Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'John Buscema'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Εισαγωγή: O Archie Andrews και η παρέα του βρίσκονται, με διάφορους τρόπους, κοντά μας από το 1941. Ναι, ξέρω, είναι πολλά χρόνια. Εγώ τον γνώρισα τέλη δεκαετίας 80, αρχές 90. Θυμάμαι μεσημέρια στην αυλή του παππού να τρώω ένα παγωτό Lucky Boy, να αφήνω το δωράκι για το τέλος και να διαβάζω κόμικ. Μια μέρα πήρα ένα τεύχος, μπορεί κατά λάθος, μπορεί γιατί με τράβηξε το εξώφυλλο ή είχα την περιέργεια να διαβάσω κάτι διαφορετικό. Και ήταν πολύ διαφορετικό. Ναι, ο Archie ήταν κυρίως μια παρέα αιώνιων έφηβων που ζούσαν στον μεσοαστικό παράδεισο του Riverdale. Μάλωναν για κοπέλες, οδηγούσαν, έπαιζαν, πήγαιναν ταξίδια, έπαιζαν μουσική κάνοντας και ένα real life hit, έτρωγαν, έκαναν σκανδαλιές, έμπλεκαν σε μπελάδες μόνιμα. Αργότερα έκαναν ταξίδια στο χρόνο, έζησαν στο μέλλον, στο παρελθόν, σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες απέκτησαν δικά τους spin offs, έγιναν υπερήρωες, έζησαν πολέμους, τα έβαλαν με τον Predator, συνεργάστηκαν με διάφορους γνωστούς, φανταστικούς και μη. Μάθαμε για την παιδική τους ηλικία, βίωσαν zombie apocalypse, έγιναν βαμπίρ και λυκάνθρωποι. Έγιναν ταινίες, σειρά, καρτούν, παιχνίδια, κάρτες, ότι μπορείτε να φανταστείτε. Νέοι χαρακτήρες μπήκαν στην παρέα. Παντρεύτηκαν, μεγάλωσαν, πέθαναν. Και αργότερα, το 2015 αν θυμάμαι καλά, ήρθε ένα τρομερό, σαρωτικό reboot που ακόμα συνεχίζεται. Στο μεγαλύτερο μέρος της παιδικής και της εφηβικής μου ηλικίας έμεινα, με διαλείμματα, πιστός αναγνώστης. Δεν το μετάνιωσα. Το κόμικ πέρασε από πολλές αλλαγές, βελτιώθηκε, έκανε πράγματα που δεν με βρήκαν πάντα σύμφωνο, αλλά παραμένει ζωντανό και όσο και αν ακούγεται περίεργο, φρέσκο, τουλάχιστον το reboot του. Επηρρέασε, επηρρεάστηκε, μεγάλωσε διάφορες γενιές και παραμένει σταθερά ένα πραγματικό American Icon. Μεγαλώνοντας ξεφυλλίζω καμμιά φορά τις εύθραυστες σελίδες με τους λεκέδες από παγωτό και διαβάζω τις ιστορίες που φυσικά έχω ξεχάσει. Μου έχει μείνει όμως το συναίσθημα, κι αυτό είναι της πιο feel good έντυπης παρέας που είχα ποτέ. -------------- Archie Meets / Archie VS / Betty & Veronica Meet Ακολουθεί η πιο πλήρης λίστα που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή. Θα ενημερώνεται με τα αντίστοιχα links από τις παρουσιάσεις, με καινούργιους τίτλους και με παλιούς που έχω ξεχάσει. Να προσθέσω πως όσοι θέλουν να τα αποκτήσουν σε φυσική μορφή θα δυσκολευτούν αρκετά, μιας και όσα βρήκα τα τελευταία χρόνια ήταν φτηνά στην Αμερική αλλά με μεταφορικά και τελωνεία στο θεό, ενώ οι λίγες κόπιες που εμφανίζονταν στην από εδώ μεριά του Ατλαντικού ήταν τρελά υπερκοστολογημένες. Όσα απέκτησα τα έψαξα πολύ και στάθηκα και τυχερός. Archie Meets The Punisher Archie vs Predator I & II Archie Meets Batman '66 Archie Meets The Ramones Archie Meets B-52 Archie Meets Glee Archie Meets Kiss Archie vs Sharknado Archie Meets Riverdale Archie Meets Flash Gordon Teenage Mutant Ninja Turtles Meet Archie Red Sonja & Vampirella Meet Betty & Veronica Harley & Ivy Meet Betty & Veronica Archie #616 President Barack Obama & Sarah Palin --------------- Archie Meets The Punisher Στα μέσα της δεκαετίας του 90 κάποιος στην Archie Comics είχε την ιδέα να ακολουθήσει τη μόδα της εποχής με τα intercompany crossovers. Αφού συζητήθηκαν ο Superman και ο Spiderman σαν πιθανότητες, σκέφτηκαν τον Punisher. Ξεκίνησαν να το δουλεύουν. Όταν ανακοινώθηκε ο κόσμος πίστεψε πως ήταν αστείο. Στο σκίτσο βρισκόταν ο τότε regular Archie artist Stan Goldberg και ο John Buscema. Ο κάθε δημιουργός σχεδίασε ξεχωριστά τον δικό του ήρωα, για να παραμείνουν πιστοί στο πνεύμα τους. Ο Tom Palmer έκανε τα μελάνια, φροντίζοντας να ομογενοποιήσει το αποτέλεσμα. Εκδόθηκε ταυτόχρονα και από τις δύο εταιρείες (Archie & Marvel) με διαφορετικά εξώφυλλα, διαφορετική τιμή, ίδια ιστορία και ελαφρώς αλλαγμένο τίτλο (Archie Meets The Punisher / The Punisher Meets Archie για την Marvel). Στην ιστορία, ένας έμπορος ναρκωτικών καταδιώκεται από το FBI και καταλήγει να κρυφτεί στο Riverdale. Οι ομοσπονδιακοί αναθέτουν στον Frank Castle να τον συλλάβει. Ο κακός παρουσιάζει μια ομοιότητα με τον Archie... και όταν ο πραγματικός Archie τα κάνει μούσκεμα, εκείνος καταλήγει να συνοδεύσει την Veronica στον χορό που θα πήγαιναν εκείνη τη βραδιά. Και φυσικά, ο Punisher κυνηγάει τον Archie. Η ιστορία δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, ακόμα και για το επίπεδο του Archie, είναι όμως τίμια και παραδόξως δουλεύει. Στις σχεδόν πενήντα σελίδες δεν προλαβαίνουν να συμβούν και πολλά πράγματα, ενώ το επίτηδες open ending δεν οδήγησε ποτέ πουθενά. Σε γενικές γραμμές πέρασα καλά, τα μπερδέματα και οι παρεξηγήσεις προχωρούσαν την ιστορία μπροστά. Το χιούμορ ήταν διακριτικό και η βία ανύπαρκτη. Μπορώ να πω πως ήταν περισσότερο καλό για τους φανς του Archie παρά για τους φανς του Punisher. Για εμένα το μεγάλο θετικό αυτής της ιστορίας ήταν το legacy της. Είχε εκδοτική επιτυχία, οι κριτικές ήταν καλές και άνοιξε το δρόμο για όλα τα υπόλοιπα crossovers που ακολούθησαν στην Archie Comics τα οποία ήταν πολύ, πολύ καλύτερα.
  2. Ήταν Ιανουάριος του 1978 ή κάπου εκεί, όταν ο Καμπανάς έριξε ένα ακόμη περιοδικό στην αγορά με τον τίτλο "Χουλκ" (sic) και όπως σωστά μαντεύετε, κεντρικό πρωταγωνιστή τον πράσινο ογκόλιθο Το περιοδικό αντλούσε τις ιστορίες του από το αμερικανικό "The Incredible Hulk" ξεκινώντας από το #102, που στην πραγματικότητα, ήταν το πρώτο μετά την μετονομασία του περιοδικού, που ήταν το παλιό "Tales to Astonish". Βεβαίως, επειδή και το "Tales to Astonish" φιλοξενούσε ιστορίες του Χουλκ, η ιστορία του πρώτου τεύχους είναι συνέχεια μιας προηγούμενης, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Τον Χουλκ τον ξέρουμε όλοι/ες από τις ταινίες και η αλήθεια είναι, ότι ο ήρωας δεν προσφέρεται για πολλές αναλύσεις, τουλάχιστον όχι στα συγκεκριμένα τεύχη, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Πολύ ξύλο, λίγο μονότονοι διάλογοι και μονόλογοι, ο Χουλκ διαρκώς να κυνηγιέται, λίγες ιστορίες ξέφυγαν από τον κανόνα και μάλλον όχι αυτές, που δημοσίευσε ο Καμπανάς. Όλα αυτά, βέβαια, προτού έρθει ο Peter David και τον κάνει αγνώριστο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.... Το περιοδικό έκλεισε τον κύκλο του με το τεύχος 18 το Νοέμβριο του 1980, αλλά ο Χουλκ ήταν μια από τις λίγες σειρές, που μεταφέρθηκαν και στο εβδομαδιαίο "Σπάιντερ-Μαν", όπου για πολύ καιρό διαβάζαμε τις αρχικές του ιστορίες, αυτές, που βλέπουμε τώρα από τη Radnet. Ο Καμπανάς δημοσίευσε στο "Χουλκ" τα τεύχη 102-119 της αμερικανικής έκδοσης, ενώ στο τεύχος 7 δημοσίευσε και το πρώτο μέρος μιας ιστορίας από το #8 του περιοδικού "The Rampaging Hulk", που ήταν μεταγενέστερο και ασπρόμαυρο. Αυτή η ιστορία συνεχίστηκε στο περιοδικό "Λυκάνθρωπος". Παρτενέρ του Χουλκ επιλέχθηκε να είναι ο υπερήρωας Nova (το αμερικανικό περιοδικό είχε ως πληρη τίτλο το "The Man Called Nova"), μια ενδιαφέρουσα σειρά, που ξεκίνησε το 1976 στις ΗΠΑ, δημιουργία των Marv Wolfman και John Buscema, τον οποίον ο Wolfman είχε δημιουργήσει σχεδόν μια δεκαετία πριν για ένα φανζίν. Ο έφηβος Ρίτσαρντ Ράιντερ αποκτά μια στολή του διαγαλαξιακού σώματος ασφαλείας Nova Corps, που του δίνει υπερδυνάμεις, τις οποίες ο ίδιος πρέπει να μάθει να χειρίζεται πολεμώντας διάφορους εχθρούς. Η σειρά δεν μακροημέρευσε στις ΗΠΑ, όπου σταμάτησε με το #25. Από αυτά τα τεύχη, ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 1-19, παρακάμπτοντας τα #8 και #9. Δεν ξαναείδαμε Νόβα στα ελληνικά σε δικό του τίτλο, αν και ο ήρωας έκανε κάποιες σποραδικές εμφανίσεις σε άλλους τίτλους, που δημοσίευσε ο Καμπανάς στο εβδομαδιαίο "Σπάιντερ-Μαν". Ούτε στις ΗΠΑ υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής, αν και τα τελευταία χρόνια μετά τη σειρά "Annihilation" και τα διάφορα spin-off της, όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, μάλλον διανύει την πιο αναγνωρίσιμη φάση της εκδοτικής του καριέρας. Ο Νόβα ήταν παρών σε όλα τα τεύχη του "Χουλκ" εκτός από το τελευταίο, όπου βλέπουμε την πρώτη εμφάνιση των διάσημων πλέον Guardians of the Galaxy από το περιοδικό "Astonishing Tales" #29. Η ιστορία αυτή είναι μια λίγο διαφοροποιημένη εκδοχή της πρωτότυπης, που είχε δημοσιυετεί στο "Marvel Super-Heroes" #18. Το περιοδικό "Χουλκ" συμπληρωνόταν από τα αναπόφευκτα γουέστερν, πολεμικά κόμικς ή ιστορίες τρόμου. Η έκδοση του Καμπανά είναι φυσικά τραγική, όπως όλες. Το #17 έχει ως τίτλο "Χόλυκ" (!!!). Επίσης, τα εξώφυλλα δεν αντιστοιχούν στις ιστορίες των τευχών, η δε "μετάφραση" του εξωφύλλου του #7 είναι μάλλον ιστορική. Παραθέτω και το αντίστοιχο αμερικανικό τεύχος (165). Φυσικά, και αυτά τα τεύχη είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεθούν πλέον. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Δεν σας φτάνουν τόσα λινκ στην παρουσίαση;;
  3. Το 1986, ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του ασπρόμαυρου Conan ο Βάρβαρος, η Cobra Press κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση με τον τίτλο Conan o Εξολοθρευτής, τίτλο με τον οποίο είχε βγει η δεύτερη ταινία με τον Κόναν στους κινηματογράφους το 1984. Ιδιαιτερότητα του τίτλου - που πιστεύω πως βγήκε κατά την Χριστουγεννιάτικη περίοδο - ήταν πως ήταν έγχρωμος και με 68 σελίδες, σε αντίθεση με τις 52 του βασικού τίτλου. Το σχήμα ήταν επίσης μικρότερο, στο πιο παραδοσιακό 17x24. Tο πείραμα επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά που βγήκε το δεύτερο τεύχος. Πιστεύω πως αυτά τα δύο τεύχη αποτέλεσαν πρόβα τζενεράλε για το Super Conan που ξεκίνησε να δημοσιεύεται 2 χρόνια αργότερα. Οπτικά πάντως ο τίτλος ήταν μέρα με την νύχτα σε σχέση με τον βασικό τίτλο του Κόναν που δημοσιευόταν σε χαρτί εφημερίδας της εποχής το οποίο άφηνε μαυρίλες στα χέρια. Εδώ έχουμε την καλύτερη δυνατή απόδοση των κουκκίδων ως ενιαία έντονα χρώματα, με καλό χαρτί που διατηρεί την ζωντάνια τους ακόμα και 30+ χρόνια αργότερα Η μόνη ανάλογη ποιότητα σε μηνιαίους τίτλους που μπορούσε να βρει ο αναγνώστης εκείνη την εποχή, ήταν στους τίτλους των Σουπερηρώων της Μαμούθ, που όμως στοίχιζαν τα μισά χρήματα και είχαν 24 σελίδες λιγότερες. Όσο για το περιεχόμενο τους, το πρώτο τεύχος περιείχε τα Conan Annual 04 (The Return of the Conqueror) & 05 (Bride of the Conqueror) του 1978 & 1979 αντίστοιχα στο οποίο ο Βασιλιάς Κόναν σώζει την μελλοντική γυναίκα και βασίλισσα του, την Ζηνοβία, από την σκλαβιά και αποτρέπει μετέπειτα τον Τσόθα Λάντι από το να κατακτήσει την Ακιλόνια την παραμονή του γάμου του. Τα σκανς είναι της GST. Στο δεύτερο τεύχος δημοσίευσαν τα τεύχη του Conan the Barbarian v1 98-100 (Sea-Woman, Devil-Crabs of the Dark Cliffs! & Death on the Black Coast αντίστοιχα) που βγήκαν στην Αμερική μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου του 1979, τριπλέτα που αποτελεί το τέλος της «θητείας» του Κόναν ως πειρατή με το παρατσούκλι Άμρα και τον θάνατο της Μπελίτ και θεωρείται μια από τις πιο δημοφιλείς ιστορίες του Κόναν. Η σκηνή αντιγράφηκε και από την πρώτη ταινία, βάζοντας στην θέση της Μπελίτ την Βαλέρια. Και οι δύο γυναίκες θεωρούνται οι μεγαλύτερες αγάπες του Κόναν στην μυθολογία του και δημιουργούν μια θεματολογική επιλογή που δεν πιστεύω πως είχαν προγραμματίσει οι υπεύθυνοι της Cobra Press. Οι ιστορίες είναι δημιουργίες της πιο γνωστής ομάδας στους τίτλους του Κόναν από την Marvel: Του Ρόι Τόμας στο σενάριο και των Τζον Μπουσέμα και Ένρι Τσαν στο σχέδιο, και σε όλες εκτός από μια, τα χρώματα τα επιμελήθηκε ο Ελληνικής καταγωγής Τζορτζ Ρούσος. Δυστυχώς, για να χωρέσουν αυτές οι ιστορίες στον τίτλο, ο εκδότης αφαιρούσε την πρώτη σελίδα από τις ακόλουθες ιστορίες, βάζοντας μια σύνοψη στην θέση τους, κάτι που επαναλήφθηκε και στα πρώτα τεύχη του Super Conan, όπου συχνά-πυκνά, ήταν αναγκαίο να αφαιρεθούν και άλλες. Οι ιστορίες του δεύτερου τεύχους αναδημοσιεύτηκαν επίσης στο Super Conan, και ίσως το ίδιο ισχύει και για τις ιστορίες του πρώτου.
  4. Τον Ιούνιο του 1977 ο Καμπανάς αποφασίζει να εκδώσει έναν από τους πιο αντισυμβατικούς χαρακτήρες της Marvel, τον Χάοαρντ Ντακ (Howard the Duck) και μάλιστα με πολύ μικρή διαφορά από τις ΗΠΑ, όπου ο χαρακτήρας είχε αποκτήσει δικό του περιοδικό μόλις ενάμιση χρόνο πρι, τον Ιανουάριο του 1976. Περίεργη επιλογή οπωσδήποτε: ο ήρωας παραήταν περίεργος για το ελληνικό κοινό, ήταν υπερβολικά "ενήλικος" για τα δεδομένα των υπόλοιπων χαρακτήρων της Marvel, το χιούμορ ήταν εξαιρετικά ιδιόρρυθμο και οι περιπέτειες αλλόκοτες. Λογικό, αφού σύμφωνα με το δημιουργό του, Steve Gerber, ο σκοπός του κόμικ ήταν να σατιρίσει και να παρωδήσει πολλά πράγματα, τόσο από το χώρο των κόμικς, όσο και από το χώρο της πολιτικής των ΗΠΑ (ίσως αυτός να ήταν ένας άλλο λόγος που ήταν δύσβατο το κόμικ για την ελληνική αγορά). Ήταν ένα πικρό και σκοτεινό κόμικ, που απευθυνόταν περισσότερο σε ενήλικες, παρά σε εφήβους. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 8 τεύχη και από όσο θυμάμαι, δεν ξαναείδαμε τον Χάουαρντ σε ελληνική έκδοση. Δε γνωρίζω εάν ο λόγος της διακοπής της έκδοσης ήταν χαμηλές πωλήσεις ή η γενικότερη αλλοπρόσαλη εκδοτική πορεία του Καμπανά, αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Χάουαρντ ήταν μια πάπια από άλλο πλανήτη, που έφτασε στη Γη, Είναι εριστικός, αγενής και είρωνας, μονίμως με ένα πούρο στο στόμα και με συντροφιά τη φίλη του τη Μπέβερλυ αντιμετωπίζει διάφορες περιπέτειες στον πλανήτη μας, κάποιες από τις οποίες θυμίζουν έντονα περιπέτειες άλλων ηρώων της Marvel. Είναι δημιούργημα μιας εποχής, όπου η Marvel πειραματιζόταν και έψαχνε νέους ήρωες και καταστάσεις. Υπήρχαν σχόλια σχετικά με τα κόμικς και ευθεία σχόλια για την πολιτική (ο Χάουαρντ κατεβαίνει για υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ), πράγματα δύσκολο να βρεθούν εκείνη την εποχή σε mainstream κόμικς. Το σχέδιο στα 2 πρώτα τεύχη ήταν του Frank Brunner, στο #3 του John Buscema και από το #4 και μετά και έως το τέλος της σειράς αναλαμβάνει ο Gene Colan. Ο Χάουαρντ του Καμπανά άντεξε 8 τεύχη, εκείνος της Marvel, νομίζω 27. Μετά ακολούθησαν δικαστικές περιπέτειες μεταξύ Gerber και Marvel σχετικά με τα δικαιώματα του χαρακτήρα σε μια δίκη που τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ είχε προηγηθεί και η διένεξη Disney και Marvel, αφού η πρώτη θεώρησε (σωστά), ότι ο Χάουαρντ ήταν μια παρωδία του Ντόναλντ, μια διένεξη, που νομίζω λύθηκε σχετικά ανώδυνα. Ο Καμπανάς δημοσίευσε τα 8 πρώτα τεύχη της αμερικανικής σειράς σε πραγματικά άθλια ποιότητα χρωμάτων. Παρτενέρ του Χάουαρντ στο περιοδικό ήταν η Red Sonja με συνσεναριογράφο τον Roy Thomas, από την οποία δημοσιεύτηκαν επίσης τα τεύχη 1-8. Τα πρώτα 5 τεύχη είχαν 68 σελίδες και είχαν επίσης πολεμικές ιστορίες και γουέστερν, τα τρία τελευταία 52 σελίδες, λίγο μεγαλύτερο σχήμα και επίσης πολεμικά και γουέστερν, για να συμπληρωθεί η ύλη. Ο Χάουαρντ απέκτησε ξανά δικό του περιοδικό στις ΗΠΑ το 2014, το οποίο δεν έχω διαβάσει, και έχει κάνει πολύ σύντομες εμφανίσεις στο MCU. Το 1986 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε μια ταινία, που κανείς δεν θέλει να θυμάται (εγώ και να θέλω, δεν μπορώ, έχει διαγραφεί από τη μνήμη μου ). Στις ΗΠΑ οι περιπέτειες του Χάουαρντ κυκλοφόρησαν και σε ασπρόμαυρο Essential και σε έγχρωμο Omnibus. Σε οποιαδήποτε μορφή, είναι ένα κόμικ, το οποίο πραγματικά αξίζει να το ανακαλύψετε, εάν δεν το έχετε υπόψη σας. Τα ελληνικά τεύχη, όπως και όλα αυτής της περιόδου του Καμπανά, γίνονται ολοένα και σπανιότερα πλέον. Όλα τα σκαναρίσματα έγιναν από εμένα. Η σημερινή παρουσίαση είναι αποτέλεσμα αυτής της συζήτησης με την ευχή να δούμε το Χάουαρντ ξανά στην Ελλάδα σε μια ωραία έκδοση. Λινκ για το άρθρο της wikipedia με αναλυτική παρουσίαση του κόμικ (στα αγγλικά)
×
×
  • Create New...