Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Jaouen Salaun'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. O Mick και η Nina είναι ζευγάρι. Ζευγάρι που δεν βλέπεται συχνά λόγω των πολλών ωρών που δουλεύει ο Mick σε μια περιβαλλοντική οργάνωση για τη προστασία των ωκεανών. Ο Mick και η Νίνα χωρίζουν. 13 χρόνια μετά, βρισκόμαστε στο 2038. Ο Mick δουλεύει ως ναυαγοσώστης και έχει παντρευτεί μια γυναίκα, η οποία αναρρώνει από ένα τρομακτικό αυτοκινητιστικό ατύχημα και έχει αυτοκτονικές τάσεις. Η Nina δουλέυει ως σχεδιάστρια μόδας και είναι παντρεμένη με ένα στέλεχος μιας εταιρίας η οποία πουλάει αφαλατωμένο νερό στην κυβέρνηση.Ο Mick χρειάζεται χρήματα για τις θεραπείες της γυναίκας του. Η εταιρεία στην οποία δουλεύει ο άντρας της Nina, μολύνει στην πραγματικότητα τις θάλασσες. Ο Mick έχει ακόμα επαφές με οικολογικές οργανώσεις, από αυτές που αποκαλούνται οικολογικοί τρομοκράτες. Το εργοστάσιο αφαλάτωσης είναι ένα οικολογικό έγκλημα. Οι ζωές του Mick και της Nina, συνεχίζουν να συνδέονται, εμμέσως. Γαλλικό κόμικ, με τις γαλλικές παραξενιές του και τις γαλλικές ευαισθησίες του. Το ξέρω, πλέον, ότι μπαίνοντας, ειδικά αν έχω καιρό να διαβάσω κάποιο BD, πρέπει να δείξω υπομονή μέχρι να ξανα-εγκλιματιστώ. Επειδή, είναι διαφορετικός ο ρυθμός, διαφορετική η λογική, διαφορετική η κουλτούρα και, γενικότερα, διαφορετική η προσέγγιση ενός Γάλλου δημιουργού από αυτή ενός Αμερικάνου ή ενός Άγγλου. Και εδώ, ο Jaquen Salaun, ξεκινά με τις πρώτες 40-50 σελίδες να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα, και απλά να μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τους φόβους των πρωταγωνιστών. Παρουσιάζοντας τους μάλιστα σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, και με λίγο exposition για το τι γίνεται, που , πότε και γιατί, προσωπικά με κούρασε. Αφού ξεπέρασα όμως, ουσιαστικά το 1/5 του κόμικ, αρχίζουν να αποκαλύπτονται οι στόχοι του καθενός, γιατί είναι όπως είναι, και γενικά αρχίζει να αποκτά η ιστορία κάποιο ρυθμό. Πέρα από εσωτερικές και μη αναζητήσεις, θίγονται και αγγίζονται θέματα οικολογίας, καπιταλιστικής οικονομίας και το που πηγαίνουμε ως είδος και ως πλανήτης. Ακροθιγώς βέβαια τα περισσότερα, γιατί, στο κέντρο, αλλά και στην κατάληξη εν τέλει, έχουμε ουσιαστικά μια ιστορία αγάπης, μια ιστορία αποξένωσης, μια ιστορία για την ανάγκη της επανασύνδεσης με τη φύση αλλά και τον ίδιο τον άνθρωπο στην αρχική του έκφανση. Και μια ιστορία αποχωρισμού, η οποία, όπως είναι σωστό, δεν οδηγεί (σχεδόν) ποτέ στην επανασύνδεση. Το σχέδιο είναι και αυτό το οποίο κάνει τη διαφορά στο συγκεκριμένο κόμικ. Στυλιζαρισμένο αρκετά, λιτό και πλούσιο ταυτόχρονα, όμορφο και προσεγμένο. Χρώματα κατά βάση παστέλ, με κάποιες νέον αποχρώσεις στα κόκκινα κυρίως, σου μεταδίδει την αίσθηση μιας, όχι πολύ μακρινής, μελλοντικής πραγματικότητας. Η πόλη βρίσκεται στο προσκήνιο, μουντή, συχνά βρεγμένη, καθοριστικός παράγοντας επιρροής και καταλύτης στις διαθέσεις των πρωταγωνιστών, οι φιγούρες των οποίων είναι καλοσχεδιασμένες και αν όχι ιδιαίτερα πλαστικές, σίγουρα αρκετά εκφραστικές. Χωρίς βρωμιά όμως, χωρίς φασαρία, σαν ένα εξευγενισμένο Blade Runner, το οποίο σε βαραίνει υποσυνείδητα, χωρίς να στο δείχνει. Ένας σκληρόδετος τόμος 200+ σελίδων, ο οποίος με άφησε με τελείως διαφορετικά συναισθήματα στο τέλος, από όταν το ξεκίνησα. Χωρίς να το κατατάσσω στην κατηγορία των must-read, είναι όμως κάτι το οποίο, αν του του επιτρέψεις, θα σου αφήσει και αυτό πραγματάκια. Ένα απροσδόκητο 7/10.
  2. Το Eternum είναι μια sci-fi δημιουργία επικών διαστάσεων. Διαδραματίζεται στο σχετικά μακρινό μάλλον, όπου η ανθρωπότητα έχει απλωθεί στον γαλαξία, αφού έχει εξαντλήσει τους διαθέσιμους πόρους της Γης. Ο πολυγραφότατος Christophe Bec μας δίνει ένα σενάριο που του ταιριάζει. Προσπαθεί να είναι ρεαλιστής. Τι θα μπορούσε να αλλάξει στην ανθρωπότητα σε διακόσια κάτι χρόνια στο μέλλον; Η απάντηση είναι πολλά και συνάμα τίποτα. Ο άνθρωπος εξελίχθηκε τεχνολογικά, μα παραμένει δέσμιος των παθών του, με την καλή και ταυτόχρονα την κακή έννοια. Το πάθος της εξερεύνησης δεν λείπει στο μέλλον. Η ακραία εκμετάλλευση των πόρων παραμένει. Οι άνθρωποι δουλεύουν για μεγάλες εταιρείες, πίνουν, παίρνουν ναρκωτικά, κάνουν σεξ. Δολοπλοκούν, είναι άπληστοι, χειραγωγούν. Μια νέα μορφή θρησκείας είναι παρούσα. Παρά την εξάπλωση του ανθρώπινου είδους όμως, παραμένουμε μόνοι σε ένα αχανές σύμπαν. Ή μήπως όχι; Κατά τη διάρκεια μιας τυπικής διαδικασίας εξόρυξης σε ένα φεγγάρι ενός αδιάφορου πλανήτη, ανακαλύπτεται ένα τεχνούργημα. Κι άλλες φορές έχουν βρεθεί διάφορα αντικείμενα με πιθανή εξωγήινη προέλευση, αλλά ποτέ κάτι τόσο... αδιαμφισβήτητο. Πρόκειται για μια ανακάλυψη που αλλάζει τα πάντα. Δεν είμαστε μόνοι. Η εταιρεία που το ανακάλυψε αναλαμβάνει να το αναλύσει. Και εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Μια ιστορία που εξελίσσεται σε τρεις τόμους (Η Σαρκοφάγος, Οι Κτίστες, Έυα), σε διάφορες περιοχές του γαλαξία, με αρκετούς πρωταγωνιστές. Λίγο από Alien, κάτι από Dead Space, πολύ, πάρα πολύ από (ψιλοspoiler) Προσωπικά το σενάριο είναι αρκετά πολύπλοκο και πολυπεπίπεδο. Πατάει σε διάφορα υποκατηγορίες και τα καταφέρνει πολύ καλά. Έχει απ' όλα τα καλά: Εξευρεύνηση, λίγο τρόμος, λίγο φιλοσοφία, λίγο περιπέτεια, λίγο ιστορία αγάπης, λίγο σεξ, λίγο βία. Τρέχουν επίσης διάφορες υποϊστορίες που δένουν όλες αρμονικά μεταξύ τους. Για το σκίτσο θα μπορούσα να πω απλά ένα μεγάλο respect. Υπέροχη απεικόνιση του διαστήματος, ρεαλιστικά πρόσωπα και ξεχωριστοί χαρακτήρες. Οι χρωματισμοί ακολουθούν και προσαρμόζονται στο περιβάλλον (εσωτερικό σκαφών, υπόγειες σήραγγες, εργαστήρια, διάστημα κλπ). Υπάρχουν μερικά πολύ υποβλητικά πλάνα. Κάποιες σκηνές από τη γη είναι τόσο cyberpunk που ο William Gibson θα χειροκροτούσε ενθουσιασμένος. Οι σκηνές βίας και σεξ (ναι, έχει πολλές, βλέπε ψιλοspoiler πιο πάνω) είναι ήπιες αλλά διάσπαρτες και συχνές, χωρίς να γίνονται ενοχλητικές αλλά καταλήγοντας να είναι κάπου οριακά εμμονικές. Αν κάποιος ξεπεράσει μερικά προβλήματα στα σενάριο που βγάζουν μάτια και δεν έχει πρόβλημα να του μείνουν κάποιες απορίες στο τέλος, μικρές ή / και μεγάλες θα περάσει καλά. Συνοπτικά είναι μια πολύπλευρη, φιλόδοξη ιστορία επικών διαστάσεων, με δυνατό σενάριο και σκίτσο, με έναν επίλογο που έρχεται και κουμπώνει όμορφα. Με τα προβληματάκια της βεβαίως βεβαίως, τις εμμονές της, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ αξιόλογο για να χαρακτηριστεί κάτι λιγότερο από εξαιρετικό.
×
×
  • Create New...