Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Jason Aaron'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 10 results

  1. Πρωτότυπος τίτλος: X-Men: Schism (2011) 1-5, Generation Hope 10-11, X-Men: Regenesis 1 Αυτός είναι ο τόμος #79 της Επίσημης Συλλογής Graphic Novels της Marvel, που κυκλοφόρησε στις 09/09/2022. Με λίγα λόγια: μετά τη δραματική μείωση των μεταλλαγμένων, λόγω των γεγονότων του "Οίκου του Μ", οι εναπομείναντες μεταλλαγμένοι έχουν καταφύγει στο νησί της Ουτοπίας. Ενώ ο Cyclops μιλάει στη συνέλευση του ΟΗΕ ζητώντας τον αφοπλισμό των Sentinels, γίνεται επίθεση από εκείνους και πολλές χώρες αρχίζουν να τους χρησιμοποιούν ξανά. Η αποκάλυψη του ιθύνοντα νου πίσω από τις επιθέσεις θα προκαλέσει αντιπαράθεση μεταξύ του Cyclops και του Wolverine, στην οποία θα προστεθεί και η παλιά τους αντιζηλία για την Τζιν Γκρέι. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, η ομάδα θα διασπαστεί, αφού πρώτα έχουν προηγηθεί αρκετές μάχες, αλλά και πολλοί διάλογοι. Μια ακόμη τυπική υπερηρωική περιπέτεια; Ναι και όχι. Ναι, επειδή δεν λείπει κανένα από τα συστατικά των υπερηρωικών κόμικς (μάχες, χαρακτήρες που ταξιδεύουν στο χρόνο κτλ) και όχι, επειδή το γράψιμο του Άαρον προσδίδει κάποιο βάθος στους χαρακτήρες, όχι μόνο στους δύο κεντρικούς, αλλά και σε διάφορους άλλους με προεξάρχουσες τη Hope Summers και την Oya. Η σύγκρουση των Cyclops και Wolverine είναι αρκετά πειστική και περιέχει κάποια πικρόχολα σχόλια εκατέρωθεν, που αυξάνουν την αληθοφάνεια της αφήγησης, στα πλαίσια βεβαίως των συμβάσεων των υπερηρωικών κόμικς. Κάθε ένα από τα 5 τεύχη της κύριας σειράς τα σχεδιάζει διαφορετικός σχεδιαστής και συγκεκριμένα οι Carlos Pacheco (#1), Frank Cho (#2), Daniel Acuña (#3), Alan Davis (#4) και Adam Kubert (issue #5) με τον καθένα να έχει το δικό του ύφος (προσωπικά, προτιμώ τον Davis, αλλά περί ορέξεως....). Ο τόμος συμπληρώνεται από τρία ακόμη τεύχη, γραμμένα από τον Kieron Gillen και σχεδιασμένα από τους Tim Seeley και Billy Tan, που ρίχνουν περισσότερο φως σε κάποια από τα τεκταινόμενα των πέντε βασικών τευχών, αλλά κυρίως στην ψυχολογία και στα κίνητρα ορισμένων χαρακτήρων. Σε γενικές γραμμές, ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, που βέβαια απευθύνεται πρωτίστως στους φίλους των υπερηρωικών κόμικς. Δυστυχώς, χρειάζεται αρκετή γνώση όσων έχουν προηγηθεί, αλλά η εισαγωγή κάνει μια καλή προσπάθεια, για να καλύψει αυτά τα κενά. Εξαιρετική, όπως πάντα η έκδοση της Hachette, συμπλρώνεται από μια συνέντευξη του Άαρον σχετικά με το κόμικ και πολύ καλή η μετάφραση του Ορέστη Μανούσου. Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο είναι σκαναρισμένα από εμένα, οι υπόλοιπες εικόνες από το Ίντερνετ.
  2. Με αφορμή το Love and Thunder, αποφάσισα να κάνω έναν κομιξο-μαραθώνιο και να διαβάσω όλο το run του Aaron από την αρχή. Έχω συλλέξει τα τεύχη σε deluxe hardcovers και complete collections. Προφανώς, θα ήθελα να έχω τα Omnibus, αλλά και τα hc/ complete με βόλεψαν μια χαρά. 1. Thor: God of Thunder (2012) Εδώ ξεκίνησαν όλα. Κατά τη γνώμη μου το πρώτο storyline με τον Gorr είναι πολύ καλογραμμένο, δεδομένου ότι ο Aaron έχει δημιουργήσει έναν αξιομνημόνευτο ανταγωνιστή, με αληθοφανή κίνητρα. Δε μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που τον έβαλαν τώρα στην ταινία. Για να είμαι ειλικρινής, και πολύ άργησαν. Στα του κόμικ τώρα. Η ιστορία έχει πολύ καλό ρυθμό και δε βαρέθηκα σε κανένα σημείο. Η αφήγηση κάνει συχνές εναλλαγές μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Και επειδή 1 Thor δεν είναι ποτέ αρκετός, εδώ έχουμε να κάνουμε με 3, όπου ο καθένας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, παρόλο που είναι στην ουσία το ίδιο πρόσωπο. Το φινάλε είναι πολύ δυνατό, αν και όχι απρόβλεπτο, βέβαια έχει αυτό το επικό στοιχείο που το κάνει να ξεχωρίζει. Για την ακρίβεια, όλη η ιστορία έχει επικές/ μυθολογικές προεκτάσεις, γεγονός που με οδήγησε στο να την απολαύσω ακόμα περισσότερο. Ο Ribic γεννήθηκε να σχεδιάσει τον Thor. Βέβαια, για να λέμε και τα πράγματα όπως είναι, κάποιες εκφράσεις τις βρήκα λίγο εκτός κλίματος, ειδικά εκείνες που εκδήλωναν θαυμασμό και έκπληξη. Όμως, σε γενικές γραμμές, το τελικό αποτέλεσμα που παρουσίασε ο Κροάτης σχεδιαστής είναι άρτιο και έγινε με πολύ μεράκι. Tο β' μισό του God of Thunder μου φάνηκε εξίσου καλό με το πρώτο. Βέβαια, η ιστορία με τον Gorr παραμένει προς το παρόν αξεπέραστη, αλλά και πάλι αυτά τα τευχάκια ήταν πολύ ωραία. Έχουμε ιστορίες με τον Malekith (ο οποίος από όσο ξέρω θα παίξει σημαντικό ρόλο αργότερα), με την Roxxon, τον Ulik κλπ. Ο Aaron νομίζω έχει πιάσει το παλμό των ηρώων, όλοι συμπεριφέρονται in-character, ενώ οι ιστορίες εξακολουθούν να έχουν επικές προεκτάσεις, όπως έχει για παράδειγμα εκείνη η φοβερή μονομαχία του King Thor με τον Galactus! Μα τα γένια του Odin! Έπος! Εν ολίγοις, τα πρώτα 25 τεύχη είναι πολύ, πολύ καλογραμμένα. 2. Thor (2014), Thor Annual (2015), Thors 1-4 "There must always be a Thor." Νέο volume λοιπόν, όπου η Jane Foster παίρνει το τίτλο του πανίσχυρου Thor, αφού πλέον ο Thor Odinson είναι ανάξιος να σηκώσει το Mjolnir. Αυτό το volume δεν έχει τη μυθολογική ατμόσφαιρα που είχαν τα 25 τεύχη του God of Thunder, καθώς εδώ ο Aaron επιλέγει να δώσει μία πιο καθαρόαιμη υπέρ ηρωική κατεύθυνση. Αυτό γίνεται αντιληπτό και από την αλλαγή του βασικού σχεδιαστή, αφού τη θέση του Ribic καταλαμβάνει πλέον ο Russell Dauterman. Το σχέδιο του Russell οπτικά είναι πολύ όμορφο, λεπτομερές και με πολύ ζωηρά χρώματα. Προσωπικά, πέρασα καλά διαβάζοντας αυτά τα τεύχη, παρόλο που μου κλώτσησε ο in your face φεμινισμός σε κάποια σημεία. (π.χ. το περιστατικό της Thor με την Titania και τον Absoribing Man.) Επίσης, δε ξέρω εάν συμφωνώ με το characterization του Odin, ο οποίος παρουσιάζεται εδώ ως μισογύνης και σύμβολο της πατριαρχίας, εν ολίγοις. Για να είμαι ειλικρινής, πάντα έβρισκα αντιπαθητικό τον Odin, αλλά πρώτη φορά ένιωσα την ενόχληση σε έντονο βαθμό. (π.χ. στο run του Simonson δεν είχα διαπιστώσει κάτι τέτοιο) Tο volume αυτό, αν και μικρό, ήταν αρκετά καλογραμμένο. Το Annual από την άλλη, όχι και τόσο. Περιέχει 3 ιστορίες, όπου μόνο τη μία έχει γράψει ο Aaron. Σχετικά καλή η δική του, οι άλλες 2 είναι miss. Όμως, τη τρίτη ιστορία την έχει σχεδιάσει ο Rob Guillory (αλήθεια, που έχει χαθεί αυτή η ψυχή;) και μου θύμισε ότι μάλλον θα πρέπει να συνεχίσω κάποια στιγμή το Chew, που το έχω παρατήσει στη μέση. Thanks, Rob! Το Thors το βρήκα συμπαθητικό, βέβαια το διάβασα γρήγορα καθώς ήθελα να συνεχίσω με τα καινούργια τεύχη The Mighty Thor. 3. The Mighty Thor (2015) Thunder in her veins. Σε αυτόν τον τόμο μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα την Jane Foster, καθώς στο προηγούμενο volume η αληθινή ταυτότητα της νέας Thor ήταν λίγο ως πολύ "μυστική", μέχρι που έγινε η αποκάλυψη στο τελευταίο τεύχος. Η αλήθεια είναι ότι μ' αρέσει η Jane. Βέβαια, ο Aaron δεν της έχει προσδώσει ιδιαίτερο βάθος ώστε να με πάει στο επόμενο βήμα και να την "αγαπήσω". Μάλιστα, αυτό είναι και ένα θεματάκι που έχω μέχρι στιγμής: η ιστορία εστιάζει περισσότερο στην Thor, παρά στην Jane. Καλώς ή κακώς, είμαι από αυτούς τους αναγνώστες που θέλουν ισορροπημένο "screen time" ανάμεσα στον ήρωα και το alter ego του. Γιατί στο κάτω κάτω, το characterization δεν διαφοροποιεί πολύ τη νέα Thor από τον Odinson. Όμως καταλαβαίνω γιατί ο Aaron δεν έχει καταφέρει να εστιάσει πολύ στη Jane, καθώς η ιστορία είναι τόσο πολύπλοκη και "μεγαλειώδης" που ουσιαστικά δεν υπάρχει χώρος (ούτε χρόνος) ώστε να γίνει κάτι τέτοιο. Στην αρχή βλέπουμε τον πόλεμο μεταξύ των Dark και των Light Elves. Μετά έχουμε πόλεμο μεταξύ των Asgardians και των Shi'ar. Στο παρασκήνιο υποβόσκει ο Πόλεμος των Βασιλείων/ War of the Realms. Και όλα αυτά εντάσσονται μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πολιτικής, συμμαχιών, προδοσιών, επιστροφών παλιών/κλασικών χαρακτήρων κλπ. Σε γενικές γραμμές, τα τεύχη 1-12 είναι πολύ διασκεδαστικά. Μετά αρχίζει και κάνει μία μικρή κοιλιά, αλλά και πάλι ο τίτλος σου κρατάει το ενδιαφέρον με τόσα πράγματα που συμβαίνουν. Θεωρώ ότι ο ρυθμός είναι αρκετά γρήγορος και για αυτό ο αναγνώστης πριν καλά προλάβει να αφουγκραστεί ένα συμβάν, ξαφνικά περνάει απευθείας στο επόμενο. Αυτό δε το λέω απαραίτητα για κακό, αλλά για μένα το ιδανικό θα ήταν να υπήρχε μία παύση που και που, για να να μπορέσω να ανασάνω λίγο. Βέβαια, για να μην είμαι και άδικος, μεταξύ των 3 arcs, υπάρχουν 2-3 τεύχη που είναι λίγο filler, υπό την έννοια ότι δεν συνδέονται άμεσα με τη βασική ιστορία, αλλά υπάρχουν για να ξεκουραστείς. (π.χ. η όμορφη ιστορία με τη προέλευση του Mjolnir) Θα μου άρεσε να υπήρχαν περισσότερες τέτοιες μικρές στιγμές και στα υπόλοιπα τεύχη. Μετά από μία κοιλιά στα τεύχη 13-19, το Mighty Thor επιστρέφει δριμύτερο και ο Aaron φύλαξε τη καλύτερη ιστορία με τη Jane στο τέλος! Ανατρίχιασα ολόκληρος με τη τελευταία ιστορία. Συνολικά, μπορώ να πω ότι ήταν συμπαθητική η Jane --> Αυτό, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Παράλληλα, ο Dauterman χάρισε απλόχερα πολλά επικά panels, όπως το παρακάτω: Ήρθε πλέον η στιγμή να επιστρέψει ο Thor, ο ορθόδοξος, ο παραδοσιακός, στο τίτλο. Προτού μιλήσω για το επόμενο volume, ας κάνω μία σύντομη αναφορά στο... 4. Unworthy Thor, Generations: Unworthy Thor & Mighty Thor, Mighty Thor: At the Gates of Valhalla Το Unworthy Thor ήταν απολαυστικό. Eπιτέλους μάθαμε για ποιο λόγο ο Thor είναι ανάξιος & η αιτιολογία συνδέεται πνευματικά με το God of Thunder. Επίσης, το τεύχος #1 του Unworthy περιέχει μία από τις πιο cool στιγμές του run του Aaron, από αυτές που σου εντυπώνονται στο μυαλό όταν το έχεις διαβάσει όλο. Tο Generations το οποίο το βρήκα σχετικά καλό (αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο), ενώ Το Valhalla το βρήκα εξίσου διασκεδαστικό με τα υπόλοιπα και στήνει περαιτέρω την άφιξη του Πολέμου των Βασιλειών στη Midgard/ Γη... 5. Thor (2018) Επιτέλους, ο Thor επέστρεψε. Με συγχωρείς Jane, αλλά ένας είναι ο πραγματικός Thor. Λοιπόν, αυτός ο κύκλος διήρκεσε 16 τεύχη και στο μεγαλύτερο μέρος του στήνει το War of the Realms, το πολύκροτο event που χτιζόταν πολλά χρόνια από τον Aaron. Το μόνο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι το σχέδιο του Mike del Mundo, παρόλο που είναι λεπτομερές, εντούτοις είναι πολύ κουραστικό στο μάτι. Δηλαδή, τα καρέ του είναι υπερφορτωμένα με μπόλικη πληροφορία και ενίοτε χρειαζόμουν αρκετή συγκέντρωση για να ξεχωρίσω ποιος είναι ποιος και τι πραγματεύεται το κάθε ένα από αυτά. Όμως, μάλλον το πήρε γραμμή στα τελευταία τεύχη και έτσι, άρχισε να αφαιρεί πράγμα από τα καρέ του. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι αξιοπρεπές και ικανοποιητικό. Εδώ να πω ότι τεύχος #10 (εκείνο με τον Odin) είναι ένα από τα πιο συγκινητικά κόμικ που έχω διαβάσει. 6. War of the Realms O Malekith και η στρατιά του έχουν κατακτήσει 9 Βασίλεια! Του μένει μόνο ένα για να πει ότι τα έχει κατακτήσει όλα! Ποιο Βασίλειο είναι αυτό; Μαντέψτε... Επικό το War of the Realms, νομίζω ότι άξιζε τη πολυετή αναμονή και το χτίσιμο του Aaron. Σύμφωνοι, δεν είναι δα και Civil War, αλλά στα μάτια μου είναι ένα πολύ διασκεδαστικό event, με μπόλικες επικές στιγμές (ειδικά προς το τέλος) και ορισμένες ανατροπές. Θα ήθελα μεγαλύτερη παρουσία του Thor καθ' όλη τη διάρκεια του event, αλλά το τελευταίο τεύχος με αποζημίωσε. 7. King Thor In the end, there is darkness. But then god says... Let there be thunder. Ο συγκινητικός επίλογος των 100+ τευχών του Jason Aaron. Σε αυτό, έχουμε πολλές επιστροφές καταστροφές. Η πρώτη είναι είναι του Esad Ribic, ο οποίος αναλαμβάνει χρέη σχεδιαστή μετά από πολύ καιρό. Ο Κροάτης ήταν μαζί με τον Aaron στην αρχή (God of Thunder), οπότε οφείλει να είναι μαζί του και στο τέλος. Και τι τέλος. Θα πω ότι ο επίλογος είναι πολύ μελαγχολικός, ενώ ο Aaron φανερώνει για άλλη μία φορά την αγάπη που έχει για τον χαρακτήρα. Υπάρχει και άλλη μία επιστροφή/ ανατροπή στο King Thor, για την οποία δεν θα ήθελα να δώσω περαιτέρω λεπτομέρειες. Το μόνο που θα πω είναι ότι με το King Thor, το run του Aaron φτάνει στο τερματισμό του κύκλου του, εκείνου του κύκλου που ξεκίνησε το 2012. Βασικά, όχι κύκλου. Του ταξιδιού. 8. Κατακλείδα 7 χρόνια είναι πολλά. ~2.500 σελίδες/ 100+ τεύχη ακόμα πιο πολλά. Συνολικά, το Thor του Jason Aaron είναι ένα από τα καλύτερα μοντέρνα υπέρ ηρωικά έπη και από τα καλύτερα runs του θεού του Κεραυνού. Συμφωνώ, δεν είναι καλύτερο από το run του Simonson. Επίσης, συμφωνώ ότι πολλές ιδέες του Aaron δεν είναι καινούργιες. Το γεγονός ότι ο Thor είναι ανάξιος να σηκώσει το σφυρί; Είναι μία ιδέα που την έχουμε δει στα πρώτα τεύχη του Stan Lee. Το ότι μία γυναίκα κρατάει το σφυρί; Μη κοιτάτε πιο μακριά από τη Thor Girl από το run του Jurgens. Όμως, είναι μία αλήθεια ότι το υπέρ ηρωικό είδος έχει κορεστεί, δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο για πρωτοτυπία. Για αυτό, το μόνο που ζητάω από τα μοντέρνα υπέρ ηρωικά είναι το να έχουν καλό γράψιμο, συγκινητικές στιγμές, ομηρικές μονομαχίες, ελκυστικό σχέδιο και να υπάρχει έστω λίγο βάθος. Όλα τα τελευταία στοιχεία τα συνάντησα στο run του Aaron. Το God of Thunder έχει βγει στα ελληνικά από την Anubis (τα πρώτα 5 τεύχη), το War of the Realms και το King Thor από το Οξύ. Κυκλοφορούν 5 Complete Collections που περιέχουν όλο το υλικό. Πρόσφατα, κυκλοφόρησε το πρώτο Omnibus που καλύπτει το α' μισό του run. Κάποια στιγμή θα βγει και το δεύτερο Omni, με το β' μισό. (λογικά το 2023) Προτείνεται σε όλους τους αναγνώστες των υπέρ ηρωικών και κυρίως στους φανατικούς του θεού του Κεραυνού. Κατά την άποψη μου, είναι προτιμότερο να διαβαστεί μαζεμένο, για να εκτιμηθεί πλήρως. Και ο κομιξο-μαραθώνιος τελειώνει κάπου εδώ.
  3. Πρώτη Ελληνική κυκλοφορία: 04-03-2019 Υλικό Συλλογής: Original Sin 00-08 + Point 1 (April/September 2014) Κάποιος σκότωσε τον Παρατηρητή Ουάτου, την γνωστή φιγούρα που εμφανίζεται στο πεδίο κάθε σημαντικής στιγμής της ανθρωπότητας χωρίς να συμμετάσχει στα δρώμενα, και οι Εκδικητές, παρέα με τον Νικ Φιούρι, ψάχνουν να λύσουν το μυστήριο. Ένα μυστήριο που θα οδηγήσει τους ήρωες στο να ανακαλύψουν σημαντικά μυστικά για την ζωή τους και το απόλυτο μυστικό στο τέλος της σειράς, το οποίο θα αλλάξει τα δεδομένα στο σύμπαν της Μάρβελ με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Οι εσωτερικές εικόνες προέρχονται από την Αμερικάνικη έκδοση. Το τελευταίο event της Marvel που έχει αρκετή συνοχή ώστε να παραμείνει διασκεδαστικό τόσο στην πρώτη ανάγνωση όσο και τις επαναλήψεις, κατά την γνώμη μου. Επίσης, από τα λίγα crossovers από τότε που ξαναμπήκαν στον "παιχνίδι" από το δεύτερο μισό της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, που το τέλος παραδίδει αυτά που υπόσχεται και δεν αναλώνεται στο να χτίσει υλικό για μεταγενέστερες εκδόσεις, εις βάρος της ιστορίας καθαυτής. Να προσθέσω, πως έχοντας διαβάσει και τα περισσότερα tie-ins στα αγγλικά όταν κυκλοφόρησε, δεν θεωρώ πως είναι απαραίτητο να διαβάσει κανείς κάτι άλλο από αυτά που προσφέρονται σε αυτόν τον τόμο για να βγάλει νόημα. Βοηθάει σίγουρα, αλλά στέκεται και μόνο του. Η κατάληξη του τίτλου επίσης δεν έχουν αναιρεθεί ακόμα, σχεδόν 7 χρόνια μετά την αρχική δημοσίευση του. Μου άρεσε επίσης που πριν ξεκινήσουν το event, μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν την προέλευση της φυλής στην οποία ανήκει ο Παρατηρητής και τον λόγο της μη επέμβασης της, δίνοντας έξτρα βάρος στα τεκταινόμενα. Και φυσικά το σχέδιο του Deodato με τις ιδιαίτερες σκιάσεις του, ταιριάζει τέλεια στην ιστορία, εντείνοντας το μυστήριο και την ένταση. Ο τόμος της Οξύ έχει λίγο παραπάνω σφικτή ράχη από το φυσιολογικό αλλά γενικά αντέχει αν τον ανοίξεις λίγο παραπάνω για να δεις το σχέδιο και το κείμενο στα μπαλονάκια.
  4. Πρώτη Ελληνική Κυκλοφορία: 29-08-2013 Υλικό Τευχών: Thor: God of Thunder 01-05 (November 2012 / February 2013) Η αρχή του καταξιωμένου run του Jason Aaron ξεκίνησε από εδώ και το είχε βγάλει και η Anubis. Σε αυτήν, ο Θωρ απαντάει στην έκκληση για βοήθεια μιας εξωγήινης φυλής και προσπαθώντας να μάθει τι απέγιναν οι δικοί τους θεοί, έρχεται αντιμέτωπος με μια γνώριμη απειλή του παρελθόντος. O Aaron αναπτύσσει την ιστορία του σε τρεις χρονικές περιόδους: Το παρελθόν το οποίο παρακολουθούμε γεγονότα που συνέβηκαν πάνω από μια χιλιετία πριν, όταν ο Θωρ ήταν ακόμα νέος, το παρόν, και το απώτατο μέλλον, στο οποίο ο Θωρ είναι ο ηγεμόνας της Άσγκαρντ και ο μόνος επιζών. Αυτό μας βοηθά στο να γνωρίσουμε την απειλή αλλά και να καταλάβουμε την σημαντικότητα της, βλέποντας το εύρος της σε χρονολογική κλίμακα. Και εδώ είναι που ο Άαρον «δανείζεται» στοιχεία από το run του Dan Jurgens, αλλά ευτυχώς δεν μένει εκεί, παραδίδοντας μας μια μεστή ιστορία και ενδιαφέρουσα από τις απαρχές της. Γενικά αυτή η σειρά είναι πιο κοντά στην Σκανδιναβική μυθολογία και ο Θωρ συμπεριφέρεται ανάλογα. Οπότε και η επιλογή του Ribic που έχει σχεδιάσει και την μίνι σειρά LOKI που ήταν εκτός continuity δεν είναι τυχαία, μιας και η παρούσα έκδοση έχει μεγαλύτερη σχέση με εκείνη την έκδοση παρά με τα άλλα κόμικς με τον χαρακτήρα που έχει βγάλει η Marvel στο παρελθόν, αν και εδώ ο Ribic σχεδιάζει πιο παραδοσιακά αντί να καταφεύγει σε painting. Η σειρά στην Αμερική σταμάτησε μετά από 25 τεύχη παρουσιάζοντας μια νέα Thor στο επόμενο volume, αλλά ουσιαστικά όλα αυτά τα χρόνια ο Aaron έγραφε διαφορετικά κεφάλαια της ίδιας ιστορίας, η οποία απλώθηκε σε 5 διαφορετικές επανεκκινήσεις της σειράς, μιας αναρίθμησης, μιας μίνι σειράς και ενός event πριν ολοκληρωθεί στις αρχές του 2020 και με τα τελευταία δύο να είναι τα μόνα που έχουμε δει δυστυχώς μεταφρασμένα και στην χώρα μας. Τα πέντε τεύχη που βγήκαν από την Anubis, ήταν με αφορμή της κυκλοφορίας της δεύτερης κινηματογραφικής ταινίας του Thor. Ήταν επίσης η δεύτερη σειρά που είχε βγει από το διαβόητο Marvel Now! στην χώρα μας και η δεύτερη σειρά τευχών που βγήκε με το νέο - τότε - φορμά τευχών μικρότερων διαστάσεων και υποδεέστερων χαρτιών (τύφλα να έχουν τα τσιγαρόχαρτα! ) που χρησιμοποιεί μέχρι και σήμερα.
  5. O Conan ξεκίνησε από την πατρίδα του, την Cimmeria, και ταξίδεψε σε όλον τον γνωστό κόσμο. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, έγινε κλέφτης, πειρατής, μισθοφόρος, μονομάχος και εν τέλει, βασιλιάς στην Aquillonia. Σε κάποια στιγμή, σε κάποιο ταξίδι, σε κάποια περιπέτεια του, αντιμετώπισε την Crimson Witch, και αργότερα τα 2 της παιδιά. Η Crimson Witch, φανατικά πιστή στο θεό του θανάτου Razzazel, συνέλεγε το αίμα μεγάλων πολεμιστών, το οποίο, όσο περισσότερο χρόνο ζούσαν οι πολεμιστές, τόσο πιο δυνατό ήταν σε θανατηφόρα μαγεία, η οποία χρειαζόταν για να φέρει τον Razzazel στην γη. Στην πρώτη τους συνάντηση ο Conan την άφησε νεκρή ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Στην πάροδο όμως των ετών, και αφού ο άπειρος Κιμμέριος βάρβαρος έχει γίνει πλέον King Conan, η μάγισσα και τα παιδιά της, τον παρακολουθούσαν, από σφαγή σε σφαγή, από το ένα αιματοβαμμένο πεδίο μάχης στο άλλο, βλέποντας την δύναμη του να μεγαλώνει, το αίμα του να δυναμώνει, μαζί με τη φήμη του. Και όλα οδήγησαν στην τελική σύγκρουση, στην τελική αντιμετώπιση της μάγισσας και του θεού της, κατά τη διάρκεια της οποίας 2 γενιές συναντιούνται, με τελικό έπαθλο την επιβίωση της γης. Ή αλλιώς τι γίνεται όταν εμπιστεύεσαι μια ιστορική σειρά σε έναν άξιο συγγραφέα. Η αναβίωση του ιστορικού τίτλου, μετά την επανάκτηση των δικαιωμάτων από τη Marvel, ανατέθηκε στον Jason Aaron, φανατικό θαυμαστή του έργου του Howard. Και πέρα από ότι είναι πολύ καλός συγγραφέας, έγραψε για τον χαρακτήρα που λάτρευε από μικρός. Μαζί με τον Donny Cates και τον Jonathan Hickman, o Aaron είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά που έχει η Marvel, και μετά την αναβίωση του Star Wars, του ανέθεσαν και αυτή του Conan. Και ενώ η πρώτη δεν ήταν κάτι εξαιρετικό, εδώ πραγματικά παίζει μπάλα στο γήπεδο του. Κατορθώνει και δημιουργεί ένα υπερ-arc 12 τευχών, δίνοντας αληθοφάνεια και ένταση στην κεντρική ιστορία και την απειλή της Crimson Witch, διανθίζοντας την ταυτόχρονα με monster-of-the-week τύπου αναμετρήσεις σε κάθε τεύχος. Και σίγουρα, δεν είναι όλα τα τεύχη σούπερ αν τα εξετάσεις αυτούσια, και ίσως να ήταν καλύτερα αντί για 12, να είχαμε π.χ. 8, αλλά πραγματικά σε έκανε να νιώσεις ότι κάνεις ένα ταξίδι μαζί με τον Conan, από την αφάνεια και την βάρβαρη πλευρά του, στην πιο ώριμη και κατασταλαγμένη, αυτή του Βασιλιά και του πατέρα. Ο φόβος για τον Razzazel είναι υπόκωφος, χωρίς να τον συναντάμε παρά μόνο κοντά στο τέλος και τα τελευταία 2 τεύχη, και η αποκάλυψη του, έχοντας μέχρι τότε στο μυαλό ότι μεγάλος κακός είναι η μάγισσα, είναι ακόμα πιο απόκοσμη και τρομακτική. Ειδικά το 11ο και προτελευταίο τεύχος του arc, είναι από τα πιο πορωτικά τεύχη που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Και πέρα από τον Aaron, συνυπεύθυνος για αυτό είναι ο.... Mahmud Asrar, o οποίος σχεδιάζει τα 10 από τα 12 τεύχη. Του οποίου κάποια στιγμή πρέπει να του εμπιστευτούν κάποιον μεγάλο τίτλο, πέρα από τα διάφορα (αδιάφορα ως επί το πλείστον) υπερηρωικά που έχει κατά καιρούς κάνει. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος πραγματικά σπέρνει. Εκπληκτική σκηνοθεσία και γέμισμα της σελίδας, όχι τόσο πρωτότυπα αλλά πάντα δυναμικά, με κίνηση, με ενέργεια και ουσία. Ουσία στο storytelling, προωθεί τέλεια το σενάριο, εντυπωσιάζει αλλά και σε κρατάει μέσα στην ιστορία. Σωστές στάσεις σώματος, χωρίς υπερβολές, δουλεμένα πρόσωπα, εκφράσεις, μορφασμοί, όλα υπέροχα. Θα ήθελα πολύ να δω το δίδυμο να ξανασυνεργάζεται σε κάποιες ιστορίες εκτός Marvel, γιατί, εδώ, η δουλειά του Asrar ήταν αποκάλυψη, πράγμα που ούτε μου είχε περάσει από το μυαλό όταν είχα δει τη δουλειά του στο Wolverine & The X-Men και σε κάποιο Avengers. Τα υπόλοιπα 2 τεύχη τα σχεδίασε ο Gerardo Zaffino, κάνοντας αξιοπρεπέστατη δουλειά, χωρίς όμως να μπορεί να ξεπεράσει τον Asrar. Και όπως έγραψα και πιο πριν, δώστε προσοχή στο 11ο τεύχος. Απόλυτη πόρωση! Για να μη γράψω άλλους διθυράμβους, θα κλείσω εδώ λέγοντας ότι τα 12 τεύχη συλλέχθηκαν σε 2 trade paperbacks των 6 τευχών, τα οποία πρέπει να αγοράσετε... χθες! Μετά το 12ο τεύχος, η σειρά συνεχίζει με τον Jim Zubb στο σενάριο και τον Roge Antonio στο σχέδιο, έχοντας ήδη βγάλει άλλα 2 τεύχη, αλλά για αυτά θα σας πω όταν τα διαβάσω. Ο Jason Aaron θα συνεχίσει γράφοντας την σειρά King Conan, η οποία όμως, και λόγω COVID, αγνοείται προς το παρόν η τύχη της. By Crom, διαβάστε το!
  6. Τα genre crossover κόμικς είναι πάντα hit or miss στο μυαλό μου, μιας και εύκολα μπορούν να καταλήξουν μεγάλες φόλες αν ο δημιουργός δεν κάνει σωστή επιλογή ειδών προσπαθώντας να πιάσει διαφορετικούς αναγνώστες ταυτόχρονα. Το Scalped των Jason Aaron (σενάριο) και R.M. Guera (σχέδιο) είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις που καταφέρνουν να ξεπεράσουν τον σκόπελο και να βγάλουν ένα πολύ ενδιαφέρον υβρίδιο, στην προκειμένη Ινδιάνους και οργανωμένο έγκλημα. Βγήκε από την Image των '00s και εκδοτική της καρδιάς πολλών παλιών αναγνωστών, την Vertigo. Έτρεξε για 60 τεύχη, γλιτώνοντας οριακά την αναμενόμενη κοιλία, στο διάστημα Μάρτιος 2007 με Αύγουστος 2012. Η ιστορία αντλεί το ινδιάνικο κομμάτι της από την φυλή των Oglala Lakota, μια από τις εφτά "υποφυλές" των Lakota. Κέντρο είναι το fictional reservation Prairie Rose στην Νότια Ντακότα και η ιστορία εξελίσσεται σε δύο χρόνους και δύο γενιές - από την μία έχουμε το παρόν και τον Dashiell Bad Horse, έναν κακότροπο Ινδιάνο που στα ~30 του επιστρέφει στην πόλη μετά από 15 χρόνια απουσίας και από την άλλη έχουμε μια ομάδα σκληροπυρηνικών Ινδιάνων που στα μέσα των 70s ήταν υπεύθυνοι για ληστείες, επιθέσεις σε λευκούς και τον φόνο δύο πρακτόρων του FBI. Ο συνδετικός κρίκος; Η μάνα του Dashiell άνηκε στην εν λόγω ομάδα. Γυρνάει λοιπόν το απολωλός πρόβατο στον καταυλισμό για να αντικρίσει το Lincoln Red Crow, έτερο μέλος των αναρχοϊνδιάνων στα νιάτα του, να είναι πρόεδρος της φυλής, σερίφης, σύντομα ιδιοκτήτης του πρώτου καζίνο ινδιάνικων συμφερόντων και ταυτόχρονα πίσω από κάθε εγκληματική ενέργεια στον καταυλισμό και γύρω από αυτόν - εμπόριο λευκής σαρκός, όπλα αλλά κυρίως ναρκωτικά. Η πλοκή μπλέκει σαν σβολιασμένη μπεσαμέλ όταν στο πρώτο τεύχος μαθαίνουμε ότι ο αλητάκος Dashiell που γυρνά με την ουρά στα σκέλια, είναι στην πραγματικότητα μυστικός του FBI που στάλθηκε εκεί για να ξεσκεπάσει τον Lincoln και να στοιχειοθετήσει υπόθεση εναντίον του. Την σκακιέρα των shady χαρακτήρων συμπληρώνει ο Baylis Earl Nitz, ένας σκατόψυχος βετεράνος πράκτορας του FBI που στέλνει τον Dashiell εκεί (τον έβγαλε από την φυλακή με την προϋπόθεση να γίνει μυστικός και να γυρίσει στην φυλή του) και του τα έχει φυλαγμένα του Lincoln από παλιά γιατί πιστεύει ότι αυτός τράβηξε την σκανδάλη στους ομοσπονδιακούς που έτυχε να είναι και φίλοι του. Ο κακός χαμός γενικότερα. Παίζουν ερωτικά τρίγωνα, παίζει μυστικισμός/σαμανισμός, παίζει σεξ, παίζουν πολλά ναρκωτικά και ακόμα περισσότερη βία. Ο Άρον δεν σκαλώνει σε τίποτα, τα δείχνει όπως τα σκέφτεται και όπως πιθανά να ήταν και στην πραγματικότητα ως ένα σημείο - οι Ινδιάνοι αποξενωμένοι από το σύστημα, μαντρωμένοι σε ξερότοπους μπας και κάποια στιγμή πεθάνουν και εξαφανιστεί το κακό σπυρί από την πλάτη του great american nation. Μόνο που αυτοί επιβιώνουν με νύχια και με δόντια, είτε αυτό γίνεται λερώνοντας τα χέρια τους είτε μένοντας εμμονικά πιστοί στην κουλτούρα τους για να πάρουν δύναμη. Οι χαρακτήρες είναι αξιοπρεπέστατα σκιαγραφημένοι, ρεαλιστικά βρώμικοι και με ανθρώπινα πάθη όπως προστάζουν οι επιταγές της ιστορίας που θέλουν οι δημιουργοί να πουν. Δεν λείπουν οι σεναριακές ευκολίες όπως παντού και κάποια λογικά πηδήματα όταν πάει να σκαλώσει η πλοκή, αλλά δεν ενοχλούν. Το σχέδιο είναι πιο vertigo πεθαίνεις. Βρώμικο και ατμοσφαιρικό, μερικές φορές σχεδόν το μυρίζεις - την εξαθλίωση, την σκουπιδίλα, τα κατεστραμμένα όνειρα ανθρώπων ενός κράτους που αργοπεθαίνει. Χρώματα κυρίως μπουκωμένα και βουβά, πολύ γκρι, πολύ μαύρο, λίγο κόκκινο εκεί που χρειάζεται. Αν και οριακά, μεταξύ των δύο το σχέδιο τερματίζει πρώτο ποιοτικά. Γενικά είναι ένας πολύ δυνατός τίτλος που χαίρομαι που τον διάβασα, αν και ειλικρινά μετά από 2 μήνες δυσκολεύομαι να θυμηθώ πως τελειώνει ακριβώς, τουλάχιστον το κάθε plotline. Η κεντρική ιστορία σου μένει και αφήνει μια επίγευση που σε στέλνει στο ίντερνετ για περαιτέρω ψάξιμο. Και κάπου εδώ να κλείσουμε με το trivia πως ο Άρον εμπνεύστηκε μέρος της πλοκής από την πραγματική ιστορία του Leonard Peltier, ενός Αμερικάνου ιθαγενούς ακτιβιστή που κατηγορήθηκε και δικάστηκε για τον φόνο δύο πρακτόρων του FBI σε ένα πιστολίδι το 1975. Υ.Γ. Πολλά εξώφυλλα είναι εξαιρετικά, όπως επίσης εξαιρετική είναι και η deluxe πεντάτομη έκδοση που είχε βγάλει η Vertigo.
  7. Είναι μια περίοδος ελπίδας για τους επαναστάτες. Το ισχυρότερο όπλο της αυτοκρατορίας, το Death Star, έχει καταστραφεί από έναν νέο πιλότο, τον Luke Skywalker. Με τις αυτοκρατορικές δυνάμεις διασπασμένες, οι επαναστάτες αποφάσισαν να εκμεταλευθούν τη συγκυρία και να εξαπολύσουν μια αιφνιδιαστική επίθεση, με σκοπό να καταστρέψουν ολοσχερώς το αυταρχικό καθεστώς και να φέρουν την ειρήνη και την ελευθερία σε ολόκληρο τον γαλαξία. Σε αυτή τη προσπάθεια, πρωταγωνιστές θα είναι ο Luke Skywalker, η πριγκίπισσα Leia Organa και ο ριψοκίνδυνος Han Solo. Στην πορεία των προσπαθειών τους, θα συγκρουσθούν πολλές φορές με τον Darth Vader, o οποίος θα μάθει την αλήθεια για την ταυτότητα του Luke, και θα γνωρίσουν νέους χαρακτήρες όπως την παράτολμη αρχαιολόγο Doctor Aphra και τα droids τα οποία μας θυμίζουν κάποια άλλα droids που ξέρουμε, και την λαθρέμπορο Sana Starros η οποία ισχυρίζεται ότι είναι σύζυγος του Han Solo. Θα ελευθερώσουν τον πλανήτη Mon Cala και τον υποθαλάσσιο πολιτισμό του από την αυτοκρατορία κερδίζοντας έτσι τον στόλο με τα διαστημικά τους πλοία και θα καταστρέψουν τον πλανήτη Shu-Torun και την βασίλισσα του Trios η οποία υποστηρίζει τον Darth Vader. Η αυτοκρατορία όμως έχει επανακτήσει το πλεονέκτημα και την πρωτοβουλία κινήσεων καθώς ο Darth Vader πλησιάζει όλο και πιο κοντά στον Luke Skywalker και στην αναμέτρηση η οποία θα καθορίσει το μέλλον του γαλαξία. Ιστορική από κάθε άποψη σειρά, καθώς σηματοδότησε την επιστροφή του franchise στη Marvel, μετά από πολλά χρόνια που ήταν στα χέρια της Dark Horse, η οποία ναι μεν το αντιμετώπισε με σεβασμό, βγάζοντας αρκετά καλές σειρές στην πορεία των ετών ( εν μέσω βέβαια και πολλών μέτριων ), αλλά προφανώς δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να προσεγγίσει μεγάλα ονόματα για να δουλέψουν πάνω σε αυτό. Αντιθέτως, η Marvel, από την αρχή, έβαλε ένα από τα δυνατά της ονόματα, τον Jason Aaron, στο σενάριο, και στην πορεία και μετά τον Aaron, γνωστούς συγγραφείς όπως τους Simon Spurrier, Kieron Gillen και Greg Pak. Το πρόβλημα όμως είναι εγγενές, και έγκειται στο ότι η σειρά τοποθετήθηκε χρονικά μεταξύ της πρώτης ( A New Hope ) και της δεύτερης ( The Empire Strikes Back ) ταινίας, πράγμα που σήμαινε ότι οι αναγνώστες γνώριζαν μέχρι που θα κυμαινόταν η σειρά. Δεν υπήρχε δηλαδή πραγματική απειλή, δεν υπήρχε πραγματικός φόβος για την κατάληξη των ηρώων, δεν υπήρχε ουσιαστικό άγχος για οτιδήποτε. Όσο και να κινδύνευε ο οποιοσδήποτε χαρακτήρας, όσο και να τον έδειχνε κάποιο τεύχος ότι μπορεί να έπαιρνε κάποια "περίεργη" απόφαση, ήξερες ότι όλα θα κατέληγαν "νορμάλ", αφού ξέρουμε όλοι την τύχη τους από την επόμενη ταινία. Αυτό έχει το αποτέλεσμα να διαβάσεις 75 τεύχη, τα οποία, ήταν απλά καλά, ίσως και κάποια αρκετά καλά, αλλά ουσιαστικά όλα ήταν fillers της γενικότερης Skywalker Saga. Για κάποιον ο οποίος δεν έχει μεγάλη επαφή με το Star Wars Universe, ίσως κάποιες ιστορίες να του φάνηκαν περισσότερο ενδιαφέρουσες, αλλά για τους fanboys σαν κι εμένα, ελάχιστα είχε να προσφέρει. Και αυτά ήταν κυρίως και οι καινούριοι χαρακτήρες, και κυρίως αυτός της Doctor Aphra, με διαφορά ο πιο "τρισδιάστατος" και ενδιαφέρον χαρακτήρας που δημιούργηθηκε, κάτι σαν το alter ego του Han Solo, τόσο γιατί βρισκόταν κυρίως από την πλευρά της αυτοκρατορίας, όσο και γιατί είναι γυναίκα και δεν έχει ξεκάθαρη ηθική πυξίδα. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι και ο μόνος χαρακτήρας ο οποίος απέκτησε δική του σειρά, η οποία κράτησε πάνω από 40 τεύχη, και συνεχίζει μετά το reboot που έγινε πρόσφατα. Στο σχέδιο ξεκίνησε ο John Cassaday, καιρό μετά την τελευταία του σειρά, καθώς τον τελευταίο καιρό κάνει κυρίως εξώφυλλο. Το σχέδιο του είναι εντυπωσιακό και φωτορεαλιστικό, αλλά πέρα από αυτό δεν δίνει τίποτα ιδιαίτερο στις ιστορίες, πέρα από καλό ξεπατίκωμα των προσώπων των ηθοποιών. Από εκεί και πέρα ακολούθησαν πάρα πολλοί σχεδιαστές, άλλος καλύτερός και άλλος χειρότερος. Προσωπικά ξεχώρισα τον Salvador Larroca, o οποίος είχε πολύ δυναμικές γραμμές και τον Mike Deodato Jr, επειδή χρησιμοποιούσε πολύ ωραία τις σκιές δίνοντας περισσότερο ρεαλιστικό και λιγότερο glossy αποτέλεσμα. Τα τελευταία τεύχη της σειράς γράφτηκαν από τον Greg Pak και σχεδιάστηκαν από τον Phil Noto, οι οποίοι, αμφότεροι, ήταν πολύ κακοί, κλείνοντας έτσι άδοξα 75 τεύχη τα οποία, παρόλο που είχαν κάποιες καλές στιγμές, γενικά πάλευαν να ξεπεράσουν την μετριότητα. 75 τεύχη, 1.000.000 πωλήσεις για το πρώτο τεύχος, 100 variant covers για το πρώτο τεύχος, 13 trade paperbacks που συλλέγουν όλη τη σειρά και 3 (μέχρι τώρα) Omnibus τα οποία καλύπτουν το run του Jason Aaron. Μεγάλα και εντυπωσιακά νούμερα, καλύπτουν όμως την πραγματικότητα, η οποία είναι ότι αυτό που έλειψε από τη σειρά είναι το urgency, η αγωνία. Η σειρά έγινε reboot στις αρχές του 2020, μαζί με τα Doctor Aphra και Darth Vader, και συνεχίζει ως volume 3, με τον Charles Soule στο σενάριο. Συνοπτικά, αν δεν έχετε ιδιαίτερη εμπειρία από Star Wars comics, θα βρείτε πραγματάκια ωραία σε αυτή τη σειρά. Αγοράστε λοιπόν άφοβα, με μειωμένες όμως προσδοκίες.
  8. PUNISHER MAX ''Cheers Frank...Only about 40 years to late,but your war's finally over..." - Nick Fury Ποια άραγε θα μπορούσε να είναι η τελευταία ιστορία του Frank Castle;Πώς θα έκλεινε ο κύκλος βίας και αίματος που είχε ανοίξει σχεδόν 40 χρόνια πριν όταν έχασε ότι αγαπούσε περισσότερο στη ζωή του;;Την απάντηση μας την δίνουν οι Jason Aaron(Wolverine,Thor,Conan)και Steve Dillon(Preacher,Judge Dredd,Animal Man)μέσα σε 22(Ιανουάριος 2010-Φεβρουάριος 2012) τεύχη της σειράς Punisher Max. Οι δύο δημιουργοί είχαν ένα δύσκολο έργο να εκπληρώσουν. Καθώς οι όποιες συγκρίσεις με την προηγούμενη σειρά του Punisher στη θυγατρική MAX της Marvel,την οποία έγραφε ο Garth Ennis(Preacher,Hellblazer,The Boys) θα ήταν αναπόφευκτες...Για 4 χρόνια ο Ennis έδωσε τη δική του definitive έκδοση του γνωστού αντί-ήρωα της Marvel,με τον απομακρύνει εντελώς από την super hero community,να μεγαλώνει σε κανονικό χρόνο(από τη δεκαετία του '60 που πολέμησε στο Βιετνάμ μέχρι το 2010)και να ασχοληθεί με ποιο ενήλικα και κοινωνικά θέματα όπως τη Μαφία, των ιρλανδικών τρομοκρατικών οργανώσεων,του εμπορίου λευκής σαρκός γυναικών της ανατολικής Ευρώπης, των εταιρικών μεγιστάνων και των πολέμων της πραγματικής ζωής....Σε εκείνον επίσης τον τίτλο μετά τον Ennis,έγραψαν επίσης σπουδαίοι συγγραφείς όπως οι Gregg Hurwitz, Duane Swierczynski, και Victor Gischler ακολουθώντας τη συνταγή του Ennis,όχι όμως με την ίδια επιτυχία στο "μαγείρεμα"... Στο δικό τους run οι Aaron&Dillon επικεντρώνονται όμως περισσότερο τόσο στον χαρακτήρα του Frank Castle,όσο και σε εκείνων των αντιπάλων του(Fisk,Bullseye σε διαφορετικές όμως εκδοχές τους)καθώς και τα κίνητρα στα οποία τους οδηγούν,τον καθένα από αυτούς,να πάρει το δρόμο που επέλεξαν να διαβούν.Και κατορθώνουν όχι μόνο να ξεφύγουν από τη σκιά του προκατόχου τους στον τίτλο,αλλά να δημιουργήσουν και έναν σκοτεινό,σκληρό,ωμό και άκρως αιματηρό επίλογο στην τραγική ιστορία του Frank Castle... Όταν όλες οι μεγάλες μαφιόζικες οικογένειες αποφασίζουν να "αποσπάσουν" την προσοχή του Castle από πάνω τους,αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν έναν ψεύτικο Kingpin,αρχηγό των αρχηγών... Για να κερδίσουν χρόνο μέχρι να έρθει ένας ικανός εκτελεστής να τον βγάλει από τη μέση...Αυτός ο "χάρτινος" Kingpin δεν θα είναι άλλος από τον σωματοφύλακα ενός από τους νονούς(Don Rigoletto)ένας οικογενειάρχης με το όνομα Wilson Fisk(εδώ στη πρώτη MAX εμφάνιση του)...Μονάχα που ο Wilson Fisk είναι όπως φαίνεται ο πραγματικός εγκέφαλος του σχεδίου και σίγουρα έχει βλέψεις για μεγαλύτερα πράγματα από τον Castle..Mε εντολή του αφεντικού του ο Fisk αγοράζει γραφεία και υπαλλήλους(οι οποίοι φανερά θα ειδοποιήσουν τον Castle)έτσι ώστε ο Τιμωρός να "τσιμπήσει" το δόλωμα...Το σχέδιο βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή,αλλά ο Fisk στη πορεία θα εξοντώσει όλα τα μεγάλα κεφάλια για να γίνει ο πραγματικός Kingpin του εγκλήματος,ακόμα και αν αυτό του κοστίσει περισσότερα από όσο φαντάζονταν... Έχοντας γίνει ο απόλυτος Kingpin του εγκλήματος,θα δεχτεί και την επίσκεψη του εκτελεστή εκείνου που ο Rigoletto θα χρησιμοποιούσε ενάντια στον Frank Castle(o οποίος εξουδετέρωσε ακόμα έναν,τον περίεργο Μennonite/Μεμονίτη Άμις, στον οποίο βασίστηκε ο χαρακτήρας του John στη 2η season του Punisher...)Tου Bullseye(στη MAX εκδοχή του επίσης)που στρέφει όλη του την προσοχή στον επικείμενο στόχο του,τον Castle.Για να τον καταλάβει όμως καλύτερα θα πρέπει να γίνει και ο ίδιος Castle,να μπει στο πετσί του ρόλου του,να ζήσει και να επισκεφτεί στα μέρη που εκείνος είχε πάει...Μετά την αιματηρή τους αναμέτρηση ο Castle θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί στη φυλακή.Εκεί καθηλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου,θα κάνει έναν απολογισμό της ζωής του,ουσιαστικά βλέποντας ότι ο Τιμωρός πάντα υπήρχε μέσα του,από την εποχή του Βιετνάμ...Και όλα αυτά όταν οι μισοί τρόφιμοι θέλουν να τον σκοτώσουν...Όταν ο Castle κατορθώνει να δραπετεύσει από τη φυλακή,η τελική αναμέτρηση με τον Fisk(που στο μεταξύ έχει και μια καινούργια εκτελέστρια/δολοφόνο στη διάθεση του την Elektra)θα μπει σε εφαρμογή...Μονάχα που έχει έρθει η στιγμή να μπει ένα τέλος στο μοναχικό και άκρως αιματηρό αγώνα του Frank,εναντίων του εγκλήματος,και το μόνο σίγουρο είναι πως εκείνος θα πέσει με το χέρι στη σκανδάλη του όπλου του... Το πιο συνηθισμένο πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε συγγραφέας που γράφει τις ιστορίες του Frank Castle είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος να επαναλαμβάνεται.Κάτι από το οποίο δεν ξέφυγε και ο Ennis στο δικό του run,όσο και αν αναμόρφωσε τον χαρακτήρα,και όσα καινούργια στοιχεία και χαρακτήρες και αν πρόσθεσε. Ο Frank Castle δεν είναι υπέρ ήρωας,δεν έχει ολόκληρη gallery από arch vilains σαν τον Spider Man ή τον Bat Man.Έιναι ένας ανθρώπινος "Εξολοθρευτής" μαφιόζων και άλλων κακοποιών στοιχείων.Και αυτό σε έναν χαρακτήρα 40 + χρόνων,μπορεί να κουράζει τόσο τον ίδιο τον χαρακτήρα ή τον συγγραφέα που τον έχει αναλάβει,όσο και τους αναγνώστες... Και στην προσπάθεια τους να γράψουν τον χαρακτήρα πολλοί συγγραφείς ετοιμάζουν κάτι καινούργιο,που μπορεί να δώσει μία "ανάσα" αλλαγής ή απλά να θεωρηθεί προσβολή για τον αντι-ήρωα(θυμηθείτε το απλά αστείο Frankencastle...που βέβαια δεν άνηκε στο MAX imprint αλλά το θεωρώ απαράδεκτο για την ιστορία του χαρακτήρα).Ο Αaron όμως όχι μόνο κατόρθωσε να εξελίξει ακόμα περισσότερο το χαρακτήρα του Castle,αλλά και των δευτερευόντων που τον περιβάλλουν... Ο Κingpin/Fisk του Aaron είναι ο άνθρωπος εκείνος που ξεκίνησε από το μηδέν,έπιασε τον απόλυτο πάτο και εξευτελισμό στη ζωή του,αλλά κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει,αλλά αργά και μεθοδικά να φτάσει από τον πάτο την κορυφή,έστω και με το τραγικό αντίτιμο που θα πληρώσει όπως ανέφερα και προηγουμένως... Από την άλλη ο Bullseye είναι ο ψυχωτικός εκείνος δολοφόνος,που για να εξοντώσει τον εχθρό του,θα πρέπει πρώτα να φορέσει το πετσί του,να μεταμορφώσει τον εαυτό του σε Castle,να πάει στα μέρη που πήγε εκείνος,να δει το χώρο που ζει και καταστρώνει τα σχέδια του,να κοιμηθεί επάνω στο κρεβάτι που κοιμόταν με τη γυναίκα του...Ή ακόμα και να αποκτήσει(με τη βία) μία "εικονική" οικογένεια για να νιώσει πώς ήταν σαν οικογενειάρχης ο Castle...Και δεν χρησιμοποιεί κάθε αντικείμενο σαν θανατηφόρο όπλο στα χέρια του,θα χρησιμοποιήσει το ίδιο του το σώμα σαν όπλο στη προσπάθεια να νικήσει τον αντίπαλό του...Ίσως η καλύτερη(και πιο αρρωστημένη) εκδοχή του χαρακτήρα που έχω διαβάσει ποτέ. Τέλος ο ίδιος ο Frank Castle στα χέρια του Aaron,μετατρέπεται σε έναν άνθρωπο κουρασμένο σωματικά και ψυχολογικά,κάποιας ηλικίας(αφού πολεμάει το έγκλημα για 40 χρόνια ασταμάτητα,έχοντας φτάσει πάνω από 60 χρονών)ο οποίος δεν διστάζει να περάσει τα όποια όρια είχε κάποτε βάλει τον εαυτό του(αφού σκοτώνει κάποια στιγμή και έναν βρώμικο αστυνομικό,αν και θα μπορούσε να τον αφήσει να φύγει).Ο Αaron θα τον τοποθετήσει στο χαμηλότερο σημείο της ζωής του,για να τον δει να ξαναγυρνά στην επιφάνεια με νύχια και με δόντια,ώστε να αντιμετωπίσει έναν από τους πιο επικίνδυνους εχθρούς που είχε ποτέ συναντήσει...Mόνος εναντίων όλων,εναντίων αντιπάλων που έχουν τη μισή ηλικία του,και που δεν τον φοβούνται,όπως τον φοβόντουσαν παλιά στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του... Παράλληλα με κάποια flash backs βλέπουμε και στοιχεία της ανθρώπινης πλευράς του Castle και πώς εκείνη σταδιακά χάνεται μέσα στο πόλεμο του Βιετνάμ,και σε κάθε πόλεμο στο οποίο πήγαινε σαν μισθοφόρος στρατιώτης(χάνοντας κάθε φορά και ένα κομμάτι του εαυτού του και της ανθρωπιάς του),με σκοπό να ζήσει τη γυναίκα του και τα μωρά παιδιά του....Και την τραγική συνειδητοποίηση ότι ο Τιμωρός πάντα υπήρχε στη ψυχή του Frank,κρυμμένος κάπου βαθιά μέσα της,και απλά η δολοφονία της οικογένειας του ήταν η αφορμή(ή η δικαιολογία αν προτιμάτε) να ξαναβγεί στην επιφάνεια... Η σειρά αυτή σίγουρα δεν είναι your dad's Punisher.Σκοτεινή,σοκαριστική,βίαια και άκρως αιματηρή(στα όρια του gore)αποτελεί μία από τις καλύτερες δουλειές του Aaron και σίγουρα την πιο διαφορετική και "ενήλικη" έκδοση που διαβάσαμε ποτέ για τον Frank Castle.Απαλλαγμένος από τον κώδικα και δημιουργώντας κάτω από την ομπρέλα του ενήλικου imprint της Marvel,τη MAX,o Aaron μπορεί να γράψει μία από τις καλύτερες σειρές που γράφτηκαν ποτέ για τον Punisher. Kαι σίγουρα τον καλύτερο επίλογο σε αυτόν τον αιματηρό one man war που είχε αναλάβει ο χαρακτήρας από τη στιγμή που είδε την οικογένεια του να σκοτώνεται από τις σφαίρες μαφιόζων τόσο ξαφνικά και άδικα....Αν και ίσως ο πόλεμος να υπήρχε πάντα μέσα του και να ήταν τελικά μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό.... Το έργο του όμως θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από εκείνον...Και αυτό ίσως να είναι και η μεγαλύτερη νίκη του Frank Castle τελικά... Για το artwork του Steve Dillon που το 2016 έφυγε από κοντά μας,είτε το αγαπάς,είτε το μισείς.Κάποιοι το θεωρούν στατικό,σχεδιαστικά βαρετό,με ίδιες εκφράσεις στα πρόσωπα... Κάποιοι τον έχουν λατρέψει από τις δουλειές του ειδικά στον Preacher και στα βρετανικά κόμικ όπως στον Judge Dredd και τον Rogue Trooper.Σε άλλες ίσως καλύτερος,σε άλλες όχι.Στον Punisher o Dillon πάντα έβγαζε τον καλύτερο σχεδιαστικά εαυτό του.Πραγματικά εδώ στο Punisher MAX ο σχεδιαστής βρίσκεται σε μεγάλα κέφια,αποδίδοντας το σενάριο του Αaron με τόση λεπτομέρεια και ένταση,που οι σκηνές(ειδικά των σκληρών μαχών)ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη,και το αίμα πιτσιλάει καυτό το πρόσωπό του... Υπέροχο art σε κάθε σελίδα,καλοσχεδιασμένοι χαρακτήρες με σωστές ανατομίες αλλά και-για τους επικριτές του-τις σωστές εκφράσεις στα πρόσωπα των χαρακτήρων,που αποτυπώνουν απόλυτα τη συναισθηματική τους κατάσταση στην οποία βρίσκονται..Όλα αυτά σε ένα πανδαιμόνιο βίας και αίματος,όπως ακριβώς ταιριάζει σε ένα κόμικ που βασικός του ήρωας είναι ένας εκτελεστής που αγωνίζεται να επιβιώσει στο δικό του πόλεμο...Πολύ καλή δουλειά και στα μοναδικά εξώφυλλα του Dave Johnson,που καθένα από αυτά αποτελεί και ένα μικρό έργο τέχνης(θα ήθελα πολύ να τα δω όλα μαζί συγκεντρωμένα σε ένα art book). Μία από τις σημαντικότερες αλλά και πιο σκοτεινές και διεστραμμένες σειρές που γράφτηκαν ποτέ για τον Punisher με θαυμάσιο artwork που πραγματικά αξίζει να τις δώσετε την απαιτούμενη προσοχή που τις χρειάζεται.Το κείμενο αυτό μπορείτε να το βρείτε και στο blog Comicmaniacs ΕΔΩ
  9. Ημερομηνία Ελληνικής Κυκλοφορίας: 05-04-2019 Υλικό Συλλογή: The Unworthy Thor v1 01-05 (November 2016 / March 2019) Ένα άλλο Μιόλνιρ, αυτό του Ultimate σύμπαντος, έχει καταλήξει στην δικιά μας γη, χωρίς πλέον κανέναν να το διαφεντεύει. Ο γιος του Όντιν, στην προσπάθεια του να αποκτήσει ξανά αξία, την οποία έχασε στα γεγονότα του Original Sin, θα ψάξει να το βρει. Στο δρόμο του όμως θα βρει αντίσταση από άτομα όπως ο Συλλέκτης, ο Θάνος και η Χέλα, που έχουν τα δικά τους σχέδια για αυτό το σφυρί. Για καλή του τύχη, ο Μπέτα Ρέι Μπιλ θα σπεύσει να βοηθήσει. Ο Θωρ μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο, αλλά εγώ δεν θεωρώ τον Jason Aaron το ίδιο μιας και έχει αποδείξει πως ξέρει να γράφει καλές ιστορίες με τον θεό του κεραυνού. Οπότε περίμενα πως θα τον απολαύσω αυτό τον τόμο, κάτι που και έγινε. Θα προτιμούσα πάντως η αποκάλυψη για το τι είπε ο Νικ Φιούρι στον Θωρ που τον έκανε ανάξιο εξαρχής, να ήταν κάτι πιο σημαντικό και βαθυστόχαστο από μια απλή σύνδεση με την αρχή του συνολικού run του Aaron. Κάτι που να σε έκανε σαν αναγνώστη να πιστέψεις πως αυτό ήταν όντως κάτι που θα μπορούσε να ταρακουνήσει τόσο βαθιά έναν θεό, που θα είναι πιο ταιριαστό στην σαφώς κοινή αλλά συνάμα και τόσο διαφορετική ιδιοσυγκρασία που έχουν σε σχέση με τους κοινούς θνητούς, αλλά ας είναι. Είχα επίσης την εντύπωση πως σε αυτή την ιστορία θα είχαμε την αποκατάσταση του Θεού του Κεραυνού, αλλά ο Άαρον αποφάσισε να μας τυραννήσει λίγο ακόμα. Παρόλα αυτά και όπως είπα ήδη, η ιστορία μου άρεσε, αλλά σαφώς και θα μπορούσε να τα πάει καλύτερα. Η έκδοση της Οξύ είναι στα γνωστά της στάνταρ. Βγήκε το διάστημα που περιμέναμε την κυκλοφορία του Avengers Endgame στους κινηματογράφους, στο οποίο φυσικά ο Thor είναι από τους βασικούς χαρακτήρες της ταινίας και κατά κάποιον τρόπο, θα μπορούσε κανείς να πει πως έχει την δικιά του περίοδο «αναξιότητας» στα πλαίσια του MCU. Οι εικόνες από τα περιεχόμενα του τόμου είναι από την Αμερικάνικη έκδοση.
  10. Ένα κόμικ που κυκλοφόρησε από την Image από το Νοέμβριο του 2015 έως το Νοέμβριο του 2016. Σπεύδω να ξεκαθαρίσω ότι το συγκεκριμένο κόμικ περιλαμβάνει μια εντελώς διαφορετική θεώρηση κάποιων γεγονότων, που αναφέρονται ακροθιγώς στη Βίβλο και γενικά μια βλάσφημη οπτική, που ίσως θίξει το θρησκευτικό συναίσθημα ορισμένων αναγνωστών. Επίσης αποσαφηνίζω ότι ό,τι θα διαβάσετε βασίζεται πάνω στο κόμικ που παρουσιάζεται και όχι πάνω σε θρησκευτικές πηγές. Βρισκόμαστε 1600 χρόνια μετά το Διωγμό του Ανθρώπου από τον Παράδεισο και λίγο πριν τον Κατακλυσμό (σημείωση: όντως, κάποιοι θεολόγοι περασμένων αιώνων, θεωρούσαν ότι αυτό ήταν το χρονικό διάστημα που είχε παρέλθει μεταξύ των δύο γεγονότων). Οι άνθρωποι ζούνε μέσα στην ανομία, την απελπισία, την απόλυτη ηθική, αλλά και σωματική εξαθλίωση, πολύ μακριά από το Λόγο του Θεού. Κάποια μέρα μέσα σε αυτό το τοπίο απόλυτης ερημιάς και εγκατάλειψης, εμφανίζεται ένας άνδρας. Θα έπρεπε να είναι νεκρός, αλλά ζει ακόμα. Σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους δεν είναι σωματικά παραμορφωμένος, αλλά αντίθετα εκπάγλου κάλλους. Πολύ γρήγορα μαθαίνουμε ότι είναι ο Κάιν, ο πρώτος άνθρωπος που γεννήθηκε σε αυτόν τον κόσμο, αλλά και ο πρώτος δολοφόνος. Περιφέρεται άσκοπα σε αυτόν τον κόσμο, επειδή η κατάρα του είναι ότι δεν μπορεί να πεθάνει, αν και το επιθυμεί διακαώς και το επιδιώκει συνεχώς. Σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει και ο Νώε, που ελάχιστα κοινά έχει με την εικόνα που έχουμε σχηματίσει για αυτόν από τη Βίβλο και τις ταινίες. Είναι αλαζόνας, απάνθρωπος, επικεφαλής μιας πολυάριθμης κουστωδίας αποκτηνωμένων ανθρώπων και άγριων κτηνών, απόλυτα πεπεισμένος ότι επιτελεί το έργο του Θεού και εντελώς προσηλωμένος στο στόχο του, την κατασκευή της Κιβωτού, αφού είναι πεπεισμένος ότι ο Κατακλυσμός πλησιάζει. Ένα τυχαίο περιστατικό θα φέρει του δύο άνδρες αντιμέτωπους και θα δώσει προς στιγμήν στον Κάιν μια ελπίδα και ένα διαφορετικό στόχο στην ανούσια ύπαρξή του, μέχρι να φτάσουμε στην τελική αναμέτρηση. Ο σεναριογράφος Jason Aaron γράφει μια ιστορία απόλυτης απελπισίας, αλλά και βλασφημίας για έναν κόσμο από τον οποίο απουσιάζει σχεδόν κάθε ελπίδα, κάθε αγάπη, κάθε ανθρωπιά, εκεί όπου η ανθρώπινη φύση αποδεικνύεται σκάρτη σχεδόν από την αρχή (είναι αποκαλυπτική η πολύ σύντομη στιχομυθία μεταξύ Αδάμ και Εύας σε μια αναδρομή του Κάιν) μέχρι το σοκαριστικό φινάλε. Δεν γνωρίζω εάν η αφήγηση και οι απόψεις του Aaron αλλάξουν στη συνέχεια της σειράς (όποτε κι αν κυκλοφορήσει αυτή), αλλά μέχρι στιγμής πρόκειται για ένα από τα πιο απαισιόδοξα κόμικ που έχω διαβάσει ποτέ. Καμία κάθαρση, καμία λύτρωση. Ο εικονογράφος r.m. Guera, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον Aaron στο υπέροχο Scalped και ο οποίος παρά το ισπανικό ψευδώνυμο είναι Σέρβος, έχει συλλάβει απόλυτα το όραμα του σεναριογράφου και μας προσφέρει εφιαλτικές και πολύ βίαιες εικόνες των ανθρώπων και του τοπίου συνεπικουρούμενος από τους χρωματισμούς της Giulia Brusco. Από εδώ και πέρα, όσοι πιστοί ή άπιστοι προσέλθετε. Το κόμικ όντως με εντυπωσίασε, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό οφείλεται περισσότερο στο ότι διάβασα κάτι που δεν περίμενα να διαβάσω και λιγότερο στην αντικειμενική αξία του κόμικ – αν δεχτούμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. Τα 5 τεύχη της σειράς κυκλοφόρησαν σε ένα TPB και στη συνέχεια σε Oversized Deluxe Hardcover με την ανάλογη επιβάρυνση στην τιμή. Εγώ διάβασα το TPB, βάσει του οποίου έκανα την παρουσίαση, το οποίο περιλαμβάνει βιογραφικά των συντελεστών, Cover Gallery και σκίτσα. Είναι πολύ εύκολο να βρεθεί και σε πολύ λογική τιμή. Το story arc ολοκληρώνεται, αν και προαναγγέλλεται και συνέχεια της σειράς, η οποία όμως δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Το κόμικ έχει χαρακτηρισθεί Μ (Mature), δηλαδή απευθύνεται σε ώριμους ηλικιακά αναγνώστες, επειδή περιέχει ακατάλληλη γλώσσα, σκηνές βίας και κάποιο ανδρικό γυμνό. Σε συνδυασμό με το ιδιόρρυθμο περιεχόμενο δεν συνίσταται σε όλους τους αναγνώστες.
×
×
  • Create New...