Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Hill House Comics'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 3 results

  1. H DC το 2019 μετά τον άδοξο Θάνατο του Vertigo imprint (δηλαδή εκδοτικό πρακλάδι) εισάγει το DC Black Label που πρακτικά είναι ότι ήταν το Vertigo Imprint. Δηλαδή ένας χώρος για τους καλλιτέχνες να εκφραστούν χωρίς να υπόκεινται στα συνήθη περιοριστικά μέτρα και σταθμά που υπάρχουν ας πούμε σε ένα εντελώς mainstream comic. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείς να πεις και να κάνεις -σχεδόν- ότι θέλεις, έχεις πολύ περισσότερη δημιουργική ελευθερία και δεν περιορίζεσαι τόσο όσο συνήθως. Κάπου εκεί λοιπόν στο Black Label ξεπετιέται ένα Pop Up Comic Section δηλαδή μεμονωμένος τίτλος ή σειρά τίτλων που εμφανίστηκαν για λίγο και μετά μπορεί να εμφανιστούν ξανά στο μέλλον, μπορεί και όχι. Αυτό το Pop up Section είχε ως "έφορο" τον Joe Hill , σημαντικό Αμερικανό συγγραφέα στο χώρο του Horror/Fantasy και ονομάστηκε hill House Comics. O Joe Hill λοιπόν Πέραν την ολικής εποπτείας, έγραψε και δύο τίτλους,το PLUNGE (https://comicstreet.gr/index.php?/topic/1685-the-plunge-joe-hill-stuart-immonen) και το Basketful of heads που θα παρουσιάσω εδώ: Η ιστορία σε πολύ γενικές γραμμές είναι ότι μια κοπέλα έχει ένα καλάθι με κομμένα κεφάλια που όμως είναι ζωντανά και της μιλάνε. Κατά την διάρκεια των 7 τευχών που διαρκεί η σειρά μαθαίνουμε πως κατέληξε να έχει αυτό το καλάθι, γιατί τα κεφάλια είναι ζωντανά χωρίς σώμα, και κυρίως τι συμβαίνει στη μικρή πόλη που μένει η κοπέλα κάπου στου διαόλου τη μάνα στην αγροτική Αμερική. Τι είναι αυτό το κόμικ; Είναι αστυνομικό/τρόμου/κωμωδία/ρομαντσο/female empowerment. Όλα αυτά τα στοιχεία υπάρχουν, αλλά νομίζω ότι τελικά μάλλον είναι μια κωμωδία τρόμου. Δεν ξέρω αν ήταν εξαρχής ο σκοπός των δημιουργών να κάνουν κάτι τέτοιο, ή αν απλώς στην πορεία η έμφυτη παλαβομάρα της κεντρικής υπόθεσης τους οδήγησε εκεί , αλλά το σίγουρο είναι ότι γελάς. Σε συνετεύξεις που διάβασα και οι δύο δημιουργοί φαίνεται πως παρασύρθηκαν από την κεντρική τους ιδέα και ειδικά τα "μεσαία" τεύχη είναι σχεδόν αδύνατον να τα πάρεις στα σοβαρά. Κάπου προς το τέλος το κόμικ ξαναγίνεται σοβαρό (ας πούμε) αλλά κυρίως συμβαίνει αυτό που φαίνεται πολύ καλά στην παρακάτω σελίδα. Στο σενάριο είπαμε είναι ο Joe Hill, που έχει γίνει γνωστός κυρίως για τις ανατριχιαστικές ιστορίες τρόμου που έχει γράψει , οι οποίες συχνά περιέχουν και δόσεις κοινωνικής κριτικής. Στο σχέδιο είναι ο Leomacs, γνωστός από την Vertigo και συγκεκριμένα την σειρά Lucifer. Το κόμικ κερδίζει πάρα πολλά από τον συγκεριμένο artist γιατί το στυλ του πολύ απλά δεν είναι ούτε τελείως ρεαλιστικό ούτε τελείως καρτουνίστικο. Είναι όσο γειωμένο χρειάζεται προκειμένου να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι μιλάμε για κανονικούς ανθρώπους αλλά και όσο "καρικατούρα" χρειάζεται για να μην αστοχεί το χιούμορ. Χαρακτηριστική η παρακάτω σκηνή : Το κόμικ δεν έχει πολλά προβλήματα στη ροή του, ίσως σε ορισμένα σημεία παραέχει exposition, αλλά και πάλι δίνεται τόσο κωμικά, σχεδόν σαν παρωδία, που δεν ενοχλεί. Σε κάποια σημεία πάει να γίνει λίγο πιο βαθύ και προσπαθεί να σχολιάσει περισσότερο καταστάσεις και χαρακτήρες, αλλά αμέσως μετά τα εγκαταλείπει γιατί κάπου θημήθηκε ένα καλό αστείο οπότε πάμε για το αστείο. Δεν γίνεται να πάρεις στα σοβαρά έναν άνθρωπο να κάνει έναν διάλογο με ένα πλήρως λειτουργικό κομμένο κεφάλι. Όσο και να προσπαθήσεις απλώς σου δημιουργεί θυμηδία. Αυτό λοιπόν είναι το τεράστιο ατού του συγκεκριμένου κόμικ. Ότι δεν παίρνει σχεδόν πουθενά τον εαυτό του στα σοβαρά, και ότι ποτέ μα ποτέ δεν θυσιάζει τον χαβαλέ για να γίνει διδακτικό ή να σχολιάσει την κοινωνία ή να πει κάτι βαθύτερο. Όχι. Εδώ έχουμε αγνό ανόθευτο χαβαλέ. Αυτό δυστυχώς σπανίζει πια στα κόμικ. Και μόνο λοιπόν που κάποιος τολμά να κάνει horror comedy comic (αλήθεια νομίζετε ότι υπάρχουν πολλά;) και προσφέρει διασκέδαση χωρίς σκοτούρες, αξίζει να διαβαστεί. Έχουμε γεμίσει με "σκοτεινά" και θλιβερά κόμικ. Όχι κύριοι. Εδώ θα κάνουμε μακάβριο χιούμορ. Ποτέ τα κομμένα κεφάλια δεν ήταν τόσο αστεία! Οπότε ξεκινήστε όλοι να διαβάζετε το κόμικ για το καλάθι γεμμάτο κεφάλια. Θα ανταμειφθείτε. :
  2. Ένα πλοίο εξορύξεων, το Derleth, το οποίο είχε χαθεί κάπου στον Αρτικό Κύκλο πριν από 40 χρόνια, άρχισε ξαφνικά να εκπέμπει σήμα κινδύνου. Η Rococo Oil Company, εταιρεία στην οποία ανήκε το Derleth, αποφασίζει να στείλει ένα διασωστικό πλοίο, για να εξερευνήσει το σήμα και να περισυλλέξει, εφόσον μπορεί, τα πτώματα των ναυτικών του Derleth. Όταν όμως το διασωστικό φτάνει στην περιοχή, θα ανακαλύψει τον τρόμο, ο οποίος πηγάζει από τα βγαλμένα μάτια των ακόμα ζωντανών ναυτικών, παρόλο που έχουν περάσει 40 χρόνια. Το ΚΑΚΟ, το οποίο βρίσκεται εκεί και περιμένει, τους υποδέχεται με ανοιχτά "πλοκάμια" και ο σκοπός και ο λόγος εκπομπής του σήματος κινδύνου γίνεται, τρομακτικά, κατανοητός. Για να το ξεκαθαρίσω από την αρχή και να καταλάβετε το state of mind μου όταν διάβασα το Plunge. Εντελώς τυχαία, πριν το διαβάσω, είχα διαβάσει το The Wake. To συγγραφικό εργαλείο και plot point με το οποίο ξεκινάνε και τα δύο, είναι το ίδιο, ένα πλοίο το οποίο εκπέμπει σήμα ενώ, φυσιολογικά, δεν θα έπρεπε. Αυτό με ψιλοχάλασε από την αρχή, καθώς μου φάνηκε σαν αντιγραφή. Ξεκίνησα μεν έτσι, αλλά στην πορεία, ο Joe Hill δεν έκανε και τίποτα ιδιαίτερο για να με ξεκολλήσει από την αρχική σκέψη, όσο και τυχαία αν ήταν αυτή. Το κακό εδώ είναι, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε κάτι το οποίο, και στην σκέψη και στην εκτέλεση, έμεινε, στην ουσία, μη τελειωμένο. Κανείς χαρακτήρας δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, εισάγονται κάποια μυστήρια τα οποία ποτέ δεν εξηγήθηκαν ή εξήγηση τους δεν είχε κάποια λογική, ακόμα και το τέλος είναι εύκολο και πολύ Hollywood. Σαν μια ταινία τρόμου η οποία θέλει να σε πείσει για τις καλές της προθέσεις, αλλά να καταλήγει να είναι απλά άλλη μια σπλατεριά. Και αν βάλουμε στην άκρη την ομοιότητα με το κόμικ του Snyder, και εξετάσουμε αυτούσια την αρχή ως κάτι έξυπνο και ενδιαφέρον, από εκεί και πέρα έχουμε έναν αδιάφορο κακό/τέρας και μια αδύναμη, πραγματικά αδύναμη πλοκή. Οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και ο ρυθμός είναι σωστός, ανεβαίνοντας όσο πηγαίνει προς το τέλος, αλλά αυτό είναι αδύναμο και τρελά προβλέψιμο. O Stuart Immonen είναι εξαιρετικός σχεδιαστής, και εδώ το επιβεβαιώνει. Κάνοντας στο Plunge και τα μελάνια, δίνει βάθος και "βάρος" στο σχέδιο του. Ο Hill του έδωσε αρκετό χώρο με αρκετά καρέ, σελίδες μερικές φορές, χωρίς κείμενο και εκεί είναι που διαπρέπει. Δεν παρατήρησα βέβαια κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο από πλευράς σκηνοθεσίας και στησίματος των καρέ, αλλά σίγουρα δεν είδα και τίποτα άσχημο, άλλωστε είναι πολύ έμπειρος για κάτι τέτοιο. Γενικά πολύ όμορφη δουλειά, ακόμα και στις πιο "ήσυχες" σχεδιαστικά στιγμές, με ωραία απεικόνιση συναισθημάτων και σκέψεων στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Μια μικρή σκηνή με ένα ρωσικό υποβρύχιο, στο οποίο ο Hill δεν έγραψε διάλογο αλλά άφησε τον Immonen να μας δώσει οπτικά τι προσπαθούν να κάνουν, μπορεί να γίνει άνετα μάθημα του γιατί δεν πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται η "λεκτική διάρροια" στα σύγχρονα κόμικς. Συνολικά μια ΟΚ δουλειά, τίμια, αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Βγήκε σε 6 τεύχη, και ένα όμορφο regular-sized hardcover που τα συγκέντρωσε. Δεν θα απέτρεπα κάποιον να το πάρει, άλλωστε έχουμε διαβάσει πολλά (ΠΟΛΛΑ) χειρότερα. Απλά να μην έχει απαιτήσεις για κάτι που κάνει τη διαφορά.
  3. H Shudder-To-Think είναι μια μικρή, σκοτεινή και καταθλιπτική μικρή πόλη στην Pennsylvania των ΗΠΑ. To παλιό ορυχείο, που παλιά έδινε δουλειές και ζωή στην πόλη, είναι πλέον κλειστό. Στα βάθη του, σιγοκαίει η φωτιά η οποία απειλεί να καταστρέψει την περιοχή. Ταυτόχρονα, στο δάσος που περιβάλλει τη πόλη, κυκλοφορούν περίεργα ζώα που μοιάζουν με ελάφια, αλλά έχουν γυναικεία μορφή. Περιέργες φιγούρες, σαν καμμένοι άντρες, εμφανίζονται σε κρίσιμες στιγμές και πολλές γυναίκες της πόλης εξαφανίζονται, πολλές φορές για αρκετές ημέρες, και όταν εμφανίζονται δεν θυμούνται τίποτα. Σε αυτό το υπόβαθρο, ένα ζευγάρι δύο συμμαθητριών, οι οποίες έχουν ερωτικές σχέσεις σε κόντρα με την συντηρητική κοινωνία της μικρής πόλης, ξυπνάνε σε έναν κινηματογράφο, έχοντας ξεχάσει τι συνέβη τις 2 προηγούμενες ώρες. Από εκεί και μετά, ξεκινάνε την προσπάθεια τους να εξηγήσουν το δίωρο κενό τους αλλά και να λύσουν τα προβλήματα που βασανίζουν την πόλη. Δεν είμαι ιδιαίτερος φαν των horror comics, αλλά το σημαντικότερο και το καλύτερο προσόν που έχει το συγκεκριμένο, και ο κύριος λόγος για τον οποίο με κέρδισε, είναι ότι δίνει έμφαση στον ψυχολογικό τρόμο και την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, παρά στις σπλατεριές και το κομμένα κεφάλια. Η συγγραφέας Carmen Maria Machado, με αρκετά βραβεία για τα διηγήματα και τις μικρές της ιστορίες, γράφει εδώ το πρώτο της σενάριο για κόμικ, και τα καταφέρνει αρκετά καλά, αν και με τα αναμενόμενα θεματάκια που προκύπτουν από την έλλειψη εμπειρίας της στο μέσο. Πρώτα από όλα, θεωρώ βασικό ότι πρέπει να διαβαστούν και τα 6 τεύχη μαζί, γιατί ειδικά τα 2 πρώτα, έχουν πολύ worldbuilding, πολύ μυστήριο αλλά σχεδόν καθόλου δράση και ελάχιστες ενδείξεις για το που πάει η ιστορία. Και ενώ πραγματικά υπάρχει ένα έξυπνα δομημένο μυστήριο, και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται σε βάζει "μέσα" στις 2 πρωταγωνίστριες και στο βαρύ περιβάλλον μιας εγκαταλειλειμένης επαρχιακής πόλης, τα υπόλοιπα, τα γύρω-γύρω, μένουν ελαφρώς αδούλευτα και σε πρώτο επίπεδο. Έχουμε δευτερεύοντες χαρακτήρες, στους οποίους δίνεται μια "προσωπικότητα", χωρίς όμως αυτή να καλλιεργηθεί σε μεγαλύτερο βαθμό, καθώς επίσης και παρατηρούμε ενέργειες των πρωταγωνιστριών οι οποίες δεν δικαιολογούνται, ή μάλλον καλύτερα, δεν αιτιολογούνται επαρκώς. Συνολικά δηλαδή, έχουμε μια αρκετά καλή γενική ιδέα και μια καλή επεξεργασία και παρουσίαση αυτής, με τα υπόλοιπα να μπαίνουν σε δεύτερο ρόλο. Παρ' ολα αυτά, και με τις παραπάνω αδυναμίες, συνολικά το σενάριο είναι σφιχτό και σε κρατάει και αν ξεπεράσεις το μουδιασμένο ξεκίνημα των 2 πρώτων τευχών, μετά συνεχώς ανεβαίνει. Έχουμε βέβαια και εδώ το φαινόμενο του να γίνονται πολλά πράγματα στο προτελευταίο επεισόδιο, αλλά η δόμηση του τελευταίου ήταν τέτοια, που με άφησε με μια αίσθηση ικανοποίησησης. Στο σχέδιο, η ελληνιδα Dani, η οποία μπαίνει απόλυτα στο ζουμί της ιστορίας και κυριότερα, στο ζουμί της ατμόσφαιρας που δημιουργεί η ιστορία. Παρόλο που είμαι fan των πιο "γεμάτων" και παραδοσιακά όμορφων σχεδίων, δεν μπορώ να μη παραδεχθώ ότι το ελαφρώς artistic/scratchy/underground στυλ το οποίο έχει η Dani ταιριάζει εδώ απόλυτα, καθώς και η πανέξυπνη χρήση του αρνητικού χώρου, στοιχείο που την ξεχωρίζει στον ελληνικό χώρο. Η χρήση των καρέ είναι πολύ έξυπνη, όπως και η χρήση των κοντινών είναι ακριβώς όποτε χρειάζεται, χωρίς να γίνεται για λόγους εντυπωσιασμού. Ξεχωρίζουν άλλωστε 1-2 splash που έβαλε, στα οποία φαίνεται η ματιά του δημιουργού, και τα οποία είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Παρατήρησα βέβαια 1-2 ανισότητες στο σχεδιασμό των σωμάτων των πρωταγωνιστριών, αλλά αυτά δεν ήταν ικανά να μου χαλάσουν την πολύ καλή γενική εντύπωση. 6 τεύχη τα οποία μαζεύτηκαν σε ένα όμορφο σκληρόδετο regular-sized τομάκι, format το οποίο είναι μέχρι τώρα η επιλογή όλων των σειρών που βγαίνουν από το imprint του Joe Hill. Αρκετά καλή δουλειά, διαβάστηκε πολύ ευχάριστα και άφησε καλή αίσθηση. Ένα 7/10 άξιο και τίμιο. Διαβάστε το!
×
×
  • Create New...