Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'J.G. Jones'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 2 results

  1. Το "Strange Fruit" είναι ένα θρυλικό τραγούδι, που το ξέρουμε από την τεράστια Billie Holiday, η οποία το έκανε διάσημο, αν και δεν ήταν η πρώτη που το τραγούδησε. Μιλάει για τα "περίεργα φρούτα", τα οποία υπήρχαν σε δέντρα των ΗΠΑ, κυρίως στο Νότο, και τα οποία έμοιαζαν σκανδαλωδώς με πτώματα κρεμασμένων μαύρων. Το ομότιτλο κόμικ των J.G. Jones και Mark Waid αφηγείται μια ιστορία, που έχει σχέση με το ρατσισμό. Η ιστορία τοποθετείται χρονικά το 1927 και τοπολογικά στην πολιτεία του Μισισίπη, στην καρδιά του αμερικανικού νότου, εκεί που βασίλευε ο ρατσισμός και εκκινεί από το πραγματικό περιστατικό μιας μεγάλης πλημμύρας στην περιοχή εκείνη ακριβώς τη χρονιά. Ενώ οι περισσότεροι λευκοί περιφρονούν τους μαύρους και τους υποχρεώνουν να δουλέψουν στο φράγμα με μισθούς πείνας. Καθώς ένας τσακώνεται με μια παρέα λευκών και επιχειρεί να διαφύγει, όλοι παρατηρούν μια λάμψη από τον ουρανό, η οποία καταλήγει στην πρόσκρουση ενός αντικειμένου στη Γη. Δεν αποτελεί έκπληξη, το ότι το αντικείμενο είναι ένα διαστημόπλοιο, είναι όμως έκπληξη, ότι ο επιβάτης είναι ένας θηριωδών διαστάσεων μαύρος! Καθώς ο ποταμός πλημμυρίζει και οι φυλετικές εντάσεις βαίνουν σε κορύφωση, όλοι ετοιμάζονται για μια σύγκρουση. Είναι προφανείς οι προθέσεις των δημιουργών, να φτιάξουν μια ιστορία, που να εμπνέεται τόσο από πραγματικά περιστατικά, όσο και να αποτελεί φόρο τιμής στα κλασικά αμερικανικά κόμικς, προσπαθώντας να θίξουν και το φλέγον και, δυστυχώς ακόμη και σήμερα υπαρκτό, ζήτημα του ρατσισμού στις ΗΠΑ. Η ιστορία είναι αρκετά καλογραμμένη, οι πληροφορίες, που μαθαίνουμε ακριβώς όσες χρειάζονται για την υπόθεση (για παράδειγμα, δεν πληροφορούμαστε για την προέλευση του εξωγήινου, ούτε για το λόγο παρουσίας του στη Γη) και οι πρωταγωνιστές σκιαγραφούνται επαρκώς και σίγουρα όσο χρειάζεται, για να προχωρήσει η ιστορία. Οι περισσότεροι λευκοί παρουσιάζονται ως ρατσιστές, η ΚΚΚ κάνει την εμφάνισή της, ενώ υπάρχουν και κάποιοι λευκοί, που δεν έχουν δηλητηριαστεί ακόμη από το ρατσισμό. Τα σχέδια και τα χρώματα του J.G. Jones είναι πραγματικά υπέροχα, σαν πίνακας ζωγραφικής στο στιλ του Alex Ross και το ίδιο ισχύει και για τη γενικότερη σκηνοθεσία του. Οι εκφράσεις των χαρακτήρων είναι απόλυτα αληθοφανείς κα ιαυτό επιτρέπει στους αναγνώστες να καταλάβουν τα συναισθήματά τους. Δεν νομίζω, ότι υπάρχει έστω και ένα σχέδιο, που να μην προωθεί την πλοκή με κάποια τρόπο, επιτρέποντας έτσι στους συγγραφείς να αφηγηθούν την ιστορία με όσο λιγότερα λόγια γίνεται. Από ό,τι καταλαβαίνω, αρκετοί στις ΗΠΑ δυσαρεστήθηκαν με το συγκεκριμένο κόμικ, επειδή, αν και αναφέρεται στο ρατσισμό είναι γραμμένο από δύο λευκούς, αλλά και επειδή κάποια πράγματα στην ιστορία μπορούν να ερμηνευθούν ως μια προσπάθεια άμβλυνσης του φλέγοντος θέματος, όπως για παράδειγμα το γεγονός, ότι οι μη ρατσιστές λευκοί είναι μια εύπορη οικογένεια ενός Γερουσιαστή., κάτι που θα ήταν μάλλον δύσκολο εκείνη την εποχή. Από την άλλη, βέβαια, υπήρξαν και διάφοροι, που εκθείασαν το κόμικ, αλλά σε κάθε περίπτωση υπήρξε μια διαμάχη, κάτι, που από μόνο του δεν είναι καθόλου κακό. Προσωπικά πιστεύω, ότι το κόμικ είναι καλογραμμένο και εξαιρετικά σχεδιασμένο, αλλά όπως και να το κάνουμε η ιδέα ενός μαύρου από μηχανής θεού, που βοηθάει όλον τον κόσμο και στο τέλος τα πάντα βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, είναι κάπως προβληματική. Σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις των δημιουργών, απλά δεν νομίζω, ότι αυτή ήταν η κατάλληλη προσέγγιση για το θέμα. Από την άλλη, όπως έγραψα, το κόμικ διαβάζεται με μεγάλη άνεση ακριβώς λόγω της αφηγηματικής και σχεδιαστικής ικανότητας των Jones και Waid. Θα χαρώ ιδιαίτερα να διαβάσω και άλλες απόψεις πάνω στο θέμα. Η σειρά κυκλοφόρησε σε 4 τεύχη το 2015, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε έναν σκληρόδετο τόμο, λίγο μεγαλύτερου μεγέθους από το συνηθισμένο και με χοντρό χαρτί, που αναδεικνύει το σχέδιο του Jones και τον οποίον διάβασα. Περιέχει εισαγωγή, επίλογο, σχέδια και τα εξώφυλλα. Δεν γνωρίζω εάν έχει κυκλοφορήσει και άλλη έκδοση. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η κριτικός κόμικς J. A. Micheline κατακεραυνώνει το κόμικ Ο Mark Waid απαντά Άλλη μια αρνητική κριτική Μια σαφώς πιο νηφάλια, αλλά και αυτή αρνητική Και μια θετική
  2. Υλικό Συλλογής: Black Widow v1 01-03 (June/August 1999) Black Widow v2 01-03 (January/March 2001) Black Widow: Pale Little Spider v1 01-03 (June/August 2002) Το 2018 η Marvel αποφάσισε να γιορτάσει τα 20στα γενέθλια από την σύσταση του παραρτήματος Marvel Knights, το τμήμα που εξέδιδε πιο ενήλικες ιστορίες και από το οποίο προήλθαν πολλά από τα στοιχεία που υιοθετήθηκαν μετά στους κανονικούς τίτλους της εταιρίας. Έβγαλε καμιά 15 συλλογές λοιπόν για αυτό τον σκοπό, που περιείχαν αρκετούς από τους πρώτους τίτλους του παραρτήματος, και μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν και η πρώτη πλήρη συλλογή των τριών τρίτευχων σειρών της Μαύρης Χήρας που είχαν βγει με το σήμα της Marvel Knights. Σε αυτές τις τρεις σειρές, το αναγνωστικό γνώρισε την Γιέλενα Μπέλοβα, μια άλλη απόφοιτο του προγράμματος Μαύρη Χήρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, η οποία έρχεται σε αντιπαράθεση με την σαφώς πιο γνωστή «απόφοιτο» του, την Νατάσα Ρομάνοφ. Με την Μπέλοβα να κάνει το ντεμπούτο της στο κινηματογραφικό σύμπαν στης Marvel τον ερχόμενο Μάιο στην πρώτη ταινία της Μαύρης Χήρας, αυτή η συλλογή θα προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού σίγουρα, αν και τα πρώτα δείγματα από το τρέιλερ δεν δείχνουν να έχουν κρατήσει κάτι από αυτές τις ιστορίες. Ας δούμε όμως τις ιστορίες ξεχωριστά: Οι περιγραφές περιέχουν σπόιλερς. The Itsy-Bitsy Spider (1999) Ένα νέο βιολογικό όπλο, το οποίο δίνει απεριόριστη δύναμη σε ένα ένα άτομο για αρκετή ώρα ώστε να εξολοθρεύσει τους αντίπαλους του πριν καταναλώσει όλες τις ουσίες του σώματος του, καταλήγοντας στον θάνατο του, έχει αναπτυχθεί από ένα επιστήμονα και δοκιμάζεται στην - μη υπαρκτή - χώρα του Ραπανστάν. Τόσο το πεντάγωνο όσο και οι Ρώσοι ξεχωριστά, αναθέτουν στην Νατάσα Ρομάνοφ να βρει τον επιστήμονα και να τους φέρει το όπλο. Καθ όλη την διάρκεια της αποστολής όμως, μια νέα πράκτορας του προγράμματος Μαύρη Χήρα την παρακολουθεί, με σκοπό να εκπληρώσει αυτή την αποστολή στην θέση της. Αυτή είναι η Γιέλενα Μπέλοβα, μια νεαρή ιδεαλίστρια η οποία πιστεύει πως η Νατάσα δεν έχει δικαίωμα να λέγεται Μαύρη Χήρα, εφόσον δεν είναι πιστή στην πατρίδα της και πως αυτή είναι καλύτερη και καταλληλότερη για το «χρίσμα». Γρήγορα μαθαίνει όμως πως η εμπειρία δεν αντικαθιστά τα όποια προσόντα και πως σε αυτό το επάγγελμα, δεν έχει χώρο για ιδεαλισμούς, με την Νατάσα να φροντίζει ώστε καμιά από τις δύο δυνάμεις να μην πάρει το όπλο στα χέρια της. Σε αυτή τη πρώτη ιστορία, σκοπός της Ντέβιν Γκρέισον ήταν το να δείξει μια κάπως πιο ρεαλιστική κατασκοπευτική περιπέτεια από αυτό που μας είχαν συνηθίσει όταν έδειχναν την Μαύρη Χήρα. Οπότε η Μπέλοβα είναι ο αντίποδας σε αυτό, ίσως αντιπροσωπεύοντας τις προσδοκίες ενός αναγνώστη αναθρεμμένου με κόμικ παραστάσεις από το ιδίωμα; Μάλλον. Το σίγουρο είναι πως το πείραμα πέτυχε αν και δεν θα έλεγα πως είναι κάτι ιδιαίτερο πέρα από αυτό. Μόνη της η ιστορία, χωρίς να ξέρεις την πρωταγωνίστρια και το παρελθόν της δεν στέκει ιδιαίτερα καλά, δεν αντέχει στο πέρασμα του χρόνου, παρόλο το eye candy σχέδιο του J.G. Jones, που όμως και αυτός είναι σε πρώιμο στάδιο της καριέρας του και έχει κάποια θέματα στατικότητας και προοπτικής. Breakdown (2001) Η Νατάσα, σε συνεργασία με τον Νικ Φιούρι και έναν απρόθυμο Ντέαρντεβιλ, εκμεταλλεύεται την Γιέλενα με σκοπό την ανακάλυψη των πυρηνικών πυραύλων που έχει κρύψει στην Νέα Υόρκη ένας διεφθαρμένος στρατηγός της Ρωσίας, την περίοδο του ψυχρού πολέμου και τους οποίους ετοιμάζεται να πουλήσει στο Ραπανστάν, που μας είχε απασχολήσει και στην προηγούμενη ιστορία. Ο τρόπος της εκμετάλλευσης; Υποβάλλουν και τις δύο γυναίκες σε πλαστική εγχείριση, αλλάζοντας πρόσωπα για να την συγχύσει! Στο τέλος διαπιστώνουμε πόσο αμοραλιστικό μπορεί να γίνει το επάγγελμα του κατάσκοπου για να εκπληρωθεί ένας σκοπός, ακόμα και αν γίνεται για τους σωστούς λόγους. Σε αυτή την ιστορία η Ντέβιν Γκρέισον συνεργάζεται με τον Γκρεγκ Ρούκα. Είναι η πιο μεστή από τις τρεις ιστορίες αλλά και πάλι δεν είναι κάτι ιδιαίτερο από θέμα δομής και ανάπτυξης. Το σχέδιο του Σκοτ Χάμπτον δείχνει όμορφο με τα χρώματα που χρησιμοποιεί, αλλά αυτό είναι πλάνη, καθώς είναι ανέμπνευστο στο στήσιμο του και έχει σαφή θέματα δυναμικής, ανατομίας και πλαστικότητας. Καταφέρνει να δώσει μερικά αξιομνημόνευτα καρέ κατά διαστήματα πάραυτα. Και ερχόμαστε στο... Pale Little Spider (2002) Έχοντας ως πρωταγωνίστρια μόνο τη Γιέλενα, παρακολουθούμε ένα περιστατικό που έγινε στο παρελθόν της. Ο δάσκαλος της στο πρόγραμμα της Μαύρης Χήρας, βρίσκεται νεκρός, δεμένος πάνω σε έναν σταυρό και γυμνός, μέσα σε ένα άκρως ιδιωτικό κλαμπ, όπου η ελίτ της Ρωσίας... απολαμβάνει διάφορα ακραία ερωτικά παιχνίδια. Ταυτόχρονα, το ντοσιέ του προγράμματος Μαύρη Χήρα έχει κλαπεί και η Γιέλενα καλείται να βρει την σύνδεση. Θεωρώντας τον δάσκαλο της σαν πατέρα της, η Γιέλενα έχει σοκαριστεί και δυσκολεύεται να φέρει την αποστολή εις πέρας, αλλά τα πράγματα θα πάρουν μια πιο σκοτεινή τροπή, όταν διαπιστώσει πως ο δάσκαλος της όχι μόνο ήταν τακτικός θαμώνας του κλαμπ, αλλά την έβρισκε βάζοντας μια αφέντρα του "καταστήματος" να παριστάνει αυτή όταν τον μαστίγωνε! Το σενάριο δίνει βάρος από εδώ και πέρα στους ανεκπλήρωτους πόθους: Το πόθο του δάσκαλου για την μαθήτρια του και του δολοφόνου για τον στρατηγό. Το ντοσιέ όμως ανακτάται και η Γιέλενα σκοτώνει τον δράστη, αλλά εμείς ως αναγνώστες μαθαίνουμε πως το όλο σκηνικό ήταν στημένο για να δείξει την ετοιμότητα της, αν και ξέφυγε ελάχιστα από τον προγραμματισμό. Αυτή την σειρά την ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο Ρούκα και μπορώ να πω πως είναι ότι χειρότερο έχω διαβάσει από αυτόν. Αναλώνοντας ενάμιση τεύχος για να σοκάρει τον αναγνώστη για χάρη του σοκ (συνηθισμένη τακτική από τους Αμερικάνους συγγραφείς όταν δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν ή απλά δεν μπορούν να ξεπεράσουν το ένα και μοναδικό τέχνασμα της ιστορίας τους, δυστυχώς), καταλήγει να μείνει με άλλο ενάμιση τεύχος για να καταφέρει να βγάλει οποιοδήποτε νόημα. Ίσως, ίσως λέω, ήθελε να κάνει και κάποιον σχολιασμό για την απεικόνιση της Χήρας ως σεξουαλικό αντικείμενο σε κάποιες ιστορίες, αλλά αν ισχύει αυτό, χάνεται μέσα στο όλο μπέρδεμα. Στο τέλος, η όλη ιστορία είναι απλά αδιάφορη και γίνεται ακόμα χειρότερη από το σχέδιο του Igor Kordey, ενός σχεδιαστή που είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο. Εδώ δυστυχώς τείνει προς το δεύτερο με το σχέδιο να είναι απλά άσχημο. Ταιριάζει με την ιστορία βέβαια, που θέλει να δείξει ασχήμια, αλλά ακόμα και καλλιτεχνικά να το προσεγγίσεις, δεν έχει κάτι ενδιαφέρον, στα μάτια μου τουλάχιστον. Άρα, το θεωρώ διπλά άσχημο. Το Pale Little Spider δεν είχε ποτέ συλλεχθεί σε τόμο πριν, οπότε αυτή η συλλογή είναι η μόνη στο οποίο μπορούν να το βρουν, όσοι ενδιαφέρονται. Οι άλλες δύο ιστορίες είχαν συλλεχθεί στα πλαίσια της συλλογής Marvel Premiere Classic.
×
×
  • Create New...