Jump to content

Καλώς ήλθατε στο ComicStreet

Γίνετε μέλη της κοινότητας. Η εγγραφή είναι γρήγορη και εύκολη.

Search the Community

Showing results for tags 'Greg Rucka'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • ΥΠΟΔΟΧΗ
    • Κανόνες
    • Νέα / Ανακοινώσεις
    • Απορίες / Βοήθεια
    • Γενική Συζήτηση
  • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΑΡΘΡΑ
    • ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
    • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
    • WEBCOMICS
  • ΚΟΜΙΚΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
    • Κινηματογράφος/TV και Κόμικς
    • Animation
    • Βιβλία
  • ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
    • Καταστήματα
    • Πηγές - Ενημέρωση

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 4 results

  1. Περιέχει τα Detective Comics #854-863, Batwoman #0 (New 52), Batwoman #0-24, and Batwoman Annual #1 H Kate Kane, προέρχεται από στρατιωτική οικογένεια. Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα της, και κάνοντας αυτό που ονειρευόταν από παιδί, γράφεται σε στρατιωτική ακαδημία, όπου και θριαμβεύει με τις επιδόσεις της. Αναγκάζεται όμως να παραιτηθεί, καθώς ως ομοφυλόφιλη, είναι υποχρεωμένη να κρατάει την σεξουαλική της ταυτότητα μυστική, κάτι που δεν μπορεί να ανεχτεί. Ως πολίτης πλέον, αποφασίζει να δημιουργήσει το ρόλο της Batwoman, και από θαυμασμό προς τον Batman, πολεμά την εγκληματική σκηνή του Gotham, γίνεται μέντορας στην ξαδέλφη της/υπερηρωίδα Bette Kane/Flamebird, μαθαίνει μια σοκαριστική για την νεκρή(;) δίδυμη αδελφή της, προσελκύει το ενδιαφέρον μιας μυστικής κρατικής υπηρεσίας, γίνεται ζευγάρι με την Renee Montoya και συνεργάζεται με τον Batman και την Wonder Woman. Μια "καινούρια" ηρωίδα γεννιέται! Επιεικώς άσχετος με τον κόσμο της DC και πλήρως άσχετος με την Batwoman, πήρα το omnibus λόγω του Greg Rucka (ο οποίος δυστυχώς γράφει μόνο το πρώτο arc), και του J.H. Williams III, o οποίος σχεδιάζει το μεγαλύτερο μέρος των συγκεκριμένων τευχών. Και ενώ ο Rucka, ο οποίος σίγουρα έχει καλύτερα πράγματα, κάνει μια passable δουλειά, όχι αξιομνημόνευτη, αλλά σίγουρα όχι κακή, μετά αναλαμβάνει ο ίδιος ο Williams o οποίος είτε μόνος του, είτε με σε συνεργασία με τον W. Haden Blackman, γράφει σχεδόν όλα τα υπόλοιπα. Πάντα φοβάμαι τους σχεδιαστές που πάνε να πάρουν (και) το ρόλο του συγγραφέα, αλλά εδώ ο J.H.W. περνάει σχετικά άνετα τη βάση, και ούτε πλατειάζει αλλά και ούτε χάνει τη μπάλα. Οι ιστορίες του είναι αρκετά ενδιαφέρουσες, αν και 1-2 arcs ίσως λίγο παρατραβάνε σε διάρκεια. Διατηρούν όμως το ενδιαφέρον σε καλά επίπεδα, και μαζί με τον συνεργάτη του (λογικά ο ίδιος παρείχε την πλοκή και ο Blackman τους διαλόγους) παραδίδουν ένα συνολικά ενδιαφέρον υπερηρωικό ανάγνωσμα, χωρίς τραβηγμένες από τα μαλλιά σκηνές. Δυστυχώς, δεν θα μάθουμε ποτέ που ακριβώς ήθελαν να πάνε την ηρωίδα, γιατί έφαγαν άκυρο από την DC όταν ήθελαν να παντρέψουν την ηρωίδα με την Montoya, και παραιτήθηκαν από το project. Για αυτό και κλείνει τη σειρά άλλη δημιουργική ομάδα, χωρίς το τέλος που εκείνοι ήθελαν αρχικά να δώσουν. Ένα ενδιαφέρον what-if σίγουρα, αλλά όχι τόσο, όσο πιθανόν αν το project ήταν του Rucka ή κάποιου άλλου "σεσημασμένου" συγγραφέα. Επειδή, μην γελιόμαστε, όλο το project φτιάχτηκε για να σχεδιαστεί από τον J.H.Williams III, τον σχεδιαστή του επικού Promethea του Alan Moore. Και σίγουρα του έδωσαν το ελεύθερο να κάνει ότι ακριβώς ήθελε, δηλαδή να πήξει τα τεύχη με αυτά τα πανέμορφα 2-page-splash που τόσο πολύ του αρέσουν και τόσο πολύ αναδεικνύουν το χέρι του. Και κάποια από αυτά είναι πραγματικά εντυπωσιακά, τόσο πολύ ώστε να μην δίνει ιδιαίτερο βάρος στις υπόλοιπες (απλές) σελίδες. Σε αποζημιώνουν βέβαια τα πανέμορφα δισέλιδα, αλλά μη μένοντας εκεί και προσπαθώντας να αλλάξει όλο το τρόπο της κομιξοαφήγησης όπως την ξέραμε μέχρι τότε, κάνει και πολλούς πειραματισμούς με τον τρόπο ανάγνωσης της σελίδας. Φαν προφανώς της οριζόντιας αφήγησης, χωρίζει νοητά τις σελίδες του οριζόντια και όχι κάθετα, και σαν να μην έφτανε αυτό, έβαλε και άλλα τρικάκια μέσα. Οπότε κάποιες σελίδες πρέπει να διαβαστούν κυκλικά, σε κάποιες άλλες η δράση λαμβάνει χώρα διαγώνια, και χωρίς πάντα αυτό να σηματοδοτείτε κάπως. Οπότε μετά από ένα σημείο, εγώ τουλάχιστον, κουράστηκα και μπερδεύτηκα. Όχι σε σημείο να μην καταλαίνω τι γίνεται, αλλά, όπως και να το κάνουμε, το σπάσιμο της ανάγνωσης (μέχρι να συνειδητοποιήσεις τη σωστή σειρά) σε "έβγαζε" από την ιστορία. Και το ότι γινόταν αρκετές φορές μέσα σε κάθε τεύχος, έχανε την πρωτοτυπία του και γινόταν βαρετό. Οι υπόλοιποι σχεδιαστές που συμμετείχαν, με σχέδιο 1234% διαφορετικό από αυτό του Williams, το μόνο που κατάφεραν, ήταν να ξενίσουν, παρόλο που το σχεδιό τους καθεαυτό δεν ήταν απαραίτη κακό. Συνολικά, ένα ΟΚ προς καλούτσικο ανάγνωσμα, τίποτα να τρελαθείς, πέρα από τα προαναφερόμενα splash, τα οποία ανεβάζουν πολύ το επίπεδο από μόνα τους.7/10 κυρίως για το σχέδιο, αν και ο χαρακτήρας ο ίδιος έχει πράγματα να πει. Ένα 7/10 του αξίζει και το παίρνει.
  2. Κι όμως, ακόμη και στη μόνη ήπειρο, που δεν έχει κατοικηθεί από ανθρώπους, στην Ανταρκτική, υπάρχει ανθρώπινη παρουσία, όχι μόνιμη, βέβαια, αλλά υπάρχει. Είναι κυρίως επιστήμονες και τεχνικοί, οι οποίοι εργάζονται κάνοντας κυρίως έρευνα στη μεγαλύτερη έρημο του κόσμου. Όπου, όμως, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει και ο κίνδυνος της βίας και της εγκληματικότητας. Αυτή είναι η δουλειά της Carrie Stetko, αστυνόμου επιφορτισμένης με την τήρηση της τάξης στον (υπαρκτό) σταθμό McMurdo, η οποία βρίσκεται εκεί με δυσμενή μετάθεση και θα κληθεί να δείξει τις ικανότητές της, όταν ανακαλυφθεί ένα πτώμα κοντά στο σταθμό και η Carrie θα πρέπει να ανακαλύψει τον ένοχο ανάμεσα σε ελάχιστους ανθρώπους, τους οποίους γνωρίζει όλους λίγο πολύ. Ο Ρούκα είναι πολύ καλός συγγραφέας, γνώστης των αστυνομικών και προσφέρει και εδώ μια μεστή ιστορία, η οποία τον βοήθησε να γίνει ευρέως γνωστός. Καταφέρνει να δώσει μια ωραία στημένη ιστορία μέσα σε ένα εντελώς ασυνήθιστο για τα δεδομένο του είδους υπόβαθρο, όπου τα συνήθη σκοτάδια των αστυνομικών έχουν αντικατασταθεί από το ολόλευκο τοπίο της Ανταρκτικής. Το ασπρόμαυρο σχέδιο του Λίμπερ είναι εξαιρετικό: εικονογραφεί την ιστορία σε ένα ολόλευκο φόντο, όπου, όπως διάβασα στην εισαγωγή και συμφωνώ απόλυτα, κάποιες φορές αισθάνεσαι το πολικό ψύχος να αναδύεται μέσα από τις εικόνες. Το σχέδιο θυμίζει παλιά κόμικς, έχει μια πλαστικότητα στις κινήσεις και μεγάλη εκφραστικότητα στις εκφράσεις των χαρακτήρων και φυσικά κάποια εξαιρετικά χιονισμένα τοπία. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 4 τεύχη, τα οποία συγκεντρώθηκαν σε ένα ΤΡΒ και κατόπιν σε Deluxe έκδοση. Το 2000 υπήρξε και μια συνέχεια, το Whiteout: Melt, που κινείται σε λίγο διαφορετικό συγγραφικό ύφος, δίνοντας πολύ μεγαλύτερη έμφαση στη δράση και λιγότερη στο μυστήριο και για αυτό ίσως δεν μου άρεσε εξίσου. Ολοκληρώθηκε και αυτό σε 4 τεύχη, τα οποία επίσης συγκεντρώθηκαν σε ένα ΤΡΒ. Υπάρχει και έκδοση (Total Whiteout), η οποία συγκεντρώνει και τα 8 τεύχη των δυο σειρών. Εγώ διάβασα τα ΤΡΒs. Το πρώτο μέρος ήταν υποψήφιο για κάποια Eisner, το δεύτερο κέρδισε αυτό του καλύτερου Limited Series. Το 2009 γυρίστηκε και ταινία, η οποία θάφτηκε ανηλεώς, αλλά δεν την έχω δει και δεν έχω προσωπική γνώμη. Πιστεύω, ότι είναι ένα αρκετά καλό και σχετικά πρωτότυπο κόμικ, που αξίζει να διαβάσετε. Όλες οι εικόνες είναι από το Ίντερνετ. Πηγές για περαιτέρω μελέτη (που όμως αποκαλύπτουν όλη την πλοκή) Wikipedia για το Whiteout και για το Whiteout: Melt
  3. Spider-Man’s Tangled Web Τελείωσα πριν λίγο καιρό την σειρά Spider-Man’s Tangled Web, που είχε κυκλοφορήσει σε 22 τεύχη από το 2001 έως το 2003. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ανθολογία που εστιάζει σε διάφορους χαρακτήρες (πολλές φορές δευτερο-τριτοκλασάτους) από τον κόσμο του Spider-Man με τον ίδιο να εμφανίζεται πολύ λίγο έως ελάχιστα! Και όταν λέμε ελάχιστα, μπορεί απλά να αναφέρεται σε ένα καρέ στο τέλος π.χ. ενός τεύχους. Οι περισσότερες ιστορίες είναι αυτόνομες σε ένα τεύχος, με λίγες να απλώνονται σε 2 ή 3 και οι δημιουργοί αλλάζουν επίσης συνέχεια. Και μιλάμε για πραγματικά ξεχωριστούς και ταλαντούχους δημιουργούς, όπως τον Garth Ennis, τους Greg Rucka – Eduardo Risso, τον Darwyn Cook, τον Sean Phillips και άλλους. Η σειρά μπορεί να ξενίσει κάποιον που περιμένει να διαβάσει καθαρόαιμες υπερηρωϊκές ιστορίες, αλλά εγώ πραγματικά απόλαυσα τις περισσότερες – πού αλλού μπορείτε να βρείτε ένα ολόκληρο τεύχος με τους εχθρούς του Spider-Man να τα πίνουν σε ένα μπαρ συζητώντας για γκομενικά και άλλα; Και στο σχέδιο, συναντάμε πολύ μεγάλη ποικιλία στο στυλ και την τεχνοτροπία! Να το διαβάσετε! Έχει βγει και σε omnibus
  4. Υλικό Συλλογής: Black Widow v1 01-03 (June/August 1999) Black Widow v2 01-03 (January/March 2001) Black Widow: Pale Little Spider v1 01-03 (June/August 2002) Το 2018 η Marvel αποφάσισε να γιορτάσει τα 20στα γενέθλια από την σύσταση του παραρτήματος Marvel Knights, το τμήμα που εξέδιδε πιο ενήλικες ιστορίες και από το οποίο προήλθαν πολλά από τα στοιχεία που υιοθετήθηκαν μετά στους κανονικούς τίτλους της εταιρίας. Έβγαλε καμιά 15 συλλογές λοιπόν για αυτό τον σκοπό, που περιείχαν αρκετούς από τους πρώτους τίτλους του παραρτήματος, και μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν και η πρώτη πλήρη συλλογή των τριών τρίτευχων σειρών της Μαύρης Χήρας που είχαν βγει με το σήμα της Marvel Knights. Σε αυτές τις τρεις σειρές, το αναγνωστικό γνώρισε την Γιέλενα Μπέλοβα, μια άλλη απόφοιτο του προγράμματος Μαύρη Χήρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, η οποία έρχεται σε αντιπαράθεση με την σαφώς πιο γνωστή «απόφοιτο» του, την Νατάσα Ρομάνοφ. Με την Μπέλοβα να κάνει το ντεμπούτο της στο κινηματογραφικό σύμπαν στης Marvel τον ερχόμενο Μάιο στην πρώτη ταινία της Μαύρης Χήρας, αυτή η συλλογή θα προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού σίγουρα, αν και τα πρώτα δείγματα από το τρέιλερ δεν δείχνουν να έχουν κρατήσει κάτι από αυτές τις ιστορίες. Ας δούμε όμως τις ιστορίες ξεχωριστά: Οι περιγραφές περιέχουν σπόιλερς. The Itsy-Bitsy Spider (1999) Ένα νέο βιολογικό όπλο, το οποίο δίνει απεριόριστη δύναμη σε ένα ένα άτομο για αρκετή ώρα ώστε να εξολοθρεύσει τους αντίπαλους του πριν καταναλώσει όλες τις ουσίες του σώματος του, καταλήγοντας στον θάνατο του, έχει αναπτυχθεί από ένα επιστήμονα και δοκιμάζεται στην - μη υπαρκτή - χώρα του Ραπανστάν. Τόσο το πεντάγωνο όσο και οι Ρώσοι ξεχωριστά, αναθέτουν στην Νατάσα Ρομάνοφ να βρει τον επιστήμονα και να τους φέρει το όπλο. Καθ όλη την διάρκεια της αποστολής όμως, μια νέα πράκτορας του προγράμματος Μαύρη Χήρα την παρακολουθεί, με σκοπό να εκπληρώσει αυτή την αποστολή στην θέση της. Αυτή είναι η Γιέλενα Μπέλοβα, μια νεαρή ιδεαλίστρια η οποία πιστεύει πως η Νατάσα δεν έχει δικαίωμα να λέγεται Μαύρη Χήρα, εφόσον δεν είναι πιστή στην πατρίδα της και πως αυτή είναι καλύτερη και καταλληλότερη για το «χρίσμα». Γρήγορα μαθαίνει όμως πως η εμπειρία δεν αντικαθιστά τα όποια προσόντα και πως σε αυτό το επάγγελμα, δεν έχει χώρο για ιδεαλισμούς, με την Νατάσα να φροντίζει ώστε καμιά από τις δύο δυνάμεις να μην πάρει το όπλο στα χέρια της. Σε αυτή τη πρώτη ιστορία, σκοπός της Ντέβιν Γκρέισον ήταν το να δείξει μια κάπως πιο ρεαλιστική κατασκοπευτική περιπέτεια από αυτό που μας είχαν συνηθίσει όταν έδειχναν την Μαύρη Χήρα. Οπότε η Μπέλοβα είναι ο αντίποδας σε αυτό, ίσως αντιπροσωπεύοντας τις προσδοκίες ενός αναγνώστη αναθρεμμένου με κόμικ παραστάσεις από το ιδίωμα; Μάλλον. Το σίγουρο είναι πως το πείραμα πέτυχε αν και δεν θα έλεγα πως είναι κάτι ιδιαίτερο πέρα από αυτό. Μόνη της η ιστορία, χωρίς να ξέρεις την πρωταγωνίστρια και το παρελθόν της δεν στέκει ιδιαίτερα καλά, δεν αντέχει στο πέρασμα του χρόνου, παρόλο το eye candy σχέδιο του J.G. Jones, που όμως και αυτός είναι σε πρώιμο στάδιο της καριέρας του και έχει κάποια θέματα στατικότητας και προοπτικής. Breakdown (2001) Η Νατάσα, σε συνεργασία με τον Νικ Φιούρι και έναν απρόθυμο Ντέαρντεβιλ, εκμεταλλεύεται την Γιέλενα με σκοπό την ανακάλυψη των πυρηνικών πυραύλων που έχει κρύψει στην Νέα Υόρκη ένας διεφθαρμένος στρατηγός της Ρωσίας, την περίοδο του ψυχρού πολέμου και τους οποίους ετοιμάζεται να πουλήσει στο Ραπανστάν, που μας είχε απασχολήσει και στην προηγούμενη ιστορία. Ο τρόπος της εκμετάλλευσης; Υποβάλλουν και τις δύο γυναίκες σε πλαστική εγχείριση, αλλάζοντας πρόσωπα για να την συγχύσει! Στο τέλος διαπιστώνουμε πόσο αμοραλιστικό μπορεί να γίνει το επάγγελμα του κατάσκοπου για να εκπληρωθεί ένας σκοπός, ακόμα και αν γίνεται για τους σωστούς λόγους. Σε αυτή την ιστορία η Ντέβιν Γκρέισον συνεργάζεται με τον Γκρεγκ Ρούκα. Είναι η πιο μεστή από τις τρεις ιστορίες αλλά και πάλι δεν είναι κάτι ιδιαίτερο από θέμα δομής και ανάπτυξης. Το σχέδιο του Σκοτ Χάμπτον δείχνει όμορφο με τα χρώματα που χρησιμοποιεί, αλλά αυτό είναι πλάνη, καθώς είναι ανέμπνευστο στο στήσιμο του και έχει σαφή θέματα δυναμικής, ανατομίας και πλαστικότητας. Καταφέρνει να δώσει μερικά αξιομνημόνευτα καρέ κατά διαστήματα πάραυτα. Και ερχόμαστε στο... Pale Little Spider (2002) Έχοντας ως πρωταγωνίστρια μόνο τη Γιέλενα, παρακολουθούμε ένα περιστατικό που έγινε στο παρελθόν της. Ο δάσκαλος της στο πρόγραμμα της Μαύρης Χήρας, βρίσκεται νεκρός, δεμένος πάνω σε έναν σταυρό και γυμνός, μέσα σε ένα άκρως ιδιωτικό κλαμπ, όπου η ελίτ της Ρωσίας... απολαμβάνει διάφορα ακραία ερωτικά παιχνίδια. Ταυτόχρονα, το ντοσιέ του προγράμματος Μαύρη Χήρα έχει κλαπεί και η Γιέλενα καλείται να βρει την σύνδεση. Θεωρώντας τον δάσκαλο της σαν πατέρα της, η Γιέλενα έχει σοκαριστεί και δυσκολεύεται να φέρει την αποστολή εις πέρας, αλλά τα πράγματα θα πάρουν μια πιο σκοτεινή τροπή, όταν διαπιστώσει πως ο δάσκαλος της όχι μόνο ήταν τακτικός θαμώνας του κλαμπ, αλλά την έβρισκε βάζοντας μια αφέντρα του "καταστήματος" να παριστάνει αυτή όταν τον μαστίγωνε! Το σενάριο δίνει βάρος από εδώ και πέρα στους ανεκπλήρωτους πόθους: Το πόθο του δάσκαλου για την μαθήτρια του και του δολοφόνου για τον στρατηγό. Το ντοσιέ όμως ανακτάται και η Γιέλενα σκοτώνει τον δράστη, αλλά εμείς ως αναγνώστες μαθαίνουμε πως το όλο σκηνικό ήταν στημένο για να δείξει την ετοιμότητα της, αν και ξέφυγε ελάχιστα από τον προγραμματισμό. Αυτή την σειρά την ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο Ρούκα και μπορώ να πω πως είναι ότι χειρότερο έχω διαβάσει από αυτόν. Αναλώνοντας ενάμιση τεύχος για να σοκάρει τον αναγνώστη για χάρη του σοκ (συνηθισμένη τακτική από τους Αμερικάνους συγγραφείς όταν δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν ή απλά δεν μπορούν να ξεπεράσουν το ένα και μοναδικό τέχνασμα της ιστορίας τους, δυστυχώς), καταλήγει να μείνει με άλλο ενάμιση τεύχος για να καταφέρει να βγάλει οποιοδήποτε νόημα. Ίσως, ίσως λέω, ήθελε να κάνει και κάποιον σχολιασμό για την απεικόνιση της Χήρας ως σεξουαλικό αντικείμενο σε κάποιες ιστορίες, αλλά αν ισχύει αυτό, χάνεται μέσα στο όλο μπέρδεμα. Στο τέλος, η όλη ιστορία είναι απλά αδιάφορη και γίνεται ακόμα χειρότερη από το σχέδιο του Igor Kordey, ενός σχεδιαστή που είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο. Εδώ δυστυχώς τείνει προς το δεύτερο με το σχέδιο να είναι απλά άσχημο. Ταιριάζει με την ιστορία βέβαια, που θέλει να δείξει ασχήμια, αλλά ακόμα και καλλιτεχνικά να το προσεγγίσεις, δεν έχει κάτι ενδιαφέρον, στα μάτια μου τουλάχιστον. Άρα, το θεωρώ διπλά άσχημο. Το Pale Little Spider δεν είχε ποτέ συλλεχθεί σε τόμο πριν, οπότε αυτή η συλλογή είναι η μόνη στο οποίο μπορούν να το βρουν, όσοι ενδιαφέρονται. Οι άλλες δύο ιστορίες είχαν συλλεχθεί στα πλαίσια της συλλογής Marvel Premiere Classic.
×
×
  • Create New...