Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Joe Hill'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. H DC το 2019 μετά τον άδοξο Θάνατο του Vertigo imprint (δηλαδή εκδοτικό πρακλάδι) εισάγει το DC Black Label που πρακτικά είναι ότι ήταν το Vertigo Imprint. Δηλαδή ένας χώρος για τους καλλιτέχνες να εκφραστούν χωρίς να υπόκεινται στα συνήθη περιοριστικά μέτρα και σταθμά που υπάρχουν ας πούμε σε ένα εντελώς mainstream comic. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείς να πεις και να κάνεις -σχεδόν- ότι θέλεις, έχεις πολύ περισσότερη δημιουργική ελευθερία και δεν περιορίζεσαι τόσο όσο συνήθως. Κάπου εκεί λοιπόν στο Black Label ξεπετιέται ένα Pop Up Comic Section δηλαδή μεμονωμένος τίτλος ή σειρά τίτλων που εμφανίστηκαν για λίγο και μετά μπορεί να εμφανιστούν ξανά στο μέλλον, μπορεί και όχι. Αυτό το Pop up Section είχε ως "έφορο" τον Joe Hill , σημαντικό Αμερικανό συγγραφέα στο χώρο του Horror/Fantasy και ονομάστηκε hill House Comics. O Joe Hill λοιπόν Πέραν την ολικής εποπτείας, έγραψε και δύο τίτλους,το PLUNGE (https://comicstreet.gr/index.php?/topic/1685-the-plunge-joe-hill-stuart-immonen) και το Basketful of heads που θα παρουσιάσω εδώ: Η ιστορία σε πολύ γενικές γραμμές είναι ότι μια κοπέλα έχει ένα καλάθι με κομμένα κεφάλια που όμως είναι ζωντανά και της μιλάνε. Κατά την διάρκεια των 7 τευχών που διαρκεί η σειρά μαθαίνουμε πως κατέληξε να έχει αυτό το καλάθι, γιατί τα κεφάλια είναι ζωντανά χωρίς σώμα, και κυρίως τι συμβαίνει στη μικρή πόλη που μένει η κοπέλα κάπου στου διαόλου τη μάνα στην αγροτική Αμερική. Τι είναι αυτό το κόμικ; Είναι αστυνομικό/τρόμου/κωμωδία/ρομαντσο/female empowerment. Όλα αυτά τα στοιχεία υπάρχουν, αλλά νομίζω ότι τελικά μάλλον είναι μια κωμωδία τρόμου. Δεν ξέρω αν ήταν εξαρχής ο σκοπός των δημιουργών να κάνουν κάτι τέτοιο, ή αν απλώς στην πορεία η έμφυτη παλαβομάρα της κεντρικής υπόθεσης τους οδήγησε εκεί , αλλά το σίγουρο είναι ότι γελάς. Σε συνετεύξεις που διάβασα και οι δύο δημιουργοί φαίνεται πως παρασύρθηκαν από την κεντρική τους ιδέα και ειδικά τα "μεσαία" τεύχη είναι σχεδόν αδύνατον να τα πάρεις στα σοβαρά. Κάπου προς το τέλος το κόμικ ξαναγίνεται σοβαρό (ας πούμε) αλλά κυρίως συμβαίνει αυτό που φαίνεται πολύ καλά στην παρακάτω σελίδα. Στο σενάριο είπαμε είναι ο Joe Hill, που έχει γίνει γνωστός κυρίως για τις ανατριχιαστικές ιστορίες τρόμου που έχει γράψει , οι οποίες συχνά περιέχουν και δόσεις κοινωνικής κριτικής. Στο σχέδιο είναι ο Leomacs, γνωστός από την Vertigo και συγκεκριμένα την σειρά Lucifer. Το κόμικ κερδίζει πάρα πολλά από τον συγκεριμένο artist γιατί το στυλ του πολύ απλά δεν είναι ούτε τελείως ρεαλιστικό ούτε τελείως καρτουνίστικο. Είναι όσο γειωμένο χρειάζεται προκειμένου να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι μιλάμε για κανονικούς ανθρώπους αλλά και όσο "καρικατούρα" χρειάζεται για να μην αστοχεί το χιούμορ. Χαρακτηριστική η παρακάτω σκηνή : Το κόμικ δεν έχει πολλά προβλήματα στη ροή του, ίσως σε ορισμένα σημεία παραέχει exposition, αλλά και πάλι δίνεται τόσο κωμικά, σχεδόν σαν παρωδία, που δεν ενοχλεί. Σε κάποια σημεία πάει να γίνει λίγο πιο βαθύ και προσπαθεί να σχολιάσει περισσότερο καταστάσεις και χαρακτήρες, αλλά αμέσως μετά τα εγκαταλείπει γιατί κάπου θημήθηκε ένα καλό αστείο οπότε πάμε για το αστείο. Δεν γίνεται να πάρεις στα σοβαρά έναν άνθρωπο να κάνει έναν διάλογο με ένα πλήρως λειτουργικό κομμένο κεφάλι. Όσο και να προσπαθήσεις απλώς σου δημιουργεί θυμηδία. Αυτό λοιπόν είναι το τεράστιο ατού του συγκεκριμένου κόμικ. Ότι δεν παίρνει σχεδόν πουθενά τον εαυτό του στα σοβαρά, και ότι ποτέ μα ποτέ δεν θυσιάζει τον χαβαλέ για να γίνει διδακτικό ή να σχολιάσει την κοινωνία ή να πει κάτι βαθύτερο. Όχι. Εδώ έχουμε αγνό ανόθευτο χαβαλέ. Αυτό δυστυχώς σπανίζει πια στα κόμικ. Και μόνο λοιπόν που κάποιος τολμά να κάνει horror comedy comic (αλήθεια νομίζετε ότι υπάρχουν πολλά;) και προσφέρει διασκέδαση χωρίς σκοτούρες, αξίζει να διαβαστεί. Έχουμε γεμίσει με "σκοτεινά" και θλιβερά κόμικ. Όχι κύριοι. Εδώ θα κάνουμε μακάβριο χιούμορ. Ποτέ τα κομμένα κεφάλια δεν ήταν τόσο αστεία! Οπότε ξεκινήστε όλοι να διαβάζετε το κόμικ για το καλάθι γεμμάτο κεφάλια. Θα ανταμειφθείτε. :
  2. Ένα πλοίο εξορύξεων, το Derleth, το οποίο είχε χαθεί κάπου στον Αρτικό Κύκλο πριν από 40 χρόνια, άρχισε ξαφνικά να εκπέμπει σήμα κινδύνου. Η Rococo Oil Company, εταιρεία στην οποία ανήκε το Derleth, αποφασίζει να στείλει ένα διασωστικό πλοίο, για να εξερευνήσει το σήμα και να περισυλλέξει, εφόσον μπορεί, τα πτώματα των ναυτικών του Derleth. Όταν όμως το διασωστικό φτάνει στην περιοχή, θα ανακαλύψει τον τρόμο, ο οποίος πηγάζει από τα βγαλμένα μάτια των ακόμα ζωντανών ναυτικών, παρόλο που έχουν περάσει 40 χρόνια. Το ΚΑΚΟ, το οποίο βρίσκεται εκεί και περιμένει, τους υποδέχεται με ανοιχτά "πλοκάμια" και ο σκοπός και ο λόγος εκπομπής του σήματος κινδύνου γίνεται, τρομακτικά, κατανοητός. Για να το ξεκαθαρίσω από την αρχή και να καταλάβετε το state of mind μου όταν διάβασα το Plunge. Εντελώς τυχαία, πριν το διαβάσω, είχα διαβάσει το The Wake. To συγγραφικό εργαλείο και plot point με το οποίο ξεκινάνε και τα δύο, είναι το ίδιο, ένα πλοίο το οποίο εκπέμπει σήμα ενώ, φυσιολογικά, δεν θα έπρεπε. Αυτό με ψιλοχάλασε από την αρχή, καθώς μου φάνηκε σαν αντιγραφή. Ξεκίνησα μεν έτσι, αλλά στην πορεία, ο Joe Hill δεν έκανε και τίποτα ιδιαίτερο για να με ξεκολλήσει από την αρχική σκέψη, όσο και τυχαία αν ήταν αυτή. Το κακό εδώ είναι, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε κάτι το οποίο, και στην σκέψη και στην εκτέλεση, έμεινε, στην ουσία, μη τελειωμένο. Κανείς χαρακτήρας δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, εισάγονται κάποια μυστήρια τα οποία ποτέ δεν εξηγήθηκαν ή εξήγηση τους δεν είχε κάποια λογική, ακόμα και το τέλος είναι εύκολο και πολύ Hollywood. Σαν μια ταινία τρόμου η οποία θέλει να σε πείσει για τις καλές της προθέσεις, αλλά να καταλήγει να είναι απλά άλλη μια σπλατεριά. Και αν βάλουμε στην άκρη την ομοιότητα με το κόμικ του Snyder, και εξετάσουμε αυτούσια την αρχή ως κάτι έξυπνο και ενδιαφέρον, από εκεί και πέρα έχουμε έναν αδιάφορο κακό/τέρας και μια αδύναμη, πραγματικά αδύναμη πλοκή. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και ο ρυθμός είναι σωστός, ανεβαίνοντας όσο πηγαίνει προς το τέλος, αλλά αυτό είναι αδύναμο και τρελά προβλέψιμο. O Stuart Immonen είναι εξαιρετικός σχεδιαστής, και εδώ το επιβεβαιώνει. Κάνοντας στο Plunge και τα μελάνια, δίνει βάθος και "βάρος" στο σχέδιο του. Ο Hill του έδωσε αρκετό χώρο με αρκετά καρέ, σελίδες μερικές φορές, χωρίς κείμενο και εκεί είναι που διαπρέπει. Δεν παρατήρησα βέβαια κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο από πλευράς σκηνοθεσίας και στησίματος των καρέ, αλλά σίγουρα δεν είδα και τίποτα άσχημο, άλλωστε είναι πολύ έμπειρος για κάτι τέτοιο. Γενικά πολύ όμορφη δουλειά, ακόμα και στις πιο "ήσυχες" σχεδιαστικά στιγμές, με ωραία απεικόνιση συναισθημάτων και σκέψεων στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Μια μικρή σκηνή με ένα ρωσικό υποβρύχιο, στο οποίο ο Hill δεν έγραψε διάλογο αλλά άφησε τον Immonen να μας δώσει οπτικά τι προσπαθούν να κάνουν, μπορεί να γίνει άνετα μάθημα του γιατί δεν πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται η "λεκτική διάρροια" στα σύγχρονα κόμικς. Συνολικά μια ΟΚ δουλειά, τίμια, αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Βγήκε σε 6 τεύχη, και ένα όμορφο regular-sized hardcover που τα συγκέντρωσε. Δεν θα απέτρεπα κάποιον να το πάρει, άλλωστε έχουμε διαβάσει πολλά (ΠΟΛΛΑ) χειρότερα. Απλά να μην έχει απαιτήσεις για κάτι που κάνει τη διαφορά.
  3. Καλωσήρθατε στον κόσμο του Locke & Key! Το κόμικ ξεκινάει με τη δολοφονία του πατέρα Rendell Locke, μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του, από τον Sam Lesser, έναν προβληματικό νεαρό, που ο Rendell είχε επιχειρήσει να βοηθήσει στο παρελθόν. Μετά το τραγικό γεγονός, μετακομίζουν μακριά, στο πατρικό του πατέρα τους, στο Lavecraft της Μασαχουσσέτης. Εκεί, ο καθένας απ αυτούς θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους προσωπικούς του δαίμονες, το πένθος, τον δολοφόνο του πατέρα τους, αλλά και κινδύνους που παραμονεύουν στο σκοτάδι. Το μικρότερο παιδί της οικογένειας, ο Bode, θα ανακαλύψει στο σπίτι διάφορα κλειδιά, που ξεκλειδώνουν κάποιες μεταφυσικές ικανότητες. Αυτά αρκούν σε πρώτη φάση για να βυθιστείτε στον κόσμο του Locke & Key Η οικογένεια Locke Rendell Locke (ο δολοφονημένος πατέρας) Nina Locke ( H μητέρα) Duncan Locke (Ο θείος) Τα παιδιά Tyler Locke Kinsey Locke Bode Locke Το κόμικ αυτό είναι πολύ ιδιαίτερο. Είναι ένα κράμα διάφορων genres, εξαιρετικά συνδυασμένων: ψυχολογικό θρίλερ, horror, coming of age, dark fantasy. Είναι δομημένο με πολλή προσοχή. Δεν έχει fillers, όλες οι λεπτομέρειες έχουν σημασία. Μπαίνει κατευθείαν στο θέμα του με μια αριστοτεχνική (για τα γούστα μου εισαγωγή) - δίνει όσα στοιχεία χρειάζονται ώστε να δημιουργήσει την κατάλληλη ένταση, ανατριχίλα. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Σε χαστουκίζει δυνατά κι ύστερα αφήνει το το αποτύπωμα να ξεθωριάσει σιγά σιγά και να επανέλθεις σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Τόσο φυσιολογικούς, που είναι σα να διαβάζεις μια slice of life ιστορία με μικρές μεταφυσικές δόσεις. Το καρτουνίστικο σχέδιο του Rodriguez βοηθάει πολύ σ' αυτό. Και καθώς βλέπεις ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, αυτό είναι πολύ εύκολο. Μέχρι το επόμενο ξαφνικό χτύπημα, που είναι δυνατότερο μέσα στην "ηρεμία". Οι χαρακτήρες είναι βαθιά ανθρώπινοι, μες στα καλά τους, τα προβλήματά τους, τα ελαττώματά τους. Σε νοιάζει γι αυτούς. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του κόμικ, πλάι στην εξαιρετική ιδέα των κλειδιών. Η ανάπτυξη τόσο αληθοφανών και πολύπλευρων χαρακτήρων (Whedonικών σχεδόν ). Γιατί αν δε σε νοιάζει για τους χαρακτήρες, πως θα φρικάρεις με τα λάθη και τις φρίκες τους; Το κόμικ κρατάει εξαιρετικές ισορροπίες ανάμεσα στον υπόγειο τρόμο, τα jumpscares, το χιούμορ, την καθημερινότητα, το μυστήριο. Χτίζει τον κόσμο του σταθερά, δίνοντας σιγά σιγά και με προσοχή, τα στοιχεία που συμπληρώνουν το κόμικ, μέχρι να ολοκληρωθεί. Όλα σχεδόν τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην ιστορία παίζουν κάποιο ρόλο, δεν είναι τυχαία. Στο τέλος, όλα τα κομμάτια μπαίνουν στη θέση τους, όλα τα κλειδιά στις κλειδαριές τους και τα ερωτήματα απαντιούνται όπως θα πρεπε Σεναριακά δεν έχω κανένα παράπονο και θεωρώ ότι ο Joe Hill (γιος του Stephen King για όποιον τυχόν δεν το ξέρει) συνεργάστηκε άψογα με τον Rodriguez, ώστε να βγάλουν αυτό το υπέροχο αποτέλεσμα. Το στήσιμο των σελίδων, η προοπτική, η σωστή ροή, δημιουργούν μια υποβλητική ατμόσφαιρα καθ όλη τη διάρκεια του κόμικ, που σε απορροφά στην πλοκή του χωρίς να το καταλάβεις. Το μόνο που με ψιλοχάλασε στην αρχή, ήταν ότι τα πρόσωπα που σχεδίαζε ο Rodriguez, έμοιαζαν μεταξύ τους, αλλά το ξεπέρασα γρήγορα. Ο χρωματισμός είναι σχετικά ήπιος και μουντός όσο πρέπει, για να σπάσει τις κατάλληλες στιγμές με έντονα χρώματα. Η βασική σειρά αποτελείται από 6 mini series (τόμους), 5 των έξι τευχών, ενώ ο τελευταίος αποτελείται από 7 τεύχη και κυκλοφόρησε από το 2008 έως το 2014. Welcome to Lovecraft Head Games Crown of Shadows Keys to the Kingdom Clockworks Omega Μετά το τέλος της βασικής σειράς έβγαλε κάποια αυτοτελή τεύχη που διαδραματίζονται στο ίδιο σύμπαν, αλλά κανένα δε με ενθουσίασε όσο η κεντρική ιστορία. Για την ιστορία, το πρώτο τεύχος εκδόθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 2008 και ξεπούλησε την ίδια μέρα! Το πρώτο TPB, Welcome to Lovecraft, μπήκε στη λίστα των best sellers των New York Times και φυσικά σε πάμπολλες άλλες λίστες. Βραβεία Το 2009 ήταν υποψήφιο για Eisner στην κατηγορία "Best Limited Series" και ο Joe Hill στην κατηγορία "Best Writer". Το 2009 και το 2012 κέρδισε το British Fantasy Award στην κατηγορία Best Comic or Graphic Novel. Το 2011 πήρε τελικά το Eisner στην κατηγορία Best Writer (Joe Hill), ενώ ήταν υποψήφιο στις κατηγορίες Best Single Issue, Best Continuing Series, και Best Penciller. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος, από τις εκδόσεις SELINI. Σύντομα θα το δούμε και σε τηλεοπτική σειρά από το Netflix!
  4. Locke & Key – Κατάδυση στον τρόμο μέσα μας Ένα από τα πιο συναρπαστικά πράγματα που συναντάμε, όταν μιλάμε για ιστορίες τρόμου, είναι το πώς ο κάθε δημιουργός επιλέγει να ερμηνεύσει και να αποτυπώσει τον τρόμο. Από τα λογοτεχνικά έργα του Lovecraft και του Edgar Allan-Poe μέχρι και πιο σύγχρονα λογοτεχνικά αλλά και σύγχρονα κινηματογραφικά έργα ο τρόμος έχει ενσαρκωθεί σε διάφορες μορφές και εκφάνσεις οι οποίες αντικατοπτρίζουν ίσως τον πιο μεγάλο φόβο του ανθρώπου: να κατανοήσει αυτό που ο ίδιος δεν μπορεί να καταλάβει. «Σκάβοντας» στα ενδόμυχα της ψυχολογίας του τρόμου παρατηρούμε ότι σχεδόν κάθε φορά που η μαζική κουλτούρα θέλει να μιλήσει για αυτό το συναίσθημα, ο τρόμος παίρνει μία υλική υπόσταση την οποία να μπορεί ο δέκτης να ερμηνεύσει εύκολα. Έτσι οι τρόμοι του ανθρώπου μετατρέπονται σε αιμοδιψείς δολοφόνους, υπερφυσικά τέρατα, ή αφιλόξενους τόπους (εντός ή εκτός της γης) και «εξουδετερώνονται» (τουλάχιστον προσωρινά) κάτω από το πρίσμα της διασκέδασης. Πολλοί είναι οι δημιουργοί οι οποίοι θέλησαν να παίξουν με τον τρόμο μας πρώτα στη λογοτεχνία και έπειτα στον κινηματογράφο αλλά και στα κόμικς. Και ενώ για τα δύο πρώτα έχουν γραφτεί ουκ ολίγα κείμενα για την ενσάρκωση του τρόμου μέσα από αυτά και την παρουσίαση του χρόνου μέσα από αυτά, τα κόμικς είναι ένα πεδίο το οποίο είναι ως επί των πλείστων ανεξερεύνητο. Ίσως γιατί όταν μιλάμε για κόμικς, κάνουμε εντελώς άλλες συνδέσεις και δεν μπορούμε να σκεφτούμε ότι μία παγωμένη εικόνα μπορεί να μας προκαλέσει φόβο ή αμηχανία. Ευτυχώς αυτό η Ένατη Τέχνη το έχει απορρίψει πάρα πολλές φορές δίνοντάς μας εξαιρετικούς τίτλους, οι οποίοι πολλές φορές αναβαθμίζουν τον τρόμο και το πώς τον αντιλαμβανόμαστε. Και μία από αυτές τις σειρές είναι το Locke & Key, το δημιούργημα του Joe Hill (του γιου του Steven King) και του Gabriel Rodriguez, το οποίο όχι μόνο είναι μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ιστορία, αλλά και αναβαθμίζει το είδος του τρόμου με έναν υπέροχο τρόπο που δεν έχουμε δει πολλές φορές. Το κόμικ εκδίδεται από την IDW και αυτή τη στιγμή απαριθμεί τα 37 κεφάλαια τα οποία χωρίζονται σε 6 τόμους (η κεντρική ιστορία που έχει ολοκληρωθεί) ενώ έχουν κυκλοφορήσει και 5 σύντομες και αυτοτελείς ιστορίες και αναμένουμε την 6η μέσα στο 2020. Ο πρώτος τόμος έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Selini. Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσουμε για την ιστορία του Locke & Key χωρίς να υποπέσουμε σε spoilers. Η μη-γραμμική αφήγηση που ακολουθεί στη ροή της ιστορίας του, σε συνδυασμό με τις συνεχόμενες ανατροπές και τη μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων κάνει την ανάγνωσή του πολύπλοκη αλλά ταυτόχρονα άκρως ενδιαφέρουσα και αγωνιώδη. Η ιστορία ακολουθεί τα παιδιά της οικογένειας Locke τον Tyler, την Kinsey και τον Bode, οι οποίοι μετά τη φρικτή δολοφονία του πατέρα τους, θα μετακομίσουν μαζί με τη μητέρα τους στο καινούργιο τους σπίτι στο Lovecraft της Μασαχουσέτης. Όμως κάποια μυστηριώδη κλειδιά με μαγικές δυνάμεις καθώς και η επιστροφή του δολοφόνου του πατέρα τους θα φέρουν στην επιφάνεια κάποια τρομακτικά μυστικά, από τα οποία η οικογένεια Locke δε θα μπορέσει να ξεφύγει πολύ εύκολα. Το Locke & Key είναι μία ιστορία η οποία ξετυλίγεται αργά και σταδιακά χωρίς όμως να κάνει κάποια μεγάλη κοιλία. Η πλοκή βασίζεται αρκετά στο διαλογικό κομμάτι ενώ περιορίζει την «ωμή» δράση και δίνει περισσότερο έμφαση στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Επίσης το σχέδιο του Rodriguez αν και ρεαλιστικό, εμπεριέχει μια καρτουνίστικη και «παιχνιδιάρικη» πινελιά, δημιουργώντας έτσι τις κατάλληλες ισορροπίες στο κόμικ, κάνοντας το άλλες φορές πολύ σκοτεινό και άλλες φορές πολύ αστείο και ανάλαφρο. Εκεί όμως που η σειρά πραγματικά διαπρέπει, είναι στον τρόπο που επιλέγει να προσεγγίσει τον ψυχολογικό τρόμο. Όπως γράψαμε και προηγουμένως, ο φόβος είναι ένα πρωτόγονο συναίσθημα, το οποίο υπάρχει για να «ενεργοποιήσει» τα συστήματα επιβίωσης του ανθρώπου απέναντι σε κάτι το οποίο ο ίδιος δεν μπορεί να το καταλάβει —και επομένως μπορεί να θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο. Το κόμικ γνωρίζοντας αυτή τη θέση, επιλέγει να την πάει ένα βήμα παραπέρα. Παίρνει ένα απλό και καθημερινό αντικείμενο και αναπτύσσει τη λειτουργία του παραπάνω δίνοντάς του έναν πιο υπερφυσικό ρόλο. Έτσι λοιπόν το καθημερινό αυτό αντικείμενο, μετατρέπεται σε ένα εργαλείο το οποίο φέρνει σε επαφή τον δέκτη με τον παράγοντα του υπερφυσικού. Άλλωστε τι είναι πιο ενδιαφέρον; Ο τρόμος να μεταφέρεται σε εμάς μέσα από κάτι αναγνωρίσιμο και φυσικό ή όταν δημιουργείται ως μία υπερφυσική συνθήκη την οποία εκλαμβάνουμε από την αρχή ως ψεύτικη; Το Locke & Key, είναι ίσως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες στον τομέα των indie Αμερικανικών κόμικς της τελευταίας δεκαετίας. Η εξαιρετική του ατμόσφαιρα, η πρωτοτυπία της πλοκής του και το γεγονός ότι αποτελεί έναν από τους πιο επιτυχημένους τίτλους της IDW Publishing μας κάνει μάλιστα να απορούμε πως δεν είδαμε την εν λόγω σειρά να μεταφέρεται στη μικρή ή στη μεγάλη οθόνη πολύ νωρίτερα. Βέβαια κοιτάζοντας λίγο το «ιστορικό» της σειράς, βλέπουμε ότι υπήρξαν αρκετές προσπάθειες για τηλεοπτικές και κινηματογραφικές μεταφορές της ιστορίας χωρίς όμως να αποφέρουν καρπούς. Δεν πειράζει όμως. Πολλές φορές το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Όποιο και αν είναι λοιπόν το αποτέλεσμα στο τέλος, εμείς για άλλη μία φορά είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα δούμε άλλο ένα indie κόμικ να μεταφέρεται στη μικρή οθόνη και να έρχεται σε επαφή μαζί του κόσμος, ο οποίος μπορεί αλλιώς να μην είχε ιδέα για την εν λόγω ιστορία. Οπότε ας ευχηθούμε στη σειρά καλή αρχή και στον Joe Hill να συνεχίσει να μας κρατάει συντροφιά με αυτό το εξαιρετικό κόμικ για πολύ καιρό ακόμα. Πηγή
×
×
  • Create New...