγαγαν μια μέτρια αντιγραφή παρά κάτι έστω και λίγο πρωτότυπο, ειδικά στο σχέδιο. Στα του Πραττ, ομολογώ πως πάντα ήμουν φαν των μεγάλων ιστοριών του, έβρισκα τις μικρές ασύνδετες (μιας και υποτίθεται πως υπάρχει εσωτερική συνέχεια) και το σχέδιο αρκετά πρώιμο, ειδικά στις σκηνές δράσης (όχι ότι κατάφερε ποτέ ο Πραττ να σχεδιάσει σώματα "εν κινήσει" χωρίς να φαίνονται σχεδόν αστεία). Παρόλα αυτά, όταν γίνεται η μετάβαση από τον λατινομαμερικάνικο κύκλο στον ευρωπαϊκό και τα "Κέλτικα", χαζεύω. Και με το σχέδιο, και με τις υποθέσεις αλλά ακόμα και με τους τρομερά εύστοχους και λυρικούς τίτλους. Η λίστα με τα τεύχη έχει ως εξής: 1. Κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου - Μέρος Α' 2. Κάτω από τον ήλιο του μεσονυκτίου - Μέρος Β' 3. Το μυστικό του Τρίσταν Μπάνταμ 4. Ένας αετός στην ζούγκλα 5. Η αιτία ήταν ένας γλάρος 6. Τα κεφάλια των μανιταριών 7. Η λιμνοθάλασσα των όμορφων ονείρων 8. Ο άγγελος στο παράθυρο της ανατολής 9. Κάτω από την σημαία του χρήματος 10. Όνειρο χειμωνιάτικου πρωινού 11. Παρωδία μεταξύ Ζυνκοτ & Μπράι-ντυν 12. Για άλλους Ρωμαίους και άλλες Ιουλιέτες 13. Οι άνθρωποι λεοπαρδάλεις
×
×
  • Create New...