Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'IDW'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 16 results

  1. Το Parker ήταν ένας τίτλος που καιρό ήθελα να διαβάσω. Έχει αυτό το κάτι στα εξώφυλλα και στον τίτλο που μου κέντρισε από την αρχή το ενδιαφέρον. Κάτι αντίστοιχο θα είδε και ο γνωστός Καναδός κομίστας Darwyn Cooke όταν διάβασε την ομότιτλη σειρά βιβλίων του Donald E. Westlake (ψευδώνυμο Richard Stark) και αποφάσισε να το προσαρμόσει σε κόμικς. Βέβαια, χωρίς να έχω διαβάσει τα βιβλία, από δω και από κει έχω την εντύπωση ότι το κόμικ μάλλον βελτιώνει την εικόνα της σειράς βιβλίων - θεωρείται από πολλούς προϊόν της εποχής της, με μπόλικες ευκολίες και συμβιβασμούς, τίγκα στα κλισέ και στα στερεότυπα ακόμα και για τότε, και πλέον αρκούντως ξεπερασμένη. Το κόμικ από την άλλη, έχει κάτι να πει. Έχω διαβάσει 3 από τα 4 άλμπουμ, ήτοι το Slayground (ξεκίνησα ανάποδα), το The Hunter και το The Outfit, έχοντας αφήσει πιθανά για σήμερα το The Score. Κυκλοφόρησαν σχεδόν ένα το χρόνο, από το '09 έως το '13 με την υπογραφή της IDW και τον Cooke στο τιμόνι τόσο στην προσαρμογή όσο και στο σχέδιο. Δεν μπορώ να κρίνω πόσο καλή ήταν η εν λόγω προσαρμογή, αν και με λίγο διάβασμα καταλαβαίνεις ότι κάποιες παθογένειες τις κουβαλά βαλίτσα. Η υπόθεση γυρνοβολά γύρω από τον Πάρκερ, ένα επαγγελματία ληστή επιφανών στόχων και μεγάλων λαφύρων, που άθελα του μπλέκεται με το Outfit, το μεγαλύτερο εγκληματικό συνδικάτο στις ΗΠΑ. Τα τέσσερα βιβλία περιγράφουν τις κονταρομαχίες μεταξύ των δύο, σε έναν περισσότερο hard-boiled παρά νουάρ αέρα, θυμίζοντας Χάμετ και Τσάντλερ, αλλά όχι τόσο Κέιν, Μακντόναλντ και Σπιλέιν που ήταν πιο ρομαντικοί (αραδιάζω ονόματα τώρα, χοχο). Πιθανά ο Κουκ να έβαλε το χεράκι του να εξομαλύνει κάποιες πιο εξτρίμ πτυχές του Πάρκερ, ειδικά στο πως τον βάζει να συμπεριφέρεται απέναντι στις γυναίκες αλλά κάπου εδώ να βάλω μια άνω τελεία στο σπέκουλο γιατί δεν έχει νόημα αφού τα βιβλία μου παραμένουν άγνωστα και κάθε σύγκριση πέφτει στο κενό. Το σχέδιο μου θύμισε πολύ στην αισθητική τον Αστέριο Πόλυπ του Ματσουκέλι, τόσο που πριν επιβεβαιώσω ότι δεν ήταν δικό του, νόμιζα ότι σίγουρα ήταν. Παίζει μπόλικη τριχρωμία, το μπλε και οι αποχρώσεις του κυριαρχεί. Η γραμματοσειρά χειρόγραφη, οι αντιθέσεις χρωμάτων και οι σκιάσεις κλέβουν την παράσταση και κάνουν το κόμικ να ξεχωρίζει. Χωρίς να μπορώ να το πω και εξαιρετικό, τώρα που το σκέφτομαι δεν μπορώ να του βρω και κάποιο χτυπητό ψεγάδι, είναι τίτλος του 3-4/5. Οπότε υποθέτω έπεισα για ένα τσεκάρισμα. Έχει βγει και martini edition (πςςςςς) αλά James Bond που είναι έτσι πολύ κυριλέ, τα περιέχει όλα και τα λεφτά που κάνει είναι εξίσου κυριλέ. Ευτυχώς έχω φύγει από αυτή τη φάση και το ταμπλετάκι μου αρκεί.
  2. Δεν υπάρχουν και πολλά να πεις για το συγκεκριμένο κόμικ, μόνο το πόσο απαραίτητο είναι αυτό το αφιέρωμα στον κύριο τίτλο του Usagi Yojimbo, του έπους του Ιαπωνοαμερικάνου Stan Sakai. Πρωταγωνιστής ο Miyamoto Usagi, ένας Ronin (masterless samurai) ο οποίος μετά τον χαμό του άρχοντα του Lord Mifune ακολουθεί το Musha Shugyo, τον δρόμο του πολεμιστή που μετά το πέρας της υπηρεσίας του ταξιδεύει μόνος την χώρα εξασκώντας τις ικανότητες του. Ο Usagi περιδιαβαίνει την φεουδαρχική Ιαπωνία βοηθώντας όπου θεωρεί ότι αξίζει να βοηθήσει σύμφωνα με την ηθική του, τιμώντας τον κώδικα του Bushido και έρχεται αντιμέτωπος με δαίμονες του παρόντος και του παρελθόντος του. Θα συναντήσει περασμένους και νέους έρωτες, θα κάνει επιστήθιους φίλους και πάντα θα έρχεται πιο κοντά στην εκδίκηση του αδικοχαμένου άρχοντά του. Πάνω απ'όλα όμως, είναι ο πιο BADASS Samurai που έχει υπάρξει. Το Usagi Yojimbo είναι ένα ανθρωπομορφικό κόμικ που σε πρώτη επαφή υπόσχεται χιουμοριστικές και ανάλαφρες εμπειρίες. Αντιθέτως, παραδίδει ένα καλοφτιαγμένο και πιστότατο ιστορικά δράμα πασπαλισμένο εδώ και εκεί με όσο χιούμορ χρειάζεται, ενώ δεν λείπουν και οι αναμενόμενες μονομαχίες, η ίντριγκα, η πολιτική διαφθορά και μια αρκετά πιστή απεικόνιση της τότε κοινωνίας από τα μάτια των λόρδων, των εμπόρων και των απλών αγροτών. Αυτό που μου τράβηξε το ενδιαφέρον μεταξύ άλλων ήταν ο τρόπος και το σέβας με το οποίο αντιμετώπιζαν οι απλοί άνθρωποι τους Σαμουράι, ενώ νομίζω ότι κατέληξα σε μια ικανοποιητική απάντηση στο αιώνιο ερώτημα Samurai Vs. Ninja. Είναι ένας all-around τίτλος που θα κρατήσει καλή παρέα σε όλους ανεξαρτήτως γούστου και σχολής κόμικ, μιας και ενσωματώνει χαρακτηριστικά που θα συναντήσεις σε disney, αμερικάνικο indy, γαλλοβελγικά και προφανώς, manga. Δεν είναι πουθενά εξαιρετικό, είναι σε όλα του καλό και αυτό μου αρκεί για να το επαινέσω. Σίγουρα υπάρχουν άτομα στο φόρουμ που έχουν διαβάσει πολύ παραπάνω Usagi από μένα, τους καλώ να γράψουν δύο λόγια και να συμπληρώσουν το ελλιπές εγκώμιο μου. Δεν θα γράψω τίποτα για τις άπειρες εκδόσεις που έχει κυκλοφορήσει ή τα crossover με TMNT, απλά θα αναφέρω ότι ο τίτλος είναι πλέον στα χέρια της IDW (μέχρι πολύ πρόσφατα στην Dark Horse) και της Fantagraphics και μέχρι στιγμής έχουν βγει 171 τεύχη στην κύρια σειρά και 228 σύνολο. Έχουν κυκλοφορήσει δεκάδες tpbs, hcs και omnibuses ενώ εγώ έκανα την γνωριμία μου με τον κύριο μέσω ενός αξιοπρεπέστατου και υπερπλήρους box-set της Fantagraphics όπου σε δύο paperbacks τούβλα περιέχει τα βιβλία #1-7. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε στην wiki. Αν δεν σας φτάνει η κύρια σειρά, περάστε μια βόλτα από το Usagi Yojimbo: Yokai, ένα αυτόνομο graphic novel με τους ίδιους πρωταγωνιστές και από αυτό το σχετικό άρθρο του ΦΛΕΦΑΛΟ. Τσεκάρετε το, θα γουστάρετε φουλ! Υ.Γ. Το Usagi έχει σαρώσει κατά καιρούς τα βραβεία, μέσα σε αυτά και 5 Eisner για: 1996 Eisner Award for "Best Letterer" (Groo and Usagi Yojimbo) 1996 Eisner Award for "Talent Deserving of Wider Recognition" (Usagi Yojimbo) 1999 Eisner Award for "Best Serialized Story" (Usagi Yojimbo "Grasscutter") 2012 Eisner Award for "Best Lettering" (Usagi Yojimbo) 2015 Eisner Award for "Best Lettering" (Usagi Yojimbo) @GeoTrou νομίζω θα γίνει από τα αγαπημένα σου όταν έρθει η ώρα να γνωριστείτε.
  3. «Λίγο μετά, ο φουσκωμένος ωκεανός θα σκεπάσει την ξηρά και θα καταπιεί τις στάχτες και οτιδήποτε ήταν κάποτε ζωντανό κάτω από τον ανήλιαγο ουρανό θα ξεχαστεί. Έτσι τελειώνουν οι κόσμοι, μέσα σε στάχτη και πλημμύρα, σε σκοτάδι και σε πάγο. Αυτή είναι η τελική μοίρα των θεών. Αυτό είναι το τέλος. Υπάρχει όμως και κάτι που ακολουθεί μετά το τέλος.» -Από τη Σκανδιναβική Μυθολογία (2017) του Neil Gaiman Πιστεύω ότι οι περισσότεροι αναγνώστες των υπέρ ηρωικών κόμικς είναι εξοικειωμένοι με το ξεχωριστό και σπουδαίο run του Walter Simonson στο The Mighty Thor (1983). Όπως είχα αναφέρει και σε εκείνη τη παρουσίαση, ο Simonson κατάφερε να αφήσει το μακροπρόθεσμο στίγμα του τόσο στον ήρωα όσο και στον τίτλο. Αυτό όμως που μού είχε κάνει μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πάθος του ίδιου για τους Σκανδιναβικούς μύθους και γενικά για τη μυθολογία των Βορείων λαών της Ευρώπης. Τριάντα περίπου χρόνια μετά από την εκπληκτική σειρά που έκανε για τη Marvel, ο Walt Simonson ξαναγράφει για τον Thor στις σελίδες του Ragnarök! Το Ragnarök αποτελεί προσωπικό πρότζεκτ του ίδιου, το οποίο εκδόθηκε από την IDW και συνολικά αρίθμησε 12 τεύχη. Η αλήθεια είναι ότι η σειρά δε πρέπει να έχει τελειώσει ακόμη, διότι μετά το δεύτερο paperback, κυκλοφόρησε πρόσφατα και ένα τρίτο το οποίο περιέχει ολοκαίνουργιο υλικό. Όμως, από το δεύτερο μέχρι τον τρίτο τόμο μεσολάβησαν τρία χρόνια, οπότε η περιοδικότητα του τίτλου δεν είναι συγκεκριμένη. Τι πραγματεύεται το Ragnarök; Τριακόσια χρόνια μετά «το τέλος όσων υπάρχουν» σύμφωνα με τους Σκανδιναβικούς μύθους, ένας καινούργιος κόσμος έχει δημιουργηθεί. Ο κόσμος αυτός είναι μουντός ή, με άλλα λόγια, ένα post-apocalyptic περιβάλλον. Ένα θηλυκό σκοτεινό ξωτικό ταξιδεύει έως την άκρη του κόσμου, προκειμένου να σκοτώσει τον «Πέτρινο θεό» και να απελευθερώσει έτσι την οικογένεια της. Όμως, αυτό που καταφέρνει μόνο είναι να ξυπνήσει τον Πέτρινο θεό, ο οποίος σηκώνεται ύστερα από εκατοντάδες χρόνια έχοντας τη μορφή ενός ημιπεθαμένου, ενώ του λείπει το κάτω μέρος του σαγονιού του. Μπερδεμένος ο ίδιος, προσπαθεί να ανακαλύψει τι συνέβη στο κόσμο που γνώριζε καθώς και τι απέγιναν οι φίλοι και η οικογένεια του. Το καλό με τον τίτλο είναι ότι αυτός ο Thor δεν εντάσσεται στο canon της Marvel, αλλά πρόκειται για τον Thor των Νορβηγικών μύθων. Αυτό είναι θετικό γιατί από τη μία ο Simonson έχει απόλυτη ελευθερία να κάνει ό, τι θέλει, ενώ από την άλλη ο Chris Hemsworth μπορεί να κοιμάται ήσυχος τα βράδια, γιατί δε θα χρειαστεί ποτέ να υποδυθεί μία ζόμπι εκδοχή του Thor χωρίς το κάτω σαγόνι… Ο Simonson δεν ρίχνει το βάρος στο characterization, αλλά πιο πολύ στο χτίσιμο του κόσμου και στη δράση. Ως εκ τούτου, τα πρώτα έξι τευχάκια κύλησαν σαν νεράκι. Πιστεύω ότι το πιο δυνατό ατού του κόμικ είναι το σχέδιο του δημιουργού, το οποίο αποτυπώνει υπέροχα το αποκαλυπτικό τοπίο στο οποίο εντάσσεται η ιστορία ενώ έχει και μία μυθολογική αισθητική. Προσωπικά, είμαι λάτρης του σχεδιαστικού στυλ του Walt και μου άρεσε ακόμα και εδώ, όπου το βρήκα περισσότερο «τραχύ» απ’ ό, τι θα ήθελα. Δεν είχα πολύ υψηλές προσδοκίες από το κόμικ, το οποίο ανακάλυψα τυχαία καθώς μου φαίνεται πώς δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές. Παρ’ όλ’ αυτά, πέρασα ευχάριστα διαβάζοντας το, διότι αγαπώ ιδιαίτερα τους μύθους και τους post-apocalyptic κόσμους. Επιπλέον, το Ragnarök ήταν μία παραπάνω αφορμή για να διαβάσω άλλη μία περιπέτεια του Thor (ή τέλος πάντων, μιας διαφορετικής εκδοχής του) από τα χέρια του Simonson, έστω και αν ξανάπιασε τον χαρακτήρα τριάντα χρόνια ύστερα από το θρυλικό πέρασμα από τον ομώνυμο τίτλο της Marvel. Κανείς δε δημιουργεί καλύτερη ατμόσφαιρα επηρεασμένη από τη Σκανδιναβική Μυθολογία από ό, τι ο Walter Simonson.
  4. Το Ghost Tree είναι μια φρέσκια mini σειρά της IDW, δια χειρός Simon Gane και σεναρίου Bobby Curnow. Ο Ian Herring προσφέρει τους απαλούς χρωματισμούς του και το πρώτο τεύχος ήρθε τον Απρίλιο του 2019 από την IDW Publishing και η σειρά έληξε τον Ιούλιο με μηνιαία κυκλοφορία. Ξεκάθαρο SoL (Slice-of-Life) κοινωνικό κόμικ με έντονο υπερφυσικό στοιχείο το οποίο βέβαια δρα αλληγορικά. Πρωταγωνιστής ο Brandt, ένας ιαπωνοαμερικάνος graphic designer ο οποίος επιστρέφει στην Ιαπωνία προσπαθώντας να ξεφύγει προσωρινά από μια δυστυχισμένη ζωή. Εκεί, κρυμμένος από την αποξενωμένη γυναίκα του θα αλληλεπιδράσει με την ξαδέρφη και την γιαγιά του, ενώ θα θυμηθεί μια υπόσχεση που είχε δώσει στον πλέον νεκρό παππού του: Να επιστρέψει στο παλιό δέντρο στο δάσος ακριβώς 10 χρόνια μετά τον θάνατο του. Υποσυνείδητα το κάνει και προς έκπληξη του συναντά όχι μόνο το φάντασμα του παππού του αλλά και πολλά από παλιότερες γενιές της οικογένειάς του. Κοινό στοιχείο, το ότι όλα τους όπως και ο ίδιος, ψάχνουν την ψυχική τους ηρεμία. Ο Brandt καλείται να βοηθήσει τα φαντάσματα από μια έντονη απειλή, ενώ συναντά και έναν ξεχασμένο έρωτα του παρελθόντος του. Δεν (ξε)τρελάθηκα αλλά δεν πέρασα άσχημα. Η ιστορία, γεμάτη με μηνύματα περί θυσίας, αυτοθυσίας, αντιμετώπιση του παρελθόντος κλπ λέει πράγματα, όχι όμως κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει. Πλέον τέτοιες ιστορίες τις διαβάζει κανείς για την αισθητική τους και για ο,τι διαφορετικό έχουν να προσφέρουν σε αυτό το τομέα, όχι όμως για το σενάριο. Το σχέδιο πάλι δεν με ενθουσίασε, το βρήκα απλά οκ και ενώ σε κάποια σημεία έλεγε πράγματα (π.χ. μ'άρεσε πως ήταν σχεδιασμένα τα ρούχα και τα πανωφόρια) σε άλλα έβγαζε έντονο ερασιτεχνισμό. Δεν θα πω διαβάστε, δεν θα πω μην διαβάστε. Μικρό είναι άλλωστε, δεν απορροφά για ώρες. Τον Νοέμβριο που έρχεται βγαίνει και το trade. ?
  5. Dredd

    The Crow: Lethe

    O Null Narcos δεν θυμάται ποιος είναι, δεν θυμάται το παρελθόν του. Ζει τη ζωή του δίνοντας παραστάσεις, ως μέλος μιας ομάδας "φρικιών" παλαιότερων εποχών, όπως μια γυναίκα χωρίς χέρια ή μια άλλη που έχει δέρμα ζέβρας. Και αυτό γιατί, ο ίδιος, δεν μπορεί να αισθανθεί πόνο, ότι φριχτό και βασανιστικό να του κάνουν. Κάποια στιγμή όμως, εμφανίζεται ένας άνθρωπος ο οποίος σκοτώνει τους φίλους του από την ομάδα, στη προσπάθεια του να βρει τον ίδιο. Και σιγά-σιγά, σταδιακά, του έρχονται στο μυαλό εικόνες από το παρελθόν. Εικόνες σκοτωμών, εικόνες εκδίκησης, εικόνες αιματοβαμμένες οι οποίες όμως δεν προξενούν λύπηση και τρόμο, αλλά ίσως ανακούφιση και μια αίσθηση δικαιοσύνης. Και πάνω από όλα, εικόνες με τον ίδιο να έχει μαύρα φτερά και ένα, πάντα παρόν, κοράκι να πετάει διαρκώς στο παρασκήνιο. Και για όλα τα παραπάνω, ίσως να ευθύνεται η δική του ΛΗΘΗ. Μπήκα σε αυτή τη 3τευχη σειρά, χωρίς να έχω διαβάσει καθόλου άλλες ιστορίες για το χαρακτήρα στο παρελθόν. Και αυτό γιατί ο συγγραφέας Tim Seeley (Revival, Nightwing, Hack/Slash), χρησιμοποιεί αρκετά easter eggs από προηγούμενες εμφανίσεις του χαρακτήρα, τα οποία δεν με βοήθησαν ιδιαίτερα στην κατανόηση του, αν και είμαι σίγουρος ότι παλαιότεροι αναγνώστες θα τις εκτίμησαν δεόντως. Εν τέλει, έκανε αρκετά καλή δουλειά βέβαια, με σωστή ισορροπία μεταξύ δράσης και ροής της ιστορίας, κλείνοντας την με ενδιαφέροντα, αν και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο τρόπο. Δεν κατάφερε, από την άλλη, να μας παρουσιάσει ένα δυνάτο συμπληρωματικό καστ, πράγμα που ωφείλεται και στα μόνο 3 τεύχη που είχε διαθέσιμα, κάνοντας τους δευτεραγωνιστές απλά "οχήματα" διαλόγων, χωρίς ιδιαίτερη ουσία και πραγματική συμμετοχή. Κλασσική, δηλαδή, περίπτωση σειράς που περιμένει να απογειωθεί ή να χαντακωθεί από το σχέδιο. Και ευτυχώς που εδώ είχαμε τον Ηλία Κυριαζή, ίσως στην καλύτερη του δουλειά που έχω διαβάσει. Πραγματικά κλέβει την παράσταση, με πανέμορφα splash, παίζοντας στο όριο μεταξύ ρεαλιστικού και καρτουνίστικου σχεδίου, με αποτέλεσμα, όμως, πάντα εκπληκτικό. Με τρομερή ποικιλία στο στήσιμο των καρέ και την σκηνοθεσία των σελίδων, έχω την αίσθηση ότι διασκέδασε πολύ το σχεδιασμό αυτών των τευχών, δίνοντας πάντα κάτι διαφορετικό ανά σελίδα. Είτε στο ασπρόμαυρο των flashbacks, είτε στο εκτυφλωτικό έγχρωμο, πραγματικά δίνει ρέστα σχεδιαστικά. Οι gore σκηνές είναι φτιαγμένες με τρομερή λεπτομέρεια και τα εφέ φλόγας και αίματος ( όπως μπορείτε να δείτε και στις σελίδες που ανεβάζω ) είναι τόσο καλά, που με κάνουν να φαντάζομαι ότι πέρα από τα χρώματα της Katrina Mae Hao, είχε βάλει και εκείνος το χέρι του με κατάλληλα μολύβια στα σωστά σημεία. Ελπίζω αυτή η σειρά να είναι πραγματικά το βήμα για να αναλάβει ακόμα πιο high-profile δουλειές, ίσως σε κάποια από τις 2 μεγάλες, γιατί εδώ (μου) δείχνει ότι είναι έτοιμος. Το trade, περιέχει τα 3 τεύχη, περιέχει επίσης και ένα one-shot, πάλι του Tim Seeley, για κάποια άλλη μετενσάρκωση του Crow. Με τίτλο Hark the Herald, έχει πιο αδύναμο σχέδιο από αυτό του Κυριαζή, αλλά σαν ιστορία είναι πιο μαζεμένη, αυτοτελής και προσεγμένη. Κατά τα άλλα, και μιλώντας για το Lethe, θα το πρότεινα σε όλους να το πάρουν, αν μη τι άλλο, για να δουν την εξέλιξη του σχεδίου του Κυριαζή. Οχι πως σαν ιστορία είναι για πέταμα, αλλά δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο εν τέλει.
  6. Απρίλιος 1939. Οι δυνάμεις του Στρατηγού Φράνκο έχουν επικρατήσει και η Ισπανία σκεπάζεται πλέον ολόκληρη από την σκιά της δικτατορίας, η οποία θα κρατήσει έως το 1975. Τα ορφανά παιδιά, αυτά με άρρωστους ή φυλακισμένους γονείς, με άλλα λόγια τα παιδιά των ηττημένων στεγάζονται ήδη από το 1936 σε ειδικά σπίτια της Κοινωνικής Πρόνοιας (Auxilio Social στα ισπανικά). Σε αυτά τα σπίτια, ένα από τα κριτήρια εισαγωγής των μαθητών/τριών είναι και η «ηθική» των γονέων, με άλλα λόγια η ιδεολογία τους. Ο τίτλος του κόμικ προέρχεται από το Paracuellos de Jarama, μια πόλη κοντά στην Μαδρίτη, όπου λειτουργούσε ένα από τα μεγαλύτερα ορφανοτροφεία του Auxilio Social. Η επιλογή της πόλης αυτής από το καθεστώς του Φράνκο, μόνο τυχαία δεν ήταν, καθώς εκεί είχαν πραγματοποιηθεί μαζικές εκτελέσεις χιλιάδων στρατιωτών και πολιτών φιλικά διακείμενων στην εθνικιστική παράταξη. Ο Carlos Giménez, μια σπουδαία μορφή των ισπανικών κόμικς, μεγάλωσε στις «αγκάλες» του Auxilio Social. Πρωτομπήκε σε ένα από αυτά τα σπίτια το 1947, σε ηλικία έξι ετών, και για τα επόμενα οχτώ χρόνια μεταφερόταν από το ένα στο άλλο. Η πορεία του στα κόμικς ξεκίνησε το 1958 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ΄70 είχε γίνει αρκετά γνωστός. Τότε, άρχισε να σχεδιάζει ένα κόμικ για τα χρόνια του στα σπίτια του Auxilio Social και μάλιστα είχε το θάρρος (τα cojones αν θέλετε) να το δώσει σε μια εκδοτική. Προφανώς, τα όσα φρικτά περιέχονται στις σελίδες του, δεν μπορούσαν να τυπωθούν. Με τον θάνατο του Φράνκο, ωστόσο, το Paracuellos άρχισε να δημοσιεύεται στο περιοδικό Muchas Gracias. Συνεχίστηκε ως το 2003 και έχει συγκεντρωθεί σε έξι άλμπουμ. Το 2016 η EuroComics της IDW έβγαλε τα δύο πρώτα, σε έναν φροντισμένο, χαρτόδετο τόμο, με πολλά ενδιαφέροντα κείμενα και φωτογραφίες. Το σχέδιο του Giménez θυμίζει έντονα αυτό του Gotlib (ο οποίος μάλιστα έφερε το Paracuellos στο Fluide Glacial, παρότι όχι χιουμοριστικό κόμικ). Είναι λεπτομερές και εξαιρετικά εκφραστικό. Οι φιγούρες των αγοριών, ταλαιπωρημένα από τις κακουχίες, μοιάζουν με ενηλίκων καταδίκων, αλλά τα μεγάλα μάτια τους, άλλοτε γεμάτα φόβο, άλλοτε πλημμυρισμένα με ελπίδα (και πολλές φορές φυσικά σκανταλιάρικα) θυμίζουν στον αναγνώστη πως ήταν παιδιά πριν καν πλησιάσουν την εφηβεία. Τα στελέχη των σπιτιών, μέλη της Καθολικής Εκκλησίας και του FET y de las JONS, παρουσιάζονται ως γκροτέσκες μορφές, σε ορισμένα σημεία σχεδόν σαν δαίμονες της κόλασης. Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς, καθώς τα όσα περιγράφει ο Giménez, είναι σχεδόν αδύνατον να τα χωνέψει κανείς. Η πείνα, η δίψα, οι βάναυσες τιμωρίες, η κατήχηση και η προπαγάνδα ήταν τα μόνα που είχε να προσφέρει το καθεστώς στους παρίες της κοινωνίες, που ωστόσο χαρακτήριζε «ανθρώπους του αύριο». Ιδιαίτερη έκπληξη προκαλεί το πώς ορισμένα παιδιά, μεγαλωμένα σε αυτό το δίχως αγάπη περιβάλλον, αφομοίωναν την βία στα παιχνίδια τους και την καθιστούσαν ένα όπλο για την «επιβίωσή» τους. Βέβαια, παρηγοριά έβρισκαν και αλλού, κυρίως στο ποδόσφαιρο και τα κόμικς. Διαβάστε το. Ίσως να μην είναι σε όλη του την έκταση το ίδιο δυνατό, αλλά είναι ένα εξαιρετικό αυτοβιογραφικό κόμικ.
  7. Εν όψει της επαιτείου των 200 ετών από την εθνική παλιγγενεσία, ένας Αμερικανός σεναριογράφος (ο οποίος ήταν και καλεσμένος στο τελευταίο AthensCon της περασμένης δεκαετίας) και ένας Αργεντίνος σχεδιαστής, έκατσαν και έφτιαξαν ένα graphic novel που προσπαθεί υπερβολικά πολύ να φτάσει το 300. Οι Γιοι του Χάους διαδραματίζονται στη βόρεια Ήπειρο των αρχών του 19ου αιώνα, όπου ο τοπικός άρχοντας Αλή Πασάς καταστρέφει το Σούλι και ο μικρός Μάρκος Μπότσαρης ορκίζεται εκδίκηση. Κάπου εκεί χάνεται εξαρχής η σεναριακή μπάλα. Σύμφωνοι, πρόκειται για ιστορική μυθοπλασία, όμως προσπαθεί να γίνει κάτι που δεν είναι. Στο ίδιο το site του comic θεωρείται το Ελληνικό "Οι Άθλιοι", αλλά και "Game Of Thrones". Καταντάει όμως φθηνό fanfiction, το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των τριών chapters, καθώς μιλάμε για ένα comic καθαρής έκτασης 170 (!) σελίδων. Ακόμα και τα ελάχιστα ιστορικά γεγονότα που υπάρχουν, πάσχουν από έντονη μυθοπλασία σε βαθμό ύψιστου κριντζισμού. Σχεδιαστικά, ο Aragon είναι ο μόνος λόγος που αξίζει να το ξεφυλίσσετε αφού κρατάει σταθερό τον πήχη αυτού του κακογραμμένου wannabe 300 fanfiction και θα ήθελα να τον δω σε περισσότερα projects. Τον Jaymes δεν θέλω να τον ξαναδιαβάσω. Στην τελική, είναι μια ακόμα τυπική Αμερικανιά επιπέδου Αλέξανδρος, που δανείζεται στοιχεία από τους 300 και θα το τοποθετούσα ελάχιστα πιο πάνω από το τρισάθλιο Xerxes. Έχει εκδοθεί σε σκληρόδετο από την IDW, ενώ υπάρχει και σε ηλεκτρονική μορφή. Άρθρα που το δοξάζουν: ~Έθνος ~Athens Voice ~ThePressProject ~Εφημερίδα Των Συντακτών
  8. Πρωτότυπος τίτλος: L'Été Diabolik, Dargaud, 2016 Ένα κόμικ, που ήταν πολύ ενδιαφέρον, επιφανειακά αρκετά ρετρό αλλά στην πραγματικότητα τόσο σύγχρονο. Πράγματι, αυτό το κόμικ των Thierry Smolderen και Alexandre Clérisse χρησιμοποιεί με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο μια μεταγλώσσα, ας το θέσω έτσι, για να μιλήσει για όσα θέλει, αλλά παράλληλα υπάρχουν και αλλεπάλληλες νύξεις σε διάφορα θέματα και πρωτίστως σε ένα άλλο κόμικ. Ας πάρω τα πράγματα με τη σειρά: στην αρχή έχουμε την υπόθεση, σύμφωνα με την οποία βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 1967, όταν ο δεκαπένταχρονος Αντουάν, που παραθερίζει σε ένα γαλλικό θέρετρο θα κερδίσει έναν αγώνα τένις, γεγονός που θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, τη φιλία του με τον Ερίκ, τον νεαρό, τον οποίον νίκησε στο τένις και του οποίου ο πατέρας σκοτώθηκε στο προαναφερθέν δυστύχημα, τον έρωτά του για τη συνομήλική του Μισέλ, τη γνωριμία του με μια παρέα λίγο μεγαλύτερων νεαρών, όπου περιλαμβάνεται και η Αμερικανίδα Τζόαν, την αναπόφευκτη απώλεια της παρθενιάς του, τη βιαστική αναχώρηση της Τζόαν μετά από μια εξομολόγηση ενός μυστικού και τη μυστηριώδη εξαφάνιση του πατέρα του, τον οποίον δεν θα δει ποτέ ξανά. Συνηθισμένα πράγματα, δηλαδή. ? Η μεταγλώσσα σχετίζεται με το ότι αυτό που διαβάζουμε υποτίθεται ότι είναι ένα βιβλίο, το οποίο έγραψε ο Αντουάν το 1987 προσπαθώντας να ξορκίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος. Όταν όμως τελειώνει το "βιβλίο" και αφού διαβάσουμε και τον επίλογο ξεκινά ένα δεύτερο μέρος, που διαδραματίζεται μετά την έκδοση του βιβλίου και το οποίο υποτίθεται ότι έχει γράψει πάλι ο Αντουάν ως συμπλήρωμα. Σε αυτό το δεύτερο μέρος θα δοθούν επιτέλους οι απαντήσεις οι οποίες των στοιχειώνουν εδώ και δεκαετίες, αλλά οι απαντήσεις θα προκαλέσουν ένα αδιανόητο σοκ, αφού θα είναι απολύτως απρόβλεπτες. Και φυσικά υπάρχουν τα κόμικς: το Pilote, το οποίο διαβάζει ο Αντουάν, τα πονηρά κόμικς, που διαβάζουν μαζί με τον Ερίκ, αλλά πάνω από όλα το θρυλικό ιταλικό κόμικ "Διαβολίκ" (Diabolik), σύμβολο της αμοραλιστικής ζωής, γεμάτης με γρήγορα αυτοκίνητα και ωραίες γυναίκες, το οποίο τελικά θα στοιχειώσει τη φαντασία του Αντουάν, θα διαρρήξει τα όρια της φαντασίας και θα διαδραματίσει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην πλοκή. Εξάλλου η παρουσία του διάσημου κλέφτη είναι εμφανής και στο εξώφυλλο του κόμικ, αλλά και στον πρωτότυπο τίτλο του, L'Été Diabolik (και όχι Diabolique, όπως θα ήταν το σωστό στα γαλλικά), κάτι που δυστυχώς δεν διασώθηκε στην αγγλική μετάφραση. Από εκεί και μετά, νομίζω ότι έχω πει αρκετά για την πλοκή. Ο Smolderen, από τον οποίον διάβασα σχεδόν κολλητά και το Dark Rage, που δεν με ενθουσίασε, ισορροπεί πολύ πετυχημένα ανάμεσα σε διάφορα είδη παραδίδοντας τελικά μια ιστορία, που, παρά την απίστευτη τελικά πλοκή της, γίνεται πιστευτή και δείχνει πολλά για το περίεργο κλίμα εκείνης της εποχής. Ο Clérisse, που έχει συνεργαστεί με τον Smolderen και στο Atomic Empire, που δεν έχω διαβάσει γεμίζει την εικόνα με λαμπερά χρώματα αποτίοντας φόρο τιμής σε μια ολόκληρη εποχή και πολλές τεχνοτροπίες της ποπ κουλτούρας εκείνης της εποχής. Το σχέδιό του φαίνεται ίσως απλό, τα καρέ του όμως είναι γεμάτα ιδέες και μια εντυπωσιακή δύναμη. Ένα απροσδόκητα ίσως καλό κόμικ, που διαβάζεται σχεδόν απνευστί, ίσως όμως όχι για όλα τα γούστα. Κυκλοφόρησε στα γαλλικά το 2016 από την Dargaud και ακολούθησε η έκδοση στα αγγλικά από την IDW το 2019 σε έναν πολύ καλαίσθητο, σκληρόδετο τόμο, τον οποίον διάβασα. Έχει αποσπάσει υποψηφιότητα στα Eisner του 2020 στην κατηγορία της καλύτερης έκδοσης ξένου υλικού. Να σημειωθεί ότι έχουμε διαβάσει δουλειά του Smolderen στα ελληνικά, το "Τζίπσυ" από τη Μαμούθ Κόμιξ και μάλιστα σε σχέδιο του Ενρίκο Μαρίνι, που σχεδίασε το "Batman: Ο Σκοτεινός Πρίγκιπας του Γκόθαμ" Πηγές για περαιτέρω μελέτη: Αναλυτική κριτική από το The Comics Journal
  9. Καλωσήρθατε στον κόσμο του Locke & Key! Το κόμικ ξεκινάει με τη δολοφονία του πατέρα Rendell Locke, μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του, από τον Sam Lesser, έναν προβληματικό νεαρό, που ο Rendell είχε επιχειρήσει να βοηθήσει στο παρελθόν. Μετά το τραγικό γεγονός, μετακομίζουν μακριά, στο πατρικό του πατέρα τους, στο Lavecraft της Μασαχουσσέτης. Εκεί, ο καθένας απ αυτούς θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους προσωπικούς του δαίμονες, το πένθος, τον δολοφόνο του πατέρα τους, αλλά και κινδύνους που παραμονεύουν στο σκοτάδι. Το μικρότερο παιδί της οικογένειας, ο Bode, θα ανακαλύψει στο σπίτι διάφορα κλειδιά, που ξεκλειδώνουν κάποιες μεταφυσικές ικανότητες. Αυτά αρκούν σε πρώτη φάση για να βυθιστείτε στον κόσμο του Locke & Key Η οικογένεια Locke Rendell Locke (ο δολοφονημένος πατέρας) Nina Locke ( H μητέρα) Duncan Locke (Ο θείος) Τα παιδιά Tyler Locke Kinsey Locke Bode Locke Το κόμικ αυτό είναι πολύ ιδιαίτερο. Είναι ένα κράμα διάφορων genres, εξαιρετικά συνδυασμένων: ψυχολογικό θρίλερ, horror, coming of age, dark fantasy. Είναι δομημένο με πολλή προσοχή. Δεν έχει fillers, όλες οι λεπτομέρειες έχουν σημασία. Μπαίνει κατευθείαν στο θέμα του με μια αριστοτεχνική (για τα γούστα μου εισαγωγή) - δίνει όσα στοιχεία χρειάζονται ώστε να δημιουργήσει την κατάλληλη ένταση, ανατριχίλα. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Σε χαστουκίζει δυνατά κι ύστερα αφήνει το το αποτύπωμα να ξεθωριάσει σιγά σιγά και να επανέλθεις σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Τόσο φυσιολογικούς, που είναι σα να διαβάζεις μια slice of life ιστορία με μικρές μεταφυσικές δόσεις. Το καρτουνίστικο σχέδιο του Rodriguez βοηθάει πολύ σ' αυτό. Και καθώς βλέπεις ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, αυτό είναι πολύ εύκολο. Μέχρι το επόμενο ξαφνικό χτύπημα, που είναι δυνατότερο μέσα στην "ηρεμία". Οι χαρακτήρες είναι βαθιά ανθρώπινοι, μες στα καλά τους, τα προβλήματά τους, τα ελαττώματά τους. Σε νοιάζει γι αυτούς. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του κόμικ, πλάι στην εξαιρετική ιδέα των κλειδιών. Η ανάπτυξη τόσο αληθοφανών και πολύπλευρων χαρακτήρων (Whedonικών σχεδόν ). Γιατί αν δε σε νοιάζει για τους χαρακτήρες, πως θα φρικάρεις με τα λάθη και τις φρίκες τους; Το κόμικ κρατάει εξαιρετικές ισορροπίες ανάμεσα στον υπόγειο τρόμο, τα jumpscares, το χιούμορ, την καθημερινότητα, το μυστήριο. Χτίζει τον κόσμο του σταθερά, δίνοντας σιγά σιγά και με προσοχή, τα στοιχεία που συμπληρώνουν το κόμικ, μέχρι να ολοκληρωθεί. Όλα σχεδόν τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην ιστορία παίζουν κάποιο ρόλο, δεν είναι τυχαία. Στο τέλος, όλα τα κομμάτια μπαίνουν στη θέση τους, όλα τα κλειδιά στις κλειδαριές τους και τα ερωτήματα απαντιούνται όπως θα πρεπε Σεναριακά δεν έχω κανένα παράπονο και θεωρώ ότι ο Joe Hill (γιος του Stephen King για όποιον τυχόν δεν το ξέρει) συνεργάστηκε άψογα με τον Rodriguez, ώστε να βγάλουν αυτό το υπέροχο αποτέλεσμα. Το στήσιμο των σελίδων, η προοπτική, η σωστή ροή, δημιουργούν μια υποβλητική ατμόσφαιρα καθ όλη τη διάρκεια του κόμικ, που σε απορροφά στην πλοκή του χωρίς να το καταλάβεις. Το μόνο που με ψιλοχάλασε στην αρχή, ήταν ότι τα πρόσωπα που σχεδίαζε ο Rodriguez, έμοιαζαν μεταξύ τους, αλλά το ξεπέρασα γρήγορα. Ο χρωματισμός είναι σχετικά ήπιος και μουντός όσο πρέπει, για να σπάσει τις κατάλληλες στιγμές με έντονα χρώματα. Η βασική σειρά αποτελείται από 6 mini series (τόμους), 5 των έξι τευχών, ενώ ο τελευταίος αποτελείται από 7 τεύχη και κυκλοφόρησε από το 2008 έως το 2014. Welcome to Lovecraft Head Games Crown of Shadows Keys to the Kingdom Clockworks Omega Μετά το τέλος της βασικής σειράς έβγαλε κάποια αυτοτελή τεύχη που διαδραματίζονται στο ίδιο σύμπαν, αλλά κανένα δε με ενθουσίασε όσο η κεντρική ιστορία. Για την ιστορία, το πρώτο τεύχος εκδόθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 2008 και ξεπούλησε την ίδια μέρα! Το πρώτο TPB, Welcome to Lovecraft, μπήκε στη λίστα των best sellers των New York Times και φυσικά σε πάμπολλες άλλες λίστες. Βραβεία Το 2009 ήταν υποψήφιο για Eisner στην κατηγορία "Best Limited Series" και ο Joe Hill στην κατηγορία "Best Writer". Το 2009 και το 2012 κέρδισε το British Fantasy Award στην κατηγορία Best Comic or Graphic Novel. Το 2011 πήρε τελικά το Eisner στην κατηγορία Best Writer (Joe Hill), ενώ ήταν υποψήφιο στις κατηγορίες Best Single Issue, Best Continuing Series, και Best Penciller. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος, από τις εκδόσεις SELINI. Σύντομα θα το δούμε και σε τηλεοπτική σειρά από το Netflix!
  10. Locke & Key – Κατάδυση στον τρόμο μέσα μας Ένα από τα πιο συναρπαστικά πράγματα που συναντάμε, όταν μιλάμε για ιστορίες τρόμου, είναι το πώς ο κάθε δημιουργός επιλέγει να ερμηνεύσει και να αποτυπώσει τον τρόμο. Από τα λογοτεχνικά έργα του Lovecraft και του Edgar Allan-Poe μέχρι και πιο σύγχρονα λογοτεχνικά αλλά και σύγχρονα κινηματογραφικά έργα ο τρόμος έχει ενσαρκωθεί σε διάφορες μορφές και εκφάνσεις οι οποίες αντικατοπτρίζουν ίσως τον πιο μεγάλο φόβο του ανθρώπου: να κατανοήσει αυτό που ο ίδιος δεν μπορεί να καταλάβει. «Σκάβοντας» στα ενδόμυχα της ψυχολογίας του τρόμου παρατηρούμε ότι σχεδόν κάθε φορά που η μαζική κουλτούρα θέλει να μιλήσει για αυτό το συναίσθημα, ο τρόμος παίρνει μία υλική υπόσταση την οποία να μπορεί ο δέκτης να ερμηνεύσει εύκολα. Έτσι οι τρόμοι του ανθρώπου μετατρέπονται σε αιμοδιψείς δολοφόνους, υπερφυσικά τέρατα, ή αφιλόξενους τόπους (εντός ή εκτός της γης) και «εξουδετερώνονται» (τουλάχιστον προσωρινά) κάτω από το πρίσμα της διασκέδασης. Πολλοί είναι οι δημιουργοί οι οποίοι θέλησαν να παίξουν με τον τρόμο μας πρώτα στη λογοτεχνία και έπειτα στον κινηματογράφο αλλά και στα κόμικς. Και ενώ για τα δύο πρώτα έχουν γραφτεί ουκ ολίγα κείμενα για την ενσάρκωση του τρόμου μέσα από αυτά και την παρουσίαση του χρόνου μέσα από αυτά, τα κόμικς είναι ένα πεδίο το οποίο είναι ως επί των πλείστων ανεξερεύνητο. Ίσως γιατί όταν μιλάμε για κόμικς, κάνουμε εντελώς άλλες συνδέσεις και δεν μπορούμε να σκεφτούμε ότι μία παγωμένη εικόνα μπορεί να μας προκαλέσει φόβο ή αμηχανία. Ευτυχώς αυτό η Ένατη Τέχνη το έχει απορρίψει πάρα πολλές φορές δίνοντάς μας εξαιρετικούς τίτλους, οι οποίοι πολλές φορές αναβαθμίζουν τον τρόμο και το πώς τον αντιλαμβανόμαστε. Και μία από αυτές τις σειρές είναι το Locke & Key, το δημιούργημα του Joe Hill (του γιου του Steven King) και του Gabriel Rodriguez, το οποίο όχι μόνο είναι μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ιστορία, αλλά και αναβαθμίζει το είδος του τρόμου με έναν υπέροχο τρόπο που δεν έχουμε δει πολλές φορές. Το κόμικ εκδίδεται από την IDW και αυτή τη στιγμή απαριθμεί τα 37 κεφάλαια τα οποία χωρίζονται σε 6 τόμους (η κεντρική ιστορία που έχει ολοκληρωθεί) ενώ έχουν κυκλοφορήσει και 5 σύντομες και αυτοτελείς ιστορίες και αναμένουμε την 6η μέσα στο 2020. Ο πρώτος τόμος έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Selini. Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσουμε για την ιστορία του Locke & Key χωρίς να υποπέσουμε σε spoilers. Η μη-γραμμική αφήγηση που ακολουθεί στη ροή της ιστορίας του, σε συνδυασμό με τις συνεχόμενες ανατροπές και τη μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων κάνει την ανάγνωσή του πολύπλοκη αλλά ταυτόχρονα άκρως ενδιαφέρουσα και αγωνιώδη. Η ιστορία ακολουθεί τα παιδιά της οικογένειας Locke τον Tyler, την Kinsey και τον Bode, οι οποίοι μετά τη φρικτή δολοφονία του πατέρα τους, θα μετακομίσουν μαζί με τη μητέρα τους στο καινούργιο τους σπίτι στο Lovecraft της Μασαχουσέτης. Όμως κάποια μυστηριώδη κλειδιά με μαγικές δυνάμεις καθώς και η επιστροφή του δολοφόνου του πατέρα τους θα φέρουν στην επιφάνεια κάποια τρομακτικά μυστικά, από τα οποία η οικογένεια Locke δε θα μπορέσει να ξεφύγει πολύ εύκολα. Το Locke & Key είναι μία ιστορία η οποία ξετυλίγεται αργά και σταδιακά χωρίς όμως να κάνει κάποια μεγάλη κοιλία. Η πλοκή βασίζεται αρκετά στο διαλογικό κομμάτι ενώ περιορίζει την «ωμή» δράση και δίνει περισσότερο έμφαση στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Επίσης το σχέδιο του Rodriguez αν και ρεαλιστικό, εμπεριέχει μια καρτουνίστικη και «παιχνιδιάρικη» πινελιά, δημιουργώντας έτσι τις κατάλληλες ισορροπίες στο κόμικ, κάνοντας το άλλες φορές πολύ σκοτεινό και άλλες φορές πολύ αστείο και ανάλαφρο. Εκεί όμως που η σειρά πραγματικά διαπρέπει, είναι στον τρόπο που επιλέγει να προσεγγίσει τον ψυχολογικό τρόμο. Όπως γράψαμε και προηγουμένως, ο φόβος είναι ένα πρωτόγονο συναίσθημα, το οποίο υπάρχει για να «ενεργοποιήσει» τα συστήματα επιβίωσης του ανθρώπου απέναντι σε κάτι το οποίο ο ίδιος δεν μπορεί να το καταλάβει —και επομένως μπορεί να θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο. Το κόμικ γνωρίζοντας αυτή τη θέση, επιλέγει να την πάει ένα βήμα παραπέρα. Παίρνει ένα απλό και καθημερινό αντικείμενο και αναπτύσσει τη λειτουργία του παραπάνω δίνοντάς του έναν πιο υπερφυσικό ρόλο. Έτσι λοιπόν το καθημερινό αυτό αντικείμενο, μετατρέπεται σε ένα εργαλείο το οποίο φέρνει σε επαφή τον δέκτη με τον παράγοντα του υπερφυσικού. Άλλωστε τι είναι πιο ενδιαφέρον; Ο τρόμος να μεταφέρεται σε εμάς μέσα από κάτι αναγνωρίσιμο και φυσικό ή όταν δημιουργείται ως μία υπερφυσική συνθήκη την οποία εκλαμβάνουμε από την αρχή ως ψεύτικη; Το Locke & Key, είναι ίσως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες στον τομέα των indie Αμερικανικών κόμικς της τελευταίας δεκαετίας. Η εξαιρετική του ατμόσφαιρα, η πρωτοτυπία της πλοκής του και το γεγονός ότι αποτελεί έναν από τους πιο επιτυχημένους τίτλους της IDW Publishing μας κάνει μάλιστα να απορούμε πως δεν είδαμε την εν λόγω σειρά να μεταφέρεται στη μικρή ή στη μεγάλη οθόνη πολύ νωρίτερα. Βέβαια κοιτάζοντας λίγο το «ιστορικό» της σειράς, βλέπουμε ότι υπήρξαν αρκετές προσπάθειες για τηλεοπτικές και κινηματογραφικές μεταφορές της ιστορίας χωρίς όμως να αποφέρουν καρπούς. Δεν πειράζει όμως. Πολλές φορές το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Όποιο και αν είναι λοιπόν το αποτέλεσμα στο τέλος, εμείς για άλλη μία φορά είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα δούμε άλλο ένα indie κόμικ να μεταφέρεται στη μικρή οθόνη και να έρχεται σε επαφή μαζί του κόσμος, ο οποίος μπορεί αλλιώς να μην είχε ιδέα για την εν λόγω ιστορία. Οπότε ας ευχηθούμε στη σειρά καλή αρχή και στον Joe Hill να συνεχίσει να μας κρατάει συντροφιά με αυτό το εξαιρετικό κόμικ για πολύ καιρό ακόμα. Πηγή
  11. Sons Of Chaos: Ένα επικό κόμικ από τον Αμερικανό Κρις Τζέιμς για την επανάσταση του 1821 Ο Αμερικανός καλλιτέχνης περιγράφει γιατί επέλεξε να κάνει ένα graphic novel για την Ελληνική Ιστορία, γιατί κεντρικός του ήρωας είναι ο Μάρκος Μπότσαρης και αποκαλύπτει ότι ήδη έχουν γίνει οι πρώτες επαφές ώστε το βιβλίο του να μεταφερθεί στον κινηματογράφο «Ως παιδί μεγάλωσα έχοντας μια μυθική εικόνα της Ελλάδας στο μυαλό μου: αυτή του τόπου όπου δημιουργήθηκαν οι μύθοι της μυθολογίας, γεννήθηκε η δημοκρατία. Μια κλισέ, σχεδόν καρτουνίστικη εκδοχή της ιστορίας της…Αυτή η απροσδιόριστη εικόνα της Ελλάδας μαζί με κάποιες δικές μου εμμονές από την μυθολογία όπως ήταν η «Τιτανομαχία», σε συνδυασμό αργότερα με τα ταξίδια μου που με έφεραν σε επαφή με άλλες κουλτούρες και ανθρώπους, με έκαναν να αποφασίσω ότι ήθελα να μάθω πιο πολλά για την Ελλάδα…». Σε μια γωνιά του πολύβουου και πολύχρωμου AthensCon (το συνέδριο των κόμικς και της ποπ κουλτούρας που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις αρχές Δεκεμβρίου στο Tae Kwon Do), o Κρις Τζέιμς (Chris Jaymes) μας διηγείται γιατί δημιούργησε ένα graphic novel για την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ένα βιβλίο τόσο εντυπωσιακό στην όψη και τόσο ζωντανό στην εικονογραφία του - δια χειρός του Αργεντικού κομίστα Ale Aragon - που μένεις με το στόμα ανοιχτό στη θέα της κομιξικής φιγούρας του Μάρκου Μπότσαρη. Ο Τζέιμς είναι ένας πολυσχιδής Αμερικανός καλλιτέχνης (σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας και μουσικός), ο οποίος αφιέρωσε μία ολόκληρη δεκαετία της ζωής του για να δημιουργήσει το «Sons Of Chaos» («Γιοι Του Χάους») και τώρα γυρίζει όλο τον κόσμο προωθώντας το. Στις σελίδες του επικού κόμικ, η καρδιά της Ελληνικής Επανάστασης χτυπάει δυνατά μέσα από μια φανταστική, δραματική περιπέτεια που ξεδιπλώνεται σε 192 σελίδες. Πεπειραμένος επαγγελματίας της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος με συμμετοχές σε σειρές όπως τα «Lost», «Chicago Hope», «Party Of Five» και «The Profiles» και σκηνοθετικές δουλειές από το δικό του «In Memory Of My Father» μέχρι τις υψηλού προφίλ σειρές δικτύων όπως του Fox και του Netflix, ο ίδιος αποφάσισε να έρθει στο AthensCon για να παρουσιάσει το φιλόδοξο βιβλίο που συνέθεσε με συστηματική μελέτη. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν αμέσως θετική - τα αντίτυπα που έφερε μαζί του ξεπούλησαν από την πρώτη μέρα -, ενώ στο Public η αμερικανική έκδοση του «Sons Of Chaos» βρίσκεται στη λίστα των μπεστ σέλερ (το μεγαλόσχημο βιβλίο με το σκληρό εξώφυλλο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IDW & Penguin Random House). Με κεντρικό ήρωα τον Μάρκο Μπότσαρη και την πολυκύμαντη σχέση του με τον Αλή Πασά, το (φανταστικό) στόρι εξελίσσεται αγγίζοντας μεγάλες στιγμές και τόπους ιερούς, όπως το μαρτυρικό Σούλι, το Μεσολόγγι, το Χάνι της Γραβιάς. Οι σελίδες ακολουθούν το νεαρό Μάρκο, γιο του Σουλιώτη αρχηγού Κίτσου Μπότσαρη, στην πορεία από την αιχμαλωσία στην απελευθέρωση και σε αληθινά ή πλασματικά γεγονότα που καθόρισαν την ηρωική προσωπικότητά του. Καταγράφουν την τόλμη και την παλληκαριά που τον έχρισαν ηγέτη της επανάστασης η οποία διέρρηξε τα θεμέλια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του Δυτικού κόσμου όπως τον ξέρουμε σήμερα. Στην ουσία, στο πρόσωπο του Μπότσαρη συνοψίζονται όλες οι θρυλικές μορφές της επανάστασης του 1821. Όμως γιατί ο Μάρκος Μπότσαρης ως ήρωας κόμικ και γιατί όχι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης; Και τι συνδέει στ’ αλήθεια τον Κρις Τζέιμς με το 1821 όπως και την εποχή μας με ένα τόσο μικρό κομμάτι ιστορίας – άγνωστο στο σημερινό παγκόσμιο πλαίσιο; «Η προσωπικότητα του Μάρκου Μπότσαρη, που ήταν λιγότερο διακεκριμένος από ότι ήταν ο Κολοκοτρώνης, μου έδινε περισσότερη ελευθερία στην ανάπτυξη της ιστορίας που ήθελα να πω» εξηγεί ο Κρις Τζέιμς. «Όταν ο Μάρκος ξεκίνησε τη διαδρομή του ήταν η εποχή που άρχισε η αντιπαράθεση του Αλή Πασά με τους Σουλιώτες. Στην προσπάθειά μου να βρω έναν ελκυστικό τρόπο να παρουσιάσω το θέμα της Ελληνικής Επανάστασης σε ένα κοινό που δεν τη γνωρίζει, κόλλησα με τον τρόπο άσκησης εξουσίας του Αλή Πασά: δεν τον ένοιαζε η επιτυχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επιβλήθηκε ως Πασάς παρά τις επιθυμίες του Σουλτάνου και είχε στόχευση στην πραγματικότητα να εκδικηθεί τον θάνατο της μητέρας του. Αν ο Αλή Πασάς υπάκουγε στις διαταγές του Σουλτάνου, η Ελλάδα μπορεί να είχε μια διαφορετική εμπειρία κατά την προσπάθειά της να εξεγερθεί. Στον Αλή Πασά βρήκα έναν πολύ ενδιαφέρον χαρακτήρα για να αναδείξω, στα μάτια κάποιου που δεν γνώριζε τίποτα, την ελληνική επανάσταση, ενώ ο Μάρκος Μπότσαρης, η οικογένεια του και το Σούλι είχαν τη δυναμική για τη σύγκρουση που χρειαζόμουν», καταλήγει. Η βάση, λοιπόν, ήταν η ιστορία του Μάρκου και θα έπρεπε να ειπωθεί μέσω συμβολισμών. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, πολύ πριν τη δημιουργία του graphic novel, ο Κρις Τζέιμς είχε έτοιμο ένα σενάριο για την επανάσταση του ’21, που λόγω όγκου έπρεπε να περάσει στο χαρτί με τρόπο ελκυστικό. Παρακινημένος, μάλιστα, από έναν Ελληνοαμερικανό φίλο του. «Η Ελληνική Επανάσταση μπορεί να συνιστά ένα μικρό και σχετικά άγνωστο κομμάτι της ευρωπαϊκής ιστορίας, όμως αυτό ακριβώς ήταν που με έκανε να ασχοληθώ μαζί της. Όλοι γνωρίζουμε τον Ναπολέοντα – πιθανόν γιατί εμπορευματοποιήθηκε η ιστορία του μέσω μεγάλων θεαμάτων όπως οι Άθλιοι ή γιατί ο κόσμος έχει εμμονή με όλους τους ισχυρούς δικτατορικούς ηγέτες που ανάγονται σε ήρωες -, ωστόσο υπάρχουν μικρά αλλά σημαντικά κομμάτια της ιστορίας που ξεφεύγουν της γνώσης μας» σχολιάζει ο Τζέιμς. Όταν έμαθε για την Ελληνική Επανάσταση, συνειδητοποίησε ότι οι επιπτώσεις της ήταν καθοριστικές. «Η Ελληνική επανάσταση επέφερε μια χρονική αλληλουχία γεγονότων που οδήγησαν στην πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στην ανεξαρτησία της Ελλάδας αλλά και καθόρισε τις παγκόσμιες δυνάμεις που ορίζουν τον σημερινό κόσμο. Προσδιόρισε, επίσης, τη σχέση της Ελλάδας με τον δυτικό κόσμο, ο οποίος ενώθηκε σε έναν κοινό πολιτισμό μέχρι σήμερα και σε μια κοινή αντίληψη των πολέμων ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή». Η έρευνα που έκανε ο Κρις Τζέιμς απαίτησε βάθος χρόνου. Έψαξε να βρει όσο το δυνατόν περισσότερα βιβλία για την Ελληνική Επανάσταση, γραμμένα στην αγγλική γλώσσα. Διαβάζοντας αντικρουόμενες απόψεις ως προς τα γεγονότα, έφτιαξε ένα βιβλίο με αναλυτικό timeline της επανάστασης καθώς και ξεχωριστά βιβλία των 600 σελίδων για κάθε ιστορική μορφή της. Γύρισε, επίσης, την Ελλάδα από τα Ιωάννινα και το Σούλι ως τη Μάνη και τα νησιά προκειμένου να αποκομίσει την αίσθηση των τόπων. Όταν το graphic novel άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά, ο στόχος ήταν η ψυχαγωγία του κοινού και όχι το μάθημα ιστορίας. «Δεν προσπάθησα να γράψω ένα ιστορικό βιβλίο ούτε να διδάξω Ιστορία, αλλά να ευαισθητοποιήσω την κοινή γνώμη σε κάτι εκπληκτικά ενδιαφέρον που πολλοί δεν γνωρίζουν ότι άλλαξε την τροχιά της ιστορίας μας. Πόσοι γνώριζαν ποιος ήταν ο Γουίλιαμ Γουάλας πριν γίνει το «Braveheart» (που κι εκείνο δεν διηγήθηκε την ιστορία του πιστά στα ιστορικά γεγονότα) ή ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες πριν από το «300»; Το εξώφυλλο του «Sons Of Chaos» κλείνει το μάτι ακριβώς σε αυτή την ψυχαγωγική παράμετρο του χολιγουντιανού entertainment όπως την προσδιόρισε η επιτυχία της επικο-ιστορικής περιπέτειας «300» στην οποία ο μύθος μπλέκεται με την Ιστορία: σε μια επιτυχημένη σύζευξη του μάρκετινγκ με την αλήθεια της εποχής, ο απειλητικός έφιππος πολεμιστής δεν είναι άλλος από τον γιο του Αλή Πασά που σαρκάζει τους Έλληνες. «Δεν μπορείς να μην συγκρίνεις το «Sons Of Chaos» με το «300» γιατί και τα δύο graphic novel έχουν παρόμοια μεγάλα βιβλία και μιλούν για μια κρίσιμη περίοδο της ελληνικής ιστορίας. Η Επανάσταση του ‘21 αφορά αυτούς που γεννήθηκαν σε μια κατάσταση σκλαβιάς και πρέπει να την αποτινάξουν ενώ το «300» εξυμνεί την επική φύση της δράσης και αυτοθυσίας», σχολιάζει ο Κρις Τζέιμς. Όπως το «300» έγινε ταινία έτσι και το κόμικ του Αμερικανού δημιουργού μπορεί μια μέρα να γίνει ταινία (οι πρώτες κρούσεις έχουν γίνει). Επίσης, το τάιμινγκ της κυκλοφορίας του graphic novel συμπίπτει εκπληκτικά με τον εορτασμό των 200 χρόνων από την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης. Και σίγουρα δεν είναι μόνο αυτή η παράμετρος που το καθιστά επίκαιρο. «Έχουμε γεννηθεί από το Χάος, όπως ξέρουμε από την ελληνική μυθολογία. Οι Έλληνες πήραν αυτό το Χάος και το μορφοποίησαν δημιουργώντας τις ιδεολογίες με τις οποίες ζούμε κατά έναν λειτουργικό τρόπο. Οι κίνδυνοι σήμερα ελλοχεύουν στις επίπλαστες ιδεολογίες και στην τροφοδότηση των πολωτικών ιδεών με αποδιοργανωτικές φωνές, όπως αυτή του προέδρου Τραμπ. Αν αυτές οι ιδέες γίνουν πιο σημαντικές από την ύπαρξη μας, κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά σε ένα μη ευχάριστο μέλλον», λέει με πάθος ο Τζέιμς. Και συνεχίζει: «Η ελληνική ιστορία δείχνει ότι οι Έλληνες μπορεί να ενώνονται όταν οι συνθήκες το επιτάσσουν, και αυτή την ώρα υπάρχει η ανάγκη για ένα φωτεινό παράδειγμα. Αν δεν βρούμε μια θαυματοποιό εξισορρόπηση στο τωρινό επίπεδο χάους, κινδυνεύουμε να πάμε πίσω στο παρελθόν. Χρειαζόμαστε άλλο ένα θαύμα να αναζωπυρώσει τη σπίθα της επίγνωσης ότι πρέπει να μείνουμε ενωμένοι και όχι ο ένας κόντρα στον άλλον». Πηγή
  12. Όταν ο Braveheart συνάντησε τον Μάρκο Μπότσαρη Συνέντευξη με τον Chris Jaymes, δημιουργό της graphic novel “Γιοί του Χάους”, με θέμα την Ελληνική Επανάσταση του 1821, για το μοναδικό του αυτό έργο και τον τρόπο που η Ιστορία μπορεί να γίνει Τέχνη. Από την στιγμή που άρχισα να ξεφυλλίζω το Sons Of Chaos, σε κείμενα του Αμερικάνου δημιουργού Chris Jaymes και σκίτσα του Αργεντίνου Ale Aragon, ήξερα πως ήθελα οπωσδήποτε να μιλήσω με τον Chris. Η Ιστορία που επανέρχεται ως μνήμη και μάθημα μέσα από την Τέχνη, κι όχι την παιδαγωγική, είναι η Ιστορία που δεν ξεχνιέται. Πως, όμως, ένας άνθρωπος, που δεν τον ενώνει κανένας δεσμός με την Ελλάδα, μπορεί να σταθεί με τέτοιο δέος, τέτοια ευγένεια και τέτοιο σεβασμό απέναντι στην Επανάστασή μας; Πως ένας καλλιτέχνης με πορεία στο σινεμά και το σενάριο, αποφασίζει να μπει στα κόμικς εξαιτίας μιας παλιάς ιστορίας; Πως ένα τόσο μικρό κομμάτι της Παγκόσμιας Ιστορίας μπορεί να βρει τη θέση του μεταξύ των σημαντικών έργων τέχνης σήμερα, δύο αιώνες μετά την εποχή των Φιλελλήνων, χάρη σε κάποιους “ξένους”; Οι απαντήσεις ήρθαν σύντομα, όταν ο Chris με χαρά απάντησε στις ερωτήσεις του The Press Project. – Μοιάζει σαν την αρχή ενός κλασσικού ανεκδότου: ενας Αμερικάνος κι ένας Αργεντίνος, πέφτουν πάνω στην Ελληνική Επανάσταση του ’21. Πως βρέθηκε μπροστά σου; “Το ίδιο ρωτάω κι εγώ τον εαυτό μου σήμερα, δηλαδή 10 χρόνια μετά. Από όταν γεννήθηκα νομίζω ότι βρίσκω τον εαυτό μου μπλεγμένο με τέτοιες μονομανίες, βρίσκω έναν στόχο κι ύστερα κολλάω σε αυτόν, με αντίκτυπο στην πνευματική μου σταθερότητα. Μήνες περνάνε χωρίς να τους καταλάβω και η δομή του χρόνου καταρρέει. Ώσπου, κάποια στιγμή, αναδύομαι με κάποιου είδους αποτέλεσμα και ύστερα, συνήθως, κάτι καινούριο ξεκινάει και ο κύκλος ξαναρχίζει. Παρ’ όλα αυτά, τίποτε άλλο [που έκανα] δεν κράτησε τόσο πολύ. Για άγνωστο λόγο, εδώ “κόλλησα” για μια δεκαετία. Αρχικά ήταν μια συζήτηση με ένα φίλο μου Έλληνα που με οδήγησε να διαβάσω κάθε βιβλίο που κυκλοφορεί στα αγγλικά για την Επανάσταση [του ’21] και, αναπόφευκτα, στη συγγραφή των “Γιών του Χάους”.”. Έχεις κάποια προσωπική σχέση με την Ελλάδα; “Πολύ μεγαλύτερη από ότι ποτέ μου θέλησα, όπως βλέπεις από αυτό που ανέλαβα. Ξέρω για την Επανάσταση [του ’21] περισσότερα από όσα ξέρω για οποιονδήποτε πόλεμο στον οποίο έχει εμπλακεί η χώρα μου, που λέει, βέβαια, και πολλά για το πόσο ενεργητικός, δυστυχώς, τείνει να είναι ο στρατός μας. Η αρχική μου σχέση ήταν με τον καλύτερο μου φίλο, το Νικ, που με σύστησε στο θέμα. Γνωρίζοντας ότι έχω σκηνοθετήσει ταινίες κι έχω γράψει σενάρια, μου ανέφερε συνεχώς το 1821, προσπαθώντας να με πείσει ότι θα γινόταν μια καλή ταινία. Από τότε, έχω αποκτήσει πάρα πολλούς Έλληνες φίλους και οικογένειες έχουν γίνει μέρος της ζωής μου, σε όλη αυτή την πορεία”.”. Η έρευνα σε έφερε στην Ελλάδα; Τι εντύπωση σου άφησε η σημερινή χώρα; Βρήκες ζωντανές μνήμες, την προφορική ιστορία παρούσα; “Κατά τα αρχικά στάδια της έρευνας, πέρασα πέντε εβδομάδες οδηγώντας από την μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη. Η μόνη φάση που μπορούσα να φύγω, για τόσο καιρό, από το Λος Άντζελες, ήταν με τις διακοπές Δεκέμβρη και Γενάρη, κι έτσι πέρασα Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά σε τυχαία μέρη, ενώ αποκτούσα εικόνα για την αίσθηση και τη γεωγραφία της Ελλάδας. Πέρασα μια μέρα κολυμπώντας γύρω από τη Μονεμβασιά, για να αποκτήσω οπτική εικόνα του χώρου. Τα χειμωνιάτικα νερά εκείνου του χαρούμενου Δεκέμβρη δεν ήταν ακριβώς φιλόξενα, αλλά μετά από πάρα πολύ γκρίνια κατάφερα να κολυμπήσω, ευγνωμονώντας. Κι από κει, οδήγησα από την Πελοπόννησο στα Ιωάννινα, ενώ τεράστιες ποσότητες χιονιού γέμιζαν τους ορεινούς δρόμους. Είναι πολλές οι ομοιότητες της Ελλάδας με τη βόρεια Καλοφόρνια, απ’ όπου κατάγομαι. Το έδαφος είναι πολύ όμοιο. Όταν σκαρφάλωνα τις πλαγιές, για να φτάσω στη σπηλιά του Οδυσσέα Ανδρούτσου, ένοιωσα ακριβώς όπως όταν σκαρφαλώνω τα βουνά έξω από το Λος Άντζελες. Η Αίσθησή μου για την Ελλάδα ήταν πολύ διαφορετική από όσα συνδέουμε με την Ελλάδα, γιατί ήμουν εκεί τον κρύο καιρό και πολύ συχνά μόνος μου. Εγκλωβίστηκα στη Σύρο μέρες ολόκληρες, κι ήταν σαν πόλη φάντασμα. Ήμουν ολομόναχος στην παραλία Καμάρι της Σαντορίνης, κι είχα σχεδόν όλο το νησί για τον εαυτό μου. Η Ύδρα ήταν άδεια, εκτός από ένα σκύλο, με τον οποίο γίναμε φίλοι και με συνόδευσε σε όλους τους λόφους, τις ατελείωτες ώρες που τριγυρνούσα εκεί. Δεν είχε πάρτυ ή κλαμπς ή χάος. Ήταν ακριβώς το αντίθετο, και είχε μιαν ομορφιά που μάλλον δεν βρίσκεις τους πιο ζεστούς μήνες. Η απομόνωση έφερε μια σιωπή που μου επέτρεψε να γεμίσω το χώρο με τις εικόνες από τα γεγονότα για τα οποία διάβαζα. Ήταν συνεχώς στο μυαλό μου, αποκτώντας νόημα πολύ διαφορετικό από τα συνήθη μου ταξίδια. Να βλέπεις τα μέρη που συνήθως βουλιάζουν από τουρίστες, γεμάτα φανταστικές αιματοχυσίες και ανθρώπους που δεν είχαν προβλήματα πολυτελείας [σαν τα σημερινά], που ζούσαν στην αβεβαιότητα, λεπτό το λεπτό. Είναι ένας πολύ διαφορετικός τρόπος να δεις ένα χώρο ή μια περιοχή. Ειλικρινά, οι εντυπώσεις μου [από την Ελλάδα] δεν έχουν ακόμη διαμορφωθεί γιατί δεν έχω μπορέσει ακόμη να έχω όντως την εμπειρία και να δω πως είναι τώρα. Είναι κάτι που το περιμένω πως κι πως.”. Πόσα χρόνια σου πήρε αυτή η επική δουλειά; υπήρχαν φάσεις που ήθελες να τα παρατήσεις; “Οι αρχικές συζητήσεις, όπως σου είπα, άρχισαν πριν δέκα χρόνια και η διαδικασία είναι πολλές φάσεις, ήρθαν και άλλες δουλειές που έπρεπε να κάνω ενδιαμέσως, οπότε, ναι, υπήρξαν πολλές φορές που φλέρταρα με την ιδέα να τα παρατήσω, αλλά κάπως γινόταν και είχα υποστήριξη και υπήρχαν άνθρωποι που δεν ήθελα να απογοητεύσω, κι έτσι κρατήθηκα και συνέχισα. Παρ’ όλα αυτά, υπήρχαν ολόκληροι μήνες που έπρεπε να σταματήσω και να αφήσω το μυαλό μου να ανασάνει και να βρει ισορροπίες. Και άυπνα βράδυα για βδομάδες, καθώς προσπαθούσα να μοιράσω το χρόνο σε όλα αυτά που έκανα, και πονοκέφαλοι, και κάποιες επισκέψεις σε νοσοκομεία, αλλά, όταν ήμουν πια σε σημείο χωρίς επιστροφή. Ευτυχώς, συνέχισα και τώρα μπορώ και σου μιλώ χάρη σε αυτό”. https://youtu.be/fR5XTVk11Ug Γιατί το Σούλι; γιατί ο Μπότσαρης; γιατί τον διάλεξες ως κεντρικό σου ήρωα; “Οταν άρχισα να διαβάζω για τους Σουλιώτες, το μυαλό μου γέμισε έντονες και κινηματογραφικές εικόνες. Ο νους μου εμπορευματοποιούσε την πραγματικότητα [των Σουλιωτών] και φανταζόταν μια πολύ ψευδή εκδοχή ενός καρτούν σαν της Ντίσνεϊ, ας πούμε την ύπαρξη μιας φυλής Ρομπέν των Δασών, με υπεράνθρωπους ήρωες που μάχονταν τον εχθρό. Αυτή η φανταστική εικόνα μεγάλωνε, ώσπου κάποια στιγμή έπεσαν οι ρυθμοί και συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν καρτούν ούτε υπερήρωες, και φαντάστηκα πως θα ήταν να γεννιόμουν παιδί σε εκείνη την πραγματικότητα. Εναν κόσμο ακραίου χάους, που δεν έχει σε τίποτε να κάνει με σένα, έξω από τους γονείς που σε συνέλαβαν. Ενα απολύτως τυχαίο αποτέλεσμα σε τοποθετεί σε μια πραγματικότητα αστάθειας και ακραίας βίας – μια ζωή απόλυτης αβεβαιότητας. Για κάποιο λόγο, το μυαλό μου μπήκε στην οπτική γωνία ενός παιδιού, που στέκεται στη μέση του Σουλίου την εποχή των επιθέσεων που διέταξε ο Αλή Πασάς. Κι άρχισε να ζωντανεύει τόσο όλο αυτό, που έγινε το σημείο εκτόξευσης της ιστορίας. Ο Μάρκος Μπότσαρης και η οικογένειά του συνδέονταν με αυτά τα γεγονότα και είχαν διαρκείς εντάσεις με τον Αλή Πασά, που συνεχίστηκαν μέχρι το θάνατο του πατέρα του, του Κίτσου, και μέχρι το θάνατο και του Αλή. Τα γεγονότα αυτά μου φάνηκαν ένας ωραίος τρόπος να συστήσω το θέμα σε ένα μη Ελληνικό κοινό και κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου, με πολλούς τρόπους, τα συμπεράσματά μου με οδήγησαν να πιστέψω ότι η εξέγερση κέρδισε momentum λόγω της αδιαφορίας του Αλή προν το σουλτάνο και την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως σύνολο. Αν υπήρχε άλλη ηγεσία στα Γιάννενα, υπάκουη στην ατζέντα του Σουλτάνου, τα αποτελέσματα μπορεί να ήταν πολύ διαφορετικά. Γι’ αυτό αποφάσισα να ακολουθήσω την ιστορία του Αλή και να δείξω τι τον έκανε να λάβει τις αποφάσεις που έλαβε, που, κατά την άποψή μου, ενδυνάμωσαν την Ελλάδα με έμμεσο τρόπο, και οδήγησαν στο momentum που δεν θα δημιουργούνταν διαφορετικά. Βεβαίως, όλα αυτά είναι θεωρίες, και είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν πολλά επιχειρήματα που θα αντιτίθενται σε αυτή την οπτική, όμως αυτό πιστεύω και αυτό έγινε μέρος της ιστορίας που διηγούμαι. Τα περισσότερα στοιχεία αποδίδονται μεταφορικά, μέσα από τη σχέση του Αλή με το Μάρκο, ο οποίος είναι περισσότερο ένα σύμβολο της Ελλάδας παρά ο άνθρωπος αυτός καθ’ αυτός. Ο χαρακτήρας που αποδίδεται στο Μάρκο θα μπορούσε να αποδοθεί στον καθένα, για να είμαι ειλικρινής, κι ίσως αυτή να ήταν καλύτερη απόφαση, γιατί μετά την εμφάνιση του χαρακτήρα του Μάρκου, η υπόλοιπη ιστορία τον χρησιμοποιεί σαν ξεναγό, ώστε να εισάγει τον αναγνώστη στα κυριότερα σημεία κλειδιά κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, ενώ παράλληλα τον εμπλέκει στην λογοτεχνική και ψυχολογικά ορμώμενη διήγησή [μου] με τον Αλή Πασά να αντιπροσωπεύει την εσωτερική φυλακή στην οποία και αυτός [ ο Μάρκος] και πολλοί ακόμη Έλληνες είχαν βρεθεί λόγω της δράσης του Αλή και της αβεβαιότητας των συνθηκών που τους είχαν επιβληθεί. Η ιδέα να χρησιμοποιήσω το Μάρκο Μπότσαρη αντί για έναν άοπλο λογοτεχνικό Έλληνα ήρωα ήταν αμφισβητούμενη, αλλά όλη μου τη ζωή έβλεπα ταινίες που με έκαναν να θέλω να μάθω περισσότερα. Όταν είδα το Braveheart ήθελα να μάθω περισσότερα για τον Γουίλιαμ Γουαλας. Ακόμη κι αν η αλήθεια της ζωής του Γουίλιαμ Γουάλας ήταν πολύ διαφορετική από όσα έδειξε το Braveheart, δεν είχε σημασία. Εξαιτίας της ταινίας θέλησα να μάθω περισσότερα. Φοβήθηκα ότι αν ο κεντρικός ήρωας ήταν απολύτως φανταστικός, το μη Ελληνικό κοινό θα δυσκολευόταν περισσότερο να δει [όσα διηγούμαι] σαν έναν αληθινό πόλεμο και μέρος της Ιστορίας. Παρόλα αυτά, υπάρχουν πολλές αλήθειες και ποιότητες από τη ζωή του Μάρκου Μπότσαρη που πλέκονται με την ιστορία του και το χαρακτήρα του, αν και μερικές φορές αυτό γίνεται συμβολικά και όχι άμεσα. Αποφεύγοντας τα σπόιλερς για το τέλος του βιβλίου, να πω ότι, προφανώς, ο θάνατος του πατέρα του Μάρκου, του Κίτσου, δεν συνέβη όπως απεικονίζεται. Όμως, ο θάνατος [του Κίτσου] διετάχθη από τον Αλή Πασά και ο Μάρκος δεν είχε ανάμειξη. Αυτό που έκανα ήταν να προσθέσω περισσότερες στρώσεις [ανάδειξης] του χειριστικού τρόπου του Αλή και της ψυχολογικης παγίδας που υπέφερε ο Μάρκος, που δεν κατάφερε να τον σώσει και κατηγορούσε τον εαυτό του. Εν τέλει, η ερμηνεία αφήνεται στον αναγνώστη, που μπορεί να το δει όσο λεπτομερώς ή όσο επιπόλαια αποφασίσει και η στρατηγική μου ήταν να χρησιμοποιήσω αυτά τα στοιχεία ώστε να φέρω τα γεγονότα πιο κοντά στον υπόλοιπο κόσμο”.” Η Αργεντινή έχει μια τεράστια παράδοση στις graphic novels και τις τέχνες, και πολλούς αντίστοιχους αγώνες με την Ελλάδα. Ήταν κι αυτό λόγος για τη συνεργασία; “Το κάνεις να ακούγεται σα να είχε μεγαλύτερη σημασία από ότι όντως είχε, οπότε καλύτερα να συμφωνήσω μαζί σου! Αυτές οι δυναμικές ίσως να έπαιξαν κάποιο ρόλο με τον τραχύ, ενστικτώδη τρόπο που ταιριάζει σε σενάριο και σκίτσο, γιατί η σφοδρή και ακραία συναισθηματικότητα του Ale εμφανίζεται σε κάθε καρέ. Δουλεύει με μελάνι, και το μελάνι δε συγχωρεί. Δεν υπάρχει ούτε γραμμή ψηφιακή – είναι ωμό από πρόθεση και το αισθάνεσαι στη δουλειά του”. Ενας φίλος, που είδε τη δουλειά σας, παρατήρησε ότι, με κάποιο τρόπο, ενώ είναι πρωτότυπη αποτελεί και φόρο τιμής στους “300”. “Δεν υπήρχε ποτέ η πρόθεση να αποτελέσει φόρο τιμής, αλλά είναι αδύνατον να αποφύγεις τη σύγκριση. Το εξώφυλλο έχει ένα κράνος της περιόδου το ’21 που συνήθως το θεωρούν δάνειο από τους 300. Είναι, επίσης, σπάνιο να δουλεύεις με ευρεία πανοραμική φόρμα και να λες ιστορίες από την Ιστορία με μέσο τις graphic novels ή τα κομικς. Παρ’ όλα αυτά, με χαροποιεί και με τιμά να συνδέεται ένα βιβλίο μου με τους 300, με οποιοδήποτε τρόπο. Αλλά το κοινό πρέπει να καταλάβει ότι το κράνος στο εξώφυλλο δεν είναι λάθος. Θα ήταν απίστευτο μετά από τόσα χρόνια δουλειάς να μην δούμε ότι χρησιμοποιούσαμε πανοπλίες από μια τελείως διαφορετική εποχή. Αλλά, είμαι και Αμερικάνος, οπότε ποτέ δεν ξέρεις! [Γελάει].”. Που συναντώνται η Τέχνη και η Ιστορία; Πόσο ακριβής ιστορικά μπορεί να είναι ένας καλλιτέχνης, όταν το θέμα του είναι τόσο σημαντικό; πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι, σεβόμενος την ιστορία; “Νομίζω πως δεν υπάρχει μια στάνταρ απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Όποια κατεύθυνση κι αν πάρεις, ποτέ δε θα είναι όλοι ευχαριστημένοι. Μπορώ να εξηγήσω το κάθε λεπτό και γιατί πείραξα λογοτεχνικά αυτό το σημείο κι εκείνο το σημείο, και κάποιοι θα το λατρέψουν κι άλλοι θα θέλουν να με δείρουν. Μια χαρά. Γιατί σημαίνει πως μιλάμε για κάτι που νοιάζει τους ανθρώπους, κι είναι προτιμότερο από την αδιαφορία. Όπως εγινε με το παραδειγμα του κράνους. Ήταν προφανώς καλλιτεχνική επιλογή να φοράει ο Μουχτάρ, ο γιός του Αλή Πασά, ένα κράνος που μοιάζει περισσότερο με αρχαιοελληνικό. Εκτός Ελλάδας, βλέπουν ένα ενδιαφέρον κράνος, αν και η απλή απόφαση να παρουσιάσουμε ένα τέτοιο κράνος και τον αριθμό 1821 αρκεί για να οδηγήσει σε ψυχολογικό ξεσηκωμό ενα συγκεκριμένο κοινό. Δεν μπορώ να ορίσω τις παραμέτρους για το τι είναι αποδεκτό και τι δεν είναι αποδεκτό, όταν ξαναλές ιστορίες της Ιστορίας. Νομίζω πως, τα περισσότερα βιβλία ιστορίας είναι λογοτεχνία. Οι περισσότερες ιστορίες παίρνουν θέση. Και αυτό ισχύει είτε μιλάμε για ταινίες, είτε για ντοκυμανταίρ, είτε για βιβλία ιστορίας είτε για ειδησεογραφία. Δεν ξέρω πολλά για τον Ελληνικό Τύπο, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν κατασκευάζουν ιστορίες ορισμένοι στον Αμερικάνικο Τύπο. Οπότε, κάνεις απλώς ότι θεωρείς καλύτερο με βάση το στόχο σου. Ο στόχος μου δεν ήταν να μπω στη μάχη για την Ελληνική Ιστορία. Ήταν να τιμήσω ένα άγνωστο κομμάτι της Ιστορίας που καθόρισε τον Κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα και να το κάνω γνωστό έξω από την Ελλάδα. Δεν ήρθα να σας πω την Ιστορία σας, αλλά να κάνω τον υπόλοιπο κόσμο να τη μάθει και να μιλήσει για αυτήν ώστε να καταλάβει καλύτερα την εποχή μας αλλά κα αυτούς που θυσίασαν όσες πολυτέλειες απολαμβάνουμε σήμερα. Και αυτό δε σημαίνει ότι κι εμείς δεν υποφέρουμε και δεν αγωνιζόμαστε, αλλά, όπως και να το κάνεις, δεν περνάμε τη ζωή μας ανησυχώντας πότε θα μας σφάξουν – τουλάχιστον οι περισσότεροι από μας.”. Σε έχουν πλησιάσει Έλληνες εκδότες; Πόσο κοντά είμαστε σε μιαν Ελληνική Έκδοση; “Δεν είμαι βέβαιος ότι είμαστε κοντά. Το βιβλίο είναι ογκώδες και ακριβό στην παραγωγή του, οπότε αποτελεί πρόκληση για τους εκδότες. Κι από πάνω, οι ελευθερίες που πήρα και η συμβολική χρήση του Μάρκου Μπότσαρη δημιουργεί κάποιες ανησυχίες, πράγμα αστείο αν σκεφτείς ότι έστειλα το βιβλίο σε κάποιους απογόνους των Μποτσαραίων και το αγάπησαν και γίναμε και φίλοι. Ισως η αλλαγή των ονομάτων για την ελληνική έκδοση να εξαφάνιζε αυτό το φόβο, αλλά τίποτε δεν αλλάζει αυτό που όντως είναι το βιβλίο: μια εισαγωγή και απεικόνιση ενός επικού αγώνα που πέρασε απαρατήρητος έξω από την Ελλάδα και η συμβολική ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να βρει το δρόμο του μέσα σε μια ασύλληπτη πραγματικότητα. Μοιάζει λογικό να βρει τελικά το σπίτι του και στην Ελλάδα το βιβλίο, και θεωρώ ότι κάποια στιγμή θα το βρει.”. Ενδιαφέρθηκαν άλλες χώρες; “Σήμερα κυκλοφορεί σε όλες τις αγγλόφωνες χώρες και έχουμε αρχίσει συζητήσεις στην Ιαπωνία και ..τη Γερμανία [γελάει]”. Υπήρξαν κάποιες συγκινητικές ή αστείες στιγμές στην επαφή σου με τους ελληνοαμερικάνους, κατά τις εκεί παρουσιάσεις του βιβλίου; “Υπήρξαν κάποιες ξεχωριστές στιγμές. Μια γυναίκα ήρθε και με βρήκε στο Comicon του Σαν Ντιέγκο, είχε διαβάσει το βιβλίο μόλις και έτρεμε και δεν μπορούσε να βάλει τις λέξεις σε μια σειρά, τόσο την είχε επηρεάσει. Αυτές είναι και οι πιο σημαντικές στιγμές. Οι αστείες στιγμές είναι όταν οι άνθρωποι νομίζουν ότι έβαλα σπαρτιάτικα κράνη στους ήρωες του ’21, κρίνοντας από το εξώφυλλο. Όμως, αυτό που ακούω πιο συχνά, και με έκπληξη, είναι: “Δεν είχα ακούσει ποτέ μου για αυτόν τον πόλεμο”.”. Ερχεσαι Αθήνα για το AthensCon, στα τέλη του Νοέμβρη. Τι περιμένεις να βρεις; “[Γελάει]. Χμμμ… είχα επικοινωνία με τόσους πολλούς Έλληνες που στηρίζουν την προσπάθεια και οι εργαζόμενοι από το AthensCon ήταν τόσο υπέροχοι, που πιστεύω ότι θα είναι μια επική στιγμή. Πέραν τούτου, είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε και κάποιες αναπάντεχες εκπλήξεις, αλλά ελπίζω να είναι από τις καλές. Δεν έχω ξαναβρεθεί ποτέ σε αυτή τη θέση και είναι δύσκολο να φανταστώ τι θα γίνει. Εκείνο που μπορώ να πω είναι πως, είναι προσωπικά πολύ σημαντικό για μένα να έρθω να γιορτάσω αυτή την τεράστια δουλειά με τους ανθρώπους του τόπου ο οποίος έγινε τόσο σημαντικό μέρος της ζωής μου. Το περιμένω πως και πως.”. Πηγή
  13. H Επανάσταση του ’21 έγινε graphic novel Ένας Ελληνοαμερικανός φίλος του συχνά του έλεγε πως είναι καιρός ο κόσμος να γνωρίσει την Ελληνική Επανάσταση του 1821 καθώς αποτελεί θαυμαστό κεφάλαιο της Παγκόσμιας Ιστορίας. Λόγο στον λόγο, εξιστόρηση στην εξιστόρηση, «μπολιάστηκε» ο Αμερικανός Κρις Τζέιμς, λάτρεψε τον λαό μας, τους ήρωες και τις ηρωίδες μας και αποφάσισε να δημιουργήσει το graphic novel «Sons Of Chaos»/«Οι γιοι του χάους». Η προσωπική του έρευνα κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια, ενώ ταξίδεψε από το Σούλι μέχρι τη Μονεμβάσια για να συλλέξει στοιχεία και τελικά να προχωρήσει στη συγγραφή του επικού κόμικς. Την εικονογράφησή του δημιούργησε με δεξιοτεχνικές γραμμές ο Αργεντινός κομίστας Ale Aragon, που ζωντανεύει στο χαρτί τα πρόσωπα και το εικαστικό περιβάλλον όπου αναπτύσσεται το «στόρι», αφού ο δημιουργός «πειράζει» με τον τρόπο του τα γεγονότα. Ο Κρις Τζέιμς, συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός και μουσικός, θα βρίσκεται αυτό το Σαββατοκύριακο, ως special guest, στο AthensCon, στο Tάε Κβον Ντο, για να μιλήσει και να παρουσιάσει την έκδοση, όπως κάνει έτσι κι αλλιώς αυτό το διάστημα σε διάφορες γωνιές του πλανήτη, από τη γενέτειρά του, το Λος Αντζελες, μέχρι την Ιαπωνία. Στην Ελλάδα έρχεται μετά από στάσεις της περιοδείας του στο Παρίσι, το Αμστερνταμ, την Πράγα και τη Βιέννη. «Πρόκειται για μια φανταστική ιστορία, βασισμένη σε πολλά πραγματικά γεγονότα. Πρόθεσή μου είναι το βιβλίο να παρουσιάσει στον κόσμο έναν πόλεμο για τον οποίο οι περισσότεροι ελάχιστα γνωρίζουν και να κεντρίσει το ενδιαφέρον για πλατύτερη ενημέρωση γύρω από αυτό το τόσο κοντινό τελικά παρελθόν μας», λέει ο ίδιος. «Επιβαλλόταν σχολαστική ενασχόληση και έρευνα για να μπορέσεις να διηγηθείς αυτά τα γεγονότα με τρόπο που να διεγείρεις την περιέργεια ενός μη Ελληνα αναγνώστη και, παράλληλα, να τιμήσεις όλους όσους έδωσαν τη ζωή τους τότε ώστε να μπορούμε εμείς σήμερα να έχουμε σταθερότητα και να διαθέτουμε ανέσεις». Το μεγαλόσχημο βιβλίο (192 σελίδες) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IDW & Penguin Random House και έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές στο εξωτερικό. Μέσα από ένα παιχνίδι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας «με κεντρικό ήρωα τον Μάρκο Μπότσαρη και την πολυκύμαντη σχέση του με τον Αλή Πασά, η ιστορία αγγίζει “στιγμές” μεγάλες και τόπους ιερούς, όπως το Σούλι, το Μεσολόγγι, το Χάνι της Γραβιάς. Οι σελίδες του βιβλίου ακολουθούν τον νεαρό Μάρκο, γιο του Σουλιώτη αρχηγού Κίτσου Μπότσαρη, στην προσωπική του ζωή, στην πορεία του από την αιχμαλωσία στην απελευθέρωση και σε αληθινά ή πλασματικά γεγονότα που καθόρισαν την προσωπικότητά του και τον έκαναν ήρωα. Καταγράφουν την τόλμη, τη γενναιότητα και την παλικαριά που τον έχρισαν ηγέτη –στην ουσία, ο χαρακτήρας επιθυμεί να απεικονίσει τις θρυλικές μορφές του 1821– σε μια επανάσταση η οποία κλόνισε και έσπασε τα θεμέλια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δημιουργία του δυτικού κόσμου όπως τον ξέρουμε σήμερα» σημειώνουν οι διοργανωτές της παρουσίασης, της πρώτης που γίνεται στην Ελλάδα. Η Επανάσταση του 1821 εμπνέει και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, λοιπόν. Κι ενώ η χώρα μας έχει μπει σε τροχιά προετοιμασίας για τους εορτασμούς των διακοσίων χρόνων της Επανάστασης, με επιτροπές, υπουργεία, φορείς να εμπλέκονται στις εκδηλώσεις που θα δούμε και θα μας απασχολήσουν στο άμεσο μέλλον, «Οι γιοι του χάους» λένε την Ιστορία με τον δικό τους τρόπο, εκείνον που μόνο τα κόμικς είναι σε θέση να μεταχειριστούν. Πηγή
  14. Από το «Lost» στην ελληνική επανάσταση του '21 και την Αθήνα Μιλήσαμε με τον Chris Jaymes για το επικό κόμικ του «1821 - Sons of Chaos» αλλά και την απίστευτη ζωή του 1821 - Οι γιοι του χάους! Θυμίζει «Sons of Anarchy», σκέφτομαι καθώς κρατώ στα χέρια μου το κόμιξ των Chris Jaymes (σενάριο, ιδέα, σύλληψη, δημιουργία) και Ale Aragon (εικονογράφηση). Το «Son of Chaos» για τον ανύποπτο θυμίζει επίσης και όλη αυτή τη σειρά των επικών εκδόσεων με σούπερ ήρωες που πολεμούν, νικούν, χάνουν, εξαφανίζονται αλλά και επιστρέφουν ξανά κραταιοί για να δώσουν την τελική μάχη: Epic! Με σκληρό εξώφυλλο, σκέτη πρίζα, μαχητής καβάλα πάνω στο άλογο, σπαθί που εφορμά μαχαιρώνοντας τον αέρα πριν βρει κεφάλι. Ανάμεσα στο «Game of Thrones» και τη Σπάρτη των «300» του Φρανκ Μίλερ. Μόνο που μπαίνοντας στο περιεχόμενο, λίγο πριν το ξεκίνημα, ένας χάρτης της Μεσογείου εκείνης ακριβώς της χρονιάς δικαιώνει ευθέως κάθε συνειρμό που σου προκαλεί η ημερομηνία ορόσημο για την ελληνική επανάσταση. Μπίνγκο: an epic visual telling of the road to revolution, exposes the quiet agenda of the Ottomans Empire most brutal dictator, and his fascination with a young Greek boy that led to a war that define the western world. Κι έπειτα αρχίζω να διαβάζω και να βλέπω περισσότερα άλογα, φουστανέλες, φέσια, Γιάννενα, Μονεμβασιά, γιαταγάνια και φυσεκλίκια, Γραβιά και Ύδρα, οπλαρχηγοί, This epic drama of a people fighting for their independence brings into focus a widely unknown portion of world history for modern readers. Που αναπόφευκτα στην Ελλάδα θα συγκινήσει και θα συζητηθεί ένεκα του θέματός του: The Greek leader Marcos Botsaris, ten years after he was taken in prison as a child, he heads back to Greece intent of leading his people in revolution! Επίκαιρο, σκέφτομαι, που άρχισε η συζήτηση για τα διακόσια χρόνια από την Επανάσταση του 1821 και συνεχίζω να χάνομαι στις σελίδες του: «This conflict that was the pinnacle of what we know as the Romantic period and yet, it's a war that few know ever existed outside of the Greek and Turkish cultures; a war that stimulated the fall of the Ottoman Empire and shaped what we know as the Western world». Τριπάκι εξαίσιο, σενάριο και εικόνα μαγικά, ένα graphic novel συναρπαστικό και με ήρωες τον Μάρκο Μπότσαρη και τον Αλή Πασά! Ο Κρις Τζέιμς, σεναριογράφος του, βρέθηκε το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα ως σπέσιαλ γκεστ στο AthensCon. Μίλησε και παρουσιάζει την έκδοση, κάτι που τρέχει και σε διάφορα σημεία της Γης, μιας και το «1821 - Sons of Chaos» περιοδεύει παγκόσμια. «Η ιστορία είναι φανταστική, αλλά τα γεγονότα στα οποία βασίζεται, το ιστορικό πλαίσιο, ολότελα αληθινά» μου λέει όταν ανταμώνουμε από κοντά κι ενθουσιασμένος του δίνω 1821 κιλά ρισπέκτ. Αλλά πώς διάολο ένα Αμερικανόπαιδο τριπάρει με το 1821; Τον ρωτάω. Απαντά: «Ένας Έλληνας φίλος μου στο Λος Άντζελες, ο Νικ, επέμενε πως πρέπει να μάθω για την ελληνική επανάσταση». Και ο Κρις το έκανε. «Κι εντυπωσιάστηκα που έως τότε, ενώ γνώριζα από το σχολείο τα σχετικά με τη Γαλλική Επανάσταση, εντούτοις για τη δικιά σας, που τόσο καθόρισε την πορεία της Ευρώπης, δεν είχα ακούσει ποτέ. Σκέφτηκα πως αυτή ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να έρθω στην Ελλάδα, να ψάξω, να ζήσω και να βρω το υλικό για την επόμενη δουλειά μου». https://youtu.be/fR5XTVk11Ug Οπότε μάλλον ήρθε και η στιγμή για να γνωρίσετε λίγο καλύτερα τον Κρις Τζέιμς. Γεννημένος στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια σκεϊτάρει ως τα 17 και στα 19 του, «με αυτοκίνητο δικό μου πλέον» τουράρει σαν πιανίστας της θεάς Γουάντα Τζάκσον, της ροκαμπίλι βασίλισσας όνομα και πράμα! «Μια νύχτα μου πέρασε στο χέρι το δαχτυλίδι που της είχε χαρίσει ο Έλβις», και εγώ μένω νά σέκος, «εγώ να δεις, που άκουγα τη Γουάντα στο ραδιόφωνο, μετά ήμουν χαρούμενος που μπήκα στην μπάντα της ως ο πιο μικρός μουσικός που έπαιξε μαζί της ποτέ και μια νύχτα, τότε που μου χάρισε το δαχτυλίδι του Έλβις, την ένιωσα σαν φύλακα άγγελό μου όταν μου είπε πως πάντα θα με έχει στο μάτι της και θα με επιτηρεί». © Θανάσης Καρατζάς Τεράστια κληρονομία για ένα αγόρι που ξεκινά να ονειρεύεται μια μουσική καριέρα, αλλά το ένα σε βγάζει στο άλλο, αυτή είναι η Αμερική: μουσικός, ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός, ο Τζέιμς έκανε και κάνει... πραγματάκια. Από το «Lost», όπου έπαιξε, έως τους Beastie Boys και από τη «Μαύρη Ντάλια» ως και τον Μπιλ Κρίσταλ και τον Ρόμπιν Γουίλιαμς, το παιδί έχει φάει το σταρ σίστεμ με το κουτάλι. Και ίσως γι' αυτό το «1821 - Sons of Chaos» ευτύχησε να πάρει παγκόσμια διανομή, κυκλοφορώντας από την IDW και την Penguin Random House. Άκρες δεν έχει ή επαφές και γνωριμίες; Χαμογελαστός κι έξω καρδιά, πανευτυχής που «τι ωραία που καπνίζουμε έστω και στο αίθριο, γιατί ξέρεις στην Αμερική είμαστε πια υπό διωγμό», αναπόφευκτα μετά τις κουβέντες για το βιβλίο, κι ένεκα της τρέλας του με τη μουσική, ανακαλύπτω πως ο φιλαράκος είναι μέγας θαυμαστής του Τζόναθαν Ρίτσμαν και των Modern Lovers. Όπως και κάθε μουσικής ροκενρόλ που ανήκει στην κατηγορία «συναισθηματικές μελωδίες για ανθρώπους που πονούν». Επιστρέφουμε στο δίπολο Μπότσαρη και Αλή Πασά, καθώς τον ρωτάω αν βρίσκει αντιστοιχίες ή ακόμα κι αν επί τούτου επιδίωξε στην αφήγηση να παίξει με κώδικες vice versa Μπάτμαν και Ρόμπιν. Γελάει, «ναι, μπορείς να το πεις ή να το δεις κι έτσι, μιας και σε κάθε τέτοια ιστορία graphic novel πρέπει να λειτουργεί αυτό το δίπολο, όπως λες». Η έκδοση είναι 192 σελίδες. Πριν τη στάση του στην Αθήνα ο Κρις βρέθηκε από την Πράγα ως την Ιαπωνία, και από τη γενέτειρά του, το Λος Άντζελες, να που ήρθε και στην Αθήνα της... Γιάννας Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου! Μιας και ήδη έχει ξεκινήσει η συζήτηση-προεόρτιο των εκδηλώσεων για την αποτίμηση του 1821 αλλά και το διακόσια χρόνια-ριστάρτ μετά από αυτό, ορίστε και μια «αμερικάνικη» κατάθεση. Αναζητήστε το. Και τσεκάρετε το σάιτ του «Son of Chaos» για να πάρετε μια γερή γεύση από την ιστορία που θα διαβάσετε αλλά και την ιστορία του Jaymes, όπως και τα δέκα χρόνια έρευνα που έκανε επισκεπτόμενος απανωτά τη χώρα μας για να μπει στο πετσί και των αιώνων αλλά και των ηρώων του. «Ο Τραμπ χτίζει νέα τείχη, οι απομονωτιστές ονειρεύονται έναν κόσμο με τις διαχωριστικές γραμμές να τον τεμαχίζουν και πάλι, αλλά, εμένα πες με και αφελή ή ονειροπόλο, πιστεύω ακόμα στην ένωση. Ερχόμενος στην Ελλάδα, ζώντας και ταξιδεύοντας σε όλα αυτά τα μέρη της ιστορίας του βιβλίου, ένιωσα πως έπρεπε να διηγηθώ κάτι που οι επιπτώσεις του καθόρισαν την Ευρώπη και την ένωσαν». © Θανάσης Καρατζάς Αποχαιρετιόμαστε εγκάρδια, τελευταία μου ερώτηση: «Τι ακολουθεί μετά;». «Μερικές συζητήσεις» μου απαντά καθώς το Χόλιγουντ και η Village Roadshow ψάχνουν σε τι από τα δύο είναι καλύτερο να «μεταμορφωθεί» το έπος του «1821 - Sons of Chaos» - ταινία ή σειρά; Και όλως τυχαίως, καρμικό, μεταφυσικό, πείτε το όπως θέλετε, αλλά αναχωρώντας από το ξενοδοχείο Μάριοτ, όπου ανταμώσαμε με τον Κρις, λίγο πιο ψηλά επί της Συγγρού έπεσα πάνω σε ένα μηχανοκίνητο κοπάδι από Άγγελους της Κόλασης. Sons of Anarchy από τη Νορβηγία, τη Βοημία, τη Σλοβενία και την Πορτογαλία, που βρέθηκαν στην Αθήνα για να πουν τα «κλαδικά» τους. Είπαμε! Χάος όπως και στο βιβλίο του Τζέιμς, που αξίζει να το ανακαλύψετε. sonsofchaos.com www.facebook.com/sons1821 www.instagram.com/sonsofchaosofficial https://youtu.be/QyX33JpEnYE Πηγή
  15. Σε μία περασμένη βόλτα στα κομιξάδικα της Ζυρίχης, ο πρωταρχικός σκοπός ήταν η εύρεση δώρου για έναν φίλο άσχετο με κόμικς που επρόκειτο να επισκεφθώ σύντομα. Μέσα στα διάφορα ψαχτήρια έπεσα πάνω στο "A story of men", όπου πέρα από το μεγάλο μέγεθος, το σκληρόδετο εξώφυλλο και το όνομα της Idea and Design Works, αυτό που τράβηξε αμέσως το βλέμμα μου ήταν το όνομα του Zep. Αυτό γιατί το κόμικ είχε ένα σχέδιο τελείως ξένο με αυτό που όλοι έχουμε συνδέσει τον Zep, αυτό που έχουμε μάθει εδώ και 24 χρόνια στον σκανταλιάρη Titeuf. Το A story of men ή Une Histoire d'hommes όπως κυκλοφόρησε στα γαλλικά τον 9/2013 από την Rue de Sevres, περιγράφει την επανένωση τεσσάρων ροκάδων μετά από 18 χρόνια και την διάλυση του γκρουπ τους. Οι Tricky Fingers ήταν μια πανκ? ροκ μπάντα στα μέσα των 90s που ήταν έτοιμη να εκτιναχθεί στο πάνθεον της βρετανικής ροκ με την εμφάνιση της στα BBC sessions, όταν ο ένας αρχίζει και τρυπάρει με lsd, δέρνει τον παραγωγό της εκπομπής και όλα πάνε στον διάολο. Η μπάντα διαλύεται, φιλίες καταστρέφονται, σχέσεις προδίδονται και όλα περνούν στην λήθη. 18 χρόνια μετά ο τραγουδιστής της μπάντας που ήταν και ο μόνος που συνέχισε ως μουσικός και έγινε τρομακτικά επιτυχημένος rockstar, καλεί στην βίλα του στην αγγλική εξοχή τους άλλους τρεις (εκ των οποίων ο ένας και ο πιο αποτυχημένος είναι αδερφός του) για μια επανένωση: όχι του γκρουπ, αλλά των αναμνήσεων τους. Ξεκάθαρα ο Zep δεν το χει με το πιο "ενήλικο" σχέδιο. Οι χαρακτήρες τελείως ξύλινοι και η διαφορά μεταξύ των στατικά σχεδιασμένων προσώπων και των συναισθημάτων που νιώθουν σύμφωνα με τα μπαλονάκια, χαώδης. Ξεκάθαρα αν θέλω να διαβάσω Zep θα πάω στον Τιτέφ, σε φάση αυτό ξέρουμε αυτό εμπιστευόμαστε. Είμαι πάντα υπέρ στο να εξερευνούν καλλιτέχνες νέα είδη και τεχνικές, ειδικά αυτά στα οποία αισθάνονται περισσότερο άβολα. Απλά εδώ δεν του βγήκε καθόλου και το αποτέλεσμα ήταν μέτριο προς κακό. Πάντα για τα δεδομένα ενός μεγάλου ονόματος όπως αυτού, για έναν άσημο δημιουργό το σκίτσο θα ήταν επαρκές, αλλά μέχρι εκεί. Βέβαια το κόμικ το καραγουστάρισα και του έριξα τάληρο στο goodreads χωρίς δεύτερη σκέψη, ο λόγος απλούστατος: Έχει εκπληκτική ροή και αφήγηση. Τελικά το αγόρασα σαν δώρο για τον φίλο και στην επιστροφή στο τραίνο ξεκίνησα να το διαβάζω. Με συνεπήρε τόσο πολύ, είχα τόσο ενδιαφέρον να μάθω τι έγινε μεταξύ των τεσσάρων τύπων, ποιος έφαγε την γκόμενα ποιου κλπ που δεν το άφηνα από τα χέρια μου. Όσο δε ανακάλυπτα ότι η ιστορία ήταν πολύ πιο πολυεπίπεδη από όσο μαρτυρά αρχικά, τόσο κολλούσα και δεν με ενδιέφερε ούτε ότι καθόμουν όρθιος μέσα στο κρύο και περίμενα να αλλάξω συρμό, ούτε ότι τα χέρια μου είχαν κοκαλώσει. ? Έπρεπε απλά να το τελειώσω. Ψάξτε το, αφηγηματικά είναι α-πι-στευ-τα άψογο. Μηδέν κοιλιά και υποδειγματική ροή, κατόρθωμα ακόμα πιο σημαντικό αν σκεφτείς ότι μιλάμε για κοινωνικό δράμα που είναι εξ'ορισμού το είδος με την πιο αργή εξέλιξη ιστορίας. ? Ήμουν σχεδόν έτοιμος να το κρατήσω για μένα και να πάω ν'αγοράσω τίποτα άλλο. ? *εικόνες από bedetheque, το λινκ παραπάνω
  16. Ένα από τα πιο σημαντικά επεισόδια στο σύμπαν του Star Trek, και για κάποιους το καλύτερο επεισόδιο σε όλο το franchise, είναι το The City on the Edge of Forever. Γραμμένο από τον Χάρλαν Έλλισον με αναθεωρήσεις από 4 διαφορετικά άτομα σε διάστημα 10 μηνών από την αρχική πρόταση του συγγραφέα μέχρι και την τελική αναθεώρηση από τον ίδιο τον δημιουργό του Σταρ Τρεκ, Τζιν Ροντενμπέρι, το επεισόδιο περικλείει και καταδεικνύει το εύρος της φιλοδοξίας μιας σειράς που στις μέρες μας μπορεί να φαντάζει κάπως κιτς και επιτηδευμένη σε κάποιους, αλλά άνοιξε διάπλατα τις πόρτες για όλη την επιστημονική φαντασία που είδαμε στην μικρή και μεγάλη οθόνη έκτοτε. Αυτές οι αναθεωρήσεις όμως είναι που έφεραν σε ρήξη τον Έλλισον με την παραγωγή, μιας και τις θεώρησε περιττές. Η ίδια η παραγωγή δικαιολόγησε τις αποφάσεις της λέγοντας πως οι αλλαγές έγιναν γιατί κάποια από τα εφέ που απαιτούνταν δεν ήταν εφικτά εκείνη την εποχή, κάτι που ο ίδιος ο Έλλισον το αντικρούει στην εισαγωγή του κόμικ λέγοντας πως δεν έγραψε κάτι που δεν ήταν εφικτό, αλλά και για λόγους προυπολογισμού και χρόνου. Το θετικό της διαμάχης βέβαια, σε συνδυασμό με το στάτους του ίδιου του Έλλισον στον χώρο της Επιστημονικής Φαντασίας, ήταν πως μπόρεσε ήδη από την δεκαετία του '70 να δημοσιεύει το αρχικό του σενάριο σε βιβλίο για να δει ο κόσμος τι είχε κατά νου, ενώ στην τρέχουσα δεκαετία, είδε και το όραμα του να οπτικοποιείται μέσα από την παρούσα διασκευή των αδερφών Τίπτον και τον Τζ. Κέι. Γούντγουορντ. Πριν δούμε όμως τις διαφορές που μας παρουσιάζει το παρόν κόμικ, ας δούμε την υπόθεση του επεισοδίου που προβλήθηκε. Το τηλεοπτικό αποτέλεσμα Σημείωση: Από εδώ και πέρα η παρουσίαση θα περιέχει σπόιλερς. Διαβάζετε με δικιά σας ευθύνη. Το Εντερπράιζ πέφτει σε χρονικές διαταραχές στην διάρκεια που ο αρχίατρος Λέοναρντ "Μπόουνς" ΜακΚόυ κουράρει τον Σούλου, με αποτέλεσμα μια δόση κορτραζίνης που ετοιμαζόταν να κάνει στον ασθενή του, να χορηγείται σε αυξημένη δόση στον εαυτό του. Σε κατάσταση παράνοιας και με παραισθήσεις, καταφέρνει να αποδράσει μέσω του μεταφορέα σε έναν κοντινό πλανήτη. Ακολουθώντας τον, ανακαλύπτουν την αιτία των χρονικών διαταραχών, μια αρχαία έλλογη πύλη που ονομάζεται Ο Φρουρός της Αιωνιότητας, μια πύλης που καταγράφει και οδηγεί σε όλα τα σημεία της ιστορίας και του σύμπαντος, στο παρελθόν και στο μέλλον. Καθώς τους δείχνει παραδείγματα από την λειτουργία της, εμφανίζεται ο Μπόουνς και πηδάει μέσα στην πύλη, καταλήγοντας στην Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1930, κατά την διάρκεια της μεγάλης ύφεσης, λίγα χρόνια πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πράξη του αυτή αλλάζει την ιστορία όπως την ξέρουμε, σβήνοντας ταυτόχρονα και την ύπαρξη του Εντερπράιζ, με μόνο τα μέλη του αγήματος να παραμένουν εν ύπαρξη, μιας και το σημείο που βρίσκεται ο Φρουρός είναι ουδέτερο σημείο. Η πύλη επιτρέπει στον Κερκ και τον Σποκ να την διαβούν και να επιστρέψουν στο παρελθόν για να επανέλθει το χρονολόγιο στην αρχική του κατάσταση, αλλά αντί να τον ακολουθήσουν κατά πόδας, καταλήγουν να φτάσουν κάμποσο καιρό πριν τον Μπόουνς. Κλέβοντας ρούχα για να μην ξεχωρίζουν από τον υπόλοιπο κόσμο, καταλήγουν στο υπόγειο ενός ιεραποστολικού συσσιτίου, το οποίο το διευθύνει μια γυναίκα που ονομάζεται Ίντιθ Κίλερ (μια νεαρή, προ δυναστείας, Τζόαν Κόλινς). Η Κίλερ τους παρέχει κατάλυμα και δουλειά, κάτι που επιτρέπει στον Σποκ να ψάξει υλικά για προσαρμογή του Τράικοντερ ώστε να μπορέσει να τρέξει διαγνωστική εκτίμηση του τρόπου με τον οποίο επηρέασε την ιστορία ο Μπόουνς. Ο χρόνος αναμονής, έχει και μια άλλη επίδραση: Ο Κερκ περνάει αρκετό χρόνο με την Ίντιθ Κίλερ, χρόνο που τον οδηγεί στο να την ερωτευθεί. Γιατί η Κίλερ δεν είναι μια τυπική γυναίκα. Αρκετά δυναμική για την εποχή της και αρκετά διορατική, οραματίστρια και ακτιβίστρια, ενσαρκώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που θα έκαναν ένα άτομο σαν τον Κερκ να τα παρατήσουν όλα για να είναι μαζί της. Εντωμεταξύ, εν αγνοία του Κερκ και του Σποκ, ο Μπόουνς έχει καταφτάσει και τον έχει ανακαλύψει η Κίλερ, η οποία προσπαθεί να τον κουράρει. Κάπου εκεί οι πρωταγωνιστές ανακαλύπτουν πως η βασική συνισταμένη της αλλαγής του χρονολόγιου είναι η Ίντιθ Κίλερ. Στην εναλλακτική ιστορία, ο Μπόουνς έσωσε την Ίντιθ από ένα επικείμενο αυτοκινητιστικό μοιραίο δυστύχημα, επιτρέποντας έτσι στην Κίλερ να ζήσει και να δημιουργήσει το ειρηνευτικό κίνημα, το οποίο απέτρεψε τις Ηνωμένες Πολιτείες από το να μπουν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, επιτρέποντας στην Γερμανία να αναπτύξει πρώτη πυρηνικά όπλα, οδηγώντας στην κατάκτηση του κόσμου. Για να σωθεί ο κόσμος, η Ίντιθ Κίλερ πρέπει να πεθάνει! Τελικά η Κίλερ ενημερώνει τον Κερκ για την έλευση του Μπόουνς - ο οποίος είναι πλέον διαυγής - και ο Κερκ τρέχει να ενημερώσει τον Σποκ. Ευθύς αμέσως συναντάνε τον Μπόουνς και η χαρούμενη επανένωση της τριάδας, παραξενεύει την Κίλερ, η οποία σπεύδει να περάσει τον δρόμο για να δει περί τίνος πρόκειται, μη παίρνοντας χαμπάρι το διερχόμενο φορτηγάκι. Μόλις καταλαβαίνει τι πάει να κάνει, ο Κερκ πάει να τη σταματήσει, αλλά ο Σποκ τον σταματάει, ενώ με την σειρά του ο Κερκ αποτρέπει τον Μπόουνς στο να πράξει το ίδιο. Έτσι ο Κερκ γίνεται μάρτυρας του θανάτου της γυναίκας που πιθανότατα αγάπησε όσο καμιά άλλη. Στην επιστροφή του στο σημείο που βρίσκεται ο Φρουρός, πληροφορούνται πως η τάξη έχει αποκατασταθεί και ο Φρουρός δύναται να τους επιτρέψει να κάνουν και άλλα ταξίδια μέσα στην πύλη. Ο Κερκ αρνείται και διακτινίζονται πίσω στο αποκαταστημένο Εντερπράιζ. Το αρχικό σενάριο Τα χρονόμετρα του πλοίου τρέχουν σε αντίστροφο χρόνο. Το Εντερπράιζ, εντοπίζοντας την ραδιενέργεια που το προκαλεί, καταλήγει στο άκρο του γαλαξία και τον πλανήτη από τον οποία προέρχεται η ραδιενέργεια, χωρίς να έχουν καταλήξει ακόμα στο γιατί συμβαίνει αυτό. Το πλήρωμα του Εντερπράιζ όμως, σε αυτή την εκδοχή, έχει ήδη δύο χρόνια συνεχής υπηρεσίας στο αχανές διάστημα, τρέχοντας από τον ένα κίνδυνο στον άλλον. Τα νεύρα είναι τεταμένα και ο κόσμος προσπαθεί να βρει ψυχολογική εκτόνωση. Δυστυχώς, αυτή την ανάγκη έρχεται να την καλύψει ο Μπέκγουιθ, ένα μέλος του πληρώματος που κάνει λαθρεμπόριο με τις διάφορες φυλές που συναντάνε στα ταξίδια του και έχει προμηθευτεί μερικούς έντονα εθιστικούς, παραισθησιογόνους και άκρως παράνομους κρυστάλλους, με τους οποίους ελέγχει - ως ο μόνος προμηθευτής στο πλήρωμα - διάφορα μέλη του, τα οποία τα βάζει να τον καλύπτουν όταν πράττει τις παρανομίες του. Όταν ένας από αυτούς αποφασίζει να τον καταδώσει πάραυτα, ο Μπέκγουιθ τον δολοφονεί, κάτι που για κακή του τύχη γίνεται εν παρουσία μαρτύρων. Τρέχοντας να ξεφύγει, πηγαίνει στο μεταφορέα και δραπετεύει στον πλανήτη της προέλευσης της ραδιενέργειας. Ο Κερκ και ο Σποκ και το άγημα που διοργανώνουν τον παίρνουν στο κατόπι. Κάτι δεν πάει καλά με τον πλανήτη όμως. Καταρχήν έχει ατμόσφαιρα, παρόλο που οι συνθήκες του ηλιακού συστήματος στο οποίο βρίσκεται, δεν θα έπρεπε να τη υποστηρίζουν. Στην πορεία ανακαλύπτουν μια πόλη πάνω σε απόκρημνα βράχια. Και όταν τα σκαρφαλώνουν και την φτάνουν, βρίσκουν κάποιες φασματικές και ψηλές μορφές με την μορφή γενειοφόρων γερόντων να στέκονται ως φρουροί. Οι μορφές εξηγούν στο άγημα ποιες είναι, για πόσο καιρό παραμένουν φρουροί, την ελαστικότητα του χρόνου και το μη φρόνιμο της προσπάθειας χειραγώγησης του παρελθόντος, και ενώ έχουν δείξει ήδη αποσπάσματα από το παρελθόν στα μέλη της ομάδας, ο Σποκ συνειδητοποιεί πως το μέρος που βρίσκονται είναι μια άχρονη ζώνη που δημιούργησαν οι Φρουροί, για αυτό μπορούν και αναπνέουν. Σε αυτό ακριβώς το σημείο αποφασίζει ο Μπέκγουιθ, που παρακολουθούσε κρυμμένος τα τεκταινόμενα, να εμφανιστεί, καταφέροντας να αποδράσει μέσα στην ροή του παρελθόντος. Οι Φρουροί ενημερώνουν τους χαρακτήρες πως ο χρόνος έχει αλλάξει και εξαφανίζονται, καθώς καλούνται να ερευνήσουν το τραύμα που άφησε στη ροή του χρόνου η μετάβαση του Μπέκγουιθ στο παρελθόν. Η ομάδα προσπαθεί να επιστρέψει στο Εντερπράιζ, αλλά στην θέση του υπάρχει ένα πλοίο αποστατών, των οποίων η ενδυματολογικές προτιμήσεις θυμίζουν το mirror universe και από την δικιά τους προοπτική, αυτοί είναι οι παραβάτες. Ο Κερκ και ο Σποκ καταφέρνουν να διακτινιστούν πίσω στον πλανήτη, μιας και η Τζάνις Ραντ που ήταν μαζί με την ομάδα όταν άλλαξε ο χρόνος, μένει στο ξένο πλοίο μαζί με τους υπόλοιπους, αναλαμβάνοντας να δημιουργήσει αντιπερισπασμό. Εκεί βλέπουμε πως έχουν επιστρέψει οι φρουροί, και ενημερώνουν πως ότι ξέρουν, πλέον είναι σαν να μην έχει υπάρξει ποτέ. Ο Κερκ τους ικετεύει να τους αφήσουν να πάνε στο παρελθόν και να προσπαθήσουν να αποτρέψουν τα γεγονότα που οδηγούν στην διαγραφή της ιστορίας που ξέρουν, αλλά οι φρουροί τους αποπαίρνουν, λέγοντας τους πως δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τις δυνάμεις που λαμβάνουν χώρα. Παρόλα αυτά, τους αφήνουν τελικά να επιστρέψουν, γιατί αναγνωρίζουν πως η ύπαρξη του Μπέκγουιθ μέσα στην ροή του χρόνου είναι σαν θρόμβος, ο ορισμός του κακού. Αλλά δεν μπορούν να τους στείλουν στο ίδιο χρονικό σημείο με τον Μπέκγουιθ, μιας και δεν μπορεί να υπάρξει ξανά το ίδιο σημείο εισόδου. Οπότε ο Κερκ επιλέγει να σταλούν πριν την άφιξη του δόλιου μέλους του πληρώματος του. Πριν φύγουν όμως, οι φρουροί τους δίνουν ένα κρυπτικό μήνυμα: "Φέρε τον πίσω. Θα αναζητήσει αυτό που πρέπει να πεθάνει, για να του δώσει ζωή. Σταματήστε τον". Με μόνη παραπάνω επεξήγηση τα εξής: "Θα είναι μπλε. Μπλε σαν τον ουρανό της παλιάς γης και καθαρό όπως η αλήθεια. Και ο ήλιος θα καίει πάνω του και εκεί βρίσκεται το κλειδί." Έτσι φτάνουν στην δεκαετία του '30 έξω από ένα τόπο δωρεάν συσσιτίου, την ώρα που ένας ομιλητής βγάζει ένα αυτοσχέδιο λόγο σε μια ομάδα ταλαιπωρημένων από την ύφεση εργατών, ρίχνοντας τα αίτια σε μετανάστες που παίρνουν τις δουλειές τους ενώ δεν μπορούν να μιλήσουν καλά-καλά την γλώσσα. Προσέχοντας τον Σποκ, μετατρέπει την σύναξη σε αυτοσχέδιο όχλο, εναντίον του. Για να ξεφύγουν, καταφεύγουν σε ένα υπόγειο. Ο ιδιοκτήτης του κτηρίου τους ανακαλύπτει, αλλά προτίθεται να τους αφήσει να μείνουν εκεί, αν είναι διατεθειμένοι να κάνουν τις ημερήσιες αγγαρείες του κτηρίου. Ο Κερκ βάζει τον Τράικοντερ να υπολογίσει τις αλλαγές στην ιστορική ροή αλλά το αποτέλεσμα είναι ανεπαρκές, μιας και το μηχάνημα έχει υποστεί βλάβη. Ο Σποκ αναλαμβάνει να προσπαθήσει να το φτιάξει και ο σπιτονοικοκύρης του προτείνει μια δουλειά ως λαντζιέρης σε έναν γνωστό του. Μια μέρα καθώς επιστρέφει από την δουλειά, παρακολουθεί μια γυναίκα να δίνει ένα εμψυχωτικό λόγο στο κοινό, φορώντας ένα μπλε φόρεμα και ένα κόσμημα σε σχήμα ηλιαχτίδας. Η γυναίκα είναι η αδερφή Ίντιθ Κίλερ. Αφού ενημερώνει τον Κερκ και αρχίζουν να την παρακολουθούν για να επιβεβαιωθούν πως η περιγραφή της ταιριάζει με την προφητεία των Φρουρών, ο Κερκ αποφασίζει να της συστηθεί. Ο Σποκ αντιλαμβάνεται αμέσως την έλξη μεταξύ τους και προσπαθεί να πείσει τον Κερκ να κρατήσει αποστάσεις, αλλά ο Κερκ δεν θέλει να τον ακούσει. Μετά από ένα σύντομο και αβλαβές ατύχημα της Κίλερ, μεταφερόμαστε στο μέρος που έχουν αξιολογήσει πως θα εμφανιστεί για πρώτη φορά σε ο Μπέκγουιθ. Όντως εμφανίζεται αλλά τους ξεφεύγει, κάτι που το επαναλαμβάνει για δεύτερη φορά λίγο αργότερα. Ο Κερκ καταφεύγει στην βοήθεια ενός ανάπηρου παλαίμαχου της μάχης του Βερντέν, ο οποίος είναι πλανόδιος πωλητής και γνωστός πληροφοριοδότης της γειτονιάς, για να μάθει πότε θα επανεμφανιστεί ο Μπέκγουιθ. Όταν επανεμφανίζεται, ο παλαίμαχος θυσιάζει την ζωή του για να σώσει τον Κερκ από την ριπή φέιζερ που εξαπολύει ο Μπέκγουιθ. Αναλογιζόμενοι μετά την πράξη του παλαίμαχου αλλά και το ποιόν της Κίλερ, συναντάνε στην απέναντι πλευρά του δρόμου την Κίλερ, πάνω στην ώρα που εμφανίζεται και ο Μπέκγουιθ. Η Κίλερ πάει να περάσει τον δρόμο, την ώρα που έρχεται και ένα φορτηγό καταπάνω της, το οποίο δεν έχει προσέξει. Ο Μπέκγουιθ βλέποντας τα τεκταινόμενα πάει να την σώσει, αλλά πετάγεται ο Σποκ και τον σταματάει! Ο Κερκ κλείνει με τρόμο τα μάτια του και τότε ακριβώς μεταφέρονται πίσω στον πλανήτη των φρουρών, με το χρονολόγιο να έχει επανέλθει. Οι φρουροί ενημερώνουν πως ο θάνατος του παλαίμαχου ήταν αμελητέος, οπότε δεν απέτρεψε την επαναφορά του χρονολόγιου. Ο Μπέκγουιθ, όπου κρατείτο από τον Σποκ όλη αυτή την ώρα, αποδρά ξανά και πέφτει μέσα στην χρονοδίνη. Ήθελε την αιωνιότητα και την πήρε. Πίσω στο Εντερπράιζ, ο Σποκ αναρωτιέται πως ένα τόσο κακό άτομο σαν τον Μπέκγουιθ, ήταν ικανός για μια τόσο ανιδιοτελή πράξη όπως η προσπάθεια διάσωσης της Κίλερ. Στο οποίο ο Κερκ απαντάει πως ακριβώς τέτοιες πράξεις είναι ικανές να δώσουν στην ανθρωπότητα και άλλες ευκαιρίες, πάνω που έχει χαθεί η όποια ελπίδα λύτρωσης. Και ο Σποκ φροντίζει να παρηγορήσει τον Κερκ, λέγοντας του πως η Κίλερ δεν ήταν ασήμαντη, μιας και καμιά δεν αγαπήθηκε τόσο ώστε να είναι κάποιος ικανός να απαρνηθεί το σύμπαν για χάρη της. Συγκρίσεις/ Αποτίμηση Ο Έλλισον είναι ένα από τα σημαντικά πρόσωπα της επιστημονικής φαντασίας, με πλούσια φαντασία, ευρεία ανάλυση των προεκτάσεων των τεκταινόμενων που παρουσιάζει και ικανότητα για πολλά συναισθήματα αλλά και σκληρές σκηνές. Καταλαβαίνω λοιπόν γιατί του πήρε τόσους μήνες για να παραδώσει το βασικό σενάριο (υπόψη πως δεν παρουσιάζεται το first draft, αλλά μεταγενέστερη τροποποίηση που είχε κάνει ο ίδιος πριν αναλάβουν οι άλλοι σεναριογράφοι) μιας και είναι εμφανές πως έχει σκεφτεί και το παραμικρό, αναφορικά με την ιστορία που έχτισε. Αυτό που δεν είχε υπολογίσει όμως, όπως υποψιάζομαι, είναι η δυναμική της ίδιας της σειράς. Ευθύς εξαρχής, καταπιάνεται με το θέμα του εθισμού, εισάγοντας μια φτιαχτή ψυχοτροπικά ουσία ως αντίστοιχο στις πραγματικές. Η σειρά μπορεί να έσπασε πολλούς τοίχους στην εποχή της, αλλά είναι ξεκάθαρο πως αυτό το θέμα θα το έκοβαν κατευθείαν, μιας και πάντα υπάρχουν κάποια όρια, που θέλουν τον χρόνο τους για να μετακινηθούν. Ύστερα είναι και η χρήση των ίδιων των ηθοποιών. Πολύ σύντομα ο χαρακτήρας του Μπόουνς έγινε βασικός στην σειρά, μέλος της τριάδας των πρωταγωνιστών, και στο σενάριο του Έλλισον, δεν εμφανίζεται καθόλου. Ο Σποκ πάλι, δεν συμπεριφέρεται με το γνωστό του στωικό και μετρημένο τρόπο και δεν μπορώ να φανταστώ τον Λέοναρντ Νιμόι, που είχε την κύρια συμβολή στην διαμόρφωση του χαρακτήρα που υποδυόταν, να μην προσαρμόζει τους διαλόγους του για να ταιριάξουν σε αυτό που ανέπτυσσε για μια ολόκληρη σεζόν ήδη. Η σκηνή που ασκεί βία μάλιστα για να αναγκάσει τον εργοδότη του να του δώσει τον κανονικό μισθό και να μην του φάει ένα δολάριο, είναι εντελώς παράταιρη με τον χαρακτήρα του Σποκ, ο οποίος είναι ικανός για βία σε ακραίες περιπτώσεις, αλλά σαφώς όχι για πράγματα σαν και αυτό που μπορεί να το αντιμετωπίσει με λόγια. Υπάρχουν επίσης κάποια πράγματα που δεν ταιριάζουν με το ιστορικό του σύμπαντος που έχτιζαν οι άλλοι σεναριογράφοι. Αναφέρεται πως ο Κερκ υπηρετεί τόσο καιρό, που πρόλαβε τους κινητήρες καύσης στα διαστημόπλοια, ενώ επίσης αναφέρει πως οι Βούλκανς ξεκίνησαν τα διαστρικά ταξίδια μετά το ανθρώπινο γένος, προσπαθώντας έτσι ίσως να δικαιολογήσει γιατί οι Βούλκανς, με την ανώτερη λογική και δύναμη, φαίνονται να μην έχουν τα ηνία της ομοσπονδίας. Δεν μπορώ να φανταστώ επίσης τη παραγωγή να δέχεται να βάλει σοφούς γέροντες ντυμένους στα λευκά, κάτι που θυμίζει ξεκάθαρα άρχοντα των δαχτυλιδιών δηλαδή, σε ένα σκηνικό επιστημονικής φαντασίας. Η επιλογή της πύλης και φθηνότερη πρέπει να ήταν και έδωσε έναυσμα για περαιτέρω ανάπτυξη της θεματικής στα κινούμενα σχέδια και στα βιβλία. Αυτό που σίγουρα θα ήταν ωραίο να δούμε, είναι οι αποστάτες από το εναλλακτικό σύμπαν που δημιουργήθηκε. Αλλά, μπορώ να δω πως μια τόσο καλή ιδέα θα ήταν κρίμα να πάει χαμένη ως μια μικρή σκηνή. Δεν ξέρω αν ο σεναριογράφος του Mirror Mirror, ακόμα ενός κλασικού επεισοδίου, επηρεάστηκε καθόλου από το σενάριο του Έλλισον, αλλά δεν θα μου έκανε εντύπωση αν ισχύει κάτι τέτοιο. Στον πυρήνα του το σενάριο είναι μια φιλοσοφική πραγματεία για την ηθική της ανθρωπότητας και το ταξίδι στον χρόνο. Ξεπερνώντας το αν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο, αναρωτιέται αν έχουμε το δικαίωμα να το πράξουμε. Ξέροντας όσα ξέρουμε για το παρελθόν, έχουμε το δικαίωμα να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε; Έχουμε πραγματική κατανόηση του παρελθόντος ή προβάλουμε την δικιά μιας αισθητική και νοοτροπία σε αυτά που ξέρουμε για αυτό; Θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο ή οι κακουχίες του παρελθόντος είναι αναγκαίες για την βελτίωση μας; Θα έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα ή δεν ξέρουμε τι ζητάμε και με τι δυνάμεις τα βάζουμε; Βελτιωνόμαστε ή κάνουμε κύκλους; Τι είμαστε ικανοί να κάνουμε για να γλυτώσουμε τον πόνο και την ευθύνη; Αν όλοι οι άνθρωποι είναι σημαντικοί, γιατί μερικοί πάνε άκλαυτοι στον ρου της ιστορίας; Η παραγωγή της σειράς πήρε όλα αυτά και έχτισε ένα σενάριο που ήταν ταυτόχρονα φιλοσοφικό αλλά και άκρως προσωπικό για τους πρωταγωνιστές της. Σίγουρα, τα βασικά στοιχεία υπήρχαν ήδη και στο σενάριο του Έλλισον, αλλά εδώ αναπτύχθηκε καλύτερα η σχέση μεταξύ Κερκ και Κίλερ, παράλληλα με την ανάπτυξη του χαρακτήρα της. Η εισαγωγή του Μπόουνς, βοήθησε εξαρχής στο να ανέβουν και άλλο τα διακυβεύματα. Η παρέα δεν προσπαθεί να σώσει μόνο το σύμπαν (αυτό το έκανε σχεδόν κάθε βδομάδα εξάλλου), αλλά και τον φίλο τους που έχει χαθεί και έχει προκαλέσει μεγάλη καταστροφή, χωρίς να φταίει πραγματικά αυτός. Ο Κερκ, που συχνά μέσα στην σειρά παρουσιαζόταν ως ένας γυναικάς που δεν στέριωνε με γυναίκα γιατί η πραγματική του σχέση ήταν με το πλοίο του, εμφανίζεται ως ένα άτομο που έχει γνωρίσει προσωπικές απώλειες και τον έχουν πονέσει τόσο ώστε να δώσει έμφαση στην καριέρα του, κάτι που δεν τον γλυτώνει από άλλη μια μεγάλη απώλεια. Ο Σποκ καταλαβαίνει και εκτιμά περισσότερο τόσο την ανθρωπότητα όσο και τους συντρόφους τους, χάρη σε αυτή την περιπέτεια. Εν κατακλείδι η παραγωγή πήρε ένα σενάριο που θα μετέτρεπε την σειρά σε αυτό που θα μπορούσε να είναι και το έπλασε σε αυτό που χρειαζόταν να γίνει, για χάρη του εμπλουτισμού των χαρακτήρων της. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν απόλαυσα την εκδοχή που ήθελε ο Έλλισον να γυριστεί. Κάθε άλλο! Απλά αναδρομικά, μπορώ να πω πως ήταν προς όφελος μας που έγιναν έτσι τα πράγματα. Η διαμάχη μας έδωσε ένα κλασικό επεισόδιο και ένα καλό κόμικ με βαρβάτες εικόνες από τον Γούντγουορντ, κάτι που δεν πιστεύω να βλέπαμε αλλιώς. Gold Key Κανονικά η παρουσίαση θα τελείωνε εδώ αλλά η έκδοση που έχω στην διάθεση μου έρχεται από την Star Trek Graphic Novel Collection της Eaglemoss, η οποία πρόσθεσε ως έξτρα στους περισσότερους από τους 63 πρώτους τόμους της σειράς την πρώτη σειρά κόμικ που βγήκε από το σύμπαν του Star Trek, αυτή της Gold Key. Σε αυτό τον τόμο, βρίσκουμε τον δεύτερο τεύχος, με τίτλο The Devil’s Isle of Space (Μπρρρ!!! ) Δεν ξέρω αν υπάρχει ο όρος bad comics we love ήδη (αν δεν υπάρχει, δέχομαι το copyright και την καταβολή δικαιωμάτων ανά την χρήση του, thank you very much! ), η σειρά της Gold Key όμως εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία άνετα, έχοντας χτίσει ένα μικρό αλλά ενθουσιώδες κοινό που εκτιμά την σειρά ακριβώς για τις παραξενιές της και την διασκέδαση που βρίσκουν επισημαίνοντας σε κάθε τεύχος της την μικρή σχέση που έχει με το αρχικό «προϊόν», αλλά και την επιστημονική αναληθοφάνεια της επιστήμης που παρουσιάζουν οι σεναριογράφοι του κόμικ. Η υπόθεση Το πλήρωμα αποφασίζει να εξερευνήσει κάποιους λαμπυρίζοντες αστεροειδείς, όταν το πλοίο πέφτει σε μια ατμοσφαιρική δίνη (στο διάστημα; Wait, what? ) ενός πλανήτη. Το ότι ξαφνικά άλλαξε το όνομα του ουράνιου σώματος από αστεροειδής σε πλανήτη δεν μας απασχολεί προς το παρόν. Τυπικά πράγματα για την σειρά. Χρησιμοποιώντας το υπεριώδες τηλεσκόπιο διαπιστώνουν πως είναι πιασμένοι από ένα ηλεκτρονικό πεδίο που καλύπτει τον πλανήτη, καθιστώντας το Εντερπράιζ ανίκανο να κινηθεί. Ένα άγημα διακτινίζεται στον πλανήτη για εξερεύνηση και ανακαλύπτει πως στον αστεροειδή/πλανήτη υπάρχουν μερικοί διαστημικοί ναυαγοί που ψάχνουν τρόπο να φύγουν. Το άγημα του Εντερπράιζ αναλαμβάνει να βρει τρόπο να φύγουν όλοι μαζί και οι ναυαγοί απλά τους αφήνουν να περιφέρονται μόνοι τους ψάχνοντας την λύση σε έναν άγνωστο για αυτούς πλανήτη. Αυτό το σεναριακό εύρημα χρησιμοποιείται για να έρθουν σε επαφή με κάποιους άλλους ναυαγούς, που ενημερώνουν το ηρωικό μας πλήρωμα πως στην πραγματικότητα είναι όλοι τους κατάδικοι και πως η συστάδα των αστεροειδών χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση του μητρικού τους πλανήτη ως αποικίες καταδίκων, με απώτερη τιμωρία τον θάνατο, ο οποίος δεν ξέρουν πότε θα έρθει μιας και κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει πότε θα γίνει Σούπερ Νόβα ο κάθε αστεροειδής! Γιατί έτσι απότομα γίνονται αυτά τα πράγματα (μπα) και αν υποθέσουμε πως κάθε αστεροειδής σε αυτή την ιστορία μπορεί να συντηρήσει ατμόσφαιρα, η ατμόσφαιρα δεν χάνεται καιρό πριν γίνει το μεγάλο μπουμ! Οι αρχικοί ναυαγοί παίρνουν χαμπάρι πως τους κάρφωσαν και την πέφτουν στο πλήρωμα, οι οποίο όχι, δεν διακτινίζεται πίσω στο Εντερπράιζ, γιατί δεν θέλουν να φέρουν πίσω μέλη των καταδίκων, παρόλο που δεν υπάρχει σε κανένα καρέ ένδειξη πως είναι στο ίδιο σημείο με το πλήρωμα μας! Τελικά την λύση την δίνει ο κάπως πιο συναισθηματικός Σποκ, που του αρέσουν οι αναφωνήσεις με μπόλικα θαυμαστικά, ο οποίος καμουφλάρει μια άκατο ώστε να μοιάζει με το διαστημόπλοιο με το οποίο στέλνονται οι κατάδικοι στους αστεροειδείς και δημιουργεί αντιπερισπασμό ώστε να φέρει το αρχικό άγημα πίσω στο πλοίο, πάνω στην ώρα για να ανατιναχτεί ο πλανήτης και να πεθάνουν όλοι οι κατάδικοι. Trivia Η ιστορία χρεώνεται στον σεναριογράφο Dick Wood (έχει δουλέψει για την DC αλλά είναι γνωστός κυρίως για την δουλειά του σε τίτλους της Gold Key, όπως το Doctor Solar – Man of the Atom και για τα πρώτα 8 τεύχη του Star Trek) και στον Ιταλό σχεδιαστή Nevio Zeccara (εκτός από το Star Trek έχει δουλέψει στην Fleetway και σε πολεμικούς τίτλους καθώς και σε μπόλικα κόμικς ΕΦ). Αν είναι να παρομοιάσω την αίσθηση που αφήνει με κάποιο άλλο προϊόν της εποχής εκείνης, θα έλεγα πως μοιάζει με τους τίτλους επιστημονικής φαντασίας της DC που είδαμε και στην χώρα μας μέσα στα Καλύτερα Κόμικς. Αποτελεί δε, ένα καλό δείγμα από όλες τις συμβάσεις που περιείχαν όλα τα κόμικς και σχεδόν όλες οι ταινίες του ’50 και του ’60 και δείχνει πόσο μπροστά ήταν η τηλεοπτική σειρά του Star Trek σε σύγκριση. Κρίμα που δεν έπαιρναν τόσο σοβαρά το συνοδευτικό υλικό σε άλλα μέσα τότε, ώστε να μεταφέρουν το κλίμα και στο αντίστοιχο κόμικ.
×
×
  • Create New...