Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Image Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ένα σχετικά φρέσκο, πολύ διασκεδαστικό και αθεράπευτα κομιξόφιλο κόμικ, που ξεκίνησε την πορεία του το Νοέμβριοι του 2020 από τη συνήθη ύποπτο, Image Comics με σεναριογράφο τον επίσης συνήθη ύποπτο Donny Cates και σχεδιαστή τον Geoff Shaw, το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το God Country (το οποίο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή). Η αρχική ιδέα είναι εξαιρετικά απλή: στις 11 Ιανουαρίου του 2017 στο Ντένβερ του Κολοράντο η πραγματικότητα, όπως την ξέρουμε, θρυμματίστηκε, αφού ένας εναλλακτικός κόσμος εισέβαλε μέσα στο δικό μας, ένας κόσμος, όπου όλοι οι υπερήρωες των κόμικς, που διαβάζουμε είναι υπαρκτοί και με σάρκα και οστά. Και φυσικά, σαν γνήσιοι υπερήρωες αρχίζουν να πολεμούν μεταξύ τους. Σε κάποια στιγμή, υψώνεται ένα δυναμικό πεδίο πάνω από την πόλη και από τότε κανείς δεν μπορεί ή να βγει. Λίγα χρόνια μετά, συναντάμε την ηρωίδα μας, την Ellipses (= αποσιωπητικά), η οποία ζει σε έναν κόσμο που είναι εχθρικός προς τα κόμικς. Η ίδια εργάζεται σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα κομιξάδικα, το οποίο γίνεται στόχος τρομοκρατικής επίθεσης από μια σέκτα φανατικών, λίγη ώρα αφού έχει συναντήσει την Ava, η οποία προέρχεται από τον κόσμο των υπερηρώων και ανήκει σε εκείνους, που όταν υψώθηκε το πεδίο έμειναν εκτός του Ντένβερ και σε εκείνους, που ενώ ανήκουν στον κόσμο των κόμικς δεν έχουν υπερδυνάμεις. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Αυτή είναι, πολύ συνοπτικά, η αρχή του κόμικ, το οποίο έχει και άλλους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αρκετές ανατροπές και αρκετό μυστήριο. Και επίσης, έχει και πολλούς γνωστούς χαρακτήρες των κόμικς, που εμφανίζονται μέσα στην ιστορία, κάποιοι μέσα σε ένα καρέ, άλλοι με πολύ σημαντικούς ρόλους, κάνοντας την ανάγνωση του κόμικ ιδιαίτερα απολαυστική, ενώ υπάρχουν και αρκετά inside jokes για δημιουργούς κόμικς. Εντάξει, ίσως αν το δούμε αντικειμενικά, δεν είναι κάτι σπουδαίο, είναι όμως διασκεδαστικό και με αρκετή δράση και αγωνία. Δεν ξέρω πώς θα το χειριστεί στη συνέχεια ο Cates, αλλά για την ώρα είναι μια πολύ στρωτή και καλογραμμένη ιστορία, χωρίς φλυαρίες, Βασίζεται, προφανώς, πάρα πολύ στην πολύ έξυπνη κεντρική ιδέα του, αλλά υπάρχουν αρκετά δείγματα, ότι ο σεναριογράφος θέλει να προσθέσει και άλλες πτυχές σε αυτή την ιδέα. Ο Geoff Shaw κάνει και πάλι εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο και πετυχαίνει να αποδώσει με μεγάλη επιτυχία και τις σκηνές δράσης και τις εκφράσεις των προσώπων και να στήσει πάρα πολύ ενδιαφέροντα καρέ. Πολύ ωραία χρώματα από τον Dee Cunniffe, σημαντική συμβολή στο κόμικ. Διαβάστε το, πιστεύω ότι θα αρέσει. Στη χειρότερη περίπτωση, θα περάσετε κάποια ώρα απλά ευχάριστα. Το πρώτο story arc με έξι τεύχη συγκεντρώθηκε σε ένα ΤΡΒ, το οποίο και διάβασα, με ένα μικρό πρόλογο του Cates, variant covers και τίποτα παραπάνω. Ο τόμος τελειώνει με μια σημαντική ανατροπή και ανυπομονώ για τη συνέχεια. Η σειρά συνεχίζεται, ήδη έχει βγει το 7ο τεύχος και έχει προγραμματιστεί έως και δέκατο.
  2. Ψάχνοντας για βραβευμένα one-shots, έπεσα πάνω σε ένα κόμικ με τον τίτλο-σιδηρόδρομο που βλέπετε πάνω πάνω και δεν χρειάζεται να επαναλάβω. Το κόμικ αυτό ήταν υποψήφιο για Best Single Issue/One-Shot στα Eisner 2019. Δημιουργός είναι ο Βραζιλιάνος Arabson (με χρώματα από τον συμπατριώτη του Anderson Cabral). Πρωτοεκδόθηκε στην Βραζιλία το 2016 και το 2018 μεταφράστηκε ("adaptation" αναφέρεται στο εσωτερικό της αμερικανικής έκδοσης) από τον James Robinson για λογαριασμό της Image. Η Elisabeth Dumn είναι σωστό αγρίμι. «Ούτε ο Διάβολος δεν μπορεί να την κάνει καλά», λένε όλοι στην περιοχή. Γι' αυτό άλλωστε την έχει κλείσει ο πατέρας της σε οικοτροφείο. Όταν, μια νύχτα, ο ίδιος ο Διάβολος θα τον επισκεφτεί, εξαιτίας μιας παλιάς συμφωνίας, ο κύριος Dumn θα προτείνει κάποιο άλλο αντίτιμο για τα πλούτη του: την Elisabeth. Ο Arabson παίρνει το αρχέτυπο της συμφωνίας με τον Διάβολο και τo μεταφέρει στο σήμερα, με δράση, αναφορές στην μπλουζ και μπόλικο χιούμορ. Μην περιμένετε κάτι βαθυστόχαστο, παρότι κάνει κάποιες νύξεις σε κοινωνικά θέματα και, προς το τέλος, επιχειρεί να δώσει μια κάποια φιλοσοφικότητα. Παραμένει ένα διασκεδαστικό κόμικ, ευκολοδιάβαστο (είναι εξάλλου μόνο 66 σελίδες) και φρέσκο. Φρέσκο, κυρίως χάρη στο σχέδιο του Arabson. Ίσως ξενίσει αρκετούς, αλλά εγώ το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Μου θύμισε έντονα το στιλ του Rafael Grampá στο πιο καρτουνίστικο, ενώ το στήσιμο ορισμένων καρέ μου έφερε στο μυαλό τα καδραρίσματα του Eduardo Risso. Πολύ καλό και το coloring του Cabral, ο οποίος έχει εργαστεί ως κολορίστας σε εκδόσεις της IDW και της Titan. Το προτείνω. Δεν θα σας αλλάξει την ζωή, αλλά επουδενί δεν θα σας αφήσει και αδιάφορους.
  3. Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια για να το πάρω απόφαση να διαβάσω το Sex Criminals, έτσι έπιασα το πρώτο Big Hard Sex Criminals και δεν σταμάτησα μέχρι που τελείωσα και το τρίτο. Τα τρελόπαιδα που το δημιούργησαν δεν τα γνώριζα, παρά μόνο τον Zdarsky από τη δουλειά του στον Jughead (respect) και στο Spiderman My Life Story (ακόμα το ζαχαρώνω). Όμως ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Sex Criminals μας παρουσιάζεται ως εξής: Η Suzie ανακαλύπτει πως όταν κάνει σεξ παγώνει τον χρόνο (περίπου). Κάπου στην πορεία γνωρίζει τον Jon, ο οποίος έχει την ίδια δυνατότητα. Και φυσικά, αποφασίζουν να ληστέψουν μια τράπεζα. Σούπερ ουάου μέχρι εδώ. Προβοκατόρικο, έτσι; Το κόμικ έχει σκηνές σεξ (duh), αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Φυσικά και γίνεται μια ληστεία (περίπου), αλλά ούτε αυτό είναι σημαντικό. Τότε τι πραγματικά συμβαίνει; Θετικά: - Το σκίτσο. Ο Zdarsky έχει αυτό το λίγο πρόχειρο, λίγο τσαλακωμένο, λίγο απλοϊκό κατά τόπους σκίτσο, το οποίο όμως λειτουργεί γιατί φτιάχνει καταπληκτικά πορτρέτα. Οι εκφράσεις των προσώπων είναι ολοζώντανες, ρεαλιστικές, χιουμοριστικές. - Το σενάριο. Λοιπόν, έχουμε μια ιστορία για δυο τύπους που κάνουν σεξ και σταματούν τον χρόνο (fantasy? sci - fi?) η οποία δεν είναι μόνο για το σεξ. Ή καλύτερα ξεκινάει από εκεί και γίνεται λίγο δράμα, λίγο κοινωνικό. Είναι μια ιστορία για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τη μοναξιά που μπορεί να βιώνουμε. Παρακολουθούμε τις ζωές των πρωταγωνιστών, στις οποίες προστίθενται σταδιακά και περισσότεροι. Τους βλέπουμε στα καλά τους, στα άσχημά τους. Τους βλέπουμε να ερωτεύονται, να συγκρούονται, να παλεύουν στις δουλειές τους. Πασχίζουν να κρατήσουν τους φίλους τους, δυσκολεύονται να κάνουν καινούργιους. Οι σχέσεις με τους γονείς, με τα αφεντικά, με τα αδέρφια, με τα παιδιά. Παλεύουν με τους εσωτερικούς τους δαίμονες, με τα ψυχολογικά τους, προσπαθούν να πετύχουν τους στόχους τους, να πάρουν εκδίκηση... ή απλά να βγάλουν τη μέρα. Και φυσικά κάνουν σεξ. - Το σεξ. Όπως είπα και παραπάνω, το σεξ εδώ λειτουργεί όχι μόνο σαν μέρος του plot για να προχωρήσει η ιστορία μπροστά, αλλά είναι το ανθρώπινο σεξ που κάνουν πραγματικοί άνθρωποι. Όμορφα σώματα, φυσιολογικά σώματα, ατελή σώματα, σώματα που είδαν και καλύτερες μέρες. Άνθρωποι που κάνουν σεξ γιατί αγαπάνε, γιατί είναι ερωτευμένοι, γιατί πειραματίζονται, γιατί είναι μέρος κάποιου σχεδίου ίσως... Οι σκηνές σεξ είναι πολλές, είναι πληθωρικές και αφήνουν λίγα στη φαντασία. Παρόλα αυτά, δεν γίνεται σε καμία περίπτωση πορνογραφικό. -Το χιούμορ. Υπάρχει και είναι παντού. Υποβόσκει στις εκφράσεις των προσώπων. Στα λόγια φυσικά, στο σενάριο. Σε φάσεις γίνεται meta και είναι απίστευτα επιτυχημένο. Το βλέπεις στις ταμπέλες, στα προϊόντα, στα μπλουζάκια που φοράνε, στα πάντα. Πραγματικό χιούμορ που (σε εμένα τουλάχιστον) έβγαλε αβίαστο γέλιο πολλές φορές. - Τα μικρά (1). Όπως σας είπα και πριν το κόμικ είναι κυριολεκτικά διάσπαρτα από άπειρες μικρές λεπτομέρειες. Τίτλοι βιβλίων, ταμπέλες μαγαζιών, αφίσες στους τοίχους, προϊόντα, you name it. Μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια που δείχνει αγάπη για αυτό που δημιουργείται. Οι τύποι έχουν χωρέσει σελίδες με infographics, διαλέξεις, αναλύσεις, ψυχανάλυση (Άσχετο: ο ψυχίατρος μου θυμίζει τον Εμπειρίκο). - Τα μικρά (2). Το σπάσιμο του 4ου τοίχου. Προσωπικά λατρεύω όταν αυτό συμβαίνει και είναι πετυχημένο (πχ House of Cards, στο Fleabag, στο Deadpool). Κι εδώ συμβαίνει συχνά και λειτουργεί. Αρνητικά: - Παρόλο που μου άρεσε η ύπαρξη των "κακών", κάπου νομίζω ότι κούρασε λίγο πριν μας δώσει τις πληροφορίες που χρειαζόμασταν για να καταλάβουμε τι γίνεται. - Μερικοί θα πείτε το τέλος. Οκ, μπορεί να μην ήταν το τέλος που είχα στο μυαλό μου ότι θα διάβαζα όταν το ξεκίνησα. Αλλά να σας πω κάτι; Ήταν το τέλος που του άξιζε. Γλυκόπικρο, αληθινό, γεμάτο υπόγειες επιθυμίες, ένα τέλος αληθινό και εύθραυστο σαν τους πρωταγωνιστές. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αυτό έπρεπε να πάει στα θετικά. Ας το διαβάσει όποιος του αρέσουν τα κοινωνικά, το ήπιο sci-fi, όποιος δεν προσβάλλεται από το μερικές φορές ιδιαίτερο χιούμορ, όποιος αντέχει πολύ σεξ και nudity και δεν είναι σεμνότυφος. Εγώ το απόλαυσα, δεν ήθελα να τελειώσει... έπιανα τον εαυτό μου να καθυστερεί επίτηδες, και ετοιμάζομαι να βρω το spin off του, το Sexual Gary. Υ.Γ 1: Αυτή η σκηνή, ολόκληρη. Το στήσιμο, η υλοποίηση, το τραγούδι, ακόμα και τα post it. Υ.Γ. 2: Κάτι πήρε το αφτί μου για κινηματογραφική μεταφορά / tv show. Αγαπητοί παραγωγοί, μην κουράζεστε, σας έχω εδώ τα βασικά: Suzie = Zooey Deschanel Jon = Ryan Reynolds Kegelface = Tilda Swinton
  4. O LeBlanc (χωρίς πρώτο όνομα) διατηρεί ένα γραφείο το οποίο "κρύβει" εγκληματίες, αλλάζοντας τους την ταυτότητα και το μέρος διαμονής τους, κάτι σαν ένα ιδιωτικό πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Επιλέγει τους πελάτες του, και προσπαθεί να βοηθάει όσους έχουν πραγματικά έχουν ανάγκη και έχουν αδικηθεί από την δικαιοσύνη. Όταν δέχεται όμως ένα τηλέφωνο από έναν πρώην πελάτη του, ο οποίος βρίσκεται σε έναν τόπο εγκλήματος και σφαγής, το πρόβλημα αρχίζει και περιπλέκεται και θα αναγκαστεί να κάνει πράγματα για πρώτη φορά. Λίγα πράγματα θα γράψω για αυτό το κόμικ, γιατί μου προέκυψε "λίγο" γενικώς. Γραμμένο από πρωτάρη, τον Ricky Mammone, αγνώστων λοιπών credits, o οποίος μάλλον ήθελε να φτιάξει μια ταινία δράσης με oriental στοιχεία, αλλά προφανώς δεν του βγήκε και το έκανε κόμικ. Δεν είναι όμως εύκολο αυτό, ή το παλικάρι δεν το πολυέχει, και έτσι φτιάχνει ένα σενάριο πιο-μπερδεμένο-πεθαίνεις. Ενώ ξεκινάει έχοντας κλασσικές noir προθέσεις, με τις αναμενόμενες περιγραφές και λεζάντες και ποζεριές τύπου ο-πρωταγωνιστής-έχει-μόνο-επίθετο, στην πορεία βλέπουμε κάποιους νίντζα με στολή σαμουραι, μια ανταγωνίστρια-εκτελέστρια η οποία θέλει να τον σκοτώσει αλλά τελικά τον αγαπάει, μια που τον αγαπάει αλλά θα καταλήξει να προσπαθήσει να τον σκοτώσει, ένα χάπι που προκαλεί αμνησία, κάτι ιπτάμενοι δράκοι και κάπου εκεί έκανα sign-off και περίμενα υπομονετικά να τελειώσει το μαρτύριο των 4 τευχών. Α, και ίσως καθόλου τυχαία, το 4ο και τελευταίο τεύχος τελικά η Image το κυκλοφόρησε μόνο ψηφιακά, το οποίο μάλλον λέει κάτι για το πόσο καλά πήγε η σειρά. Ο λόγος για τον οποίο και πήρα το συγκεκριμένο trade, είναι το πραγματικά πολύ ωραίο σχέδιο του Max Bertolini. Σαφώς πιο έμπειρος από τον συγγραφέα, και από την ιταλική σχολή που προφανώς βγάζει διαμάντια τα οποία μόνο τελευταία μαθαίνουμε, έχει κάνει και τα Witcher του, έχει περάσει και από το Heavy Metal, έχει κάνει και την πορεία του στην Ιταλία με κάτι Nathan Never, Dylan Dog και Dampyr. Ψηφιακό, ίσως και "πολύ" ψηφιακό με την αρνητική του έννοια, και αρκετά ποζεράδικο, παραμένει όμως εντυπωσιακό, με καλή κίνηση, ωραία σκηνοθεσία και καλές φιγούρες. ΟΚ, μερικές φορές είναι πολύ κινηματογραφικό, τόσο ώστε να βγαίνει ψεύτικο, αλλά ταιριάζει ιδιαίτερα με όλη την John Wick αισθητική που έχει το σενάριο. Αν δεν περιμένεις πολλά, με σβηστό τον εγκέφαλο και τρως και λίγο ποπκορν, καλό είναι το κόμικ. Για παραπάνω απαιτήσεις, η Image έχει γύρω στις 2345 καλύτερες σειρές. 5/10 και γρήγορα παρακάτω.
  5. Έπεσε στα χέρια μου το Primordial. Ωραίο backstory (τα ζώα που στείλαμε στο διάστημα τα πρώτα χρόνια των διαστημικών προγραμμάτων δεν πέθαναν... και επιστρέφουν!) Συνωμοσιολογικού τύπου στόρυ λοιπόν... sci-fi, χαριτωμένα ζωάκια. Τι μπορεί να πάει στραβά; Τα πάντα. -Σχέδιο: Τι να πω. Ένα συνεχόμενο, βαρετό, επαναλαμβανόμενο κολλάζ. Επίσης, άδεια πάνελ, το ένα μετά το άλλο. Μου θύμισε The Department Of Truth, λίγο πιο απλοϊκό. Να μιλήσω άραγε για εκείνο το διπλό splash page με τον πίθηκο, κυριολεκτικά κομμένο από το χώρισμα των σελίδων; Ακριβώς αυτό: ? - Σενάριο / Διάλογοι / Πλοκή: Η πολλά υποσχόμενη ιδέα δεν υλοποιήθηκε ποτέ σωστά. Απλοϊκοί χαρακτήρες με τους οποίους δεν προλαβαίνεις να δεθείς. Προβλέψιμη πλοκή, πιο κλισέ κι από ταινία 80s. Αυτή η ελπίδα πως θα ξαναζούσα λίγο ένα Πλανήτη των Πιθήκων τουλάχιστον; Ποτέ. Σελίδες ολόκληρες διάλογοι ανάμεσα στα ζώα. Ξεκινάς την ιστορία και σου δημιουργούνται κάποιες απορίες. Όπως συνεχίζει, αποκτάς κι άλλες. Περιμένεις στο τέλος να πάρεις κάποιες απαντήσεις. Αμ δε. Δεν μου αρέσει η μασημένη τροφή, εκτιμώ ένα σωστό δουλεμένο open ending σε ένα σενάριο... αλλά κλείσε και καμμιά τρύπα φίλε Lemire. Γενικά ένα άνοστο, άνευρο, άγευστο (και είμαι ακόμα στο "Α") συνοθύλευμα έξυπνων ιδεών και αγνών προθέσεων που (μάλλον) βαρέθηκαν να τις αναπτύξουν περισσότερο. Είναι από αυτές τις σειρές που και τα διπλά τεύχη να είχαν δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Αρκεί να έβγαζε νόημα. Hardcover, αλήθεια αγαπητή Image; Γιατί; Τι να πω. Ίσως αποκτήσει μεγαλύτερη μεταπωλητική αξία έτσι. Α, και να μην ξεχάσετε να συγκινηθείτε στο τέλος.
  6. Οι δωδεκάχρονες Erin, MacKenzie, KJ, και Tiffany μοιράζουν εφημερίδες σε ένα προάστιο στο Κλίβελαντ του Οχάιο ένα πρωινό την επομένη του Halloween το 1988, λίγες ημέρες πριν τις αμερικανικές εκλογές. Μιλάνε, γνωρίζονται (η Erin είναι η νεοφερμένη στην παρέα), χαζολογούν, μοιράζουν τις εφημερίδες, αλλά, όταν ετοιμάζονται να επιστρέψουν στα σπίτια τους, παρατηρούν κάποιους περίεργα ντυμένα ανθρώπους, που μιλάνε μια περίεργη γλώσσα να κυκλοφορούν στην πόλη, Δεν αργούν να καταλάβουν, ότι η πόλη τους έχει γίνει τόπος εξωγήινης εισβολής. Ή μήπως δεν είναι εξωγήινοι; Κάποιοι από αυτούς μιλάνε κάτι περίεργα αγγλικά. Και πριν το καταλάβουν, τα κορίτσια μπλέκουν στη μέση μιας σύγκρουσης, την οποία δεν καταλαβαίνουν καθόλου. Και έτσι, θα αρχίσει ένα απίθανο ταξίδι για τα 4 κορίτσια. Αρκετά ενδιαφέρον και πολύ διασκεδαστικό κόμικ, που μπλέκει με μεγάλη επιτυχία ΕΦ, μυστήριο, εφηβικά άγχη, χιούμορ και αρκετές σκέψεις για τη φύση του χρόνου και το αναπόφευκτο του μέλλοντος, χωρίς πολύ βαθιά σκέψη, αλλά δοσμένα με ανάλαφρο, όχι όμως χαζό τρόπο. Καθώς προχωρά η ιστορία και η υπόθεση περιπλέκεται, η αλήθεια είναι ότι τα άλματα, τα οποία γίνονται δεν είναι πάντα πειστικά. Πιστεύω, ότι όταν ξαναδιαβάσω τη σειρά από την αρχή, θα εντοπίσω διάφορες ανακολουθίες και ανακρίβειες, αλλά δεν πειράζει, η αλήθεια είναι ότι πέρασα ευχάριστα διαβάζοντάς την και τελικά ο Βον καταφέρνει να ενώσει τα διάφορα νήματα της πλοκής και να λύσει την υπόθεση με αρκετή επιτυχία. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι υπάρχει κυρίαρχη μια θλίψη για τη χαμένη νιότη, αλλά και για το αναπόδραστο κάποιων πραγμάτων: Η σειρά παρουσιάζει κάποιες επιφανειακές, έστω, ομοιότητες με το αγαπημένο Stranger Things, που ξεκίνησε να προβάλλεται κάποιους μήνες μετά την έναρξη κυκλοφορίας του κόμικ, αφού μοιράζονται το ίδιο υπόβαθρο στο χρόνο και παρόμοιο στο χώρο και έχουν νεαρούς πρωταγωνιστές. Οι συγκρίσεις όμως σταματούν εδώ, αφού, εκτός από αυτά, το κόμικ και η σειρά ακολουθούν εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Ο Βον γράφει απλούς, αλλά εύστοχους διαλόγους και αφήνει να μιλήσει το πολύ καλό σχέδιο του Cliff Chiang, ο οποίος εικονογραφεί με αξιοσημείωτη επιτυχία το σύμπαν, που χτίζει ο συγγραφέας. Το σχέδιο του είναι απλό, η σύνθεση των καρέ πολύ πετυχημένη. Δεν κόβει ίσως την ανάσα, αλλά είναι αρκετά διακριτικό, ώστε να μην κλέβει την παράσταση από τους χαρακτήρες. Τεράστια η συμβολή του κολορίστα Matt Wilson, ο οποίος προσφέρει τα ζωντανά χρώματα, τα οποία διαρκώς αλλάζουν. Και ο Jared K. Fletcher, που έχει αναλάβει το lettering συμβάλλει στο τελικό αποτέλεσμα. Η σειρά έλαβε 2 βραβεία Eisner το 2016 (Best New Series και Best Penciller/Inker), άλλα δύο το 2017 (Best Writer και Best Colorist) και ξανά το βραβείο Best Colorist το 2019, ενώ ήταν υποψήφια και για το βραβείο Hugo στην κατηγορία Best Graphic Story το 2017. Ολοκληρώθηκε σε 30 τεύχη, τα οποία συλλέχθησαν σε 6 trades, ενώ έχει αρχίσει και η κυκλοφορία των Deluxe Hardcovers, που λογικά θα είναι τρία συνολικά με 10 τεύχη το καθένα, αλλά δεν γνωρίζω εάν έχει ολοκληρωθεί. Εγώ διάβασα τα trades, που δεν περιέχουν κάτι παραπάνω. Η καταχώρηση της Wikipedia για το κόμικ (περιέχει spoiler) Κριτική του The Comics Journal για το κόμικ, που δημοσιεύθηκε μετά το 5ο τεύχος.
  7. O Max Winter ήταν ένας ληστής στην (όχι πλέον και τόσο) Άγρια Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα. Και ήταν από τους λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν και να γλυτώσουν από τους εκπροσώπους του νόμου που τον καταδίωκαν. Flash forward στο 1939, στη Νέα Υόρκη. Μεγάλος σε ηλικία πλέον, έχει γίνει συγγραφέας pulp διηγημάτων, μικρών σε έκταση ιστοριών για πιστολάδες στην Αγρια Δύση, τα οποία συνήθως δημοσιεύονταν σε φτηνά, μαζικής κυκλοφορίας, περιοδικά. Αντλώντας έμπνευση από τις δικές του εμπειρίες, ουσιαστικά γράφει την αυτοβιογραφία, προσπαθώντας με τα λίγα λεφτά που βγάζει να συντηρήσει τον εαυτό του, και την Rosa με την οποία συζεί, αλλά και την κόρη της. Όταν μαθαίνει όμως ότι έχει μια σοβαρή καρδιακή πάθηση, σε συνδυασμό με την επίσκεψη που δέχεται από ένα παλιό αστυνομικό που τον καταδίωκε από την εποχή που ήταν ληστής, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, και να επιστρέψει στην εγκληματική του ζωή, να κάνει μια τελευταία ληστεία για να αφήσει κάποια χρήματα στη Rosa μετά το θάνατο του. Τίποτα δεν είναι όμως όπως φαίνεται..... Μικρή παρουσίαση θα είναι αυτή που θα γράψω, για ένα μικρό σε έκταση κόμικ (72 σελίδες) αλλά με συμπυκνωμένη ουσία και μαγεία. Ο Ed Brubaker, απλά ξέρει πως να γράφει και το ότι καταφέρνει, μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, να μας δώσει μια δουλειά τόσο ολοκληρωμένη και τόσο γεμάτη από νοήματα, φανερά και κρυφά, φανερώνει ακριβώς αυτή την ποιότητα του. Στο Pulp, αυτό είναι για εμένα που ξεχωρίζει πάνω από όλα. Σε αντίθεση με το αντιστοίχου μεγέθους My Heroes Have Always Been Junkies, το οποίο είχα βρει ελαφρώς αδιάφορο και αδούλευτο, εδώ πραγματικά ξεζουμίζει κάθε καρέ, χρησιμοποιεί απόλυτα το χώρο αυτών των 72 σελίδων, και γράφει μια ιστορία με σωστή αρχή, μέση και τέλος, με πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες και αληθοφανείς συνθήκες γύρω τους αλλά και μέσα τους. Χρησιμοποιεί τον εσωτερικό μονόλογο, δοσμένο σε περιγραφές, όπως κάθε noir που σέβεται τον εαυτό του, αλλά ξέρει και το κάνει με σύγχρονο τρόπο, με μοντέρνα γραφή και όχι στείρα επανάληψη των κλισέ, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ο κορυφαίος στο είδος του. Μόνη παρατήρηση που μπορώ να κάνω, είναι ότι για άλλη μια φορά σε βιβλία του, όπως στο Criminal, στο Kill or be Killed και άλλα, έχουμε το ίδιο μοτίβο του κατεστραμμένου πρωταγωνιστή, που βρίσκεται ένα βήμα πριν το τέλος, κάτι γίνεται το οποίο δείχνει ότι μπορεί να τον σώσει, και εν τέλει, καταλήγει χειρότερα από ότι ξεκίνησε. Όπως προείπα, έχει το χάρισμα να αλλάζει τη θεματολογία και τις ιστορίες σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην με έχει ενοχλήσει ουσιαστικά ακόμα, αλλά πιστεύω ότι καλό είναι να δούμε και κάτι άλλο από τον Brubaker ως συγγραφικό εργαλείο. Στο σχέδιο ο Sean Phillips παραμένει από τους κορυφαίους, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Ίσως όχι τόσο στην ίδια την σχεδιαστική του ικανότητα, έχω δει καλύτερους και εκφραστικότερους χαρακτήρες και αλλού. Εκείπου για εμένα διαπρέπει ο Phillips, είναι η σκηνοθεσία του αλλά και οι στάσεις του σώματος του κάθε χαρακτήρα. Στις χειρονομίες, στα καμπουριάσματα και σε όλες τις "λυγισμένες" του φιγούρες, βγαίνει όλος ο ρεαλισμός που ξεπηδάει από το χαρτί. Θα ήθελα να τον δω ξανά με άλλο χρωματιστή, πέρα από τον γιο του Jacob, ο οποίος ναι μεν είναι καλός και ταιριαστός, αλλά δεν νομίζω ότι προσθέτει τίποτα ιδιαίτερο στο σχέδιο του πατέρα του. Συνολικά, μια μεστή και γεμάτη δουλειά, παρά το μικρό της μέγεθος. Σαν ένα ωραίο διήγημα, καλοφτιαγμένο, λιτό και στιβαρό. Διαβαστε το άφοβα, θα σας αρέσει.
  8. O Jimmy Sangster, αστυνομικός στο επάγγελμα, γυρίζει στη γενέτειρα του Φιλαδέλφεια, για να θάψει τον επίσης αστυνομικό επιθεωρητή πατέρα του, ο οποίος δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια των ερευνών του για μια "περίεργη" υπόθεση. Αυτό που θα ανακαλύψει όμως, είναι ότι ο πατέρας του πλέον έχει γίνει βρυκόλακας. Μην μπορώντας να τον αποτελειώσει, και κρατώντας μυστική την ύπαρξη του, ζητάει τη βοήθεια του και μαζί με αυτή της ιατροδικαστού Jose Padilla, θα ξεκινήσουν να ερευνούν μια σειρά αλλόκοτων δολοφονιών, για να καταλήξουν σε απίθανα ευρήματα, εκ των οποίων, και την ύπαρξη, στην σύγχρονη Φιλαδέλφεια, ενός από τους ιδρυτικούς συμμετέχοντες στην δημιουργία της ίδιας της χώρας των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια σχετικά πρωτότυπη horror ιστορία, με στοιχεία κοινωνικού σχολιασμού, δοσμένη με ενδιαφέρον, αλλά αρκετά αργόσυρτα από τον συγγραφέα Rodney Barnes. Χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές και προυπηρεσία στον χώρο των κόμικς, με σημαντική και βραβευμένη όμως καριέρα ως σεναριογράφος σε ταινίες και σειρές, πετυχαίνει να δημιουργήσει ένα ενδιαφέρον μυστήριο, αλλά δεν μοιράζει επιτυχημένα ούτε την πλοκή, ούτε τη δράση του στα ανάλογα τεύχη. Έτσι έχουμε το πρώτο arc/trade των 6 πρώτων τευχών, να λειτουργεί το μισό σαν στήσιμο, να μαθαίναουμε τον μεγάλο κακό στο 4ο τεύχος και να πεθαίνει στο 6ο. Και στο 2ο arc να εμφανίζει ένα νέο μεγάλο κακό, αλλά να αναλώνεται στο origin κάποιων δευτερευόντων χαρακτήρων, με αποτέλεσμα πάλι το τέλος/κάθαρση να είναι βιαστικό και χωρίς στρωτή κλιμάκωση. Συνολικά πάντως έχει το ενδιαφέρον του, δεν θα απέτρεπα κανέναν να το διαβάσει, απλά πρέπει να κάνει λίγο υπομονή στα πρώτα 3 τεύχη και στην ανάγνωση μεγάλων κομματιών από το ημερολόγιο του μπαμπά (βρυκολακες=Μπραμ Στοκερ=ημερολόγια), δοσμένο οπτικά σε χειρόγραφο στυλ το οποίο πάντα (εμένα τουλάχιστον) κουράζει. Το σχέδιο του Jason Shawn Alexander, γνωστού κυρίως από το Spawn, είναι από αυτά τα οποία εντυπωσιάζουν σε πρώτη ανάγνωση, αλλά συνήθως δεν βοηθούν ούτε την ανάγνωση ούτε, συνήθως πάλι, εξυπηρετούν την ιστορία. Αυτό ο τύπος full-painted-art, όπως αυτός του Bill Sienkiewicz, του Simon Davis, ή του Liam Sharp, συνήθως αποδίδει εκπληκτικά (και τρομακτικά ενίοτε) splash, αλλά είναι αρκετά στατικός και μη-δυναμικός και πολλές φορές κάνει δύσκολο το να ξεχωρίσεις τις φιγούρες και τα πρόσωπα μεταξύ τους. Την ατμόσφαιρα πάντως την αποδίδει τέλεια, είναι full spookie και το κόκκινο του αίματος έχει την τιμητική του. Στο δεύτερο trade, και μετά τα τεύχη 7-12, έχει και ένα tie-in/origin μιας άλλης supernatural φυλής, στο οποίο δεν έβαλαν χρώμα, κάνοντας το αποτέλεσμα πιο ευνόητο, αλλά, η αλήθεια είναι, λιγότερο εντυπωσιακό. 18 τευχή έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα, από τα οποία έχω διαβάσει τα πρώτα 12 στα 2 πρώτα trades που κυκλοφορούν. Το τρίτο κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες. Αν ξεπεράσεις την αρχική κρυάδα/δυσκολία, καλά περνάς. Ένα τίμιο 7/10 το παίρνει. Ρίξτε του μια ματιά.
  9. Ένας άντρας κινέζικης καταγωγής περιπλανιέται στο βροχερό Βανκούβερ Καπνίζει διαρκώς. Κοιτάζει το GPS του κινητού του. Κάπου θέλει να πάει. Βρέχονται τα τσιγάρα του. Μπαίνει σε ένα παντοπωλείο και ζητά τσιγάρα. Τρακάρει με έναν άγνωστο. Ένα περιστέρι που ξεψυχά. Παίρνει το λεωφορείο. Νύχτα. Φτάνει σε ένα απομονωμένο σπίτι. Χτυπά την πόρτα. Ζητά κάποια γυναίκα. Κανείς δεν απαντά. Μπαίνει μόνος του. Ανακαλύπτει κάτι φρικτό. Μπλέκεται σε έναν εφιάλτη. Τηλεγραφικά λόγια για ένα κόμικ με λίγα λόγια, παρά το γεγονός, ότι φέρει τη σφραγίδα του Ρέμεντερ, ενός σεναριογράφου, ο οποίος έχει γράψει εξαιρετικούς διαλόγους στην καριέρα του. Εδώ φαίνεται να απαρνείται τον εαυτό του: οι διάλογοι είναι λίγοι και αποκαλύπτουν ελάχιστα. Υπάρχουν ολόκληρες σελίδες στη σειρά, χωρίς ούτε μια λέξη. Δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για τον πρωταγωνιστή, ούτε καν το όνομά του. Ούτε για την πλοκή μαθαίνουμε πολλά: dark web, συμβόλαια θανάτου, δολοφονίες, βρόμικοι μπάτσοι, ένας ιθύνων νους στη Γαλλική Πολυνησία. Η ακριβής σύνδεση όλων αυτών δεν αποκαλύπτεται στο πρώτο trade. Τηλεγραφικά λόγια και για ένα από τα πιο κινηματογραφικά κόμικ, που έχω διαβάσει ποτέ. Ο Πορτογάλος σχεδιαστής Αντρέ Λίμα Αραούζο (υποθέτω, ότι έτσι προφέρεται), εκτός του ότι σχεδιάζει εξαιρετικά, φτιάχνει πλάνα, που είναι έτοιμα να γυριστούν σε ταινία ή σε σειρά, χωρίς καμία αλλαγή. Γρήγορη εναλλαγή, αλλαγή στην εστίαση, φανταστικός ρυθμός. Το σφιχτοδεμένο μοντάζ του είναι αυτό, που προωθεί με μεγάλη επιτυχία την πλοκή, αφού, όπως έγραψα, η λεκτική αφήγηση είναι εξαιρετικά φειδωλή. Ευθέως και χωρίς περιστροφές: εντυπωσιάστηκα! Δεν το περίμενα τόσο καλό, τόσο πρωτότυπο, τόσο φρέσκο, τόσο "κόμικ". Ένας πραγματικός θρίαμβος της αφήγησης και της εικόνας! Φυσικά, και υπάρχει και μια πλοκή, η οποία σε κάποιο σημείο θα πρέπει να εξηγήσει πολλά πράγματα και εύχομαι οι δημιουργοί να ξέρουν πού θα την οδηγήσουν, αλλά ακόμη κι αν οι απαντήσεις δεν ανταποκριθούν στις (πολύ υψηλές, πλέον) προσδοκίες μου, δεν νομίζω, ότι θα ξεχάσω αυτόν τον πρώτο τόμο. Περιμένω με ανυπομονησία τη συνέχεια! Το πρώτο trade συγκεντρώνει τα 5 πρώτα τεύχη. Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το. Και πειρμένω με μεγάλη αγωνία τις εντυπώσεις σας.
  10. Μια μέρα καθώς χάζευα το Instagram έτυχε να πέσω πάνω σε ένα εξώφυλλο ενός καινούργιου κόμικ που υποσχόταν στοιχεία Stephen King, Neil Gaiman και Tim Burton, Με πέντε τεύχη προς κυκλοφορία και με ένα ενδιαφέρον πρώτο εξώφυλλο, σκέφτηκα ότι θα ήταν μια όμορφη εμπειρία, δεδομένου ότι ήταν μια ιστορία τρόμου όπως μου είχε δώσει την εντύπωση. Και φυσικά, είχα δίκιο και για τα δύο. Εξώφυλλο πρώτου τεύχους (πηγή https://www.goodreads.com/book/show/58801670-the-me-you-love-in-the-dark) Το "The Me You Love In The Dark" είναι μια σειρά κόμικς της Image που ξεκίνησε τη κυκλοφορία της τον Αύγουστο του 2021, με σχέδιο του Jorge Corona και σενάριο του Scottie Young. Αφορά την ιστορίας μιας ζωγράφου, της Ro, η οποία μετά την πίεση του ατζέντη της, αποφασίζει να εγκατασταθεί σε ένα απομονωμένο σπίτι ώστε να βρει την έμπνευση που αναζητά. Και τότε καταφέρνει να βρει κάτι άλλο, κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια... Δισέλιδο σαλόνι του πρώτου τεύχους (πηγή https://www.comicsbookcase.com/reviews-archive/me-you-love-dark-1) Πρόκειται για μια ιστορία που αναμιγνύει τρόμο και ρομαντισμό σε ένα αρκετά ενδιαφέρον αποτέλεσμα που παρουσιάζει τις τοξικές σχέσεις μέσα από ένα άλλο μάτι. Υπάρχει ένας δυνατός παραλληλισμός των δύο στοιχείων του ρομαντισμού και του τρόμου και παρουσιάζεται μια δυνατή χημεία μεταξύ των δύο. Κάτι που έχει χτιστεί σε διάστημα μηνών μπορεί να διαλυθεί σε μόλις λίγα λεπτά. Είναι ένα απρόσμενο αλλά αποδεκτό πάντρεμα ιδεών και εννοιών σε μία ιστορία. Το σχέδιο είναι αρκετά στυλιζαρισμένο, με έναν αέρα από gothic horror, ενώ οι χαρακτήρες θυμίζουν τις φιγούρες του Tim Burton. Η ροή της ιστορίας ήταν ικανοποιητική, καθώς βοηθάει τον αναγνώστη να συνδεθεί με τους χαρακτήρες με τον ίδιο τρόπο που εκείνοι έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον. Από μόνη της καταφέρνει να περάσει τους παραλληλισμούς του σεναρίου με τη πραγματικότητα και να τον κάνει να ταυτιστεί με κάτι που σε πρώτη ματιά φαίνεται φανταστικό και αλλόκοσμο. Η ιστορία προχωράει και αλλάζει όσο προχωράνε τα τεύχη και αυτή είναι η ομορφιά της. Ήταν κάτι με το οποίο ταυτίστηκα προσωπικά και κατάφερα να αγαπήσω για αυτόν τον λόγο. Μαζί με το σχέδιο, θεωρώ πως αυτό το κόμικ ήταν ένας όμορφος τρόπος να κλείσω τη χρονιά που πέρασε, καθώς πέρα από το προσωπικό επίπεδο, ένιωσα άνετα διαβάζοντάς το για αυτό που είναι: μια ιστορία τόσο αλλόκοσμη όσο και πραγματική. Μια ιστορία με την οποία δεν πορώθηκα, αλλά αγάπησα πραγματικά.
  11. Κανονικά πήγαινα για ποστ στο "τι διαβάσατε τελευταία" αλλά κατέληξα να γράφω 1-2 παραγράφους οπότε λέω δεν το πετάω εδώ; By Chance or Providence της Becky Cloonan λοιπόν. Τρία τεύχη της Image που βγήκαν κάπου το 2017 με τίτλους Wolves, The Mire και Demeter. Short story format, θεματολογικά αντλεί το υλικό από τον ευρωπαϊκό μεσαίωνα και τις λαϊκές του παραδόσεις. Χωρίς να συγκεκριμενοποιεί τόπους και χρόνους μιας και ήθελε να το αφήσει επίτηδες ασαφές, η πρώτη ιστορία πρέπει να διαδραματίζεται στην Γερμανία (τύπος ερωτεύεται τύπισσα, βασιλιάς πληρώνει τύπο για να σκοτώσει λυκάνθρωπο, λυκάνθρωπος είναι η τύπισσα, τύπος καταριέται την τύχη του), η δεύτερη και η τρίτη Βρετανία. Στην δεύτερη παίζει ένας απαγορευμένος έρωτας και ο ακόμα πιο απαγορευμένος καρπός του και στην τρίτη το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια γυναίκα για να μην χάσει τον έρωτα της ζωής της. Οκ, θυμίζει ανθολογία και γενικά αυτές έχουν ταβάνια χαμηλά, αλλά με κέρδισε αφενός το φοβερό artwork (και το ακόμα ωραιότερο concept art στο τέλος του βιβλίου) αφετέρου το ότι οι ιστορίες μου θύμισαν σενάρια του Tom Moore τον οποίο βρίσκω τον καλύτερο animator στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία. Μακάρι η κυρία Cloonan να ψηνόταν για μεγαλύτερες ιστορίες, έχει μια γυναικεία ματιά που λείπει από το φανταστικό αρκετά και πιστεύω θα έκανε ωραία πραγματάκια αν είχε το χώρο μιας πολύτευχης σειράς, συν ότι γράφει αρκετά ατμοσφαιρικά και σκοτεινά. Μια αναφορά και στην Lee Loughridge, την χρωματίστρια της σειράς που κάνει ο,τι μπορεί για να σταθεί όρθια δίπλα στο σχέδιο της Cloonan. image
  12. Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που έσβησε ο ήλιος. 10 χρόνια από τότε που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της Γης μολύνθηκε και μεταμορφώθηκε σε shades, μαύρα τέρατα με κοφτερά δόντια και νύχια. Λίγες πόλεις, απομονωμένες και απομακρυσμένες μεταξύ τους, έχουν απομείνει για να δίνουν καταφύγιο στους ελάχιστους ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν, ακόμα, μολυνθεί. H Val Riggs δουλεύει ώς νταλικέρισσα, ως οδηγός και μεταφορέας, ανθρώπων και προϊόντων, μεταξύ αυτών των πόλεων. Πάντα προσεκτική και πάντα στα όρια που η εμπειρία της επιβάλλει. Όταν όμως μαθαίνει για ένα άσυλο, φωτισμένο και θερμαινόμενο, και όταν ο αδελφός της μολύνεται και αυτός όπως πολλοί, θα αναγκαστεί να ξεφύγει από τα στεγανά, θα αναγκαστεί να ρισκάρει και να διακινδυνεύσει, πριν το αναπόφευκτο πλησιάσει πολύ κοντά.... Καιρό είχε να με πιάσει ένα κόμικ από τις πρώτες σελίδες. Η δράση ξεκινάει αμέσως, χωρίς ακόμα να πολυκαταλαβαίνεις τι συμβαίνει και γιατί, αλλά αυτομάτως μπαίνεις στο ρόλο της πρωταγωνίστριας και η αγωνία αρχίζει. Στην πορεία, σιγά-σιγά, καταλαβαίνεις το διακύβευμα, μέσα από flashbacks και μέσω ελάχιστου exposition και χωρίς σεντόνια και φλυαρίες. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, ο Scott Snyder είναι πολύ καλός συγγραφέας. Είτε στο American Vampire, είτε στο The Wake, είτε στο Undiscovered Country, είτε στα δίαφορα Batman που δεν έχω διαβάσει, η κοινή ομολογία είναι ότι ξέρει πως να γράφει ενδιαφέροντες χαρακτήρες, πρωτότυπες πλοκές και να κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Και εδώ το πετυχαίνει, χωρίς να μιλάμε για κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο ή ground-breaking, και ίσως χάνοντας, στην πορεία, λίγο τον ρυθμό με τον οποίο ξεκίνησε τη σειρά. Μπορεί όμως να σε κρατάει, γιατί κρατάει σωστά την ισορροπία μεταξύ προώθησης της ιστορίας και ήρεμων στιγμών, μεταξύ δράσης στο τώρα και στα flashbacks, στους διαλόγους και στις λεζάντες. Και η αλήθεια είναι ότι όσο προχωράει, τόσο πιο αναμενόμενο γίνεται το σενάριο, αλλά, παρ' όλα αυτά, πετάει εκπληξούλες, μικρές και μεγάλες, στο τέλος κάθε τεύχους, τόσο ώστε να σε κάνει να ξαναγυρίζεις για τη συνέχεια. Και όλα αυτά, πάντα και φυσικά, σε συνδυασμό με ένα πανέμορφο σχέδιο. Στο οποίο σχέδιο, ο Tony S. Daniel, με πολύ Batman στο βιογραφικό του, χωρίς να πρωτοπορεί, καταφέρνει να εντυπωσιάζει. Είτε με τα γεμάτα, και όμορφα και χρηστικά, splash του, είτε με τη σωστή τοποθέτηση της κάμερας, πότε κοντά και αν-φας, πότε από πίσω και πλάγια, με ενδιαφέρουσα και ποτέ βαρετή χρήση των καρέ, παραδίδει ένα από τα πιο όμορφα υπερηρωικά σχέδια, που ταιριάζει γάντι στη συγκεκριμένη σειρά. Ίσως τα χρώματα να ξεφεύγουν λίγο στην φωτεινότητα τους. για τα γούστα μου πάντα, αλλά στην ουσία δεν μιλάμε για κάτι εγκεφαλικό, παρά περισσότερο για ένα καθαρά εντυπωσιακό, ψυχαγωγικό post-nuke/sci-fi comic, ένα Mad-Max on steroids, χωρίς ιδιαίτερες προεκτάσεις και αναφορές, παρά μόνο το πως να διασκεδάσει ο αναγνώστης. Και αυτό είναι κάτι που χρειάζεται ενίοτε, το pure-unadulterated-fun που λένε και οι Αμερικάνοι, και είναι κάτι που μας το προσφέρουν εδώ δύο καλοί χρήστες των εργαλείων του μέσου. Ένα πλούσια, χορτάστικο trade 6 τευχών, το οποίο διάβασα και καταευχαριστήθηκα. To 7o τεύχος βγήκε πριν 1-2 βδομάδες, πουλάει καλά γενικά,και λογικά θα συνεχιστεί για αρκετό καιρό. Προτιμήστε το, θα περάσετε καλά. Σας αφήνω με το variant που έκανε η Dani για το #7
  13. O Tariq Geiger είναι ένας από τους λίγους επιζώντες του πυρηνικού πολέμου του 2030. Ο ίδιος έχει μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο πυρηνικό εργοστάσιο, όπου μέσα του καίει άσβεστη η ραδιενέργεια. Με την ψευδαίσθηση ότι η οικογένεια του είναι ακόμα ζωντανή, ζει και κινείται στην έρημο της Νεβάδα, έχοντας γίνει αστικός μύθος για τους κατοίκους του Las Vegas, και φόβος και τρόμος για τις συμμορίες που κινούνται στην περιοχή, ως ο Glowing Man. Συνοδευόμενος από ένα δικέφαλο λύκο, προσπαθεί να προστατεύσει 2 μικρά αδέλφια τα οποία έχουν μαζί τους τα μυστικά για τα εναπομείναντα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ, και ο μόνος του, δυνητικά, σύμμαχος, είναι η αποδυναμωμένη κεντρική κυβέρνηση. Οι ελπίδες τους όμως, πολύ σύντομα, θα αποδειχθούν ψεύτικες..... Μήπως, τελικά, ο Geoff Johns, είναι υπερεκτιμημένος; Οκ, δεν έχω διαβάσει τις μεγάλες του επιτυχίες στην DC, αλλά κρίνοντας από το Olympus που είχε βγάλει στη Humanoids, το Doomsday Clock που διαβάζω αυτή τη περίοδο, αλλά και το παρόν που παρουσιάζω, τείνω να συμφωνήσω με την παραπάνω σκέψη. Στην πρώτη creator-owned δουλειά του, μακριά από τις κάπες και τα κολάν, χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα κλισέ που έμαθε στα υπερηρωικά του, παραδίδοντας έτσι μια επιφανειακά καλή δουλειά, χωρίς όμως τίποτα πρωτότυπο, τίποτα ενδιαφέρον, τίποτα άξιο λόγου. Πολλές ευκολίες, πάρα πολλές ευκολίες, μόνο και μόνο για να προωθηθεί η ευκαιρία, μου θύμισε έντονα υπερηρωικές σειρές του CW, όπου το συναίσθημα είναι "στο πιάτο", και οι λύσεις "στην γωνία", μόνο και μόνο για να πάει παρακάτω η πλοκή. Με λίγα λόγια, αν έχεις λίγες παραπάνω απαιτήσεις από αυτό που διαβάζεις, δεν θα το βρεις εδώ. Εδώ μόνο ποπ-κορν, κοκα-κόλα και το ξεχνάς άμεσα. Στο σχέδιο, ο Gary Frank κάνει ότι μπορεί, χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό βέβαια. Εγνωσμένης αξίας, βέβαια, σχεδιαστής και δεν μπορείς να του προσάψεις πολλά, αφού όλες οι σελίδες είναι καλοδουλεμένες, με γεμάτα και πλούσια καρέ και ενδιαφέρουσες και αληθοφανείς εκφράσεις στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Ίσως με χάλασε λίγο η τάση του (ή οι οδηγίες του Johns, δεν μπορώ να ξέρω) να εστιάζει και να χρησιμοποιεί αρκετά πολλά και μικρά καρέ. Και ίσως θα προτιμούσα λίγο μεγαλύτερη γενναιότητα στο ντεκουπάζ. Αλλά αυτά είναι πταίσματα, μπροστά στην αδιαφορία που εκπέμπει το σενάριο. Με προοπτική να βγάλει και άλλες σειρές, επικεντρωμένα σε διάφορα χρονικά σημεία της ανθρώπινης ιστορίας, και σε διάφορους άλλους χαρακτήρες, εξίσου σημαντικούς και εξίσου άγνωστους, τους οποίους θα αποκαλεί The Unnamed, και στα οποία θα συνεργαστεί και με άλλους σχεδιαστές. Εμένα, προσωπικά, με έχασε. Υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές. Και μην παρεξηγηθώ, δεν είναι κακό, απλά ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ αναμενόμενο. Ενα 6,5/10 και κυρίως λόγω όμορφου σχεδίου.
  14. O Cole Turner έχει μελετήσει όλες τις γνωστές θεωρίες συνωμοσίας που υπάρχουν εκεί έξω, από την δολοφονία του Κένεντι και την ύπαρξη των Bigfeet, μέχρι αυτήν της επίπεδης Γης και των σατανιστών που απαγάγουν παιδιά. Με την γνωριμία όμως, αλλά και την συμμετοχή του, στο Department of Truth, ένα άκρως απόρρητο τμήμα της αμερικανικής κυβέρνησης, θα έρθει σε σύγκρουση με όσα πίστευε μέχρι τότε, θα αναβιώσει στη μνήμη του μια παιδική τραυματική εμπειρία και θα καταλάβει ότι οι θεωρίες είναι περισσότερο κοντά στην πραγματικότητα από ότι θα ήθελε να πιστέψει. Και αν ο θεωρητικός ρόλος του DoT, στον πόλεμο μεταξύ αλήθειας και φήμης, είναι με την "πλευρά των αγγέλων", ίσως οι διακινητές/διασπορείς των fake news και των ψευδών ειδήσεων, δεν είναι τόσο κακοί όσο εύκολα πίστευαν όλοι στην αρχή. Ας το γράψω από την αρχή για να ξεμπερδεύω. Ο James Tynion IV είναι ο πιο overated συγγραφέας των τελευταίων ετών. To γράφω και το υποστηρίζω, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Προσοχή, δεν είναι κακός. Σχεδόν πάντα έχει καλές ιδέες, σχεδόν πάντα οι σειρές του είναι εύκολες να διαβαστούν και ρολλάρουν, αλλά ποτέ δεν φτάνει πουθενα. Έτσι και εδώ, έχει μια έξυπνη ιδέα, προφανώς εμπνευσμένη και από την περίοδο Trump και την έκρηξη των fake news. Βάζει έξυπνα και το προσωπικό στοιχείο με αυτά που βασανίζουν τον πρωταγωνιστή, δημιουργεί ιντριγκαδόρικες προσωπικότητες στον ρόλο των δευτεραγωνιστών, όλα καλά. Όταν αρχίζει και εισάγει όμως τα δευτερεύοντα plots, εκεί χάνει την μπάλα. Πολλά τεύχη με δικές τους ιστορίες οι οποίες δεν προωθούν την κεντρική πλοκή, κουραστικά ατελείωτη πολυλογία, τεύχη τα οποία βασίζουν το exposition σε κείμενα/ημερολόγια ολόκληρων σελίδων, και γενικά μια γενικότερη αίσθηση ότι προσπαθεί υπερβολικά να σε πείσει ότι αυτό που γράφει είναι πολύ cool. Με πιο απλό τρόπο, με πιο άμεσο τρόπο αφήγησης όλα θα ήταν καλύτερα, γιατί η κεντρική ιδέα και ενδιαφέρουσα είναι και ενδιαφέρουσες προεκτάσεις θα μπορούσε να αποκτήσει. Δεν βοηθείται και ιδιαίτερα από το σχέδιο του Martin Simmonds βέβαια, το οποίο είναι το πιο Vertigo σχέδιο που έχω δει τον τελευταίο καιρό και κοντά στο Sandman το οποίο όλοι μας έχουμε διαβάσει Είναι scratchy, φαίνεται χεράτο και hand-painted, μεταδίδει αρκετά καλά την ατμόσφαιρα και το spooky, supernatural που γράφει ο Tynion, αλλά αρκετές φορές δεν είναι ιδιαίτερα κατανοητό. Καταλαβαίνω ότι πάνε για αυτή την artsy αισθητική, αλλά μερικές φορές χρειάζεται να κάνεις κατανοητό το τι σχεδιάζεις και να προωθείς την πλοκή, χωρίς να χρειάζεται να σου γράφει σεντόνια ο συγγραφέας. Εκτός αν ο συγγραφέας αρέσκεται στο να γράφει σεντόνια και ο σχεδιαστής απλά σχεδιάζει πινακάκια, μόνο και μονο για να εντυπωσιάσει. Τέλος πάντων, σίγουρα δεν είναι κακό το σχέδιο, σίγουρα είναι εντός κλιματος, ενίοτε εντυπωσιάζει αλλά με τη λειτουργικότητα του έχω ενστάσεις, χωρίς αυτό να είναι το βασικό πρόβλημα του κόμικ. Δεν ξέρω αν βγαίνει ως πολύ θάψιμο ότι έχω γράψει μέχρι τώρα, γιατί ΟΚ, δεν πέρασα και πολύ άσχημα με τα δύο πρώτα trades που διάβασα. Μου βγαίνει πάντως το γαμώτο μιας ακόμα χαμένης ευκαιρίας από τον Tynion και μιας αίσθησης feaux κουλτουρίλας που αναδύεται από τις σελίδες. Με λίγα λόγια, τα Sandman και τα 100 Bullets και τα Scalped, προκύπτουν, όταν και εφόσον οι πλανήτες συνδυάζονται. Δεν φτιάχνονται επί τούτου. Διαβάστε το, δεν χάνετε κάτι, αλλά σίγουρα δεν είναι το αριστούργημα για το οποίο γράφουνε πολλοί.
  15. Τον Μάρτιο του 2015, ο Jeff Lemire, σεναριογράφος αρκετά γνωστός στην αντίπερα όχθη αλλά και εδώ για τίτλους όπως το Black Hammer και το Essex County, συνεργάζεται με τον αμερικανοθρεμμένο Βιετναμέζο σχεδιαστή Dustin Nguyen και με την Image στο εκδοτικό τιμόνι μας φέρνει την creator-owned sci-fi σειρά Descender. Με την ολοκλήρωση της τον Ιούλιο του 2018 έγραψε 32 τεύχη ενώ κάτι λιγότερο από χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 2019 ήρθε το σίκουελ, Ascender. Στο σύμπαν του κόμικ, το UGC (United galactic council) αποτελεί το διοικητικό όργανο στο οποίο υπάγονται οι περισσότεροι πλανήτες του Γαλαξία, ενώ αυτοί που δεν υπάγονται άμεσα διατηρούν μια επισφαλή ειρήνη με αυτή την συνομοσπονδία πλανητών. Η εύθραυστη αρμονία κλονίζεται έντονα όταν κάτι τεράστια ρομπότ που ονομάζονται Harvesters εμφανίζονται από το πουθενά, καταστρέφοντας μεγάλα κομμάτια πολλών πλανητών και σκοτώνοντας εκατομμύρια πλάσματα από δεκάδες φυλές, ενώ εξαφανίζονται το ίδιο ξαφνικά. Στον απόηχο αυτής της επίθεσης, ο αναγνώστης ακολουθεί ένα companion robot ονόματι Tim-21 και τον παιδικό του φίλο Andy, εν μέσω ενός αποδιοργανωμένου κόσμου όπου οι οργανικές μορφές ζωής (άνθρωποι, gnishians κλπ) έχουν στραφεί μέσα στο μίσος της απώλειας τους εναντίον όλων των ρομπότ, οργανώνοντας πογκρόμ όπου τα καταστρέφουν, ή τα έχουν και δουλεύουν σαν σκλάβοι τους. Μέσα σε όλα, το μικρό ρομποτάκι tim-21 με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του, είναι το κλειδί της πανσυμπαντικής ειρήνης, ή του ολικού αφανισμού. Κλασική space-opera ιστορία που σε δεύτερο επίπεδο, έτσι για να δώσει και ένα χ βάθος στην κατά τα άλλα τυπική sci-fi ιστορία με ρομπότ, διαγαλαξιακές μάχες και cyborgs, εξερευνά πολύ έντονα την σχέση ανθρώπου-τεχνολογίας και αν υπάρχουν ηθικά όρια στις αλληλεπιδράσεις των μεν με τους δε. Βλέπουμε ένα σύμπαν που τα ρομπότ έχουν καταδυναστευτεί, αντιμετωπίζονται με απέχθεια και σαδισμό,μέχρι που αρχίζουν και αντιδρούν. Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα κιόλας, στα πρώτα τρία trade είχα αρχίσει να βαριέμαι, είπα όμως να το συνεχίσω και το φινάλε όπου έγινε το κλείσιμο του πρώτου κύκλου,ήταν συμπαθητικό. Και την μεγάλη μάχη την είχε, και την αυτοθυσία, και 1-2 αναμενόμενα plot-twists. Παρόλα αυτά δεν φέρνει τίποτα νέο στο είδος, περισσότερο αναμασά υπάρχουσες ιδέες. Στο Ascender γίνεται ένα ολικό reboot στην ιστορία οπότε και θα το διαβάσω, γιατί μ'άρεσε εκεί που το πάει. Οτιδήποτε παραπάνω γράψω, είναι spoil, πέρα από το ότι αρχίζει να εμφανίζεται και μαγεία κάπου στην εικόνα. Το σχέδιο είναι όμορφη ακουαρέλα σε pal αποχρώσεις, απαλές γραμμές που δημιουργούν μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στο σχέδιο και στα ρομπότ που κάποιος περιμένει ότι απαιτούν edgy και γεωμετρικά σχέδια για να "δείξουν". Παρόλα αυτά, βγαίνει ένα ενδιαφέρον και καλαίσθητο αποτέλεσμα. Ειδικά σε κάποια splash pages,ο Nguyen κάνει παπάδες.
  16. Ο Ethan Reckless, είναι ένας "σημαδεμένος" ψυχικά άνθρωπός, ο οποίος έχει συνειδητά βγει έξω από το σύστημα. Λειτουργώντας σαν παράνομος ιδιωτικός ντετέκτιβ, σαν μισθοφόρος και σαν κυνηγός κεφαλών, δουλεύει τόσο-όσο, ώστε να βγάζει τα προς το ζειν και πολλές φορές αρνιέται επικερδείς δουλειές γιατί απλά δεν του ταιριάζουν. Με την βοήθεια της γραμματέας/έμπιστης του Anne, και με έδρα ένα παλιό εγκαταλελειμένο σινεμά στο Λος Αντζελες το 1981, βρίσκει δουλειές. Ή μάλλον τον βρίσκουν αυτές. Κανείς όμως δεν ξέρει ότι παλιότερα ήταν ένας πράκτορας στο FBI, μέχρι που μια δουλειά του ως μυστικός μέσα σε μια επαναστατική οργάνωση, τον έκανε να τα παρατήσει όλα, αηδιασμένος και στιγματισμένος. Και όλα αυτά, μέχρι που μια μοιραία γυναίκα, μια γυναίκα από αυτό ακριβώς το βρώμικο παρελθόν του, θα κάνει την επανεμφάνιση της...... ΟΚ, αποφάσισα ότι δεν είμαι ο σωστός άνθρωπος για να παρουσιάζω κόμικς των Ed Brubaker και Sean Phillips. Εν μέρει φταίω εγώ για αυτό, εν μέρει φταίνε και αυτοί. Εγώ φταίω γιατί έχω διαβάσει σχεδόν τα πάντα από όσα έχει γράψει ο Brubaker. Και αυτοί φταίνε γιατί μένουν τόσο κοντά, τόσο προσηλωμένοι στο είδος και τη μανιέρα που τους έκανε τόσο επιτυχημένους. Το noir, το pulp-noir, αυτό το χιλιο-χρησιμοποιημένο είδος με τους κατεστραμένους πρωταγωνιστές, τα τσιγάρα, τα ουίσκια και τις επίσης κατεστραμένες, αλλά πάντα επικίνδυνες femme fatale. Και παρόλο που δεν κουνιούνται ούτε εκατοστό από τα τετριμμένα tropes του είδους, καταφέρνουν και το κάνουν τόσο καλά, ώστε να περνάει και ο αναγνώστης καλά και να μην γκρινιάζουν και οι περίεργοι (π.χ. εγώ) ότι επαναλαμβάνονται. Γιατί έχουν καταφέρει το πλέον δύσκολο, να γράφουν και να σχεδιάζουν τόσο καλά και να συνεργάζονται τόσο αρμονικά μεταξύ τους, να προσθέτουν πολύ μικρές λεπτομέρειες και να αλλάζουν τόσο λίγο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά, ώστε να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι ξαναβλέπεις την αγαπημένη σου ταινία. Ή ότι βλέπεις ένα homage στην αγαπημένη σου ταινία, το οποίο είναι τόσο καλοφτιαγμένο, τόσο περιποιημένο και τυλιγμένο με στοργή και αγάπη, ώστε με το τέλος να αισθάνεσαι ότι συνάντησες έναν παλιό αγαπημένο φίλο. Κατά τα άλλα, ουδέν. Ή μάλλον, πολύ λίγα μπορείς να πεις για κάτι τόσο καλοφτιαγμένο και προσεκτικά δομημένο. Ο Brubaker πατάει πάνω στην εμπειρία του και το κάνει να εμφανίζεται εύκολο. Με σωστές αναλογίες περιγραφής και διαλόγου, με σωστό ψυχογράφημα των χαρακτήρων του, με λιτή και συνοπτική γραφή, μας δίνει μια ιστορία δεμένη, με σωστή ανάπτυξη και σχετικά αναμενόμενο φινάλε, πετώντας όμως και μια έκπληξη στη πορεία. Χωρίζει την αφήγηση του σε κεφάλαια, υπενθυμίζοντας μας έτσι ότι γράφει graphic novel και όχι μηνιαίο floppy, και αναδεικνύοντας έτσι την noir αισθητική για άλλη μια φορά. Ο Phillips έχει τρομερή ικανότητα στο στήσιμο των φιγούρων του, οι οποίες αποπνέουν κίνηση και ρυθμό, παίζει με τα καρέ τόσο όσο για να μην βαριέσαι και χωρίς πάντως να ξεφεύγει ιδιαίτερα, και δίνει, κάποια απολύτως ταιριαστά με την ατμόσφαιρα, splash pages, δείχνοντας ότι μπορεί να μην είναι ο πιο "χεράς" σχεδιαστής, αλλά σίγουρα είναι από τους πιο επαγγελματίες του είδους. Δεν έχω να γράψω κάτι άλλο. Ασφαλής αγορά, δεν μπορώ να διανοηθώ κάποιος να μην περάσει καλά διαβάζοντας το. Κυκλοφόρησε μόνο σε σκληρόδετη, κανονικού μεγέθους, έκδοση 144 σελίδων. Η σειρά θα συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο, με ανεξάρτητες δηλαδή και αυτοτελείς εκδόσεις, οι οποίες θα έχουν τον ίδιο χαρακτήρα αλλά θα μπορούν να διαβαστούν αυτούσιες και χωρίς υποχρεωτικά να έχεις γνώσεις των προηγουμένων. Το 2ο βιβλίο, με τίτλο Friend of the Devil, κυκλοφορεί ήδη, ενώ το τρίτο, με τίτλο Destroy All Monsters, θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο. Πάρτε όλα άφοβα!
  17. Ο 42χρονος Guillem March, από τη Μαγιόρκα, έγινε γνωστός από τις δουλειές του στη DC, κυρίως σε Batmanικούς τίτλους. Όμως όταν προέρχεσαι από μία τόσο πλούσια και ποιοτική σκηνή (από τις καλύτερες παγκοσμίως), δε γίνεται να αναπαυθείς στις δάφνες σου. Κάτι σε τρώει ενώ τσακίζεις την φρέσκια παέγια σου με συνοδεία τσούρος. Η Karmen είναι ένα ανελέητο μεταφυσικό θρίλερ. Η ομώνυμη πρωταγωνίστρια είναι μία άγγελος του θανάτου, η οποία χειρίζεται τις αναθέσεις της με τον δικό της ιδιάζοντα τρόπο. Κάπως έτσι, αναλαμβάνει μια κοπέλα που αυτοκτόνησε στην Πάλμα της Μαγιόρκα και όλα θα πάρουν μία... ιδιαίτερη τροπή. Προσωπικά, πολύ ανώτερο σε σχέση με το wannabe βαθύ The Many Deaths Of Laila Starr, με το οποίο μπορεί κάποιος να το συγκρίνει εμμέσως, αλλά θα σφάλει. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι το ότι αυξηθήκαν τα κόμικς φιλοσοφικής αναζήτησης εν μέσω της πανδημίας. Υπάρχει ζωή μετά θάνατο; Και αν υπάρχει θα έχει τα άφυλα αγγελουδάκια του Αρκά ή 50 παρθένες; Ή μήπως είμαστε αεικίνητα μόρια και μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντίσουμε; ΜΕΣΣΤΟΝΨΕΥΤΙΚΟΝΤΟΥΝΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑaaaa Αχέμ. Πολύ δυνατό σενάριο, απίστευτο σχέδιο! Θα το βρείτε ηλεκτρονικά (δυστυχώς) σε 2 τομάκια της Europe Comics ή εναλλακτικά σε 5τευχο της Image. Καλό μήνα και καλή δύναμη σε άπαντες. Remember, remember, the last November...
  18. Ένας άγνωστος συναντά την Dee, που αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα με τη ζωή της, και της προσφέρει 500 δολάρια κάθε μέρα, αρκεί να κάνει ένα και μόνο ένα πράγμα: να ανάβει ένα φως. Κι εκείνη, φυσικά, δέχεται. Η αλήθεια είναι, ότι δεν έχει και πολλές οικονομικές επιλογές. Μια δεύτερη γυναίκα, η Emma, βρίσκει ένα όπλο μέσα σε μια λακκούβα και κάνει αυτό που θα έκανε κάθε νομοταγής πολίτης: καλεί την αστυνομία. Η αστυνομία έρχεται, αλλά αντί να τη βοηθήσει, την απάγει. Μια τρίτη γυναίκα, η Kay, είναι αυτή που έλαβε και απάντησε στην κλήση της Emma, αλλά γιατί η αστυνομία δεν βοήθησε; Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία, για να καταλάβουμε, ότι οι μοίρες των τριών γυναικών συνδέονται, απομένει να δούμε μόνο το πώς. Ο Fraction χρησιμοποιεί μια κατακερματισμένη αφήγηση με πισωγυρίσματα στο χρόνο, για να μας δώσει όλες τις πτυχές της ιστορίας, η οποία κρύβει μια ιστορία αστυνομικής διαφθοράς. Αντικειμενικά, η υπόθεση δεν είναι κάτι σπουδαίο ή καινοτόμο, τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί. Επίσης, προσωπικά, μου δόθηκε σε κάποια σημεία η εντύπωση, ότι ο σεναριογράφος προσπάθησε να απλώσει την ιστορία όσο περισσότερο μπορούσε. Κι όμως, παρά αυτές τις διαπιστώσεις και ενστάσεις, πιστεύω, ότι το "November" είναι ένα πολύ καλό κόμικ. Και το πιστεύω αυτό, επειδή σε γενικές γραμμές, ο Fraction κατορθώνει με την αφήγηση και το διάλογο ή και μα την έλλειψη διαλόγου σε ορισμένες σκηνές, να μας παρουσιάσει τα αδιέξοδα των τριών ηρωίδων, χωρίς να εκβιάζει καταστάσεις και χρησιμοποιώντας ρεαλιστικές σκηνές, αλλά και κάποιες ευφυείς τεχνικές, όπως το κεφάλαιο "The voice on the end of the phone" στον τρίτο τόμο, το οποίο αποτελείται εξ ολοκλήρου από έναν τηλεφωνικό διάλογο. Παράλληλα, ψάχνει βαθιά στην ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστριών και παραδίδει τρία πραγματικά ολοκληρωμένα πορτρέτα. Το σχέδιο της Elsa Charretier με ξένισε στην αρχή, αλλά αποδεικνύεται ιδανικό. Όπως γράφει και ο @Lazarosστην κριτική, της οπαίας παραθέτω το λινκ στο τέλος, το σχέδιό της θυμίζει Bruce Timm και Darwyn Cooke (προσωπικά, μου θύμισε περισσότερο τον δεύτερο). Αποδίδει με εξαιρετικό τρόπο την ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστριών και των δευτεραγωνιστών και συμπληρώνει όλα όσα το σενάριο του Fraction γράφει και, κυρίως, όσα αποφεύγει να γράψει. Πολύ ωραία πλάνα, εξαιρετική σκηνοθεσία, τελικά με κέρδισε απόλυτα. Ο Matt Hollingsworth μεγαλουργεί με τις χρωματικές του επιλογές, διαφορετικές για κάθε ηρωίδα, αλλά και για κάθε αλλαγή στην ψυχική διάθεση. Θα καταλάβετε περισσότερα, όταν διαβάσετε το κόμικ. Μόνη παραφωνία στο εικαστικό κομμάτι, το λέτερινγκ του Kurt Ankery. Συμφωνώ και πάλι με τον @Lazaros, ότι σε κάποια σημεία δυσκολεύει πολύ την ανάγνωση. Συμπέρασμα; Πολύ αξιόλογο κόμικ, που αξίζει μια ανάγνωση. Κυκλοφόρησε σε τέσσερις σκληρόδετους τόμους από την Image με τον τελευταίο να κυκλοφορεί στις αρχές του 2021. Καλύτερα, πάντως, να περιμένετε για κάποια προσφορά, γιατί η αλήθεια είναι, ότι η τιμή και των τεσσάρων τόμων μαζί είναι κάπως.... Οι τόμοι δεν περιέχουν τίποτα επιπλέον, ίσως κάποια στιγμή κυκλοφορήσει μια συγκεντρωτική έκδοση. Όλες οι εικόνες είναι από το ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Κριτική από τον @Lazarosστο thedirectorscut.gr
  19. BAD WEEKEND Το graphic novel για το οποίο θα μιλήσω παρακάτω ονομάζεται «Bad Weekend» από τον μοναδικό Ed Brubaker. Το σχέδιο το έχει αναλάβει ο Sean Phillips και τα χρώματα ο γιος του, Jacob. Κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα, το 2019 συγκεκριμένα. Το graphic novel είναι μέρος του κόσμου του Criminal. Ωστόσο, διαβάζεται εύκολα και σαν αυτόνομη ιστορία, αφού δεν συνδέεται άμεσα με την κεντρική ιστορία του παραπάνω τίτλου. Στο συγκεκριμένο κόμικ, ο Jacob Kurtz (εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο «Bad Night») καλείται να έρθει κοντά με ένα θρύλο των κόμικς και πρώην αφεντικό και μέντορά του για ένα σαββατοκύριακο, Hal Crane, ο οποίος είναι καλεσμένος σε μία εκδήλωση κόμικς προκειμένου να παραλάβει ένα μεγάλο βραβείο. Ο Hal Crane όμως είναι μεγάλος, αλκοολικός και απρόβλεπτος ενώ κρύβει πολλά μυστικά για χώρο της ψυχαγωγίας. Οι δύο τους εμπλέκονται σε μια μικρή περιπέτεια, γεμάτη αποκαλύψεις για το παρελθόν του Hal. Το συγκεκριμένο τομάκι μπορώ να πω πως μου άρεσε. Αν και σύντομο, είναι πολύ ενδιαφέρον, διότι ο Hal αποκαλύπτει με ρεαλιστικό τρόπο πολλά γεγονότα, σκοτεινά κυρίως, που σχετίζονται με την δημιουργία των κόμικ. Σε κάνει να σκέφτεσαι πώς, σε αυτόν τον κόσμο, το να συμμετέχεις ακόμα και στην δημιουργία των κόμικ δεν είναι πάντα τόσο όμορφο όσο δείχνει. Ο τρόπος και με τον οποίο εξιστορεί τα γεγονότα είναι καυστικός και ευθύς. Μου άρεσαν επίσης τα flashback τα οποία αφορούσαν την ζωή του. Ο Jacob για εμένα είναι συμπαθητικός & είναι αστείο που δεν θέλει να συμμετέχει σε αυτή την περιπέτεια, αλλά το κάνει για χάρη των παλαιών καιρών. Μάλιστα, ο ίδιος μας αποκαλύπτει γεγονότα για την πρώην του δουλειά ως σκιτσογράφος, καθώς και λεπτομέρειες για τον Hal, και έτσι βλέπουμε την ιστορία και από τη δική του οπτική γωνία. Το σχέδιο είναι απλά φανταστικό. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι εκφράσεις των προσώπων και ειδικά τα χρώματα, τα οποία ταιριάζουν απόλυτα με την ατμόσφαιρα της ιστορίας. Είναι γεγονός ότι ο Brubaker με τον Phillips συνθέτουν ένα απίστευτο δίδυμο! Δεν έχω διαβάσει πολύ τα άλλα Criminal, οπότε δεν γνωρίζω σε τι επίπεδο βρισκόμαστε όσο αφορά την ποιότητα, συγκριτικά. Δεν παύει όμως να είναι μια πολύ διασκεδαστική, αν και σύντομη, ιστορία και πιστεύω ήταν καλή για αρχή για εμένα ως «πρωτάρα» στον κόσμο του Criminal. Το προτείνω.
  20. Αμερική, στην καρδιά του εμφυλίου πολέμου. Ο νεαρός στρατιώτης των Βορείων Virgil Morris, ινδιάνος σε καταγωγή με όνομα Two Moons, ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να αφήσει πίσω του το παρελθόν του, τη φυλή του και το αίμα του. Προερχόμενος από τη φυλή των Pawnee, βλέπει σε όνειρα και οράματα, τον παππού του, ο οποίος του εξηγεί ότι ο πόλεμος δεν είναι το χειρότερο που υπάρχει σε αυτή τη ζωή. Αλλά το χειρότερο είναι τα τέρατα, τα οποία υποκινούν τον τον πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων, τρέφονται από αυτόν, γιγαντώνονται από αυτόν και απειλούν την ίδια την ύπαρξη όλων. Έτσι, στο πρόσωπο και στα σώματα των Νοτίων στρατιωτών της Συνομοσπονδίας, ο Two Moons, θα πολεμήσει τρομακτικά τέρατα της Κολάσεως, για να κρατήσει τα λογικά του, να προστατεύσει την αγαπημένη του νοσοκόμα Frances και να εκπληρώσει το πεπρωμένο του. Εχω ξαναγράψει για το πόσο μου αρέσει ο John Arcudi, ο οποίος γράφει με ρυθμό, με συνοχή και με ένταση. Αυτό φαίνεται και στο B.P.R.D., όπου γράφει υπό την "καθοδήγηση" του Mignola, αλλά ειδικά στο Rumble που το γράφει μόνος του και δίνει ρέστα. Εδώ, φαίνεται ότι έχει ψάξει την εποχή και την αργκό της, χρησιμοποιώντας την αρκετά, αλλά "πιάνοντας" επίσης την ατμόσφαιρα και την υποβούσκουσα φρίκη ενός πολέμου, πόσο μάλλον ενός εμφυλίου πολέμου. Και ενώ ξενίζει λίγο στην αρχή, δίνοντας αρκετές πληροφορίες για το παρελθόν του πρωταγωνιστή χωρίς να τις εξηγεί απόλυτα, καταφέρνει μέσα σε 1-2 τεύχη να τα συνδυάσει όλα πανέμορφα και να αναπτύξει τη δράση ομαλά, οδηγώντας να κλιμακωθεί τέλεια στο τέλος του πρώτου arc των 5 τευχών. Δίνει πολύ χώρο στο σχεδιαστή να εντυπωσιάσει, χωρίς πολλούς περιττούς διαλόγους, με σωστή αναλογία ανάμεσα στη δράση και στις εικόνες που ξεπηδάνε από τα οράματα που βλέπει ο Two Moons. Και τι σχέδιο κάνει αυτός ο Ιταλός που λέγεται Valerio Giangiordano. Τον αγνοούσα, αν και από ότι είδα σχεδιάζει εδώ και αρκετά τεύχη το Savage Avengers (με Conan και Moon Knight, αφήστε, να μην αρχίσω καλύτερα), αλλά πραγματικά με εντυπωσίασε και με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες. Εκπληκτική λεπτομέρεια, στα πρόσωπα, στα ζώα (ειδικά στα ζώα, χαζέψτε παραπάνω το άλογο), και στους δαίμονες της Κολάσεως, έξυπνη σκηνοθεσία και χρήση της κάμερας η οποία καθοδηγεί το μάτι στο σωστό, και συνήθως εντυπωσιακό, σημείο. Κάνω την πρόβλεψη ότι έχει πολύ μέλλον μπροστά του, και παρατηρώντας ότι τον τελευταίο καιρό, πέρα από τη Marvel που χρησιμοποιεί όλο και περισσότερους Ιταλούς, και η Image βγάζει δουλειές από ιταλικά studio, οπότε πεδίο δόξης λαμπρό. Καιρό είχα να κολλήσω τόσο πολύ με καινούριο σχεδιαστή, ειδικά τα splash του, μισής σελίδας/μονοσέλιδα και δισέλιδα είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ. 5 τεύχη μέχρι τώρα, μαζεμένα σε ένα trade και η ιστορία συνεχίζεται με το 6ο τεύχος το οποίο κυκλοφορεί σύντομα. Χωρίς να είναι κάτι που σου αλλάζει τον κόσμο, η επαγγελματική δουλειά του Arcudi, το ιστορικό setting που πάντα με τραβάει, και το πανέμορφο σχέδιο με έκαναν να περάσω πολύ καλά διαβάζοντας το Two Moons. Τόσο ώστε να του χαρίσω ένα ωραίο, λαχταριστό και πωρωτικό 8/10. Πάντα τέτοια!
  21. Το κρέας, τα πολύτιμα μέταλα και υπόλοιπα συστατικά δεν βρίσκονται πλέον στο υπέδαφος τη Γης. Βρίσκονται. ή για την ακρίβεια συλλέγονται, ή για ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια, σκυλεύονται, από τα τεράστια πτώματα αρχαίων θεών τα οποία βρίσκονται στις άκρες του γνωστού διαστήματος. Καθώς οι περισσότεροι θηρευτές, με τα διαστημόπλοια τους, αγωνίζονται να συλλέξουν όσο το δυνατό μεγαλύτερες ποσότητες μπορούν, ο Captain Malik και το τετραμελές πλήρωμα του, θέλουν να κάνουν τη διαφορά. Να ταξιδέψουν πέρα από το γνωστό διάστημα, και να βρουν ένα ζωντανό θεό. Και παρόλο που αυτές οι περιοχές είναι απαγορεύμένες, και παρόλο που τους κυνηγάει να τους σταματήσει η επικεφαλής της παγκόσμιας φρουράς, καθώς έχουν προσωπικά προηγούμενα, θα το τολμήοσυν και θα αντιμετωπίσουν την τεράστια απειλή που ίσως έπρεπε να περιμένουν. O συγγραφέας Al Ewing, ο οποίος έγινε γνωστός στους περισσότερους με το run του στο Immortal Hulk, εδώ (δεν παίζει να ξαναγράψω τον τίτλο) μας δίνει την πρώτη προσωπική, creator-owned, δουλειά του. Ουσιαστικά πήγε να δημιουργήσει μια space-opera, και η αρχική ιδέα έχει τα φόντα για κάτι τέτοιο. Δεν μου φαίνεται να το πολυδούλεψε βέβαια, εκτός και αν έχει προγραμματίσει από τωρα 50+ τεύχη, γιατί στα πρώτα 5 που περιέχει το πρώτο trade το οποίο και διάβασα, δεν μας λέει και πολλά πράγματα. Βασικά, μας λέει ελάχιστα, και όλα αυτά κυρίως για τον Captain Malik και την "αστυνομικό" που τον κυνηγάει, και από εκεί και πέρα το χάος. Είπαμε, ζούμε την εποχή του decompression, αλλά εδώ το παρατράβηξε. Δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για οτιδήποτε άλλο πέρα από τον μικρόκοσμο των πρωταγωνιστών και ακόμα και αυτοί οι λίγοι που τους συνοδεύουν ως πλήρωμα, περνάνε απολύτως απαρατήρητοι καθώς η έννοια character building απουσιάζει τελείως. Τρέφω κάποια κρυφή ελπίδα βέβαια, γιατί μετά από 2-3 βαρετά πρώτα τεύχη, με συνεχη flash-backs, όχι πάντα ευκόλως κατανοητά και διακριτά, στο τέλος αρχίζει και "κινείται" λίγο η ιστορία, και κλείνει με ένα μεγάλο cliffhanger το οποίο έχει τις δυνατότητες να εκτοξέυσει την πλοκή. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως της συγκεκριμένης σειράς δεν είναι το σενάριο, αλλά το σχέδιο, σε συνδυασμό με τον "εκτυφλωτικό" χρωματισμό. Ο Simone Di Meo, αποφάσισε να μας κάνει τη ζωή δύσκολη, και οι μισές σελίδες είναι από ακατανόητες έως προκαλούν ναυτία. Παίζοντας διαρκώς με το σχήμα των καρέ, ακολουθώντας μια anime αισθητική, και χρησιμοποιώντας "στραβές" οπτικές γωνίες (για να μεταφέρει την ελλειψη βαρύτητας φαντάζομαι), το μόνο που καταφέρνει είναι σε μπερδεύει ακόμα παραπάνω και να σε κουράζει. Εδώ παίζει ρόλο και η παλέττα που χρησιμοποιεί ο ίδιος, οπού κινείται από έντονα φωτεινή έως νεόν κατά περιπτώσεις, μαζί με τα μελάνια που είναι πολύ αχνά και δεν διαχωρίζονται οι φιγούρες αν το φόντο δεν είναι άσπρο ή μαύριο. Και ενώ τους θεούς και το απόκοσμο μέγεθος τους το δίνει ωραία και "απειλητικά", και κάποια του splash είναι πανέμορφα, το σύνολο περισσότερο με απώθησε παρά με κέρδισε. Βαρυφορτωμένο, άσχημα χρωματισμένο και δυσνόητο. Λογικά, θα του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία με το επόμενο trade, αλλά δεν έχω και πολλές ελπίδες. Για χαμένη ευκαιρία το βλέπω να πηγαίνει. 5,5/10
  22. Πριν 10 χρόνια, προσγειώθηκαν. Έχουν την μορφή τεράστιων δέντρων, με ύψη που υπερβαίνουν πολλά χιλιόμετρα. Ο παγκόσμιος πληθυσμός αναστατώθηκε. Ήταν εξωγήινα; Προφανώς; Έχουν λογική, σκέψη και φρόνηση; Αγνωστο. Τι επιδιώκουν στην γή; Άγνωστο. Με τον ερχομό τους, μάθαμε ότι υπάρχει ζωή μακριά από τον πλανήτη μας. Εκείνα όμως δεν μας αναγνωρίζουν, ούτε ώς νοήμονες, ούτε καν σαν ζώντες. Και η καθημερινότητα όλης της Γης έχει αλλάξει για πάντα. Απλά και μόνο με την παρουσία τους. Από τον Warren Ellis (Transmetropolitan, Planetary, Cemetery Beach), μια πανέξυπνα γραμμένη ιδέα, με πολιτικές, ιδεολογικές και ανθρωπιστικές προεκτάσεις, η οποία, όπως πολλές άλλες, έπεσαν θύμα της ίδιας της της επιτυχίας. Και αυτό γιατί, το πρώτο arc, με τίτλο In Shadow, διήρκησε 8 τεύχη και θα μπορούσε άνετα να κλείσει εκεί, ολοκληρωμένο καθώς ήταν όσον αφορά το σχόλιο του στην ανθρώπινη φύση έναντι οποιουδήποτε εξωτερικού παράγοντα μπει στον δρόμο της. Χωρίς, επί της ουσίας, καμία παρεμβολή από τα ίδια τα δέντρα, στην ανθρώπινη δραστηριότητα, και μόνο η ύπαρξη τους, διέλυσε κοινωνίες, καθεστηκύιες αντιλήψεις και status quo εκατοντάδων ετών. Και η ίδια η "ανάγνωση" του γεγονότος της παρουσίας, μας δείχνει πόσο πολύ αντιλαμβανόμαστε, όχι αυτό που έχουμε εμφανώς μπροστά μας, αλλά που θέλουμε ή μας βολεύει να έχουμε μπροστά μας και να το ερμηνεύουμε κατά το δοκούν. Και όταν η ίδια η τρομακτική πραγματικότητα αποκαλύπτεται από τις μελέτες μιας ερευνητικής ομάδας, συνειδητοποιούν όλοι, και εμείς οι αναγνώστες, ότι όλα ήταν μια πλάνη, κάτι που εκμεταλλεύτηκαν κάποιες εγκληματικές οργανώσεις, τόσο παράνομες όσο και με "νόμιμη" φορεσιά, μόνο και μόνο για να επιβιώσουν, να κυριαρχήσουν και να εκμεταλευτούν τα πάντα για προσωπικό όφελος. Και όσο ελεγειακά και μαεστρικά δοσμένο ήταν το πρώτο arc, τόσο αδιάφορα, αχρείαστα και χωρίς κανένα λόγο, γράφτηκαν άλλα 2 και 11 τεύχη επιπλέον συνολικά τεύχη, με σκοπό να "αρμεχτεί" η επιτυχία όσο περισσότερο γινόταν. Ο Ellis είναι πολύ καλός συγγραφέας, οπότε δεν έπεσε ποτέ η σειρά σε πολύ χαμηλά επίπεδα, αλλά χάθηκε η ευκαιρία μιας σφιχτοδεμένης και συμπαγούς ιστορίας. Έτσι έχουμε ένα συνολικά, απλά, καλό αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, σε συνδυασμό πάντα με το πανέμορφο σχέδιο. Σχέδιο, το οποίο επιμελήθηκε ο Jason Howard, του οποίου όσες περισσότερες δουλειές βλέπω, όλο και περισσότερο τον εκτιμώ. Από κάποια καρέ του φαίνεται ότι είναι πολύ άνετος στο να γεμίζει τα καρέ με όμορφες λεπτομέρειες, αλλά προφανώς δεν είναι αυτό το στοιχείο του. Περισσότερο δίνει βάση στην ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα πιο "αδεια" του καρέ, και παίζει πολύ με την τεχνική των καρέ-εντός-καρέ. Σε ένα βαθιά εσωτερικό και "βαρύ" σενάριο, αποτυπώνει απόλυτα το μέγεθος των δέντρων σε σχέση με τους "μικρούς" ανθρώπους, την βαριά σκιά που ρίχνουν στις "μικρές" πόλεις, το σκοτεινό αποτέλεσμα ενός τίποτα στην ανιρώπινη ψυχή. Ενώ δεν δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα πρόσωπα, τα οποία μπορεί και να καρτουνίζουν από μερικές γωνίες, η χρήση της κάμερας, η σκηνοθεσία και η αποτελεσματικότητα του σχεδίου του στον αναγνώστη, είναι απαράμιλλά. 19 τεύχη λοιπόν, τα οποία μαζεύτηκαν σε 3 trade paperbacks. Ίσως μια χαμένη ευκαιρία για κάτι συγκλονιστικό, αλλά ακόμα και έτσι αξίζει την ανάγνωση.
  23. Ένα εξαιρετικό κόμικ, που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, όταν το είχα διαβάσει. Όπως, ίσως, ξέρετε οι περισσότεροι, είναι, πολύ απλά, ένα κόμικ γύρω από τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Eric Shanower πιάνει την ιστορία από την αρχή, ξεκινώντας πολύ πριν από τα γεγονότα, που αφηγείται ο Όμηρος (ως γνωστόν, η Ιλιάδα ξεκινά με τη διαμάχη Αγαμέμνονα και Αχιλλέα και τελειώνει με το θάνατο του Έκτορα). Η αρχή του έπους του Shanower είναι η αρπαγή της Ωραίας Ελένης από τον Πάρι, αν και στο κόμικ μάλλον μιλάμε για αμοιβαία έλξη. Ο Shanower αντλεί στοιχεία από διάφορες πηγές, έχοντας κάνει σημαντική έρευνα πάνω στο θέμα και ενσωματώνει στο έργο του πολλές από τις ιστορίες, που σχετίζονται με τον Τρωικό Πόλεμο και οι οποίες δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές. Στην κατά Shanower εξιστόρηση του έπους, χωράνε σχεδόν όλες οι δευτερεύουσες ιστορίες ή σχεδόν όλες. Γιατί, απολύτως συνειδητά, ο σεναριογράφος / σχεδιαστής έχει επιλέξει να αφήσει έξω από την ιστορία του τους θεούς και τις θεές, που διαδραματίζουν έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Σε αυτή την εκδοχή, οι πρωταγωνιστές είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους, είναι άνθρωποι με σάρκα και οστά χωρίς να άγονται και να φέρονται από τα καπρίτσια των θεών. Αυτή η σεναριακή επιλογή αποτυπώνεται και στο σχέδιο, με τους πολυάριθμους χαρακτήρες να είναι γεμάτοι συναισθήματα και πάθη. Επίσης, η δουλειά, που έχει κάνει ο Shanower είναι εμφανής και στο σχέδιο, στις ενδυμασίες των πρωταγωνιστών, στα κτήρια, στα πλοία. Η σκηνοθεσία του είναι υποδειγματική και παρά τον πειρασμό να φτιάξει εντυπωσιακές σκηνές μάχης, ποτέ δεν χάνει την εστίαση στον άνθρωπο. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ, το οποίο γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον, λόγω της θεματολογίας του, που έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς στην Ελλάδα. Πέρα από αυτό, όμως, πραγματικά πιστεύω, ότι είναι ίσως, ό,τι καλύτερο μπορεί κανείς να διαβάσει σχετικά με τον Τρωικό Πόλεμο - εξαιρουμένων προφανώς των ίδιων των Ομηρικών Επών. Η μεγάλη μου απορία, φυσικά, και πολλών άλλων, υποθέτω, είναι, πώς και δεν έχει βρεθεί κάποιος να το εκδώσει στα ελληνικά.... Υπάρχει μια πιθανή απάντηση, για να είμαι δίκαιος: ο Shanower έχει προγραμματίσει να βγάλει 7 τόμους και αυτή τη στιγμή δεν έχει φτάσει ούτε στους μισούς (αν θεωρήσουμε, ότι το "Betrayal" είναι ένας τόμος) μέσα σε 22 χρόνια. Το τεύχος 33 κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2013 και το #34 το Μάιο του 2019. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει, αλλά εδώ μιλάμε για μια πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Οι τόμοι που έχουν κυκλοφορήσει έως τώρα είναι οι εξής: A Thousand Ships (τεύχη 1-9) Sacrifice (τεύχη 10-19) Betrayal, Part One (τεύχη 20-26) Betrayal, Part Two (τεύχη 27-33) Η αρχική σειρά είναι ασπρόμαυρη, αλλά πλέον η Image επανεκδίδει τους τόμους έγχρωμους. Εγώ έχω την αρχική έκδοση, την ασπρόμαυρη και δεν ξέρω πώς μπορεί να φαίνεται το κόμικ με χρώμα. Οι ασπρόμαυρες εκδόσεις έχουν κάποια σχέδια, γλωσσάρι με οδηγίες για την προφορά των ονομάτων και αυτά. Δεν γνωρίζω εάν οι έγχρωμες έχουν κάτι παραπάνω. Παραθέτω και δύο έγχρωμες σελίδες, όπως τις βρήκα στο Ίντερνετ και θα ήθελα πολύ να διαβάσω εντυπώσεις από όσους και όσες έχουν την έγχρωμη έκδοση. Νομίζω, ότι πραγματικά αξίζει να διαβάσετε αυτό το κόμικ και να το έχετε στη συλλογή σας. Είναι ένα από τα κόμικς, που σίγουρα πρέπει να έχει διαβάσει ένας κομιξόφιλος. Ο Shanower κέρδισε το Eisner στην κατηγορία Best writer/artist για τη δουλειά του στο κόμικ, τόσο το 2001, όσο και το 2003. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η επίσημη ιστοσελίδα Μια ιστοσελίδα, που θίγει επιλεκτικά κάποια σημεία της σειράς (και έχει ενδιαφέρον) Συνέντευξη του Shanower στην "Ελευθεροτυπία" από μια επίσκεψή του στην χώρα μας, που συνοδεύτηκε και από ομιλία του.
  24. Ακόμη ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ από την Image, μίγμα νεογουέστερν και νεονεουάρ με αρκετό αίμα, οικογενειακές διαμάχες και πολύ, πάρα πολύ Τέξας. Το πρώτο ΤΡΒ συλλέγει τα τεύχη 1-6 της σειράς με το #1 να είναι μια κατά κάποιον τρόπο εισαγωγή, η οποία μας συστήνει τον ηλικιωμένο σερίφη Τζο Μπομπ, που προσπαθεί να βρει ένα συμπολίτη του, για να του επιστρέψει την κατσαρόλα, την οποία χρειάζεται η γυναίκα του, για να του φτιάξει το φαγητό για τα εβδομηκοστά γενέθλιά του, αλλά στη διάρκεια της ημέρας, θα έρθει αντιμέτωπος με κάποιες παλιές αναμνήσεις, αλλά και μια μακάβρια ανακάλυψη. Από το τεύχος 2 και μετά, ξεκινά μια καινούρια ιστορία με θέμα έναν δολοφονημένο, τον αδερφό του, που επιστρέφει στο Τέξας, για να ανακαλύψει τι του συμβαίνει, αλλά και για να αναμετρηθεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος και φυσικά, πάλι με το σερίφη Τζο Μπομπ, που θέλει να λύσει την υπόθεση. Δύσκολα πράγματα, γιατί η αλήθεια είναι ότι οι ήρωές μας βρίσκονται στο Τέξας, ένα μέρος τελείως διαφορετικό από τις υπόλοιπες ΗΠΑ, σχεδόν μια άλλη χώρα, όπου τα αχανή και αφιλόξενα τοπία έχουν επίδραση στο μυαλό και στη συμπεριφορά των ανθρώπων, οι οποίοι κινούνται σχεδόν σαν υπνωτισμένοι, με τους δικούς τους ρυθμούς, ακατανόητους σε εμάς. Αυτήν την πνιγηρή ατμόσφαιρα καταφέρνει να αποδώσει πολύ επιτυχημένα, κατά τη γνώμη μου, ο σεναριογράφος Κρις Κόντον, γράφοντας ένα στιβαρό σενάριο, παρά τις κάποιες σεναριακές ευκολίες, που αν και χρησιμοποιεί αρκετά την αφήγηση (σαφής η επιρροή του Brubaker, παρόλο που εδώ δεν έχουμε το χαρακτηριστικό εσωτερικό μονόλογο του), δεν υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες και αφήνει τον αναγνώστη να συμπληρώσει τα κενά. Ποτέ δεν μαθαίνουμε με απόλυτη ακρίβεια το παρελθόν των δύο αδερφών, ούτε τους λόγους για τους οποίους ο ένας από τους δύο έριξε μαύρη πέτρα πίσω του, αλλά και μετά την αποκάλυψη του δολοφόνου, ο Κόντον δεν μας πλημμυρίζει με φλας μπακ, παρά μας αναγκάζει να αποδεχτούμε όσα διαβάζουμε. Και στο ενδιάμεσο, υπάρχουν αυτές οι περίεργες συμπεριφορές ορισμένων κατοίκων, τόσο φυσιολογικές υπό άλλες συνθήκες, αλλά τόσο ανοίκειες και ανεξήγητες μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Και τέλος, υπάρχει ένα φινάλε, που φαντάζει τόσο χαοτικό και τόσο άσκοπο, με την έννοια ότι δεν υπάρχει καμία δικαίωση και καμία κάθαρση, ώστε θυμίζει ταινία των Κοέν. Πολύ καλή σχεδιαστική δουλειά από τον Jacob Phillips, γιο του Sean Phillips, ο οποίος οπωσδήποτε εμπνέεται από ή αντιγράφει, ό,τι σας αρέσει από τα δύο, το διάσημο πατέρα του, έχοντας κατά βάση την ίδια σχεδιαστική τεχνική, αν και με σαφώς λεπτομερέστερο σχέδιο, που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο ρεαλισμό και όχι στην υπερβατικότητα, που πολλές φορές χαρακτηρίζει τον πρεσβύτερο Φίλιπς. Δυστυχώς, το επώνυμο του σχεδιαστή είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημά του, γιατί η σύγκριση είναι αναπόφευκτη και πολλές φορές ακούσια. Αν το ξεχάσουμε, μιλάμε για ένα πολύ καλό σχέδιο, με πολύ καλή σκηνοθεσία και εξαιρετικά χρώματα (δεν αναφέρεται κολορίστας στο κόμικ, άρα, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, θεωρώ, ότι το έχει κάνει ο ίδιος ο σχεδιαστής). Νομίζω, ότι είναι σαφές, πως μου άρεσε και μάλιστα αρκετά. Θα ήθελα όμως να διαβάσω και άλλες απόψεις με την πρώτη ευκαιρία Η σειρά συνεχίζεται, υποθέτω με ένα νέο story arc και αυτή τη στιγμή έχει φτάσει στο τεύχος 10. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μια από τις πολλές κριτικές Συνέντευξη του σεναριογράφου
  25. Ένας κομίστας ψάχνει στις ανασκαφές Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΥ Συναντιόμαστε με τον Ερικ Σάνοουερ σε ένα καφέ κάτω από την Ακρόπολη. Μου λέει πως ήρθε προχθές από τις Μυκήνες, όπου πήγε για έρευνα, γοητεύτηκε από τα Κυκλώπεια Τείχη και απογοητεύτηκε που δεν μπόρεσε να περπατήσει στην περιφραγμένη αυλή του πρωταγωνιστή του, Αγαμέμνονα. Ο Αχιλλέας, ο Αγαμέμνονας, ο Πάρις, ο Οδυσσέας, η Ωραία Ελένη και ο Πρίαμος, κατά τον Ερικ Σάνοουερ Στο μυαλό του Αμερικανού, που γεννήθηκε στη Χαβάη, τα κόμικς ζευγάρωσαν με την αρχαιολογία και ευτυχισμένα γεννοβολάνε ασταμάτητα. Δηλώνει, για παράδειγμα, ευτυχής που βρήκε σε ένα μουσείο ένα σκεύος που θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιούν οι στρατιώτες για να μαγειρεύουν, πολιορκώντας την Τροία. Θα το δούμε σε ερχόμενο κόμικ του. Ο 47χρονος Ερικ Σάνοουερ (Eric Shanower), αν και κομίστας, είναι καλεσμένος της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Συμμετέχει στη συζήτηση «Graphic Greeks: Ancient Greece in Three Comics Narratives» (Εικονογραφημένοι Έλληνες: Η Αρχαία Ελλάδα σε Τρεις Αφηγήσεις Κόμιξ). Γίνεται απόψε στις 7 στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη με τη συμμετοχή και των Απόστολου Δοξιάδη και Αλέκου Παπαδάτου, συγγραφέα και εικονογράφου του διάσημου πια «Logicomix». Ο Ερικ γράφει και σχεδιάζει. Το όνομά του είναι συχνά στη λίστα με τα μπεστ-σέλερ κόμικς των «Νιου Γιορκ Τάιμς», ενώ η δουλειά του έχει βρεθεί από τη Marvel ως τη Random House και από το Nickelodeon Magazine ώς το BBC. Το τρέχον κόμικς του, όμως, «Age of Bronze» (Εποχή του Χαλκού) που τον έφερε -για άλλη μια φορά- στην Ελλάδα λέει σε συνέχειες ολόκληρη την ιστορία του Τρωικού Πολέμου. Ξεκίνησε το 1998, βάζοντας την ιστορία στο πραγματικό χρονολογικό της πλαίσιο, τον 13ο αιώνα π.Χ. Κέρδισε δύο βραβεία Eisner, ένα βραβείο Gran Guinini και ένα τσούρμο υποψηφιότητες. Ο δεύτερος τόμος του Age of Bronze, «Sacrifice», ήταν στα καλύτερα βιβλία του 2004 τού Publisher's Weekly και έχει μεταφραστεί σε ισπανικά, γαλλικά, πολωνικά, ιταλικά, κροατικά, ινδονησιακά, μαλαισιανά κ.λπ. Όχι όμως στα ελληνικά, αν και θα ήταν ιδανικό αντίδοτο στην εκπαιδευτική βαρεμάρα. Μου εξηγεί πώς του ήρθε η ιδέα για την «Εποχή του Χαλκού». «Τον Φεβρουάριο 1991 διάβαζα το βιβλίο "The March of Folly: From Troy to Vietnam" της Μπάρμπαρα Τούκμαν, με τις μεγαλύτερες γκάφες των κυβερνώντων στην Ιστορία. Ξεκινούσε με την απόφαση των Τρώων να βάλουν τον Δούρειο Ίππο μέσα στα τείχη τους», θυμάται. Έτσι κατάλαβε πως υπάρχουν πολλές εκδοχές του Τρωικού Πολέμου -από τον Όμηρο ώς τον Σέξπιρ- και σκέφτηκε αν θα μπορούσε να τις συμβιβάσει σε μία. «Να τις παρουσιάσω μάλιστα σε ένα κόμικς όπου όλα, από την αρχιτεκτονική ως τα χτενίσματα και τα όπλα ή τα ρούχα, θα είναι απόλυτα σωστά με βάση τα αρχαιολογικά και ιστορικά δεδομένα της εποχής του Χαλκού. Ήθελα να κάνω προσβάσιμη την Ιλιάδα στο κοινό των κόμικς». Ξεκίνησε λεπτομερή έρευνα για να μάθει πώς ήταν οι άνθρωποι του Αιγαίου της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, πριν αρχίσει να γράφει και να σχεδιάζει. Και όταν ο μύθος δεν «κόλλαγε» με τα επιστημονικά δεδομένα; «Όταν τα αρχαιολογικά δεδομένα συγκρούονται με τους μύθους, νικούν τα δεδομένα. Σε όλη σχεδόν τη λογοτεχνία ο Αχιλλέας είναι ξανθός, αλλά πουθενά στην έρευνά μου δεν είδα να απεικονίζονται ξανθοί Έλληνες της εποχής του Χαλκού. Είναι όλοι μελαχρινοί. Η αρχαιολογία νικάει και οι ήρωές μου είναι όλοι μαυρομάλληδες. Όταν συγκρούονται η αφήγηση με την επιστήμη κερδίζει η αφήγηση. Στη Σκύρο, ας πούμε, η Ιστορία λέει πως ο Αχιλλέας έμεινε σε παλάτι. Δεν έχουμε όμως τέτοια αρχαιολογικά ευρήματα. Αλλά ήταν απαραίτητο για την ιστορία, οπότε πήρα στοιχεία από ανασκαφή στη Σαντορίνη και το σχεδίασα». Παρ' όλα αυτά, δεν δείχνει τους θεούς. Υπάρχουν, λατρεύονται, αλλά δεν τους απεικονίζει. «Με ενδιέφερε να καταλάβουμε πώς οι ήρωες μας κάνουν τις επιλογές τους και συχνά ακόμα και τερατώδη πράγματα. Ο Αγαμέμνονας δεν θυσιάζει την κόρη του γιατί του το λέει η Άρτεμις, αλλά γιατί τον οδηγούν εκεί σταδιακά τα κίνητρά του». Τον ρωτάω πώς αντιστάθηκε στον πειρασμό να δώσει χρώμα στον κόσμο του και επιμένει στα ασπρόμαυρα καρέ. Η απάντηση είναι πως αρχικά δεν άντεχε το κόστος του χρωματισμού. Παρ' όλα, αυτά ετοιμάζεται μια έγχρωμη εκδοχή τους, πρώτα ψηφιακά και on line και στη συνέχεια σαν εφαρμογή app για τα ipads. Πηγαίνοντας τον κέρσορά σου πάνω σε αρκετά από τα καρέ θα αναδύονται λογοτεχνικές και αρχαιολογικές πληροφορίες. Σε απασχόλησε ποτέ αν η όλη ιστορία της Τροίας ήταν αληθινή; «Κάτι τέτοιο προφανώς έγινε. Η Τροία ήταν πάνω στις αρχαιότερες εμπορικές οδούς και όλοι την ήθελαν, υπήρξαν μεγάλες συγκρούσεις». Τους κινηματογραφικούς «300» δεν τους είδε. Αφ' ενός γιατί ανήκουν στην κλασική ελληνική εποχή, αφ' ετέρου γιατί ήταν κινηματογραφική μεταφορά ενός κόμικς που δεν το ενδιέφερε και τόσο η ιστορική πιστότητα και η ακρίβεια, όσο το στιλιζάρισμα. «Εγώ προσπαθώ να δείξω έναν ολόκληρο κόσμο όσο καλύτερα μπορώ. Γι' αυτό έρχομαι συχνά στην Ελλάδα και την Τροία. Θέλω να νιώθω ακόμα και τον ήλιο και τον αέρα». Και το «Troy»; «Το είδα αν και αρχικά είχα αποφασίσει να μην πάω και απογοητευτώ. Η ταινία ξεκινάει βάζοντας ημερομηνία των γεγονότων και ακολουθεί ένας αχταρμάς. Βάζουν μέχρι και τα λιοντάρια του Μυκηναϊκού Τείχους στο δωμάτιο του Αγαμέμνονα! Έχουν τους καλύτερους ειδικούς, ανθρώπους του κινηματογράφου και τόνους λεφτά. Ε, ας πούνε την ιστορία σωστά! Ακόμα και ο Πάρις επιζεί!» Θα κάνεις άραγε και την Οδύσσεια; «Όχι, η ιστορία μου θα τελειώσει με την πτώση της Τροίας. Δεν θα κάνω Αινειάδα, Ορέστεια κ.λπ. Μόνο ένα κεφάλαιο με το τι ακολούθησε. Άλλωστε έχω πολλή δουλειά ακόμα. Ο Τρωικός Πόλεμος κράτησε 10 χρόνια και εγώ είμαι ακόμα στο τέταρτο». Πηγή
×
×
  • Create New...