Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Image Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

  1. Ένα σχετικά φρέσκο, πολύ διασκεδαστικό και αθεράπευτα κομιξόφιλο κόμικ, που ξεκίνησε την πορεία του το Νοέμβριοι του 2020 από τη συνήθη ύποπτο, Image Comics με σεναριογράφο τον επίσης συνήθη ύποπτο Donny Cates και σχεδιαστή τον Geoff Shaw, το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το God Country (το οποίο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή). Η αρχική ιδέα είναι εξαιρετικά απλή: στις 11 Ιανουαρίου του 2017 στο Ντένβερ του Κολοράντο η πραγματικότητα, όπως την ξέρουμε, θρυμματίστηκε, αφού ένας εναλλακτικός κόσμος εισέβαλε μέσα στο δικό μας, ένας κόσμος, όπου όλοι οι υπερήρωες των κόμικς, που διαβάζουμε είναι υπαρκτοί και με σάρκα και οστά. Και φυσικά, σαν γνήσιοι υπερήρωες αρχίζουν να πολεμούν μεταξύ τους. Σε κάποια στιγμή, υψώνεται ένα δυναμικό πεδίο πάνω από την πόλη και από τότε κανείς δεν μπορεί ή να βγει. Λίγα χρόνια μετά, συναντάμε την ηρωίδα μας, την Ellipses (= αποσιωπητικά), η οποία ζει σε έναν κόσμο που είναι εχθρικός προς τα κόμικς. Η ίδια εργάζεται σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα κομιξάδικα, το οποίο γίνεται στόχος τρομοκρατικής επίθεσης από μια σέκτα φανατικών, λίγη ώρα αφού έχει συναντήσει την Ava, η οποία προέρχεται από τον κόσμο των υπερηρώων και ανήκει σε εκείνους, που όταν υψώθηκε το πεδίο έμειναν εκτός του Ντένβερ και σε εκείνους, που ενώ ανήκουν στον κόσμο των κόμικς δεν έχουν υπερδυνάμεις. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Αυτή είναι, πολύ συνοπτικά, η αρχή του κόμικ, το οποίο έχει και άλλους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αρκετές ανατροπές και αρκετό μυστήριο. Και επίσης, έχει και πολλούς γνωστούς χαρακτήρες των κόμικς, που εμφανίζονται μέσα στην ιστορία, κάποιοι μέσα σε ένα καρέ, άλλοι με πολύ σημαντικούς ρόλους, κάνοντας την ανάγνωση του κόμικ ιδιαίτερα απολαυστική, ενώ υπάρχουν και αρκετά inside jokes για δημιουργούς κόμικς. Εντάξει, ίσως αν το δούμε αντικειμενικά, δεν είναι κάτι σπουδαίο, είναι όμως διασκεδαστικό και με αρκετή δράση και αγωνία. Δεν ξέρω πώς θα το χειριστεί στη συνέχεια ο Cates, αλλά για την ώρα είναι μια πολύ στρωτή και καλογραμμένη ιστορία, χωρίς φλυαρίες, Βασίζεται, προφανώς, πάρα πολύ στην πολύ έξυπνη κεντρική ιδέα του, αλλά υπάρχουν αρκετά δείγματα, ότι ο σεναριογράφος θέλει να προσθέσει και άλλες πτυχές σε αυτή την ιδέα. Ο Geoff Shaw κάνει και πάλι εξαιρετική δουλειά στο σχέδιο και πετυχαίνει να αποδώσει με μεγάλη επιτυχία και τις σκηνές δράσης και τις εκφράσεις των προσώπων και να στήσει πάρα πολύ ενδιαφέροντα καρέ. Πολύ ωραία χρώματα από τον Dee Cunniffe, σημαντική συμβολή στο κόμικ. Διαβάστε το, πιστεύω ότι θα αρέσει. Στη χειρότερη περίπτωση, θα περάσετε κάποια ώρα απλά ευχάριστα. Το πρώτο story arc με έξι τεύχη συγκεντρώθηκε σε ένα ΤΡΒ, το οποίο και διάβασα, με ένα μικρό πρόλογο του Cates, variant covers και τίποτα παραπάνω. Ο τόμος τελειώνει με μια σημαντική ανατροπή και ανυπομονώ για τη συνέχεια. Η σειρά συνεχίζεται, ήδη έχει βγει το 7ο τεύχος και έχει προγραμματιστεί έως και δέκατο.
  2. Αμερική, στην καρδιά του εμφυλίου πολέμου. Ο νεαρός στρατιώτης των Βορείων Virgil Morris, ινδιάνος σε καταγωγή με όνομα Two Moons, ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να αφήσει πίσω του το παρελθόν του, τη φυλή του και το αίμα του. Προερχόμενος από τη φυλή των Pawnee, βλέπει σε όνειρα και οράματα, τον παππού του, ο οποίος του εξηγεί ότι ο πόλεμος δεν είναι το χειρότερο που υπάρχει σε αυτή τη ζωή. Αλλά το χειρότερο είναι τα τέρατα, τα οποία υποκινούν τον τον πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων, τρέφονται από αυτόν, γιγαντώνονται από αυτόν και απειλούν την ίδια την ύπαρξη όλων. Έτσι, στο πρόσωπο και στα σώματα των Νοτίων στρατιωτών της Συνομοσπονδίας, ο Two Moons, θα πολεμήσει τρομακτικά τέρατα της Κολάσεως, για να κρατήσει τα λογικά του, να προστατεύσει την αγαπημένη του νοσοκόμα Frances και να εκπληρώσει το πεπρωμένο του. Εχω ξαναγράψει για το πόσο μου αρέσει ο John Arcudi, ο οποίος γράφει με ρυθμό, με συνοχή και με ένταση. Αυτό φαίνεται και στο B.P.R.D., όπου γράφει υπό την "καθοδήγηση" του Mignola, αλλά ειδικά στο Rumble που το γράφει μόνος του και δίνει ρέστα. Εδώ, φαίνεται ότι έχει ψάξει την εποχή και την αργκό της, χρησιμοποιώντας την αρκετά, αλλά "πιάνοντας" επίσης την ατμόσφαιρα και την υποβούσκουσα φρίκη ενός πολέμου, πόσο μάλλον ενός εμφυλίου πολέμου. Και ενώ ξενίζει λίγο στην αρχή, δίνοντας αρκετές πληροφορίες για το παρελθόν του πρωταγωνιστή χωρίς να τις εξηγεί απόλυτα, καταφέρνει μέσα σε 1-2 τεύχη να τα συνδυάσει όλα πανέμορφα και να αναπτύξει τη δράση ομαλά, οδηγώντας να κλιμακωθεί τέλεια στο τέλος του πρώτου arc των 5 τευχών. Δίνει πολύ χώρο στο σχεδιαστή να εντυπωσιάσει, χωρίς πολλούς περιττούς διαλόγους, με σωστή αναλογία ανάμεσα στη δράση και στις εικόνες που ξεπηδάνε από τα οράματα που βλέπει ο Two Moons. Και τι σχέδιο κάνει αυτός ο Ιταλός που λέγεται Valerio Giangiordano. Τον αγνοούσα, αν και από ότι είδα σχεδιάζει εδώ και αρκετά τεύχη το Savage Avengers (με Conan και Moon Knight, αφήστε, να μην αρχίσω καλύτερα), αλλά πραγματικά με εντυπωσίασε και με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες. Εκπληκτική λεπτομέρεια, στα πρόσωπα, στα ζώα (ειδικά στα ζώα, χαζέψτε παραπάνω το άλογο), και στους δαίμονες της Κολάσεως, έξυπνη σκηνοθεσία και χρήση της κάμερας η οποία καθοδηγεί το μάτι στο σωστό, και συνήθως εντυπωσιακό, σημείο. Κάνω την πρόβλεψη ότι έχει πολύ μέλλον μπροστά του, και παρατηρώντας ότι τον τελευταίο καιρό, πέρα από τη Marvel που χρησιμοποιεί όλο και περισσότερους Ιταλούς, και η Image βγάζει δουλειές από ιταλικά studio, οπότε πεδίο δόξης λαμπρό. Καιρό είχα να κολλήσω τόσο πολύ με καινούριο σχεδιαστή, ειδικά τα splash του, μισής σελίδας/μονοσέλιδα και δισέλιδα είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ. 5 τεύχη μέχρι τώρα, μαζεμένα σε ένα trade και η ιστορία συνεχίζεται με το 6ο τεύχος το οποίο κυκλοφορεί σύντομα. Χωρίς να είναι κάτι που σου αλλάζει τον κόσμο, η επαγγελματική δουλειά του Arcudi, το ιστορικό setting που πάντα με τραβάει, και το πανέμορφο σχέδιο με έκαναν να περάσω πολύ καλά διαβάζοντας το Two Moons. Τόσο ώστε να του χαρίσω ένα ωραίο, λαχταριστό και πωρωτικό 8/10. Πάντα τέτοια!
  3. Ο Ethan Reckless, είναι ένας "σημαδεμένος" ψυχικά άνθρωπός, ο οποίος έχει συνειδητά βγει έξω από το σύστημα. Λειτουργώντας σαν παράνομος ιδιωτικός ντετέκτιβ, σαν μισθοφόρος και σαν κυνηγός κεφαλών, δουλεύει τόσο-όσο, ώστε να βγάζει τα προς το ζειν και πολλές φορές αρνιέται επικερδείς δουλειές γιατί απλά δεν του ταιριάζουν. Με την βοήθεια της γραμματέας/έμπιστης του Anne, και με έδρα ένα παλιό εγκαταλελειμένο σινεμά στο Λος Αντζελες το 1981, βρίσκει δουλειές. Ή μάλλον τον βρίσκουν αυτές. Κανείς όμως δεν ξέρει ότι παλιότερα ήταν ένας πράκτορας στο FBI, μέχρι που μια δουλειά του ως μυστικός μέσα σε μια επαναστατική οργάνωση, τον έκανε να τα παρατήσει όλα, αηδιασμένος και στιγματισμένος. Και όλα αυτά, μέχρι που μια μοιραία γυναίκα, μια γυναίκα από αυτό ακριβώς το βρώμικο παρελθόν του, θα κάνει την επανεμφάνιση της...... ΟΚ, αποφάσισα ότι δεν είμαι ο σωστός άνθρωπος για να παρουσιάζω κόμικς των Ed Brubaker και Sean Phillips. Εν μέρει φταίω εγώ για αυτό, εν μέρει φταίνε και αυτοί. Εγώ φταίω γιατί έχω διαβάσει σχεδόν τα πάντα από όσα έχει γράψει ο Brubaker. Και αυτοί φταίνε γιατί μένουν τόσο κοντά, τόσο προσηλωμένοι στο είδος και τη μανιέρα που τους έκανε τόσο επιτυχημένους. Το noir, το pulp-noir, αυτό το χιλιο-χρησιμοποιημένο είδος με τους κατεστραμένους πρωταγωνιστές, τα τσιγάρα, τα ουίσκια και τις επίσης κατεστραμένες, αλλά πάντα επικίνδυνες femme fatale. Και παρόλο που δεν κουνιούνται ούτε εκατοστό από τα τετριμμένα tropes του είδους, καταφέρνουν και το κάνουν τόσο καλά, ώστε να περνάει και ο αναγνώστης καλά και να μην γκρινιάζουν και οι περίεργοι (π.χ. εγώ) ότι επαναλαμβάνονται. Γιατί έχουν καταφέρει το πλέον δύσκολο, να γράφουν και να σχεδιάζουν τόσο καλά και να συνεργάζονται τόσο αρμονικά μεταξύ τους, να προσθέτουν πολύ μικρές λεπτομέρειες και να αλλάζουν τόσο λίγο σεναριακά όσο και σχεδιαστικά, ώστε να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι ξαναβλέπεις την αγαπημένη σου ταινία. Ή ότι βλέπεις ένα homage στην αγαπημένη σου ταινία, το οποίο είναι τόσο καλοφτιαγμένο, τόσο περιποιημένο και τυλιγμένο με στοργή και αγάπη, ώστε με το τέλος να αισθάνεσαι ότι συνάντησες έναν παλιό αγαπημένο φίλο. Κατά τα άλλα, ουδέν. Ή μάλλον, πολύ λίγα μπορείς να πεις για κάτι τόσο καλοφτιαγμένο και προσεκτικά δομημένο. Ο Brubaker πατάει πάνω στην εμπειρία του και το κάνει να εμφανίζεται εύκολο. Με σωστές αναλογίες περιγραφής και διαλόγου, με σωστό ψυχογράφημα των χαρακτήρων του, με λιτή και συνοπτική γραφή, μας δίνει μια ιστορία δεμένη, με σωστή ανάπτυξη και σχετικά αναμενόμενο φινάλε, πετώντας όμως και μια έκπληξη στη πορεία. Χωρίζει την αφήγηση του σε κεφάλαια, υπενθυμίζοντας μας έτσι ότι γράφει graphic novel και όχι μηνιαίο floppy, και αναδεικνύοντας έτσι την noir αισθητική για άλλη μια φορά. Ο Phillips έχει τρομερή ικανότητα στο στήσιμο των φιγούρων του, οι οποίες αποπνέουν κίνηση και ρυθμό, παίζει με τα καρέ τόσο όσο για να μην βαριέσαι και χωρίς πάντως να ξεφεύγει ιδιαίτερα, και δίνει, κάποια απολύτως ταιριαστά με την ατμόσφαιρα, splash pages, δείχνοντας ότι μπορεί να μην είναι ο πιο "χεράς" σχεδιαστής, αλλά σίγουρα είναι από τους πιο επαγγελματίες του είδους. Δεν έχω να γράψω κάτι άλλο. Ασφαλής αγορά, δεν μπορώ να διανοηθώ κάποιος να μην περάσει καλά διαβάζοντας το. Κυκλοφόρησε μόνο σε σκληρόδετη, κανονικού μεγέθους, έκδοση 144 σελίδων. Η σειρά θα συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο, με ανεξάρτητες δηλαδή και αυτοτελείς εκδόσεις, οι οποίες θα έχουν τον ίδιο χαρακτήρα αλλά θα μπορούν να διαβαστούν αυτούσιες και χωρίς υποχρεωτικά να έχεις γνώσεις των προηγουμένων. Το 2ο βιβλίο, με τίτλο Friend of the Devil, κυκλοφορεί ήδη, ενώ το τρίτο, με τίτλο Destroy All Monsters, θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο. Πάρτε όλα άφοβα!
  4. Ο 42χρονος Guillem March, από τη Μαγιόρκα, έγινε γνωστός από τις δουλειές του στη DC, κυρίως σε Batmanικούς τίτλους. Όμως όταν προέρχεσαι από μία τόσο πλούσια και ποιοτική σκηνή (από τις καλύτερες παγκοσμίως), δε γίνεται να αναπαυθείς στις δάφνες σου. Κάτι σε τρώει ενώ τσακίζεις την φρέσκια παέγια σου με συνοδεία τσούρος. Η Karmen είναι ένα ανελέητο μεταφυσικό θρίλερ. Η ομώνυμη πρωταγωνίστρια είναι μία άγγελος του θανάτου, η οποία χειρίζεται τις αναθέσεις της με τον δικό της ιδιάζοντα τρόπο. Κάπως έτσι, αναλαμβάνει μια κοπέλα που αυτοκτόνησε στην Πάλμα της Μαγιόρκα και όλα θα πάρουν μία... ιδιαίτερη τροπή. Προσωπικά, πολύ ανώτερο σε σχέση με το wannabe βαθύ The Many Deaths Of Laila Starr, με το οποίο μπορεί κάποιος να το συγκρίνει εμμέσως, αλλά θα σφάλει. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι το ότι αυξηθήκαν τα κόμικς φιλοσοφικής αναζήτησης εν μέσω της πανδημίας. Υπάρχει ζωή μετά θάνατο; Και αν υπάρχει θα έχει τα άφυλα αγγελουδάκια του Αρκά ή 50 παρθένες; Ή μήπως είμαστε αεικίνητα μόρια και μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντίσουμε; ΜΕΣΣΤΟΝΨΕΥΤΙΚΟΝΤΟΥΝΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑaaaa Αχέμ. Πολύ δυνατό σενάριο, απίστευτο σχέδιο! Θα το βρείτε ηλεκτρονικά (δυστυχώς) σε 2 τομάκια της Europe Comics ή εναλλακτικά σε 5τευχο της Image. Καλό μήνα και καλή δύναμη σε άπαντες. Remember, remember, the last November...
  5. Τον Μάρτιο του 2015, ο Jeff Lemire, σεναριογράφος αρκετά γνωστός στην αντίπερα όχθη αλλά και εδώ για τίτλους όπως το Black Hammer και το Essex County, συνεργάζεται με τον αμερικανοθρεμμένο Βιετναμέζο σχεδιαστή Dustin Nguyen και με την Image στο εκδοτικό τιμόνι μας φέρνει την creator-owned sci-fi σειρά Descender. Με την ολοκλήρωση της τον Ιούλιο του 2018 έγραψε 32 τεύχη ενώ κάτι λιγότερο από χρόνο αργότερα, τον Απρίλιο του 2019 ήρθε το σίκουελ, Ascender. Στο σύμπαν του κόμικ, το UGC (United galactic council) αποτελεί το διοικητικό όργανο στο οποίο υπάγονται οι περισσότεροι πλανήτες του Γαλαξία, ενώ αυτοί που δεν υπάγονται άμεσα διατηρούν μια επισφαλή ειρήνη με αυτή την συνομοσπονδία πλανητών. Η εύθραυστη αρμονία κλονίζεται έντονα όταν κάτι τεράστια ρομπότ που ονομάζονται Harvesters εμφανίζονται από το πουθενά, καταστρέφοντας μεγάλα κομμάτια πολλών πλανητών και σκοτώνοντας εκατομμύρια πλάσματα από δεκάδες φυλές, ενώ εξαφανίζονται το ίδιο ξαφνικά. Στον απόηχο αυτής της επίθεσης, ο αναγνώστης ακολουθεί ένα companion robot ονόματι Tim-21 και τον παιδικό του φίλο Andy, εν μέσω ενός αποδιοργανωμένου κόσμου όπου οι οργανικές μορφές ζωής (άνθρωποι, gnishians κλπ) έχουν στραφεί μέσα στο μίσος της απώλειας τους εναντίον όλων των ρομπότ, οργανώνοντας πογκρόμ όπου τα καταστρέφουν, ή τα έχουν και δουλεύουν σαν σκλάβοι τους. Μέσα σε όλα, το μικρό ρομποτάκι tim-21 με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του, είναι το κλειδί της πανσυμπαντικής ειρήνης, ή του ολικού αφανισμού. Κλασική space-opera ιστορία που σε δεύτερο επίπεδο, έτσι για να δώσει και ένα χ βάθος στην κατά τα άλλα τυπική sci-fi ιστορία με ρομπότ, διαγαλαξιακές μάχες και cyborgs, εξερευνά πολύ έντονα την σχέση ανθρώπου-τεχνολογίας και αν υπάρχουν ηθικά όρια στις αλληλεπιδράσεις των μεν με τους δε. Βλέπουμε ένα σύμπαν που τα ρομπότ έχουν καταδυναστευτεί, αντιμετωπίζονται με απέχθεια και σαδισμό,μέχρι που αρχίζουν και αντιδρούν. Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα κιόλας, στα πρώτα τρία trade είχα αρχίσει να βαριέμαι, είπα όμως να το συνεχίσω και το φινάλε όπου έγινε το κλείσιμο του πρώτου κύκλου,ήταν συμπαθητικό. Και την μεγάλη μάχη την είχε, και την αυτοθυσία, και 1-2 αναμενόμενα plot-twists. Παρόλα αυτά δεν φέρνει τίποτα νέο στο είδος, περισσότερο αναμασά υπάρχουσες ιδέες. Στο Ascender γίνεται ένα ολικό reboot στην ιστορία οπότε και θα το διαβάσω, γιατί μ'άρεσε εκεί που το πάει. Οτιδήποτε παραπάνω γράψω, είναι spoil, πέρα από το ότι αρχίζει να εμφανίζεται και μαγεία κάπου στην εικόνα. Το σχέδιο είναι όμορφη ακουαρέλα σε pal αποχρώσεις, απαλές γραμμές που δημιουργούν μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στο σχέδιο και στα ρομπότ που κάποιος περιμένει ότι απαιτούν edgy και γεωμετρικά σχέδια για να "δείξουν". Παρόλα αυτά, βγαίνει ένα ενδιαφέρον και καλαίσθητο αποτέλεσμα. Ειδικά σε κάποια splash pages,ο Nguyen κάνει παπάδες.
  6. Το κρέας, τα πολύτιμα μέταλα και υπόλοιπα συστατικά δεν βρίσκονται πλέον στο υπέδαφος τη Γης. Βρίσκονται. ή για την ακρίβεια συλλέγονται, ή για ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια, σκυλεύονται, από τα τεράστια πτώματα αρχαίων θεών τα οποία βρίσκονται στις άκρες του γνωστού διαστήματος. Καθώς οι περισσότεροι θηρευτές, με τα διαστημόπλοια τους, αγωνίζονται να συλλέξουν όσο το δυνατό μεγαλύτερες ποσότητες μπορούν, ο Captain Malik και το τετραμελές πλήρωμα του, θέλουν να κάνουν τη διαφορά. Να ταξιδέψουν πέρα από το γνωστό διάστημα, και να βρουν ένα ζωντανό θεό. Και παρόλο που αυτές οι περιοχές είναι απαγορεύμένες, και παρόλο που τους κυνηγάει να τους σταματήσει η επικεφαλής της παγκόσμιας φρουράς, καθώς έχουν προσωπικά προηγούμενα, θα το τολμήοσυν και θα αντιμετωπίσουν την τεράστια απειλή που ίσως έπρεπε να περιμένουν. O συγγραφέας Al Ewing, ο οποίος έγινε γνωστός στους περισσότερους με το run του στο Immortal Hulk, εδώ (δεν παίζει να ξαναγράψω τον τίτλο) μας δίνει την πρώτη προσωπική, creator-owned, δουλειά του. Ουσιαστικά πήγε να δημιουργήσει μια space-opera, και η αρχική ιδέα έχει τα φόντα για κάτι τέτοιο. Δεν μου φαίνεται να το πολυδούλεψε βέβαια, εκτός και αν έχει προγραμματίσει από τωρα 50+ τεύχη, γιατί στα πρώτα 5 που περιέχει το πρώτο trade το οποίο και διάβασα, δεν μας λέει και πολλά πράγματα. Βασικά, μας λέει ελάχιστα, και όλα αυτά κυρίως για τον Captain Malik και την "αστυνομικό" που τον κυνηγάει, και από εκεί και πέρα το χάος. Είπαμε, ζούμε την εποχή του decompression, αλλά εδώ το παρατράβηξε. Δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για οτιδήποτε άλλο πέρα από τον μικρόκοσμο των πρωταγωνιστών και ακόμα και αυτοί οι λίγοι που τους συνοδεύουν ως πλήρωμα, περνάνε απολύτως απαρατήρητοι καθώς η έννοια character building απουσιάζει τελείως. Τρέφω κάποια κρυφή ελπίδα βέβαια, γιατί μετά από 2-3 βαρετά πρώτα τεύχη, με συνεχη flash-backs, όχι πάντα ευκόλως κατανοητά και διακριτά, στο τέλος αρχίζει και "κινείται" λίγο η ιστορία, και κλείνει με ένα μεγάλο cliffhanger το οποίο έχει τις δυνατότητες να εκτοξέυσει την πλοκή. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως της συγκεκριμένης σειράς δεν είναι το σενάριο, αλλά το σχέδιο, σε συνδυασμό με τον "εκτυφλωτικό" χρωματισμό. Ο Simone Di Meo, αποφάσισε να μας κάνει τη ζωή δύσκολη, και οι μισές σελίδες είναι από ακατανόητες έως προκαλούν ναυτία. Παίζοντας διαρκώς με το σχήμα των καρέ, ακολουθώντας μια anime αισθητική, και χρησιμοποιώντας "στραβές" οπτικές γωνίες (για να μεταφέρει την ελλειψη βαρύτητας φαντάζομαι), το μόνο που καταφέρνει είναι σε μπερδεύει ακόμα παραπάνω και να σε κουράζει. Εδώ παίζει ρόλο και η παλέττα που χρησιμοποιεί ο ίδιος, οπού κινείται από έντονα φωτεινή έως νεόν κατά περιπτώσεις, μαζί με τα μελάνια που είναι πολύ αχνά και δεν διαχωρίζονται οι φιγούρες αν το φόντο δεν είναι άσπρο ή μαύριο. Και ενώ τους θεούς και το απόκοσμο μέγεθος τους το δίνει ωραία και "απειλητικά", και κάποια του splash είναι πανέμορφα, το σύνολο περισσότερο με απώθησε παρά με κέρδισε. Βαρυφορτωμένο, άσχημα χρωματισμένο και δυσνόητο. Λογικά, θα του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία με το επόμενο trade, αλλά δεν έχω και πολλές ελπίδες. Για χαμένη ευκαιρία το βλέπω να πηγαίνει. 5,5/10
  7. Πριν 10 χρόνια, προσγειώθηκαν. Έχουν την μορφή τεράστιων δέντρων, με ύψη που υπερβαίνουν πολλά χιλιόμετρα. Ο παγκόσμιος πληθυσμός αναστατώθηκε. Ήταν εξωγήινα; Προφανώς; Έχουν λογική, σκέψη και φρόνηση; Αγνωστο. Τι επιδιώκουν στην γή; Άγνωστο. Με τον ερχομό τους, μάθαμε ότι υπάρχει ζωή μακριά από τον πλανήτη μας. Εκείνα όμως δεν μας αναγνωρίζουν, ούτε ώς νοήμονες, ούτε καν σαν ζώντες. Και η καθημερινότητα όλης της Γης έχει αλλάξει για πάντα. Απλά και μόνο με την παρουσία τους. Από τον Warren Ellis (Transmetropolitan, Planetary, Cemetery Beach), μια πανέξυπνα γραμμένη ιδέα, με πολιτικές, ιδεολογικές και ανθρωπιστικές προεκτάσεις, η οποία, όπως πολλές άλλες, έπεσαν θύμα της ίδιας της της επιτυχίας. Και αυτό γιατί, το πρώτο arc, με τίτλο In Shadow, διήρκησε 8 τεύχη και θα μπορούσε άνετα να κλείσει εκεί, ολοκληρωμένο καθώς ήταν όσον αφορά το σχόλιο του στην ανθρώπινη φύση έναντι οποιουδήποτε εξωτερικού παράγοντα μπει στον δρόμο της. Χωρίς, επί της ουσίας, καμία παρεμβολή από τα ίδια τα δέντρα, στην ανθρώπινη δραστηριότητα, και μόνο η ύπαρξη τους, διέλυσε κοινωνίες, καθεστηκύιες αντιλήψεις και status quo εκατοντάδων ετών. Και η ίδια η "ανάγνωση" του γεγονότος της παρουσίας, μας δείχνει πόσο πολύ αντιλαμβανόμαστε, όχι αυτό που έχουμε εμφανώς μπροστά μας, αλλά που θέλουμε ή μας βολεύει να έχουμε μπροστά μας και να το ερμηνεύουμε κατά το δοκούν. Και όταν η ίδια η τρομακτική πραγματικότητα αποκαλύπτεται από τις μελέτες μιας ερευνητικής ομάδας, συνειδητοποιούν όλοι, και εμείς οι αναγνώστες, ότι όλα ήταν μια πλάνη, κάτι που εκμεταλλεύτηκαν κάποιες εγκληματικές οργανώσεις, τόσο παράνομες όσο και με "νόμιμη" φορεσιά, μόνο και μόνο για να επιβιώσουν, να κυριαρχήσουν και να εκμεταλευτούν τα πάντα για προσωπικό όφελος. Και όσο ελεγειακά και μαεστρικά δοσμένο ήταν το πρώτο arc, τόσο αδιάφορα, αχρείαστα και χωρίς κανένα λόγο, γράφτηκαν άλλα 2 και 11 τεύχη επιπλέον συνολικά τεύχη, με σκοπό να "αρμεχτεί" η επιτυχία όσο περισσότερο γινόταν. Ο Ellis είναι πολύ καλός συγγραφέας, οπότε δεν έπεσε ποτέ η σειρά σε πολύ χαμηλά επίπεδα, αλλά χάθηκε η ευκαιρία μιας σφιχτοδεμένης και συμπαγούς ιστορίας. Έτσι έχουμε ένα συνολικά, απλά, καλό αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, σε συνδυασμό πάντα με το πανέμορφο σχέδιο. Σχέδιο, το οποίο επιμελήθηκε ο Jason Howard, του οποίου όσες περισσότερες δουλειές βλέπω, όλο και περισσότερο τον εκτιμώ. Από κάποια καρέ του φαίνεται ότι είναι πολύ άνετος στο να γεμίζει τα καρέ με όμορφες λεπτομέρειες, αλλά προφανώς δεν είναι αυτό το στοιχείο του. Περισσότερο δίνει βάση στην ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα πιο "αδεια" του καρέ, και παίζει πολύ με την τεχνική των καρέ-εντός-καρέ. Σε ένα βαθιά εσωτερικό και "βαρύ" σενάριο, αποτυπώνει απόλυτα το μέγεθος των δέντρων σε σχέση με τους "μικρούς" ανθρώπους, την βαριά σκιά που ρίχνουν στις "μικρές" πόλεις, το σκοτεινό αποτέλεσμα ενός τίποτα στην ανιρώπινη ψυχή. Ενώ δεν δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα πρόσωπα, τα οποία μπορεί και να καρτουνίζουν από μερικές γωνίες, η χρήση της κάμερας, η σκηνοθεσία και η αποτελεσματικότητα του σχεδίου του στον αναγνώστη, είναι απαράμιλλά. 19 τεύχη λοιπόν, τα οποία μαζεύτηκαν σε 3 trade paperbacks. Ίσως μια χαμένη ευκαιρία για κάτι συγκλονιστικό, αλλά ακόμα και έτσι αξίζει την ανάγνωση.
  8. Ένα εξαιρετικό κόμικ, που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, όταν το είχα διαβάσει. Όπως, ίσως, ξέρετε οι περισσότεροι, είναι, πολύ απλά, ένα κόμικ γύρω από τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Eric Shanower πιάνει την ιστορία από την αρχή, ξεκινώντας πολύ πριν από τα γεγονότα, που αφηγείται ο Όμηρος (ως γνωστόν, η Ιλιάδα ξεκινά με τη διαμάχη Αγαμέμνονα και Αχιλλέα και τελειώνει με το θάνατο του Έκτορα). Η αρχή του έπους του Shanower είναι η αρπαγή της Ωραίας Ελένης από τον Πάρι, αν και στο κόμικ μάλλον μιλάμε για αμοιβαία έλξη. Ο Shanower αντλεί στοιχεία από διάφορες πηγές, έχοντας κάνει σημαντική έρευνα πάνω στο θέμα και ενσωματώνει στο έργο του πολλές από τις ιστορίες, που σχετίζονται με τον Τρωικό Πόλεμο και οι οποίες δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές. Στην κατά Shanower εξιστόρηση του έπους, χωράνε σχεδόν όλες οι δευτερεύουσες ιστορίες ή σχεδόν όλες. Γιατί, απολύτως συνειδητά, ο σεναριογράφος / σχεδιαστής έχει επιλέξει να αφήσει έξω από την ιστορία του τους θεούς και τις θεές, που διαδραματίζουν έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Σε αυτή την εκδοχή, οι πρωταγωνιστές είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους, είναι άνθρωποι με σάρκα και οστά χωρίς να άγονται και να φέρονται από τα καπρίτσια των θεών. Αυτή η σεναριακή επιλογή αποτυπώνεται και στο σχέδιο, με τους πολυάριθμους χαρακτήρες να είναι γεμάτοι συναισθήματα και πάθη. Επίσης, η δουλειά, που έχει κάνει ο Shanower είναι εμφανής και στο σχέδιο, στις ενδυμασίες των πρωταγωνιστών, στα κτήρια, στα πλοία. Η σκηνοθεσία του είναι υποδειγματική και παρά τον πειρασμό να φτιάξει εντυπωσιακές σκηνές μάχης, ποτέ δεν χάνει την εστίαση στον άνθρωπο. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα εξαιρετικό κόμικ, το οποίο γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον, λόγω της θεματολογίας του, που έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς στην Ελλάδα. Πέρα από αυτό, όμως, πραγματικά πιστεύω, ότι είναι ίσως, ό,τι καλύτερο μπορεί κανείς να διαβάσει σχετικά με τον Τρωικό Πόλεμο - εξαιρουμένων προφανώς των ίδιων των Ομηρικών Επών. Η μεγάλη μου απορία, φυσικά, και πολλών άλλων, υποθέτω, είναι, πώς και δεν έχει βρεθεί κάποιος να το εκδώσει στα ελληνικά.... Υπάρχει μια πιθανή απάντηση, για να είμαι δίκαιος: ο Shanower έχει προγραμματίσει να βγάλει 7 τόμους και αυτή τη στιγμή δεν έχει φτάσει ούτε στους μισούς (αν θεωρήσουμε, ότι το "Betrayal" είναι ένας τόμος) μέσα σε 22 χρόνια. Το τεύχος 33 κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2013 και το #34 το Μάιο του 2019. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει, αλλά εδώ μιλάμε για μια πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Οι τόμοι που έχουν κυκλοφορήσει έως τώρα είναι οι εξής: A Thousand Ships (τεύχη 1-9) Sacrifice (τεύχη 10-19) Betrayal, Part One (τεύχη 20-26) Betrayal, Part Two (τεύχη 27-33) Η αρχική σειρά είναι ασπρόμαυρη, αλλά πλέον η Image επανεκδίδει τους τόμους έγχρωμους. Εγώ έχω την αρχική έκδοση, την ασπρόμαυρη και δεν ξέρω πώς μπορεί να φαίνεται το κόμικ με χρώμα. Οι ασπρόμαυρες εκδόσεις έχουν κάποια σχέδια, γλωσσάρι με οδηγίες για την προφορά των ονομάτων και αυτά. Δεν γνωρίζω εάν οι έγχρωμες έχουν κάτι παραπάνω. Παραθέτω και δύο έγχρωμες σελίδες, όπως τις βρήκα στο Ίντερνετ και θα ήθελα πολύ να διαβάσω εντυπώσεις από όσους και όσες έχουν την έγχρωμη έκδοση. Νομίζω, ότι πραγματικά αξίζει να διαβάσετε αυτό το κόμικ και να το έχετε στη συλλογή σας. Είναι ένα από τα κόμικς, που σίγουρα πρέπει να έχει διαβάσει ένας κομιξόφιλος. Ο Shanower κέρδισε το Eisner στην κατηγορία Best writer/artist για τη δουλειά του στο κόμικ, τόσο το 2001, όσο και το 2003. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Η επίσημη ιστοσελίδα Μια ιστοσελίδα, που θίγει επιλεκτικά κάποια σημεία της σειράς (και έχει ενδιαφέρον) Συνέντευξη του Shanower στην "Ελευθεροτυπία" από μια επίσκεψή του στην χώρα μας, που συνοδεύτηκε και από ομιλία του.
  9. Ακόμη ένα πολύ ενδιαφέρον κόμικ από την Image, μίγμα νεογουέστερν και νεονεουάρ με αρκετό αίμα, οικογενειακές διαμάχες και πολύ, πάρα πολύ Τέξας. Το πρώτο ΤΡΒ συλλέγει τα τεύχη 1-6 της σειράς με το #1 να είναι μια κατά κάποιον τρόπο εισαγωγή, η οποία μας συστήνει τον ηλικιωμένο σερίφη Τζο Μπομπ, που προσπαθεί να βρει ένα συμπολίτη του, για να του επιστρέψει την κατσαρόλα, την οποία χρειάζεται η γυναίκα του, για να του φτιάξει το φαγητό για τα εβδομηκοστά γενέθλιά του, αλλά στη διάρκεια της ημέρας, θα έρθει αντιμέτωπος με κάποιες παλιές αναμνήσεις, αλλά και μια μακάβρια ανακάλυψη. Από το τεύχος 2 και μετά, ξεκινά μια καινούρια ιστορία με θέμα έναν δολοφονημένο, τον αδερφό του, που επιστρέφει στο Τέξας, για να ανακαλύψει τι του συμβαίνει, αλλά και για να αναμετρηθεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος και φυσικά, πάλι με το σερίφη Τζο Μπομπ, που θέλει να λύσει την υπόθεση. Δύσκολα πράγματα, γιατί η αλήθεια είναι ότι οι ήρωές μας βρίσκονται στο Τέξας, ένα μέρος τελείως διαφορετικό από τις υπόλοιπες ΗΠΑ, σχεδόν μια άλλη χώρα, όπου τα αχανή και αφιλόξενα τοπία έχουν επίδραση στο μυαλό και στη συμπεριφορά των ανθρώπων, οι οποίοι κινούνται σχεδόν σαν υπνωτισμένοι, με τους δικούς τους ρυθμούς, ακατανόητους σε εμάς. Αυτήν την πνιγηρή ατμόσφαιρα καταφέρνει να αποδώσει πολύ επιτυχημένα, κατά τη γνώμη μου, ο σεναριογράφος Κρις Κόντον, γράφοντας ένα στιβαρό σενάριο, παρά τις κάποιες σεναριακές ευκολίες, που αν και χρησιμοποιεί αρκετά την αφήγηση (σαφής η επιρροή του Brubaker, παρόλο που εδώ δεν έχουμε το χαρακτηριστικό εσωτερικό μονόλογο του), δεν υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες και αφήνει τον αναγνώστη να συμπληρώσει τα κενά. Ποτέ δεν μαθαίνουμε με απόλυτη ακρίβεια το παρελθόν των δύο αδερφών, ούτε τους λόγους για τους οποίους ο ένας από τους δύο έριξε μαύρη πέτρα πίσω του, αλλά και μετά την αποκάλυψη του δολοφόνου, ο Κόντον δεν μας πλημμυρίζει με φλας μπακ, παρά μας αναγκάζει να αποδεχτούμε όσα διαβάζουμε. Και στο ενδιάμεσο, υπάρχουν αυτές οι περίεργες συμπεριφορές ορισμένων κατοίκων, τόσο φυσιολογικές υπό άλλες συνθήκες, αλλά τόσο ανοίκειες και ανεξήγητες μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Και τέλος, υπάρχει ένα φινάλε, που φαντάζει τόσο χαοτικό και τόσο άσκοπο, με την έννοια ότι δεν υπάρχει καμία δικαίωση και καμία κάθαρση, ώστε θυμίζει ταινία των Κοέν. Πολύ καλή σχεδιαστική δουλειά από τον Jacob Phillips, γιο του Sean Phillips, ο οποίος οπωσδήποτε εμπνέεται από ή αντιγράφει, ό,τι σας αρέσει από τα δύο, το διάσημο πατέρα του, έχοντας κατά βάση την ίδια σχεδιαστική τεχνική, αν και με σαφώς λεπτομερέστερο σχέδιο, που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο ρεαλισμό και όχι στην υπερβατικότητα, που πολλές φορές χαρακτηρίζει τον πρεσβύτερο Φίλιπς. Δυστυχώς, το επώνυμο του σχεδιαστή είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημά του, γιατί η σύγκριση είναι αναπόφευκτη και πολλές φορές ακούσια. Αν το ξεχάσουμε, μιλάμε για ένα πολύ καλό σχέδιο, με πολύ καλή σκηνοθεσία και εξαιρετικά χρώματα (δεν αναφέρεται κολορίστας στο κόμικ, άρα, μέχρι αποδείξεως του εναντίου, θεωρώ, ότι το έχει κάνει ο ίδιος ο σχεδιαστής). Νομίζω, ότι είναι σαφές, πως μου άρεσε και μάλιστα αρκετά. Θα ήθελα όμως να διαβάσω και άλλες απόψεις με την πρώτη ευκαιρία Η σειρά συνεχίζεται, υποθέτω με ένα νέο story arc και αυτή τη στιγμή έχει φτάσει στο τεύχος 10. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Μια από τις πολλές κριτικές Συνέντευξη του σεναριογράφου
  10. Ένας κομίστας ψάχνει στις ανασκαφές Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΥ Συναντιόμαστε με τον Ερικ Σάνοουερ σε ένα καφέ κάτω από την Ακρόπολη. Μου λέει πως ήρθε προχθές από τις Μυκήνες, όπου πήγε για έρευνα, γοητεύτηκε από τα Κυκλώπεια Τείχη και απογοητεύτηκε που δεν μπόρεσε να περπατήσει στην περιφραγμένη αυλή του πρωταγωνιστή του, Αγαμέμνονα. Ο Αχιλλέας, ο Αγαμέμνονας, ο Πάρις, ο Οδυσσέας, η Ωραία Ελένη και ο Πρίαμος, κατά τον Ερικ Σάνοουερ Στο μυαλό του Αμερικανού, που γεννήθηκε στη Χαβάη, τα κόμικς ζευγάρωσαν με την αρχαιολογία και ευτυχισμένα γεννοβολάνε ασταμάτητα. Δηλώνει, για παράδειγμα, ευτυχής που βρήκε σε ένα μουσείο ένα σκεύος που θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιούν οι στρατιώτες για να μαγειρεύουν, πολιορκώντας την Τροία. Θα το δούμε σε ερχόμενο κόμικ του. Ο 47χρονος Ερικ Σάνοουερ (Eric Shanower), αν και κομίστας, είναι καλεσμένος της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Συμμετέχει στη συζήτηση «Graphic Greeks: Ancient Greece in Three Comics Narratives» (Εικονογραφημένοι Έλληνες: Η Αρχαία Ελλάδα σε Τρεις Αφηγήσεις Κόμιξ). Γίνεται απόψε στις 7 στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη με τη συμμετοχή και των Απόστολου Δοξιάδη και Αλέκου Παπαδάτου, συγγραφέα και εικονογράφου του διάσημου πια «Logicomix». Ο Ερικ γράφει και σχεδιάζει. Το όνομά του είναι συχνά στη λίστα με τα μπεστ-σέλερ κόμικς των «Νιου Γιορκ Τάιμς», ενώ η δουλειά του έχει βρεθεί από τη Marvel ως τη Random House και από το Nickelodeon Magazine ώς το BBC. Το τρέχον κόμικς του, όμως, «Age of Bronze» (Εποχή του Χαλκού) που τον έφερε -για άλλη μια φορά- στην Ελλάδα λέει σε συνέχειες ολόκληρη την ιστορία του Τρωικού Πολέμου. Ξεκίνησε το 1998, βάζοντας την ιστορία στο πραγματικό χρονολογικό της πλαίσιο, τον 13ο αιώνα π.Χ. Κέρδισε δύο βραβεία Eisner, ένα βραβείο Gran Guinini και ένα τσούρμο υποψηφιότητες. Ο δεύτερος τόμος του Age of Bronze, «Sacrifice», ήταν στα καλύτερα βιβλία του 2004 τού Publisher's Weekly και έχει μεταφραστεί σε ισπανικά, γαλλικά, πολωνικά, ιταλικά, κροατικά, ινδονησιακά, μαλαισιανά κ.λπ. Όχι όμως στα ελληνικά, αν και θα ήταν ιδανικό αντίδοτο στην εκπαιδευτική βαρεμάρα. Μου εξηγεί πώς του ήρθε η ιδέα για την «Εποχή του Χαλκού». «Τον Φεβρουάριο 1991 διάβαζα το βιβλίο "The March of Folly: From Troy to Vietnam" της Μπάρμπαρα Τούκμαν, με τις μεγαλύτερες γκάφες των κυβερνώντων στην Ιστορία. Ξεκινούσε με την απόφαση των Τρώων να βάλουν τον Δούρειο Ίππο μέσα στα τείχη τους», θυμάται. Έτσι κατάλαβε πως υπάρχουν πολλές εκδοχές του Τρωικού Πολέμου -από τον Όμηρο ώς τον Σέξπιρ- και σκέφτηκε αν θα μπορούσε να τις συμβιβάσει σε μία. «Να τις παρουσιάσω μάλιστα σε ένα κόμικς όπου όλα, από την αρχιτεκτονική ως τα χτενίσματα και τα όπλα ή τα ρούχα, θα είναι απόλυτα σωστά με βάση τα αρχαιολογικά και ιστορικά δεδομένα της εποχής του Χαλκού. Ήθελα να κάνω προσβάσιμη την Ιλιάδα στο κοινό των κόμικς». Ξεκίνησε λεπτομερή έρευνα για να μάθει πώς ήταν οι άνθρωποι του Αιγαίου της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, πριν αρχίσει να γράφει και να σχεδιάζει. Και όταν ο μύθος δεν «κόλλαγε» με τα επιστημονικά δεδομένα; «Όταν τα αρχαιολογικά δεδομένα συγκρούονται με τους μύθους, νικούν τα δεδομένα. Σε όλη σχεδόν τη λογοτεχνία ο Αχιλλέας είναι ξανθός, αλλά πουθενά στην έρευνά μου δεν είδα να απεικονίζονται ξανθοί Έλληνες της εποχής του Χαλκού. Είναι όλοι μελαχρινοί. Η αρχαιολογία νικάει και οι ήρωές μου είναι όλοι μαυρομάλληδες. Όταν συγκρούονται η αφήγηση με την επιστήμη κερδίζει η αφήγηση. Στη Σκύρο, ας πούμε, η Ιστορία λέει πως ο Αχιλλέας έμεινε σε παλάτι. Δεν έχουμε όμως τέτοια αρχαιολογικά ευρήματα. Αλλά ήταν απαραίτητο για την ιστορία, οπότε πήρα στοιχεία από ανασκαφή στη Σαντορίνη και το σχεδίασα». Παρ' όλα αυτά, δεν δείχνει τους θεούς. Υπάρχουν, λατρεύονται, αλλά δεν τους απεικονίζει. «Με ενδιέφερε να καταλάβουμε πώς οι ήρωες μας κάνουν τις επιλογές τους και συχνά ακόμα και τερατώδη πράγματα. Ο Αγαμέμνονας δεν θυσιάζει την κόρη του γιατί του το λέει η Άρτεμις, αλλά γιατί τον οδηγούν εκεί σταδιακά τα κίνητρά του». Τον ρωτάω πώς αντιστάθηκε στον πειρασμό να δώσει χρώμα στον κόσμο του και επιμένει στα ασπρόμαυρα καρέ. Η απάντηση είναι πως αρχικά δεν άντεχε το κόστος του χρωματισμού. Παρ' όλα, αυτά ετοιμάζεται μια έγχρωμη εκδοχή τους, πρώτα ψηφιακά και on line και στη συνέχεια σαν εφαρμογή app για τα ipads. Πηγαίνοντας τον κέρσορά σου πάνω σε αρκετά από τα καρέ θα αναδύονται λογοτεχνικές και αρχαιολογικές πληροφορίες. Σε απασχόλησε ποτέ αν η όλη ιστορία της Τροίας ήταν αληθινή; «Κάτι τέτοιο προφανώς έγινε. Η Τροία ήταν πάνω στις αρχαιότερες εμπορικές οδούς και όλοι την ήθελαν, υπήρξαν μεγάλες συγκρούσεις». Τους κινηματογραφικούς «300» δεν τους είδε. Αφ' ενός γιατί ανήκουν στην κλασική ελληνική εποχή, αφ' ετέρου γιατί ήταν κινηματογραφική μεταφορά ενός κόμικς που δεν το ενδιέφερε και τόσο η ιστορική πιστότητα και η ακρίβεια, όσο το στιλιζάρισμα. «Εγώ προσπαθώ να δείξω έναν ολόκληρο κόσμο όσο καλύτερα μπορώ. Γι' αυτό έρχομαι συχνά στην Ελλάδα και την Τροία. Θέλω να νιώθω ακόμα και τον ήλιο και τον αέρα». Και το «Troy»; «Το είδα αν και αρχικά είχα αποφασίσει να μην πάω και απογοητευτώ. Η ταινία ξεκινάει βάζοντας ημερομηνία των γεγονότων και ακολουθεί ένας αχταρμάς. Βάζουν μέχρι και τα λιοντάρια του Μυκηναϊκού Τείχους στο δωμάτιο του Αγαμέμνονα! Έχουν τους καλύτερους ειδικούς, ανθρώπους του κινηματογράφου και τόνους λεφτά. Ε, ας πούνε την ιστορία σωστά! Ακόμα και ο Πάρις επιζεί!» Θα κάνεις άραγε και την Οδύσσεια; «Όχι, η ιστορία μου θα τελειώσει με την πτώση της Τροίας. Δεν θα κάνω Αινειάδα, Ορέστεια κ.λπ. Μόνο ένα κεφάλαιο με το τι ακολούθησε. Άλλωστε έχω πολλή δουλειά ακόμα. Ο Τρωικός Πόλεμος κράτησε 10 χρόνια και εγώ είμαι ακόμα στο τέταρτο». Πηγή
  11. Ο Mark Grayson είναι ένας συνηθισμένος δεκαεπτάχρονος. Πηγαίνει στο σχολείο, έχει φίλους, ενώ παράλληλα εργάζεται σε ένα φαστφουντάδικο. Αυτό που ξεχωρίζει τον Mark από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του είναι το γεγονός ότι ο πατέρας του, Nolan, είναι ο Omni-Man, ένας εκ των διασημότερων και πιο δυνατών υπέρ ηρώων του πλανήτη. Ο Νolan δεν είναι από τη Γη, αλλά από έναν άλλο πλανήτη, το Viltrum. Μία μέρα, κατά τη διάρκεια της βάρδιας του στο φαστφουντάδικο, ο Mark ανακαλύπτει τυχαία ότι έχει «κληρονομήσει» τις δυνάμεις του πατέρα του. Αυτό σημαίνει ότι ο Mark τώρα μπορεί και πετάει, ενώ διαθέτει απίστευτη σωματική δύναμη, όπως ακριβώς και ο Omni-Man. Έτσι, ο Mark αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τις νέες του δυνάμεις για καλό, υιοθετώντας τη περσόνα του Invincible. Συγγραφέας της σειράς είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος, Robert Kirkman, δημοφιλής δημιουργός μίας σειράς ζόμπι, την οποία μάλλον δεν έχετε ακουστά. Ο Kirkman ανέκαθεν ήθελε να καταπιαστεί με το υπέρ ηρωικό είδος, αλλά ποτέ δε μπόρεσε να βρει κάτι «σταθερό» στους δύο μεγάλους κολοσσούς. Στην εισαγωγή της πρώτης Ultimate Collection του Invincible, o Brian Bendis χαριτολογώντας αναφέρει ότι ο Kirkman επί χρόνια τον παρακαλούσε να αφήσει τον τίτλο του Ultimate Spider-Man, για να τον αναλάβει ο δεύτερος! Κάτι τέτοιο προφανώς και δεν έγινε ποτέ, όμως το ηθικό του Kirkman δεν πτοήθηκε και υπό τη στέγη της Image, κατάφερε να δημιουργήσει ίσως την πιο πρωτότυπη και φρέσκια υπέρ ηρωική σειρά της τελευταίας εικοσαετίας! Το πρώτο τεύχος του Invincible κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2003, ενώ η σειρά έτρεξε συνολικά για 144 τεύχη. Ο Kirkman δημιούργησε με τη σειρά αυτή το δικό του υπέρ ηρωικό σύμπαν, που όμοιο του δε διαθέτει ούτε η Marvel ούτε η DC. Η Ιmage είναι γνωστό ότι προσφέρει πλήρη καλλιτεχνική ελευθερία στους δημιουργούς της, κάτι που γίνεται φανερό και στο Invincible. O Kirkman κάνει στη κυριολεξία ό,τι θέλει, χωρίς περιορισμούς, και, ακολουθώντας τα πρότυπα του Walking Dead, κανένας πρωταγωνιστής του Invincible δεν είναι «ασφαλής». Στο Invincible δεν θα δείτε πουθενά το plot armor που έχουν άλλες σειρές αυτού του είδους, όπως επίσης και «επιστροφές» χαρακτήρων από το θάνατο. Το Invincible του Kirkman είναι ένα υπέρ ηρωικό κόμικ, όπως θα έπρεπε να είναι. Ρεαλιστικό, με πολλά gore στοιχεία, με μπόλικα twists και προδοσίες, με δράμα & με ενδιαφέροντες χαρακτήρες! Επίσης, το Invincible έχει ιστορίες που διαδραματίζονται στη Γη, άλλες στο διάστημα, άλλες σε άλλους πλανήτες ή ακόμα και σε διαφορετικές διαστάσεις. Το γράψιμο του συγγραφέα είναι τέτοιο, το οποίο σού κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, ενώ οι διάλογοι είναι απολαυστικοί και διαβάζονται απνευστί. Σχεδιαστές της σειράς είναι ο Cory Walker και ο Ryan Ottley. Ο Ryan έχει "τη μερίδα του λέοντος", καθώς είναι ο βασικός σχεδιαστής στο μεγαλύτερο μέρος της σειράς. Το σχέδιο του Walker έχει ένα ιδιαίτερο, "μίνιμαλ" στυλ και μου αρέσει αρκετά, όμως δε κρατάω κρυφό το γεγονός ότι λατρεύω περισσότερο εκείνο του Ottley. Ο Ottley εξελίσσεται όσο περνάνε τα τεύχη και παρόλο που δεν ήταν εκεί από την αρχή (ανέλαβε στο τεύχος #8), καταφέρνει να κάνει τους χαρακτήρες «δικούς του» και έτσι, να μεγαλουργήσει. Η ομότιτλη σειρά animation της Amazon ακολουθεί πιστά την ιστορία του κόμικ, ενώ έκανε τεράστια εμπορική επιτυχία και άρεσε σε όλους τους φανατικούς αναγνώστες! Αυτό οδήγησε στην ανανέωση της για επιπλέον δύο σεζόν. Το κόμικ έχει συλλεχθεί σε TP’s, 12 Ultimate Collections και 3 Compendiums. Συνίσταται ανεπιφύλακτα!
  12. C h e w Το Chew της Image Comics είναι μία σειρά 60 τευχών, τα οποία εκδόθηκαν το διάστημα 2009 έως και 2016. Συγγραφέας της σειράς είναι ο John Layman, με τον οποίο προσωπικά ήμουν εξοικειωμένος από τα τεύχη του στο Detective Comics, ενώ σχεδιαστής είναι ο Rob Guillory, ο οποίος έγινε ευρύτερα δημοφιλής λόγω του Chew. Το Chew έκανε τεράστια επιτυχία, δεδομένου ότι απέσπασε δύο βραβεία Eisner, το πρώτο για «Καλύτερη Νέα Σειρά» (2010) και το δεύτερο για «Καλύτερη Ongoing Σειρά» (2011). Επίσης, το Chew κέρδισε δύο βραβεία Harvey το 2010. Τι πραγματεύεται το κόμικ; Η ιστορία είναι τοποθετημένη σε ένα κόσμο, στον οποίο 20 εκατομμύρια περίπου άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους λόγω της «γρίπης των πτηνών». Αυτό επέφερε ως αποτέλεσμα την καθολική απαγόρευση της κατανάλωσης των πουλερικών. Ο πρωταγωνιστής Tony Chu είναι πράκτορας και εργάζεται για τη F.D.A. (Food and Drug Administration), τη πιο κυρίαρχη οργάνωση μετά την απαγόρευση των πουλερικών. Ο Chu είναι ένας «cibopath», όπερ σημαίνει ότι κατέχει αυτή τη σπάνια ικανότητα να λαμβάνει κάποιες εικόνες τη στιγμή που τρώει κάτι. Για παράδειγμα, εάν ο Tony φάει ένα μήλο, βλέπει ζωντανά στο μυαλό του το δέντρο από το οποίο κόπηκε αυτό το μήλο, τι φυτοφάρμακα χρησιμοποιήθηκαν και πότε αυτό συγκομίστηκε. Το χάρισμα του Tony είναι πολύ σημαντικό και βοηθητικό για τον ίδιο, καθώς οι υποθέσεις που αναλαμβάνει να εξιχνιάσει σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το φαγητό. Από τις τροφές που εκλαμβάνει ο Tony ανακαλύπτει διάφορα στοιχεία, τα οποία ενίοτε είναι καίριας σημασίας για τη λύση της εκάστοτε υπόθεσης. Όμως, η δουλεία του δεν είναι τόσο εύκολη όσο ακούγεται, διότι πολλές φορές ο Chu αναγκάζεται να φάει περίεργα πράγματα για να βρει τα στοιχεία εκείνα που θα τον βοηθήσουν στην έρευνά του. O John Layman κατασκεύασε ένα σενάριο, το οποίο για μένα προσωπικά «δουλεύει», καθώς δε προσπαθεί να πάρει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Το αντίθετο μάλιστα. Το Chew έχει αστείρευτο χιούμορ σε σημείο όπου ο γράφων να έχει κλάψει από τα γέλια σε ουκ ολίγες περιπτώσεις. Συγχρόνως, οι χαρακτήρες του Layman έχουν ενδιαφέρον και διαθέτουν αποκλίνουσες προσωπικότητες, οι οποίες και τους ξεχωρίζουν. Την ίδια στιγμή, το σενάριο έχει και τις κατάλληλες δόσεις suspense, ανατροπών καθώς και προσωπικών/ιδιωτικών στιγμών των πρωταγωνιστών, οι οποίες μας βοηθούν να τους γνωρίσουμε καλύτερα και να ταυτιστούμε μαζί τους. Νομίζω ότι η τεράστια επιτυχία του Chew οφείλεται σε εξίσου σημαντικό βαθμό στον Rob Guillory. Το cartoony σχέδιο του ταιριάζει απόλυτα με τη θεματολογία της σειράς, ενώ είναι και ο λόγος που το χιούμορ του Chew είναι τόσο στοχευμένο, κυρίως λόγω του τρόπου που σχεδιάζει τις εκφράσεις και τη γλώσσα του σώματος των χαρακτήρων. Για να πω την αμαρτία μου, ακόμα τη σειρά δεν την έχω τελειώσει (είμαι περίπου στη μέση), αλλά σκοπεύω να επανορθώσω σύντομα! Μέχρι στιγμής, απολαμβάνω την ιστορία και είναι ίσως ένα από τα πιο ευχάριστα και διασκεδαστικά αναγνώσματα που διαθέτω στη βιβλιοθήκη μου. Για τη πληρότητα της παρουσίασης, θα αναφέρω ότι το Chew έχει συγκεντρωθεί σε 12 χαρτόδετους TPB τόμους ή σε 6 σκληρόδετες over-sized πολυτελείς εκδόσεις. Στην αγορά υπάρχουν, επιπλέον, και οι συλλεκτικές "Smorgasbord" εκδόσεις, οι οποίες και περιέχουν 20 τεύχη η κάθε μία, όμως είναι αρκετά πιο ακριβές και δυσεύρετες. Η σειρά έχει και ένα spin-off-σίκουελ, το οποίο κυκλοφόρησε 4 χρόνια μετά το τέλος της κεντρικής, ονόματι Chu.
  13. Όσο κι αν έψαξα, δεν μπόρεσα να βρω παρουσίαση για το συγκεκριμένο, οπότε αποφάσισα να διορθώσω αυτήν την παράλειψη. Έχουμε και λέμε: The Walking Dead Σενάριο: Robert Kirman Σχέδιο: Tony Moore, Charlie Adlard Ο Rick Grimes είναι ο σερίφης μιας μικρής πόλης στα προάστια της Ατλάντα. Κατά τη διάρκεια μιας συμπλοκής, δέχεται μια σφαίρα και πέφτει σε κώμα. Όταν ξύπνησε λίγους μήνες μετά, συνειδητοποίησε ότι βρίσκεται μόνος του στο δωμάτιο ενός εγκαταλελειμμένου νοσοκομείου. Ο πραγματικός τρόμος, όμως, ξεκινά όταν ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι εγκατέλειψαν ολόκληρη την πόλη και πλέον οι μόνοι που διαβαίνουν είναι οι νεκροί, οι οποίοι κυνηγάνε να καταβροχθίσουν την ανθρώπινη σάρκα. Ο λόγος που οι νεκροί ξυπνάνε, άγνωστος. Η μοίρα της ανθρωπότητας, άγνωστη. Μπορεί η αρχή να είναι σχεδόν πανομοιότυπη με το «28 Μέρες Μετά», αλλά οι ομοιότητες αρχίζουν και σταματάνε εδώ. Ο Rick θα βρει πολύ σύντομα την οικογένειά του και μαζί με μια ομάδα αγνώστων, θα ξεκινήσει μια ιστορία επιβίωσης, μια επιβίωση που μοιάζει ολοένα και πιο αμφίβολη. Σε έναν κόσμο που ο οποιοσδήποτε μπορεί να πεθάνει ανά πάσα στιγμή, εμείς, ως αναγνώστες, καλούμαστε να δούμε την αποκτήνωση των ανθρώπων, να εστιάσουμε στις ανθρώπινες σχέσεις και να αναρωτηθούμε ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής και μέχρι που είμαστε ικανοί να φτάσουμε για να προστατέψουμε τα άτομα που αγαπάμε. Πολλά έχουν γραφτεί για το έπος του Robert Kirkman. Και είναι πραγματικά αυτό, ένα έπος. Η σειρά ολοκληρώθηκε σχετικά πρόσφατα, με 193 τεύχη στο δυναμικό του. Σαν σύνολο, δεν πλατιάζει σχεδόν καθόλου και οι κοιλιές είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Όλα τα arcs κρατάνε όσο πρέπει να κρατήσουν, δεν τραβάνε περισσότερο απ' όσο πρέπει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσετε είναι ότι δε θα μπορείτε να σταματήσετε να το διαβάζετε. Όπως ξέρετε, υπάρχει και μια τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο Walking Dead, αλλά σας προτείνω να διαβάσετε το κόμικ. Είναι σαφώς καλύτερο από τη σειρά. Αρχικά, δεν έχει κάτι άπλυτους λιγδιάρηδες hillbilies και η μοίρα πολλών χαρακτήρων είναι διαφορετική από αυτή της σειράς. Κυρίως, ορισμένοι εξ αυτών, έχουν πολύ καλύτερη ανάπτυξη. Ένα από τα στοιχεία που έκαναν εντύπωση με τη συγκεκριμένη σειρά είναι ότι αντί να στραφεί στο συνεχές gore και να το ντύσει με τα ανάλογα χρώματα, επέλεξε να είναι ασπρόμαυρο και να εστιάσει στους ίδιους τους πρωταγωνιστές του. Και ειδικά το κομμάτι του ασπρόμαυρου, λειτουργεί υπέρ του. Βέβαια, πρόσφατα ξεκίνησαν να κυκλοφορούν τα τεύχη σε έγχρωμη επανακυκλοφορία, αλλά καλύτερα να τα αποφύγετε. Το χρώμα πιο πολύ αφαιρεί από την ατμόσφαιρα, παρά προσδίδει. Θα μπορούσα να φλυαρώ για ώρες για το συγκεκριμένο, αλλά δεν έχει νόημα. Καλύτερα να το διαβάσετε. Είναι από τα καλύτερα κόμικ που υπάρχουν. Προσωπικά, πήρα 3 από τα 4 Compendium που έχουν κυκλοφορήσει και συγκεντρώνουν όλη τη σειρά. Μπορείτε να τα βρείτε εύκολα και σε σχετικά καλή τιμή. Πραγματικά, δε βρίσκω κάποιο λόγο για να ΜΗΝ το διαβάσετε. Do it. Do it now.
  14. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στην πολιτεία της Washington, σε μια μικρή, επαρχιακή πόλη που ονομάζεται Woodsburgh, φτάνει μια πανέμορφη, αισθησιακή και μυστηριώδης γυναίκα, η Lady Hellaine. Συνοδευόμενη από τον πιστό της μπάτλερ, κατοικεί σε μια από τις πιο πολυτελείς επαύλεις της πόλης, η οποία μόλις λίγα χρόνια πριν, είχε συγκλονιστεί από την καταστροφή του κοντινού ορυχείου και των θάνατο πολλών κατοίκων/εργαζομένων αλλά και του ιδιοκτήτη του. Η σύζυγος του οποίου, η Lady Swanson, είναι η μόνη η οποία αντιπαθεί την νεόφερτη, όχι μόνο για το γεγονός επειδή τη ζηλεύει όπως την κατηγορούν, αλλά ίσως, αλλά σίγουρα για σημαντικότερους και περισσότερο σοβαρούς λόγους. Ίσως έχει να κάνει με τον φριχτό φόνο ενός μικρού αγοριού λίγο πριν την άφιξη της Lady Hellaine. Σίγουρα επειδή κάποιο πλάσμα δολοφονεί, με φρικιαστικό τρόπο πολλούς πολίτες, κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ίσως έχει να κάνει με τα μυστικά που κρύβει η Lady Swanson, σχετικά με την βραδιά της καταστροφής του ορυχείου, ακόμα και από τα ίδια τα παιδιά της. Και πάνω από όλα, έχει σίγουρα να κάνει με το ΚΑΚΟ, το οποίο σπάνια κοιμάται τα βράδια..... Ιστορία με πολλές προσδοκίες και προεκτάσεις, με προοπτικές για κάτι υπέροχο, με αποτέλεσμα... τελικά όχι τόσο υπέροχο. Υπεύθυνη για αυτή η Mirka Andolfo, Ιταλίδα στη καταγωγή και με αρκετές δουλειές στη χώρα της. Με επιρροές από πάπιες και ποντίκια της Disney, από το W.I.T.C.H και από τα manga, επιρροές πλήρως εμφανείς στα γραπτά της και τα σχέδια της, αλλά για το δεύτερο περισσότερα σε λίγο. Επιστρέφοντας στο σενάριο της, φαίνεται ξεκάθαρα ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση για το που θα φτάσει και που θα καταλήξει, αλλά στον τρόπο και στην "οδήγηση" μου τα χάλασε λίγο. Εισάγονται σταδιακά πάρα πολλοί χαρακτήρες, τόσο γήινοι όσο και... λιγότερο γήινοι, τόσο ανθρώπινοι όσο και μάλλον όχι γήινοι, σε σημείο που κάποιο σημείο δεν ήμουν σίγουρος αν αυτός που μίλαγε ήταν πράγματι αυτός που απεικονιζόταν. Ισως τα λέω λίγο τραγικά, και πραγματικά, σε κανένα σημείο δεν έχασα τη μπάλα σχετικά με την κατανόηση της γενικής ιστορίας, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να απλουστευτεί και να "σφίξει" κάπως η διήγηση, γιατί, στη τελική, το άπλωμα δεν ήταν απαραίτητο για την ροή και την κορύφωση. Σαν σύνολο, και μιλώντας πάντα σε ότι αφορά το σενάριο, σίγουρα κρατιέται αρκετά πάνω από τη βάση, αλλά σε εμένα τουλάχιστον, μου έδειξε, ότι το γράψιμο δεν είναι το κορυφαίο της ατού. Και αυτό γιατί το ατού είναι σίγουρα το σχέδιο της. Καιρό είχα να εντυπωσιαστώ τόσο πολύ από σχέδιο, και μιλώντας ειδικά για σχέδιο που "καρτουνίζει", το οποίο δεν είναι και το αγαπημένο μου. Αλλά δεν μπορείς να μην θαυμάσεις το γέμισμα των καρέ, την λεπτομέρεια των ρούχων και των gore σκηνών, την αισθησιακότητα των γυναικείων χαρακτήρων αλλά και το στυλιζαρισμένο ποζάρισμα των χαρακτήρων. Καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης της 6τευχης σειράς, το μυαλό μου πήγαινε συνέχεια σε 2 σχεδιαστές και αυτοί ήταν ο Joe Benitez και η Αγγελική Σαλαμαλίκη. Για όσους γνωρίζουν τις δουλειές και των δύο, θα καταλάβουν τον συνδυασμό, αν αντιστοιχίσουν την Βικτωριανή εποχή και την απεικόνιση των φορεσιών και των εξωτερικών χώρων (άσχετα αν βρισκόμαστε σε άλλη ήπειρο) αλλά και την "καρτουνέ" απόδοση των χαρακτήρων. Και αν σε αντίθεση με τους παραπάνω δημιουργούς, η Andolfo δεν δίνει τόση έμφαση στις εκφράσεις των προσώπων και στην φορτωμένη λεπτομέρεια των backgrounds, τα υπερκαλύπτει με την "ονειρική" ατμόσφαιρα που προσφέρει σε κάθε καρέ, όσο και στην μεγαλή ποικιλία της σκηνοθεσίας και του στησίματος των καρέ της. Συνολικά, η σχεδιαστική της δουλειά είναι αξιέπαινη και πολύ μα πολύ φρέσκια, και τη θεωρώ ικανή να τραβήξει αναγνώστες με διαφορετικές προτιμήσεις, πράγμα δύσκολο να βρεις τα τελευταία χρόνια. Μιλάμε για ένα κόμικ το οποίο πρώτα προτάθηκε στην (και εκδόθηκε από την) Panini Ιταλίας, εκδόθηκε και από την Glenat στη Γαλλία, πέρασε στις ΗΠΑ με την Image, και έχει μεταφραστεί σε 10 χώρες μέχρι τώρα. Παρά τις όποιες σεναριακές αδυναμίες, το συνολικό αποτέλεσμα είναι πολύ καλό και εντυπωσιακό. Είχε ανακοινωθεί η συνέχεια του το 2021 με τον τίτλό Merciless, αλλά ελέω Covid δεν έχει ξεκινήσει ακόμα να κυκλοφορεί. Σίγουρα από τις σειρές του 2020 που εντυπωσιάζουν και για εμένα τουλάχιστον, κάτι που πρέπει να διαβαστεί από όλους. Ορμήστε
  15. O Owen Johnson ταξιδεύει στη Κίνα για να μάθει το μυστικό πίσω από την ιστορία των πραγματικών γονιών του. Στην πορεία του αυτή, θα καταλήξει σε ναό Σαολίν, όπου οι μαθητές προσπαθούν να ανακαλύψουν τη χαμένη Fire Power, την χαμένη τεχνική της εκτόξευσης μπάλας φωτιάς από τα ακροδάκτυλα. Αυτή η τεχνική έχει χαθεί για πάνω από 1000 χρόνια, και όποιος αποκτήσει τη δύναμη αυτή θρυλείται ότι θα σώσει τον κόσμο. Πολύ σύντομα, και παρά τις φαινομενικές αδυναμίες του, ο Owen θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια μεγάλη απειλή και να φανεί αντάξιος των θρύλων. Στην πορεία, θα μεταφερθούμε αρκετά χρόνια μετά, με τον Owen να έχει αφήσει το παρελθόν του πίσω, να είναι παντρεμένος με δύο παιδιά, και να μην θέλει να ασχοληθεί, ούτε με τις δυνάμεις του, ούτε με ότι αυτές σημαίνουν. Αλλά όπως όλοι ξέρουμε, κάποιοι σχεδιάζουν κάτι διαφορετικό..... κλισέ το [klisé] Ο (άκλ.) : (μτφ.) στερεότυπος τρόπος έκφρασης, συμπεριφοράς κτλ., που έχει καταντήσει κενός περιεχομένου από την υπερβολική χρήση. Ε ναι ρε Kirkman, μας πέθανες! ΟΚ, αντιλαμβάνομαι ότι σχεδόν τα πάντα έχουν ειπωθεί/γραφτεί πλέον, αλλά έγκειται και ικανότητα του καλού συγγραφέα. Να προσεγγίσει δηλαδή τα κλισέ, να τα κάνει δικά του, και να μην τα αντιγράψει απλά, αλλά να τα αλλάξει τόσο, ώστε να μας τα προσφέρει με ένα μανδύα πρωτοτυπίας. Εδώ έχουμε τα πάντα προβλέψιμα, τα πάντα γνωστά, είτε από το Iron Fist, είτα από διάφορες ταινίες πολεμικών τεχνών, είτε και λίγο από διάφορα άλλα υπερηρωικά. Ο κακός, δεν είναι και πολύ κακός, σίγουρα πάντως δεν είναι απειλητικός, και αυτός που τον αντικαθιστά στο δεύτερο trade, είναι εξίσου νερόβραστος. Ακόμα και στις ήσυχες στιγμές του κόμικ, ακόμα και στους απλούς διαλόγους μεταξύ του Owen και της οικογένειας του, η ιστορία δεν προχωράει καθόλου, είναι από προβλέψιμη έως βαρετή και δεν καταφέρνει ποτέ να κάνει τους δευτερεύοντες χαρακτήρες κάτι περισσότερο από "ξύλινες" παρουσίες, χωρίς βάθος και ουσία. Και ενώ το σύνολο δεν έγινε ποτέ τόσο βαρετό ώστε να το παρατήσω, φοβάμαι ότι αυτό έγινε γιατί περίμενα να διαβάσω κάτι που θα τα ανέτρεπε όλα και θα έπαιρναν επιτέλους τα πάντα μπροστά. Φευ! Ο Chris Samnee στο σχέδιο, δεν κατάφερε ούτε εδώ, να με κερδίσει. Προσωπική άποψη βέβαια, και ξέρω ότι έχει πολλούς οπαδούς εκεί έξω, αλλά εμένα δεν κατάφερε ποτέ να με πείσει αυτό το semi-cartoony σχέδιο του. Και ενώ είναι καλός στην σκηνοθεσία, δυναμικός στις φιγούρες του και στις κινήσεις τους, τα απλοϊκά χαρακτηριστικά των προσώπων των χαρακτήρων και τα σχετικά συχνά "άδεια" πάνελ δεν με βοήθησαν, σε κανένα σημείο, να μπω μέσα στο κόμικ. Το κύριο πρόβλημα του κόμικ βέβαια είναι το σενάριο και όχι το σχέδιο, και με μια πιο στιβαρή γραφή δεν θα έπαιζε τόσο ρόλο. Αλλά σίγουρα, και σε κανένα σημείο, δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει και να κάνει εντύπωση Ίσως η πιο αδύναμη δουλειά των τελευταίων ετών από τον Kirkman. Σαν να μην ήξερε που ακριβώς ήθελε να πάει την ιστορία, σαν να μην υπάρχει πραγματική στόχευση, παρά ένα απλό homage σε ένα σκασμό κόμικς/ταινίες που έχουν προηγηθεί. Συνήθως τα κόμικς του Kirkman τα περιμένω να βγουν σε σκληρόδετη έκδοση, αλλά το ότι έδωσε δωρεάν ως τεύχος 0, ένα ολόκληρο trade, με έκανε να πάρω αυτό και το επόμενο trade που ακολούθησε και περιέχει τα πρώτα 6 τεύχη. Και ευτυχώς γιατί δεν πρόκειται να συνεχίσω τη σειρά. Ουσιαστικά κακό δεν είναι, πιο πολύ αδιάφορο και αδύναμο. Αν είχε κάποιο τρομερό σχέδιο, πιθανό και να με τράβαγε για άλλο ένα trade, αλλά δεν συμπαθώ αυτό του Samnee. Κρίμα ρε Kirkman, αλλά ΟΚ έχεις δώσει πολλά και θα σε ξαναπροτιμήσω στην επόμενη δουλειά σου.
  16. Οι δωδεκάχρονες Erin, MacKenzie, KJ, και Tiffany μοιράζουν εφημερίδες σε ένα προάστιο στο Κλίβελαντ του Οχάιο ένα πρωινό την επομένη του Halloween το 1988, λίγες ημέρες πριν τις αμερικανικές εκλογές. Μιλάνε, γνωρίζονται (η Erin είναι η νεοφερμένη στην παρέα), χαζολογούν, μοιράζουν τις εφημερίδες, αλλά, όταν ετοιμάζονται να επιστρέψουν στα σπίτια τους, παρατηρούν κάποιους περίεργα ντυμένα ανθρώπους, που μιλάνε μια περίεργη γλώσσα να κυκλοφορούν στην πόλη, Δεν αργούν να καταλάβουν, ότι η πόλη τους έχει γίνει τόπος εξωγήινης εισβολής. Ή μήπως δεν είναι εξωγήινοι; Κάποιοι από αυτούς μιλάνε κάτι περίεργα αγγλικά. Και πριν το καταλάβουν, τα κορίτσια μπλέκουν στη μέση μιας σύγκρουσης, την οποία δεν καταλαβαίνουν καθόλου. Και έτσι, θα αρχίσει ένα απίθανο ταξίδι για τα 4 κορίτσια. Αρκετά ενδιαφέρον και πολύ διασκεδαστικό κόμικ, που μπλέκει με μεγάλη επιτυχία ΕΦ, μυστήριο, εφηβικά άγχη, χιούμορ και αρκετές σκέψεις για τη φύση του χρόνου και το αναπόφευκτο του μέλλοντος, χωρίς πολύ βαθιά σκέψη, αλλά δοσμένα με ανάλαφρο, όχι όμως χαζό τρόπο. Καθώς προχωρά η ιστορία και η υπόθεση περιπλέκεται, η αλήθεια είναι ότι τα άλματα, τα οποία γίνονται δεν είναι πάντα πειστικά. Πιστεύω, ότι όταν ξαναδιαβάσω τη σειρά από την αρχή, θα εντοπίσω διάφορες ανακολουθίες και ανακρίβειες, αλλά δεν πειράζει, η αλήθεια είναι ότι πέρασα ευχάριστα διαβάζοντάς την και τελικά ο Βον καταφέρνει να ενώσει τα διάφορα νήματα της πλοκής και να λύσει την υπόθεση με αρκετή επιτυχία. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι υπάρχει κυρίαρχη μια θλίψη για τη χαμένη νιότη, αλλά και για το αναπόδραστο κάποιων πραγμάτων: Η σειρά παρουσιάζει κάποιες επιφανειακές, έστω, ομοιότητες με το αγαπημένο Stranger Things, που ξεκίνησε να προβάλλεται κάποιους μήνες μετά την έναρξη κυκλοφορίας του κόμικ, αφού μοιράζονται το ίδιο υπόβαθρο στο χρόνο και παρόμοιο στο χώρο και έχουν νεαρούς πρωταγωνιστές. Οι συγκρίσεις όμως σταματούν εδώ, αφού, εκτός από αυτά, το κόμικ και η σειρά ακολουθούν εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Ο Βον γράφει απλούς, αλλά εύστοχους διαλόγους και αφήνει να μιλήσει το πολύ καλό σχέδιο του Cliff Chiang, ο οποίος εικονογραφεί με αξιοσημείωτη επιτυχία το σύμπαν, που χτίζει ο συγγραφέας. Το σχέδιο του είναι απλό, η σύνθεση των καρέ πολύ πετυχημένη. Δεν κόβει ίσως την ανάσα, αλλά είναι αρκετά διακριτικό, ώστε να μην κλέβει την παράσταση από τους χαρακτήρες. Τεράστια η συμβολή του κολορίστα Matt Wilson, ο οποίος προσφέρει τα ζωντανά χρώματα, τα οποία διαρκώς αλλάζουν. Και ο Jared K. Fletcher, που έχει αναλάβει το lettering συμβάλλει στο τελικό αποτέλεσμα. Η σειρά έλαβε 2 βραβεία Eisner το 2016 (Best New Series και Best Penciller/Inker), άλλα δύο το 2017 (Best Writer και Best Colorist) και ξανά το βραβείο Best Colorist το 2019, ενώ ήταν υποψήφια και για το βραβείο Hugo στην κατηγορία Best Graphic Story το 2017. Ολοκληρώθηκε σε 30 τεύχη, τα οποία συλλέχθησαν σε 6 trades, ενώ έχει αρχίσει και η κυκλοφορία των Deluxe Hardcovers, που λογικά θα είναι τρία συνολικά με 10 τεύχη το καθένα, αλλά δεν γνωρίζω εάν έχει ολοκληρωθεί. Εγώ διάβασα τα trades, που δεν περιέχουν κάτι παραπάνω. Η καταχώρηση της Wikipedia για το κόμικ (περιέχει spoiler) Κριτική του The Comics Journal για το κόμικ, που δημοσιεύθηκε μετά το 5ο τεύχος.
  17. Ψάχνοντας για βραβευμένα one-shots, έπεσα πάνω σε ένα κόμικ με τον τίτλο-σιδηρόδρομο που βλέπετε πάνω πάνω και δεν χρειάζεται να επαναλάβω. Το κόμικ αυτό ήταν υποψήφιο για Best Single Issue/One-Shot στα Eisner 2019. Δημιουργός είναι ο Βραζιλιάνος Arabson (με χρώματα από τον συμπατριώτη του Anderson Cabral). Πρωτοεκδόθηκε στην Βραζιλία το 2016 και το 2018 μεταφράστηκε ("adaptation" αναφέρεται στο εσωτερικό της αμερικανικής έκδοσης) από τον James Robinson για λογαριασμό της Image. Η Elisabeth Dumn είναι σωστό αγρίμι. «Ούτε ο Διάβολος δεν μπορεί να την κάνει καλά», λένε όλοι στην περιοχή. Γι' αυτό άλλωστε την έχει κλείσει ο πατέρας της σε οικοτροφείο. Όταν, μια νύχτα, ο ίδιος ο Διάβολος θα τον επισκεφτεί, εξαιτίας μιας παλιάς συμφωνίας, ο κύριος Dumn θα προτείνει κάποιο άλλο αντίτιμο για τα πλούτη του: την Elisabeth. Ο Arabson παίρνει το αρχέτυπο της συμφωνίας με τον Διάβολο και τo μεταφέρει στο σήμερα, με δράση, αναφορές στην μπλουζ και μπόλικο χιούμορ. Μην περιμένετε κάτι βαθυστόχαστο, παρότι κάνει κάποιες νύξεις σε κοινωνικά θέματα και, προς το τέλος, επιχειρεί να δώσει μια κάποια φιλοσοφικότητα. Παραμένει ένα διασκεδαστικό κόμικ, ευκολοδιάβαστο (είναι εξάλλου μόνο 66 σελίδες) και φρέσκο. Φρέσκο, κυρίως χάρη στο σχέδιο του Arabson. Ίσως ξενίσει αρκετούς, αλλά εγώ το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Μου θύμισε έντονα το στιλ του Rafael Grampá στο πιο καρτουνίστικο, ενώ το στήσιμο ορισμένων καρέ μου έφερε στο μυαλό τα καδραρίσματα του Eduardo Risso. Πολύ καλό και το coloring του Cabral, ο οποίος έχει εργαστεί ως κολορίστας σε εκδόσεις της IDW και της Titan. Το προτείνω. Δεν θα σας αλλάξει την ζωή, αλλά επουδενί δεν θα σας αφήσει και αδιάφορους.
  18. Το Deep Sleeper είναι ένα κόμικ το οποίο αρχικά κυκλοφόρησε σε τέσσερα τεύχη και δημιουργήθηκε από τον σεναριογράφο Phil Hester και τον σχεδιαστή Mike Huddleston. Η σειρά ξεκίνησε να εκδίδεται αρχικά το 2004 σε τέσσερα τεύχη, από τα οποία τα δύο πρώτα κυκλοφόρησαν από την Oni Press και τα υπόλοιπα από την Image Press. Η σειρά μας παρουσιάζει την ιστορία του Cole Gibson, ενός καταπιεσμένου συγγραφέα που ανακαλύπτει ότι έχει την ικανότητα να βιώνει αστρικές προβολές. Όταν όμως εκμεταλλεύεται αυτή την ικανότητα παραπάνω απ' όσο θα έπρεπε, η κατάσταση παίρνει μια άλλη, απρόσμενη τροπή. Η ιστορία από μόνη της είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά φαίνεται να υπάρχει ένα πιο βαθύ νόημα σε αυτήν. Φαίνεται να παρουσιάζει μια αλληγορία. Όλο το βιβλίο παρουσιάζει τη ταύτιση και τον παραλληλισμό των γεγονότων με τη διαφυγή από την πραγματικότητα, η οποία νιώθει ότι τον βαραίνει και από την οποία ο άνθρωπος θέλει να ξεφύγει. Η επιδίωξη της διαφυγής αυτής οδηγεί κάποιες φορές σε ακραίες καταστάσεις, όπως τη χρήση ουσιών. Στο έργο, το παραπάνω παράδειγμα παρουσιάζεται μέσω των αστρικών προβολών που επιδιώκει ο πρωταγωνιστής, ο οποίος έρχεται από μια πραγματικότητα η οποία τον έχει κουράσει. Όσο χρησιμοποιεί τη μέθοδο των αστρικών προβολών, αποκόπτεται όλο και περισσότερο από τον πραγματικό κόσμο, μέχρι που τελικά να καταλήγει σε εθισμό και συνεπώς σε πρόβλημα. Το ασπρόμαυρο σχεδιαστικό στυλ βοηθάει στη συνειδητοποίηση αυτής της έννοιας. Ο κόσμος στον οποίο κάθε φορά βρίσκεται ο πρωταγωνιστής παρουσιάζεται με μαύρο, ενώ ο άλλος κόσμος με γκρίζο. Συναντάμε επίσης χαρακτήρες στον αστρικό κόσμο που προσπαθούν να διαφύγουν από τη δικιά τους τραυματική ζωή, καθώς επίσης βλέπουμε στον επίγειο κόσμο πως επηρεάζονται οι σχέσεις του πρωταγωνιστή με την οικογένεια του όσο εκείνος προσπαθεί να κρύψει τις ικανότητες του. Το σχέδιο παρουσιάζεται σε άσπρο και μαύρο, με σκηνικά αλλόκοτα, σουρεαλιστικά και απλά περίεργα. Οι χαρακτήρες εμφανίζονται σχεδόν ρεαλιστικοί, αλλά και με μια ιδιαίτερη αύρα στυλιζαρίσματος, κάνοντας το σχέδιο στο σύνολο του να ξεχωρίζει. Σε γενικές γραμμές, το Deep Sleeper είναι ένα έργο αρκετά σουρεαλιστικό και πρωτότυπο. Ένα κόμικ αρκετά ενδιαφέρον και αρκετά μικρό, αλλά επίσης σχετικά άγνωστο. Παρουσιάζει μια πρωτότυπη ιστορία και ξεχωριστό σχέδιο, με έντονες αντιθέσεις μεταξύ μαύρου και άσπρου που τραβάνε το μάτι και γενικά αφηγείται μια ωραία ιστορία συνδυάζοντας τη με εξωπραγματικό και τρανταχτό σχέδιο. Το συνιστώ άνετα σε κάποιον που μπορεί να το βρει!
  19. Ο Emmett Quinlann ζει στο Τέξας, σε ένα παλιό και ταλαιπωρημένο σπίτι. Πάσχει από Αλτσχάιμερ και επειδή αδυνατεί να αναγνωρίσει το γιο του, συμπεριφέρεται επιθετικά σε αυτόν και την οικογένεια του όταν τον επισκέπτονται. Ο Σερίφης που τον μάζεψε περιπλανώμενο στον αυτοκινητόδρομο προτείνει να εισαχθεί σε κάποιο ίδρυμα, αλλά ο γιος του, Roy, αρνείται πεισματικά. Το μυαλό του Emmett έχει κολλήσει στην εποχή που ζούσε η γυναίκα του, και οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα του είναι τελείως ξένα. Μετά από μια δυνατή καταιγίδα και μερικούς δαίμονες, ο Emmett καταλήγει με ένα τεράστιο ξίφος, τον Valofax, που του επιτρέπει να θυμάται τα πάντα για όσο τον κραδαίνει. Όπως καταλαβαίνετε, η ιστορία θα τελείωνε εδώ μόνο αν ο Emmett μπορούσε να κρατήσει τον Valofax χωρίς κανένα πρόβλημα. Ως προς το γράψιμο του, το κόμικ προσπαθεί να είναι πομπώδες και άλλες φορές το καταφέρνει, άλλες όχι. Η όλη ιστορία έχει χαρακτηριστικά μύθου και όταν δεν έχουμε διαλόγους αυτό φαίνεται. Το πρόβλημα που έχει κατά τη γνώμη μου, είναι πως η τελική εκτόνωση της έντασης, δεν αντιστοιχεί στο χτίσιμο της έντασης που έχουμε στην αρχή. Η αφήγηση, όπως είπα, σε σημεία γίνεται τετριμμένη και φτάνει στα όρια της αδιάφορης, ενώ σε άλλα σημεία είναι πολύ ταιριαστή και προσεγμένη. Γενικά, τα 2 τελευταία τεύχη με άφησαν ασυγκίνητο στη μεγαλύτερη τους έκταση - ενώ τα πρώτα με προϊδέαζαν για κάτι πολύ πιο δυνατό (συγγραφικά, τουλάχιστον, γιατί κατά τα άλλα δεν στερείται έντασης). Το σχέδιο είναι πολύ όμορφο. Τα splash pages είναι από τα καλύτερα που έχω πετύχει, και το όλο fantasy theme που λαμβάνει χώρα εν μέρη στην Αμερικάνικη επαρχία είναι πολύ ταιριαστό στο artwork. Κάποιες σελίδες αν μου τις έδειχναν μεμονωμένες θα ορκιζόμουν πως είναι από υπερηρωικό. Μια τεχνική που παρατήρησα και μου άρεσε πολύ είναι η δημιουργία σκιών με τελείες ή ενίοτε με παράλληλες γραμμές. Κάτι που μια-δυο φορές με ενόχλησε είναι (όπως πάντα) κάποια πρόσωπα που μου φάνηκαν παραμορφωμένα από ορισμένες γωνίες. Ο χρωματισμός, επίσης καλός, χωρίς να θυμάμαι να μου έκανε τρομερή εντύπωση, με εξαίρεση ένα σημείο. Το κόμικ το προτείνω, άσχετα αν το βρήκα λίγο κλισέ στο γράψιμό του. Βασίζεται κυρίως στο συναίσθημα και ενώ μπορεί να μην καταφέρει να σας συγκινήσει και εσάς, είναι μια ιστορία που αξίζει να διαβάσεις. Άλλωστε η σειρά απέσπασε πολύ καλές βαθμολογίες και κριτικές. Υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να με επηρεάσει πιο αποτελεσματικά. Δεν είναι κάποιο συγγραφικό αριστούργημα, αλλά αξίζει το χρόνο σας. Επίσης η ιστορία συγκεντρωμένη, και όχι μήνα-μήνα, υπάρχει περίπτωση να είναι αρκετά καλύτερη εμπειρία. Η σειρά αποτελείται από 6 τεύχη, ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2017 και τελείωσε τον Ιούνιο της ίδια χρονιάς. Ο Cates έχει γράψει και άλλες creator owned σειρές που χαίρουν μεγάλης αποδοχής, όπως το Redneck για την Image και το Babyteeth για την Aftershock. Ο Shaw έχει συνεργαστεί ξανά με τον Cates για το Buzzkill.
  20. Παράλληλα με το εκπληκτικό GIdeon Falls και το υπέροχο Black Hammer και όλα τα υπόλοιπα εξαιρετικά κόμικς, που έχει γράψει, ο Jeff Lemire φαίνεται ότι έχει πολύ χρόνο και αστείρευτη έμπνευση, έτσι ώστε να γράφει και άλλα καλά κόμικ, ίσως όχι τόσο ανανεωτικά, αλλά παρόλα αυτά, πολύ καλά. Ένα τέτοιο κόμικ είναι και το Plutona, το οποίο ολοκληρώθηκε σε 5 τεύχη και μας παρουσιάζει μια φαινομενικά απλή και απατηλά ανάλαφρη ιστορία ενηλικίωσης. Η υπόθεση είναι πολύ απλή: πέντε νεαροί έφηβοι, ο καθένας με τα δικά του προβλήματα ταυτότητας και προσαρμογής στον περίγυρο, ανακαλύπτουν σε ένα δάσος στα προάστια της πόλης, το σώμα της μεγαλύτερης υπερηρωίδας του κόσμου, της Πλουτόνα. Και φυσικά αρχίζουν τα διλήμματα: τι θα κάνουν, ποιον θα ειδοποιήσουν, πώς θα το χειριστούν. Όπως διάβασα κάπου, πρόκειται για μια παραλλαγή του “The Body” του Στίβεν Κινγκ, που μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο στην υπέροχη ταινία “Στάσου Πλάι μου” και η οποία αφηγείται μια παρόμοια ιστορία. Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο κόμικ να ξεχωρίζει από τη νουβέλα του Κινγκ, είναι φυσικά το υπερηρωικό υπόβαθρο, αλλά και το γεγονός ότι η ιστορία διαδραματίζεται στο παρόν. Από εκεί και μετά, η ιστορία του Λεμίρ παίρνει μια εντελώς διαφορετική τροπή και μας εκπλήσσει με την κατάληξή της, για την οποία δεν θα αποκαλύψω κάτι παραπάνω. Ο τρόπος πάντως, με τον οποίον ο Λεμίρ χτίζει τις προσωπικότητες των ηρώων είναι βαθμιαίος και πολύ πειστικός, χτίζοντας την ένταση μεθοδικά. Το σχέδιο της Emi Lenox είναι πολύ ωραίο, σαφώς επηρεασμένο από τα μάνγκα, και αν και φαίνεται αρκετά παιδικό ή καρτουνίστικο, κατορθώνει να συλλάβει πολύ ωραία την ψυχοσύνθεση των νεαρών ηρώων, η δε σκηνοθεσία της αποτυπώνει με επιτυχημένο τρόπο τα διλήμματα τους, ακόμα και μέσα στις σιωπές και τους κενούς χώρους, χρησιμοποιώντας μεγάλα καρέ και δίνοντας έμφαση στο χώρο, ο οποίος διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο κόμικ και πρακτικά γεμίζει το κόμικ με όσα το σενάριο ηθελημένα δεν λέει φωναχτά. Η Jordi Bellaire, μία από τις πιο έμπειρες κολορίστριες, δίνει την απαραίτητη ώθηση χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα χρώματα. Επειδή σημαντικό μέρος του κόμικ εκτυλίσσεται μέσα στο δάσος τη νύχτα, ο τρόπος με τον οποίον σχεδιάζεται το περιβάλλον δίνει μαι διαρκή αίσθηση απειλής. Τα τέσσερα πρώτα τεύχη περιέχουν και μια δευτερεύουσα ιστορία σε σχέδιο του ίδιου του Λεμίρ, που αφηγείται το πώς η ηρωίδα Πλουτόνα έφτασε στην κατάσταση που τη βρήκαν τα παιδιά. Οι τελευταίες σελίδες του κόμικ είναι εκκωφαντικές και πολύ μελαγχολικές μέσα στη σιωπή τους και λένε πάρα πολλά χωρίς λόγια. Μια θλιβερή ιστορία ενηλικίωσης, όπως και τόσες άλλες, ίσως όχι πολύ πρωτότυπη, αλλά ωραία δοσμένη, που πιστεύω ότι αξίζει μια ανάγνωση. επειδή είναι ταυτόχρονα και μια ιστορία επιλογών, μια ιστορία για την άσχημη πραγματικότητα, η οποία δεν μπορεί να υποκατασταθεί από τη θλιβερή πραγματικότητα, μια ιστορία για το πώς τελικά οι υπερήρωες δεν μπορούν να μας βοηθήσουν. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι το καλύτερο κόμικ, που έχει γράψει ο Lemire, αλλά δεν νομίζω ότι θα αφήσει κανέναν παραπονεμένο. Διάβασα τον τόμο που συλλέγει τα πέντε τεύχη, ο οποίος περιέχει τα εξώφυλλα των τευχών, σχέδια της Λένοξ και βιογραφικά των συντελεστών. Μια πρώτη μορφή αυτού του άρθρου αναρτήθηκε στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Άρθρο στο comicdom.gr (μόνο για το πρώτο τεύχος)
  21. Βρισκόμαστε στα βάθη της τάφρου των Μαριανών στον δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, όπου η ανθρωπότητα έχει καταφύγει ως αποτέλεσμα της πρόωρης διαστολής του Ήλιου, η ακτινοβολία του οποίου έχει καταστήσει την επιφάνεια του πλανήτη μη κατοικήσιμη. Πλέον έχουν περάσει δεκάδες χιλιετίες από τον "αποικισμό" του βυθού, και ο ανθρώπινος πληθυσμός είναι περιορισμένος. Έχουν απομείνει μόνο τρεις θόλοι (οι μηχανικές σφαιρικές κατασκευές που χρησιμοποιήθηκαν για τη βύθιση και αποτελούν τις πόλεις στις οποίες ζουν υποβρυχίως οι άνθρωποι), οι οποίοι σχεδιάστηκαν επίσης και για διαστημικά ταξίδια. Διότι πριν εγκαταλείψουν την επιφάνεια οι άνθρωποι, έστειλαν δορυφόρους σε αναζήτηση ενός νέου κατοικήσιμου πλανήτη στον οποίο θα μπορούσαν να ταξιδέψουν κατευθείαν μένοντας μέσα σε αυτούς τους θόλους-πόλεις. Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, η Stel, βρίσκεται στον θόλο του Salus, ο οποίος αν και κατοικείται από "ευγενείς" και επιστήμονες, μαστίζεται από τη διαφθορά των αρχών τους, και ενώ τα αποθέματα φίλτρων αέρα λιγοστεύουν, πιέζονται να βρεθεί μια λύση. Η ύπαρξη της πόλης Poluma θεωρείται σχεδόν μύθος, αφού δεν έχουν καταφέρει να επικοινωνήσουν μαζί τους ή να εντοπίσουν την τοποθεσία της. Η πόλη Voldin βρίσκεται υπό ένα οργουελικό καθεστώς όπου απαγορεύει την τέχνη και οποιασδήποτε μορφής ιδέα που παρεκκλίνει από το δόγμα ότι η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη σε πλήρη αφανισμό. Χωρίς κάποιον άλλο πιθανό σύμμαχο, η Stel, στρέφεται σε έναν και μοναδικό δορυφόρο από αυτούς που στάλθηκαν για εξερεύνηση πλανητών, ο οποίος δεν έχει επιστρέψει αρνητικά αποτελέσματα για την αναζήτησή του, καθώς οι επικοινωνίες του χάλασαν πριν από 13 χιλιάδες χρόνια. Μπορεί να κούρασα αναλύοντας το θεματικό, αλλά πιστεύω πως πέρα από την πρακτική του αξία, πρέπει να το γνωρίζει κανείς πριν γράψω τη γνώμη μου παρακάτω. Και τη βάζω ατόφια όπως την έγραψα τον Νοέμβριο, μια και το τελευταίο τεύχος που διάβασα, δεν άλλαξε κάτι: Και ας προσθέσω μερικές πιο φρέσκες παρατηρήσεις. Πρόκειται για μια space opera που απλά δεν λαμβάνει χώρα στο διάστημα. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά που προανέφερα για τις ανατροπές και το δράμα, συν (κατά)χρηση των από μηχανής θεών, κάπως ρηχά και άτσαλα κριτήρια επιλογής στρατοπέδου από τους χαρακτήρες (σημείωση ότι 5 από τους 6 βασικούς χαρακτήρες αλλάζουν alliance τουλάχιστον μία φορά στην έκταση του κόμικ, και το ίδιο συνέβη και με μη βασικούς χαρακτήρες). Κάνουν αυτοί η μηχανισμοί το κόμικ κακό; Όχι, και σίγουρα εξαρτάται από τις απαιτήσεις του καθενός, αλλά μια και το διάβασα μαζεμένο είχα την "πολυτέλεια" να παρατηρήσω τέτοιες ευκολίες στη δομή του. Μάλιστα θα τολμήσω να πω πως αν δεν είχε αυτά τα ακραία (για τα δικά μου συνηθισμένα γούστα) αφηγηματικά στοιχεία, θα υπήρχε κίνδυνος να βαρεθώ. Αντιθέτως, αν και ορισμένες φορές με φθηνό τρόπο, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο. Θα το πρότεινα σαν ένα απλοϊκό sci-fi με ένα κάπως επιφανειακό δίδαγμα και ως εκεί. Ισορροπεί αρκετά καλά μεταξύ ίντριγκας και διδάγματος ώστε να μπορεί να ικανοποιήσει αρκετά ευρύ φάσμα αναγνωστών. Για το σχέδιο δεν έχω να προσθέσω κάτι. Το κόμικ ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2014 και ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2021 βγάζοντας 26 τεύχη.
  22. Ο Adventureman είναι ένας ήρωας pulp μυθιστορημάτων και κόμικς, αλλά αυτός και η ηρωική παρέα του έχουν ξεχαστεί πλέον από το κοινό. Οι μόνοι που τον θυμούνται ακόμα είναι η Claire και ο γιος της ο Tommy. Η Claire, η οποία πάσχει από σοβαρή απώλεια ακοής, δουλεύει στο βιβλιοπωλείο της μητέρας της που έχει πεθάνει, μεγαλώνει μόνη της τον Tommy, και έχει πολύ καλή σχέση με την πολυμελή και την "διαφορετική" οικογένεια της , καθώς όλα τα αδέλφια της είναι υιοθετημένα. Ενώ όλα κυλάνε ομαλά και βαρετά, μια περίεργη πελάτισσα στο βιβλιοπωλείο της αφήνει ένα σπάνιο βιβλίο, ένα κτίριο εμφανίζεται στο κέντρο της Νέας Υόρκης από το πουθενά και μόνο η Claire μπορεί να το δει, και η συντροφιά του Adventureman επιστρέφει, φέρνοντας μαζί της και τους villains της εποχής τους αλλά και μια τεράστια απειλή για τον ίδιο τον κόσμο. Ξεκινώντας, πρέπει να γράψει ότι πρόκειται, και χάρηκα για αυτό, για ένα κόμικ το οποίο προσπαθεί απεγνωσμένα να σε διασκεδάσει. Αποδίδοντας φόρο τιμής στις προπολεμικές ταινίες του Hollywood και στα αντίστοιχα pulp διηγήματα τα οποία είχαν τρομερή επιτυχία, με πειρατές και αεροπόρους, με ξιφομάχους και over-the-top villains, μου θύμισε, στην ψυχή, τα indiana Jones. Ο Matt Fraction, γνωστός για τα πολλά υπερηρωικά του (Hawkeye, Iron Man κ.α.), αλλά και τις αρκετές creator owned δουλειές του κυρίως στην Image (Sex Criminals,Casanova κ.α.), γράφει εδώ με πολύ διάθεση και με χαλαρή και "περιπετειώδη" πένα. Εχει βέβαια θεματάκια, όπως ότι στα 4 πρώτα τεύχη μας γνωρίζει 2 ομάδες, καλών και κακών, άνω των 10 ατόμων δηλαδή που δύσκολα μπορείς να θυμάσαι τι ακριβώς είναι και τι μπορεί να κάνει ο καθένας. Σίγουρα είμαστε στο στάδιο του στησίματος του κόσμου και των χαρακτήρων του, αλλά τόση πληροφορία σε τόσο λίγες σελίδες, καταλήγει συνήθως, όπως συνέβη και εδώ δηλαδή, σε μη ανεπτυγμένους χαρακτήρες. Περισσότερο fleshed-out είναι η οικογένεια της Claire, η οποία φαίνεται ότι θα λάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στα επόμενα τεύχη, οπότε ίσως και να ωφείλεται εκεί η ελλιπής εμβάθυνση στους υπόλοιπους. Το σύνολο πάντως είναι ευχάριστο και αν αφεθείς στο "παραμύθι". χωρίς να το πολυσκέφτεσαι, περνάς καλά και διασκεδαστικά. Στο σχέδιο και στο χρώμα βρίσκεται το ζευγάρι Terry και Rachel Dodson (Wonder Woman,Generation X κ.α.), με την δεύτερη να κάνει τα μελάνια και τον πρώτο μολύβια και χρώμα. Πανέμορφο και οπτικά πολύ ευχάριστο, είμαι σίγουρος ότι πρέπει να τους πήρε αρκετό καιρό γιατί, όπως μπορείτε να δείτε και εσείς, κυρίως από splash, που ανεβάζω εδώ, η λεπτομέρεια είναι φανταστική. Ίσως και σε υπερθετικό βαθμό που σκέφτηκα, εγώ που είμαι φαν της πολύ λεπτομέρειας, ότι εδώ μερικές φορές κάποιες σελίδες ήταν παραφορτωμένες. Τα μοντέλα και τα πρόσωπα των χαρακτήρων μου έβγαλαν μια BD επιρροή, παρόλο που το χρώμα είναι σαφέστατα "αμερικάνικο". Ωραία κίνηση πάντως, ωραία σκηνοθεσία, γενικά μια αξιοσημείωτη δουλειά, όχι μόνο για την ομορφιά της αλλά και για την λειτουργικότητα της. Μέχρι τώρα έχουν βγει 4 τεύχη, με το πρώτο να είναι γύρω στις 60 σελίδες. Αυτά συγκεντρώθηκαν σε ένα over-oversized deluxe hardcover (32X24), τυπικό BD μέγεθος δηλαδή, πράγμα που ενισχύει τις υποψίες μου για τις επιρροές τους. Πανέμορφη έκδοση, τρομερή παραγωγή, με κείμενα από τους δημιουργούς στο τέλος και πολλές σελίδες με αρχικά σχέδιο. Με λίγα λόγια, μια σειρά η οποία αν προσεγγιστεί με την "χαλαρότητα" και την καλή διάθεση που της πρέπει, θα κάνει τον κάθε αναγνώστη να περάσει πλύ ευχάριστα. Ελπίζω σε γρήγορη συνέχεια γιατί το cliffhanger είναι, αν όχι συγκλονιστικό, τότε σίγουρα κινηματογραφικό!
  23. O Max Winter ήταν ένας ληστής στην (όχι πλέον και τόσο) Άγρια Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα. Και ήταν από τους λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν και να γλυτώσουν από τους εκπροσώπους του νόμου που τον καταδίωκαν. Flash forward στο 1939, στη Νέα Υόρκη. Μεγάλος σε ηλικία πλέον, έχει γίνει συγγραφέας pulp διηγημάτων, μικρών σε έκταση ιστοριών για πιστολάδες στην Αγρια Δύση, τα οποία συνήθως δημοσιεύονταν σε φτηνά, μαζικής κυκλοφορίας, περιοδικά. Αντλώντας έμπνευση από τις δικές του εμπειρίες, ουσιαστικά γράφει την αυτοβιογραφία, προσπαθώντας με τα λίγα λεφτά που βγάζει να συντηρήσει τον εαυτό του, και την Rosa με την οποία συζεί, αλλά και την κόρη της. Όταν μαθαίνει όμως ότι έχει μια σοβαρή καρδιακή πάθηση, σε συνδυασμό με την επίσκεψη που δέχεται από ένα παλιό αστυνομικό που τον καταδίωκε από την εποχή που ήταν ληστής, αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, και να επιστρέψει στην εγκληματική του ζωή, να κάνει μια τελευταία ληστεία για να αφήσει κάποια χρήματα στη Rosa μετά το θάνατο του. Τίποτα δεν είναι όμως όπως φαίνεται..... Μικρή παρουσίαση θα είναι αυτή που θα γράψω, για ένα μικρό σε έκταση κόμικ (72 σελίδες) αλλά με συμπυκνωμένη ουσία και μαγεία. Ο Ed Brubaker, απλά ξέρει πως να γράφει και το ότι καταφέρνει, μέσα σε τόσες λίγες σελίδες, να μας δώσει μια δουλειά τόσο ολοκληρωμένη και τόσο γεμάτη από νοήματα, φανερά και κρυφά, φανερώνει ακριβώς αυτή την ποιότητα του. Στο Pulp, αυτό είναι για εμένα που ξεχωρίζει πάνω από όλα. Σε αντίθεση με το αντιστοίχου μεγέθους My Heroes Have Always Been Junkies, το οποίο είχα βρει ελαφρώς αδιάφορο και αδούλευτο, εδώ πραγματικά ξεζουμίζει κάθε καρέ, χρησιμοποιεί απόλυτα το χώρο αυτών των 72 σελίδων, και γράφει μια ιστορία με σωστή αρχή, μέση και τέλος, με πραγματικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες και αληθοφανείς συνθήκες γύρω τους αλλά και μέσα τους. Χρησιμοποιεί τον εσωτερικό μονόλογο, δοσμένο σε περιγραφές, όπως κάθε noir που σέβεται τον εαυτό του, αλλά ξέρει και το κάνει με σύγχρονο τρόπο, με μοντέρνα γραφή και όχι στείρα επανάληψη των κλισέ, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ο κορυφαίος στο είδος του. Μόνη παρατήρηση που μπορώ να κάνω, είναι ότι για άλλη μια φορά σε βιβλία του, όπως στο Criminal, στο Kill or be Killed και άλλα, έχουμε το ίδιο μοτίβο του κατεστραμμένου πρωταγωνιστή, που βρίσκεται ένα βήμα πριν το τέλος, κάτι γίνεται το οποίο δείχνει ότι μπορεί να τον σώσει, και εν τέλει, καταλήγει χειρότερα από ότι ξεκίνησε. Όπως προείπα, έχει το χάρισμα να αλλάζει τη θεματολογία και τις ιστορίες σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην με έχει ενοχλήσει ουσιαστικά ακόμα, αλλά πιστεύω ότι καλό είναι να δούμε και κάτι άλλο από τον Brubaker ως συγγραφικό εργαλείο. Στο σχέδιο ο Sean Phillips παραμένει από τους κορυφαίους, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Ίσως όχι τόσο στην ίδια την σχεδιαστική του ικανότητα, έχω δει καλύτερους και εκφραστικότερους χαρακτήρες και αλλού. Εκείπου για εμένα διαπρέπει ο Phillips, είναι η σκηνοθεσία του αλλά και οι στάσεις του σώματος του κάθε χαρακτήρα. Στις χειρονομίες, στα καμπουριάσματα και σε όλες τις "λυγισμένες" του φιγούρες, βγαίνει όλος ο ρεαλισμός που ξεπηδάει από το χαρτί. Θα ήθελα να τον δω ξανά με άλλο χρωματιστή, πέρα από τον γιο του Jacob, ο οποίος ναι μεν είναι καλός και ταιριαστός, αλλά δεν νομίζω ότι προσθέτει τίποτα ιδιαίτερο στο σχέδιο του πατέρα του. Συνολικά, μια μεστή και γεμάτη δουλειά, παρά το μικρό της μέγεθος. Σαν ένα ωραίο διήγημα, καλοφτιαγμένο, λιτό και στιβαρό. Διαβαστε το άφοβα, θα σας αρέσει.
  24. O Dracula, μετά τα γεγονότα του βιβλίου του Bram Stoker, δεν έχει (ξανά)πεθάνει, αλλά παραμένει παγιδευμένος στο φέρετρο του. Η (ξανά)αναβίωση του πραγματοποιείται στο Los Angeles του 1970. O Quincy Harker (καμία σχέση με τον ομοεπίθετο του από το βιβλίο του Stoker), είναι φωτογράφος, ειδικευμένος στις αιματηρές και τρομακτικές σκηνές φόνων. Κάπως έτσι, και με ένα τρόπο ελαφρώς περίεργο, θα εμπλακεί στις "ενδοοικογενειακές" έριδες του Δράκουλα και των νυφών του. Λίγα λόγια θα γράψω, καθώς οτιδήποτε παραπάνω θα άγγιζε το spoiler, για αυτό το μόλις 72 σελίδων graphic novel. Το οποίο προφανώς είχε ελπίδες για να είναι πολύ καλύτερο, αλλά δυστυχώς, πρέπει να είσαι πολύ μάγκας για να γράψεις κάτι, σε τόσο λίγες σελίδες, και να είναι πολύ καλό. Και δυστυχώς, η Alex De Campi (Grindhouse: Doors Open at Midnight, 2000AD κ.α.), δεν τα καταφέρνει καλά εδώ. Η ιστορία "τρέχει" υπερβολικά, τόσο που ολλά πράγματα δεν γίνονται αντιληπτά, παρά μόνο αν διαβάσεις το κείμενο με το οποίο συνοδεύει τη δουλειά της, στο τέλος του κόμικ. Δεν εμβαθύνει σε κανένα χαρακτήρα, o Δράκουλας σαν villain, είναι περισσότερο μια αρχέτυπη αποτύπωση του κακού παρά αντίβατο στον πρωταγωνιστή, ο Harker δεν έχει κίνητρα και περιφέρεται από σκηνή σε σκηνή σαν μαριονέτα. Και αν το τέλος είναι ενδιαφέρον και σχετικά πρωτότυπο, δεν αρκεί για να καλύψει το θεμελιώδες κενό του ότι διάβασα κάτι χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Αν κάτι αξίζει από αυτή τη δουλειά, είναι το σχέδιο της Erica Henderson, η οποία έγινε γνωστή κυρίως για τη δουλειά στο Unbeatable Squirrel Girl της Marvel. Και όχι τόσο γιατί είναι ιδιαίτερα καλή, αλλά γιατί είναι φιλόδοξη. Όπως αναφέρει η ίδια, προσέγγισε το συγκεκριμένο με τη λογική των δισέλιδων, και όχι της κάθε σελίδας ξεχωριστά. Κάτι προσπαθεί να μας "πει", και κάποια splash είναι ενδιαφέροντα, κυρίως και λόγω της λαμπερής neon-disco παλέτας που χρησιμοποιεί για το χρώμα. Δίνει κάποια ενδιαφέροντα καρέ και βοηθάει στο να σε κρατήσει λίγο περισσότερο από ότι τα καταφέρνει το σενάριο. Γενικά, μια δουλειά για την οποία κανονικά δεν θα έγραφα ολόκληρη παρουσίαση, αλλά με ιντρόγκαρε το γεγονός ότι το βιβλίο πούλησε υπερβολικά καλά. Αλλά, από ότι καταλαβαίνω, αυτό ήταν περισσότερο αποτέλεσμα marketing παρά ουσίας. Περισσότερο κόμικ για κομίστες, και ειδικά σχεδιαστές, παρά για τον μέσο αναγνώστη, πάντα IMO.
  25. Προσωπικά, στην πραγματική ζωή απεχθάνομαι κάθε θεωρία συνωμοσίας και ίσως για αυτό μου αρέσει να διαβάζω ή να βλέπω πράγματα που έχουν σχέση με αυτά. Προφανώς, δεν μου αρέσουν όλα εξίσου, αλλά αυτό εδώ το κόμικ ήταν από τα πολύ καλά συνωμοσιολογικά. Η ιστορία θυμίζει αρκετά τον “Κώδικα Ντα Βίντσι”, αλλά είναι πολύ πιο σύνθετη, χωρίς γρίφους και τα λοιπά, και – να το ενδιαφέρον της υπόθεσης – πολύ πιο πολιτική. Βρισκόμαστε στην Ευρώπη του 1933, αλλά όχι στην Ευρώπη που ξέρουμε, παρά σε μια Ευρώπη, η οποία δεν έχει γνωρίσει τις μεγάλες επαναστάσεις του 18ου και του 19ου αιώνα, ούτε τον Α΄ΠΠ και συνεπώς βρίσκεται ακόμα σε φεουδαρχικό καθεστώς και κυβερνάται από αυτοκράτορες και βασιλιάδες. Σαν να μην έφταναν αυτά, όλοι οι επαγγελματίες είναι οργανωμένοι σε συντεχνίες, όπως στο Μεσαίωνα. Μέλος της συντεχνίας των γιατρών είναι και ο Δόκτωρ Σονιέρ, ο οποίος κατοικεί στο Παρίσι και προκειμένου να βοηθήσει ένα φίλο του ιερέα θα εμπλακεί σε μια υπόθεση, όπου τα μυστήρια και οι φόνοι πολλαπλασιάζονται. Ταυτόχρονα, η πολιτική κατάσταση επιδεινώνεται, καθώς οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης ετοιμάζονται για πόλεμο. Μέσα σε αυτό το τεταμένο κλίμα, ο Σονιέρ, θα ανακαλύψει ένα συνταρακτικό μυστήριο. Πολύ σωστά δομημένο κόμικ, όπου η αγωνία ανεβαίνει σε κάθε τεύχος, ακόμη κι όταν η συνταρακτική αποκάλυψη είναι πλέον εμφανής. Ο συνδυασμός θρησκευτικού μυστηρίου και πολιτικής ίντριγκας λειτουργεί πάρα πολύ καλά και η έλλειψη κάθε δισταγμού και κάθε ηθικού φραγμού στην πολιτική αναδεικνύεται με κάθε ευκαιρία. Ο σεναριογράφος Άρβιντ Νέλσον δίνει ένα αρκετά καλό μάθημα πάνω στην ανεκτικότητα, όπου μπορεί και οι βολές ενάντια στην επίσημη εκκλησία είναι αρκετές. Προσωπικά, το θρησκευτικό μυστήριο με άφησε κάπως αδιάφορο, σε αντίθεση με το πολιτικό, αλλά πιθανότατα για κάποιον άλλο, να ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η τελική λύση της ιστορίας δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, θυμίζοντάς μου ξαναζεσταμένο φαγητό, μάλλον για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω. Τα πρώτα 14 τεύχη έχουν σχεδιαστεί από τον EricJ (δικές του εικόνες βλέπατε έως εδώ), τα 15 και 16 από τον Jim Di Bartolo κι τα υπόλοιπα από τον Juan Ferreyra (δικές του εικόνες βλέπετε από εδώ και κάτω). Και οι τρεις είναι καλοί, αλλά η δική μου ψήφος πηγαίνει ανεπιφύλακτα στον πρώτον, το στιλ του οποίου είναι αρκετά πιο ρεαλιστικό και ταιριάζει καλύτερα στο κόμικ, κατά τη γνώμη μου, πάντα. Το κόμικ ξεκίνησε να δημοσιεύεται από την Image έως το τεύχος 19 και στη συνέχεια μετακόμισε στην Dark Horse, όπου δημοσιεύτηκαν τα υπόλοιπα 19. Αυτά συλλέχθησαν σε 6 trades και στη συνέχεια σε δύο Omnibus. Εγώ διάβασα τα τελευταία και ομολογώ ότι τα καταβρόχθισα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Κάθε τεύχος περιέχει και σελίδες από μια εφημερίδα, η οποία αφηγείται τα νέα του φανταστικού κόσμου, που έχει πλάσει ο Νέλσον με ορισμένες στήλες να έχουν άμεση σχέση με την υπόθεση του κόμικ. Σε όσους αρέσουν παρόμοιες ιστορίες, το κόμικ συνίσταται ανεπιφύλακτα. Για τους υπόλοιπους, δεν ξέρω, ας κάνουν μια δοκιμή πρώτα. Το παρόν κείμενο αναρτήθηκε γι απρώτη φορά στο ιστολόγιο astoixeiotos.wordpress.com
×
×
  • Create New...