Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Joker'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 9 results

  1. Το 2019, βγήκε η πρώτη Elseworlds ταινία της DC, ανάμεσα από τις πιο θετικά φορτισμένες mainstream ταινίες Aquaman & Shazam!. Σκηνοθέτης του ήταν ο Todd Phillips (The Hangover) και ο ίδιος μαζί με τον Scott Silver (8 Mile, The Fighter) είχαν γράψει το σενάριο, ενώ ο Joaquin Phoenix καλέστηκε να υποδυθεί έναν ρόλο που ήταν πολύ ζόρικος και απαιτητικός, μετά τον αείμνηστο Heath Ledger, που άνεβασε τον Joker σε πρωτόγνωρα ύψη. Ήταν η 4η φορά που θα εμφανίζονταν ο Joker στη μεγάλη οθόνη (πλέον έχουμε φτάσει στις 6), αλλά πρώτη φορά που θα είχε solo ταινία και άνευ Νυχτερίδα. Και μας εξέπληξε όλους. Σενάριο εμπνευσμένο από The Killing Joke και τα Σκορσεζικά Taxi Driver και The King Of Comedy και ο Joaquin Phoenix να ενσαρκώνει τον πιο απειλητικό και ρεαλιστικό Joker που υπήρξε ποτέ. Ο Arthur Fleck είναι ψυχικά άρρωστος, κοινωνικά καταπιεσμένος και ένα υπαρξιακό ραμολιμέντο που η ίδια η ζωή το μετέτρεψε σε κατακάθι, που αποτυγχάνοντας να βρει με αθώο τρόπο τη θέση του στη ζωή (ως κλόουν και stand-up κωμικός), αντιδρά ΠΟΛΥ βίαια και απρόβλεπτα. Τον Οκτώβρη του 2019 άπαντες μιλούσαν για την ταινία φαινόμενο, σε ένα Gotham του 1981 (κι ας θύμιζε '70s). Αυτό το δίωρο ατμοσφαιρικότατο και σκοτεινό origin που δεν κόστισε ούτε 70 εκατομμύρια, έβγαλε πάνω από ένα δις στο box office (και η πρώτη R-Rated που το καταφέρνει) και κατόρθωσε να πάρει ΔΥΟ Όσκαρ (best actor & best ost), όντας η πρώτη κομιξοταινία που λαμβάνει τέτοια αναγνώριση. Όλο αυτό από ότι καταλάβατε ήταν απλά μια εισαγωγή για ένα πολύ ενδιαφέρον νέο. Ο Todd μόλις ανακοίνωσε την έναρξη παραγωγής του sequel με τίτλο (για την ώρα) Joker: Folie à deux, το οποίο είναι άμεσο λογοπαίγνιο στην ψυχική αρρώστια του Arthur.
  2. Νομίζω δεν έχω ξανακάνει παρουσίαση εδώ. Ε, ας κάνω μία. Και για να πρωτοτυπήσω, δε θα αναφερθώ σε ένα κόμικ που μου άρεσε, αλλά σε ένα κόμικ που δε μου άρεσε. ΚΑΘΟΛΟΥ! Σας κέντρισα το ενδιαφέρον; Ωραία, πάμε στην παρουσίαση τώρα: Batman: The Joker's Last Laugh. Σενάριο: Chick Dixon, Scott Beatty Σχέδιο: Pete Woods, Marcos Martin, Walter McDaniel, Andy Kuhn, Ron Randall, Rick Burchett Η υπόθεση έχει ως εξής: Η Barbara Gordon αρχίζει να λυγίζει από το βάρος των ευθυνών που έχει ως Oracle. Έτσι, ο Dick Grayson την πείθει να δώσει ένα ρεπό στον εαυτό της, ακόμα και για μια ημέρα. Εκείνη τη μοιραία ημέρα, θα ξεσπάσει μια εξέγερση στις φυλακές. Ο λόγος; Ο Joker διαγνώζεται με όγκο στον εγκέφαλο και αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο πριν πεθάνει. Πώς ευελπιστεί να το καταφέρει αυτό; Με απλά βήματα: Βήμα 1ο: Εξέγερση στις φυλακές. Βήμα 2ο: Μετατροπή όλως των υπέρ-εγκληματιών στις Joker-εκδοχές τους, που ακολουθούν πιστά τις διαταγές του. Βήμα 3ο: Διασπορά σε ολόκληρο τον κόσμο. Βήμα 4ο: Χάος και καταστροφή. Για αυτήν την απειλή, δεν αρκεί μόνο ο Batman. Σε αυτήν την μάχη θα επιστρατευτεί σχεδόν όλο το DC Universe. Ας είμαστε ειλικρινείς: σαν concept δεν είναι καθόλου κακό. Τουναντίον, έχει τα φόντα για κάτι επικό. Δεν είναι, όμως. Το σενάριο δεν παίρνει καθόλου στα σοβαρά τον εαυτό του και ανά σημεία είναι απλοϊκό, παιδαριώδες και γελοίο. Γενικά είναι κακό και όσο προχωράει η ιστορία, παρακαλάς να τελειώσει κι αυτό σε βασανίζει με το να γίνεται ολοένα και χειρότερο. Εικαστικά, κυμαίνεται μεταξύ του μέτριου και του κακού. Εν τέλη, δεν έχει λόγο ύπαρξης, οπότε προσπεράστε άφοβα, γιατί δε θα μπορέσετε να πάρετε πίσω τις ώρες που θα χάσετε διαβάζοντάς το. Τελική ετυμηγορία: ΤΡΕΞΤΕ! ΤΡΕΞΤΕ ΜΑΚΡΙΑ! (Εγώ σας προειδοποίησα)
  3. «Coming between me and my puddin’ from the very beginning…» Σήμερα θα μιλήσω για ένα άλλο κόμικ από τη DC, το οποίο είναι φτιαγμένο από δύο δημιουργούς που συμμετείχαν καθοριστικά στη δημιουργία της animated σειράς Batman του 1990. Το κόμικ αυτό είναι το Mad Love από τους Paul Dini και Bruce Timm. Αρχικά, θέλω να αναφέρω πως έχω παρακολουθήσει πολλά επεισόδια της εν λόγω σειράς και μου άρεσαν πάρα πολύ! Ειδικά μου είχε τραβήξει τη προσοχή η φωνή της Tara Strong. (Harley Quinn) Αυτός είναι ένας από τους λόγους που με οδήγησαν στο να διαβάσω το παραπάνω κόμικ. Το κόμικ αυτό, αν και σύντομο σε έκταση, είναι πολύ διασκεδαστικό, αστείο και ανάλαφρο. Η ιστορία εστιάζει στη προέλευση της περσόνας της Harley Quinn και πώς η Dr. Harleen Quinzel ερωτεύτηκε τον Joker και έγινε η πιστή ακόλουθος του. Η δομή της ιστορίας ακολουθεί τη τακτική των flashbacks, με πολλές εναλλαγές ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Φυσικά πρωταγωνίστρια είναι η Harley, η οποία προσπαθεί να δείξει την αξία της στον Joker και στο εγχείρημα της αυτό εμπλέκεται και ο Batman. Η προσπάθεια αυτή της Harley δημιουργεί σε πολλά κωμικά αποτελέσματα! Το κόμικ αυτό το αγαπώ για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα, ως προς την ιστορία, χαίρομαι που ο Dini θίγει με πολύ ενδιαφέρον τρόπο τη σχέση ανάμεσα στη Harley και στον Joker και φανερώνει τη πολυπλοκότητα της. Παρά το γενικά ανάλαφρο περιεχόμενο, ένιωσα συμπόνια για τη Harley η οποία είναι παρασυρμένη από μία επικίνδυνη αγάπη. Τέλος, ο Dini φροντίζει η ιστορία του να μην είναι πολύ πυκνογραμμένη, γεγονός που τη καθιστά πολύ ξεκούραστη στην ανάγνωση. Το σχέδιο του Bruce Timm είναι πολύχρωμο και έχει πολλά cartoon vibes και θυμίζουν σε σημαντικό βαθμό την αγαπημένη Animated σειρά. Η στολή της Harley είναι απλά iconic, ενώ το σχέδιο μού δημιουργεί μία μικρή νοσταλγία για τα παλιά κόμικς. Μάλιστα, στο τέλος του graphic novel υπάρχουν τα αρχικά σχέδια και μελάνια του Timm και περιέχει ενδιαφέρουσες οδηγίες του καλλιτέχνη. Τέλος, θέλω να αναφέρω ότι το graphic novel έχει κερδίσει βραβείο Eisner, ενώ ο Frank Miller το θεωρεί το καλύτερο Batman κόμικ της περασμένης δεκαετίας. Το Mad Love είναι μία αγαπημένη μου ιστορία και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους φανς του σύμπαντος του Batman!
  4. ''..And I’m afraid that when I walk through those asylum gates... when I walk into Arkham and the doors close behind me... it’ll be just like coming home...'' - Bat Man Πόση λεπτή μπορεί να είναι η γραμμή ανάμεσα στη κανονικότητα και την απόλυτη παραφροσύνη; Την απάντηση αυτή μας την έδωσε ίσως με τον εφιαλτικότερο αλλά και απολαυστικό εικαστικό τρόπο το δίδυμο των Grant Morrison και Dave McKean στο κλασικό πλέον Arkham Asylum( A Serious House on Serious Earth )που κυκλοφόρησε σαν hardcover graphic novel τον Οκτώβριο του 1989 και έκτοτε έχει κάνει πολλές επανεκδόσεις Η πρώτη έκδοση του 1989 Το Arkham Asylum είναι μία μεταμοντέρνα έκδοση πολλών διαφορετικών μεταξύ τους κλασικών έργων. Από την Alice in Wonderland του Lewis Carrol, και τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, μέχρι την όπερα Parsifal του Wilhelm Richard Wagner(στην οποία κάνει αναφορά και ο ίδιος ο Morrison μέσα στην ιστορία).Σίγουρα όμως ότι πιο διαφορετικό είχε διαβάσει ο μέσος αναγνώστης στα τέλη της δεκαετίας του '80,ειδικά στα mainstram κόμικς με πρωταγωνιστή τον δημοφιλέστερο(ξανά την εποχή εκείνη λόγο της ταινίας του Tim Burton)ήρωα των κόμικ,Bat Man.Ήταν η πρώτη φορά που ο Morrison(o οποίος είχε θαυμάσει τη δουλειά του Frank Miller πάνω στον Bat Man όπως αυτή εξελίχθηκε στο Dark Knight Returns) θα έγραφε μία ιστορία με τον ήρωα αλλά σίγουρα όχι η τελευταία. Και ακόμα πιο σίγουρα η πιο διαφορετική που είχε μέχρι τότε γραφτεί.. H υπόθεση μοιάζει τόσο απλή αλλά διαβάζοντας την ο αναγνώστης παγιδεύεται μέσα στο πολυεπίπεδο, παραληρηματικό και άκρως προσωπικό και εφιαλτικό αφήγημα που με τόση μαεστρία διηγείται ο Morrison.Την ημέρα της Πρωταπριλιάς οι έγκλειστοι του άσυλου του Arkham και έχοντας ως αρχηγό(ποιόν άλλο;)τον Joker,το καταλαμβάνουν και κρατάνε άτομα του προσωπικού σαν ομήρους. Το αίτημά τους είναι απλά ο άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για τη φυλάκισή τους, ο Bat Man δηλαδή, να επισκεφτεί το άσυλο και να ανταλλάξει τη ζωή του με αυτή των ομήρων. Ο Joker παράλληλα έχει ενορχηστρώσει μια αλυσίδα γεγονότων που υποτίθεται ότι θα κάνει τον Bruce να αντιμετωπίσει τη δική του τρέλα και τους εσωτερικούς του δαίμονες(ερχόμενος αντιμέτωπος με τους τρόφιμους-villains του ασύλου σε μία άνιση εκ των προτέρων μάχη) , ειδικά το θάνατο των γονιών του και πώς έγινε o άνθρωπος νυχτερίδα. Παράλληλα ο Morrison ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του ιδρυτή του ασύλου,Amadeus Arkham,που μετά το θάνατο της μητέρας του θα μετατρέψει το πατρικό του σπίτι, στο άσυλο Arkham,αλλά μετά από μία προσωπική τραγωδία θα οδηγηθεί και ο ίδιος στη τρέλα...Εδώ φυσικά οι παραλληλισμοί της τραγωδίας του Arkham Με εκείνης του Bruce Wayne είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.. Ένα ταξίδι στα βάθη της κολάσεως της παραφροσύνης με οδηγό τον Morrison(ο οποίος την εποχή εκείνη δε πειραματίζονταν στο γράψιμο του με αλκοόλ και ουσίες),πρόδρομος του τι θα ακολουθούσε στις επόμενες δουλειές του και ειδικά στην αναβίωση του Doom Patrol.Το Arkham Asylum δεν είναι η τυπική ιστορία του Bat Man που θα διαβάσετε, όπου κάποιος κακός θα κάνει κάτι, θα εμφανιστεί ο Bat Man, θα πέσουν μερικά μπουνίδια και τέλος καλό όλα καλά...Η ιστορία δε βασίζεται τόσο (ή σχεδόν καθόλου θα έλεγα) στη δράση αλλά περισσότερο στο συναίσθημα και τη ψυχολογία. Και με αυτά ο Morrison παίζει με τον αναγνώστη σαν ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού, όπως ακριβώς θα παίξει και ο Joker με τον Bat Man σε αυτό του το ταξίδι μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους του ασύλου...Και οι ίδιοι οι villains είναι περισσότερο κατάλοιπα ενός εφιάλτη παρά ανθρώπινες παρουσίες, που θα γεμίζουν αμφιβολία τον άνθρωπο νυχτερίδα και θα σπείρουν μέσα στο κεφάλι του, τους σπόρους εκείνους που έχουν οδηγήσει και τους ίδιους στη παραφροσύνη και τη τρέλα. Μαζί με τη διαφορετική προσέγγιση που έκανε ο Morrison στον Bat Man, όπως και ο Miller πριν από εκείνον, το ίδιο έκανε και με τη παρουσίαση των εχθρών-τρόφιμων του ψυχιατρείου. Ο Bat Man αντιμετωπίζει τον Clayface που θέλει απεγνωσμένα να τον αγγίξει και να τον μολύνει με την ασθένειά του. Προσπαθεί να δραπετεύσει από τον Mad Hatter και τις περίεργες εμμονές του με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων που αποπνέουν παιδεραστικές τάσεις.. Αντιμετωπίζει έναν φρικτά παραμορφωμένο Killer Croc(αρχικά ήταν να σχεδιαστεί με παραμορφώσεις παρόμοιες με αυτές του Joseph Merrick)σε μία μάχη που θα του αφήσει περισσότερα ψυχικά από ότι σωματικά τραύματα...Και ο Joker σε ένα ντελίριο τρέλας και σαδισμού, με σαφές ομοφυλοφυλικές αναφορές(η εμμονή του με τον Bat Man,το χέρι που του "βάζει")αφού ουσιαστικά ο ένας πρόκειται για το άλλο μισό του άλλου.O Joker "αγαπάει" τον Bat Man με το δικό του αρρωστημένο τρόπο. Δεν είναι ερωτική η σεξουαλική έλξη αλλά καθαρά εμμονή... Πράγμα που κατα κάποιο τρόπο έχει αποτυπωθεί και σε ιστορίες του Miller ή του Snyder... ''..Sometimes I think the asylum is the head. We're inside a huge head that dreams us all into being.. Perhaps it's your head, Batman. Arkham is a looking glass... and we are you." - The Μad Hatter Σίγουρα δε πρόκειται για το κόμικ εκείνο με ήρωα τον Bat Man που είχαμε συνηθίσει να διαβάζουμε.... Ενώ πολλοί αναγνώστες βρήκαν τον άνθρωπο νυχτερίδα τελείως out of character στη συγκεκριμένη ιστορία. Συνήθως, ο κύριος στόχος του είναι να σώσει αθώες ζωές και να διασφαλίσει ότι κανένας δε πρόκειται να κινδυνεύσει ή να τραυματιστεί(πόσο μάλλον θανάσιμα) τη συγκεκριμένη, δύσκολη κατάσταση, ενώ στο Batman: Arkham Asylum φαίνεται να είναι αρκετά απασχολημένος με τον εαυτό του και την ψυχή του, αγνοώντας το γεγονός ότι ο Joker απειλεί ανθρώπους ή ακόμα χειρότερα τους σκοτώνει μπροστά στα μάτια του...Εδώ ο Bat Man μοιάζει παγιδευμένος μέσα στο ψυχολογικό παιχνίδι που παίζει μαζί του ο Joker και οι υπόλοιποι τρόφιμοι του ασύλου, αντιμετωπίζοντας τους εσωτερικούς του δαίμονες και τη σκοτεινή πλευρά του, τις εμμονές και τη θλίψη του που όπως και στη περίπτωση του ιδρυτή του ασύλου, προέρχονται από την απώλεια της μητέρας του. Όπως και ο Arkham, έτσι και ο Bat Man στιγματίζεται από μία τραγωδία που θα σήμανε το τέλος της αθωότητας, τη μετατροπή του παιδιού σε άντρα, στο θάνατο του απλού ανθρώπου και την ανάσταση του σαν πλάσμα-σύμβολο της νύχτας που αποδίδει δικαιοσύνη. Ο Arkham οδηγήθηκε όμως στη παραφροσύνη και έγινε αιχμάλωτος του ίδιου του σπιτιού του, όταν δεν άντεξε τη δική του τραγωδία...Μήπως στην ίδια παραφροσύνη έχει οδηγηθεί και ο Bat Man; Υπάρχουν πολλές αναφορές στον συμβολισμό και τη μαγεία, τον Jung,τον Froyd και τον Crowley και μια θλιβερή, σκοτεινή και καταραμένη ατμόσφαιρα που θυμίζει κλασικούς συγγραφείς τρόμου, όπως Edgar Alan Poe και H.P Lovecraft. O ψυχολογικός τρόμος είναι διάχυτος μέσα στις σκοτεινές σελίδες του κόμικ, που αποτυπώνουν με το καλύτερο τρόπο τη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του περιβάλλοντος στο οποίο εξελίσσεται. Ιδιαίτερη μνεία λοιπόν πρέπει να γίνει στην εκπληκτική τέχνη του Dave McKean(Sandman,Hellblazer,The Savage,Violent Cases)με μία αισθητική πολύ μπροστά για την εποχή της, και μία ζωγραφική(σε συνδυασμό με κολάζ)χαοτική, σκοτεινή, συμβολική, αλλά συνάμα πολύ όμορφη που αλληλοσυμπληρώνει το τρελό σενάριο του Morrison. ''..Arkham was right.Sometimes it's only madness that makes us what we are....'' Το Graphic Novel παρά τη δυσκολία του(στην ανάγνωση του σε μετέπειτα εκδόσεις βοηθάει και το αρχικό script του Μorrison που περιέχουν), την ασυναρτησία που το χαρακτηρίζει σε ορισμένες περιπτώσεις και το πολυεπίπεδο χαρακτήρα του, έκανε τρομερές πωλήσεις την εποχή που κυκλοφόρησε και συνεχίζει να πουλάει και σε όλες τις ανατυπώσεις του σε trade paperback,hardcover,absolute&anniversary editions, και θεωρείται από πολλούς ως μια από τις καλύτερες ιστορίες του Batman όλων των εποχών(Μαζί με τα Dark Knight Returns,Killing Joke,The Long Halloween) και και ένα από τα καλύτερα έργα της καριέρας του Grant Morrison.Mε πωλήσεις που(σύμφωνα με τη θρυλική editor της Vertigo Karen Berger)έχουν φτάσει το μισό εκατομμύριο αντίτυπα έως το 2004.καθιστώντας το ως το καλύτερο σε πωλήσεις graphic novel στα αμερικανικά υπερηρωικά κόμικ. Μία πετυχημένη σειρά βιντεοπαιχνιδιών που ονομάζεται Batman: Arkham Asylum βασίζεται κατα μεγάλο μέρος του στο κόμικ, το οποίο ακολουθεί μια σχεδόν παρόμοια υπόθεση και μοιράζεται επίσης το ίδιο όνομα. Μια τόσο διαφορετική αλλά συνάμα τόσο "καταραμένα" προσωπική και σκοτεινή, ιστορία ψυχολογικού τρόμου, που σίγουρα θα απολαύσετε διαβάζοντας την καλύτερα κάποιο κρύο βραδινό, με χαμηλωμένο φωτισμό, όταν όλοι γύρω σας θα κοιμόνται...Το θέμα είναι αν θα μπορέσετε εσείς να το κάνετε ύστερα...
  5. Ο κακός των κόμικς κλείνει τα 80 του Ένας, αλλά Τζόκερ Ο πιο γοητευτικός κακός των κόμικς αποδεικνύεται και από τους πλέον ανθεκτικούς δίπλα στην ομάδα των υπερηρώων, κλείνοντας 80 χρόνια από την πρώτη εμφάνισή του Ένα τελευταίο γέλιο, σαν βροντή ταράζει τον χώρο. Και μετά, τίποτα, σιωπή. Ο κλόουν σωριάζεται στο έδαφος. Αψυχος. Εκείνος που πάντα γελούσε και το χάραξε στο πρόσωπό του, τώρα είναι νεκρός. Προσπάθησε να δηλητηριάσει την Γκόθαμ Σίτι, να απαγάγει τον Ρόμπιν και να εξαφανίσει τον Μπάτμαν, αλλά αυτό που κατάφερε ήταν να συναντήσει ένα τέλος τόσο ειρωνικό όσο η ζωή του: σκόνταψε κι έπεσε μόνος του στο δικό του στιλέτο. Άλλωστε, η περιπέτειά του ήταν για μόλις 30 σελίδες. Οσες δηλαδή του έδωσαν οι σκιτσογράφοι Μπιλ Φίνγκερ, Μπομπ Κέιν και Τζέρι Τζόνσον στο τεύχος του κόμικ «Μπάτμαν #1», που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1940. Οκτώ δεκαετίες, ωστόσο, αργότερα, ο Τζόκερ είναι ακόμα εδώ. Ο «φρικιαστικός γελωτοποιός», όπως τον χαρακτήρισαν, από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση έδειξε το ταλέντο του στο να είναι κακός και ανάγκασε την DC Comics να τον επαναφέρει στη ζωή. Ο Τζόκερ είναι πλέον 80 χρονών. Αλλά δεν το βάζει κάτω. Η πάροδος του χρόνου δεν τον έχει κάνει λιγότερο κακό. Το αντίθετο μάλιστα. Εθρεψε μέσα του τη δίψα για επανάσταση και τον βύθισε περισσότερο στο χάος του. Αυτόν τον σκοτεινό κόσμο με τα παραληρήματα αλλά και τις εκπλήξεις διαύγειας προσπαθεί να περιγράψει στις 100 σελίδες της η επετειακή συλλεκτική έκδοση «Super Spectacular» που κυκλοφόρησε πρόσφατα στις Ηνωμένες Πολιτείες από την DC Comics. Ο γελωτοποιός κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς και αγαπημένους ήρωες κόμικ όλων των εποχών, επηρεάζοντας σταθερά την ποπ κουλτούρα. Οπως έγραψε και ο Ρόμπερτ Μόσις Πίσλι στο βιβλίο του «The Joker: Α Serious Study on the Clown Prince of Crime», «είναι ο πιο ενδιαφέρων κακός και ο μόνος που αγωνίζεται στη φήμη ήρωες όπως οι Σούπερμαν, Σπάιντερμαν, Μπάτμαν ή Γουόντεργουμαν». Μεταμορφώσεις Πράγματι, αν και γεννήθηκε ως ένας ακόμα γκάνγκστερ, εμπνευσμένος εμφανισιακά από την ταινία του 1928 «The man who laughs» του Πολ Λένι, αλλάζοντας διαρκώς ταυτότητα, απέκτησε τόσα διαφορετικά πρόσωπα όσο και θαυμαστές. Από αγνός κακοποιός μεταμορφώθηκε σε χίπη στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1960, δοκιμάστηκε ως χάκερ, απέδειξε ότι είναι μια ιδιοφυΐα στη χημεία και στον 21ο αιώνα κατέληξε να είναι, τι άλλο, τρομοκράτης. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που κέντριζε διαρκώς το ενδιαφέρον του κοινού, πυροδοτώντας μάλιστα συχνά και πολλές φιλοσοφικές συζητήσεις γύρω από την πραγματική του ταυτότητα. Για κάποιους έμοιαζε να είναι ένα μαρξιστικό πρότυπο αφού ουσιαστικά μπαίνει στον αγώνα του προλεταριάτου, για άλλους ένας εκφραστής του αναρχισμού γιατί τα βάζει με το σύστημα, ενώ πολλοί τον ταύτισαν με την ενσάρκωση του υπερανθρώπου κατά τον Νίτσε, εξαιτίας της ανάγκης του για εξουσία με κάθε κόστος αλλά χωρίς φόβο. Πάνω απ' όλα, βέβαια, ο Τζόκερ μπορεί να είναι τα πάντα. «Ξεπερνά κάθε ταξινόμηση ή ενσωμάτωση σε δομή ισχύος. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η προέλευση και το τέλος του πρέπει πάντα να παραμένουν απροσδιόριστα», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά και στην ανθολογία «Riddle Me This, Batman!». Για όσους εμπλέκονται κάθε φορά στη δημιουργική διαδικασία της ιστορίας του, γίνεται η επιτομή της ελευθερίας. Η πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του τούς επιτρέπει να δίνουν διαφορετικές κατευθύνσεις στο κακό του. Ακόμα και για το παρελθόν του, άλλωστε, δεν έχουν σαφείς απαντήσεις. Δεν είναι τυχαίο πως οι τρεις δημιουργοί του δεν συμφώνησαν ποτέ στο πώς γεννήθηκε αυτός ο κακός υπερήρωας. Έβαψε για πρώτη φορά το πρόσωπό του είτε όταν θρηνούσε τον θάνατο της εγκύου συζύγου του είτε ως ξέσπασμα μετά τη συστηματική του κακοποίηση από τους γονείς του είτε γιατί εκεί τον οδήγησαν οι εσωτερικές του φωνές, πιο κοντά στο κοινωνικό πρότυπο του τρελού. Μια κακή μέρα... Όπως και να πλάστηκε, κατέληξε να είναι ένα μυαλό ανεξέλεγκτο, άρα και παράλληλα τόσο συναρπαστικό, μα συνάμα και ενοχλητικό. Κι αποτυπώθηκε εξαιρετικά στην πρόσφατη ταινία του Τοντ Φίλιπς «Τζόκερ» που χάρισε στον πρωταγωνιστή του Χοακίν Φίνιξ το βραβείο Όσκαρ. Κι ας προειδοποίησε το FBI ότι ως έργο μπορεί να ενθαρρύνει το κοινό στη βία. Αυτή η αλλόκοτη προσωπικότητά του, όπως και τα ρούχα τού γελωτοποιού που φοράει, βέβαια, ίσως να προέκυψε και από κάτι πιο απλό. Ένα ρεαλιστικό στοιχείο, σαν αυτό που δίνεται στο κόμικ «The Killing Joke» του Αλαν Μουρ, αλλά γίνεται άκρως φοβιστικό. «Χρειάζεται μόνο μια κακή μέρα για να βυθίσει τον πιο λογικό άνθρωπο του κόσμου στην τρέλα», γράφει χαρακτηριστικά ο κομίστας. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί μια κακή ημέρα έχουμε όλοι μας. Πηγή
  6. "He is the cacling devil..The monster under the bed.The one who brings your greatest terror to life and laughs at you..." - Dr.Reedler for Joker Φέτος η DC γιορτάζει πρώτες εμφανίσεις πολλών χαρακτήρων της,που συμπληρώνουν πολλές δεκαετίες στις πλάτες τους,αλλά δεν έχουν δείξει ούτε για μία στιγμή γερασμένοι.Η αρχή έγινε με τον Robin(Detective Comics # 38 τον Απρίλιο του 1940)και συνεχίζουμε με Joker,CatWoman και Green Lantern.Σήμερα θα σας παρουσιάσω το επετειακό και πολυσέλιδο τεύχος του Joker(ο οποίος είχε κάνει το ντεμπούτο του στο Bat Man #1 τον Απρίλιο του 1940/τον ίδιο μήνα με τον Robin),δημιουργημένο από μία πλειάδα παλαιών και νέων δημιουργών,όπου ο καθένας έχει να δώσει και κάτι δικό του στον πρίγκηπα του εγκλήματος!! Επίσης reprints από τα κλασικότερα εξώφυλλα που έχει εμφανιστεί ο Joker καθώς και pin up galleries από ταλαντούχους καλλιτέχνες όπως John Romita jr.,Fiona Staples,Kelley Jones,Stjepan Sejic κ.α.O Joker δε θεωρείται απλά η μεγαλύτερη νέμεσις του Bat Man αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους villain στην ιστορία των κόμικς.Ας δούμε τις ιστορίες του τεύχους μία προς μία λοιπόν! 1.Scars(Scott Snyder/συγγραφέας&Jock/σχεδιαστής): Ένας ψυχολόγος(Dr.Reedler) που ειδικεύεται στη θεραπεία των θυμάτων του Joker,προσπαθεί να τους πείσει με όλες του τις δυνάμεις και τη στήριξη του,ότι ο κλόουν είναι απλά ένας άνθρωπος,ειδικός στο να ψυχολογεί και να παίζει με τους φόβους των θυμάτων του...Έιναι όμως τα πράγματα έτσι;;Νομίζω ότι ο Snyder άξια πρέπει να συμπεριληφθεί στους definitive Joker writers.Γράφει αν όχι τον καλύτερο,σίγουρα το πιο τρομακτικό Joker που έχετε ποτέ διαβάσει.Το Death of the family και αυτή εδώ η ιστορία αποτελούν τη μεγαλύτερη εγγύηση σε αυτό.Η καλύτερη ιστορία του τεύχους με διαφορά... Θέλω να γίνω Harley στη θέση της Harley! 2.What comes at the end of a Joke(James Tynion IV/συγγραφέας&Μikel Janin/σχεδιαστής): Πρελούδιο του επερχόμενου Joker War(που θα αρχίσει από το Bat Man #95 που γράφει ο Tynion)και ουσιαστικά το ντεμπούτο της - θέλω να γίνω η νέα Harley - Punchline,που πρέπει να αποδείξει σκληρά ότι δεν είναι ακόμα ένα Joker fan girl..Ίδωμεν λοιπόν!!Μας τα είχε πει και η Joker's Daughter αυτά και τώρα she's just another day.... 3.Kill the Bat Man(Garry Whitta,Greg Miller/συγγραφείς & Dan Mora/σχεδιαστής): Όταν ο Bat Man πεθαίνει στο καθήκον,τι θα απογίνει άραγε ο μεγαλύτερος εχθρός του;;Ο ένας ουσιαστικά δημιούργησε τον άλλο,οπότε αν δεν υπάρχει ο ένας δεν μπορεί να υπάρξει και ο άλλος...Ή μπορεί να υπάρξει με πιο...σαδιστικό ρόλο;;Η πρώτη αστεία ιστορία της συλλογής(το τέλος με έκανε να ξεσπάσω στα γέλια)όμορφα σχεδιασμένη από τον Mora(Klaus,Flash,Terrifics)δίνει μία άλλη προοπτική στην εξέλιξη του Joker!! 4.Introducing the Dove Corps(Denny O'Neil/συγγραφέας&Jose Luis Garcia Lopez/σχεδιαστής): Οι βετεράνοι O'Neil & Garcia Lopez δίνουν και αυτοί μία νέα προοπτική εξέλιξης για τον Joker.Ο πρίγκηπας του εγκλήματος βαριέται..και αποφασίζει να αλλάξει παραστάσεις!!Κατατάσσεται στους Dove Corps που αναλαμβάνουν αποστολές διάσωσης χωρίς απώλεια της ανθρώπινης ζωής..Πόσο ακριβώς θα αντέξει μαζί τους;;;Μία από τις τελευταίες ιστορίες του πρόσφατα χαμένου O'Neil σε σχεδιασμό του Lopez που ακόμα παραδίδει ποιοτική δουλειά,δίνοντας μας έναν Joker μέσα από τα 70's!! 5.The War Within(Peter J.Tomasi/συγγραφέας&Simone Bianchi/σχεδιαστής): Ένα ταξίδι μέσα στον εφιαλτικό κόσμο του Joker και σχεδόν όλες τα incarnation του..Φανταστικό σχέδιο από Bianchi το μόνο ουσιαστικά αξίζει από αυτή την ιστορία. 6.Τhe Last Smile(Paul Dini/συγγραφέας&Riley Rossmo/σχεδιαστής): Λένε ότι τα όνειρα είναι ο καθρέπτης της ψυχής,το ίδιο όμως και οι εφιάλτες που συχνά τα αποτελούν...Ποιος όμως είναι ο εφιάλτης του Joker;Μία ιστορία βγαλμένη από το The Animated Series με το σχέδιο του Rossmo(Martian Manhunter) που μου θύμισε έντονα Sean Murphy στο White Knight. 7.Birthday Bags(Tom Taylor/συγγραφέας&Eduardo Risso/σχεδιαστής): O Joker βοηθάει το μικρό Sergio(γιος του συνεργάτη του,που όλοι αποφεύγουν γιατί τον θεωρούν φρικιό)να κάνει το πάρτυ της ζωής του!!Και του χρόνου Sergio!!Τaylor σε μεγάλα συγγραφικά κέφια και φυσικά το κλασικό και ιδιαίτερα προσωπικό σχέδιο του Risso μας δίνουν κατά τη γνώμη μου τη δεύτερη καλύτερη ιστορία του τεύχους. 8.No Heroes(Eduardo Medeiros&Rafael Albequerque/συγγραφείς και σχέδιο από Alberqueque): Ο Joker έχει την αδυναμία του στους ήρωες..Και το αποδεικνύει σε έναν υπάλληλο τράπεζας που πηγαίνει να ληστέψει,με τον καλύτερο τρόπο...Μία από εκείνες τις ιστορίες που τονίζουν τον τόσο αντιφατικό χαρακτήρα του Joker.. 9.Penance(Tony S.Daniel/συγγραφέας&σχεδιαστής): Ένας μαφιόζος εξομολογείται σε έναν ιερέα το φόβο του για τον Joker που έγινε εχθρός του...Θα βρει όμως τη πραγματική λύτρωση από την εξομολόγηση;Δυστυχώς ο Daniel όσο υπέροχος σχεδιαστής είναι,σεναριακά δεν κατορθώνει να δώσει κάτι το ιδιαίτερο..Εδώ σε αυτή την ιστορία δεν κατορθώνει να αποτελέσει πάλι την εξαίρεση... 10.Two Fell into the hornet's nest(Brian Azzarello/συγγραφέας&Lee Bermejo/σχεδιαστής):H φωλιά του Κούκου αλά Joker style!Μπορεί να ξεφύγει από το στόμα της τρέλας ή είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στη ψυχή του;Σίγουρα η πιο παράξενη ιστορία του τεύχους.Μου άρεσαν οι Golden age/Dick Sprung αναφορές στο σχέδιο του Bermejo που φαίνεται διαφορετικό από εκείνο που τον έχει καθιερώσει. Αυτές ήταν οι ιστορίες του επετειακού τεύχους για τα γενέθλια του πρίγκηπα του εγκλήματος!Εμείς να ευχηθούμε χρόνια πολλά(και τρελά)να συνεχίζει να μας χαρίζει ιστορίες απόλυτης τρέλας και φρενίτιδας,και σίγουρα θα έχει πάντα ένα τελευταίο αστείο να μας πει ή έναν μπαλαντέρ(Joker)στο μανίκι του..
  7. “All it takes is one bad day to reduce the sanest man alive to lunacy. That's how far the world is from where I am. Just one bad day.” - Joker O Joker δε θεωρείται απλά η μεγαλύτερη νέμεσις του Bat Man αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους villain στην ιστορία των κόμικς.Δημιούργημα των Bob Kane,James Robinson και Bill Finger(Ο Finger εμπνεύστηκε από τον ηθοποιό Conrad Veidt και τον παραμορφωμένο χαρακτήρα του Gwynplaine στην ταινία του 1928 The Man Who Laughs),ο πρίγκηπας του εγκλήματος έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Bat Man #1 τον Απρίλιο του 1940,και αρχικός σχεδιασμός των δημιουργών,ήταν να αποτελέσει έναν αντίπαλο του νυχτερίδα για μία μόνο ιστορία,μέχρι να βρουν κάποιον άλλο αντίπαλο στην επόμενη...Μάλιστα σε εκείνη τη πρώτη εμφάνιση ο Joker βρίσκει το τέλος του...Ευτυχώς για όλους εμάς τους αναγνώστες,ο χαρακτήρας του Joker αποδείχτηκε τόσο δημοφιλής που σε λίγα τεύχη ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε,και ξαναγύρισε...αρκετές φορές στα επόμενα,χαρίζοντας αξέχαστες αναμετρήσεις με τον Bat Man τις επόμενες δεκαετίες.. Το origin του χαρακτήρα παρέμενε αρκετά ασαφές μέσα στις δεκαετίες.Κάποιες σκόρπιες πληροφορίες εδώ και εκεί,οι περισσότερες λεπτομέρειες άλλαζαν ανάλογα με το δημιουργικό Team,και γενικά ο Joker παρέμενε πάντα εκτός από ιδιαίτερα επικίνδυνος και ένα μεγάλο μυστήριο στα μάτια των αναγνωστών.Το 1989 δύο μεγάλοι δημιουργοί οι Alan Moore και Brian Bolland συνεργάστηκαν για να ρίξουν λίγο περισσότερο φως τόσο στο origin του χαρακτήρα,αλλά ακόμα περισσότερο στη παρανοική και μπερδεμένη ψυχοσύνθεση του Joker.Το άρτιο σεναριακά και σχεδιαστικά αποτέλεσμα ήταν το The Killing Joke,που θεωρείται μία από τις πιο (αν όχι η πιο) αριστουργηματικές ιστορίες τόσο του Joker όσο και του Bat Man.Και ανήκει στο κανονικό continuity της DC μέχρι και σήμερα,μετά τα απανωτά reboots(new52,Rebirth)της εταιρείας. To Detective #168 που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης Οι δύο δημιουργοί άντλησαν την έμπνευση τους από διάφορες πηγές.Ο Moore χρησιμοποίησε στοιχεία από το Detective Comics # 168(Φεβρουάριος 1951) και την ιστορία "The Man Behind The Red Hood" των Finger,Schwartz&Mortimer στην οποία μαθαίναμε ότι πριν ο Joker γίνει αυτός που γνωρίζουμε,ήταν ένας μικροκακοποιός με την ονομασία Red Hood.Ο δε Bolland(που στη συγκεκριμένη ιστορία κάνει μία από τις καλύτερες δουλειές του) εμπνεύστηκε και αυτός από τη ταινία The Man Who Laughs(από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Victor Hugo)και την εμφάνιση του Veidt,καθώς και τη ψιλόλιγνη εμφάνιση και το χαμόγελο ενός άλλου villain,αυτού του Judge Death στη σειρά Judge Dredd.Ο Μoore όμως σκέφτηκε να προσδώσει και μια τραγικότητα στο origin του Joker,η οποία δεν υπήρχε στη κλασική εκείνη ιστορία του Finger. Σύμφωνα λοιπόν με το "νέο" origin ο Joker ήταν κάποτε ένας οικογενειάρχης,παντρεμένος με μία γυναίκα που λάτρευε,και η οποία περίμενε το παιδί τους.Ο ίδιος προσπαθούσε να πετύχει σαν κωμικός(αφήνοντας τη δουλειά χημικού που είχε) χωρίς όμως αποτέλεσμα..Χωρίς χρήματα,με έγκυο γυναίκα,και τις υποχρεώσεις να μεγαλώνουν,αποφάσισε με βαριά καρδιά να συμμετάσχει σε μία ληστεία στο χημικό εργαστήριο όπου δούλευε,παίρνοντας τη ψεύτικη περσόνα του Red Hood.Λίγο πριν τη ληστεία,μαθαίνει ότι η γυναίκα του πέθανε στη γέννα.Πρώτο χτύπημα...Επεμβαίνει ο Bat Man για να εμποδίσει τη ληστεία,ο Red Hood στη προσπάθεια του να ξεφύγει πέφτει μέσα στα χημικά.Δεύτερο χτύπημα..Όταν αργότερα βλέπει πως κατάντησε το πρόσωπο του(ολόασπρο,με πράσινα μαλλιά και κατακόκκινα-σαν βαμμένου κλόουν-χείλια)εκεί είναι που κάτι θα σπάσει ανεπανόρθωτα μέσα του..Welcome to the other side...Joker!! Η ιστορία θα μεταφερθεί στο σήμερα όπου ο Bat Man θα επισκεφτεί το άσυλο του Arkham,για να συναντήσει τον Joker και να του πει ότι πρέπει να μπει ένα τέλος στη διαμάχη τους,γιατί κάποτε θα οδηγήσει στο απρόσμενο τέλος και των δυό τους....Μονάχα που ο Joker έχει γίνει ήδη..Λούης!!Και όχι μόνο αυτό...Σχεδιάζει και τη μεγάλη του εκδίκηση στον επιθεωρητή Gordon,τον οποίο απαγάγει και τον υποβάλλει σε κάθε λογής σωματικά και ψυχικά βασανιστήρια....Ένα από αυτά είναι να βλέπει σε μεγένθυση τις φωτογραφίες της κόρης του,Barbara(Bat Girl τότε)την οποία ο Joker πυροβόλησε εξ'επαφής,αφήνοντάς την παράλυτη,να σφαδάζει από τους πόνους...Ο Βat Man δε μπορεί να εντοπίσει τα ίχνη του,μέχρι που θα του στείλει πρόσκληση ο ίδιος ο Joker να συναντηθούν...Εκεί στο Λούνα Πάρκ που κρατάει όμηρο τον Gordon... Ο Μπάτμαν μπαίνει στο λούνα παρκ και αποφεύγει τις παγίδες του Τζόκερ, ενώ ο Τζόκερ προσπαθεί να πείσει τον εχθρό του ότι η ζωή και ο κόσμος είναι "ένα μαύρο, απαίσιο αστείο" που δεν αξίζει να παλέυουμε για αυτόν,και ότι χρειάζεται μόνο μια "κακή μέρα" για να οδηγήσει έναν απλό άνθρωπο στη τρέλα.... Τόσο ο Bat Man όσο και ο Joker είναι τα δημιουργήματα μιας τέτοιας κακιά μέρας,μιας τραγωδίας που άλλαξε τις ζωές τους για πάντα,αλλά τους οδήγησε σε διαφορετικούς-φαινομενικά-δρόμους.Ο ένας έγινε εκδικητής της νύχτας,πολέμιος του εγκλήματος,ο άλλος απλά ένας παρανοικός δολοφόνος..Ουσιαστικά ο Moore προσπαθεί να δείξει ότι ο Bat Man και ο Joker είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος..Ή μήπως οι καθρεφτισμένες εικόνες ο ένας του άλλου;; Μήπως η "κακιά" εκείνη μέρα ήταν η αιτία και όχι η αφορμή για να βγάλουν και οι δυο τους από μέσα τους τη παράνοια που κρυβόταν μέσα τους;;Το εκπληκτικό διφορούμενο τέλος του κόμικ ακόμα και σήμερα παραμένει κλασικό,και αποτελεί θέμα για debate μεταξύ των αναγνωστών και fan σε ολόκληρο τον κόσμο..O Bat Man γελάει με το αστείο του Joker(εξ'ου και ο τίτλος The Killing Joke αναφερόμενο τόσο στο αστείο,όσο και στην κατάληξη),μέχρι τη στιγμή που καταλαβαίνοντας ότι όλο αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος,σπάει το λαιμό του Joker,τερματίζοντας την ύπαρξή του τη στιγμή που πλησιάζουν τα περιπολικά...Ή μήπως ο Bat Man και ο Joker που αγωνίζονται εδώ και χρόνια, τερματίζουν όλες τις διαμάχες τους κάνοντας ένα καλό γέλιο για όλα αυτά....Mήπως και ο Bat Man είναι εξ'ίσου παρανοικός με τον Joker,απλά βλέπει το κόσμο με διαφορετική αντίληψη;; "Sometimes I remember it one way, sometimes another ... If I'm going to have a past, I prefer it to be multiple choice!" - Joker Άτυπος αφηγητής της ιστορίας είναι ο ίδιος ο Joker,που μέσα από τις αναμνήσεις του βλέπουμε το παρελθόν του αν όμως είναι ακριβώς αυτό..Άλλωστε ο ίδιος παραδέχεται κάποια στιγμή μέσα στην ιστορία ότι "Μερικές φορές το θυμάμαι με έναν τρόπο, μερικές φορές άλλο...." τονίζοντας έτσι τη πλήρη σύγχυση που κυριαρχεί μέσα στην παρανοική ψυχοσύνθεση του...Μαθήματα σεναρίου από τον Alan Moore που όσο περίεργος είναι σαν άνθρωπος,άλλο τόσο σπουδαίος σεναριογράφος είναι,πολλές φορές με έμφαση στο φανταστικό αλλά σίγουρα,με έναν σκληρό ρεαλισμό που ίσως σε κάποιους να θεωρηθεί ιδιαίτερα ωμός...Το κόμικ επικρίθηκε και από φεμινιστικές οργανώσεις για την ιδιαίτερη βιαιότητα του(ειδικά στη περίπτωση της Barbara Gordon και τον τρόπο που τη πλήγωσε ο Joker-κάποιοι φτάνουν στο σημείο να υπονοούν ίσως και βιασμό)από δημιουργούς και συγγραφείς όπως Gail Simone,Sharon Packer,ακόμα και από τον ίδιο τον Alan Moore κάποια χρόνια αργότερα που δήλωσε ότι δεν τη θεωρεί καλή ιστορία(αλλά έτσι και αλλιώς το ίδιο λέει για σχεδόν όλες του τις δημιουργίες αργότερα)και ότι δεν βγήκε όπως εκείνος ίσως ήθελε... Το ίδιο όμως παράπονο έχει και ο ίδιος ο Bolland τόσο για το τέλος της ιστορίας,όσο και για το γεγονός ότι δεν έκανε εκείνος το χρώμα(το έκανε ο John Higgins)και δεν του άρεσε το αποτέλεσμα,ειδικά στις past sequences/παρελθόν του Joker..Ίσως το Killing Joke να είναι βίαιο,σκληρό και ενίοτε σαδιστικό(ειδικά στη περίπτωση των Gordon)αλλά για εμένα αυτό είναι που το κάνει και τόσο αληθινό,μέσα στη βιαιότητα και σκληράδα του. Έιναι σαν να μη βλέπεις ταινίες σαν το Platoon γιατί δείχνουν με ωμό τρόπο τη σφαγή στο Βιετνάμ και για τις δύο πλευρές... Δεν έχει να κάνει με μισογυνισμό ή τίποτε άλλο,και στην ελεύθερη δημιουργία,καλύτερα να μη βλέπουμε μόνο το δέντρο και να χάνουμε το δάσος...Η αλήθεια μπορεί να είναι σκληρή,αλλά την εποχή εκείνη τα κόμικ-αν και ακόμα δεν είχαν ξεφύγει απόλυτα από τον κώδικα δεοντολογίας-έκαναν σταθερά βήματα προς την ενηλικίωση.Ο Bat Man ήδη έχοντας περάσει στη σκοτεινή εποχή του από τα μέσα της δεκαετίας του '70,με ιστορίες όπως το Dark Knight Returns,Yaer One και Killing Joke έδειχνε πλέον ότι δεν είναι κόμικ για παιδιά στο στυλ του show με τον Adam West στα ψυχεδελικά sixties...Τo Killing Joke του Moore μαζί με το a Death in the Family των Starlin&Aparo(με τον Joker να σκοτώνει το δεύτερο Robin/Jason Todd ύστερα από δημοψήφισμα στους αναγνώστες)ήταν επίσης και τα κόμικ εκείνα που ενηλικίωσαν τον Joker,που από την εποχή του κώδικα τη δεκαετία του '50,είχε καταντήσει απλά ένας γελοτοποιός όπως ήταν και το παρουσιαστικό του... Η εμφάνιση του Conrad Veidt που ενέπνευσε τη δημιουργία του Joker Το graphic novel(που αρχικά προοριζόταν για annual)έχει επανεκδοθεί αρκετές φορές μέσα στα χρόνια,τόσο το 2006 στην έκδοση DC Universe: The Stories of Alan Moore,όσο και σε Deluxe edition(ξαναχρωματισμένη από τον Bolland αυτή τη φορά)το 2008.Το 2018 κυκλοφόρησε και η επετειακή έκδοση για τα 30 χρόνια του.Στα ελληνικά είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Anubis(Το φονικό αστείο-σε μετάφραση Ηλία Τσιάρα)το 2009. To αμφιλεγόμενο τέλος της ιστορίας... Έχοντας κερδίσει το Eisner Award για το καλύτερο Graphic Novel Album το 1989,και έχοντας εμφανιστεί στη λίστα των New York Times Best seller το Killing Joke αποτελεί τo καλύτερο origin του Joker(αν είναι το αληθινό φυσικά τον προδίδει η...μνήμη του).Και αναμφισβήτητα τη καλύτερη ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον πρίγκηπα του εγκλήματος.Aν για εμένα προσωπικά το Dark Knight Returns αποτελεί τη definitive ιστορία που γράφτηκε ποτέ για τον Bat Man,το The Killing Joke είναι η αντίστοιχη για τον Joker...Και ας μιλάνε κάποιοι για άκρατη βία που κυριαρχεί εξ'ίσου και στις δύο... Κλασικό και αθάνατο δε γίνεται να λείπει από τη συλλογή σας.Αν έπρεπε να διαβάσετε μόνο μία ιστορία του Joker,το Killing Joke θα είναι η πρώτη επιλογή σας.To κείμενο το βρίσκετε και ΕΔΩ
  8. Joker: Year of the Villain: Ο Joker μέσα από τον φακό της ψυχολογίας Πολλά έχουν ειπωθεί για τον Joker. Ο εφιαλτικός κλόουν της Gotham αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς χαρακτήρες της DC αλλά και της μαζικής κουλτούρας γενικότερα. Οι ιστορίες του στο χαρτί είναι άπειρες ενώ έχει αποτυπωθεί ουκ ολίγες φορές στην τηλεόραση, στα βιντεοπαιχνίδια και στον κινηματογράφο (άλλες φορές πετυχημένα και άλλες όχι). Θα μπορούσαμε ίσως να πούμε με μία δόση υπερβολής, ότι ο Joker αποτελεί ένα είδος κοινωνικού φαινομένου στους τομείς της μαζικής κουλτούρας μιας και είναι ένας χαρακτήρας ευρέως αναγνωρισμένος ακόμη και για άτομα τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με τα κόμικ και κρίνοντας από τη μαζική αποδοχή (αλλά και κριτική) που έχει δεχτεί η νέα ταινία της DC, τότε θα λέγαμε πως οι υποψίες μας μάλλον επιβεβαιώνονται. Ο Joker είναι ένας χαρακτήρας που προβλημάτισε ιδιαίτερα τους δημιουργούς κόμικ και τους οδήγησε να πειραματιστούν μαζί του, ωθώντας τον πολλές φορές στα άκρα. Όπως και να έχει όμως ο νούμερο 1 αντίπαλος του Batman είναι υπεύθυνος για κάποιες από τις καλύτερες ιστορίες της DC και γενικότερα της ένατης τέχνης, όπως το Killing Joke του Alan Moore, και το Death of the family των Scott Snyder και Greg Capullo και η αχαλίνωτη τρέλα του συνεχίζει να αποτελεί ένα εξαιρετικό υλικό εξερεύνησης τόσο του ίδιου του χαρακτήρα όσο και της ανθρώπινης κατάστασης. Έτσι λοιπόν το 2019 μαζί με τη νέα ταινία του Joker κυκλοφόρησε από το Black Label της DC, το JokerYear of the Villain, ένα one shot γραμμένο από τον μάστορα του τρόμου John Carpenter (Halloween, Escape from New York) και τον Anthony Burch (Borderlands 2) και εικονογραφημένο από τον Philip Tan (Spawn), το οποίο έρχεται να δώσει μία διαφορετική οπτική σε έναν από τους δημοφιλέστερους χαρακτήρες των κόμικς. Αυτόν της ψυχανάλυσης. Ξεκινώντας την ιστορία παρατηρεί κάποιος ότι παρόλο που ο τίτλος έχει το όνομα του Joker ο πρωταγωνιστής της δεν είναι αυτός. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μία εναλλακτική πραγματικότητα, όπου η Gotham βρίσκεται υπό την κατοχή του Bane. O Joker έχει μόλις βγει από το Arkham Asylum και προσπαθεί να καταστρώσει το νέο του έγκλημα. Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Jeremy, ένας άνθρωπος που θεωρείται ψυχικά ασθενής και ο οποίος βρίσκει στο πρόσωπο του Joker την αναγνώριση. Πιστεύει ότι ένας άνθρωπος ο οποίος θεωρείται τρελός από την κοινωνία θα μπορέσει να τον καταλάβει και να τον βοηθήσει. Ο Joker όμως ανακαλύπτοντας τον θαυμασμό του νεαρού άντρα αποφασίζει να τον εκμεταλλευτεί και τον παρασύρει σε σκοτεινά μονοπάτια και το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Jeremy δε θα βγει αλώβητος από εκεί. Αυτό που κάνει το Year of the Villain εξαιρετικό, είναι η ανάγνωση του Joker από τους δημιουργούς όσον αφορά τον χαρακτήρα του. Πατώντας στα χνάρια που χάραξε το Arkham Asylum του Morrison, ο Carpenter παρουσιάζει έναν Joker ο οποίος είναι εντελώς καλά. Δεν διακατέχεται από καμία τρέλα και δε θεωρείτε ψυχικά ασθενής. Είναι απλά ένας άνθρωπος τόσο έξυπνος που το μόνο που του δίνει χαρά είναι να δει τον κόσμο να καίγεται. Το σενάριο εδώ βάζει μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο τι ορίζει η κοινωνία ως ψυχική ασθένεια και τι είναι στην πραγματικότητα ένας άνθρωπος που είναι ψυχικά ασθενής. Ο Jeremy στο τέλος της ιστορίας έρχεται στη φρικτή συνειδητοποίηση ότι δεν έχει καμία σχέση με τον Πρίγκιπα του Εγκλήματος. Ο Joker είναι ένα πλάσμα υπέρ-έξυπνο ο οποίος γνωρίζει ακριβώς τι κάνει και του αρέσει να πληγώνει τους ανθρώπους γύρω του γιατί απλά είναι κακός. Η κατάστασή του δεν έχει καμία σχέση με την ψυχική ασθένεια και δε θα έπρεπε να αναγνωρίζεται ως τέτοιος. Οι άνθρωποι με ψυχική ασθένεια είναι άνθρωποι οι οποίοι δε θα έπρεπε να θεωρούνται απόβλητοι από την κοινωνία και από τους ανθρώπους γύρω τους. Οτιδήποτε κάνουν το κάνουν γιατί δεν έχουν επίγνωση των πράξεών τους και με την κατάλληλη βοήθεια θα μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους. Δεν έχουν ουδεμία σχέση με έναν άνθρωπο ο οποίος έχει πλήρη επίγνωση των πράξεών του και καταφεύγει στο κακό επειδή απλά τον γεμίζει σαν πράξη. Από τις διάφορες αναγνώσεις που έχει δεχτεί κατά καιρούς o Joker αυτή είναι μία από τις πιο εύστοχες και ελπίζουμε να τη δούμε να αναπτύσσεται πολύ περισσότερο στο εγγύς μέλλον. Το Year of the Villain είναι ένα άβολο κόμικ. Όχι μόνο λόγω της θεματικής του. Διακατέχεται από πολύ έντονες και βίαιες σκηνές ενώ στις τελευταίες σελίδες της ιστορίας γίνεται μία πιστή αναβίωση μίας από τις πιο σοκαριστικές στιγμές της ιστορίας του Joker. Το σχέδιο του Phillip Tan είναι λεπτομερέστατο με ξεθωριασμένα και σκοτεινά χρώματα που σε συνδυασμό με τα ασύμμετρα και μεγάλα καρέ του προσδίδουν στην ανάγνωση ένα αίσθημα τρόμου και αγωνίας. Δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα για αυτούς που θέλουν να διαβάσουν μία απλή και ευχάριστη ιστορία (άλλωστε κανείς δε θα περίμενε και κάτι τέτοιο με μία ιστορία όπου πρωταγωνιστεί ο Joker). Είναι όμως μία ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη μελέτη σε έναν εμβληματικό χαρακτήρα της ένατης τέχνης, ο οποίος, ειδικά μετά την (αρκετά προβληματική για εμένα) αναγνώριση που δέχτηκε από την ομώνυμη ταινία του, θέτει καινούργια ερωτήματα για το τι θα έπρεπε να θεωρείτε ψυχική υγεία και τι όχι. Σίγουρα δε θα τελειώσει κανένας το εν λόγω κόμικ με μία ευχάριστη αίσθηση όμως αν είστε από τους αναγνώστες που αναζητάνε στις ιστορίες τους πέρα από απλή ψυχαγωγία και κάτι περισσότερο να πουν, τότε το Joker: Year of the Villain είναι για εσάς. Πηγή
  9. Εγώ, ο Τζόκερ: Η ιστορία του πιο εμβληματικού κακού των κόμικς (pics & vids) Από τη δημιουργία του το 1940 μέχρι το φετινό «Joker» με τον Χοακίν Φίνιξ. Το «Joker» του Τοντ Φίλιπς, που θα δούμε στις ελληνικές αίθουσες από την Πέμπτη 3 Οκτωβρίου, είναι πάνω απ' όλα μια μελέτη χαρακτήρα. Ο Χοακίν Φίνιξ στη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας είναι ο ανθρωπάκος Άρθουρ Φλεκ, ένας αποτυχημένος κλόουν και stand-up κωμικός με μια εγκεφαλική δυσλειτουργία που προκαλεί αντανακλαστικό, ασταμάτητο χαχανητό. Είναι μια εκδοχή της προέλευσης του Τζόκερ εντελώς πρωτότυπη, που δεν έχουμε ξαναδεί σε ταινία ή διαβάσει σε κάποιο κόμικ. Μέχρι τώρα, η πιο διαδεδομένη εκδοχή για τη γέννηση του Τζόκερ, το origin story του ήρωα, αν προτιμάτε, σχετίζεται με μια βουτιά σε μια δεξαμενή γεμάτη από χημικά. Παραλλαγές αυτής τις ιστορίας εμφανίζονται σε μερικά από τα διασημότερα κόμικς, αλλά και στον κινηματογραφικό «Μπάτμαν» του 1989 από τον Τιμ Μπάρτον. Οι βασικές εκδοχές των κόμικς Το πρώτο origin story για τον Τζόκερ δόθηκε το 1951 στο τεύχος 168 της σειράς Detective Comics – 11 χρόνια μετά από την πρώτη εμφάνιση του ήρωα στα κόμικς του Μπάτμαν. Εκεί εμφανίζεται ως εργαζόμενος σε εργοστάσιο χημικών, που αποφασίζει να γίνει ληστής και να κλέβει μέχρι να συγκεντρώσει 1 εκατ. δολάρια για να αποσυρθεί. Υιοθετεί την ταυτότητα του κακοποιού Red Hood και στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τον Μπάτμαν ύστερα από μια ληστεία σε εταιρεία κατασκευής τραπουλόχαρτων, βουτάει σε μια δεξαμενή με χημικά απόβλητα που καταλήγουν σε ποτάμι. Τα χημικά κάνουν το δέρμα του άσπρο, τα μαλλιά του πράσινα και τα χείλη του κόκκινα. Κι επειδή όλο αυτό το έπαθε σε εταιρεία με τραπουλόχαρτο, πήρε το όνομά του από το χαρτί Τζόκερ. Ο Τζόκερ αποκαλύπτει για πρώτη φορά την ιστορία του, το 1951 Στην ιστορία του Red Hood και της βουτιάς στα χημικά στηρίχθηκε το 1988 ο Άλαν Μουρ για το γκράφικ νόβελ «The Killing Joke», κατά πολλούς το καλύτερο κόμικ για τον Τζόκερ που κυκλοφόρησε ποτέ. Αυτό που ο Μουρ πρόσθεσε στο μύθο ήταν ότι ο ήρωας είχε αφήσει τη δουλειά στο εργοστάσιο χημικών για να γίνει stand-up κωμικός, αλλά κανένας δεν γέλαγε με τα αστεία του. Η γυναίκα του ήταν έγκυος και εκείνος προκειμένου να βρει χρήματα δέχθηκε να συνεργαστεί με μια συμμορία απατεώνων που οργάνωναν ληστείες δίνοντας κάθε φορά σε ένα μέλος τους τη μάσκα του Red Hood. Την ημέρα που θα έκανε τη ληστεία – η οποία θα είχε τη γνωστή κατάληξη ύστερα από την παρέμβαση του Μπάτμαν – η γυναίκα του σκοτώθηκε από ηλεκτροπληξία στο σπίτι. Δεν ήθελε και πολύ ο ήρωας (που παραμένει ανώνυμος στο κόμικ) για να αποτρελαθεί... Ο αποτυχημένος κωμικός του «The Killing Joke» με την έγκυο σύζυγο του Από τον Σεπτέμβριο του 2007 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2008, στην ενότητα «Lovers and Madmen» της σειράς κόμικς Batman Confidential, συναντάμε ένα κάπως διαφορετικό origin story του Τζόκερ. Εδώ είναι ένας εγκληματίας με το όνομα Τζακ, που αποκτά εμμονή με τον Μπάτμαν και κάνει σειρά εγκλημάτων προκειμένου να τραβήξει την προσοχή του. Όταν όμως το παρατραβάει τραυματίζοντας με μαχαίρι τη Λόρνα Σορ, σύντροφο του Μπρους Γουέιν, ο Μπάτμαν τον χτυπάει με ένα μπάταρανγκ στο πρόσωπο και του σχίζει το δέρμα, χαρίζοντάς του μόνιμο χαμόγελο. Στη συνέχεια των καρφώνει σε μια ομάδα μαφιόζων που τον αρπάζουν και τον πηγαίνουν σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο χημικών. Εκείνος επιχειρεί να ξεφύγει και πέφτει στη δεξαμενή με τα χημικά, με τα γνωστά αποτελέσματα. «Lovers and Madmen»: Ο Τζακ με το ματωμένο χαμόγελο, πριν γίνει Τζόκερ Στον κινηματογράφο O κινηματογραφικός «Μπάτμαν» (1989) του Τιμ Μπάρτον κρατάει το όνομα και την ιδιότητα του Τζακ από το «Lovers and Madmen», καθώς και την κλασική βουτιά. Ο Τζόκερ (Τζακ Νίκολσον) είναι ο κακοποιός Τζακ Νάπιερ, που στα νιάτα του είχε ληστέψει και σκοτώσει τους γονείς του Μπρους Γουέιν μπροστά στα μάτια του. Στην ταινία ο Μπάτμαν καταδιώκει τον Νάπιερ σε ένα εργοστάσιο με χημικά κι εκείνος πέφτει σε μια δεξαμενή για να ξεβραστεί αργότερα σε μια λίμνη με απόβλητα. Ένας πλαστικός χειρουργός προσπαθεί να συμμαζέψει ό,τι μπορεί αλλά δεν καταφέρνει και πολλά πράγματα. «Jack is dead my friend. You can call me... Joker!» https://youtu.be/T4L2nQ_TWEs Στον «Σκοτεινό Ιππότη» (2008) του Κρίστοφερ Νόλαν, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του Τζόκερ που υποδύθηκε εξαιρετικά ο μακαρίτης Χιθ Λέτζερ είναι ότι διατηρεί έναν αέρα μυστηρίου και αναρχίας που τον κάνει απρόβλεπτο και πιο τρομαχτικό. Τρεις φορές στην ταινία ο Τζόκερ εξηγεί πώς απέκτησε το μόνιμο χαμόγελό του. Την πρώτη φορά αφηγείται σε έναν γκάνγκστερ πώς ο πατέρας του, που κακοποιούσε τη μητέρα του, του χάραξε το στόμα με ένα μαχαίρι ρωτόντας «Why so serious?». Τη δεύτερη φορά λέει μια εντελώς διαφορετική ιστορία στη Ρέιτσελ Ντοζ (Μάγκι Τζίλενχαλ). Ότι κάποτε είχε μια σύζυγο που του έλεγε να χαμογελάει περισσότερο. Και όταν η σύζυγος έμπλεξε με τζόγο και τοκογλύφους, εκείνοι τη χάραξαν και τη σημάδεψαν επειδή χρωστούσε χρήματα. Τότε ο Τζόκερ χάραξε ο ίδιος το χαμόγελο στο πρόσωπό του για συμπαράσταση, κι εκείνη τρόμαξε και τον άφησε. Την τρίτη φορά πάει να πει μια παρόμοια ιστορία στον Μπάτμαν (Κρίστιαν Μπέιλ) αλλά πριν προλάβει να την αρχίσει εκείνος τον πετάει στο κενό και τον αφήνει να κρέμεται. Σίγουρα θα είχε κάτι καινούργιο να του πει... https://youtu.be/LAxZlW4-R7I Η αληθινή ιστορία Πέρα από τα φανταστικά σενάρια για την προέλευση του Τζόκερ που επινόησαν οι συγγραφείς και καλλιτέχνες των κόμικς, υπάρχει και η αληθινή ιστορία δημιουργίας του χαρακτήρα από τους Μπομπ Κέιν, Μπιλ Φίνγκερ και Τζέρι Ρόμπινσον το 1940. Αναζητώντας έναν αντίπαλο για τον Μπάτμαν που είχε κάνει το ντεμπούτο του έναν χρόνο πριν, ο Ρόμπινσον σχεδίασε ένα τραπουλόχαρτο Τζόκερ και ο Φίνγκερ έφερε μια φωτογραφία του ηθοποιού Κόνραντ Βέιντ από την ταινία του 1928 «Ο άνθρωπος που γελά» (βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ – πέρυσι ανέβηκε η θεατρική της εκδοχή στο Εθνικό και επαναλαμβάνεται φέτος). Το μόνιμα χαραγμένο χαμόγελο στο πρόσωπο του ήρωα της ταινίας (και του βιβλίου), ως ποινή από τον Βασιλιά της Αγγλίας, έγινε το κύριο χαρακτηριστικό του Τζόκερ στον οποίο ο Μπομπ Κέιν πρόσθεσε τα πράσινα μαλλιά, το λευκό δέρμα και τα κόκκινα χείλη για να του δώσει κάτι από κλόουν. Το τραπουλόχαρτο του Τζέρι Ρόμπινσον και ο Κόνραντ Βέιντ στον «Άνθρωπο που γελά» Ο Τζόκερ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο τεύχος 1 της σειράς κόμικς Batman. Ο Φίνγκερ που έγραψε την ιστορία σκότωνε τον χαρακτήρα στο τέλος της, γιατί θεωρούσε ότι αν οι κακοί γλιτώνουν κάθε φορά, ο Μπάτμαν φαίνεται ανίκανος ως διώκτης τους. Όμως ο αρχισυντάκτης της Detective Comics (που αργότερα έγινε DC Comics) ζήτησε να προστεθεί ένα ακόμη καρέ που θα έδειχνε ότι ο Τζόκερ είχε επιζήσει, και το αποτέλεσμα ήταν να επιστρέψει στα 9 από τα 13 τεύχη που ακολούθησαν. Αν σήμερα ζητήσει κανείς από έναν άσχετο με τα κόμικς να του απαριθμήσει μερικούς υπερήρωες, θα ακούσει αρκετούς: Μπάτμαν, Σούπερμαν, Σπάιντερμαν... Αν του ζητήσει να κάνει το ίδιο με τους κακούς των κόμικς, το πιο πιθανό είναι να ακούσει ένα μόνο όνομα: Τζόκερ. Πηγή
×
×
  • Create New...