Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'James Tynion IV'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 11 results

  1. Σε ένα κόσμο όπου η μαγεία είναι απαγορευμένη, σε ένα κόσμο όπου οι χρήστες της τιμωρούνται με θάνατο, ένα μικρό αγόρι με το όνομα Wynd, πρέπει να κρύβει την πραγματική του ταυτότητα και τα μυτερά του αυτιά, τα οποία υποδηλώνουν την μαγική του καταγωγή, από όλους. Και όταν το μυστικό του κινδυνεύει να αποκαλυφθεί, θα πρέπει να φύγει από τη Pipetown, να το σκάσει από την πόλη που μεγάλωσε, και να απευθυνθεί σε αυτούς τους οποίους όλοι φοβούνται. Μαζί με φίλους, το αγόρι που αγαπάει κρυφά, και τον πρίγκιπα της Pipetown, θα προσπαθήσουν να αλλάξουν προαιώνιες αντιλήψεις και να καταστρέψουν πολυετείς προκαταλήψεις. Και όλα αυτά, ο Wynd, εν μέσω οραμάτων και εφιαλτών, αγωνιά για την πραγματική του ταυτότητσ και τον ρόλο που καλείται να επιτελέσει μεταξύ των ανθρώπων, των νεραϊδών και των βαμπίρ. Και εν τέλει, το μέλλον όλου του κόσμου. Ένας τίτλος, που απευθύνεται στην ηλικιακή κατηγορία Young Adults από το αντίστοιχο imprint Boom! Box της Boom, είναι δύσκολο να με ενδιαφέρει υπό φυσιολογικές συνθήκες. Λίγο το ότι είναι γραμμένος από τον James Tynion IV, τον συγγραφέα που αγαπάω να μισώ, λίγο το ότι βγήκε με πολύ σπρώξιμο την περίοδο της πανδημίας/καραντίνας, το αγόρασα και το διάβασα, με αρκετή καθυστέρηση βέβαια. Και ενώ περίμενα ή να το ξεπετάξω στα γρήγορα, ή να το βαρεθώ, τελικά με "κράτησε", και με κράτησε καλά. Το σύμπαν που έφτιαξε ο Tynion είναι μελετημένο, και παρόλο που βέβαια πατάει σε όλα τα γνωστα fantasy κλισέ που όλοι ξέρουμε, τα δίνει με εύκολο και αβίαστο τρόπο, με ένα μοντέρνο τρόπο, χρησιμοποιώντας τα και χωρίς να παγιδεύεται και να περιορίζεται από αυτά. Η ιστορία ουσιαστικά είναι μια coming of age παραλλαγή, μια παραβολή εναντίον της μισαλλοδοξίας, του συντηρητισμού και των πατροπαράδοτων "πρέπει" και "φαίνεσθαι". Πίσω από όλα αυτά ξεχωρίζει η ταυτότητα του Wynd ως ομοφυλόφιλο αγόρι, δοσμένη όμως με τρόπο οργανικό και όχι διδακτικό, χωρίς να κυριαρχεί του έργου και της ατμόσφαιρας αυτού. Τα πρώτα 6 επεισόδια του πρώτου arc κυλάνε αβίαστα, με ενδιαφέρον, σωστή αναλογία δράσης και exposition, με σωστό ρυθμό και ταχύτητα. Στο δεύτερο arc εμφανίζονται τα γνωστά θεματάκια του Tynion, με τα πράγματα να μπλέκουν λίγο χωρίς ιδιαίτερο λόγο, αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό και σίγουρα όχι τόσο ώστε να επηρρεάζει την ροή ιδιαίτερα. Γενικά, μου φάνηκε μια ιστορία η οποία ήξερε που πηγαίνει, και αποδόθηκε με το σωστό τρόπο. Ο βασικός λόγος βέβαια για τον οποίο και πήρα τη σειρά ήταν ότι έχουμε τον Μιχάλη Διαλυνά στο σχέδιο. Έχοντας πάντα στο μυαλό το ηλικιακό κοινό στο οποίο απευθύνεται, η μεγάλη πλειοψηφία των σελίδων είναι με φωτεινά χρώματα, με πλακάτ φόντα και με ελαφριά μελάνια, χωρίς πολλές σκιές. Σε κάποια σημεία όμως, ειδικά στο δεύτερο τόμο, η κατάσταση γίνεται λίγο πιο "σκοτεινή", τόσο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά, και εκεί φαίνεται η ικανότητα του Διαλυνά να αποδώσει περισσότερο πολύπλοκες και "γεμάτες" σκηνές. Συνολικά, πιστεύω ότι κρατάει καλά την ισορροπία που απαιτεί το αναγνωστικό target group και κάποια πράγματα που δεν μου έκατσαν καλά, όπως π.χ. οι φιγούρες, δεν είναι θέμα ικανότητας, αλλά "καρτουνίστικης" σκόπευσης. 12 τεύχη έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα, τα οποία μαζεύτηκαν σε 2 σκληρόδετα τομάκια (μόνο για αγορά από κομιξάδικα και όχι σε eshops) και σε 2 trade paperbacks μικρού μεγέθους, στα πρότυπα Dog Man, Σπασίκλα κλπ. Συνολικά μια αρκετά καλή δουλειά, η οποία είμαι σίγουρος ότι αν ήμουν 234 χρόνια μικρότερος θα την απολάμβανα ακόμα περισσότερο. Το 7/10 το δικαιούται, στην δική μου, πάντα γκρινιάρικη και δυσκοίλια, προσωπική κλίμακα. Αγοράστε το και διαβάστε το!!
  2. Ο κόσμος του Μορφέα είναι πλούσιος σε original υλικό. Έχει δει πολλά spin offs, one shots, tie ins... και περιέργως έχει αντισταθεί σε ταινίες και σειρές (ανυπομονώ και τρέμω ταυτόχρονα για τη νέα σειρά που έρχεται), οπότε, αναρωτιέμαι, υπάρχει χώρος για μια ακόμα επέκταση; Φυσικά, υπάρχει μόνο μια απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Hell yeah! Το καινούργιο παιδί της DC Black Label είναι εδώ και έρχεται να στοιχειώσει τα όνειρά μας. Γράφει ο Tynion, ο οποίος δήλωσε πως διαβάζοντας το Sandman κατάλαβε πως ήθελε να δημιουργήσει κόμικς (μου κάνει μεγάλο γλύψιμο αυτό αλλά οκ, μπορεί να το εννοεί κιόλας), ζωγραφίζει ο Estherren. Η αλήθεια είναι πως όταν η ίδια η DC λέει πως (sic) "η σειρά είναι σχεδιασμένη για να καλωσορίσει νέους αναγνώστες στον κόσμο του Sandman" εγώ προσωπικά κρατάω μικρό καλάθι. Βέβαια έτσι φοβόμουν και για το reboot του Archie και τελικά είχα άδικο. Που βρίσκεται η αλήθεια λοιπόν; (εκτός από την προφανή απάντηση φυσικά ) Ο Μορφέας ελευθέρωσε τον Corinthian, έναν από τους χειρότερους εφιάλτες που δημιούργησε ποτέ στον κόσμο των ανθρώπων. Αλλά φαίνεται πως δεν είχε άλλη επιλογή, γιατί υπάρχει ακόμα ένας εφιάλτης ελεύθερος, ένα τέρας που δεν έχει δημιουργήσει ο Μορφέας. Σε αυτό το κόμικ λοιπόν φαίνεται να πρωταγωνιστεί ο Corinthian με το cool / τρομακτικό του παρουσιαστικό, ο οποίος μπλέκεται στη ζωή μιας θνητής, όταν ανακαλύπτει πως εκείνη μπορεί να δει ένα ακόμα χειρότερο από εκείνον τέρας. Παράλληλα μας συστήνει το τρομερό δίδυμο του Mr. Agony και Mr. Ecstasy (αμφότεροι φρικτοί, σαν να κάθισαν μαζι σε ένα τραπέζι ο David Lynch και ο Clive Barker και να είπαν ας σκαρώσουμε κάτι) οι οποίοι έχουν τις δικές τους εντολές... ή μήπως τη δική τους ατζέντα; Ταυτόχρονα κάνουν κι άλλοι χαρακτήρες την εμφάνισή τους, άνθρωποι και μη. Και πίσω από όοολους αυτούς, υπάρχει κάτι που παραμονεύει, καραδοκεί, περιμένει. Στο σενάριο τα πάμε καλά. Τα πράγματα δεν είναι πολύ μπλεγμένα, ο συνήθης πολυλογάς Tynion εδώ νιώθω πως κρατιέται λίγο (αν και είναι Sandman κομικ, οπότε είναι θεμιτό να έχει μπλα μπλα), οι διάλογοι σε κρατάνε και ο κόσμος που επεκτείνει, πατώντας πάντα βέβαια πάνω στην original μυθολογία, είναι ζωντανός. Οι κεντρικοί χαρακτήρες έχουν ενδιαφέρον και θέλεις να δεις τι θα τους συμβεί. Το σκίτσο πραγματικά το λάτρεψα. Ομολογώ δεν τον ήξερα τον Αργεντίνο φίλο μας αλλά το σκίτσο του ταιριάζει απόλυτα στον ημι-ονειρώδη αυτό κόσμο. Εκφραστικά σώματα, κινήσεις και πόζες, λίγη φρίκη εδώ και εκεί (αν και δεν μου λείπει η φρίκη από ένα κόμικ Sandman, εδώ δένει καλά), μερικά πλάνα που είναι σχεδόν ναϊφ στην απλότητα και στα χρώματά τους. Παίζει με τη σκιά, με το φως, με τη ρευστότητα στις γραμμές. Σε κάθε ένα από τα τρία μέχρι τώρα τεύχη υπάρχει και ένας guest καλλιτέχνης που με το δικό του, διαφορετικό ύφος δημιουργεί ένα ιντερλούδιο. Σεναριακά κανένα πρόβλημα, καλή η ιδέα, αλλά το σκίτσο του Estherren με τράβηξε τόσο που δεν τους πρόσεξα καν. Διαβάζοντας λοιπόν τα 3 πρώτα τεύχη δεν μπορώ παρά να είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Είναι ένας κόσμος Sandman αλλά συνάμα διαφορετικός, τρομακτικός, αλλόκοτος. Ανυπομονώ για τη συνέχεια, ναι, θέλω να με τρομάξετε αγαπητοί Tynion και Estherren, και ναι Corinthian, μπορείς να βγάλεις τα γυαλιά σου και το μαχαίρι σου τώρα.
  3. 10, νεαροί κατά βάση, άνθρωποι και οι περισσότεροι άγνωστοι μεταξύ τους, καταφτάνουν στο μαγευτικό σπίτι του Walter δίπλα σε μία λίμνη στο Wisconsin. Μερικοί ξέρουν τον Walter από παιδιά, μερικοί από τα φοιτητικά τους χρόνια, μερικοί τον γνώρισαν πριν λίγες εβδομάδες. Όλους τους κάλεσε ο Walter, με την υπόσχεση ότι θα περάσουν μια μαγευτική εβδομάδα και οτι θα γνωρίσουν πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Τα οποία ισχύουν όλα, αλλά πολύ γρήγορα, τα πράγματα θα αλλάξουν. Οι καλεσμένοι θα αρχίζουν να μαθαίνουν ότι περίεργα πράγματα συμβαίνουν σε όλον τον κόσμο, με την θερμοκρασία να ανεβαίνει ραγδαία και ο κόσμος να πεθαίνει μαζικά. Ταυτόχρονα, και οι 10, συνειδητοποιούν ότι δεν θυμούνται πως ακριβώς έφτασαν στο σπίτι αλλά και με τρόμο, καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να φύγουν. Ο Walter τους ενημερώνει ότι αυτός και οι δικοί του (;) είναι υπεύθυνοι και τους διαβεβαιώνει ότι όσο μείνουν στο σπίτι, δεν θα πάθουν τίποτα, αλλά και δεν θα τους λείψει τίποτα. Ποιος είναι, ή μάλλον καλύτερα, τι είναι ο Walter; Γιατί επέλεξε τους συγκεκριμένους 10 και όχι κάποιους άλλους; Υπάρχει κάτι άλλο ή κάποιος άλλος στο κτήμα, στο σπίτι, στη λίμνη; Επιτρέψτε μου, με κάθε σεβασμό, να ξεκινήσω καταχωρώντας τον James Tynion IV στην κατηγορία των "καληνυχτάκηδων". Όπως, δηλαδή, υπάρχουν οι άνθρωποι οι οποίοι θα βγουν έξω με κάποιον, θα φλερτάρουν, θα πιουν, θα διασκεδάσουν, και όταν φτάσουν κάτω από το σπίτι, αντί να συνεχίσουν για τα περαιτέρω, λένε ένα καληνύχτα και φεύγουν, έτσι υπάρχουν και αντίστοιχοι συγγραφείς. Οι οποίοι έχουν κάποιες καλές, μερικές φορές και γαμάτες ακόμα, ιδέες, σε φτιάχνουν αλλά στην πορεία και μετά από κάποια τεύχη, δεν ξέρουν πως να μετουσιώσουν αυτές τις ιδέες σε μια καλή ιστορία. Το premise, η όλη ιδέα είναι αρκετά έξυπνη, ταιριάζει θεματικά και με την εποχή μας και με σημερινές αγωνίες της κοινωνίας μας, αλλά μετά από όλο το στήσιμο, εμφανίζονται όλες oi αδυναμίες του JTIV που έχουν φανεί και σε άλλες δουλειές του που έχω διαβάσει. Πρώτον, δεν ξέρει πως να είναι λιτός, όχι μόνο σε αυτά που γράφει, αλλά και σε αυτά που δεν χρειάζεται καν να γράψει. Πολύ-πολύ-πολύ μπλα-μπλα, μεγάλα και γεμάτα και πολλά μπαλονάκια, αλλά και ολόκληρες σκηνές, όπως αυτές της γνωριμίας του Walter με τον καθένα καλεσμένο του, οι οποίες δεν προσφέρουν τίποτα στην εξέλιξη και στο μυστήριο. Πάρα-πάρα-πάρα πολλοί πρωταγωνιστές, σε σημείο που δεν τους ξεχωρίζεις μεταξύ τους αλλά και δεν νοιάζεσαι για αυτούς, γιατί δεν έχεις μάθει παρά ελάχιστα πράγματα αλλά και συμμετέχουν ελάχιστα ο καθένας γιατί είναι τόσοι πολλοί. Και το μέγιστο φάουλ, το οποίο προήλθε βέβαια από την λανθασμένη απόφαση να υπάρχουν τόσοι πολλοί χαρακτήρες, όπου και έδωσε στον καθένα ένα προσωνύμιο, βάσει του επαγγέλματος του. Και ΟΚ, κατανοητό, άντε να θυμάσαι ποιος είναι ο John, ποιος είναι ο Jim, ποια η Mary και ποια η Veronica (τυχαία ονόματα), καλύτερα να θυμάσαι τον Painter, Doctor κτλ. Έλα όμως που έτσι χάνεται η οποιαδήποτε αίσθηση προσωπικότητας και ιδιαιτερότητας για τον καθένα και βλέπεις να σέρνεται μια ιστορία, την οποία περίμενα πως και πως θα πεθάνει κάποιος για να αρχίσει να "σφίγγει" η αφήγηση και το μυστήριο. Και το γαμώτο της υπόθεσης είναι, και το ξαναγράφω, ότι είναι πολύ καλή και ιντριγκαδόρικη ιδέα. Αλλά σπατάλησε 6 τεύχη, όσα και το πρώτο trade που διάβασα δηλαδή, με ελάχιστη προώθηση της. Και πόσο μάλλον, αν λάβουμε υπόψη, ότι έχει πει ότι θα βγουν συνολικά 12 τεύχη. Δεν το πιστεύω βέβαια, έτσι όπως το πάει, θα πρέπει σε κάθε τεύχος να σκοτώνει 2-3 και να τελειώσει τελείως άγαρμπα, για να του φτάσουν τα 12 τεύχη. Το γράφω και το τονίζω, γιατί δεν έχω ξαναδεί, στα όσα χρόνια διαβάζω κόμικς, τέτοιο hype για έναν δημιουργό (1200 ratings και 200+ reviews για το trade), όπως αντίστοιχα και για το Something is Killing the Children, ο οποίος μας δίνει καλές δουλειές, αλλά πότε κάτι τόσο καλό για να μείνει αξιομνημόνευτο. Και σίγουρα ποτέ κάτι που να δικαιολογεί, στα μάτια μου πάντα, τα τόσο καλά λόγια. Σχέδιο κάνει ο Ισπανός Alvaro Martinez Bueno, και το κάνει πολύ καλά. DCάκιας κατά βάση, με αρκετό Batman στο παρελθόν του, πιάνει απόλυτα την ατμόσφαιρα του σεναρίου, και μεταδίδει τέλεια τον σιωπηλό τρόμο αλλά και την αγωνία για το άγνωστο. Ειδικά τα δισέλιδα του είναι πολύ όμορφα και πολύ κινηματογραφικά, χρησιμοποιώντας συχνά ευρυγώνιες λήψεις οι οποίες είναι πολύ εντυπωσιακές, ακόμα και αν σχεδιάζει το εσωτερικό ενός σπιτιού. Δεν ξέρω βέβαια αν ήταν η καταλληλότερη επιλογή για τη συγκεκριμένη σειρά, γιατί οι χαρακτήρες του δεν έχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ τους, και σε ένα κόμικ με τόσους πολλούς χαρακτήρες καταλήγει να είναι πρόβλημα. Συνολικά πάντως τη δουλειά του την κάνει πολύ καλά, το έχει το horror. Συνολικά, μάλλον πρόκειται για καλύτερο κόμικ από ότι αφήνει να εννοηθεί το κλίμα που δημιουργούν όσα έγραψα. Εκνευρίζομαι όμως, γιατί μετά το Something is Killing the Children και το The Department of Truth, βλέπω έξυπνες ιδέες και ιστορίες να βουλιάζουν κάτω από το βάρος του βερμπαλισμού και των μεγάλων ιδεών. Κάποια στιγμή ελπίζω να καταφέρει να αυτοπεριοριστεί και να μας δώσει αυτό που δείχνει ότι έχει να μας δώσει. Δεν το έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά μάλλον θα πάρω και το επόμενο trade, με λιγότερες όμως προσδοκίες. 7/10
  4. O Cole Turner έχει μελετήσει όλες τις γνωστές θεωρίες συνωμοσίας που υπάρχουν εκεί έξω, από την δολοφονία του Κένεντι και την ύπαρξη των Bigfeet, μέχρι αυτήν της επίπεδης Γης και των σατανιστών που απαγάγουν παιδιά. Με την γνωριμία όμως, αλλά και την συμμετοχή του, στο Department of Truth, ένα άκρως απόρρητο τμήμα της αμερικανικής κυβέρνησης, θα έρθει σε σύγκρουση με όσα πίστευε μέχρι τότε, θα αναβιώσει στη μνήμη του μια παιδική τραυματική εμπειρία και θα καταλάβει ότι οι θεωρίες είναι περισσότερο κοντά στην πραγματικότητα από ότι θα ήθελε να πιστέψει. Και αν ο θεωρητικός ρόλος του DoT, στον πόλεμο μεταξύ αλήθειας και φήμης, είναι με την "πλευρά των αγγέλων", ίσως οι διακινητές/διασπορείς των fake news και των ψευδών ειδήσεων, δεν είναι τόσο κακοί όσο εύκολα πίστευαν όλοι στην αρχή. Ας το γράψω από την αρχή για να ξεμπερδεύω. Ο James Tynion IV είναι ο πιο overated συγγραφέας των τελευταίων ετών. To γράφω και το υποστηρίζω, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Προσοχή, δεν είναι κακός. Σχεδόν πάντα έχει καλές ιδέες, σχεδόν πάντα οι σειρές του είναι εύκολες να διαβαστούν και ρολλάρουν, αλλά ποτέ δεν φτάνει πουθενα. Έτσι και εδώ, έχει μια έξυπνη ιδέα, προφανώς εμπνευσμένη και από την περίοδο Trump και την έκρηξη των fake news. Βάζει έξυπνα και το προσωπικό στοιχείο με αυτά που βασανίζουν τον πρωταγωνιστή, δημιουργεί ιντριγκαδόρικες προσωπικότητες στον ρόλο των δευτεραγωνιστών, όλα καλά. Όταν αρχίζει και εισάγει όμως τα δευτερεύοντα plots, εκεί χάνει την μπάλα. Πολλά τεύχη με δικές τους ιστορίες οι οποίες δεν προωθούν την κεντρική πλοκή, κουραστικά ατελείωτη πολυλογία, τεύχη τα οποία βασίζουν το exposition σε κείμενα/ημερολόγια ολόκληρων σελίδων, και γενικά μια γενικότερη αίσθηση ότι προσπαθεί υπερβολικά να σε πείσει ότι αυτό που γράφει είναι πολύ cool. Με πιο απλό τρόπο, με πιο άμεσο τρόπο αφήγησης όλα θα ήταν καλύτερα, γιατί η κεντρική ιδέα και ενδιαφέρουσα είναι και ενδιαφέρουσες προεκτάσεις θα μπορούσε να αποκτήσει. Δεν βοηθείται και ιδιαίτερα από το σχέδιο του Martin Simmonds βέβαια, το οποίο είναι το πιο Vertigo σχέδιο που έχω δει τον τελευταίο καιρό και κοντά στο Sandman το οποίο όλοι μας έχουμε διαβάσει Είναι scratchy, φαίνεται χεράτο και hand-painted, μεταδίδει αρκετά καλά την ατμόσφαιρα και το spooky, supernatural που γράφει ο Tynion, αλλά αρκετές φορές δεν είναι ιδιαίτερα κατανοητό. Καταλαβαίνω ότι πάνε για αυτή την artsy αισθητική, αλλά μερικές φορές χρειάζεται να κάνεις κατανοητό το τι σχεδιάζεις και να προωθείς την πλοκή, χωρίς να χρειάζεται να σου γράφει σεντόνια ο συγγραφέας. Εκτός αν ο συγγραφέας αρέσκεται στο να γράφει σεντόνια και ο σχεδιαστής απλά σχεδιάζει πινακάκια, μόνο και μονο για να εντυπωσιάσει. Τέλος πάντων, σίγουρα δεν είναι κακό το σχέδιο, σίγουρα είναι εντός κλιματος, ενίοτε εντυπωσιάζει αλλά με τη λειτουργικότητα του έχω ενστάσεις, χωρίς αυτό να είναι το βασικό πρόβλημα του κόμικ. Δεν ξέρω αν βγαίνει ως πολύ θάψιμο ότι έχω γράψει μέχρι τώρα, γιατί ΟΚ, δεν πέρασα και πολύ άσχημα με τα δύο πρώτα trades που διάβασα. Μου βγαίνει πάντως το γαμώτο μιας ακόμα χαμένης ευκαιρίας από τον Tynion και μιας αίσθησης feaux κουλτουρίλας που αναδύεται από τις σελίδες. Με λίγα λόγια, τα Sandman και τα 100 Bullets και τα Scalped, προκύπτουν, όταν και εφόσον οι πλανήτες συνδυάζονται. Δεν φτιάχνονται επί τούτου. Διαβάστε το, δεν χάνετε κάτι, αλλά σίγουρα δεν είναι το αριστούργημα για το οποίο γράφουνε πολλοί.
  5. Μόλις παρατήρησα ότι δεν υπάρχει review του The Woods στο forum, οπότε ήρθε η ώρα. Το The Woods λοιπόν, σε σενάριο James Tynion IV και σχέδιο Μιχάλη Διαλυνά, είναι ένα κόμικ της Boom! Studios που αποτελείται από 36 τεύχη, τα οποία αργότερα μαζεύτηκαν σε 9 TPBs και ακόμα πιο μετά σε τρία πιο μεγάλα trades (Yearbooks), το εξώφυλλο του πρώτου εκ των οποίων χρησιμοποίησα για cover του review. Το 2016 η Young Adult Library Services Association το ανακήρυξε ως "Best Graphic Novel for Young Adults" της χρονιάς και το 2017 ο Tynion κέρδισε το GLAAD Media Award for Outstanding Comic Book για τη δουλειά του αυτή. Τι γίνεται τώρα σε αυτό το κόμικ; Ένα σχολείο από το Milwaukee εξαφανίζεται μαζί με τα 513 άτομα που ήταν μέσα σ'αυτό (437 μαθητές, 52 καθηγητές και 24 άτομα από το υπόλοιπο προσωπικό) στις 16 Οκτωβρίου του 2013 και εμφανίζονται σε ένα ό,τι να 'ναι μέρος εκτός της Γης, το οποίο καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από δάσος και μοιάζει (το λιγότερο) αφιλόξενο. Είναι κάτι σαν το Breakfast Club να συναντά το Twilight Zone είχε γράψει κάποιος σε review του εξωτερικού. Άλλος ότι είναι σαν το Lost να συναντά το Lord of the Flies. Πέρα από αυτά, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε το concept του σχολείου που μεταφέρεται σε έναν διαφορετικό κόσμο, οπότε φαντάζομαι ότι οι επιρροές είναι εμφανείς. Στο story τώρα ακολουθούμε κυρίως του έφηβους μαθητές στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, να καταλάβουν τι γίνεται σε αυτό το...μέρος και όλα αυτά ενώ έχουν και την εφηβεία τους, που όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολη είναι (εκτός απ'τους μικρούς μας φίλους που δεν την έχουν περάσει ακόμα). Τώρα είμαι σε μια φάση που δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να πω για την πλοκή χωρίς να θεωρηθεί spoiler, ίσως μόνο ότι βλέπουμε και πολλά παιχνίδια εξουσίας συν τοις άλλοις. Στην αρχή φαίνεται πως τα πράγματα κυλάνε κάπως βιαστικά, αλλά πολύ γρήγορα η αφήγηση βρίσκει τον σωστό ρυθμό και υπάρχει αρκετό μυστήριο για να κρατήσει τον αναγνώστη καθηλωμένο. Υπάρχουν κάποια πολύ δυνατά character arcs, χαρακτήρες οι οποίοι αναγκάζονται να αλλάξουν τελείως λόγω των όσων έχουν να αντιμετωπίσουν, αλλά και κάποια άλλα που απλώς ξεχνιούνται κάπως. Το σχέδιο του Διαλυνά γίνεται όλο και καλύτερο όσο η ιστορία προχωράει και δίνει την εντύπωση ότι οι χαρακτήρες μεγαλώνουν μαζί του. Όπως καταλαβαίνεται, μου άρεσε πολύ, παρά τις κάποιες μικρές αδυναμίες του και θα έλεγα ότι διαβάζεται σχετικά νεράκι ανεξαιρέτως ηλικίας του αναγνώστη.
  6. Σενάριο: James Tynion IV, Ram V, Lonnie Naddler, Alex Paknadel κ.α Σχέδιο Dani, Μιχάλης Διαλυνάς, John J Pearson, Ricardo Lopez Ortis κ.α Τον περασμένο Οκτώβρη ξεκίνησε μια νέα ανθολογία τρόμου υπό την επίβλεψη του James Tynion IV, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τρίτο τεύχος, αλλά εγώ πριν κανα δυο εβδομάδες παρέλαβα τα δύο πρώτα. Σε πολύ γενικές γραμμές, η ύλη του περιοδικού αποτελείται από σύντομες ιστορίες, συνεντεύξεις (στο πρώτο τεύχος του Scott Snyder στον Tynion και στο δεύτερο του Gou Tanabe στον Zack Davisson) και διηγήματα. Όπως συμβαίνει σε κάθε ανθολογία, το επίπεδο διαφέρει αισθητά από ιστορία σε ιστορία, ωστόσο, έχοντας διαβάσει και το δεύτερο τεύχος, ομολογώ πως το βρήκα πολύ κατώτερο από το πρώτο, με ελάχιστες ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις. Ας τα δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά. Από το πρώτο τεύχος, στο οποίο μάλιστα έχουμε διπλό ελληνικό χτύπημα με τη συμμετοχή του Μιχάλη Διαλυνά και της Dani, ξεχώρισα το Dead Means Dead (Foxe, Διαλυνάς) σχετικά με ένα πτώμα που ίσως να μην είναι όσο νεκρό φαίνεται, το She’s Got It (Zac Thompson, Cha) για ένα ανέμελο κυριακάτικο πρωινό που παίρνει μια εφιαλτική τροπή και είναι σχεδιασμένο εξαιρετικά άβολα από την υπέροχη Cha, αλλά και το A Dream of Time (Ram V, John J Pearson), την μάλλον πιο ποιητική ιστορία του τεύχους που δίνει μια διαφορετική διάσταση στις θεωρίες για το τέλος του κόσμου το 2012 με το σχέδιο να θυμίζει κάτι από τον πολυαγαπημένο μου Dave McKean. Επιπλέον, λάτρεψα, όπως ήταν αναμενόμενο, και το σχέδιο της Dani στο Anatomy of the Rut, αν και σεναριακά δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν είτε απλά οκ, είτε κακές με τη ζυγαριά να γέρνει στις πρώτες. Δυστυχώς, όμως, η ισορροπία αντιστράφηκε στο δεύτερο τεύχος, όπου με δυσκολία ξεχώρισα κάποια ιστορία. Αγαπημένη μου ήταν το πρώτο κεφάλαιο του The Adventures of Killboy (James Tynion IV, Ricardo Lopez Ortis), το οποίο αποτελεί την πρώτη εμφάνιση του Killboy, χαρακτήρα που φαίνεται πως θέλει να μετατραπεί στο σήμα κατατεθέν του περιοδικού. Ο Killboy πρόκειται για τον φιλικό serial killer της γειτονιάς που σκοτώνει με σαδιστικότατο τρόπο όσους κάνουν το παραμικρό παράπτωμα και δείχνει τα βιντεάκια των δολοφονιών στα άτομα τα οποία υποτίθεται πως θέλει να προστατέψει. Υποσχόμενο φαίνεται και το Cinderside ( Alex Paknadel, Jason Loo),το οποίο θα συνεχιστεί και αυτό σε επόμενα τεύχη, οπότε δεν έχω πλήρη εικόνα, ενώ οι υπόλοιπες ιστορίες ήταν σοκαριστικά αδιάφορες, σε σχεδιαστικό και σεναριακό επίπεδο. Πάντως, απ’ ότι ξέρω στο τρίτο τεύχος έχουν επιστρέψει κάποιοι αγαπημένοι μου δημιουργοί (Ram V και Lonnie Nadler), ενώ έχουν προστεθεί και άλλοι που μου έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον, οπότε ελπίζω σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω πως αξίζει τον κόπο, αφού καλύπτει το κενό για ιστορίες τρόμου δια χειρός σπουδαίων ονομάτων της σύγχρονης κόμικ σκηνής. Το περιοδικό το βρίσκετε ΕΔΩ, τα δύο πρώτα τεύχη μόνο ψηφιακά πλέον, το τρίτο και σε έντυπο.
  7. Κάτι σκοτώνει τα παιδιά. Αυτή είναι και η υπόθεση του κόμικ. Κλασική συνταγή, απλή και τρομακτική. Μια παρέα παιδιών παίζουν θάρρος ή αλήθεια. Ένα ψέμα αποδεικνύεται τελικά αλήθινό. Το πιο αθώο κομμάτι μιας μικρής πόλης, τα παιδιά τους, εξαφανίζονται ή βρίσκονται νεκρά, διαμελισμένα. Ένα παιδί επιζεί για να διηγηθεί την ιστορία, αλλά δεν το πιστεύει κανείς. Μέχρι να φτάσει στην πόλη μια μυστηριώδης τύπισσα, που ξέρει τι φταίει και πως να το λύσει... Με αυτό το "λιτό" υλικό, οι δημιουργοί φτιάχνουν μια δυνατή ιστορία τρόμου, με ζοφερή ατμόσφαιρα, αποφεύγοντας τις πολλές επεξηγήσεις. Καταφέρνουν να αναδημιουργήσουν το κλίμα του φόβου, που νιώθει κανείς ως παιδί. Η φυσικότητα απεικόνισης των χαρακτήρων των παιδιών συμβάλλει πολύ σ' αυτό. Η μουντή μικρή πόλη μοιάζει ανήμπορη να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Οι γονείς, οι καθηγητές, η αστυνομία, είναι ανίκανοι να δώσουν απαντήσεις και λύσεις. Κι όταν αποπειραθούν να κάνουν οτιδήποτε, κάνουν τα πράγματα χειρότερα από πριν. Η δυσλειτουργικότητα της μικρής κοινωνίας φαίνεται στις λεπτομέρειες. Η απάθεια, οι προσπάθειες επικοινωνίας που πέφτουν στο κενό, η αδυναμία να αντιληφθούν πράγματα που βρίσκονται μπροστά τους. Μέχρι που εμφανίζεται η Έρικα, σαν μια άλλη Buffy Vampire Slayer , που ξέρει πως τα τέρατα είναι πέρα για πέρα αληθινά και δουλειά της είναι να τα αντιμετωπίσει. Οι πληροφορίες που δίνονται γι αυτήν είναι ελάχιστες, είναι εμφανές πάντως ότι έχει ένα σκοτεινό παρελθόν και εμπειρία στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους καταστάσεων. Η αλληλεπίδρασή της με την τοπική κοινωνία και τα παιδιά έχει ενδιαφέρον. Η σύγκρουση του αληθοφανή κόσμου της μικρής πόλης και του ανατριχιαστικού κόσμου που αντιλαμβάνεται η Έρικα και τα παιδιά δημιουργούν μια άγρια σύνθεση, που υπογραμμίζεται από το τραχύ, "βρώμικο" καρτουνίστικο σχέδιο του Dell'Edera. Η έμφαση στα πρόσωπα και τις σκιάσεις, η εναλλαγή μουντών και έντονων χρωμάτων, ο πολύ καλός ρυθμός του κόμικ και το χτίσιμο του κόσμου του, δίνουν ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα, που ακροβατεί ανάμεσα στο ενήλικο και εφηβικό horror πολύ ισορροπημένα. Ο Tynion χειρίζεται το είδος του τρόμου πολύ καλά, παίζοντας με τις συμβάσεις του είδους και τις κλεφτές ματιές που μας αφήνει να ρίξουμε στις ζωές των χαρακτήρων. Μπορεί η υπόθεση να μη μοιάζει ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά το ατού αυτού του κόμικ είναι περισσότερο σε αυτά που δε λέγονται και στην αίσθηση που αφήνει τελικά. Όσοι ξενερώνουν με τις σπλατεροκαταστάσεις (έχει και σκηνές με διαμελισμένα παιδιά) μπορεί να ενοχληθούν. Προσωπικά πάντως, δε θεωρώ ότι έχει άσκοπες σκηνές βίας. Οι υπόλοιποι φανς του horror genre πιστεύω ότι θα το εκτιμήσουν. Χωρίς να ανήκει στα καλύτερα κόμικς τρόμου που έχω διαβάσει, έχει αυτό το "κάτι" που σου μένει. Μετράει ήδη 8 τεύχη και είναι υποψήφιο στα φετινά Eisner.
  8. Batman : The Court of Owls (Volume 1) Σήμερα θα ήθελα να παρουσιάσω ένα ακόμη κόμικ του Batman, το οποίο ονομάζεται Batman: Court of Owls. (2011) Ο συγγραφέας είναι ο Scott Snyder, σχεδιαστής ο Greg Capullo, ενώ τα μελάνια έχει αναλάβει ο Jonathan Glapion. Θέλω να αναφέρω ότι η ιστορία αυτή είναι η πρώτη του Snyder στον τίτλο, ο οποίος «έτρεξε» για 51 τεύχη συνολικά. Ο Batman ερευνά μία ακόμα υπόθεση, η οποία αφορά μία υπόγεια οργάνωση, επονομαζόμενη «Court of Owls». Η συγκεκριμένη οργάνωση υπάρχει από τις απαρχές του Gotham και γνωρίζει πολλά τόσο για την ιστορία της πόλης, όσο και για τον ίδιο τον Bruce Wayne. O Βatman προσπαθήσει να ανακαλύψει τα μυστικά τους, ενώ ταυτόχρονα έρχεται σε σύγκρουση με τον Talon, επίλεκτο εκτελεστή της οργάνωσης αυτής. Στην ιστορία, κάνει την εμφάνιση της όλη η Bat-family, με κύριους τον Dick Grayson και τον Alfred. Θα πω ότι το κόμικ αυτό μού άρεσε. Παρατηρούμε μία άλλη πλευρά του Bruce Wayne/Batman, όπου δεν είναι τόσο «ατσαλάκωτος» και υπέφερε τόσο σωματικά όσο και πνευματικά από τους αντιπάλους του. Μάλιστα, βλέπουμε τον Bruce να αναθεωρεί όσα γνώριζε για την πόλη, αφού έρχονται στην επιφάνεια νέα μυστικά του Gotham, τα οποία ο ίδιος αγνοούσε. Ο Snyder κάνει το χαρακτήρα περισσότερο ανθρώπινο και τρωτό, και όχι όπως τον βλέπουμε συνήθως, δηλαδή προετοιμασμένο για όλα. Επιπλέον, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολλούς εσωτερικούς μονολόγους, κυρίως όταν γράφει τον Bruce, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα σκοτεινοί και ταιριάζουν στο χαρακτήρα. Παράλληλα, κάτι άλλο που παρατήρησα είναι ότι υπάρχουν πολλοί μακροσκελείς διάλογοι, κάτι που έμενα προσωπικά δε με ενόχλησε. Το σχέδιο του Capullo μου άρεσε πάρα πολύ, είναι ενίοτε creepy και edgy και την ίδια στιγμή ατμοσφαιρικό! Μάλιστα, τα χρώματα του FCO εμένα με μαγνήτισαν, καθώς είναι πολύ ζωντανά και ταιριάζουν πολύ με το σχέδιο! Συνολικά, πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ και μια εκρηκτική αρχή για το run του Scott Snyder. To Court of Owls είναι μία καθοριστική ιστορία, ένα modern classic!
  9. Εκδόσεις : ΟΞΥ Σελ: 176 - Διαστάσεις: 16,5 x 25 – ISBN: 978-960-436-791-7 - Τιμή: € 17.99 Μετάφραση : Σάββας Αργυρού Όταν θυμάμαι διάβασα τότε στα solicitations ότι ο Scott Snyder αναλαμβάνει τη Justice League είναι η αλήθεια ότι προβληματίστηκα…Όχι φυσικά επειδή ο Snyder δεν είναι πολύ καλός συγγραφέας. Αλλά περισσότερο γιατί είναι πολύ καλός συγγραφέας στις σκοτεινές ιστορίες του είτε πρόκειται για το θρυλικό του run στον Bat Man(Το Court of Owls παραμένει πλέον στη δεκάδα με τις definitive Bat Man stories)είτε για τα εκπληκτικά horror αριστουργήματα του όπως τα Wytches και American Vampyre(για να μην ξεχνάμε επίσης το πέρασμα του από τις σελίδες του Swamp Thing). Θα μπορούσε ο Snyder να αναλάβει έναν team τίτλο και μάλιστα με τους μεγαλύτερους ήρωες-icon της εταιρείας και να μας δώσει ένα πραγματικό καλό run;; Η απάντηση δίνεται στο πρώτο τόμο Justice League- Η Ολότητα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΞΥ και περιλαμβάνει τα 7 πρώτα τεύχη της σειράς. Φυσικά δεν ήταν η πρώτη του ενασχόληση με την ομάδα καθώς είχε προηγηθεί το Justice League:No Justice καθώς και το Dark Knights Metal στο οποίο ο Snyder είχε τη δυνατότητα να δουλέψει με πολλούς χαρακτήρες, αλλά κατα την ταπεινή μου γνώμη κάπου λιγάκι χάθηκε στη πορεία...Θα γινόταν άραγε το ίδιο και με τη νέα αυτή σειρά;; Τα πρώτα δείγματα στα 7 αυτά τεύχη έτσι όπως απαρτίζουν το πρώτο τόμο της σειράς με τίτλο «Η Ολότητα» δείχνουν ότι ο Snyder ξέρει με τι χαρακτήρες έχει να κάνει, σέβεται το μέγεθος και την ιστορία τους, και το σημαντικότερο όλοι τους είναι πρωταγωνιστές και κανείς δε καλύπτει τον άλλο. O Superman δεν επισκιάζει έναν John Stewart, ή η Wonder Woman την Hawkgirl.Όλοι έχουν το δικό τους δυναμικό και σημαντικό ρόλο στην ιστορία η οποία για εμένα είναι ένα γράμμα αγάπης προς τα παλιά animated cartoons(JL -TAS)και έχει πολλά Morrison-ικά στοιχεία όσον αφορά την επικών διαστάσεων αναμέτρηση των ηρώων μας με την Λεγεώνα του Ολέθρου (Legion of Doom) που την απαρτίζουν οι Lex Luthor,Joker,Chetah και όλοι οι σημαντικότεροι και πιο διαβολικοί villains του DC universe.Και οι δυνάμεις με τις οποίες οι ήρωες μας θα έρθουν αντιμέτωποι είναι κυριολεκτικά κοσμικών διαστάσεων!! Με μια μεγάλη απειλή για τον κόσμο η οποία βρίσκεται σε μια πορεία κατευθείαν για τη Γη. Όντας το μόνο άτομο που μπορεί να καταλάβει τον υψηλό κίνδυνο αυτής της συγκεντρωμένης ουσίας της μυστικής πηγής όλων των πραγμάτων που ονομάζονται «Ολότητα», ο Martian Manhunter προσπαθεί να καταλάβει ποιες επιλογές απομένουν για τους ήρωες μας, για να σώσουν το σύμπαν από την εξαφάνιση… Ο Snyder από τη μία εμμένει στη προσωπικότητα κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά είτε πρόκειται για ήρωα είτε για villain, χωρίς να γίνεται μελοδραματικός ή να στερεί τίποτε από τη ξέφρενη δράση που ακολουθούν τις εντυπωσιακές σκηνές μάχης. Στο σενάριο βοηθάει σε κάποιες στιγμές της ιστορίας και ο James Tynion IV ο οποίος τελευταία βρίσκεται σε μεγάλες συγγραφικές και δημιουργικές φόρμες είτε για τα υπερηρωικά στη DC είτε και για τις indie δημιουργίες του(βλέπε Something is Killing the Children για την BOOM).Παρόλα αυτά δεν θα το έλεγα και τόσο friendly reading για όσους θα ήθελαν να ξεκινήσουν από εδώ την ανάγνωση της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης, γιατί περιέχει και στοιχεία που κάποιος θα πρέπει να γνωρίζει έχοντας διαβάσει προηγούμενες δουλειές του Snyder όπως το Dark Knights Metal και No Justice στα οποία αναφέρθηκα προηγουμένως…Η αφήγηση τρίτου προσώπου που δίνει στους αναγνώστες περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τα γεγονότα που ξετυλίγονται δεν είναι ένα στυλ αφήγησης ιστοριών κόμικς που είναι εύκολο να εκτιμηθεί ή να προσαρμοστεί…Πιθανών λοιπόν να νιώσει λίγο χαμένος με τα τόσα στοιχεία και καταστάσεις που θα διαβάσει ήδη από τις πρώτες σελίδες του τόμου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλογραμμένη η ιστορία και ότι δε θέτει τις βάσεις για όσα ακόμα μεγαλύτερα θα ακολουθήσουν. Και φυσικά εκεί που όλοι θα αποζημιωθούν είναι στην εικονογράφηση.Τόσο οι Jorge Jimenez(Earth 2,Super Sons), Jim Cheung(Young Avengers,Guardians of the Galaxy,Axis)και Doug Mahnke(Final Crisis,Green Lantern)δίνουν πραγματικά τον καλύτερο εαυτό τους για να αποτυπώσουν στο χαρτί με κάθε μεγαλείο μία τέτοια επικών διαστάσεων ιστορία που μόνο σε μία μεγάλη ομάδα σαν τη Justice League Θα μπορούσε κάποιος να διαβάσει. Η πολύ αξιόλογη και προσεγμένη έκδοση από τις εκδόσεις ΟΞΥ, περιλαμβάνει και όλα τα variant cover της σειράς, με υπέροχα χρώματα σε χαρτί πολυτελείας, άριστη βιβλιοδεσία(μολονότι πολλές οι σελίδες ο τόμος δεν τσακίζει στη ράχη, ούτε φεύγουν σελίδες)και πολύ καλή μετάφραση στα πυκνογραμμένα(είναι η αλήθεια)κείμενα του Snyder/Tynion, από τον Σάββα Αργυρού που πραγματικά κάνει άλλη μία τιτάνια προσπάθεια να το αποδώσει όσο καλύτερα γίνεται.Οι εκδόσεις ΟΞΥ δεν καταφέρνουν ποτέ να μας απογοητεύσουν με τις επιλογές τους. Λίγο πριν βγει και η Snyder Director’s Cut Version της ταινίας , αυτός ο τόμος είναι η καλύτερη ευκαιρία να διαβάσετε μία δυναμική και γεμάτη δράση ιστορία της μεγαλύτερης ομάδας υπερηρώων στο Justice League : Η Ολότητα που κυκλοφορεί και σε πολύ καλή τιμή.Αξίζει της προσοχής σας!! Το άρθρο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Comicstreet.
  10. Όπως σας ανέφερα και σε προηγούμενο άρθρο μου,η DC γιορτάζει την εμφάνιση διάφορων χαρακτήρων της που φέτος συμπληρώνουν τα 80 χρόνια δημιουργίας τους. Μετά τους Robin,Joker&Cat Woman,σειρά έχει και ο Green Lantern(ή μάλλον οι Green Lanterns αφού μέσα στις δεκαετίες έχουν πολλοί αποκτήσει αυτό τον τίτλο)με ένα επετειακό τεύχος 100 σελίδων όπου μεγάλα ονόματα της βιομηχανίας δημιουργούν τις δικές τους ιστορίες για τον emerald knight της DC.O Original Green Lantern δημιουργήθηκε από τους Martin Nodell&Bill Finger και εμφανίστηκε στο All American Comics της Αll American Publications τον Ιούλιο του 1940.Παρακάτω θα δούμε μία προς μία τις ιστορίες του τεύχους. 1.Dark Things cannot stand the Light(James Tynion IV/συγγραφέας&Gary Frank/σχεδιαστής): Η πρώτη ιστορία του τεύχους περιλαμβάνει τον original Green Lantern τον Alan Scott.Ο Alan επισκέπτεται τη μητέρα του φίλου του που χάθηκε στο σιδηροδρομικό ατύχημα στο οποίο εκείνος μετατράπηκε στο πράσινο φανό.Εκείνη του μιλάει για το "φως" που έκρυβε μέσα του,ζώντας μέσα σε ένα κόσμο σκοτεινό..Το οποίο φως αν το κρατούσε μέσα του θα τον έκαιγε και αν το έβγαζε προς τα έξω θα έκαιγε τους άλλους..Και επίσης πόσο σημαντικό είναι για τον Alan,αν έχει και αυτός το ίδιο φως,να βοηθάει τους ανθρώπους να βρουν το δικό τους... Η καλύτερη ιστορία του τεύχους,συγκινητική,γεμάτη συναίσθημα και ελπίδα,θεωρείται αρκετά διφορούμενη αφού ίσως να μιλάει συγκαλυμμένα και για την ομοφυλοφυλία του Alan Scott(όλο αυτό με το φως που κάποιος κρύβει μέσα του,σε έναν σκοτεινό κόσμο και κάποια panels)που πλέον δεν αφορά μόνο την new 52 εκδοχή του.Ο Frank για ακόμα μία φορά υπέροχος στα σχέδια του. 2.Last Will(Geoff Johns/συγγραφέας&Ivan Reis/σχεδιαστής): Ο Ηal Jordan προσγειώνεται σε άγνωστο μέρος.Το δαχτυλίδι του δεν έχει άλλη ενέργεια,δε ξέρει πόσο(και αν)μπορεί να επιβιώσει εκεί,και αποφασίζει να στείλει 3 τελευταία μηνύματα με το δαχτυλίδι σε ανθρώπους που σήμαιναν κάτι για εκείνον και έχει κάτι τελευταίο να τους πει..Έιναι όμως τα πράγματα όπως φαίνονται;;Έξυπνο σενάριο από Johns με μεγάλη ανατροπή στο τέλος,και μία από τις μοναδικές φορές που ο Hal δείχνει πόσο ευαίσθητη ψυχή διαθέτει πίσω από όλη αυτή τη no fear personna που από μικρός έχει υιοθετήσει,και πόσο ανθρώπινος παραμένει ακόμα και τις στιγμές εκείνες που μπορεί να είναι οι τελευταίες του.Επίσης πολύ καλό σχέδιο από Iavn Reis που συνεχώς γίνεται όλο και καλύτερος. 3.The Meaning of Fear(Cullen Bunn/συγγραφέας&Doug Mahnke/σχεδιαστής): Μαθήματα φόβου από τον Sinestro(ναι κάποτε ήταν και εκείνος ένας Lantern)και μάλιστα δωρεάν!Το αν πάρεις το πτυχίο είναι άλλη υπόθεση..Περίμενα κάτι καλύτερο από Bunn για να σας πω την αλήθεια αλλά οκ διαβάζετε ευχάριστα και είναι σχετικά μικρή ιστορία. Εξώφυλλο από Neal Adams 4.Time Alone(Denny O'Neil/συγγραφέας&Mike Grell/σχέδιο): Μαθήματα ζωής αυτή τη φορά από τον Hal στον Oliver Quinn,με βάση το βιβλίο του Henry David Thoreau "Walden"(or life in the woods).Ο Ηal πιστεύει ότι η ζωή του ήρωα που πολεμάει συνεχώς το έγκλημα τον κάνει και εκείνον πιο βίαιο και αναθεωρεί τις σκέψεις του όταν διαβάζει το βιβλίο.Ακόμα μία από τις τελευταίες ιστορίες του O'Neil(όπως και εκείνη στο Joker)ουσιαστικά σαν αποχαιρετισμός στο κοινό του.Θα περίμενα τον Neal Adams στο σχέδιο(για να αναβιώσει η κλασική συνεργασία που μας έδωσε το Green Lantern/Green Arrow στα 70's)αλλά με αποζημιώνει το σχέδιο του Grell μία χαρά. Εξώφυλλο από Nicola Scott 5.Legacy(Ron Marz/συγγραφέας&Darryl Banks/σχεδιαστής): Η ομάδα που μας έδωσε τον νέο Lantern των 90's(Kyle Rayner)δε θα μπορούσε να λείπει από τη μεγάλη γιορτή!H σημασία του να είσαι ένας Lantern και το βαρύ σαν ιστορία όνομα που σηκώνεις στους ώμους σου,πράγμα που ο Kyle το γνωρίζει καλύτερα από το καθένα...Διαβάζοντας την ιστορία ένιωσα πόσο μου λείπει ο Kyle και θα ήθελα να τον έβλεπα πιο συχνά στον τίτλο.Επίσης όσο μεγάλα και αν είναι τα παπούτσια που πρέπει να "γεμίσεις" πίστεψε στον εαυτό σου και στις δυνάμεις σου και θα τα καταφέρεις,ουσιαστικά το βασικό μήνυμα της ιστορίας. Εξώφυλλο από Phlip Tan 6.Heart fo the corps(Peter Tomasi/συγγραφέας&Fernando Pasarin/σχεδιαστής):O Kilowog δεν έχει αρκετά κέφια όταν αναλαμβάνει μία αποστολή διάσωσης μαζί με τον Guy Gardner,αλλά ο Guy θα κάνει τα πάντα για να του φτιάξει τη διάθεση..Μία ιστορία ύμνος στη δύναμη της φιλίας από τον Tomasi,όμορφα σχεδιασμένη από τον Pasarin.Πέρασα ευχάριστα διαβάζοντάς την. 7.Reverse the Polarity(Charlotte McDaffie/συγγραφέας&Crisscross/σχεδιαστής): John Stewart μαζί με Hawkgirl ενάντια στον Dr.Polaris,τον Magneto του DC universe.Τίποτα το ιδιαίτερο σαν ιστορία σεναριακά και σχεδιαστικά,παρά μόνο ότι τη γράφει σαν tribute η γυναίκα του Dwane McDuffie στο σύζυγό της. 8.FOUR(Robert Venditti/συγγραφέας & Rafa Sandova):Ακόμα μία ιστορία ύμνος στο ιδανικό της φιλίας.Hal,John&Kyle όπως κάθε χρόνο μετά το θάνατο του Guy(spoiler ότι ίσως ο χαρακτήρας πεθάνει στο μέλλον)μαζεύονται σε ένα bar,τα πίνουν,και τιμάνε τη μνήμη του με το να θυμόνται πόσο καλός σύντροφος ήταν.Aν όχι η δεύτερη καλύτερη,σίγουρα η πιο συγκινητική ιστορία του τεύχους.Venditti εγγύηση ακόμα και στις μικρές ιστορίες. 9.The Voice(Mariko Tamaki/συγγραφέας & Mirka Andolfo/σχεδιάστρια):H Jessica Cruz,πρέπει να νικήσει το μεγαλύτερο φόβο της...Το φοβισμένο της μυαλό!!H Tamaki εμμένει στη ψυχοσύνθεση της Cruz,και τη καθημερινή μάχη που δίνει με τον ίδιο της τον εαυτό,τις φοβίες και τις ανασφάλειες της και μας δείχνει και εκείνη γιατί η Jessica θεωρείται η Next door Lantern μετά τον Kyle Rayner. Εξώφυλλο από Jim Lee 10.Homegrown Hero(Sina Grace/συγγραφέας&Ramon Villalobos/σχεδιαστής): O μεγαλύτερος αντίπαλος δε βρίσκεται στους απέραντους γαλαξίες του διαστήματος,αλλά ανάμεσα μας...Και είναι ο ρατσισμός που δηλητηριάζει τις ψυχές των ανθρώπων...Ένας εχθρός που ούτε το φως ενός πράσινου φανού δεν μπορεί να πάρει το σκοτάδι που φωλιάζει μέσα του... Μέσα σε ένα τεύχος 100 χορταστικών σελίδων,οι ταλαντούχοι δημιουργοί αποτίουν, με το καλύτερο δυνατό τρόπο,το δικό τους σεβασμό στην ιστορία του πράσινου φαναριού μέσα από το παρελθόν,το παρόν αλλά και το μέλλον του χαρακτήρα.Μακάρι το φως του πράσινου φανού,να φωτίζει το κόσμο των υπερηρώων και της 9ης τέχνης γενικότερα για πολλά χρόνια ακόμα.
  11. "He is the cacling devil..The monster under the bed.The one who brings your greatest terror to life and laughs at you..." - Dr.Reedler for Joker Φέτος η DC γιορτάζει πρώτες εμφανίσεις πολλών χαρακτήρων της,που συμπληρώνουν πολλές δεκαετίες στις πλάτες τους,αλλά δεν έχουν δείξει ούτε για μία στιγμή γερασμένοι.Η αρχή έγινε με τον Robin(Detective Comics # 38 τον Απρίλιο του 1940)και συνεχίζουμε με Joker,CatWoman και Green Lantern.Σήμερα θα σας παρουσιάσω το επετειακό και πολυσέλιδο τεύχος του Joker(ο οποίος είχε κάνει το ντεμπούτο του στο Bat Man #1 τον Απρίλιο του 1940/τον ίδιο μήνα με τον Robin),δημιουργημένο από μία πλειάδα παλαιών και νέων δημιουργών,όπου ο καθένας έχει να δώσει και κάτι δικό του στον πρίγκηπα του εγκλήματος!! Επίσης reprints από τα κλασικότερα εξώφυλλα που έχει εμφανιστεί ο Joker καθώς και pin up galleries από ταλαντούχους καλλιτέχνες όπως John Romita jr.,Fiona Staples,Kelley Jones,Stjepan Sejic κ.α.O Joker δε θεωρείται απλά η μεγαλύτερη νέμεσις του Bat Man αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους villain στην ιστορία των κόμικς.Ας δούμε τις ιστορίες του τεύχους μία προς μία λοιπόν! 1.Scars(Scott Snyder/συγγραφέας&Jock/σχεδιαστής): Ένας ψυχολόγος(Dr.Reedler) που ειδικεύεται στη θεραπεία των θυμάτων του Joker,προσπαθεί να τους πείσει με όλες του τις δυνάμεις και τη στήριξη του,ότι ο κλόουν είναι απλά ένας άνθρωπος,ειδικός στο να ψυχολογεί και να παίζει με τους φόβους των θυμάτων του...Έιναι όμως τα πράγματα έτσι;;Νομίζω ότι ο Snyder άξια πρέπει να συμπεριληφθεί στους definitive Joker writers.Γράφει αν όχι τον καλύτερο,σίγουρα το πιο τρομακτικό Joker που έχετε ποτέ διαβάσει.Το Death of the family και αυτή εδώ η ιστορία αποτελούν τη μεγαλύτερη εγγύηση σε αυτό.Η καλύτερη ιστορία του τεύχους με διαφορά... Θέλω να γίνω Harley στη θέση της Harley! 2.What comes at the end of a Joke(James Tynion IV/συγγραφέας&Μikel Janin/σχεδιαστής): Πρελούδιο του επερχόμενου Joker War(που θα αρχίσει από το Bat Man #95 που γράφει ο Tynion)και ουσιαστικά το ντεμπούτο της - θέλω να γίνω η νέα Harley - Punchline,που πρέπει να αποδείξει σκληρά ότι δεν είναι ακόμα ένα Joker fan girl..Ίδωμεν λοιπόν!!Μας τα είχε πει και η Joker's Daughter αυτά και τώρα she's just another day.... 3.Kill the Bat Man(Garry Whitta,Greg Miller/συγγραφείς & Dan Mora/σχεδιαστής): Όταν ο Bat Man πεθαίνει στο καθήκον,τι θα απογίνει άραγε ο μεγαλύτερος εχθρός του;;Ο ένας ουσιαστικά δημιούργησε τον άλλο,οπότε αν δεν υπάρχει ο ένας δεν μπορεί να υπάρξει και ο άλλος...Ή μπορεί να υπάρξει με πιο...σαδιστικό ρόλο;;Η πρώτη αστεία ιστορία της συλλογής(το τέλος με έκανε να ξεσπάσω στα γέλια)όμορφα σχεδιασμένη από τον Mora(Klaus,Flash,Terrifics)δίνει μία άλλη προοπτική στην εξέλιξη του Joker!! 4.Introducing the Dove Corps(Denny O'Neil/συγγραφέας&Jose Luis Garcia Lopez/σχεδιαστής): Οι βετεράνοι O'Neil & Garcia Lopez δίνουν και αυτοί μία νέα προοπτική εξέλιξης για τον Joker.Ο πρίγκηπας του εγκλήματος βαριέται..και αποφασίζει να αλλάξει παραστάσεις!!Κατατάσσεται στους Dove Corps που αναλαμβάνουν αποστολές διάσωσης χωρίς απώλεια της ανθρώπινης ζωής..Πόσο ακριβώς θα αντέξει μαζί τους;;;Μία από τις τελευταίες ιστορίες του πρόσφατα χαμένου O'Neil σε σχεδιασμό του Lopez που ακόμα παραδίδει ποιοτική δουλειά,δίνοντας μας έναν Joker μέσα από τα 70's!! 5.The War Within(Peter J.Tomasi/συγγραφέας&Simone Bianchi/σχεδιαστής): Ένα ταξίδι μέσα στον εφιαλτικό κόσμο του Joker και σχεδόν όλες τα incarnation του..Φανταστικό σχέδιο από Bianchi το μόνο ουσιαστικά αξίζει από αυτή την ιστορία. 6.Τhe Last Smile(Paul Dini/συγγραφέας&Riley Rossmo/σχεδιαστής): Λένε ότι τα όνειρα είναι ο καθρέπτης της ψυχής,το ίδιο όμως και οι εφιάλτες που συχνά τα αποτελούν...Ποιος όμως είναι ο εφιάλτης του Joker;Μία ιστορία βγαλμένη από το The Animated Series με το σχέδιο του Rossmo(Martian Manhunter) που μου θύμισε έντονα Sean Murphy στο White Knight. 7.Birthday Bags(Tom Taylor/συγγραφέας&Eduardo Risso/σχεδιαστής): O Joker βοηθάει το μικρό Sergio(γιος του συνεργάτη του,που όλοι αποφεύγουν γιατί τον θεωρούν φρικιό)να κάνει το πάρτυ της ζωής του!!Και του χρόνου Sergio!!Τaylor σε μεγάλα συγγραφικά κέφια και φυσικά το κλασικό και ιδιαίτερα προσωπικό σχέδιο του Risso μας δίνουν κατά τη γνώμη μου τη δεύτερη καλύτερη ιστορία του τεύχους. 8.No Heroes(Eduardo Medeiros&Rafael Albequerque/συγγραφείς και σχέδιο από Alberqueque): Ο Joker έχει την αδυναμία του στους ήρωες..Και το αποδεικνύει σε έναν υπάλληλο τράπεζας που πηγαίνει να ληστέψει,με τον καλύτερο τρόπο...Μία από εκείνες τις ιστορίες που τονίζουν τον τόσο αντιφατικό χαρακτήρα του Joker.. 9.Penance(Tony S.Daniel/συγγραφέας&σχεδιαστής): Ένας μαφιόζος εξομολογείται σε έναν ιερέα το φόβο του για τον Joker που έγινε εχθρός του...Θα βρει όμως τη πραγματική λύτρωση από την εξομολόγηση;Δυστυχώς ο Daniel όσο υπέροχος σχεδιαστής είναι,σεναριακά δεν κατορθώνει να δώσει κάτι το ιδιαίτερο..Εδώ σε αυτή την ιστορία δεν κατορθώνει να αποτελέσει πάλι την εξαίρεση... 10.Two Fell into the hornet's nest(Brian Azzarello/συγγραφέας&Lee Bermejo/σχεδιαστής):H φωλιά του Κούκου αλά Joker style!Μπορεί να ξεφύγει από το στόμα της τρέλας ή είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στη ψυχή του;Σίγουρα η πιο παράξενη ιστορία του τεύχους.Μου άρεσαν οι Golden age/Dick Sprung αναφορές στο σχέδιο του Bermejo που φαίνεται διαφορετικό από εκείνο που τον έχει καθιερώσει. Αυτές ήταν οι ιστορίες του επετειακού τεύχους για τα γενέθλια του πρίγκηπα του εγκλήματος!Εμείς να ευχηθούμε χρόνια πολλά(και τρελά)να συνεχίζει να μας χαρίζει ιστορίες απόλυτης τρέλας και φρενίτιδας,και σίγουρα θα έχει πάντα ένα τελευταίο αστείο να μας πει ή έναν μπαλαντέρ(Joker)στο μανίκι του..
×
×
  • Create New...